சட்ட விதிமுறைகள் மற்றும் AZK விதிகளுக்கான பொதுவான தகவல்களை விளக்கக்காட்சியின் முடிவில் காணலாம்.
ஜப்பானைச் சேர்ந்த டாக்டர் புரௌடியின் மதிப்புமிக்க விளக்கக்காட்சிக்குப் பிறகு, இப்போது
ஆஸ்திரியாவிலிருந்து ஒரு புகழ்பெற்ற பேச்சாளரை வரவேற்கிறோம்.
அவர் சட்டத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். அநீதியான, அதாவது சட்டவிரோதமான சட்ட நெறிகள் மற்றும் அவற்றின்
விளைவுகளைக் கொண்ட வழக்குகளை எவ்வாறு கையாள்வது அல்லது தொடர்வது என்பதே அவரது மையப் பிரச்சனையாகும்.
ஆனால் உங்களுக்குத் தெரியுமா, என்னைப் போன்ற சாதாரண குடிமக்களுக்கு, நியாயமற்ற சட்ட நெறிகள் என்று உண்மையில் எதுவும் இருக்க முடியாது.
எங்களைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு மோசமான தந்தை கிறிஸ்துமஸ் போல இருக்கும்.
அதனால்தான், அத்தகைய அநீதி நமது கண்ணியத்தையும் தனித்துவத்தையும் மீறக்கூடும் என்பதை நாங்கள் ஒருபோதும் கருத்தில் கொள்ள மாட்டோம்.
ஆனால் அதுதான் துல்லியமாக ஒரு பொதுவான தவறான எண்ணம்!
மேலும், டாக்டர் ஜுர். மைக்கேல் புரூன்னர் இப்போது தனது ஆறு கோட்பாடுகளைக் கொண்டு இந்த அபாயகரமான தவறான எண்ணத்திற்கு
எதிராக வாதிடுவார், மேலும் இதுவரை பெரிதும் அங்கீகரிக்கப்படாத இந்தச் சிக்கலிலிருந்து வெளியேறும் வழிகளையும் சுட்டிக்காட்டுவார்.
ஆனால், அவரை இங்கு மைதானத்தில் வரவேற்பதற்கு முன்பு, இதோ அவரது வாழ்க்கையின் ஒரு சுருக்கமான கண்ணோட்டம்.
டாக்டர் மைக்கேல் புரூன்னர், சட்டம் பயின்ற பிறகு 1990-ல் தனது முனைவர் பட்டத்தைப் பெற்றார், மேலும்
ஆஸ்திரியாவில் 31 ஆண்டுகள் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றினார்.
மார்ச் 2020 முதல், அவர் கொரோனா வைரஸ் நடவடிக்கைகளின் தீவிர விமர்சகராக இருந்து வருகிறார்; கொரோனா வைரஸ் நடவடிக்கைகளுக்கு
எதிராக அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தில் புகார்கள் அளித்து, ஆர்ப்பாடங்களில் உரையாற்றி, காணொளிகளை வெளியிட்டு வருகிறார்.
மற்றும் இப்போது அவரது அரசியல் வாழ்க்கையின் ஒரு கண்ணோட்டம்:
அக்டோபர் 2020:
வியன்னாவில் "அடிப்படை உரிமைகளுக்கான வழக்கறிஞர்கள் – அறிவொளிக்கு வழக்கறிஞர்கள்" அமைப்பின் தொடக்கம்
பிப்ரவரி 2021:
"MFG – மக்கள், சுதந்திரம், அடிப்படை உரிமைகள்" அரசியல் கட்சியின் ஸ்தாபனம்
2021 இலையுதிர் காலத்திலிருந்து: அவரது கட்சி மேல் ஆஸ்திரிய மாநில நாடாளுமன்றத்தில் நுழைகிறது;
மேல் ஆஸ்திரியா, கீழ் ஆஸ்திரியா மற்றும் டைரோலில் உள்ளூர் சபைத் தேர்தல்களில் தேர்தல் வெற்றிகள்
இலையுதிர் 2022:
இலையுதிர்காலத்தில் நடைபெறும் கூட்டாட்சி ஜனாதிபதித் தேர்தலில் MFG வேட்பாளர்.
அவர் தன்னை அரசியல் அதிகார வர்க்கத்தின் எதிர்ப்பாளராக நிலைநிறுத்திக் கொண்டார்.
ஜூலை 2023:
உலகம் முழுவதும் சட்டமியற்றும் ஒரு சர்வதேச சங்கமான சர்வதேச சட்ட வழக்கறிஞர்கள் அமைப்பின் நிறுவன உறுப்பினர்.
நவம்பர் 2023:
ஓய்வு ஒரு தீவிர வழக்கறிஞராக.
டிசம்பர் 2023 முதல், பல்வேறு விரிவுரை நடவடிக்கைகள் மற்றும் ஆலோசனைத் திறனில் தொடர்ச்சியான சட்டப் பணிகள், போன்றவை.
டாக்டர் புரூனர் இன்று பற்றிப் பேசுகிறார். "மனித மாண்பே நீதியின் அளவுகோல் – மற்றவை அனைத்தும் அநீதி."
உங்கள் அனைவருக்கும் நான் இதமாக வரவேற்பு தெரிவித்து, அநீதியான சட்டங்களின் சட்டப்பூர்வ வகைப்பாடு மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள் என்ற
இந்த முக்கியமான தலைப்பில் இன்றைய விவாதத்திற்குப் பங்களிக்க கிடைத்த வாய்ப்பிற்கு எனது மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
மனித மாண்பு என்பது நீதியின் அளவுகோல்.
மனித மாண்பே நீதியின் அளவுகோலாக இருக்க கட்டாயம் வேண்டும், இல்லையெனில் அது அநீதி.
சட்டம் மற்றும் நீதி ஆகியவை ஒத்த சொற்கள் அல்ல.
சட்டம் என்பது நீதியைக் குறிக்காது.
நீதி சட்டமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
சட்டம் நீதியின்றி இருந்தால் அது அநீதி.
நீதி எப்போதும் நீதிதான்.
சட்டப்படி நீதி என்றால் என்ன?
நீதி என்பது அறிவின் மதிப்பீடு.
சமமானவற்றை சமமாக நடத்துதல், சமமற்றவற்றை சமமற்றதாக நடத்துதல்.
அல்லது, இம்மானுவேல் கான்ட் கூறுவது போல, உங்கள் உச்சபட்ச கொள்கையின் (வழிகாட்டும் கொள்கை) செயல்களை ஒரு
உலகளாவிய சட்டமாக உயர்த்தக்கூடிய வகையில் செயல்படுதல்.
அல்லது வெறுமனே ஒரு அமைதியான ஒழுங்கு – ஏனெனில் நீதியின்றி அமைதி இருக்க முடியாது; நலன்களின் சமநிலையின்றி அமைதி இருக்க முடியாது.
நீதி நியாயமாக இருந்து, அநியாயமான சட்டங்கள் எதுவும் இல்லையென்றால், என் கட்டுரை, என்
விளக்கக்காட்சி, பெரும்பாலும் ஏற்கெனவே முடிந்திருக்கும்.
இருப்பினும், யதார்த்தம் நமக்கு வேறு ஒன்றைக் கற்பிக்கிறது.
நீதியின் இலட்சியம் இன்னும் நிறைவேற்றப்படவில்லை என்று அவள் நமக்குக் கற்பிக்கிறாள்.
சட்டத் துறையிலும் இல்லை, அரசியல் துறையிலும் இல்லை.
சட்டமன்றத்தால் சட்டவிரோதமான, அநீதியான சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்படுகின்றன.
அவை நிர்வாகப் பிரிவால் செயல்படுத்தப்படுகின்றன மற்றும் அவை நீதித்துறையால் அமல்படுத்தப்படுகின்றன.
அவை அனைத்தும் இணக்கக் கடமைகளுக்கு உட்பட்டவை.
குடிமக்கள் அநீதியான சட்டங்களுக்குக் கூட இணங்கக் கடமைப்பட்டவர்கள்.
பல மாதங்களாக நான் கையாளும் மையப் பிரச்சினை – எனது பணியின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே என்னால் இங்கே மீண்டும் உருவாக்க
முடியும் – அது நியாயமற்ற சட்ட விதிமுறைகளின் சட்டப்பூர்வ வகைப்பாடு மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள் ஆகும்.
எனக்கு, ஒரு சட்டம் நீதியானது அல்லது அநீதியானது என்பதைத் தீர்மானிப்பதற்கான தொடக்கப் புள்ளி மனித மாண்பு ஆகும்.
இது இயற்கை மற்றும் நேர்மறைச் சட்டத்தில் உள்ள மிக உயர்ந்த சட்டக் கொள்கையாகும் .
இது நாகரிக சட்ட அமைப்புகளின் மையப் நெறியாகும், இது சாதாரண சட்டத்திலும் அரசியலமைப்பு சட்டத்திலும் வேரூன்றியுள்ளது.
சட்டத்தின் ஆட்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு ஜனநாயக அமைப்பில், அனைத்து உரிமைகளும் மக்களிடமிருந்து எழுகின்றன.
சுதந்திரமும் சமத்துவமும் ஜனநாயகத்தின் தூண்கள்.
மக்கள் தங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அதிகாரத்தை அரசியல் கட்சிகளுக்குப் பறிமுதல் செய்திருந்தாலும், பிரதிநிதிகள் பதிலளிக்க
வேண்டிய இறையாண்மை சக்தியாக மக்கள் தொடர்ந்து நீடிக்கின்றனர்.
பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயக நடைமுறையில் அரசியல் கட்சிகளின் அதிகாரம் சமூகத்தின் அனைத்து வடிவங்கள் மற்றும் குடிமைக் கட்டமைப்புகளுக்கும்
பெருகிய முறையில் விரிவடைந்தாலும், அது மக்களின் விருப்பத்திற்கு இணக்கமாக இருக்கும்போது மட்டுமே ஜனநாயகம் நிலைத்திருக்கும்.
மக்களுக்கு எதிரான சட்டங்கள் அல்லது நீதிக்கு எதிரான சட்டங்கள் ஒருபோதும் சரியானவை அல்ல, மேலும்
அவை மக்களின் விருப்பத்தால் ஆதரிக்கப்படவில்லை.
மக்களாகிய இறையாண்மை சக்தி, தங்களின் உரிமைகளைப் பிரதிநிதிகளுக்குப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தவில்லை, அதனால் அந்தப்
பிரதிநிதிகள் தங்களுக்காகவோ அல்லது மக்களின் விருப்பத்திற்கு எதிராகவோ சட்டங்களை இயற்ற முடியாது.
ஒரு பிரதிநிதியாக சட்டத்தையும் நீதியையும் புறக்கணிக்கும் எவரும் பொறுப்பேற்கச் செய்யப்பட வேண்டும், மேலும்
அவர்களின் செயல்களுக்குப் பொறுப்பாக்கப்பட வேண்டும்!
ஆஸ்திரிய அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தின் மற்றும் ஆஸ்திரியச் சட்டத்தின்படி, ஆஸ்திரியாவிலும் மற்ற நாடுகளிலும் உள்ள
நடைமுறையானது, அரசியலமைப்பிற்குப் புறம்பான சட்டங்கள் கூட ரத்து செய்யப்படும் வரை அமல்படுத்தப்பட வேண்டும் – பின்னர்,
தேவைப்பட்டால், 18 மாதங்கள் வரையிலான திருத்த காலத்திற்குள் – என்பதாகும். இது அநீதி சட்டமாக மாறும்
என்பதைக் குறிக்கிறது, இதை நான் கடுமையாக நிராகரிக்கிறேன்.
அதிகாரப் பிரிவினை செயல்படாதபோது, அரசாங்கங்கள் தங்கள் நாடாளுமன்றப் பெரும்பான்மையின் காரணமாகத் தாங்களே சட்டங்களை இயற்ற முடிந்து,
நடைமுறையில் நாடாளுமன்றக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வராதபோது, அரசாங்கங்கள் நிர்வாக மற்றும் நீதித்துறைப் பதவிகளை அரசியல்
நியமனங்கள் மூலம் நிரப்பும்போது, அரசுடன் இணைந்த அமைப்புகள் மற்றும் நிறுவனங்கள் ஒரு சிலர் ஆட்சியாக (ஒரு "சிறுபான்மை ஆட்சி" (= ஒரு
சிறிய குழு அரசியல் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தும் ஒரு அரசாங்க வடிவம்) மாறும்போது, பேச்சுரிமை, கல்விச் சுதந்திரம் மற்றும் பத்திரிகை
சுதந்திரம் தணிக்கை செய்யப்படும்போது, வித்தியாசமாக சிந்திப்பவர்கள் அவதூறாக்கப்பட்டு, ஏளனம் செய்யப்பட்டு, துன்புறுத்தப்படும்போதும்,
ஊடகப் பன்முகத்தன்மை அழிக்கப்படும்போதும் – அப்போது நாம் எந்தவொரு சட்ட ஆட்சியிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருக்கிறோம்.
ராபர்ட் கோச் நிறுவனத்தின் கோப்புகள் வெளியானதோடு, கொரோனா வைரஸ் தொடர்பான எந்தவொரு நடவடிக்கைக்கும் கண்காணிப்பு/உண்மையால்
உருவாக்கப்பட்ட ஆதார அடிப்படை ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்பது, முக்கிய நீரோட்டத்தினருக்குக் கூட பொது அறிவாக மாறியது.
அது அரசியல் அங்கீகாரத்தின் மூலம் பெரிதாக்கப்பட்டது .
2020 முதல் 2023 வரையிலான கொரோனா வைரஸ் நெருக்கடி, 1945 முதல் உலகளவில் நடந்த மிகப்பெரிய சட்ட மற்றும் மருத்துவ ஊழலாகும்!
எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற அரசியல் முழக்கங்களைத் திறனற்றதாக்குவதற்கு, எந்தவொரு அநீதிக்கும் ஆரம்பத்திலிருந்தே
சட்டப்பூர்வமான செல்லுபடியாகும் தன்மையை மறுக்க வேண்டும்!
இதில் பங்கேற்கும் எவரும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்!
மனித மாண்பு – நான் இங்கே தாமஸ் அக்வினாஸை மேற்கோள் காட்டுகிறேன்:
மனித மாண்பை உயர்த்தும் எந்தச் சட்டமும் நீதியானது.
மனித மாண்பைக் குறைக்கும் எந்தச் சட்டமும் அநீதியானது.
ஆஸ்திரிய பொது சிவில் சட்டத்தின் பிரிவு 16, தனித்துவ உரிமையின் அடிப்படை உரிமையின் மைய விதியாக, ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் உள்ளார்ந்த
உரிமைகள் உள்ளன என்றும், அவை பகுத்தறிவுக்குத் தெளிவாகத் தெரிவதால், அவர்கள் ஒரு நபராகக் கருதப்பட வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடுகிறது.
இது, நாகரிக சட்ட அமைப்புகளின் சட்டக் கொள்கையாகவும் மைய நெறியாகவும், தனிநபரின் அடிப்படை உரிமையை ஒரு
உண்மையாகவும் கொடுக்கப்பட்டதாகமாகவும் பிரகடனப்படுத்துகிறது.
உரிமைகள் மனிதர்களுக்குப் பிறவி உரிமைகள்.
இதன் பொருள், அவை பெறப்படவோ அல்லது கடன் வாங்கப்படவோ, குறிப்பாக அரசாங்கங்கள் அல்லது பிரதிநிதிகளால் அல்ல.
அவற்றை முதலில் வழங்கவோ அல்லது பெறவோ தேவையில்லை.
அவை மனிதநேயத்தில், மனிதனாக இருப்பதில் உள்ளார்ந்தவை.
ஜெர்மன் அடிப்படைச் சட்டத்தின் முதல் கட்டுரையும் இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறது:
மனித மாண்பு மீறப்பட முடியாதது.
அவற்றை மதித்துப் பாதுகாப்பது அனைத்து மாநில அதிகாரிகளின் கடமையாகும்.
பின்வரும் அடிப்படை உரிமைகள் சட்டமன்றம், நிர்வாகம் மற்றும் நீதித்துறை ஆகியவற்றிற்கு
நேரடியாகப் பொருந்தக்கூடிய சட்டமாகக் கட்டாயமானவை.
மேலும் அவர்கள் ஊடகங்களையும் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்பதையும் நான் சேர்க்க விரும்புகிறேன்.
அடிப்படைச் சட்டத்தின் 1 ஆம் பிரிவுக்குக் கூடுதலாக, 79 ஆம் பிரிவு அரசியலமைப்பு நிரந்தரமாகச்
செயல்பாட்டில் இருக்கும் என்று குறிப்பிடுகிறது.
இந்த அடிப்படை உரிமைகளான மனித மாண்பின் மீற முடியாத தன்மையை, ஒரு அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தால் கூட மாற்ற முடியாது.
இது நித்தியமானது.
மனித மாண்பு என்பது எந்தவொரு அரசாங்கத்தையும் கடந்து நிற்கும் ஒரு காலத்தால் அழியாத தார்மீகக் கொள்கையாகும்.
ஒவ்வொரு மனித உயிரும் சமமானது மற்றும் சுதந்திரமாக வாழ்வதற்கான உரிமையைக் கொண்டுள்ளது.
இம்மானுவேல் கான்ட்டின் கூற்றுப்படி, "மனிதர்கள், தன்னிறைவான இலக்காக இருப்பதால், ஒரு இலக்கை
அடைவதற்கான கருவிகளாக ஒருபோதும் நடத்தப்படக்கூடாது."
ஜெர்மன் கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தின் நிறுவப்பட்ட வழக்குச் சட்டத்தின்படி, மனித கண்ணியம் என்பது
அடிப்படைச் சட்டத்தின் மிக உயர்ந்த மதிப்புத் தீர்ப்பாகும் மற்றும் ஜெர்மன் சட்ட அமைப்பின் அரசியலமைப்புக் கொள்கையாகும்.
மனித மாண்பு என்பது மிக உயர்ந்த அரசியலமைப்பு மதிப்பு, அது பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்டதல்ல.
அதேபோல், சுவிஸ் கூட்டமைப்பின் கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் 7-வது பிரிவு, மனித கண்ணியம் மதிக்கப்பட
வேண்டும் மற்றும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறுகிறது.
10 டிசம்பர் 1948-ஆம் ஆண்டின் உலகளாவிய மனித உரிமைகள் பிரகடனம்:
மனிதர்கள் அனைவரும் பிறப்பால் சுதந்திரமானவர்களாகவும், கண்ணியத்திலும் உரிமைகளிலும் சமமானவர்களாகவும் உள்ளனர்; பகுத்தறிவும்
மனசாட்சியும் அவர்களுக்குப் பரிசாக அளிக்கப்பட்டுள்ளன; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சகோதரத்துவ உணர்வுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.
அமெரிக்காவின் சுதந்திரப் பிரகடனம், 4 ஜூலை 1776 அன்று வெளியிடப்பட்டது, அறிவிக்கிறது:
எல்லா மனிதர்களும் சமமாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளனர்.
எல்லா மனிதர்களுக்கும் உயிர், சுதந்திரம் மற்றும் மகிழ்ச்சியைத் தேடும் உரிமை உட்பட சில மறுக்க முடியாத உரிமைகள் உண்டு.
மனித மாண்பிற்கான நிபந்தனையற்ற, இன்றியமையாத மற்றும் வரம்பற்ற மரியாதையே சட்டத்தின் ஆட்சி மற்றும்
ஜனநாயகத்தின் அடித்தளமாகும், அது பேச்சுவார்த்தைக்குட்பட்டதல்ல.
அவை ஒருபோதும் மீறப்படக்கூடாத முழுமையான செஞ்சட்டையை உருவாக்குகின்றன.
மனித மாண்பை மீறுபவர்கள், ஜனநாயக அரசியலமைப்பு அரசையும் சட்டத்தின் ஆட்சியையும் மீறுகிறார்கள். அவை இல்லாமல் நீதி இருக்க முடியாது
– சட்டம் இல்லாவிட்டால், அரசு கொள்ளையர்களின் கூட்டமாகிவிடும்.
ஹிப்புவின் அகஸ்டின்: "நீதியை அகற்றிவிட்டால், அரசு என்பது ஒரு பெரிய கொள்ளைக் கும்பலைத் தவிர வேறு என்ன?"
நான் ஒரு வழக்கறிஞராக, அடிப்படைப் பொருள் விதிமுறையின் உச்சபட்ச அடிப்படைக் கொள்கை என்று நான் குறிப்பிடும் – மனித மாண்பு
– அதன் அடிப்படையில், நான் ஆறு கூற்றுகளை முன்வைத்துள்ளேன்.
ஆனால் முதலில், மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் ஒரு சுருக்கமான அறிக்கை.
நியாயமான சட்டங்களைக் கடைப்பிடிக்குமாறு பரிந்துரைப்பதில் நான் முதல் ஆளாக இருப்பேன்.
நியாயமான சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவது சட்டப்பூர்வமான கடமை மட்டுமல்ல, ஒழுக்கப்பூர்வமான கடமையும் கூட.
மாறாக, மக்கள் அநீதியான சட்டங்களைப் புறக்கணிக்க ஒரு தார்மீகப் பொறுப்புடையவர்கள்.
அநீதியான சட்டம் சட்டமே அல்ல என்ற புனித அகஸ்டீன் கருத்துடன் நான் உடன்படுகிறேன்.
நியாயமற்ற சட்டம் சட்டமல்ல, என்கிறது உச்ச இலத்தீன் பொன்மொழி.
மற்றும் இப்போது ஆறு கருதுகோள்களுக்கு:
முதல் கருதுகோள்: அனைத்துச் சட்டங்களும் உருவாகும் சட்ட அமைப்பின் அடிப்படை விதி, தனிநபரின் இயல்பான உரிமையான மனித மாண்பு ஆகும்.
இது அனுமானமும் அல்ல, புனைவும் அல்ல.
இரண்டாம் கருதுகோள்: தனிநபரின் அடிப்படை உரிமையாக மனித மாண்புதான் மிக உயர்ந்த சட்டம்.
இவை அவனது இயல்பான உரிமைகள், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்கள்.
அவை சட்ட அமைப்பின் கூறு கொள்கைகளை உருவாக்குகின்றன.
3வது கோட்பாடு: மனித மாண்பையும் உள்ளார்ந்த உரிமைகளையும் மீறும் சட்ட விதிமுறைகள் முற்றிலும் செல்லாதவை மற்றும் அசத்கமானவை.
அவற்றுக்கு எந்தவிதமான விதிமுறைச் செல்லுபடியாகும் தன்மையும் இல்லை.
இந்தச் சூழலில், நான் பரவலான கோட்பாட்டின், அதாவது செல்லாத தன்மை கோட்பாடு எனப்படும் கொள்கையின் ஒரு
நிலைப்பாட்டைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறேன், இது பற்றி பின்னர் மேலும் கூறுகிறேன்.
4வது கோட்பாடு: அடிப்படை மனித உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை மீறும் சட்ட விதிமுறைகள் முற்றிலும் செல்லாதவை மற்றும் அசத்கமானவை.
அவற்றுக்கு எந்த விதிமுறைச் செல்லுபடியாகும் தன்மையும் இல்லை.
5வது கோட்பாடு: உயர் தகுதி வாய்ந்த சட்ட விதிமுறைகளை மீறும் சட்ட விதிமுறைகள் முற்றிலும் செல்லாதவை.
அவற்றுக்கு எந்தவிதமான விதிமுறைச் செல்லுபடியாகும் தன்மையும் இல்லை.
6வது கோட்பாடு: உயர் தகுதிச் சட்டம், தாழ்ந்த தகுதிச் சட்டத்தை முற்றிலுமாகச் செல்லாததாக்கி, அதனை மீறுகிறது.
கீழ்நிலைச் சட்டம் உயர்நிலைச் சட்டத்தை மீற முடியாது.
மனித மாண்பின் அடிப்படையில் நான் முன்வைக்கும் இந்தக் கோட்பாடுகளை, சட்டப்பூர்வமான நிலைப்பாட்டின் மூலம்
சட்டத்தின் கண்ணோட்டத்திலும், சட்டத் தத்துவத்தின் கண்ணோட்டத்திலும் என்னால் நியாயப்படுத்த முடியும்.
குஸ்டாவ் ராட்ப்ரூக் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் மிக முக்கியமான சட்ட அறிஞர்களில் ஒருவராக இருந்தார்.
அவர் ஒரு SPD அரசியல்வாதி மற்றும் வைமர் குடியரசின் போது இருமுறை ரீச் நீதி அமைச்சராகப் பணியாற்றினார்.
அவர் 1878 முதல் 1949 வரை வாழ்ந்தார்.
"அதிகாரம் தேவையின் அடிப்படையில் இருக்கலாம், ஆனால் கடமை அல்லது செல்லுபடியின் அடிப்படையில் ஒருபோதும் இருக்காது."
அவர் பொருத்தமற்ற, வேறுவிதமாக அமைக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய அல்லது முற்றிலும் தவறான தவறான சட்டம் மற்றும்
சரியான சட்டம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு கோட்டைக் கீறுகிறார்.
ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு அநீதியை அடைந்துள்ள அநியாயமான சட்டத்தை வெறுமனே தவறு என்று சொல்வது.
அவர் தனது பகுத்தறிவை விளக்குகிறார், அது இறுதியில் ராட்பிரூக்கின் புகழ்பெற்ற சூத்திரத்திற்கு வழிவகுக்கிறது.
நான் மேற்கோள் காட்டுகிறேன்: "நீதிக்கும் சட்ட உறுதிப்பாட்டிற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை, அதன் உள்ளடக்கம் அநீதியானது மற்றும்
பொருத்தமற்றது என்றாலும், சட்டங்கள் மற்றும் அதிகாரத்தால் பாதுகாக்கப்படும் நேர்மறைச் சட்டத்திற்கு
முன்னுரிமை அளிப்பதன் மூலம் அநேகமாக தீர்க்க முடியும்."
நியதி சட்டத்திற்கும் நீதிக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, தவறான சட்டமான நியதி சட்டம் நீதியிடம் வழிவிட
வேண்டிய, சகித்துக்கொள்ள முடியாத அளவிற்கு எட்டும் வரை.
சட்டரீதியான அநீதி நிகழ்வுகளுக்கும், தவறான உள்ளடக்கம் இருந்தபோதிலும் செல்லுபடியாகும் சட்டங்களுக்கும்
இடையே ஒரு தெளிவான கோட்டைக் கிழிப்பது சாத்தியமற்றது.
மற்றொரு வேறுபாட்டை, மிகத் தெளிவாகக் காணலாம் என்று அவர் எழுதுகிறார்.
இதோ முக்கிய வாக்கியம்: "அநீதிக்கு நீதி கூட கேட்கப்படாத இடத்தில், அநீதியின் இதயமாக விளங்கும் சமத்துவம், நேர்மறைச் சட்டத்தை
நிறுவுவதில் வேண்டுமென்றே மறுக்கப்பட்டால், அந்தச் சட்டம் தவறானது மட்டுமல்ல, அது எந்தவொரு சட்டப் பண்பையும் கொண்டிருக்கவில்லை."
சட்டம், நேர்மறைச் சட்டம் கூட, நீதியை நிலைநாட்டுவதை நோக்கமாகக் கொண்ட ஒரு ஆணை மற்றும்
சட்டமாகத் தவிர வேறுவிதமாக வரையறுக்கப்பட முடியாது.
சட்டம் நீதியை நிலைநாட்ட வேண்டும், இல்லையெனில் அது அநீதி.
மேலும் அவர் கூறுகிறார்: "நீதி கூட நாடப்படாத இடத்தில், அவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட ஏற்பாடுகள் அதிகாரத்தின் ஆணைகளாக மட்டுமே
இருக்க முடியும், ஒருபோதும் சட்டக் கொள்கைகளாக இருக்க முடியாது."
எனவே, சில மக்களின் மனித உரிமைகளை மறுக்கும் ஒரு சட்டம் சட்டக் கொள்கை அல்ல.
ராட்புச்சின் சூத்திரம், ஜி.டி.ஆர். வீழ்ச்சியடைந்த பிறகு, ஃபெடரல் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தின் வழக்குச் சட்டத்தில்,
வால் ஷூட்டர் விசாரணைகள் எனப்படும் வழக்குகளில் இணைக்கப்பட்டது.
ஜி.டி.ஆர்-இலிருந்து வெளியேற முயற்சிக்கும் எவரையும் சுடுமாறு எல்லைக் காவலருக்கு அறிவுறுத்தும் ஒரு சட்டம்
அல்லது உத்தரவும் அநீதியானது, அது தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.
மற்றும் இங்கே நாம் நேரடியாக அடுத்த அத்தியாவசிய ஏற்பாட்டான, ஐரோப்பிய மனித உரிமைகள் உடன்படிக்கையின் பிரிவு 7-க்கு வருகிறோம்:
சட்டமின்றி தண்டனை இல்லை:
பத்தி 1, ஒவ்வொரு குற்றத்திற்கும் ஒரு சட்டம் இருக்க வேண்டும் என்று கூறுகிறது. குற்றம் செய்யப்பட்ட நேரத்தில் பொருந்தக்கூடிய
தண்டனையை விட கடுமையான தண்டனை எதுவும் விதிக்கப்படக்கூடாது.
இருப்பினும், இதற்கு ஒரு மிக முக்கியமான விதிவிலக்கு உள்ளது, அது பத்தி 2-ல் உள்ளது:
இந்தக் கட்டுரை, எந்தவொரு நபரும், அவர் ஒரு செயலைச் செய்தபோதோ அல்லது செய்யத் தவறியபோதோ, அது செய்யப்பட்ட நேரத்தில் நாகரிக
நாடுகள் பொதுவாக அங்கீகரித்த சட்டக் கொள்கைகளின்படி குற்றமாக இருந்த ஒரு செயலுக்காகவோ அல்லது செய்யத் தவறியதற்காகவோ,
விசாரிக்கப்படுவதற்கோ அல்லது தண்டிக்கப்படுவதற்கோ தடையாக இருக்காது.
அதுபோல, சர்வதேச நீதிமன்றத்தின் சட்டப்பிரிவு 38-இல், சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் நாகரிக நாடுகள்
அங்கீகரித்த பொதுவான சட்டக் கொள்கைகளைப் பயன்படுத்துகிறது.
சட்டத்திற்கு மேலான, பொதுவாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட சட்டக் கொள்கைகள் நேர்மறைச் சட்டத்தில்
இணைக்கப்பட்டுள்ளன, எனவே அவை சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டாயமானவை.
ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்கும் இதே பொருந்தும்:
பொதுவான சட்டக் கொள்கைகள் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் முதன்மைச் சட்டத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.
இது அடிப்படை உரிமைகள், சமமான அணுகுமுறை மற்றும் விகிதாச்சாரத்திற்கான மரியாதையைக் குறிக்கிறது.
விதிமுறைகளின் படிநிலைகளைப் புரிந்துகொள்வதற்காக, சட்ட அமைப்பின் கட்டமைப்பை நான் சுருக்கமாக விளக்க விரும்புகிறேன்.
சட்ட அமைப்பின் படிநிலை அமைப்பு என்பது விதிகளின் படிநிலை அமைப்பு என்பதன் பொருள், ஒவ்வொரு தாழ்ந்த தரவரிசை
விதிக்கும் உயர் தரவரிசை விதியைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
இது உயர் தரநிலையின்படி உருவாக்கப்பட வேண்டும், இல்லையெனில் அது சட்டவிரோதமானது.
ஆஸ்திரியாவில், சட்ட அமைப்பின் படிநிலை அமைப்பை நாங்கள் பின்வருமாறு ஒழுங்குபடுத்தியுள்ளோம்.
இருப்பினும், ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திற்குள் உள்ள நாடுகள் உட்பட மற்ற சட்ட அமைப்புகளுக்கும் இது பொருந்தும்.
நிலை 1: மிக உயர்ந்த நிலையில் கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பின் அடிப்படைக் கொள்கைகள் உள்ளன.
இவை ஜனநாயக, குடியரசு, தாராளவாத, கூட்டாட்சி மற்றும் அரசியலமைப்புக் கொள்கைகள் ஆகும்.
கட்டம் 2: முதன்மை ஒன்றியச் சட்டம், அதாவது ஒன்றிய ஒப்பந்தங்கள். மேலும் மிக முக்கியமாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின்
அடிப்படை உரிமைகள் சாசனம் முதன்மைச் சட்டமாகவும், அதன் விளைவாக, சட்டத்தின் பொதுவான கொள்கைகளாகவும் உள்ளது.
நிலை 3: இரண்டாம் நிலை ஐரோப்பிய ஒன்றியச் சட்டம், இதில் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நிறுவனங்களால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள்,
குறிப்பாக ஒழுங்குமுறைகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்கள் அடங்கும்.
நிலை 4: கூட்டாட்சி அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் மற்றும் தனிப்பட்ட மாநிலங்களின் அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள்.
5ஆம் நிலை: கூட்டாட்சி சட்டங்கள் மற்றும் மாநிலச் சட்டங்கள் ஆகியவை அரசியலமைப்புச் சட்டங்களுடன்
ஒத்துப்போகும் எளிய சட்டங்களாக இருக்க வேண்டும்.
நிலை 6: ஒழுங்குமுறைகள் – இவை நிர்வாக அதிகாரிகளால் வெளியிடப்படும் பொதுவான சட்ட ஏற்பாடுகள் ஆகும், அவை
சட்டங்களின் அடிப்படையில் மட்டுமே இயற்றப்பட முடியும்.
கட்டம் 7: பின்னர் தனிப்பட்ட வழக்குத் தீர்ப்புகள்: தீர்ப்பு, ஆணை மற்றும் முடிவு.
நான் கூறியது போல், ஒரு சட்ட விதி இந்த சட்டரீதியான கருவியின் படிநிலை அமைப்புக்கு முரண்பட்டால், அது - எனது
சட்டப் புரிதலின்படியும் மற்றும் செல்லாமைக் கோட்பாட்டின்படியும் - முற்றிலும் செல்லாதது மற்றும் அசம்பாவிதம்.
இதன் பொருள், இணங்குவதற்கான எந்தக் கடமையும் தூண்டப்படாது என்பதாகும்.
இங்கே நாம் செல்லுபடியின்மைக்கு வருகிறோம்: நியாயமற்ற சட்டம் சட்டமல்ல.
லத்தீன் பொன்மொழியின்படி, அநீதியான சட்டம் சட்டமே அல்ல.
பூஜ்யத்துவக் கோட்பாட்டின் சட்டப்பூர்வ அமைப்பு, அதனால் உயர் சட்டம், தாழ்ந்த சட்டத்தை முற்றிலும் மற்றும் மாற்ற
முடியாத வகையில் ரத்துசெய்து, அதாவது அதை மீறி நிற்கிறது.
இந்த அர்த்தத்தில், தனிப்பட்ட சவால் எதுவும் தேவையில்லை.
ஒரு 'ஈஓ இப்ஸோ விளைவு' எனப்படும் நிகழ்வு நிகழ்கிறது.
இதற்கு மாறாக, ஆஸ்திரியாவில் பொதுவாகக் காணப்படும் மற்றும் சட்டத்தில் பொதி செய்யப்பட்டுள்ள பிழைக் கணக்கீட்டுக் கோட்பாடு:
அவை சட்டவிரோதமானவை என்ற போதிலும், ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட அரசு நிறுவனத்தின் சவாலால் ரத்து செய்யப்படும் வரை,
அத்தகைய தரநிலைகள் நடைமுறையில் கட்டாயமானவையாகவே நீடிக்கும்.
இது, ஜனநாயக மற்றும் அரசியலமைப்புப் புரிதலுடனும், ஒரு படிநிலை அமைப்பாக சட்ட அமைப்பின்
தர்க்கரீதியான மற்றும் முறையான கட்டமைப்புடனும் ஒத்துப்போகாதது.
ஆஸ்திரிய தனியார் சட்டத்தில், இருப்பினும், பிரிவு 879(1) கூறுகிறது: சட்டத் தடையை மீறும் அல்லது
பொதுக் கொள்கைக்கு முரணான ஒரு ஒப்பந்தம் செல்லாதது.
எனவே, தனியார் சட்டத்தில் முரண்பாடு தேவையில்லை, ஆனால் பொதுச் சட்டத்தில் அது நிச்சயமாகத் தேவை.
மேலும், ஆஸ்திரியாவின் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்திற்கு, இந்த சட்டவிரோதச் சட்டத்தை 18 மாதங்கள் வரை
அமலில் இருக்க அனுமதிக்கும் வாய்ப்பும் உள்ளது (!).
என் பார்வையில், இது சட்ட ஆட்சியின் கொள்கைகளுடன் பொருந்தாதது மற்றும் முற்றிலும் கேள்விக்குட்பட்ட பிழைக்
கணக்கீட்டுக் கோட்பாடு மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலான சட்ட உறுதி ஆகியவற்றின் மீது மட்டுமே இது அமைந்துள்ளது.
சட்டமே, அதன் விதிகளுக்கு உட்பட்டவர்களுக்குத் தங்களைத் தாங்களே பாதுகாத்துக் கொள்ளும் உரிமையை வழங்குகிறது.
மிகவும் பொதுவான மற்றும் நன்கு அறியப்பட்டది தற்காப்பு:
"அநீதி சட்டமாகும்போது, எதிர்ப்பு கடமையாகிறது." - பெர்டோல்ட் ப்ரெக்ட்
ஆஸ்திரிய குற்றவியல் சட்டத்தின் பிரிவு 3 தற்காப்பை ஒழுங்குபடுத்துகிறது:
ஒருவர், தன்னுடைய அல்லது மற்றொருவரின் உயிர், உடல்நலம், உடல் முழுமை, பாலியல் முழுமை மற்றும் சுயநிர்ணயம், சுதந்திரம் அல்லது
சொத்து ஆகியவற்றின் மீது நிகழும் அல்லது நிகழவிருக்கும் சட்டவிரோதத் தாக்குதலைத் தடுப்பதற்குத் தேவையான தற்காப்பு நடவடிக்கைகளை
மட்டுமே எடுக்கும்போது, அவர் சட்டவிரோதமாக நடந்துகொள்ளவில்லை.
தற்காப்புக்கான நிபந்தனைகள், அவை அனைத்தும் ஒருசேர பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டும், அவை: அவசியமான தற்காப்பு, தற்போதைய
அல்லது வரவிருக்கும் தாக்குதல், தாக்குதலின் சட்டவிரோதத்தன்மை மற்றும் பாதுகாக்கக்கூடிய சொத்து மீதான தாக்குதல்.
ஒரு ஆக்கிரமிப்பு அரசால் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், பொருள் சட்டத்தால், அதாவது சட்டம் அல்லது ஒழுங்குமுறையால்
நியாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு தாக்குதல், தற்காப்பு எனக் கருதப்படாது, ஏனெனில் அந்தத் தாக்குதல் சட்டவிரோதமானது அல்ல.
பின்னர் நீதிமன்றத்தால் சட்டவிரோதமானது என ரத்து செய்யப்பட்டாலும், அந்தத் தரம் நடைமுறையில் இருக்கும்.
இருப்பினும், நான் பரிந்துரைக்கும் நிலைப்பாட்டை - அதாவது, செல்லாதன்மை கோட்பாடு, சட்ட அமைப்பின் படிநிலைக் கட்டமைப்பை
முறையாகக் கருதுதல் - அத்தகைய நெறிகள் முற்றிலும் செல்லாதவை என்று நான் எடுத்துக்கொண்டால், அத்துமீறும் அரசின்
தாக்குதல் சட்டவிரோதமானது, மேலும் ஒரு தற்காப்புச் செயல் நிச்சயமாக அனுமதிக்கப்படும்.
மற்றொரு மிகவும் பொதுவான சுயஉதவி உரிமை: அவசரம்.
நமது காலத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான, லுட்விக் வான் மிஸஸின் மிகப் பொருத்தமான மேற்கோளுடன் தொடங்க விரும்புகிறேன்:
திறனற்ற, ஊழல் நிறைந்த அல்லது தீய குணம் கொண்ட மக்கள் ஆளும் அரசாங்கத்தை விட
நாகரிகத்திற்குப் பெரிய அச்சுறுத்தல் வேறு எதுவும் இல்லை.
ஆஸ்திரிய சட்டத்தில் தண்டனைக் குறைப்புச் சூழ்நிலைகள் குற்றவியல் சட்டத்தின் பிரிவு 10(1)-இல் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டுள்ளன.
மற்ற சட்ட அமைப்புகளிலும் இது இதேபோன்ற முறையில் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது.
தமக்கோ அல்லது மற்றவருக்கோ ஏற்படவிருக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தீங்கைத் தவிர்ப்பதற்காக, தண்டனைக்குரிய ஒரு செயலைச் செய்யும்
எவரும், அந்தச் செயலால் அச்சுறுத்தப்படும் சேதம் அளவுக்கு அதிகமாகக் கடுமையாக இல்லாத பட்சத்தில் – அதாவது, ஒரு விகிதாச்சாரப் பரிசோதனை
பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் – பொறுப்பிலிருந்து விலக்கு பெறுவார்; மேலும், சட்டத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட மதிப்புகளுடன் தொடர்புடைய ஒரு
நபரிடமிருந்து வேறு எந்த நடத்தையும் எதிர்பார்க்கப்படக் கூடாது.
– அதாவது, வேறு எந்த நடத்தையின் நியாயமற்ற தன்மையும் விகிதாச்சாரமும்.
மேலும், சட்டத்திற்கு மேலான அவசரகால நிலை என்ற ஒன்றும் உள்ளது.
பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய சட்டப்பூர்வ நலனின் மதிப்பு, சேதமடைந்த நலனின் மதிப்பை விட அதிகமாக இருந்தால், அவசர சூழ்நிலையில் எடுக்கப்பட்ட
தற்காப்பு நடவடிக்கை சட்டவிரோதமானதாகாது என்று அது கூறுகிறது.
தற்போதைய வழக்குச் சட்டத்தை, குறிப்பாக ஜெர்மனியில் உள்ளதை நான் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன்:
கோவிட்-19 முகக்கவச விலக்குச் சான்றிதழ்கள் மற்றும் கோவிட்-19 தடுப்பூசிச் சான்றிதழ்கள் தொடர்பாக மருத்துவர்களால் வழங்கப்பட்ட
போலி மருத்துவச் சான்றிதழ்கள், அத்தகைய கொரோனா வைரஸ் சட்டங்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே சட்டவிரோதமானவை அல்ல என்று கருதினாலும்
கூட, ஒரு அவசரகால நடவடிக்கையாகச் சரியாக மதிப்பிடப்பட வேண்டும்.
அவர்கள் என் பார்வையில் மன்னிக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், நியாயப்படுத்தவும்ப்படுகிறார்கள்.
மருத்துவச் சான்றிதழ்களின் நம்பகத்தன்மை மீதான சட்டப்பூர்வ உரிமையை விட மனித ஆரோக்கியமும் உயிரும் மிகவும் மதிப்புமிக்கவை.
ஒரு மருத்துவரின் முதன்மைக் கடமை: ப்ரிமம் நான் நோசெரே, முதலில் தீங்கு செய்யாதிரு – செகண்டம் கவêre, பாதுகாத்திடு,
எச்சரிக்கையாக இரு – டெர்டியம் சானாரே, இறுதியில் குணப்படுத்து.
எனவே, என் கருத்துப்படி, இது முதன்மையாக ஒரு அவசியச் செயலாகக் கருதப்படக்கூடாது, மாறாக, செல்லுபடியாகும் எனக்
கருத முடியாத அத்தகைய அநீதியான விதிமுறைகளின் முழுமையான செல்லாத தன்மையாகவே கருதப்பட வேண்டும்.
குற்றம் சாட்டப்பட்ட மருத்துவர்களுக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில், நீதிமன்றங்கள் இதுபோன்ற தரங்களைப்
பயன்படுத்த இனி அனுமதிக்கப்படக்கூடாது என்பதே எனது கருத்து.
நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன், சட்டவிரோதமாகச் செயல்படுபவர் எவரும், முற்றிலும் செல்லாத
சட்டங்களைப் பயன்படுத்துபவர் எவரும் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.
பொறுப்புறுதி: யார் பொறுப்பானவர், யார் பதிலளிப்பவர், மற்றும் அவர்கள் எந்த அளவிற்குப் பொறுப்பாவார்கள்?
இந்த விஷயத்தில் ஹன்னா அரேண்ட்டின் ஒரு வார்த்தை:
தங்கள் செயல்களை நியாயப்படுத்துவதற்காகக் கீழ்ப்படிதலை ஒரு சாக்குப்போக்காகப் பயன்படுத்த யாருக்கும் உரிமை இல்லை.
கீழ்ப்படிதல் என்பது ஒரு செயலுக்கு நியாயப்படுத்தல் அல்ல.
நாங்கள் சுயநிர்ணய உரிமை கொண்டவர்கள்; மனித மாண்பு அதைக் கோருகிறது.
நियमங்களின் படிநிலையில் சட்டவிரோதமான ஒரு விதி முற்றிலும் செல்லாதது என்றால், அது சட்ட அமைப்பின் ஒரு பகுதியாக இருக்காது.
எனவே, இதை நிர்வாகமோ அல்லது நீதிமன்றங்களோ பின்பற்ற வேண்டியதில்லை, மேலும் இது பொருந்தாது.
இருப்பினும் இது செயல்படுத்தப்பட்டால், இது சட்ட அடிப்படையற்ற செயலாகும் – எனவே முதன்மையாக சட்டப்பூர்வதன்மை என்ற
கொள்கையின் மீறலாகும் – மேலும் இத்தகைய முறையில் செயல்பட்ட அதன் அங்கங்கள் கொண்ட மாநில அதிகாரத்திற்கு இது பொறுப்பானதாகும்.
இருப்பினும், என்னைப் பொறுத்தவரை, இது மாநிலத்தின் – அதாவது, இறுதியில், நமது சொந்த – பொறுப்பை மட்டுமல்ல, செயல்படும்
அமைப்புகளின் புரிந்துகொள்ளும் திறனுக்கும் அவர்களின் குற்றத்திற்கும் ஏற்ப அவர்களின் பொறுப்பையும் நியாயப்படுத்துகிறது
– குறிப்பாக உயர் மற்றும் உச்ச நிர்வாக அமைப்புகளுக்கும், அரசாங்கங்களுக்கும் மற்றும் சட்டமியற்றும் அமைப்புகளுக்கும்.
விதிமுறைகளைப் பெறுபவர்களாக தனிப்பட்ட குடிமக்களுக்குப் பொருந்தும் எதுவோ, அது அரசிற்கும், அதன் அதிகாரங்களுக்கும்,
அரசாங்கங்களுக்கும், இறுதியாக இந்தச் செயல்படும் அமைப்புகளுக்கும் இன்னும் அதிகமாகப் பொருந்த வேண்டும்.
சட்ட அறியாமையின் காரணமாக, யாரும் குற்றத்திற்கும் பொறுப்புக்கும் விதிவிலக்கு பெற முடியாது.
சட்ட அறியாமை ஒரு சாக்குப்போக்கு அல்ல.
இது குடிமக்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்து அரசு ஊழியர்கள், நீதிபதிகள் மற்றும் அனைத்து அரசு அதிகாரிகளுக்கும் பொருந்தும்.
பொறுப்பின் எல்லைகளை வரையறுக்க, சட்டப் பிழை எனப்படும் ஆஸ்திரிய குற்றவியல் சட்டத்தின் பிரிவு 9-ஐ நான் குறிப்பிடுகிறேன்.
பத்தி 1: சட்டப் பிழை காரணமாக ஒரு செயலின் தவறை உணராத எவரும், அந்தப் பிழைக்கு அவரைக் குறை கூற முடியாவிட்டால், குற்றவாளி அல்ல.
ஒரு அரசியலமைப்பு வழக்கறிஞரைப் போல அடிப்படை உரிமைகளை ஒரே மாதிரியாக விளக்காததற்காக உள்ளூர் அதிகாரிகளை விமர்சிப்பது, பல
சந்தர்ப்பங்களில் சாத்தியமில்லாவிட்டாலும், நிச்சயமாக கடினமானது.
பத்தி 2: ஒரு தவறான செயலை மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு எளிதாக அடையாளம் காண முடிந்ததோ, அவ்வளவு எளிதாக அதைச் செய்தவருக்கும் அடையாளம்
காண முடிந்திருந்தால், சட்டப் பிழை குற்றம் சாட்டப்பட வேண்டும்.
சான்றுகள் இல்லாத கொரோனா வைரஸ் நடவடிக்கைகள் காரணமாக, குழந்தைகளும் மாணவர்களும் மாதக்கணக்கில்
வகுப்பறைகளில் முகக்கவசம் அணிய வேண்டியிருந்தபோது.
உடற்கல்விப் பாடங்களின் போது இந்தக் குழந்தைகளும் மாணவர்களும் சில சமயங்களில் முகக்கவசம் அணிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டாலேயே – இது
உடல்நலத்திற்கு தீங்கு விளைவிப்பதாகவும், குழந்தையின் சிறந்த நலன்களுக்கு முற்றிலும் முரணானதாகவும்
இருக்கும் – அந்த அநீதியை என்னால் எளிதாகப் பார்க்க முடிகிறது.
மற்றும் இரண்டாவது வாக்கியம்: அல்லது குற்றவாளி, தனது தொழில், வேலை அல்லது பிற சூழ்நிலைகளின் காரணமாக அவ்வாறு செய்யக்
கடமைப்பட்டிருந்த போதிலும், தொடர்புடைய விதிமுறைகளுடன் தன்னைப் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளாத பட்சத்தில்.
ஒவ்வொரு அரசு ஊழியரும், குறிப்பாகத் தலையீட்டுச் சட்டங்களைப் பயன்படுத்துவதில், தொடர்புடைய அடிப்படை உரிமைகள் தரங்களுடன்
தங்களைப் பரிச்சயப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்றும், இந்த விஷயத்தில் ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டும்
என்றும், அல்லது குறைந்தபட்சம் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் நான் எதிர்பார்க்கிறேன்.
பத்தி 3: தவறுக்குக் குற்றம் சாட்டப்பட வேண்டுமானால், குற்றவாளி வேண்டுமென்றே செயல்பட்டால், அந்த வேண்டுமென்ற செயலுக்கான
தண்டனை விதிக்கப்படும்; அவர் கவனக்குறைவாகச் செயல்பட்டால், அந்த கவனக்குறைவான செயலுக்கான தண்டனை விதிக்கப்படும்.
அரசே, கிட்டத்தட்ட எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும், தனது பொறுப்பையும் கடமையையும்
தவிர்ப்பதற்கான காரணமாக சட்டப் பிழையைக் கொண்டுவர முடியாது.
ஏனெனில், அவர் தானே உருவாக்கிய சட்ட நெறிகளைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருக்கிறார், மேலும் அவற்றை அறிந்திருக்கவும் வேண்டும்.
மாறாக, இது அரசின் சார்பாகச் செயல்படும் நபர்களைப் பற்றியது, அவர்களிடம் தங்கள் பணி மற்றும் செயல்பாட்டுத்
துறைகளில் நிபுணத்துவம் இருக்க முடியும் என்றும், இருக்க வேண்டும் என்றும் எதிர்பார்க்கப்படலாம்.
பொறுப்புக்கூறல், பொறுப்பு மற்றும் கடப்பாடு – தனிநபர்களுக்கு இடையேயான கிடைமட்ட மட்டத்தில் தனியார் சட்டத்தில் இயல்பாக
இருப்பது போல – செங்குட்டு மட்டத்தில் உள்ள பொதுச் சட்டத்திலும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றிப் பொருந்த வேண்டும்.
இவ்வாறு மட்டுமே, சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து தரப்பினரின் பொறுப்பின் மூலமாக, தனிநபரின் சுயநிர்ணய உரிமையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அடிப்படை
உரிமைகளின் விரிவான பாதுகாப்பு அமைப்பை உருவாக்க முடியும்.
பொறுப்பேற்க முடியாதவர்கள் பொறுப்பை உணர மாட்டார்கள்.
ஆனால் தங்கள் பொறுப்பை உணர்ந்தவர்கள் தங்கள் கடமையை நிறைவேற்றுவார்கள்.
நான் இப்போது ஒரு கோரிக்கையுடன் எனது முடிவுக்கு வருகிறேன், அது ஒரு அடிப்படை உரிமை – எனது சட்டப் புரிதலின்படி, அது
தன்னிச்சையாகப் புலப்படும் – ஆனால் அது அடிப்படை உரிமைகளின் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட வேண்டும்.
இந்த விஷயத்தில் அரசியல் மற்றும் சட்டவியல் ஒரு குறிப்பிட்ட பொறுப்பைக் கொண்டுள்ளன.
சரியானதற்கான முன்நிபந்தனை:
மனிதர்கள் சட்டத்திற்காக உருவாக்கப்படவில்லை; மாறாக, சட்டம் மனிதர்களுக்காக உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
நபர் அரசின் அடிமை அல்ல.
மனிதனே அரசின் ஆக்கன், அரசு அதன் ஆக்கனுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும், ஒருபோதும் அதன் ஆக்கன் அரசுக்குச் சேவை செய்யக் கூடாது.
இறுதியாக, பின்வருவனவற்றை ஒரு அடிப்படை உரிமையாக மறுவடிவமைக்க நான் அழைப்பு விடுக்கிறேன்:
மனித மாண்பு, இயல்பான உரிமைகள், அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் சுதந்திரங்களை மீறும் சட்ட விதிமுறைகளுக்கு
எந்தவிதமான விதிமுறை செல்லுபடியும் இல்லை, மேலும் அவை முற்றிலும் செல்லாதவை மற்றும் அசமర్థமானவை.
அவற்றைப் பின்பற்ற யாரும் கடமைப்பட்டவர்கள் அல்லர், மேலும் அவ்வாறு செய்ய மற்றவர்களைக் கட்டாயப்படுத்தவும் யாருக்கும் உரிமை இல்லை.
இப்படித்தான் நாம் இரண்டாவது கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்றை நிரந்தரமாகத் தடுப்போம்!
உங்கள் கவனத்திற்கு நன்றி.
அற்புதம்! டாக்டர் புரூனர், உலக மக்கள் அனைவரின் சார்பாகவும் உங்களுக்கு நன்றி.
நீங்கள் வழக்கறிஞர்களை ஒன்றிணைக்கும் விதத்தை நான் பாராட்டுகிறேன்.
நாம் அடையக்கூடிய சிறந்த தீர்வு இதுவே.
மக்கள் சிறு குழந்தைகளைப் போன்றவர்கள்.
நீங்கள் எங்கள் பிதாக்கள், உங்களுக்குச் சட்டம் தெரியும்.
நீங்கள் அதை அற்புதமாக விளக்கினீர்கள், நாங்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டோம்.
நாங்கள் உங்களுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டத்தையும் இன்னும் பலவற்றையும் வாழ்த்துகிறோம்.
மக்கள் தாங்கள் இறையாண்மை கொண்டவர்கள் என்பதை ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது.
மேலும் அரசாங்கம் எனக்கு மேலானவர் அல்ல, மாறாக என் ஊழியர்.
நன்றி, நன்றி, நன்றி!
இந்தத் தயாரிப்புகள் சுவிட்சர்லாந்தில் நடந்த தணிக்கை எதிர்ப்புக் கூட்டணியின் மாநாட்டின் போது உருவாக்கப்பட்டன.
AZK எந்தவொரு நிதி நலன்களையும் நாடவில்லை. இந்தப் பதிவிற்காகத் தொடக்கக்காரர்களோ,
பேச்சாளர்களோ, அல்லது Kla.TV-யோ எந்த ஊதியமும் பெறவில்லை.
இந்த வீடியோ அதன் மாற்றியமைக்கப்படாத வடிவத்தில் விரும்பும் அளவுக்கு நகலெடுக்கப்பட்டு பகிரப்படலாம் என்பதை
நாங்கள் வெளிப்படையாக சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறோம்.
எந்தவொரு பங்களிப்பின் உள்ளடக்கத்திற்கும் AZK பொறுப்பாகாது. AZK அரசியல் ரீதியாகவும் மத ரீதியாகவும்
நடுநிலையானது, எனவே பேச்சாளர்களை மதிப்பீடு செய்வதில்லை.
இந்தக் கட்டுரைகள் தகவல் நோக்கங்களுக்காக மட்டுமே, மேலும் அவை AZK-யின் கருத்தை பிரதிபலிக்கவில்லை.
AZK எல்லா வகையிலும் ஒரு நடுநிலையான தகவல் மையமாகும்.
ஒவ்வொரு பேச்சாளரும் தங்கள் சொந்த பங்களிப்புக்கு மட்டுமே பொறுப்பாவார்கள், மற்ற பங்களிப்புகளுக்கோ அல்லது AZK-க்கோ
அல்ல, ஏனெனில் அவற்றுக்கிடையே எந்த சார்புநிலைகளும் இல்லை.
முக்கியக் குறிப்பு: இங்கு வழங்கப்பட்டுள்ள தகவல்கள், எங்கள் அறிவு மற்றும் நம்பிக்கையின்
அடிப்படையில் உரிய முறையில் சரிபார்க்கப்பட்டுள்ளன.
இருப்பினும், இந்த வீடியோவின் உள்ளடக்கத்திற்குத் தொடர்பான செயல்கள் அல்லது செய்யத் தவறியதால் ஏற்படும் விளைவுகளுக்குப் பேச்சாளர்கள்
மற்றும் தயாரிப்பாளர்கள் எந்தப் பொறுப்பையும் ஏற்க மாட்டார்கள். தாங்கள் கேட்பதை எப்படிச் கையாள்வது என்பதற்கு
ஒவ்வொருவரும் தனிப்பட்ட முறையில் முழுப் பொறுப்பு ஏற்க வேண்டும்.