Маълумоти умумӣ оид ба танзимоти ҳуқуқӣ ва қоидаҳои AZK дар охири презентация ҷойгир аст.
Пас аз муаррифии арзишманди доктор Броди аз Ҷопон, ҳоло мо меҳмони барҷастаеро аз Австрия истиқбол мекунем.
Ӯ докторӣ дар соҳаи ҳуқуқ дорад ва масъалаи марказиро баррасӣ мекунад: чӣ гуна бояд дар ҳолатҳои
мавҷудияти меъёрҳои ғайриодилона, яъне ғайриқонунӣ, ва оқибатҳои онҳо муносибат кард ё амал намуд.
Аммо медонед, барои шаҳрвандони оддӣ мисли ман ё мо дар асл наметавонад чунин чизе бошад,
ки меъёрҳои ноодилонаи ҳуқуқӣ номида шавад.
Барои мо ин мисли як Санта-Клауси бадхоҳ мебуд.
Ва ҳамин аст, ки мо ҳеҷ гоҳ ба он фикр намекунем, ки чунин беадолатӣ метавонад шаъну шараф ва шахсияти моро поймол кунад.
Аммо ин дақиқан як тасаввури маъмулӣ ва хато аст!
Ва доктор юристи Майкл Бруннер ҳоло бо шаш тезиси худ ба ин тасаввури хатарнок муқобилат хоҳад кард ва роҳҳои берун
шудан аз ин мушкилоти хеле камшинохташударо нишон хоҳад дод.
Аммо пеш аз он ки мо ӯро дар ин стадион истиқбол кунем, ин аст як шарҳи мухтасари фаъолияти касбиаш.
Доктор Майкл Бруннер соли 1990 пас аз омӯзиши ҳуқуқ дараҷаи доктории худро гирифт ва 31
сол дар Австрия ҳамчун вакили мудофеъ кор кард.
Аз моҳи марти соли 2020 ӯ мунтақиди фаъоли чораҳои зидди коронавирус будааст, шикоятҳоро ба Суди
конститутсионӣ алайҳи ин чораҳо пешниҳод карда, дар эътирозҳо суханронӣ намуда, видеоҳо нашр мекунад ва ғайра.
Ва ҳоло шарҳи мухтасари фаъолияти сиёсии ӯ:
октябри 2020:
Таъсиси «Ҳуқуқшиносон барои ҳуқуқҳои асосӣ – Ҳуқуқшиносон барои равшанӣ» дар Вена
Феврал 2021:
Бунёди ҳизби сиёсӣ «MFG – Мардум, Озодӣ, Ҳуқуқҳои асосӣ»
Аз тирамоҳи соли 2021: Ҳизби ӯ ба парламенти давлатии Австрияи Болоӣ ворид мешавад;
Муваффақиятҳои интихоботӣ дар интихоботи маҷлисҳои маҳаллӣ дар Австрияи боло, Австрияи поён ва Тирол
Тирамоҳи 2022:
Кандидати MFG дар интихоботи федералии президентии тирамоҳ.
Ӯ худро ҳамчун мухолифи низоми сиёсӣ муаррифӣ кард.
июли 2023:
Аъзои асосгузори Ассотсиатсияи байналмилалии вакилони қонун, созмони байналмилалие, ки
бо қонунгузорӣ дар саросари ҷаҳон машғул аст.
ноябри 2023:
Нафақа ҳамчун вакили фаъол.
Аз декабри соли 2023 фаъолиятҳои гуногуни лекторӣ ва кори доимии ҳуқуқӣ дар мақоми машваратӣ ва ғайра.
Имрӯз доктор Бруннер дар бораи сухан мегӯяд: «Шаъни инсон меъёри адолат аст – ҳама чизи дигар беадолатӣ аст.»
Ман мехоҳам ба ҳамаи шумо хуш омадед гӯям ва миннатдории самимии худро барои имконият додан ба ман дар муҳокимаи
имрӯза оид ба ин мавзӯи муҳим — яъне таснифи ҳуқуқии қонунҳои ғайриодилона ва оқибатҳои онҳо — баён намоям.
"Шаъни инсон меъёри адолат аст."
Шаъни инсонӣ бояд меъёри адолат бошад, вагарна он беадолатӣ аст.
Қонун ва адолат истилоҳҳои синонимӣ нестанд.
Қонун ҳатман ба адолат баробар нест.
Адолат ҳатман қонун нест.
Қонун бидуни адолат беадолатӣ аст.
Адолат ҳамеша адолат аст.
Адолат дар маънои ҳуқуқӣ чист?
Адолат арзёбии дониш аст.
Бо чизҳои баробар баробар муносибат кардан, бо чизҳои нобаробар нобаробар муносибат кардан.
Ё амал кардан ба тавре, ки амалҳои максимум шумо метавонанд ба қонуни умумиҷаҳонӣ
баланд бардошта шаванд, чун Иммануил Кант мегӯяд.
Ё танҳо як тартиби осоишта – зеро бе адолат осоиштагӣ намешавад; бе мувозинати манфиатҳо осоиштагӣ намешавад.
Агар адолат одилона мебуд ва қонунҳои беадолат вуҷуд намедоштанд, пас иншо ва
презентатсияи ман, дар маҷмӯъ, аллакай анҷомёфта мебуд.
Аммо воқеият ба мо чизе дигар меомӯзонад.
Ӯ ба мо меомӯзонад, ки идеали адолат амалӣ нашудааст.
На дар соҳаи ҳуқуқӣ ва на дар соҳаи сиёсӣ.
Қонунҳои ғайриқонунӣ ва ғайриодилона аз ҷониби мақоми қонунгузор қабул мешаванд.
Онҳоро шохаи иҷроия татбиқ мекунад ва онҳоро шохаи судӣ иҷро мекунад.
Онҳо ҳама ба ӯҳдадориҳои риояи қоидаҳо тобеъ мебошанд.
Шаҳрвандон ҳатто бо қонунҳои ноодилона ҳам маҷбуранд риоя кунанд.
Масъалаи марказие, ки ман чанд моҳ боз бо он сарукор дорам – ман дар ин ҷо танҳо метавонам қисми кори худро
такрор кунам – ин таснифи ҳуқуқии меъёрҳои ғайриадолатнок ва оқибатҳои онҳо мебошад.
Барои ман нуқтаи ибтидоӣ барои муайян кардани он, ки қонун одилона аст ё ғайриодилона, шаъни инсон аст.
Ин олӣ принсипи ҳуқуқӣ дар ҳуқуқи табиӣ ва мусбат аст .
Ин меъёри марказии низомҳои ҳуқуқии тамаддунёфта аст, ки ҳам дар ҳуқуқи оддӣ ва ҳам дар ҳуқуқи конститутсионӣ асос ёфтааст.
Дар низоми демократӣ, ки бар асоси ҳукмронии қонун бунёд ёфтааст, ҳамаи ҳуқуқҳо аз мардум сарчашма мегиранд.
Озодӣ ва баробарӣ сутунҳои демократия ҳастанд.
Ҳарчанд мардум қудрати худро ба ҳизбҳои сиёсӣ барои намояндагӣ супоридаанд, мардум ҳамчунон қудрати ҳоким боқӣ
мемонанд, ки намояндагон дар назди онҳо ҷавобгӯ ҳастанд.
Ҳарчанд дар амалияи демократияи намояндагӣ қудрати ҳизбҳои сиёсӣ рӯз ба рӯз ба ҳамаи шаклҳои ҷомеа ва сохторҳои
шаҳрвандӣ густариш меёбад, демократия танҳо дар он сурат вуҷуд дорад, ки он бо иродаи мардум мувофиқат кунад.
Қонунҳо бар зидди мардум ё бар зидди адолат ҳеҷ гоҳ дуруст нестанд ва онҳо аз иродаи мардум пуштибонӣ намешаванд.
Халқ, соҳибихтиёр, ҳуқуқҳои худро ба вакилон вогузор накардааст, то ки ин вакилон қонунҳоро ба хотири
манфиатҳои шахсии худ ё бар зидди иродаи мардум қабул кунанд.
Ҳар касе, ки ҳамчун намоянда қонун ва адолатро нодида мегирад, бояд ба ҷавобгарӣ кашида
шуда, барои амалҳояш ҷавобгӯ дониста шавад!
Таҷриба дар Австрия ва дигар кишварҳо, тибқи Суди конститутсионии Австрия ва қонунҳои ин кишвар, чунин аст, ки ҳатто қонунҳои
зиддиконститутсионӣ бояд то лағв шуданашон татбиқ шаванд – ва сипас, агар лозим бошад, дар давраи ислоҳот то
18 моҳ – ки маънои онро дорад, беадолатӣ ба қонун табдил меёбад, ки ман онро қатъиян рад мекунам.
Вақте ҷудоии қудратҳо дигар кор намекунад, вақте ҳукуматҳо бо сабаби аксарияти парлумонии худ метавонанд самаранок қонунҳоро
қабул кунанд ва дар асл дигар зери назорати парлумонӣ нестанд, вақте ҳукуматҳо мансабҳои маъмурӣ ва додрасиро бо шахсони
таъйиншудаи сиёсӣ пур мекунанд, вақте созмонҳо ва муассисаҳои давлатӣ олигархӣ мешаванд , вақте ки озодии баён, озодии академӣ
ва озодии матбуот цензура мешаванд, вақте ки онҳое, ки дигаргуна фикр мекунанд, бадном, масхара ва ҳатто таъқиб
мешаванд, вақте ки гуногунрангии ВАО нест карда мешавад – пас мо аз ҳар гуна ҳокимияти қонунӣ хеле дур ҳастем.
Дар навтарин вақт, бо нашри ҳуҷҷатҳои Институти Роберт Кох, ҳатто барои расонаҳои асосӣ маълум шуд, ки ҳеҷ гоҳ ягон асоси
далелӣ барои ягон аз чораҳои марбут ба коронавирус вуҷуд надошт.
Он бо эътирофи сиёсӣ васеъ карда шуд .
Бӯҳрони коронавирус аз соли 2020 то 2023 бузургтарин скандали ҳуқуқӣ ва тиббӣ дар саросари ҷаҳон аз соли 1945 буд!
Барои он ки чунин шиорҳои сиёсӣ дар оянда беасар шаванд, ҳар гуна беадолатӣ бояд аз аввали кор эътибори ҳуқуқиро надошта бошад!
Ҳар касе, ки дар ин иштирок мекунад, бояд ҷавобгар дониста шавад!
Шаъни инсон – ман дар ин ҷо аз Томас Аквинӣ иқтибос мекунам:
Ҳар қонуне, ки шаъну шарафи инсонро баланд мебардорад, адолатманд аст.
Ҳар қонуне, ки шаъну шарафи инсонро паст мезанад, ғайриодилона аст.
Моддаи 16-и Кодекси умумии шаҳрвандии Австрия, ҳамчун меъёри марказии ҳуқуқи асосии шахсият, муқаррар мекунад,
ки ҳар инсон ҳуқуқҳои табииеро дорад, ки бо ақл равшананд ва бинобар ин бояд ҳамчун шахс эътироф шавад.
Ин ҳуқуқи асосии шахсиятро ҳамчун принсипи ҳуқуқӣ ва меъёри марказӣ дар системаҳои ҳуқуқии тамаддунёфта эълон мекунад.
Ҳуқуқҳо ба инсонҳо хосанд.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо на харидорӣ мешаванд ва на қарз гирифта мешаванд, албатта на аз ҷониби ҳукуматҳо ё намояндагон.
Онҳоро аввал лозим нест, ки дода шаванд ё ба даст оварда шаванд.
Онҳо ба инсоният ва ба инсон будан хосанд.
Моддаи 1-и Қонуни асосии Олмон низ муқаррар мекунад:
Шаъни инсон номуқаддас аст.
Вазифаи ҳамаи мақомоти давлатӣ аст, ки онҳоро эҳтиром ва ҳимоят кунанд.
Ҳуқуқҳои зерин, ки асосӣ мебошанд, барои мақомоти қонунгузорӣ, иҷроия ва судӣ ҳамчун
қонуни мустақиман татбиқшаванда ҳатмӣ мебошанд.
Ва ман мехоҳам илова кунам, ки онҳо низ ВАО-ро маҳкам мекунанд.
Илова бар моддаи 1-и Қонуни асосӣ, моддаи 79 муқаррар мекунад, ки Конститутсия бояд то абад дар амал бимонад.
Ин ҳуқуқҳои асосӣ, яъне дахлнопазирии шаъну шарафи инсон, ҳатто бо тағйири Конститутсия тағйир дода намешаванд.
Он абадӣ аст.
Қадр-қимати инсон принсипи ахлоқии абадиест, ки аз ҳар шакли ҳукумат болотар аст.
Барои ҳар инсон ҳаёт баробар аст ва ӯ ҳақ дорад озодона зиндагӣ кунад.
«Одамон, ҳамчун ҳадафҳо дар худ, набояд ҳеҷ гоҳ ҳамчун воситаҳо барои расидан ба ҳадаф муносибат шаванд», гуфт Иммануил Кант.
Мувофиқи ҳукмҳои муқарраршудаи Додгоҳи Федералии Конститутсионии Олмон, қадр-арҷмандӣ баландтарин арзиши Қарори Асосномаи
Асосӣ ва принсипи конститутсионии низоми ҳуқуқии Олмон мебошад.
Шаъни инсон баландтарин арзиши конститутсионӣ буда, аз музокира берун аст.
Дар ҳамин замина, моддаи 7-и Конститутсияи Федеративии Конфедератсияи Швейтсария таъкид мекунад, ки
шаъну шарафи инсон бояд эҳтиром ва ҳифз карда шавад.
Эъломияи умумиҷаҳонии ҳуқуқи башар аз 10 декабри 1948:
Ҳамаи инсонҳо озод ва дар шаъну шараф ва ҳуқуқҳо баробар таваллуд мешаванд, бо ақл ва виҷдон муҷаҳҳаз шудаанд
ва бояд бо рӯҳи бародарӣ бо якдигар муносибат кунанд.
Эъломияи Истиқлолияти Иёлоти Муттаҳида, ки 4 июли 1776 нашр шудааст, эълон мекунад: Ҳамаи одамон баробар офарида шудаанд.
Ҳамаи инсонҳо ҳуқуқҳои муайяни бебозгашт доранд, аз ҷумла ҳаёт, озодӣ ва ҷустуҷӯи хушбахтӣ.
Эҳтироми беандоза, бебадал ва бемаҳдуд ба қадр ва шарафи инсон асоси ҳокимияти қонун ва демократия
буда, онро наметавон мавриди музокира қарор дод.
Онҳо хатти сурхи мутлақеро ташкил медиҳанд, ки ҳеҷ гоҳ набояд убур карда шавад.
Онҳое, ки шаъну шарафи инсонро поймол мекунанд, давлати конститутсионии демократӣ ва ҳукмронии қонунро
поймол мекунанд, бе онҳо адолат вуҷуд надорад – бе қонун, бе давлат, ки ба гуруҳи дуздон табдил намеёбад.
Августин аз Гиппо: «Адолатро бардоред, ва давлат чист, агар не як банди калони дуздон?»
Бар асоси он чизе, ки ман, ҳамчун ҳуқуқшинос, онро «олии принсипи асосии меъёри асосии маводӣ – шаъну шарафи
инсон» меномам, ман маҷмӯи шаш тезисро пешниҳод кардаам.
Аммо аввал як изҳороти кӯтоҳ аз Мартин Лютер Кинг.
Ман аввалин касе мешудам, ки риояи қонунҳои одилонаро ҷонибдорӣ мекардам.
Шахс на танҳо масъулияти ҳуқуқӣ, балки масъулияти ахлоқӣ низ дорад, ки қонунҳои адолатнокро риоя кунад.
Баръакс, одамон масъулияти ахлоқӣ доранд, ки қонунҳои ғайриодилонаро нодида гиранд.
Ман бо Сент-Августин розӣ ҳастам, ки қонуни ноадилона аслан қонун нест.
Қонуни беадолат қонун нест, мегӯяд олитарин мақоли лотинӣ.
Ва ҳоло ба шаш тезис:
Тезиси аввал: Нормаи асосии низоми ҳуқуқӣ, ки аз он ҳамаи қонунҳо сарчашма мегиранд, шаъну
шарафи инсон ҳамчун ҳуқуқи аслии шахсият мебошад.
Ин на гипотеза аст ва на бадеӣ.
Тезиси дуюм: Олитарин қонун — шаъну шарафи инсон ҳамчун ҳуқуқи асосии шахсият аст.
Ин ҳуқуқҳои табиии ӯ, ҳуқуқҳои асосӣ ва озодиҳои ӯ мебошанд.
Онҳо принсипҳои таркибии низоми ҳуқуқиро ташкил медиҳанд.
Тезиси сеюм: Нормаҳои ҳуқуқие, ки шаъну шарафи инсон ва ҳуқуқҳои табииро вайрон мекунанд, комилан беэътиборанд.
Онҳо эътибори нормативӣ надоранд.
Дар ин робита ман мавқеи таълимоти ҳукмфарморо, таълимоти догмаи беэътиборӣ , намояндагӣ
мекунам; дар ин бора баъдтар бештар хоҳам гуфт.
Тезиси чорум: Нормаҳои ҳуқуқие, ки ҳуқуқ ва озодиҳои асосии инсонро вайрон мекунанд, комилан беэътиборанд.
Онҳо эътибори нормативӣ надоранд.
Тезиси панҷум: Нормаҳои ҳуқуқие, ки нормаҳои ҳуқуқии болоиро вайрон мекунанд, комилан беэътиборанд.
Онҳо эътибори нормативӣ надоранд.
Тезиси шашум: Қонуни болоӣ нисбат ба қонуни поёнӣ бартарӣ дорад ва қонуни поёниро комилан беэътибор ва ботил мегардонад.
Қонуни поёнмақом наметавонад қонуни боломақомро бекор кунад.
Ман метавонам ин тезисҳоро, ки онҳоро бар асоси шаъни инсонӣ асоснок мекунам, ҳам аз нуқтаи назари
қонуни мусбат тавассути вазъи ҳуқуқӣ ва ҳам аз нуқтаи назари фалсафаи ҳуқуқӣ асоснок созам.
Густав Радбрух яке аз муҳимтарин донишмандони ҳуқуқи асри XX буд.
Ӯ сиёсатмадори SPD буд ва ду бор дар давраи Ҷумҳурии Ваймар вазири адлияи Рейх буд.
Ӯ аз соли 1878 то соли 1949 зиндагӣ кард.
"Қудрат метавонад бар асоси зарурат бошад, аммо ҳеҷ гоҳ бар асоси ӯҳдадорӣ ё эътибор."
Ӯ байни қонуни нодуруст, ки шояд мувофиқ набошад, метавонад ба таври дигар сохта шавад ё ба оддӣ нодуруст аст, хат мекашад.
Ин танҳо нодуруст аст нисбат ба қонуни ғайриодилонае, ки ба дараҷаи муайяни беадолатӣ расидааст.
Ӯ сабабҳояшро шарҳ медиҳад, ки дар ниҳоят ба формулаи машҳури Радбрух меорад.
Ман иқтибос мекунам: «Муноқиша байни адолат ва итминони ҳуқуқӣ эҳтимолан бо додани афзалият ба ҳуқуқи мусбат, ки бо
қонунҳо ва қудрат таъмин мешавад, ҳал карда мешавад, ҳатто агар мундариҷаи он ноадолатнок ва номувофиқ бошад.»
Магар он ки зиддият байни қонуни мусбат ва адолат ба дараҷае расад, ки қонун, ҳамчун қонуни
нодуруст, маҷбур шавад ҷойро ба адолат супорад.
Имконнопазир аст, ки байни ҳолатҳои беадолатии қонунӣ ва қонунҳое, ки бо вуҷуди мундариҷаи нодурусташон ҳанӯз
ҳам эътибор доранд, хатти возеҳ кашидан мумкин бошад.
Ӯ менависад, ки боз як фарқро бо ҳадди аксар равшанӣ ҷудо кардан мумкин аст.
Ва ин ҷо ҷумлаи калидӣ аст: «Ҷое ки адолат ҳатто ҷустуҷӯ намешавад, ҷое ки баробарӣ, ки дар маркази адолат қарор дорад,
дар татбиқи қонуни мусбат бо нияти пешакӣ рад шудааст, қонун на танҳо нодуруст аст, балки умуман хусусияти ҳуқуқӣ надорад.»
Қонун, ҳатто қонуни мусбӣ, наметавонад ҷуз ҳамчун як фармон ва қонуне, ки мақсадаш хизмат ба адолат аст, таъриф шавад.
Қонун бояд ба адолат хизмат кунад, вагарна он беадолатӣ аст.
Ва ӯ идома медиҳад: «Ҳар ҷо ки адолат ҳатто ҷустуҷӯ намешавад, ин тадбирҳо танҳо ифодаи қудрат ҳастанд, на принсипҳои ҳуқуқӣ.»
Ҳамин тавр, қонуне, ки ба баъзе одамон ҳуқуқҳои инсониашонро рад мекунад, принсипи ҳуқуқӣ нест.
Формулаи Радбрух пас аз фурӯпошии ГДР дар парвандаҳои ба ном «тирпаррон дар девор» ба ҳуқуқи судии
Додгоҳи Конститутсионии Федералӣ ворид карда шуд.
Қонун ё фармон, ки ба сарҳадбон дастур медиҳад, ба ҳар касе, ки кӯшиш мекунад ҶДР-ро тарк
кунад, тир кушояд, низ ғайриодилона ва ҷазоӣ аст.
Ва инҷо мо бевосита ба муқаррароти муҳими навбатӣ, моддаи 7-и Конвенсияи Аврупо оид ба ҳуқуқи инсон меравем:
Бе қонун ҷазо нест:
Дар банди 1 гуфта шудааст, ки барои ҳар як ҷазо бояд қонун вуҷуд дошта бошад. Ҳеҷ ҷазое наметавонад сангинтар аз
ҷазое бошад, ки дар вақти содир шудани ҷиноят татбиқ мешуд.
Аммо як истиснои хеле муҳим вуҷуд дорад, яъне дар параграфи 2:
Ин модда ба баррасӣ ва ҷазои ягон шахс барои ҳар амал ё беэътиноӣ, ки дар вақти содир шуданаш тибқи қонуни умумиэътирофшудаи
давлатҳои тараққиёфта ҷиноятӣ ҳисоб мешуд, таъсир намерасонад.
Ҳамин тариқ, дар моддаи 38-и Статути Додгоҳи Байналмилалии Суд Додгоҳи Байналмилалии Ҷиноятӣ принсипҳои умумии ҳуқуқро, ки аз
ҷониби давлатҳои тараққиёфта эътироф шудаанд, татбиқ мекунад.
Принсипҳои ҳуқуқии умумиэътирофшуда, ки бар қонун афзалият доранд, ба ҳуқуқи мусбат ворид карда
шудаанд ва бинобар ин аз ҷиҳати ҳуқуқӣ ҳатмӣ мебошанд.
Ҳамин ба Иттиҳоди Аврупо низ дахл дорад:
Принсипҳои умумии ҳуқуқӣ ҷузъи ҳуқуқи асосии Иттиҳоди Аврупо мебошанд.
Ин ба эҳтиром ба ҳуқуқҳои асосӣ, муносибати баробар ва мутаносибият дахл дорад.
Барои фаҳмидани иерархияи меъёрҳо, ман мехоҳам сохтори низоми ҳуқуқиро мухтасаран шарҳ диҳам.
Сохтори иерархии низоми ҳуқуқӣ ҳамчун иерархияи меъёрҳо маънои онро дорад, ки ҳар як меъёри
поёнмақом бояд бо меъёри боломақом мувофиқат кунад.
Он бояд аз ҷониби меъёри сатҳи болотар таҳия шуда бошад, вагарна ғайриқонунӣ аст.
Дар Австрия мо сохтори иерархии низоми ҳуқуқиро ба таври зерин танзим кардаем.
Аммо ин ба дигар низомҳои ҳуқуқӣ низ дахл мекунад, аз ҷумла кишварҳои Иттиҳоди Аврупо.
Сатҳи 1: Олитарин сатҳ аз принсипҳои асосии Конститутсияи Федералӣ иборат аст.
Инҳо принсипҳои демократӣ, ҷумҳурихоҳона, либералӣ, федералистӣ ва конститутсионӣ мебошанд.
Марҳилаи 2: қонуни асосии Иттиҳоди Аврупо, яъне шартномаҳои Иттиҳоди Аврупо. Ва хеле муҳим, Хартияи
ҳуқуқҳои асосии Иттиҳоди Аврупо ҳамчун қонуни асосӣ ва, дар навбати худ, принсипҳои умумии ҳуқуқ.
Сатҳи 3: Қонунгузории дуюмдараҷаи Иттиҳоди Аврупо, ки қонунҳоеро дар бар мегирад, ки аз ҷониби муассисаҳои Иттиҳоди
Аврупо қабул шудаанд, махсусан регламентҳо ва директиваҳо.
Сатҳи 4: Қонунҳои конститутсионии федералӣ ва қонунҳои конститутсионии давлатҳои алоҳида.
Сатҳи 5-ум: Қонунҳои федералӣ ва қонунҳои давлатӣ ҳамчун қонунҳои оддӣ, ки бояд бо қонунҳои конститутсионӣ мувофиқат кунанд.
Сатҳи 6: Қоидаҳо – ин муқаррароти умумии ҳуқуқӣ мебошанд, ки аз ҷониби мақомоти маъмурӣ қабул
шуда, танҳо дар асоси қонунҳо амалӣ мешаванд.
Марҳилаи 7: Ва сипас қарорҳо дар парвандаҳои инфиродӣ: ҳукм, қарори судӣ ва қарор.
Агар, чунон ки ман гуфтам, як меъёри ҳуқуқӣ бо ин сохтори иерархии қоидаҳои ҳуқуқӣ мухолифат кунад, пас он —
аз нуқтаи назари фаҳмиши ҳуқуқии ман ва доктринаи беэътиборӣ — комилан беэътибор ва ғайриқонунӣ аст.
Ин маънои онро дорад, ки ҳеҷ гуна ӯҳдадории риоя низ ба вуҷуд намеояд.
Инҷо мо ба беэътиборӣ мерасем: Қонуни ғайриадолатнок қонун нест.
Қонуни ғайриодилона аслан қонун нест, ҳамчун мақоли лотинӣ.
Сохтори ҳуқуқии таълимоти беэътиборӣ, ки бар асоси он қонуни олӣ қонуни поёнӣ-ро бекор мекунад, яъне бар он
бартарӣ мегирад, ва қонуни поёнӣ комилан ва бебозгашт беэътибор ва ғайриқонунӣ мешавад.
Дар ин маънӣ ягон даъвати алоҳида талаб карда намешавад.
Ҳамин тавр, таъсири «Eo ipso» ба вуҷуд меояд.
Баръакс, доктринаи ҳисобкунии хато, ки дар Австрия маъмул аст ва дар қонун низ сабт шудааст:
Бо вуҷуди ғайриқонунӣ буданашон, чунин стандартҳо то он даме ки аз ҷониби муассисаи ваколатдори давлатӣ бо даъво
бекор карда нашаванд, дар амал мемонанд ва ҳатмӣ мебошанд.
Ин бо фаҳмиши демократӣ ва конститутсионӣ ва бо сохтори мантиқӣ ва систематикии низоми ҳуқуқӣ
ҳамчун сохтори иерархикӣ мувофиқат намекунад.
Дар ҳуқуқи хусусии Австрия, бо вуҷуди ин, банди 879(1) мегӯяд: Шартномае, ки манъи қонунӣ ё мухолифи
сиёсати ҷамъиятиро вайрон мекунад, беэътибор аст.
Пас дар ҳуқуқи хусусӣ баҳс кардан зарур нест, аммо дар ҳуқуқи давлатӣ албатта зарур аст.
Ва Суди конститутсионии Австрия ҳатто метавонад иҷозат диҳад, ки ин қонуни ғайриқонунӣ то 18 моҳ (!) дар амал бимонад.
Ба назари ман, ин бо принсипҳои ҳокимияти қонун мувофиқат намекунад ва танҳо бар асоси доктринаи хеле шубҳаноки ҳисобкунии
хато ва як дараҷаи муайяни итминони ҳуқуқӣ асос ёфтааст.
Қонун худаш ба онҳое, ки зери меъёрҳо қарор доранд, ҳуқуқи ёрии худиро медиҳад.
Маъмултарин ва беҳтарин маъруф худмуҳофизат аст:
Вақте беадолатӣ қонун мешавад, муқовимат вазифа мегардад. Бертолт Брехт
Боби 3-юми Кодекси ҷиноятии Австрия ҳимояи худро танзим мекунад:
Шахс ғайриқонунӣ амал намекунад, агар ӯ танҳо ҳимоятеро истифода барад, ки барои пешгирӣ ё дафъи ҳамлаи ғайриқонунӣ, ки ҳозира ё
наздик аст, зарур аст – муҳим он аст, ки ин ҳамла ғайриқонунӣ бошад – ба ҳаёт, саломатӣ, тамомияти ҷисмонӣ, тамомияти ҷинсӣ ва
худмуайянкунии шахс, озодӣ ё моликияти ӯ ё ба ҳаёт, саломатӣ, тамомияти ҷисмонӣ, тамомияти ҷинсӣ ва
худмуайянкунии шахс, озодӣ ё моликияти шахси дигар.
Шароитҳои дифои шахсӣ, ки бояд ҳамзамон риоя шаванд, инҳоянд: зарурати дифоъ, ҳамлаи ҳозира ё наздик, ғайриқонунӣ
будани ҳамла ва ҳамла ба моликият, ки метавонад ҳимоя шавад.
Ҳуҷуме, ки бо қонунҳои моддӣ, яъне қонунгузорӣ ё танзимот асоснок шудааст – новобаста аз он ки он аз ҷониби давлати ҳамлагар сурат
гирифта бошад – ҳимояи худ нест, зеро ин ҳуҷум ғайриқонунӣ нест.
Стандарт ҳатто агар баъдтар аз ҷониби суд ғайриқонунӣ дониста ва бекор карда шавад, дар амал мемонад.
Аммо агар ман мавқеи ҳимояшавандаамро – доктринаи беэътиборӣ, баррасии систематикии сохтори иерархии низоми ҳуқуқӣ – қабул
кунам, ки чунин меъёрҳо комилан беэътибор ва беасосанд, пас ҳамлаи давлати агрессивӣ ғайриқонунӣ
аст ва амали дифои худ воқеан иҷозат дода мешавад.
Яке дигар аз ҳуқуқҳои хеле маъмули худмусоидат: ҳолати фавқулодда.
Ман мехоҳам бо як иқтибоси хеле мувофиқ аз Людвиг фон Мизес оғоз кунам, ки махсусан ба замони мост дахл дорад:
Барои тамаддун ҳеҷ таҳдиде бузургтар аз ҳукумати одамони нотавон, фасодзада ё бадхоҳ нест.
Шароити сабуккунанда дар қонуни Австрия дар банди 10(1)-и Кодекси ҷиноятӣ танзим шудаанд.
Дар дигар низомҳои ҳуқуқӣ низ ба таври шабеҳ танзим карда мешавад.
Ҳар касе, ки барои пешгирӣ кардани зарари фаврӣ ва ҷиддӣ ба худ ё шахси дигар амали ҷавобгарӣ доштаро содир мекунад, озод аз
ҷавобгарӣ аст, агар зарари таҳдидкунанда аз он амал беандоза шадид набошад – яъне бояд санҷиши мутаносибият
татбиқ шавад – ва аз шахсе, ки бо арзишҳои ҳифзшудаи қонунӣ алоқаманд аст, рафтори дигаре интизор намешуд.
– яъне беасос будани ҳар рафтори дигар ва пропорционалият.
Илова бар ин, ҳолати фавқулодаи ғайриҳуқуқӣ низ вуҷуд дорад.
Гуфта мешавад: Амали дифоӣ, ки дар ҳолати фавқулодда анҷом дода мешавад, ғайриқонунӣ нест, агар манфиати
қонуние, ки бояд ҳифз шавад, арзиши бештар дошта бошад нисбат ба манфиате, ки зарар дидааст.
Ман мехоҳам дар ин ҷо ба қонунҳои амалӣ, махсусан дар Олмон, ишора кунам:
Содир намудани шаҳодатномаҳои сохтаи тиббӣ аз ҷониби духтурон дар доираи шаҳодатномаҳои озодкунанда аз пӯшидани ниқоб ва
шаҳодатномаҳои эмгузаронии COVID-19 бояд дуруст ҳамчун чораҳои фавқулода арзёбӣ шавад, ҳатто агар тахмин кунем, ки чунин
қонунҳои марбут ба коронавирус аз аввал ғайриқонунӣ набуданд.
На танҳо онҳо дар назари ман узрпазиранд, балки онҳо низ асосноканд.
Зеро саломатӣ ва ҳаёти инсон арзишмандтар аз ҳуқуқи қонунии эътимоднокии шаҳодатномаҳои тиббӣ мебошанд.
Вазифаи асосии духтур чунин аст: Primum non nocere – аввал зарар нарасонед; secundum cavere – ҳифз кунед,
эҳтиёткор бошед; tertium sanare – ниҳоятан шифо диҳед.
Аз ин рӯ, ба назари ман, набояд пеш аз ҳама гумон кард, ки ин амал як иқдоми зарурӣ буд, балки бояд қабул кард, ки
чунин меъёрҳои ноадилона комилан беэътибор ва эътибор надоранд.
Ман бар ин назарам, ки дигар набояд ба судҳо иҷозат дод, ки чунин меъёрҳоро ба зарари духтурони айбдоршуда татбиқ кунанд.
Ман дар ибтидо гуфтам, ки ҳар касе, ки ғайриқонунӣ амал мекунад ва қонунҳои ғайриқонунӣ, ки комилан
беэътиборанд, татбиқ мекунад, бояд ҷавобгар дониста шавад.
Масъулиятпазирӣ: Кӣ масъул аст, кӣ ҷавобгар аст ва то кадом андоза онҳо ҷавобгар мебошанд?
Як сухан аз Ҳанна Арендт дар ин мавзӯъ:
Ҳеҷ кас ҳақ надорад итоатро ҳамчун баҳона барои асоснок кардани амалҳояш истифода барад. Итоат асосноккунандаи амал нест.
Мо худамонро муайян мекунем; шаъни инсонӣ инро талаб мекунад.
Агар меъёре, ки дар зинадории меъёрҳо ғайриқонунӣ аст, комилан беэътибор бошад, пас он ҷузъи низоми ҳуқуқӣ нест.
Аз ин рӯ, онро риоя кардан шарт нест ва маъмурият ё судҳо онро татбиқ намекунанд.
Агар он бо вуҷуди ин татбиқ шавад, ин амал бе асоси ҳуқуқӣ мебошад – ва бинобар ин пеш аз ҳама вайронкунии
принсипи қонуният аст – ва ба мақоми давлатӣ мансуб аст, ки органҳояш ба ин тарз амал кардаанд.
Аммо барои ман ин на танҳо масъулияти давлат – ки дар ниҳоят худи мост – балки масъулияти мақомоти амалкунандаро низ бар асоси
қобилияти дарки онҳо ва дараҷаи гуноҳашон муайян мекунад, махсусан барои мақомоти олии
маъмурӣ, ҳукуматҳо ва мақомоти қонунгузорӣ.
Он чизе, ки ба шаҳрвандони инфиродӣ ҳамчун субъектҳои муроҷиаткунандаи меъёрҳо татбиқ мешавад, бояд боз
ҳам бештар ба давлат, қудратҳо ва ҳукуматҳояш ва ниҳоятан инчунин ба ин ниҳодҳои амалкунанда татбиқ шавад.
Ҳеҷ кас наметавонад аз гуноҳ ва масъулият бинобар нодонии қонун озод карда шавад.
Нодонӣ нисбати қонун ҳеҷ гуна баҳона нест.
Ин на танҳо ба шаҳрвандон, балки ба ҳамаи хизматчиёни давлатӣ, додрасҳо ва ҳамаи мақомоти давлатӣ дахл дорад.
Барои муайян кардани доираи масъулият, ман ба банди 9-и Кодекси ҷиноятии Австрия, ки онро
«банди хатои ҳуқуқӣ» меноманд, муроҷиат мекунам.
Параграф 1: Ҳар касе, ки бинобар хато дар қонун нодурустии амалро дарк намекунад, гунаҳгор нест,
агар барои ин хато ӯро айбдор кардан мумкин набошад.
Албатта, дар бисёр ҳолатҳо интиқод кардани мақомоти оддии ноҳиявӣ барои он ки ҳуқуқҳои бунёдиро мисли ҳуқуқшиноси конститутсионӣ
тафсир намекунанд, душвор, агар на ғайриимкон аст.
Банди 2: Хатои ҳуқуқӣ гунаҳгор дониста мешавад, агар амали нодуруст барои содиркунанда ҳамон
қадар осон шинохта мешуд, ки барои ҳар каси дигар.
Вақте ки кӯдакон ва хонандагон маҷбур буданд, ки дар синфхонаҳо барои моҳҳо пай дар пай ниқобиҳо пӯшанд,
бинобар чораҳои зидди коронавирус, ки асоси илмӣ надоштанд.
Агар ин кӯдакон ва хонандагон ҳатто дар баъзе мавридҳо ҳангоми дарсҳои тарбияи ҷисмонӣ маска пӯшанд – ки барои саломатӣ
зараровар аст ва комилан бар зидди беҳтарин манфиатҳои кӯдак мебошад – пас барои ман ин беадолатиро осон аст бубинам.
Ва ҷумлаи дуюм: Ё агар содиркунанда бо меъёрҳои дахлдор ошно нашуда бошад, гарчанде ки ӯ бо сабаби касб, соҳаи фаъолияти
худ ё дигар шароитҳо вазифадор буд, ки ин корро анҷом диҳад.
Ман интизор дорам, ки ҳар як хизматчии давлатӣ бо меъёрҳои асосии ҳуқуқи инсон, махсусан ҳангоми татбиқи қонунҳои назораткунанда,
шинос шавад ва дар ин масъала қарор қабул кунад, ё ҳадди ақал агар онҳо ғайриқонунӣ ё шубҳанок ба назар расанд, эътироз кунад.
Абзаци 3: Агар хато гунаҳгор дониста шавад, пас агар содиркунанда бо нияти қасдан амал кунад, ҷазое, ки барои амали қасданӣ пешбинӣ
шудааст, татбиқ мегардад; агар ӯ бо беэҳтиётӣ амал кунад, ҷазое, ки барои амали беэҳтиётӣ пешбинӣ шудааст, татбиқ мегардад.
Худи давлат, дар амал қариб дар ҳеҷ ҳолат, наметавонад хатои ҳуқуқиро ҳамчун асос барои истисно
кардани масъулият ва ҷавобгарии худ истифода барад.
Зеро ӯ ба меъёрҳои ҳуқуқие, ки худаш эҷод кардааст, ба андозаи кофӣ ошно аст ва бояд бо онҳо ошно бошад.
Балки ин дар бораи шахсоне аст, ки аз номи давлат амал мекунанд ва аз онҳо интизор меравад, ки дар вазифа ва
соҳаҳои фаъолияти худ донишу малакаи касбӣ дошта бошанд.
Ҷавобгарӣ, масъулият ва ҷавобдодӣ – ки дар ҳуқуқи хусусӣ дар сатҳи уфуқӣ байни шахсони алоҳида маъмуланд – бояд бе
маҳдудият дар ҳуқуқи давлатӣ дар сатҳи амудӣ низ татбиқ шаванд.
Танҳо ба ҳамин тариқ, тавассути масъулияти ҳамаи иштирокчиён, метавон низоми ҳамаҷонибаи ҳифзи ҳуқуқҳои асосиро эҷод
кард, ки бар асоси ҳуқуқи инсон ба худмуайянкунӣ бунёд ёфтааст.
Онҳое, ки наметавонанд масъул дониста шаванд, худро масъул эҳсос нахоҳанд кард.
Аммо онҳое, ки ҳуқуқи масъулияти худро эътироф кардаанд, вазифаи масъулияти худро иҷро хоҳанд кард.
Ҳоло ман ба хулосаи худ мерасам бо як талаб, як ҳуқуқи бунёдӣ – ки, ба назари ҳуқуқии ман, бояд худтанзимшаванда бошад
– аммо бояд дар феҳристи ҳуқуқҳои бунёдӣ дохил карда шавад.
Сиёсат ва ҳуқуқшиносӣ дар ин замина масъулияти махсус доранд.
Пешшарт барои ҳуқуқ:
Одамон барои қонун сохта нашудаанд; баръакс, қонун бояд барои одамон сохта шавад.
Шахс хизматгори давлат нест.
Инсон ихтироъгари давлат аст ва давлат бояд ба ихтироъгари худ хизмат кунад, на баръакс.
Ниҳоят, ман даъват мекунам, ки зерин ҳамчун ҳуқуқи асосӣ бозтаҳия карда шавад:
Нормаҳои ҳуқуқие, ки шаъни инсон, ҳуқуқҳои табиӣ, ҳуқуқ ва озодиҳои асосиро вайрон мекунанд,
эътибори нормативӣ надоранд ва комилан беэътиборанд.
Ҳеҷ кас маҷбур нест, ки онҳоро риоя кунад ва ҳеҷ кас ҳақ надорад дигаронро маҷбур созад, ки онҳоро риоя кунанд.
Ин тавр мо барои ҳамеша пешгирӣ мекунем, ки пандемияи дуюми коронавирус рух надиҳад!
Ташаккур барои диққати шумо.
Аҷоиб! Доктор Бруннер, ман аз номи тамоми аҳолии ҷаҳон ба шумо ташаккур мегӯям.
Ман ба ҳайрат меоям, ки шумо адвокатҳоро чӣ гуна якҷоя мекунед.
Ин беҳтарин ҳаллиест, ки мо метавонем барои он талош кунем.
Одамон мисли кӯдакони хурд ҳастанд.
Шумо падарони мо ҳастед, шумо қонунро медонед.
Шумо онро аъло шарҳ додед, мо фаҳмидем.
Мо ба шумо комёбӣ ва як қатор дигар чизҳоро таманно мекунем.
Мардум набояд ҳеҷ гоҳ фаромӯш кунанд, ки онҳо соҳибихтиёранд.
Ва ҳукумат сарвари ман нест, балки корманди ман аст.
Ташаккур, ташаккур, ташаккур!
Ин истеҳсолотҳо ба муносибати конфронси Иттиҳоди зидди цензура дар Швейтсария эҷод шуданд.
AZK ҳеҷ гуна манфиатҳои молиявиро пайгирӣ намекунад. На ташаббускорон, на суханронҳо ва на
Kla.TV барои ин сабт ҳеҷ гуна музд нагирифтанд.
Мо мехоҳем махсус таъкид кунем, ки ин видеоро дар шакли бетағйир ҳар қадар хоҳед нусхабардорӣ ва ирсол кардан мумкин аст.
AZK барои мундариҷаи ягон саҳм масъул нест. AZK ҳам аз ҷиҳати сиёсӣ ва ҳам аз ҷиҳати динӣ бетараф
аст ва бинобар ин суханронҳоро арзёбӣ намекунад.
Мақолаҳо танҳо барои маълумоти иловагӣ мебошанд ва назари AZK-ро инъикос намекунанд. AZK
дар ҳама ҷиҳат маркази иттилоотии бетараф аст.
Ҳар як суханрон танҳо барои саҳми худ масъул аст ва на барои саҳмҳои дигар ё AZK, зеро
байни онҳо ҳеҷ гуна вобастагӣ вуҷуд надорад.
Эзоҳи муҳим: Маълумоти дар ин ҷо овардашуда то ҳадди донишу эътиқоди мо санҷида шудааст.
Бо вуҷуди ин, суханронҳо ва продюсерҳо барои оқибатҳои бармеомада аз амалҳо ё беамалиҳо вобаста ба мундариҷаи ин видео ҳеҷ гуна
масъулиятро бар дӯш намегиранд. Ҳар кас танҳо барои он ки чӣ гуна бо он чи мешунавад муносибат мекунад, масъулият дорад.