Ang pangkalahatang impormasyon tungkol sa mga legal na regulasyon at sa mga patakaran ng
AZK ay matatagpuan sa dulo ng presentasyon.
Kasunod ng mahahalagang presentasyon ni Dr. Broudy mula sa Japan, tinatanggap na natin ngayon
ang isang kilalang tagapagsalita mula sa Austria.
Mayroon siyang doktorado sa batas at tinutugunan niya ang pangunahing suliranin kung paano haharapin ang mga hindi
makatarungan, ibig sabihin ay labag sa batas, na mga legal na pamantayan at ang kanilang mga
kahihinatnan, o kung paano magpatuloy sa ganitong mga kaso.
Pero alam mo, para sa mga karaniwang mamamayan tulad ko o nating lahat, hindi talaga
maaaring mayroong hindi patas na pamantayang legal.
Para sa amin, parang isang masamang Santa Claus iyon.
At iyon ang dahilan kung bakit hindi namin kailanman isasaalang-alang na ang ganoong kawalang-katarungan
ay maaaring lumabag sa aming dangal at pagkatao.
Ngunit iyan nga ang isang karaniwang maling akala!
At ngayon ay tutugunan ni Dr. jur. Michael Brunner ang mapanganib na maling akala na ito gamit ang kanyang anim
na tesis at ituturo ang mga paraan upang makalabas sa dilemang ito na halos hindi napapansin.
Ngunit bago natin siya salubungin dito sa istadyum, narito ang isang maikling pangkalahatang-ideya ng kanyang karera.
Natanggap ni Dr. Michael Brunner ang kanyang doktorado noong 1990 matapos mag-aral ng batas at
nagtrabaho bilang solicitor sa Austria sa loob ng 31 taon.
Mula pa noong Marso 2020, siya ay naging isang aktibong kritiko ng mga hakbang laban sa coronavirus, nagsampa ng mga reklamo
sa Hukuman Konstitusyonal laban sa mga hakbang na ito, nagsalita sa mga demonstrasyon, naglathala ng mga video, at iba pa.
At ngayon, isang pangkalahatang-ideya ng kanyang karerang pampulitika:
Oktubre 2020:
Pagkakatatag ng "Mga Abogado para sa Pangunahing Karapatan – Mga Abogado para sa Kaliwanagan" sa Vienna
Pebrero 2021:
Pagtatag ng partidong pampulitika na "MFG – Tao, Kalayaan, Pangunahing Karapatan"
Mula sa taglagas ng 2021: Pumasok ang kanyang partido sa parlamento ng estado ng Upper Austria;
Mga tagumpay sa halalan para sa lokal na konseho sa Itaas na Austria, Mababang Austria at Tyrol
Taglagas 2022:
Ang kandidato ng MFG sa pederal na halalang pampanguluhan sa taglagas.
Inilagay niya ang sarili bilang kalaban ng pampulitikang establisyemento.
Hulyo 2023:
Isa sa mga nagtatag na miyembro ng International Attorneys of Law, isang pandaigdigang
samahan na humahawak sa mga batas sa buong mundo.
Nobyembre 2023:
Pagreretiro bilang isang aktibong solicitor.
Mula Disyembre 2023, iba't ibang aktibidad sa pagtuturo at patuloy na legal na gawain sa kapasidad na tagapayo, atbp.
Nagsasalita ngayon si Dr. Brunner tungkol sa "Ang dangal ng tao ang sukatan ng katarungan –
ang lahat ng iba pa ay kawalan ng katarungan."
Nais kong magbigay ng mainit na pagtanggap sa inyong lahat at ipahayag ang aking taos-pusong pasasalamat sa pagkakataong
makapag-ambag sa talakayan ngayong araw tungkol sa mahalagang paksang ito, ang legal na klasipikasyon ng mga
hindi makatarungang batas at ang kanilang mga kahihinatnan.
"Ang dangal ng tao ang sukatan ng katarungan.
Ang dangal ng tao ay dapat maging sukatan ng katarungan, kung hindi, ito ay kawalang-katarungan.
Ang batas at katarungan ay hindi magkasingkahulugang mga salita.
Ang batas ay hindi kinakailangang katumbas ng katarungan.
Hindi kailangang maging batas ang katarungan.
Ang batas na walang katarungan ay kawalang-katarungan.
Ang katarungan ay laging katarungan.
Ano ang katarungan sa legal na diwa?
Ang katarungan ay isang pagtatasa ng kaalaman.
Paggamot sa magkakatulad na bagay nang magkakatulad, paggamot sa magkaibang bagay nang magkaiba.
O kumilos sa paraang ang mga kilos ng iyong maxim (pangunahing prinsipyo) ay maaaring ituring na
isang pangkalahatang batas, ayon kay Immanuel Kant.
O simpleng mapayapang kaayusan – sapagkat hindi maaaring magkaroon ng kapayapaan nang walang katarungan;
walang kapayapaan kung walang balanse ng mga interes.
Kung patas ang katarungan at walang mga hindi makatarungang batas, tapos na sana nang malaki ang aking sanaysay at presentasyon.
Gayunpaman, tinuturuan tayo ng katotohanan ng ibang bagay.
Itinuturo niya sa atin na hindi pa natutupad ang ideyal ng katarungan.
Hindi sa larangang legal at hindi rin sa larangang pampulitika.
Ipinapasa ng lehislatura ang mga labag sa batas at hindi makatarungang batas.
Inilalapat sila ng sangay ehekutibo at ipinatutupad sila ng sangay ng hudikatura.
Sila ay lahat napapailalim sa mga obligasyong pagsunod.
Ang mga mamamayan ay obligado na sumunod kahit sa mga hindi makatarungang batas.
Ang pangunahing isyung hinaharap ko na sa loob ng maraming buwan – maaari ko lamang ilahad dito ang bahagi ng aking
gawa – ay ang legal na klasipikasyon ng mga hindi makatarungang legal na norm at ang kanilang mga kahihinatnan.
Para sa akin, ang panimulang punto sa pagtukoy kung ang isang batas ay makatarungan o hindi makatarungan ay ang dangal ng tao.
Ito ang pinakamataas na legal na prinsipyo sa natural at positibong batas .
Ito ang pangunahing pamantayan ng mga sibilisadong sistemang legal, na nakabatay sa
karaniwang batas at sa konstitusyonal na batas .
Sa isang demokratikong sistema na nakabatay sa pamamahala ng batas, lahat ng karapatan ay nagmumula sa bayan.
Kalayaan at pagkakapantay-pantay ang mga haligi ng demokrasya.
Bagaman ipinagkaloob ng mga tao sa mga partidong pampulitika ang kanilang kapangyarihan upang sila'y
katawanin, nananatili ang mga tao bilang soberanong kapangyarihan na pinananagot ng mga kinatawan.
Bagaman sa pagsasagawa ng representatibong demokrasya ay lalong lumalawak ang kapangyarihan ng mga partidong pampolitika sa lahat
ng anyo ng lipunan at mga sibikong istruktura, umiiral lamang ang demokrasya kung ito ay naaayon sa kalooban ng mga tao.
Ang mga batas laban sa tao o batas laban sa katarungan ay hindi kailanman tama, at
hindi ito sinusuportahan ng kalooban ng mga tao.
Ang mga tao, ang soberanya, ay hindi ipinagkaloob ang kanilang mga karapatan sa mga kinatawan upang makagawa
ang mga ito ng mga batas para sa kanilang sariling kapakinabangan o laban sa kalooban ng mga tao.
Sinumang kumukunsinti sa paglabag sa batas at katarungan bilang kinatawan ay dapat managot at panagutin sa kanilang mga ginawa!
Ang gawi sa Austria at pati na rin sa ibang mga bansa, ayon sa Konstitusyonal na Hukuman ng Austria at ayon din sa batas ng
Austria, na kahit ang mga batas na labag sa konstitusyon ay dapat ipatupad hanggang sa sila ay ma-repelye – at pagkatapos, kung
kinakailangan, sa loob ng panahon ng pag-aayos na hanggang 18 buwan – ay nangangahulugang ang
kawalang-katarungan ay nagiging batas, na mariing tinutulan ko.
Kapag ang paghihiwalay ng sangay ng kapangyarihan ay hindi na gumagana, kapag ang mga pamahalaan ay epektibong nakakalikha ng
batas sa kanilang sarili dahil sa kanilang mayorya sa parlamento at hindi na talaga napapailalim sa kontrol ng parlamento, kapag
pinupuno ng mga politikal na hinirang ang mga posisyon sa administratibo at hudisyal, kapag ang mga organisasyon at
institusyon na kaakibat ng estado ay nagiging oligarkiko , kapag sinisensor ang kalayaan sa pagpapahayag, kalayaan akademiko, at
kalayaan ng pamamahayag, kapag ang mga naiiba ang pag-iisip ay inuusig, pinagtatawanan, at pinahihirapan pa,
kapag winasak ang pagkakaiba-iba ng media – noon ay malayo na tayo sa anumang pamumuno ng batas.
Sa pinakahuli, nang mailathala ang mga talaan ng Robert Koch Institute, naging pampublikong kaalaman, kahit sa karaniwang
tao, na hindi kailanman nagkaroon ng anumang ebidensiyang batayan para sa alinman sa mga hakbang kaugnay ng coronavirus.
Ito ay pinalaki sa pamamagitan ng politikal na aklamasyon .
Ang krisis ng coronavirus mula 2020 hanggang 2023 ang pinakamalaking ligal at medikal na
iskandalo sa buong mundo mula pa noong 1945!
Upang gawing hindi epektibo ang mga ganitong pampulitikang slogan sa hinaharap, dapat tanggihan ang anumang
kawalang-katarungan ng legal na bisa mula sa simula!
Sinumang lalahok dito ay dapat panagutin!
Karapat-dangal ng tao – binabanggit ko rito si Thomas Aquinas:
Anumang batas na nagpapasigla sa dangal ng tao ay makatarungan.
Anumang batas na nagpapababa ng dangal ng tao ay hindi makatarungan.
Ang Seksyon 16 ng Austrian General Civil Code, bilang sentral na pamantayan ng pangunahing karapatan sa pagkatao, ay nagtatakda
na ang bawat tao ay may likas na mga karapatan na malinaw sa katwiran at samakatuwid ay dapat ituring na isang tao.
Ipinagpapalagay nito ang pangunahing karapatan sa pagkatao bilang isang legal na prinsipyo at
pangunahing pamantayan ng mga sibilisadong sistemang legal.
Ang mga karapatan ay likas sa mga tao.
Ibig sabihin nito ay hindi ito nakukuha o hinihiram, lalo na ng mga pamahalaan o kinatawan.
Hindi na kailangang mabigyan o makuha muna ang mga ito.
Sila ay likas sa sangkatauhan, sa pagiging tao.
Artikulo 1 ng Batas Pundamental ng Alemanya ay naglalatag din:
Ang dangal ng tao ay hindi maaaring labagin.
Tungkulin ng lahat ng awtoridad ng estado na igalang at protektahan sila.
Ang mga sumusunod na pangunahing karapatan ay may bisa sa lehislatura, ehekutibo, at
hudikatura bilang direktang naaangkop na batas.
At nais kong idagdag na binibigkis din nila ang media.
Bilang karagdagan sa Artikulo 1 ng Batas Pangunahing Batas, itinatadhana ng Artikulo 79 na
mananatiling may bisa ang konstitusyon magpakailanman.
Ang mga pangunahing karapatang ito, ang hindi mapapasukang dangal ng tao, ay hindi maaaring baguhin kahit
pa sa pamamagitan ng isang amyenda sa konstitusyon.
Ito ay walang hanggan.
Ang dangal ng tao ay isang walang-hanggang prinsipyong etikal na nalalampasan ang anumang anyo ng pamahalaan.
Para sa bawat tao, pantay ang buhay at may karapatang mabuhay nang malaya.
"Ang mga tao, bilang layunin sa kanilang sarili, ay hindi kailanman dapat ituring na simpleng paraan lamang
para makamit ang isang layunin," sabi ni Immanuel Kant.
Ayon sa itinatag na jurisprudensya ng German Federal Constitutional Court, ang dangal ng tao ang
pinakamataas na pagpapasiya ng Batas Pundamental at prinsipyong konstitusyonal ng sistemang legal ng Alemanya.
Ang dangal ng tao ang pinakamataas na halagang konstitusyonal at hindi ito maaaring ipagkasundo.
Sa parehong diwa, ang Artikulo 7 ng Pederal na Konstitusyon ng Konpederasyon ng Switzerland ay nagsasaad
na ang dangal ng tao ay dapat igalang at protektahan.
Pandaigdigang Deklarasyon ng mga Karapatang Pantao ng ika-10 ng Disyembre 1948:
Ang lahat ng tao ay ipinanganak na malaya at pantay sa dangal at karapatan, pinagkalooban ng katwiran at budhi, at
dapat tratuhin ang isa't isa nang may diwa ng pagkakapatiran.
Ang Deklarasyon ng Kalayaan ng Estados Unidos, na inilathala noong ika-4 ng Hulyo 1776, ay
nagpahayag: Lahat ng tao ay nilikha na pantay.
Ang lahat ng tao ay may ilang hindi maiaalis na karapatan, kabilang ang buhay, kalayaan, at ang paghahangad ng kaligayahan.
Ang walang kondisyon, hindi mapapalitan, at walang hangganang paggalang sa dangal ng tao ang saligan ng pamamahala
ng batas at demokrasya, na hindi maaaring ipagkasundo.
Bumubuo sila ng ganap na pulang linya na hindi kailanman dapat tawirin.
Ang sinumang lumalabag sa dangal ng tao ay lumalabag sa demokratikong konstitusyonal na estado at sa pamamahala ng batas,
na kung wala nito ay hindi magkakaroon ng katarungan – walang batas, walang estado na
hindi magiging isang pulutong ng mga tulisan.
Agustin ng Hippo: "Alisin ang katarungan, at ano ang isang estado kundi isang malaking pulutong ng mga tulisan?"
Batay sa tinatawag kong, bilang isang abogado, pinakamataas na pangunahing prinsipyo ng batayang materyal na
pamantayan – dangal ng tao – nakabuo ako ng anim na proposisyon.
Ngunit una, isang maikling pahayag mula kay Martin Luther King.
Ako ang magiging unang susuporta sa pagsunod sa makatarungang mga batas.
Hindi lamang legal kundi pati moral na responsibilidad ang sumunod sa makatarungang mga batas.
Sa kabaligtaran, may moral na responsibilidad ang mga tao na balewalain ang mga hindi makatarungang batas.
Sang-ayon ako kay San Agustin na ang isang hindi makatarungang batas ay hindi tunay na batas.
Ang batas na hindi makatarungan ay hindi batas, ayon sa pinakamataas na Latin na kasabihan.
At ngayon sa anim na tesis:
Unang tesis: Ang pangunahing pamantayan ng sistemang legal, kung saan nagmumula ang lahat ng batas, ay ang
dangal ng tao bilang orihinal na karapatan ng indibidwal.
Hindi ito hipotesis o kathang-isip.
Ikalawang tesis: Ang pinakamataas na batas ay ang dangal ng tao bilang pangunahing karapatan ng indibidwal.
Ito ang kanyang likas na mga karapatan, mga pangunahing karapatan at mga kalayaan.
Bumubuo sila ng mga saligang prinsipyo ng sistemang legal.
Ikatlong tesis: Ang mga legal na normang lumalabag sa dangal ng tao at likas na karapatan ay ganap na walang bisa.
Wala silang normatibong bisa.
Sa bagay na ito, kinakatawan ko ang posisyon ng nangingibabaw na doktrina, ang doktrina ng
tinatawag na dogma ng pagka-bawi , higit pa rito mamaya.
Ika-4 na tesis: Ang mga legal na normang lumalabag sa mga pangunahing karapatang
pantao at kalayaan ay ganap na walang bisa.
Wala silang normatibong bisa.
Ikalimang tesis: Ang mga legal na normang lumalabag sa mas mataas na ranggong legal na normang ay ganap na walang bisa.
Wala silang normatibong bisa.
Ika-anim na tesis: Ang mas mataas na batas ay nangingibabaw sa mas mababang batas, kaya't ang huli ay
ganap na walang bisa at hindi na maaaring ipatupad.
Hindi maaaring balewalain ng mas mababang batas ang mas mataas na batas.
Kaya kong patunayan ang mga tesis na ito, na ibinabatay ko sa dangal ng tao, kapwa sa usapin ng positibong batas sa
pamamagitan ng legal na kalagayan at sa pilosopiyang legal.
Si Gustav Radbruch ay isa sa mga pinakamahalagang iskolar ng batas ng ika-20 siglo.
Siya ay isang politiko ng SPD at dalawang beses na nagsilbi bilang Reich Minister ng Katarungan noong Republika ng Weimar.
Nanirahan siya mula 1878 hanggang 1949.
"Ang kapangyarihan ay maaaring nakabatay sa pangangailangan, ngunit hindi kailanman sa obligasyon o bisa."
Itinatakda niya ang hangganan sa pagitan ng maling batas, na maaaring hindi angkop,
maaaring istruktura nang iba, o simpleng mali.
Hindi lang mali, kundi isang di-makatarungang batas na umabot na sa tiyak na antas ng kawalang-katarungan.
Ipinapaliwanag niya ang kanyang pangangatwiran, na sa huli ay humahantong sa tanyag na pormula ni Radbruch.
Sipi: "Ang tunggalian sa pagitan ng katarungan at katiyakan ng batas ay malamang na malulutas sa pamamagitan ng pagbibigay ng
prayoridad sa positibong batas, na pinagtitibay ng mga batas at kapangyarihan, kahit na ang
nilalaman nito ay hindi makatarungan at hindi angkop."
Maliban kung ang kontradiksyon sa pagitan ng positibong batas at katarungan ay umabot sa antas na hindi na matiis, na ang
batas, bilang maling batas, ay dapat bumuwelta sa katarungan.
Hindi posible na iguhit ang malinaw na hangganan sa pagitan ng mga kaso ng legal na kawalang-katarungan at ng mga batas
na nananatiling wasto sa kabila ng kanilang maling nilalaman.
Isa pang pagkakaiba, isinulat niya, ay maaaring gawin nang may pinakamataas na kalinawan.
At narito ang pangunahing pangungusap: "Kung hindi man lang hinahanap ang katarungan, kung ang pagkakapantay-pantay, na nasa
puso ng katarungan, ay sinadyang itinanggi sa pagtatatag ng positibong batas, ang batas ay hindi lamang
mali, kundi lubos na walang anumang katangiang legal."
Para sa batas, kahit positibong batas, ay hindi maaaring tukuyin nang iba kundi bilang isang kautusan
at batas na ang layunin ay maglingkod sa katarungan.
Ang batas ay dapat maglingkod sa katarungan, kung hindi, ito ay kawalang-katarungan.
At nagpatuloy siya sa pagsabi: "Kung hindi man lang hinahanap ang katarungan, ang mga kaayusang nabuo rito ay
maaari lamang maging pagpapahayag ng kapangyarihan, hindi kailanman mga legal na prinsipyo."
Kaya, ang isang batas na tumatanggi sa ilang tao ng kanilang mga karapatang pantao ay hindi isang legal na prinsipyo.
Ang pormula ni Radbruch ay isinama sa jurisprudensya ng Pederal na Hukuman ng Konstitusyon sa tinatawag na
mga paglilitis sa Wall shooter matapos bumagsak ang GDR.
Isang batas o kautusan na nag-uutos sa isang guwardiya sa hangganan na barilin ang sinumang susubukang
lisanin ang GDR ay hindi rin makatarungan at kaparusan.
At dito tayo dumiretso sa susunod na mahalagang probisyon, Artikulo 7 ng European Convention on Human Rights:
Walang parusa kung walang batas:
Sinasabi sa Talata 1 na dapat may umiiral na batas para sa bawat parusa sa isang paglabag. Walang parusang
maaaring ipataw na mas mabigat kaysa sa parusang ipinatutupad noong oras na nagawa ang paglabag.
Gayunpaman, may isang napakahalagang eksepsiyon dito, lalo na sa talata 2:
Hindi dapat ipagkait ng artikulong ito ang paglilitis at parusa sa sinumang tao para sa anumang kilos o pagkukulang na, noong
panahon ng pagkakagawa nito, ay itinuturing na kriminal ayon sa mga prinsipyong
pangkalahatang kinikilala ng mga sibilisadong bansa.
Sa katulad na paraan, sa Artikulo 38 ng Batas ng Internasyonal na Hukuman ng Hustisya, inilalapat ng Internasyonal na
Kriminial na Hukuman ang mga pangkalahatang prinsipyo ng batas na kinikilala ng mga sibilisadong bansa.
Ang mga pangkalahatang kinikilalang prinsipyong legal na may prayoridad kaysa sa batas ay isinama sa
positibong batas at samakatuwid ay may bisa sa batas.
Gayundin sa European Union:
Ang mga pangkalahatang prinsipyong legal ay bahagi ng pangunahing batas ng European Union.
Ito ay tumutukoy sa paggalang sa mga pangunahing karapatan, pantay na pagtrato, at proporsyonalidad.
Upang maunawaan ang hirarkiya ng mga pamantayan, nais kong maikling ipaliwanag ang estruktura ng sistemang legal.
Ang hirarkikal na estruktura ng sistemang legal bilang isang hirarkiya ng mga norm ay nangangahulugang ang bawat mas mababang
ranggong norm ay dapat sumunod sa mas mataas na ranggong norm.
Dapat itong likhain ng mas mataas na pamantayan, kung hindi ay labag sa batas.
Sa Austria, niregula namin ang hirarkikal na istruktura ng sistemang legal tulad ng sumusunod.
Gayunpaman, nalalapat din ito sa iba pang mga sistemang legal, kabilang ang mga bansa sa loob ng European Union.
Antas 1: Ang pinakamataas na antas ay binubuo ng mga pangunahing prinsipyo ng Pederal na Konstitusyon.
Ito ang mga demokratiko, republikano, liberal, pederalista, at konstitusyonal na prinsipyo.
Yugto 2: Batas pangunahing unyon, ibig sabihin, ang mga kasunduan ng Unyon. At napakahalaga, ang Karta ng Mga Pangunahing
Karapatan ng European Union bilang pangunahing batas at, sa turn, ang mga pangkalahatang prinsipyo ng batas.
Antas 3: Pangalawang batas ng EU, na kinabibilangan ng mga batas na inaprubahan ng mga
institusyon ng EU, lalo na ang mga regulasyon at direktiba.
Antas 4: Mga pederal na konstitusyonal na batas at mga konstitusyonal na batas ng bawat estado.
Ikalimang antas: Mga pederal na batas at mga batas ng estado bilang simpleng batas na
dapat naaayon sa mga konstitusyonal na batas.
Antas 6: Mga Regulasyon – ito ay mga pangkalahatang legal na probisyon na inilabas ng mga administratibong
awtoridad, na maaari lamang ipatupad batay sa mga batas.
Yugto 7: At pagkatapos ay mga desisyon sa indibidwal na kaso: hatol, pasya, at desisyon.
Kung, gaya ng sinabi ko, ang isang legal na norm ay sumasalungat sa hirarkikal na estrukturang ito ng mga legal na regulasyon,
kung gayon ay – ayon sa aking pagkaunawa sa batas at ayon sa doktrina ng pagiging null at void – ganap itong walang bisa.
Ibig sabihin nito, hindi rin maisisimula ang anumang obligasyon na sumunod.
Narito tayo sa kawalan ng bisa: Ang hindi makatarungang batas ay hindi tunay na batas.
Ang isang hindi makatarungang batas ay hindi tunay na batas sa lahat, ayon sa isang Latin na kasabihan.
Ang legal na konstitusyon ng doktrina ng pagka-bawi, kung saan ang mas mataas na batas ay nagpapawalang-bisa –
ibig sabihin ay nalalampasan – ang mas mababang batas, na lubos at hindi mababawi na walang bisa.
Sa ganitong diwa, hindi kinakailangan ng hiwalay na hamon.
Nangyayari ang tinatawag na "Eo ipso effect".
Sa kabaligtaran, ang doktrina ng pagkalkula ng pagkakamali, na karaniwan sa Austria at nakasaad din sa batas:
Sa kabila ng pagiging iligal nila, nananatiling may bisa at nakababatid ang mga pamantayang ito hanggang sa
pawalang-bisa ang mga ito sa pamamagitan ng hamon mula sa isang awtorisadong institusyong pang-estado.
Ito ay hindi katugma sa demokratiko at konstitusyonal na pag-unawa at sa lohikal at sistematikong estruktura ng
sistemang legal bilang isang hirarkikal na estruktura.
Sa pribadong batas ng Austria, gayunpaman, ayon sa Seksyon 879(1): Ang kontratang lumalabag sa isang legal na
pagbabawal o salungat sa pampublikong patakaran ay walang bisa.
Kaya sa pribadong batas, hindi kailangan ng pagtatalo, ngunit sa pampublikong batas, tiyak na kailangan ito.
At ang Konstitusyonal na Hukuman sa Austria ay may opsyon pa nga na payagan ang iligal na batas na ito
na manatiling may bisa nang hanggang 18 buwan (!).
Sa aking pananaw, hindi ito katugma sa mga prinsipyo ng pamamahala ng batas at nakabatay lamang sa lubhang
kaduda-dudang doktrina ng pagkalkula ng pagkakamali at isang tiyak na antas ng legal na katiyakan.
Ang batas mismo ay nagbibigay sa mga nasasakupan ng mga pamantayan ng karapatan sa sariling tulong.
Ang pinaka-karaniwan at pinaka-kilala ay ang pagtatanggol sa sarili:
Kapag ang kawalan ng katarungan ay naging batas, ang pagtutol ay nagiging tungkulin. Bertolt Brecht
Seksyon 3 ng Kodigo Penal ng Austria ang nagreregula sa pagtatanggol sa sarili:
Hindi kumikilos nang labag sa batas ang isang tao kung gagamitin lamang niya ang kinakailangang pagtatanggol upang pigilan ang
isang kasalukuyan o nalalapit na labag sa batas na pag-atake – mahalaga, isang labag sa batas na pag-atake – sa kanyang sarili o
sa buhay, kalusugan, pisikal na integridad, sekswal na integridad at pagpapasya sa sarili, kalayaan o ari-arian ng ibang tao.
Ang mga kondisyon para sa pagtatanggol sa sarili, na dapat sabay na matupad, ay: kinakailangang pagtatanggol, kasalukuyan
o nalalapit na pag-atake, pagiging labag sa batas ng pag-atake, at pag-atake sa ari-arian na maaaring ipagtanggol.
Ang isang pag-atake na pinagtibay ng substantibong batas, ibig sabihin ay batas o regulasyon – kahit pa isinagawa ito ng
isang agresibong estado – ay hindi itinuturing na pagtatanggol sa sarili, dahil ang pag-atake ay hindi labag sa batas.
Nanatili sa bisa ang pamantayan kahit na ito ay ipinawalang-bisa ng hukuman bilang labag sa batas.
Gayunpaman, kung ipagtatanggol ko ang posisyong itinataguyod ko – ang doktrina ng pagkabigo, ang sistematikong pagsusuri sa
hirarkikal na estruktura ng sistemang legal – na ang mga nasabing norm ay ganap na walang bisa, kung gayon ang pag-atake
ng isang agresibong estado ay labag sa batas at ang isang kilos ng pagtatanggol sa sarili ay tunay na pinapayagan.
Isa pang napakakaraniwang karapatan ng sariling tulong: emerhensiya.
Nais kong simulan ito sa isang napakaangkop na sipi mula kay Ludwig von Mises, na
partikular na may kaugnayan sa ating panahon:
Walang mas malaking banta sa sibilisasyon kaysa sa pamahalaang binubuo ng mga taong walang kakayahan, tiwali, o masama.
Ang mga nagpapagaan na kalagayan sa batas ng Austria ay itinakda sa Seksyon 10(1) ng Kodigo Penal.
Ito ay regulado sa katulad na paraan sa iba pang mga sistemang legal.
Sinumang gumawa ng isang kaparusanang kilos upang maiwasan ang isang nalalapit at makabuluhang kawalan para sa kaniya o sa ibang
tao ay hindi managot kung ang pinsalang banta ng kilos ay hindi labis na mabigat – ibig sabihin, dapat ipatupad ang pagsusuri sa
pagiging proporsyonal – at kung hindi inaasahan ang ibang kilos mula sa isang taong kaugnay
sa mga legal na pinoprotektahang pagpapahalaga.
– ibig sabihin, ang hindi makatwiran ng anumang ibang pag-uugali at ang pagiging proporsyonal.
Bilang karagdagan, mayroon ding ekstra-legal na estado ng emerhensiya.
Sinasabi nito: Ang ginawang aksyong pangdepensa sa isang emerhensiya ay hindi labag sa batas kung ang legal na interes na
pinoprotektahan ay mas mahalaga kaysa sa interes na nasira.
Nais kong tumukoy dito sa kasalukuyang batas na pangkaso, lalo na sa Alemanya:
Ang pag-isyu ng mga pekeng medikal na sertipiko ng mga doktor sa konteksto ng mga sertipiko ng eksepsyon sa maskara para sa
COVID-19 at mga sertipiko ng pagbabakuna laban sa COVID-19 ay dapat na tamaang tasahin bilang isang hakbang sa
emerhensiya, kahit ipagpalagay na ang mga ganitong batas ukol sa coronavirus ay hindi labag sa batas mula pa sa simula.
Hindi lamang sila pinapatawad sa aking paningin, kundi makatarungan din sila.
Dahil ang kalusugan at buhay ng tao ay mas mahalaga kaysa sa legal na karapatan sa
pagiging maaasahan ng mga medikal na sertipiko.
Ang pangunahing tungkulin ng isang doktor: Primum non nocere, una, huwag makasakit – secundum cavere,
pangalagaan, mag-ingat – tertium sanare, sa huli, magpagaling.
Kaya, sa aking palagay, hindi ito dapat pangunahing ituring na isang gawa ng pangangailangan, kundi ang ganap na
kawalan ng bisa ng mga hindi makatarungang alituntuning iyon, na hindi maaaring ituring na balido.
Naniniwala ako na hindi na dapat pahintulutan ang mga hukuman na magpatupad ng ganitong
pamantayan na nakasasama sa mga doktor na inaakusahan.
Sinabi ko sa simula na sinumang kumikilos nang labag sa batas, na nagpapatupad ng mga batas na labag sa batas
kahit na ito ay ganap na walang bisa, ay dapat panagutin.
Atribusyon: Sino ang may pananagutan, sino ang dapat panagutin, at hanggang saan sila mananagot?
Isang salita mula kay Hannah Arendt tungkol sa paksang ito:
Walang sinuman ang may karapatang gamitin ang pagsunod bilang dahilan upang bigyang-katwiran ang kanilang
mga kilos. Ang pagsunod ay hindi katwiran para kumilos.
Tayo ay may sariling pagpapasya; hinihingi ito ng dangal ng tao.
Kung ang isang normang labag sa batas sa hirarkiya ng mga norm ay ganap na walang bisa, hindi ito bahagi ng sistemang legal.
Kaya hindi na ito kailangang sundin at hindi ito naaangkop sa pamahalaan o sa mga hukuman.
Kung gayon man ito ay ipinatutupad, bumubuo ito ng aksyon na walang legal na batayan – at samakatuwid ay pangunahing paglabag
sa prinsipyo ng legalidad – at ito ay maiaatang sa awtoridad ng estado na ang mga organo ay kumilos sa ganitong paraan.
Gayunpaman, para sa akin, pinatutunayan nito hindi lamang ang pananagutan ng estado – na sa huli ay tayo mismo – kundi pati na
rin ang pananagutan ng mga kumikilos na katawan ayon sa kanilang kakayahang magunawá at ayon sa kanilang kasalanan – lalo
na para sa mas mataas at pinakamataas na mga katawang administratibo, lalo na para sa mga pamahalaan at sa mga batas.
Ang mga naaangkop sa bawat mamamayan bilang mga tinatarget ng mga tuntunin ay dapat na lalong ipatupad sa
estado, sa mga kapangyarihan at pamahalaan nito, at sa huli pati na rin sa mga kumikilos na yunit.
Walang sinuman ang maaaring makaligtas sa kasalanan at pananagutan dahil sa kamangmangan sa batas.
Ang kamangmangan sa batas ay hindi katanggap-tanggap na dahilan.
Ito ay hindi lamang naaangkop sa mga mamamayan, kundi pati sa lahat ng mga kawani ng pamahalaan,
mga hukom, at lahat ng mga awtoridad ng estado.
Upang tukuyin ang mga hangganan ng pananagutan, tinutukoy ko ang Seksyon 9 ng Kodigo Penal ng Austria,
ang tinatawag na probisyon ng legal na pagkakamali.
Talata 1: Ang sinumang hindi kinikilala ang pagkakamali ng ginawa dahil sa pagkakamali sa batas ay hindi nagkasala
kung hindi siya maaaring sisihin sa pagkakamaling iyon.
Tiyak na mahirap, kung hindi man imposible sa maraming pagkakataon, na punahin ang mga lokal na awtoridad dahil
hindi nila iniainterpret ang mga pangunahing karapatan sa parehong paraan tulad ng isang abogadong konstitusyonal.
Talata 2: Ang pagkakamaling legal ang dapat sisihin kung ang maling gawain ay madaling makilala
ng gumawa gaya ng pagkakilala ng sinumang iba.
Nang kailangang magsuot ng mga maskara sa loob ng maraming buwan ang mga bata at mag-aaral sa mga silid-aralan dahil sa mga
hakbang laban sa coronavirus na walang batayan sa ebidensya.
Kung kailanman ay kinakailangang magsuot ng maskara ang mga batang ito at mga mag-aaral sa ilang pagkakataon sa mga aralin sa
pisikal na edukasyon – na nakasasama sa kalusugan at lubos na salungat sa pinakamabuting interes ng
bata – madali kong nakikita ang kawalang-katarungan.
At ang pangalawang pangungusap: O kung ang salarin ay hindi naging pamilyar sa mga kaugnay na regulasyon,
kahit na obligado sana siyang gawin ito dahil sa kanyang propesyon, hanapbuhay o iba pang mga kalagayan.
Inaasahan ko na ang bawat kawani ng pamahalaan ay magpamilyar sa mga kaugnay na pangunahing pamantayan sa karapatang pantao,
lalo na sa pagpapatupad ng mga mapanlusob na batas, at magpasya tungkol sa usaping ito, o kahit man lang magprotesta .
Talata 3: Kung ang pagkakamali ang sisihin, kung kumilos nang sinasadya ang may sala, ipatutupad ang parusang
itinakda para sa sinadyang kilos; kung kumilos nang pabaya, ipatutupad ang parusang itinakda para sa pabayang kilos.
Ang estado mismo ay, sa halos anumang kaso, ay hindi makakapagsabing nagkaroon ng legal na pagkakamali bilang batayan
para hindi isama ang sarili nitong pananagutan at kapanagutan.
Dahil lubos niyang alam ang mga legal na pamantayang siya mismo ang lumikha, at kailangang maging pamilyar siya rito.
Sa halip, ito ay tungkol sa mga taong kumikilos sa ngalan ng estado, na maaaring at dapat asahang may
kadalubhasaan sa kanilang tungkulin at mga larangan ng gawain.
Ang pananagutan, responsibilidad, at pananagutang sibil – na karaniwang ipinapatupad sa pribadong batas sa pahalang na antas
sa pagitan ng mga pribadong indibidwal – ay dapat ding ipatupad nang walang limitasyon sa pampublikong batas sa patayong antas.
Sa ganitong paraan lamang, sa pamamagitan ng responsibilidad ng lahat ng kasangkot na aktor, maaaring mabuo ang isang sistemang
komprehensibong proteksyon ng mga pangunahing karapatan na nakabatay sa karapatan ng indibidwal sa sariling pagpapasya.
Ang mga hindi maaaring panagutin ay hindi mararamdamang may pananagutan.
Ngunit ang mga nakikilala ang karapatan ng kanilang pananagutan ay tutuparin ang tungkulin ng kanilang pananagutan.
Ngayon ay nauuwi ako sa aking konklusyon na may isang kahilingan, isang pangunahing karapatan – na, ayon sa aking
pagkaunawa sa batas, ay dapat na malinaw sa sarili – ngunit dapat isama sa katalogo ng mga pangunahing karapatan.
May partikular na responsibilidad ang pulitika at jurisprudensiya hinggil dito.
Kinakailangan para sa kanan:
Ang mga tao ay hindi ginawa para sa batas; sa halip, ang batas ang dapat gawin para sa mga tao.
Ang indibidwal ay hindi alipin ng estado.
Ang tao ang imbentor ng estado, at ang estado ay dapat maglingkod sa kaniyang imbentor, hindi kabaliktaran.
Sa wakas, hinihiling ko na muling bumuo sa mga sumusunod bilang isang pangunahing karapatan:
Ang mga pamantayang legal na lumalabag sa dangal ng tao, likas na karapatan, mga pangunahing karapatan
at kalayaan ay walang bisa at ganap na walang bisa.
Walang sinuman ang obligado na sumunod sa kanila at walang sinuman ang may karapatang pilitin ang iba na sumunod.
Ganito natin tuluyang mai-iwasan ang pangalawang pandemya ng coronavirus!
Maraming salamat sa inyong pansin.
Kamangha-mangha! Dr. Brunner, pinasasalamatan kita sa ngalan ng buong populasyon ng mundo.
Hangaan ko kung paano mo pinagsasama-sama ang mga solicitor.
Ito ang pinakamahusay na solusyon na maaari nating pagsikapan.
Ang mga tao ay parang maliliit na bata.
Kayo ang aming mga ama, alam ninyo ang batas.
Ipinaliwanag mo iyon nang napakaganda, naintindihan namin ito.
Nais namin sa iyo ng magandang kapalaran at ng napakarami pang iba.
Hindi dapat kalimutan ng mga tao na sila ay soberanya.
At ang pamahalaan ay hindi aking nakahihigit, kundi aking empleyado.
Salamat, salamat, salamat!
Ang mga produksyong ito ay nilikha bilang pagdiriwang ng isang kumperensya ng Anti-Censorship Coalition sa Switzerland.
Hindi naghahangad ng anumang pinansyal na interes ang AZK. Wala sa mga tagapagpasimula, tagapagsalita, o Kla.TV ang
tumanggap ng anumang kabayaran para sa pagre-record na ito.
Nais naming ipahayag nang malinaw na ang video na ito ay maaaring kopyahin at ipasa nang
paulit-ulit ayon sa nais sa hindi binagong anyo nito.
Hindi mananagot ang AZK sa nilalaman ng anumang ambag. Politikal at relihiyosong neutral ang AZK
kaya hindi nito sinusuri ang mga tagapagsalita.
Ang mga artikulo ay para sa layuning impormasyon lamang at hindi sumasalamin sa opinyon ng AZK. Ang AZK ay
isang neutral na sentro ng impormasyon sa lahat ng aspeto.
Ang bawat tagapagsalita ay responsable lamang sa kanilang sariling kontribusyon at hindi sa iba pang kontribusyon
o sa AZK, dahil walang interdependensiya sa pagitan nila.
Mahalagang paalala: Ang impormasyong inilahad dito ay sinuri ayon sa aming pinakamabuting kaalaman at paniniwala.
Gayunpaman, hindi mananagot ang mga tagapagsalita at prodyuser sa anumang kahihinatnan na magmumula sa mga kilos o pagkukulang na
may kaugnayan sa nilalaman ng video na ito. Ang bawat isa ang may tanging pananagutan sa
kung paano nila hinaharap ang kanilang naririnig.