Агульную інфармацыю аб прававым рэгуляванні і правілах AZK можна знайсці ў канцы прэзентацыі.
Цяпер мы можам звярнуцца да нашага першага спікера з-за межаў арганізацыі.
Я хацеў бы коратка расказаць некаторую даведачную інфармацыю.
У 2008 годзе розныя швейцарскія СМІ размяшчалі загалоўкі кшталту «Тэарэтыкі змовы змагаюцца
супраць біяметрычных пашпартоў». Гэта былі мы.
Пра гэта паведаміла газета «Тагес-анцайгер».
Газета «St. Galler Tagblatt» напісала: «Такія групы часта паводзяць сябе незямным чынам і пакутуюць ад параноі».
SRF Rundschau дадаў: «Сасек лічыць, што чып у пашпарце — гэта толькі першы крок. Рана ці
позна чып нават будуць ужыўляць пад скуру».
Цяпер, праз 17 гадоў, прафесар доктар Даніэль Броды з Універсітэта Акінавы ў Японіі пазнаёміць нас з планамі,
практыкамі і працэсамі, якія нават спрыяюць пераўтварэнню ўсяго чалавека — ад прыроднай, суверэннай
істоты — у сінтэтычную і кантраляваную форму жыцця.
Не проста чып пад скурай. Ён таксама пасвячае нас у механізмы, метады і спосабы, з дапамогай якіх чалавек,
цэлы чалавек, павінен быць зменены ў сваёй самай сутнасці.
Ён таксама не пакіне нас у невуцтве наконт таго, якія людзі з якіх кампаній удзельнічаюць у рэалізацыі
гэтых жахлівых бачанняў, гэтых жахлівых планаў і працэсаў.
Я хацеў бы падзякаваць вам, прафесар Бродзі, за тое, што вы падзяліліся сваімі
каштоўнымі ведамі з пацярпелымі сёння на 21-й AZK.
Але спачатку — ваша кароткая біяграфія.
Прафесар Дэніэл Броды, які нарадзіўся ў Злучаных Штатах у 1964 годзе, мае ступень доктара прыкладнога
псіхалінгвістыкі і досвед працы аналітыкам вобраза.
Ён чытае лекцыі па тэмах, якія ахопліваюць ад тэорыі камунікацыі і рыторыкі да лінгвістычнага кампазіцыі і рытарычнай граматыкі.
Прафесар Бродзі быў дэканам Вышэйшай школы міжкультурных камунікацый Хрысціянскага ўніверсітэта Акінавы ў Японіі.
Цяпер ён прафесар прыкладнога мовазнаўства.
Яго даследаванні сканцэнтраваны на гуках, сімвалах, знаках, вобразах і колерах, а таксама на тым, як цэнтры
ўлады выкарыстоўваюць іх як інструменты для фарміравання ведаў і ўплыву на ўспрыманне і эмоцыі людзей.
Ён сурэдактар кніг «Прапаганда ў фокусе» і «Прапагандысцкая мадэль сёння: фільтраванне ўспрымання і свядомасці»,
а таксама сааўтар кнігі «Акінава пад акупацыяй, макдональдызацыя і супраціў прапагандзе неалібералізму».
Выбар яго навуковых прац можна знайсці на ResearchGate — глабальнай базе даных для даследчыкаў усіх галін навукі.
Прафесар Дэніэл Бродзі — навуковы супрацоўнік Рабочай групы па прапагандзе і глабальнай
вайне з тэрарызмам, распачатай пасля 11 верасня.
Сёння прафесар доктар Броўдзі выступіць з прамовай пра трансгуманізм і пасцюманызм.
Хто да гэтага імкнецца і дзе мы сёння знаходзімся ў плане развіцця?
Ого, вельмі дзякуй за запрашэнне і цёплы прыём!
І прывітанне з Японіі.
Як у вашай краіне кажуць «Добрай раніцы»?
Мы кажам: «Ахаё гадзаймасу!» і «ёсіку онегаі шімасу», што азначае «калі ласка, будзьце ласкавыя».
Я не ведаю, ці ёсць эквівалент у нямецкай мове, але так, вялікі дзякуй за запрашэнне.
Я падрыхтаваўся сёння гаварыць пра трансгуманізм і пасхуманізм.
Таму часам бывае трохі тэхнічна, але я паспрабаваў зрабіць яго цікавым для шырокай аўдыторыі.
Так, калі дазволіце, пачну з гэтай загалоўкі. Гэта даволі цікавая загалоўка:
Штучнае лона хутка з'явіцца!
Гэта частка біятэхналагічнага наратыву, які цяпер гучыць па ўсім свеце. А потым, вядома, падзагаловак:
Ці гатовыя мы да наступстваў?
Ну, на маю думку, гэта выглядае як вайна.
Яшчэ адзін шок для ўсіх – тыпова для пэўнага роду рытарычнага бліцкрыгу супраць нашай псіхікі.
Мне здаецца, што сама нахабнасць гэтай мізантапічнай загалоўкі выклікае яшчэ больш сур'ёзныя пытанні.
Ці з'яўляюцца такія негуманныя праекты часткай больш шырокага руху трансгуманізму?
Ці ці нават можна сказаць пасцюгуманізм?
Каб знайсці некаторыя адказы, мы павінны звярнуцца да іншых звязаных наратываў.
З таго часу, як гісторыя з каранавірусам стала вядомай, я часам задаваўся пытаннем, якія
глыбокія ўяўленні мы сапраўды атрымалі пра свет.
Магчыма, хлусня і падман цяпер такія ж распаўсюджаныя, як кісларод, нават калі праходзяць праз медыцынскую маску.
У рамках інтэлектуальнай самаабароны, якую я хачу данесці да сваёй аўдыторыі, я хацеў бы
аформіць гэтую лекцыю мудрай высновай ад Ісуса:
"Бо словамі сваімі апраўдаешся і словамі сваімі асуджаешся."
Як лінгвіст, я лічу, што словы важныя.
Гэта не проста гукі, якія выходзяць з нашых ротаў, а самыя важныя знакі стану нашых сэрцаў і розумаў.
Я думаю, гэта становіцца відавочным, калі мы больш пільна прыгледзімся да некаторых галасоў, якія мы
чуем ад тых, хто прасоўвае трансгуманісцкую праграму.
За апошнія пяць гадоў я пытаўся ў многіх людзей, што яны разумеюць пад трансгуманізмам. І
большасць не ведае — нават высокаадукаваныя людзі.
Некаторыя людзі блытаюць яго з трансгендарызмам і адразу пачынаюць гаварыць пра жаданыя займеннікі.
І калі мы думаем пра трансгуманізм, мы можам сказаць, што, з аднаго боку, ён дакладна звязаны з трансгендарызмам.
Памятаю інтэрв'ю, якое адбылося каля года таму, калі знакаміты вартаўнік палітычнага істэблішменту, Ніл
дэграс Тайсан , выступіў у падкасце «TRIGGERnometry».
Адбылася гарачая спрэчка з гаспадарамі.
Я б сказаў, што ён яе запалохаў, а не па-сапраўднаму спрачаўся.
І Тайсан выкарыстаў лагічны памылак, вядомы як зварот да традыцыі, каб падтрымаць і прасоўваць практыку і нармалізацыю
ўдзелу мужчын з гендарнай дысфарыяй у жаночым спорце.
Ён сцвярджаў, што мы знаходзімся ў пераходным перыядзе. Нам давядзецца даведацца.
Ну, мне здаецца, што ў гэтым сказе заключана важная думка пра Тайсана і яго калег.
Яны так празаічна фармулююць выкруты логікі, што здаецца, быццам яны добра аплачваныя ідэолагі.
На працягу ўсёй гісторыі чалавецтва заўсёды існавалі два гендары.
У наш час з усіх бакоў актыўна ствараюцца новыя канцэптуальныя катэгорыі па-за межамі бінарнай сістэмы мужчына-жанчына.
Цяпер мужчыны і жанчыны, а таксама аўтыстычныя саванты, размяшчаюцца на адзіным кантынууме .
Нягледзячы на іх фундаментальныя адрозненні, гэтыя біялагічныя катэгорыі павінны супадаць на клетачным узроўні.
І, магчыма, мы не заўважаем зрух у бок пасцюманiзму, таму што гэта частка больш шырокай кампаніі па скажэнні
рэальнасці, каб прыбраць ключавыя словы, якія апісваюць важныя біялагічныя працэсы, спецыфічныя для жанчын і мужчын.
Мы ўжо падрабязна пісалі пра гэта ў нашым чатырохсерыйным цыкле пра трансгуманізм на нашым сайце «Прапаганда ў фокусе».
Калі вы хочаце гэта прачытаць, проста наведайце: propagandainfocus.com.
Я лічу, што першапачатковае вызначэнне «gender» у Оксфардскім слоўніку англійскай мовы адносіцца да намаганняў у апісальнай
лінгвістыцы па стварэнні катэгорый для падкласіфікацыі розных займеннікаў, якія прадстаўляюць два гендары — мужчынскі і жаночы.
Проста кароткі пабочны заўваг наконт гэтага:
Дзе б англійская мова ні была агульнай, сёння, здаецца, стала цалкам прымальным спрабаваць выкарчаваць такія асноўныя
канцэптуальныя катэгорыі, асабліва калі яны ўтрымліваюць нешта накшталт прататыпічных характарыстык таго,
хто такія жанчыны і мужчыны і да чаго яны схільныя.
Вядома, у некаторых мовах, такіх як французская і іспанская, ёсць назоўнікі, якія маюць род.
Калі я правільна памятаю, наж — гэта мужчынскі род.
Наж — гэта мужчынскі род, а відэлец — жаночы род.
Так, я, здаецца, памятаю гэта правільна.
Магчыма, Джон Мані у 1960-х гадах першым паспрабаваў аддзяліць паняцці гендару ад лінгвістыкі і звязаць іх з
новымі паняццямі гендарнай ролі і гендарнай ідэнтычнасці.
Здаецца, не надта складана пераўтварыць грамадства, каб прыняць гэтыя новыя канцэпцыі.
Вядома, спатрэбілася некалькі дзесяцігоддзяў, але сёння мы гатовыя.
Магчыма, гэта было ў 1960-х гадах, магчыма, гэта і быў той гістарычны момант, калі пачалося ўсё большае
замяшанне вакол мовы і асобы, асабістай ідэнтычнасці, сексуальнасці і сацыяльных роляў.
Здаецца, гэта мае сэнс. Калі вы хочаце знішчыць чалавечую культуру, здаровыя паняцці асобы, сям'і, чалавечага размнажэння,
чалавечай супольнасці, грамадства і нацыі, вы павінны пачаць з таго, каб знішчыць мову і
аддзяліць агульныя значэнні ад эмпірычнай рэальнасці.
Патрэбны маштабныя і працяглыя прапагандысцкія кампаніі, каб парушыць моўнае і лагічнае мысленне.
З гэтага вынікае, што мы будзем удзельнічаць у сваім уласным знішчэнні.
Дэвальвацыя мовы можа перавярнуць усё з ног на галаву.
Вось чаму, здаецца мне, некаторыя людзі лічаць, што мужчыны могуць мець менструацыю і дзяцей.
У першай кнізе Быцця ёсць глыбокае, але простае адкрыццё, якое часта ігнаруецца або
высмейваецца, і якое вызначае чалавека як вобраз Божы.
Гаворыцца, што і мужчыны, і жанчыны былі створаны на зямлі па Божым вобразу.
Калі мы сцерэм гэтыя катэгорыі, мы затуманім наша разуменне таго, як Бог дзейнічае праз
нас, людзей, як праз носьбітаў Свайго вобраза.
Магчыма, вы памятаеце нядаўні выпадак, калі пэўны кандыдат, вылучаны Джо Байдэнам у Вярхоўны суд ЗША, падчас
слухання не змог ці не захацеў вызначыць, што такое жанчына.
І паколькі фундаментальная канцэптуальная катэгорыя жаноцкасці была падарвана, мужчынам стала лягчэй
займаць грамадскія прасторы, якія былі адведзены жанчынам.
Гэта матэрыяльнае выяўленне фундаментальна скажоных канцэпцый.
Мне здаецца, што падчас гэтых слуханняў мы ўсе сталі сведкамі недарэчнай логікі аргументацыі Джона Мані.
Тэарэтык камунікацыі Герберт Шылер падрабязна апісаў гэты працэс і назваў яго кантролем вызначэння.
Карысны метад кантролю над людзьмі, непрадказальнымі істотамі, якімі мы з'яўляемся, — гэта
кантроль над вызначэннямі ключавых слоў і паняццяў.
Калі тыя, хто знаходзіцца на вяршыні сацыяльнай, палітычнай, эканамічнай і царкоўнай іерархіі, кантралююць вызначэнні і могуць
навязваць сэнсы праз моўныя коды, прымус і новыя моўныя нормы, ім лёгка ажыццяўляць больш
жорсткі кантроль над думкамі, маўленнем і паводзінамі.
Вы, напэўна, згодзіцеся з гэтым.
Разгледзьце ідэі Оруэла пра Ньюспік:
Вайна — гэта мір, рабства — гэта свабода, невуцтва — гэта праўда.
Я вярнуся да тэмы «вайна — гэта мір» крыху пазней.
Такім чынам, пытанне ў тым, як мы можам гэтага дасягнуць, — разважаў Шылер.
Як людзі на вяршыні гэтай іерархіі, гэтай піраміды, здольныя ажыццяўляць такую кантролю?
Гэта дасягаецца праз звыклы і лёгкі доступ да таго, што ён назваў інфармацыйнай інфраструктурай.
Паколькі яны валодаюць інфармацыяй, яны могуць лёгка ўплываць на сэнс ключавога тэрміна, наймення або вызначэння праз
просты доступ, а мы, спажывецкая публіка, усё гэта ўспрымаем.
Дзівіць мяне апісанне, якое Апостал Павел дае гэтай неверагодна ўплывовай сіле, што дзейнічае ў свеце: «князь сілы паветра» .
Якое дзіўнае імя для цэнтра ўлады!
Гэта было зразумела тысячы гадоў таму, яшчэ да таго, як паветраная прастора была ўзятая пад кантроль,
камерцыяналізаваная і ператвораная ў найважнейшы сённяшні інструмент масавай камунікацыі.
Вядома, не ўсе маюць доступ да эфірных хваль.
Але калі ў вас гэта ёсць і вы скажаце нешта, што супярэчыць афіцыйнай палітычнай рэальнасці, вас
зацэнзуруюць або, што яшчэ горш, знімуць з распаўсюджвання.
Мільёны кіламетраў аптычна-валаконнага кабелю, спадарожнікавыя антэны і спадарожнікі, усе буйныя карпаратыўныя брэнды і
тэлеканалы, а таксама сродкі для фарміравання наратываў, абмежавання дыскусій і замацавання іх у грамадскай
свядомасці. Што думаць, як думаць, і што сказаць ці не сказаць.
Гэтая ўлада, гэта здольнасць фармаваць самы фундаментальны ўзровень свядомасці,
насамрэч знаходзіцца ў руках толькі нешматлікіх.
Гэта, на маю думку, і ёсць крыніца невуцтва пра трансгуманізм.
Як сацыяльныя істоты, мы натуральна цягнемся да сістэм улады і аўтарытэту, таму ў эпоху масавай камунікацыі мы
звяртаемся да СМІ і медыяперсон, чыя праца — напаўняць нашы галовы гісторыямі, якіх мы прагнем у дарослым узросце.
Цікава, што аказалася: першыя камунікацыйныя сеткі фарміраваліся яшчэ ў улоне маці, калі мы
развіваліся і пачалі ўспрымаць голас нашай маці.
Даследаванні ў галіне псіхалогіі развіцця паказваюць, што моўныя зоны мозгу, адказныя за слых,
пачынаюць развівацца ўжо на сёмым месяцы цяжарнасці.
Калі сацыяльная сетка выходзіць за межы мацярынска-дзіцячых адносін на сям'ю, а потым на супольнасць і
грамадства, мы знаходзім псіхалагічнае вызваленне ў тым, каб прамовіць сваім уласным голасам.
Калі мы адыходзім ад нашых маці і адчуваем цягу да іншых апавядальнікаў, якія могуць
пацвердзіць або аспрэчыць нашы каштоўнасці ці забабоны.
Я проста спрабую ўявіць, што было б, калі б план трансгуманістаў спраўдзіўся і чалавечых маці выключылі з
рэпрадуктыўнага цыклу, каб сінтэтычныя дзеці вылупляліся і выхоўваліся ў сінтэтычных улонах.
Гэта не жарт; гучыць абсалютна абсурдна, але гэта прадбачліва.
Яны сапраўды плануюць забраць у людзей жаданне і здольнасць да рэпрадукцыі.
Гэта таксама можа быць прычынай таго, чаму канструяванае гендарнае пытанне ўсё часцей выкарыстоўваецца.
Неабходныя жорсткія кампаніі скажэння рэальнасці, каб уцягнуць жанчын, сапраўдных жанчын, народжаных ад
чалавечых маці, у трансгуманісцкі план пагарджаць уласнымі натуральнымі рэпрадуктыўнымі сіламі.
Якім, на вашу думку, моўным кодам будуць падвяргацца дзяржаўныя дзеткі ў штучнай, зацверджанай дзяржавай утробе?
А цяпер разгледзім, як за апошнія 10 гадоў на жанчын аказваўся ціск і іх прывучалі прымаць новыя словы
для практык, якія традыцыйна асацыююцца з жанчынамі.
Я не думаю, што мы ў цэлым псіхалагічна гатовыя прыняць гэтыя абсалютна вар'яцкія ідэі, якія прасоўваюцца цэнтрамі
ўлады ў дачыненні да трансгуманісцкай і поствалянсцкай праграмы.
Патрабуецца шмат культурнай працы, каб укараніць непахісную памылковую ўяву, што чалавечыя біялагічныя, нейралагічныя і
інтэлектуальныя працэсы па сваёй сутнасці недасканалыя і тэрмінова патрабуюць дзяржаўнага ўмяшання, а таксама
перапрацоўкі праз планавыя тэхналагічныя ўдасканаленні.
Тыя, хто прасоўвае гэтыя планы, хочуць свет, населены людзьмі, пастаянна прапісанымі і падмацаванымі, чые мазгі былі падвергнуты
эксперыментальнай мадэрнізацыі і сталі цалкам пластычнымі.
Такое паляпшэнне, пра якое я кажу, — гэта, па сутнасці, проста код для незгаворанага жадання жыць вечна.
Як апісана ў манаграфіі «Пратэус», якую я абмяркоўваў у папярэднім інтэрв'ю для Kla.tv, тыя, хто
падпарадкоўваецца гэтаму рэжыму, тэхнічна ўдасканальваюцца, але пры гэтым застаюцца пад кантролем.
Гэта будзе палепшана ў пэўнай ступені, але пад кантролем.
І вось тут у справу ўступаюць разумны маркетынг і сіла трансляванага вобраза.
Магчыма, гэта і ёсць асноўныя прычыны, чаму трансгуманізм і пераход да поствартаго будучага не
ўспрымаюцца ў калектыўнай свядомасці шырокай публікі.
Цяпер крыху інфармацыі на дадзены момант.
Калі я працаваў аналітыкам візуальных даных у войску, мы часта вельмі турбаваліся пра якасць выяў і
пра тое, як найлепшым чынам інтэрпрэтаваць іх змест.
Такім чынам, тактыка ворага станавілася для нас усё больш зразумелай.
А часам вораг выкарыстоўваў сваё камуфляжнае пакрыццё так эфектыўна, што нам было даволі складана прааналізаваць
тое, што мы бачылі, і зрабіць з гэтага слушныя высновы.
Іншымі словамі: падман, камуфляж і маскіроўка — гэта фундаментальныя кампаненты метадаў, якія
вораг выкарыстоўвае для падману і ашуканства.
І, на шчасце для нас, аналіз ніколі не адбываецца ў вакууме.
Мы таксама можам засяродзіцца на разуменні карціны, выяў у святле картаў, даступных нам, каб
распазнаць, як вораг здольны прыдумляць розныя падманы.
І гэты акцэнт — толькі адзін аспект складанай карціны, якую мы б інтэрпрэтавалі ў часы вайны.
У мінулым у нас былі сапраўды добрыя карты, літаральна добрыя картаграфічныя выявы Зямлі.
Але сёння ў нашых руках таксама ёсць шмат сапраўды добрых картаў, хай сабе і ў выглядзе ўрадавых белых кніг, апублікаваных
рэкамендацый, публічных лекцый, навуковых артыкулаў і іншых навін, якія так шмат раскрываюць пра
трансгуманісцкі пераход да пасцючалавечага свету.
Кожны, хто хоча зразумець, хто рухае трансгуманізм наперад, можа лёгка вывучыць карты, якія я тут
згадваю, каб правесці ўласны ўсёабдымнае аналіз.
Як усе, безумоўна, ведаюць, многія бясстрашныя навукоўцы і дактары апісваюць сучасную эпоху як глабальную вайну, у якой
самыя смяротныя зброі былі зроблены практычна непазнавальнымі.
Вось чаму мы павінны зрабіць усё магчымае, каб выявіць і выкрыць гэтую зброю.
Пытанне ў наступным: чаму сродкі гэтай змены парадыгмы застаюцца ў значнай ступені схаванымі?
Адна з прычын гэтага, на маю думку, у тым, што карпаратыўныя СМІ імкнуцца іх хаваць і хаваць шкоду, якую яны наносяць.
Сёння мы называем іх «традыцыйнымі СМІ» , таму што іх калапс непазбежны, а іх спадчына —
гэта наўмыснае неўлічэнне дабрабыту чалавека.
Іншая праблема ў тым, што інфармацыі занадта шмат.
Паколькі мы пастаянна падвяргаемся пачуццёваму перагрузцы, энергетычныя выдаткі на канцэнтрацыю і класіфікацыю рэчаў у
адпаведных перспектывах і разумовых катэгорыях занадта высокія.
Выявы, якія, напрыклад, прадстаўляюцца нам у СМІ, адлюстроўваюць толькі малую частку
сапраўды складанай карціны сексуальнай адукацыі.
Калі мы хочам зразумець такі складаны пытанне, як трансгуманізм, нам трэба абапірацца на шматлікія крыніцы і розныя сферы ведаў.
Вы, напэўна, пагодзіцеся.
Разгледзім, напрыклад, візуальныя пасылы, прадстаўленыя грамадскасці ў 2015 годзе, калі Клаус Шваб
выступаў у ток-шоу Чарлі Роўза пра ключавыя адметныя рысы надыходзячай чацвёртай прамысловай рэвалюцыі.
Я думаю, што тэрмін, які выкарыстоўваецца для гэтай так званай рэвалюцыі, — гэта ўсяго толькі
яшчэ адзін хітры кодавы выраз для трансгуманізму.
Аднак гэта ўпакавана ў свайго роду гіперрацыянальную вытанчанасць, у якой вызначэнне паняццяў
вызначаецца тым, што мы звычайна асацыюем з натуральным чалавечым прагрэсам праз тэхналагічнае развіццё.
Гэта гучыць так пазітыўна.
Дык навошта выкарыстоўваць такую зашыфраваную мову?
Варта вярнуцца на 200 гадоў назад, калі паравы рухавік стаў натуральным вынікам чалавечых навін,
якія карэнным чынам змянілі наш падыход да працы.
Тады мы павінны быць псіхалагічна гатовыя прыняць усе новыя інструменты і тэхналогіі, якія цяпер з'яўляюцца
на рынках і пранікаюць у нашы целы, мозгі і крывацёкі.
Разгледзьце таксама візуальныя выявы ў праграме «Чарлі Роўз».
Цёмны фон азначае прастату і таямнічасць, а таксама пэўную вытанчанасць.
Два джэнтльмены вядуць, здавалася б, разумную размову пра пераломны зрух у
грамадстве і эканоміцы, які ўскалыхнуў увесь свет.
Чарлі Роўз задае Швабу пытанне, каб прымусіць яго пагаварыць пра гэтую рэвалюцыю, пра тое, што робіць яе ўнікальнай.
І Шваб пачынае з параўнання яго з прамысловай рэвалюцыяй каля 1800 года.
Шваб кажа, што новая рэвалюцыя не змяняе тое, што вы робіце, а хутчэй змяняе вас саміх.
Уявіце сабе генную інжынерыю: змяняецеся менавіта вы.
Гэтая мантра на працягу многіх гадоў паўтаралася ў розных рытарычных фармулёўках ім і іншымі.
У інтэрв'ю са Шваба мы настолькі супакойваемся, бачачы гэтую цалкам натуральную размову паміж двума мужчынамі, што нам нават у
галаву не прыходзіць, што таямнічая сіла, вядомая як рэвалюцыя, уводзіць у нашы целы
тэхналогіі, якія зменяць нас на клеткавым узроўні.
Памятай! Ён кажа, што рэвалюцыя цябе змяняе.
Ваша ўласная здольнасць дзейнічаць, ваша суверэнітэт як чалавека, надзеленага неад'емнымі, ад Бога
дадзенымі правамі, фактычна сціраецца заявай Шваба.
Акрамя таго, візуальныя аспекты гэтага на першы погляд звычайнага размовы заблытваюць слыхавыя паведамленні.
Тэхналогіі выкарыстоўваюцца для змянення нечага настолькі фундаментальна ўнікальнага, як наш генетычны склад.
Грамматычнае фармуляванне Шваба — гэта ідэальны прыклад таго, як мову можна выкарыстоўваць, каб глыбокія
палітычныя і тэхналагічныя навязкі здаваліся цалкам натуральнымі, як сілы прыроды, напрыклад вецер.
Прадстаўляючы «чацвёртую прамысловую рэвалюцыю» як граматычнага суб'екта, які «змяняе» нас, ён цалкам ігнаруе, хто рухае
гэтыя змены, якія інстытуты іх рэалізуюць, чые інтарэсы яны служаць і якія рашэнні прымаюцца пэўнымі актарамі.
Разумееце, мы глыбока аналізуем граматыку сказа, каб зразумець, што людзі, якія вядуць рэвалюцыю, разглядаюць нашы
крывяныя клеткі, нашы сасуды і нашы нейралагічныя шляхі як адкрытыя і лёгкадаступныя месцы для тэхналагічнага развіцця.
Паводле апісання Шваба, гэтая так званая рэвалюцыя паказана як аўтаномная сіла, якая дзейнічае на нас, пасіўных людзей.
Аднак насамрэч усё інакш.
Я лічу, што гэта скаардынаваная праграма тэхналагічнай рэалізацыі з боку вызначальных кампаній, урадаў і міжнародных арганізацый.
Мне здаецца, гэта больш шчырая характарыстыка.
Мы фінансуем і рэалізуем тэхналогіі, якія радыкальна зменяць паводзіны чалавека, пазнанне, нервовыя функцыі,
сацыяльныя адносіны, правы на прыватнасць і нават куплю-продаж.
Гэта больш падрабязнае апісанне адразу ж выклікала б пытанні:
А што наконт інфармаванага згоду?
Ці ўвогуле гэта жадана з дэмакратычнага пункту гледжання? І якія варыянты супраціву, як
матэрыяльнага, так і інтэлектуальнага, даступныя?
Дуглас Ламіс падрабязна разглядае гэты працэс у сваёй кнізе 1996 года «Радыкальная дэмакратыя».
Ён знаёміць чытачоў з антыдэмакратычнымі працэсамі, якія, паводле яго апісання, знішчаюць у імя нацыянальнай бяспекі.
Сёння мы можам гаварыць пра барацьбу з тэрарызмам, або з перанасяленнем, або з вуглякіслым газам, або з якой-небудзь
іншай моднай абстракцыяй, якую эліта махлярскім чынам вылучае як мэту, якую трэба абараняць або з якой трэба змагацца.
І ў межах гэтай ідэалогіі развіцця, паводле Ламзі, сіла метафары заключаецца ў яе здольнасці ствараць уражанне, што праекты,
рэалізаваныя ў межах гэтай ідэалогіі, з'яўляюцца натуральнымі і непазбежнымі, і што яны прывядуць да правільнага
і загадзя вызначанага будучага стану аб'екта развіцця.
Гэта даволі глыбока, калі ўлічыць вар'яцкую паспешлівасць, з якой разбурэнні ажыццяўляюцца ў імя праграмы развіцця, палітыкі
ці плана, а можа, і інвестыцыі ці ваенна-стратэгічных вучэнняў.
Як толькі адносна магутныя абгрунтавалі, што чалавецтва — гэта лішнія, бескарысныя спажыўцы, якіх трэба пазбавіць доступу,
скажам, да ежы, неабходнага жывёльнага бялку, які падтрымлівае жыццё, што яны выдзяляюць шкодны вуглякіслы газ, не
кажучы ўжо пра яго абсалютную неабходнасць для жыцця на Зямлі.
Або яны бачаць іх як членаў велізарнай і неабмытай аўчарні, якую трэба пералічыць, пазначыць і кантраляваць.
Тыя, хто не згаданы па імені ў апісанні Шоба чацвёртай прамысловай рэвалюцыі, фактычна прызнаюць сваё
членства і пакланенне сусветнаму культу трансгуманізму.
Звычайная рытарычная тактыка, якую выкарыстоўвае Шваб, служыць для таго, каб схаваць
акцёра, які аддае перавагу заставацца ў цені.
У дыскурсным аналізе крытыкі гэты метад называецца наміналізацыяй.
Гэта рытарычны ход, які мае неверагодны ідэалагічны ўплыў.
Ён падае тое, што па сутнасці з'яўляецца палітычным праектам, а менавіта трансфармацыяй чалавечага
грамадства праз тэхналогіі, як непазбежную гістарычную сілу.
І яшчэ раз: гэта ўсяго толькі код, які азначае: «Супраціў бескарысны».
Нельга супрацьстаяць рэвалюцыі, якая разгортваецца цалкам натуральна.
Гэта пацвярджае маю ранейшую думку пра Ламзі і антыдэмакратычны напрамак.
Мова Шваба выключае любую магчымасць таго, што людзі могуць калектыўна вырашыць, што яны зусім
не хочуць змяняцца пад уплывам гэтых тэхналогій.
Сама граматычная структура служыць формай лагоднага прымусу.
Яшчэ адна прычына ў тым, што гэтыя тэхналогіі падаюцца неабходнымі і незаменнымі сродкамі для агульнага дабра.
Яны сцвярджаюць, што вырашаюць сацыяльныя праблемы, над якімі тэхнакраты заўсёды працавалі.
Дык хто стаіць за гэтай глабальнай ініцыятывай?
Калі не лічыць відавочнага, выбітнага цэнтра сусветнай улады — транснацыянальнай сістэмы цэнтральных банкаў, — то сярод
шматлікіх дзяржаўных устаноў, няўрадавых арганізацый і карпаратыўных гігантаў, якія працуюць разам па
ўсім свеце, вядомыя большасці людзей выбітныя гульцы.
У нашым даследаванні мы адзначылі, што ваенна-прамысловы комплекс, ДАРПА і НАСА павінны
заставацца ў цэнтры ўвагі на дадзены момант.
Калі мы возьмем запатрабаванасць НАСА ў кіборгах, нібыта для даследавання космасу, гэта відавочна з'яўляецца лагічным адпраўным
пунктам для любога вывучэння новай трансгуманісцкай парадыгмы.
Мы даследавалі планы і працэсы трансфармацыі людзей з натуральных, суверэнных істот у
больш сінтэтычную і кантраляваную форму жыцця.
На маю думку, такое даследаванне адносна простае, калі ўлічыць, як камунікацыя і канструкцыі матэрыяльных структур і архітэктуры
адлюстроўваюць мысленне тых, хто знаходзіцца ва ўладзе і імкнецца пераўтварыць свет і целы людзей, што яго населяюць.
Цяпер звярніце ўвагу на тое, як тэхнічныя аспекты трансгуманізму задумваюцца і прасоўваюцца сярод грамадскасці.
У гэтым праекце мы распрацуем і даследуем канцэпцыі для Інтэрнэту бія-нана-рэчаў, або, скарачана, IoBNT.
Сферы прымянення ўключаюць персаналізаваную медыцыну і прамысловае прымяненне ў мікрамаштабе.
IoBNT прызначаны для маніторынгу і запуску інфекцый праз камунікацыйную платформу паміж
нанапрыладамі ў арганізме чалавека і знешнімі шлюзамі.
Такім чынам, IoBNT будзе падтрымліваць перадачу даных і кантрольнай інфармацыі
паміж нанапрыладамі і знешнімі камп'ютарамі.
Калі мы ўважліва задумаемся, чаму сацыяльны свет такім ёсць, мы зможам пачаць разумець, што гэта эксперымент.
Вялікія інжынеры грамадства і эканомікі ўжо дасягнулі высокай ступені кантролю над намі, доследнымі суб'ектамі,
кантралюючы ментальную рамку, у якой мы думаем, размаўляем і ўзаемадзейнічаем сацыяльна і эканамічна.
Падумайце таксама пра буйныя медыясістэмы, якія ўкараняюць у нас «правільныя» каштоўнасці і погляды, прынятыя ідэі і ідэалогіі.
Мы дакладна досведныя жывёлы ў эксперыменце.
Некаторыя з нас цьмяна гэта ўсведамляюць. Іншыя зусім не задзейнічаны.
Мы знаходзім шмат падказак у заявах тэхнакратаў.
Давайце возьмем гэтае вызначэнне з «Маніфеста трансгуманізму», які быў перавыдадзены NASA:
Сусветнапогляд, які імкнецца да якасці жыцця, што забяспечвае пастаянны прагрэс, самапераўтварэнне, практычны аптымізм,
прагрэсіўныя рашэнні і крытычнае мысленне; трансгуманізм.
Трансгуман — біятэхнічны арганізм; трансфармацыя чалавечага віду, якая эвалюцуе разам з тэхналогіяй.
Гэты погляд апісвае трансфармацыю ў аптымістычных тэрмінах, не даючы ніякіх звесткаў пра тое, хто фінансуе гэтую
трансфармацыю або хто распрацоўвае біятэхналагічныя арганізмы.
Яна прызнае свае ўласныя ідэалагічныя карані. Зноў номіналізацыя.
Падобна людзям, светапогляды імкнуцца да чагосьці; да пэўнай якасці жыцця.
Яна перакладае ўсю адказнасць на абстракцыю. Напрыклад, на натуральны адбор ці нейкі іншы сляпы
механізм выпадку, які валодае неверагоднай творчай сілай.
Для тых, хто насмельваецца думаць інакш, заўсёды ёсць аўчаркі, каб трымаць стадо ў
парадку, паслухмяным і рухомым у правільным кірунку.
Ілан Маск папярэдзіў, што мы павінны зліцца з машынамі, каб не ператварыцца ў малпаў.
І Мікель Запа, будучы стратэг Фонду Ракфелера і Міністэрства адукацыі Кітая, у 2013 годзе выказаў падобную думку, што
чалавецтва не мае іншага выбару, акрамя як быць зацягнутым, адчайна супраціўляючыся, на парог будучыні, дзе нас
чакаюць генная тэрапія, штучныя органы, сінтэтычная кроў і крывяносныя сасуды, а таксама біяэлектронныя лекі.
Таму, калі мы назіраем пераўтварэнне, падобнае таму, што апісваюць Шваб, Маск, Гейтс, Харыры і іншыя вялікія тэхнакраты
і гуру, я лічу, што цалкам натуральна спытаць: дзе мы цяпер?
Усе гэтыя так званыя ўдасканаленні, якія я абмяркоўваў дагэтуль, ставяць пытанне пра тое, што насамрэч значыць быць чалавекам.
Калі, напрыклад, ДНК — гэта код жыцця, што азначае для чалавечага жыцця тое, што з генетычным кодам можна маніпуляваць?
Што ўрады фінансуюць даследаванні і распрацоўку тэхналогій для выканання такой працы?
Гэта з рэкламнай кампаніі Moderna, калі была абвешчана з'ява тэхналогіі мРНК...
Ну, гэта проста неверагодна. Няўжо мы сапраўды стаім на парозе паслячалавечага свету?
Калі так, то што насамрэч азначае «постчалавек»? Гэта тэарэтычна? Практычна?
На працягу дзесяцігоддзяў існуе філасофскі посткагуманізм, які можна знайсці ў працах усіх вялікіх тэарэтыкаў
культуры, што абвяшчаюць гібель гуманізму ў тым выглядзе, у якім ён разумеўся ў эпоху Асветніцтва.
Парагуманізм цяпер таксама разумеецца ў сэнсе тэхналагічнага парагуманізму.
Сфера, якая мяне цікавіць і якая знаходзіць адлюстраванне ў намаганнях па змяненні сацыяльнага, псіхалагічнага або фізічнага
складу і паводзін людзей праз тэхналагічнае ўдасканаленне:
У геннай інжынерыі або нейра-кібернетычным узбагачэнні.
Як мы ведаем, што гэта так?
Напрыклад, у 2015 годзе кампанія Pfizer абвясціла пра партнёрства з Бар-Іланскім універсітэтам , каб лепш
зразумець прынцыпы дзеяння ДНК-нанаробатаў для дастаўкі лекаў.
У прэс-рэлізе ясна гаворыцца, што «гэты стратэгічны крок ператворыць нанаробатаў з
навуковай фантастыкі ў прыкладное рашэнне».
Такім чынам, спасылкі на робатаў, якія працуюць на клетачным узроўні, могуць сведчыць пра тое, што
традыцыйная біялогія імкліва развінаецца або замяняецца.
Гэта можа азначаць, што сінтэтычная біялогія зліваецца з натуральнай біялогіяй, выводзячы на першы план новыя
формы даследаванняў, распрацовак і існавання чалавека.
У публікацыі 2015 года пад назвай «Інтэрнэт бія-нана рэчаў» Ян Акйылдыз , піянер IoBNT, і яго калегі пішуць
пра гэты парадыгмальны зрух, які адбываецца ў тэхналогіях сувязі і сеткавых тэхналогіях.
Яны сцвярджаюць: «На ўзроўні нанатэхналогій магчыма ствараць аб'екты на аснове кантролю, паўторнага
выкарыстання, мадыфікацыі і рэінжынірынгу біялагічных клетак».
Гэтая новая сетка, заснаваная на жывых клетках і арганізмах, ляжыць у аснове многіх новых прымяненняў у ваенным, медыцынскім і
бяспекавым сектарах, дзе нана-рэчы могуць быць лёгка схаваны, ужыўлены і раскіданы па асяроддзі, дзе яны могуць сумесна
выконваць выяўленне, кіраванне, апрацоўку і стварэнне сетак.
У лістападзе 2019 года Энтані Фаўчы казаў пра прымяненне гэтай новай тэхналогіі ў ахове здароўя, гэтай нанатэхналогіі,
вядомай як самазборныя наначасцінкі, «універсальныя вакцыны супраць грыпу як новы метад выклікання імуннага адказу».
Гэта было ў лістападзе 2019 года.
Праз шэсць дзён з Уханя, Кітай, паступіла першае паведамленне пра таямнічы новы штамп грыпу.
Якая сувязь?
Праз некалькі гадоў, у 2023 годзе, у лекцыі Акйылдыза тэма разглядаецца больш падрабязна.
Ён адзначае, што: «Нанаразмерныя біямашыны, што стаяць за IoBNT, прызначаны для ўвядзення ў арганізм».
І гэта вельмі добра працуе з гэтымі вакцынамі ад COVID. Яно рухаецца ў тым кірунку.
Гэтыя мРНК — не што іншае, як малюсенькія машынкі на нанаўзроўні. Яны праграмуюцца і ўводзяцца.
Мы шмат пісалі пра ўсе гэтыя відавочныя прымяненні, але самае захапляльнае — гэта маштаб
адмаўлення, які суправаджае пераходны зрух, што нас чакае.
Даследаванні і распрацоўкі вядуцца ўжо дзесяцігоддзі.
Даследчыкі амаль ніколі не аналізуюць фізічную сістэму ў яе першародным выглядзе.
Замест гэтага яны будуюць мадэль, якая набліжана адлюстроўвае паводзіны, якія, як яны мяркуюць, назіраюць у сістэме.
І аналізуючы паводзіны мадэлі, яны спадзяюцца змагчы прадказаць паводзіны сапраўднай сістэмы.
Разумееце, мы ствараем мадэлі, таму што прыродныя дынамічныя сістэмы звычайна занадта складаныя, каб
служыць асяроддзем для практычнага і дакладнага аналізу.
Усе зманлівыя размовы ў навуковых колах пра цела чалавека як машыну, мозг як камп'ютар, ДНК як праграмнае забеспячэнне і
вакцыны як абнаўленні для гэтага праграмнага забеспячэння адлюстроўваюць памылковае канцэптуальнае мадэляванне
чалавека як прыдатнага месца для эксперыментаў і мадэрнізацыі.
Рэдукцыянісцкае і механістычнае мысленне, якое пануе ў галовах трансгуманісцкіх тэхнакратаў,
цяпер даказана, што яно карэнным чынам памылковае.
Улічваючы масавае глабальнае замоўчванне траўмаў і смерцяў, выкліканых эксперыментальным ужываннем лекаў за апошнія пяць
гадоў, я задаюся пытаннем, ці не распадаецца цяпер гэтая складаная і дынамічная сістэма, якую
мы ведаем як чалавечае цела, мозг і крывацёк.
Ці ўсе трансгуманістычныя мадэлі сапраўды постчалавечай будучыні ўжо абваліліся?
Я не магу ўявіць, як праўда пра гэтую тэхнакратычную вайну супраць чалавецтва можа заставацца схаванай яшчэ даўжэй.
Як гаворыцца: праўда ўсё ж выйдзе наверх.
Ого, які старт. Дзякуй, доктар Броўдзі, доктар прафесар Броўдзі. Гэта было неверагодна.
Цяпер у нас ёсць аснова на гэты дзень. Мы будзем слухаць яшчэ ў гэтым кірунку.
Але пакуль што давайце на хвіліну ўздыхнем з палёгкай.
Нам давядзецца шмат разоў паглядзець гэтую лекцыю, перш чым мы па-сапраўднаму зразумеем глыбіню таго, да чаго ён тут дакрануўся.
Яшчэ раз дзякуй за ўсё.