Informacione të përgjithshme mbi rregulloret ligjore dhe rregullat e AZK-së mund të gjenden në fund të prezantimit.
Tani mund t'i drejtohemi folësit tonë të parë nga jashtë organizatës.
Do të doja të përmbledhja shkurtimisht disa informacione sfondi.
Në vitin 2008, disa media zvicerane publikuan tituj të tillë si "Teoricienët e konspiracionit
luftojnë kundër pasaportave biometrike". Ishim ne.
Gazeta Tagesanzeiger raportoi për këtë.
Gazeta St. Galler Tagblatt shkroi: "Të tilla grupe shpesh sillen në mënyrë të papërkëtë botërore dhe vuajnë nga paranoja."
SRF Rundschau shtoi, "Sasek beson se çipi në pasaportë është vetëm hapi i parë. Më herët apo më
vonë, çipi do të implantohet edhe nën lëkurë."
Tani, 17 vjet më vonë, Prof. Dr. Daniel Brody nga Universiteti i Okinaëës në Japoni do të na prezantojë planet, praktikat dhe
proceset që madje promovojnë transformimin e tërë qenies njerëzore nga një qenie natyrale dhe
sovrane në një formë jete sintetike dhe të kontrolluar.
Jo vetëm një çip nën lëkurë. Ai gjithashtu na fut në mekanizmat, metodat dhe mënyrat me të cilat qeniet njerëzore, e
gjithë qenia njerëzore në thelbin e tyre, duhet të ndryshohen.
Ai gjithashtu nuk do të na lërë në errësirë për atë lloj njerëzish që janë të përfshirë me cilat
kompani në zbatimin e këtyre vizioneve të tmerrshme, këtyre planeve dhe proceseve të tmerrshme.
Do të doja t'ju falënderoja, Prof. Broudy, për ndarjen e njohurive tuaja të vlefshme me të prekurit sot në 21-tën AZK.
Por së pari, ja biografia juaj e shkurtër.
Prof. Daniel Brody, i lindur në Shtetet e Bashkuara në vitin 1964, ka një doktoraturë në
psikolingistikë të aplikuar dhe ka përvojë si analist imazhesh.
Ai mban ligjërata mbi tema që variojnë nga teoria e komunikimit dhe retorika deri te kompozimi gjuhësor dhe gramatika retorike.
Prof. Brody ishte dekani i Shkollës së Studimeve të Avancuara në Komunikimin Ndërkulturor
në Universitetin Kristian të Okinaës në Japoni.
Ai aktualisht është profesor i gjuhësisë së aplikuar.
Hulumtimi i tij fokusohet në tinguj, simbole, shenja, imazhe dhe ngjyra, dhe në mënyrën se si këto përdoren nga qendrat
e pushtetit si mjete për të formësuar njohuritë dhe për të ndikuar në perceptimet dhe emocionet e njerëzve.
Ai është bashkuredaktor i Propaganda in Focus, bashkuredaktor i The Propaganda Model of Today: Filtering Perception and
Consciousness, dhe bashkëautor i Okinawa under Occupation, McDonaldisation and Resistance to Neoliberal Propaganda.
Një përzgjedhje e punimeve të tij shkencore mund të gjendet në ResearchGate, baza globale e të
dhënave për studiues nga të gjitha fushat e shkencës.
Profesori Daniel Brody është një hulumtues bashkëpunëtor në Grupin e Punës për Propagandën dhe Luftën
Globale kundër Terrorizmit të shkaktuar nga 11 shtatori.
Sot, Prof. Dr. Broudy do të flasë për transhumanizmin dhe posthumanizmin.
Kush po përpiqet për këtë dhe ku jemi sot në aspektin e zhvillimit?
Uau, faleminderit shumë për ftesën dhe mirëseardhjen e ngrohtë!
Dhe përshëndetje nga Japonia.
Si i thoni "Mirëmëngjes" në vendin tuaj?
Ne themi: Ohayo gozaimasu! Yoroshiku onegai shimasu! dhe "yoroshiku onegai
shimasu", që do të thotë "ju lutem, jini të mirë".
Nuk e di nëse ka një ekuivalent në gjermanisht, por po, faleminderit shumë për ftesën.
Unë jam përgatitur të flas për transhumanizmin dhe posthumanizmin sot.
Kështu që herë pas here bëhet pak teknik, por kam përpjekur ta bëj tërheqës për një audiencë të gjerë.
Pra, nëse mund të filloj me këtë titull. Është një titull mjaft interesant:
Mitra artificiale po vjen së shpejti!
Kjo është pjesë e narrativës së bioteknologjisë që tani po dëgjohet në të gjithë botën. Dhe pastaj, natyrisht, nëntitulli:
A jemi gati për pasojat?
Epo, për mua, kjo duket si luftë.
Më shumë tronditje për të gjithë – tipike e një lloji blitzkrieg-u retorik kundër psikikës sonë.
Më duket se guximi i papërmbajtshëm i këtij titulli misantropik ngre pyetje edhe më të mëdha.
A janë këto lloj projektesh çnjerëzore pjesë e një lëvizjeje më të gjerë transhumaniste?
Apo a mund të themi madje posthumanizëm?
Për të gjetur disa përgjigje, duhet t'i drejtohemi tregimeve të tjera të lidhura.
Që kur historia e koronavirusit u bë publike, herë pas here kam pyetur veten se çfarë
njohurish të thella kemi fituar vërtet për botën.
Ndoshta gënjeshtrat dhe mashtrimet tani janë po aq të bollshme sa oksigjeni, madje edhe kur filtrohen përmes një maske mjekësore.
Si pjesë e vetëmbrojtjes intelektuale që dua t'u përcjell audiencës sime, do të doja të kornizoja
këtë ligjëratë me një copëz urtësie nga Jezusi:
"Sepse me fjalët e tua do të justifikoheni, dhe me fjalët e tua do të dënoheni."
Si gjuhëtar, besoj se fjalët janë të rëndësishme.
Ato nuk janë thjesht tinguj që dalin nga gojët tona, por shenjat më të rëndësishme të gjendjes së zemrave dhe mendjeve tona.
Mendoj se kjo bëhet e qartë kur hedhim një vështrim më të afërt disa prej zërave që dëgjojmë
nga ata që promovojnë agjendën transhumaniste.
Gjatë pesë viteve të fundit, kam pyetur shumë njerëz se çfarë kuptojnë me transhumanizëm. Dhe shumica
nuk e dinë – madje as njerëzit shumë të arsimuar.
Disa njerëz e ngatërrojnë atë me transgjinorizmin dhe menjëherë fillojnë të flasin për pronomat e preferuara.
Dhe kur mendojmë për transhumanizmin, mund të themi se, nga njëra anë, ai padyshim lidhet me transgjinorizmin.
Më kujtohet një intervistë rreth një viti më parë, kur rojtari i njohur i establishmentit politik, Neil
deGrasse Tyson , u shfaq në podcastin "TRIGGERnometry".
U zhvillua një debat i ashpër me nikoqirët.
Do të thoja se ai e frikësoi atë më tepër sesa të debatojë me të vërtetë.
Dhe Tyson përdori fallacën logjike të njohur si apeli ndaj traditës për të mbështetur dhe promovuar
praktikën dhe normalizimin e pjesëmarrjes së burrave me disforinë e gjinisë në sportet e grave.
Ai argumentoi se ishim në një fazë tranzicioni. Do të na duhej ta zbuluonim.
Epo, më duket se kjo fjali përmban një njohuri të rëndësishme për Tysonin dhe kolegët e tij.
Ata shprehin perversionet e logjikës me një ton kaq faktik, saqë tingëllojnë si ideologë të mirëpaguar.
Gjatë gjithë historisë njerëzore, gjithmonë kanë ekzistuar dy gjini.
Sot, kategori të reja konceptuale jashtë sistemit binar mashkull-femër po krijohen aktivisht nga të gjitha anët.
Meshkujt dhe gratë, si dhe savantët autikë, tani vendosen në një kontinuum .
Pavarësisht ndryshimeve të tyre themelore, këto kategori biologjike duhet të përputhen në nivel qelizor.
Dhe ndoshta nuk e vëmë re ndryshimin drejt posthumanizmit sepse ai është pjesë e një fushate më të gjerë për të shtrembëruar
realitetin, për të hequr fjalët kyçe që përshkruajnë procese biologjike të rëndësishme specifike për gratë dhe burrat.
Ne tashmë kemi shkruar për këtë në detaje në serinë tonë katër-pjesëshe mbi transhumanizmin në
faqen tonë të internetit: "Propaganda në Fokus".
Nëse dëshironi ta lexoni, thjesht vizitoni: propagandainfocus.com.
Besoj se përkufizimi origjinal i "gender" në Fjalorin e Anglishtes të Oksfordit i referohet përpjekjes në gjuhësinë
përshkruese për të krijuar kategori për ndarjen e pronave të ndryshme që përfaqësojnë dy gjinitë, mashkullin dhe femrën.
Vetëm një shënim i shkurtër anësor për këtë:
Kudo që anglishtja është gjuhë e përbashkët, duket se sot është bërë krejtësisht e pranueshme të përpiqesh t'i zhdukësh këto lloj
kategorish themelore konceptuale, veçanërisht kur ato përmbajnë diçka si karakteristika prototipike të asaj që
janë gratë dhe burrat dhe të asaj që ata priren të bëjnë.
Sigurisht, disa gjuhë, si frëngjishtja dhe spanjishtja, kanë emra të specifikuar sipas gjinisë.
Nëse më kujtohet saktë, thika është një emër mashkullor.
Thika është një emër mashkullor dhe piruni është një emër femëror.
Po, besoj se e mbaj mend saktë.
Ndoshta ishte John Money në vitet 1960 që për herë të parë u përpoq të ndante konceptet e gjinisë nga gjuhësia dhe t'i lidhte
me konceptet në zhvillim të rolit gjinor dhe identitetit gjinor.
Nuk duket veçanërisht e vështirë të transformohet shoqëria për të adoptuar këto koncepte të reja.
Sigurisht, duhej disa dekada, por sot jemi gati.
Ndoshta ishte në vitet 1960, ndoshta ky ishte momenti historik kur filloi konfuzioni në rritje rreth gjuhës, personalitetit,
identitetit personal, seksualitetit dhe roleve shoqërore.
Duket se ka kuptim. Nëse dëshiron të shkatërrosh kulturën njerëzore, konceptet e shëndosha të vetes, familjes, riprodhimit
njerëzor, komunitetit njerëzor, shoqërisë dhe kombit, duhet të fillosh duke shkatërruar gjuhën dhe duke
ndarë kuptimet e përbashkëta nga realitetet empirike.
Duhen fushata masive dhe të qëndrueshme propagande për të prishur gjuhën dhe të menduarit logjik.
Nisur nga kjo, ne do të marrim pjesë në shkatërrimin tonë.
Devalvimi i gjuhës mund të kthejë gjithçka përmbys.
Prandaj, më duket se disa njerëz besojnë se burrat mund të kenë menstruacione dhe të kenë fëmijë.
Në librin e parë të Zanafillës ekziston një vëzhgim i thellë, por i thjeshtë, që shpesh injorohet ose
tallen, dhe që e përcakton njeriun si imazhin e Zotit.
Thuhet se të dy burrat dhe gratë u krijuan në imazhin e Zotit mbi tokë.
Nëse fshijmë këto kategori, e mjegullojmë kuptimin tonë se si Zoti vepron përmes nesh njerëzve si mbartës të imazhit të Tij.
Ndoshta e mbani mend rastin e fundit ku një kandidate e nominuar nga Joe Biden për Gjykatën e Lartë të SHBA-së nuk
ishte në gjendje ose nuk dëshironte të përcaktonte se çfarë është një grua gjatë një seance dëgjimore.
Dhe meqë kategoria themelore konceptuale e grashërisë ishte minuar, burrat e gjetën më të lehtë të
pushtonin hapësirat publike që ishin rezervuar për gratë.
Kjo është manifestimi material i koncepteve thelbësisht të shtrembëruara.
Më duket se gjatë këtyre dëgjimeve, të gjithë ne pamë logjikën e mangët të argumentit të John Money.
Teoricien i komunikimit Herbert Schiller e përshkroi këtë proces në detaje dhe e quajti kontroll të përkufizimit.
Një metodë e dobishme për të kontrolluar njerëzit, qenie të paparashikueshme që jemi, është të
kontrollosh përkufizimet e fjalëve kyçe dhe të koncepteve.
Kur ata në krye të rendit shoqëror, politik, ekonomik dhe kishtar kontrollojnë përkufizimet dhe mund të imponojnë kuptime përmes
kodeve gjuhësore, detyrimit dhe normave të reja gjuhësore, është e lehtë të ushtrohet një
kontroll më i madh mbi mendimin, fjalën dhe sjelljen.
Me shumë gjasa do të pajtohesh me këtë.
Merrni parasysh idetë e Orwell-it për Newspeak:
Lufta është paqe, liria është skllavëri, injoranca është e vërteta.
Do të kthehem pak më vonë te tema "lufta është paqe".
Pra, pyetja është se si mund ta arrijmë këtë, mendoi Schiller.
Si ia dalin njerëzit në krye të këtij urdhri, kësaj piramide, të ushtrojnë këtë lloj kontrolli?
Kjo arrihet përmes rutinës dhe aksesit të lehtë në atë që ai e quajti infrastrukturën e informacionit.
Duke qenë se ata zotërojnë informacionin, mund të ndikojnë lehtësisht në kuptimin e një termi kyç, një
emërtimi ose një përkufizimi përmes aksesit të thjeshtë, dhe ne, publiku konsumator, e përthithim gjithçka.
Ajo që më habit është përshkrimi që i jep Apostulli Pal kësaj force jashtëzakonisht ndikuse
që vepron në botë: "princi i fuqisë së ajrit" .
Çfarë emri i çuditshëm për një qendër pushteti!
Kjo u kuptua mijëra vjet më parë, para se hapësira ajrore të kontrollohej, të komercializohej dhe të kthehej në
instrumentin më të rëndësishëm të komunikimit masiv sot.
Sigurisht, jo të gjithë kanë qasje në valët e transmetimit.
Por nëse e ke dhe thua diçka që bie në kundërshtim me realitetin politik zyrtar, do të
censurohesh ose, edhe më keq, do të hiqesh nga qarkullimi.
Milionat e kilometrave kabllo me fibra optike, antenat satelitore dhe satelitët, të gjitha markat e mëdha korporative dhe kanalet e
transmetimit, si dhe mjetet për të formësuar narrativat, për të kufizuar debatet dhe për t'i ngulitur ato në
ndërgjegjen publike. Çfarë të mendojmë, si të mendojmë dhe çfarë të themi apo të mos themi.
Kjo fuqi, kjo aftësi për të formësuar nivelin më themelor të vetëdijes, në të vërtetë është në duart e vetëm disa.
Kjo, më duket mua, është burimi i padurisë për transhumanizmin.
Si qenie sociale, ne jemi natyrshëm të tërhequr nga sistemet e pushtetit dhe autoritetit, kështu që në këtë epokë të komunikimit
masiv, ne natyrshëm i drejtohemi medias dhe personaliteteve mediatike, të cilëve u takon detyra të na
mbushin kokën me historitë që i dëshirojmë si të rritur.
Është interesante që rezultoi se rrjetet e para të komunikimit u formuan në mitër, kur ne u
zhvilluam dhe filluam të perceptojmë zërin e nënës sonë.
Hulumtimet në psikologjinë e zhvillimit tregojnë se rajonet gjuhësore të trurit, të përgjegjshme për dëgjimin,
fillojnë të zhvillohen që në muajin e shtatë të shtatzënisë.
Kur rrjeti social zgjerohet përtej marrëdhënies nënë-fëmijë në familje dhe më pas në komunitet e shoqëri,
ne gjejmë çlirim psikologjik duke ngritur zërat tanë.
Kur ne shkëputemi nga nënat tona dhe ndjehemi të tërhequr nga tregimtarë të tjerë që mund të
konfirmojnë ose sfidojnë vlerat apo paragjykimet tona.
Unë thjesht po përpiqem të imagjinoj se si do të ishte sikur plani i transhumanistëve të realizohej dhe nënat njerëzore
të hiqeshin nga cikli riprodhues, në mënyrë që foshnjat sintetike të lindnin dhe të rriteshin në mitra sintetike.
Kjo nuk është shaka; tingëllon krejtësisht absurde, por është e parashikueshme.
Ata me të vërtetë planifikojnë t'u heqin njerëzve dëshirën dhe aftësinë për t'u riprodhuar.
Kjo mund të jetë gjithashtu arsyeja pse çështja e gjinisë së konstruksionuar po shfrytëzohet gjithnjë e më shumë.
Fushatat e ashpra të shtrembërimit të realitetit janë të nevojshme për të përfshirë gratë, gra të vërteta të
lindura nga nëna njerëzore, në planin transhumanist për të injoruar fuqitë e tyre natyrore riprodhuese.
Në cilët kode gjuhësore mendoni se do të ekspozohen foshnjat e zhvilluara nga shteti në mitrën
e krijuar nga njeriu dhe të miratuar nga shteti?
Tani merrni parasysh se si gratë janë nën presion dhe janë kushtëzuar gjatë dhjetë viteve të fundit për të pranuar
fjalë të reja për praktika që tradicionalisht lidhen me gratë.
Nuk mendoj se jemi përgjithësisht të përgatitur mendërisht për të pranuar këto ide absolutisht të çmendura që po
promovohen nga qendrat e pushtetit në lidhje me agjendat transhumaniste dhe posthumaniste.
Kërkohet një sasi e madhe kushtëzimi kulturor për të instaluar keqkuptimin e patundur se proceset biologjike, neurologjike dhe
intelektuale të njeriut janë thelbësisht të mangëta dhe kërkojnë urgjentisht ndërhyrjen e shtetit dhe
ridizajnimin përmes përmirësimeve teknologjike të rregullta.
Ata që promovojnë këto plane duan një botë të populluar nga njerëz që janë të injektuar dhe të përforcuar në mënyrë të
përhershme, trutë e të cilëve janë nënshtruar përmirësimeve eksperimentale dhe janë bërë plotësisht të formueshëm.
Lloji i përmirësimit për të cilin po flas është në të vërtetë thjesht një kod për
dëshirën e pashprehur për të jetuar përgjithmonë.
Siç përshkruhet në monografinë Proteus, të cilën e diskutova në një intervistë më parë në Kla.tv, ata që i binden këtij regjimi
përmirësohen teknikisht, por megjithatë mbeten nën kontroll.
Kjo do të përmirësohet në njëfarë mase, por e kontrolluar.
Dhe këtu hyn në lojë marketingu i zgjuar dhe fuqia e transmetimit të imazhit.
Ndoshta këto janë arsyet kryesore pse transhumanizmi dhe tranzicioni drejt një të ardhmeje posthumane nuk perceptohen
vërtet në ndërgjegjen kolektive të publikut të gjerë.
Tani pak informacion sfondi.
Kur punoja si analist imazhesh në ushtri, shpesh ishim shumë të shqetësuar për cilësinë e imazheve dhe për
mënyrën më të mirë për të interpretuar përmbajtjen e tyre.
Kështu, taktikat e armikut na u bënë gjithnjë e më të qarta.
Dhe ndonjëherë armiku përdorte kamuflazhin e tyre kaq efektivisht saqë na bëhej mjaft e vështirë të analizonim
atë që shikonim dhe të nxirrnim përfundime domethënëse.
Me fjalë të tjera: mashtrimi, kamuflazhi dhe mbulesa janë komponentë themelorë të metodave
që përdor armiku për të mashtruar dhe gënjyer.
Dhe fatmirësisht për ne, analiza kurrë nuk zhvillohet në një vakum.
Ne gjithashtu mund të përqendrohemi në kuptimin e pamjes, të imazheve, në dritën e kartave që na janë në dispozicion, për
të njohur se si armiku arrin të shpikë mashtrime të ndryshme.
Dhe ky fokus është vetëm një aspekt i pamjes komplekse që do ta interpretojmë në kohë lufte.
Në të kaluarën, kishim harta vërtet të mira, me të vërtetë përfaqësime kartografike të mira të Tokës.
Por sot ne gjithashtu kemi shumë karta të mira në dorën tonë, megjithatë në formën e dokumenteve të bardha qeveritare,
udhëzimeve të publikuara, ligjëratave publike, artikujve shkencorë dhe lajmeve të tjera që zbulojnë kaq shumë
rreth tranzicionit transhumanist drejt një bote posthumane.
Kushdo që dëshiron të kuptojë se kush po e shtyn transhumanizmin përpara, mund të shqyrtojë lehtësisht kartat që
përmend këtu për të kryer analizën e tij gjithëpërfshirëse.
Siç dihet nga të gjithë, shumë shkencëtarë dhe mjekë të guximshëm e përshkruajnë epokën aktuale si një luftë globale, në të
cilën armët më vdekjeprurëse janë bërë praktikisht të panjohura.
Prandaj duhet të bëjmë gjithçka që të zbulojmë dhe të ekspozojmë këto armë.
Pyetja është: pse armët e kësaj ndryshimi të paradigmës mbeten kryesisht të fshehura?
Një arsye për këtë, më duket mua, është se mediat korporative janë të etura t'i fshehin ato dhe dëmin që shkaktojnë.
Ne i quajmë sot "media trashëgimore" sepse shembja e tyre është e afërt dhe trashëgimia e tyre është një
moskokëçarje e qëllimshme ndaj mirëqenies njerëzore.
Problemi tjetër është se ka shumë informacion.
Ndërsa jemi vazhdimisht të ekspozuar ndaj mbingarkesës sensoriale, kostoja energjetike e përqendrimit
dhe e klasifikimit të gjërave në perspektivat dhe kategoritë mendore të duhura është shumë e lartë.
Imazhet që na paraqiten në media, për shembull, përfaqësojnë vetëm një pjesë të vogël të një
pamjeje me të vërtetë komplekse të edukimit seksual.
Nëse duam të kuptojmë një çështje komplekse si transhumanizmi, duhet të mbështetemi në
burime të shumta dhe në fusha të ndryshme të dijes.
Me shumë gjasa do të pajtohesh.
Merrni parasysh, për shembull, mesazhet vizuale që iu prezantuan publikut në vitin 2015, kur Klaus Schwab foli në
emisionin e bisedave të Charlie Rose për tiparet kryesore dalluese të revolucionit të katërt industrial që po afron.
Mendoj se termi i përdorur për këtë revolucion të ashtuquajtur është thjesht një tjetër fjalë kyçe e zgjuar për transhumanizmin.
Megjithatë, ajo është paketuar në një lloj sofistikimi hiper-racional, përkufizimi i koncepteve të të cilit
udhëhiqet nga ajo që zakonisht e lidhim me përparimin natyror të njeriut përmes zhvillimit teknologjik.
Kjo tingëllon kaq pozitive.
Pra, pse të përdorim këtë lloj gjuhe të koduar?
Duhet të kthehemi 200 vjet mbrapa, kur motori me avull ishte një pasojë e natyrshme e inovacionit njerëzor
që ndryshoi në mënyrë themelore mënyrën se si punojmë.
Atëherë duhet të jemi mendërisht të përgatitur për të pranuar të gjitha mjetet dhe teknikat e reja që tani po hyjnë në tregje
dhe po depërtojnë në trupat, trurin dhe rrjedhën tonë të gjakut.
Merreni parasysh gjithashtu përfaqësimet vizuale në programin Charlie Rose.
Një sfond i errët sugjeron thjeshtësi dhe mister, si dhe një sofistikim të caktuar.
Dy zotërinj zhvillojnë një bisedë që duket e arsyeshme rreth një ndryshimi paradigme që trondit botën në shoqëri dhe ekonomi.
Charlie Rose i bën Schwab-it një pyetje për ta bërë të flasë për këtë revolucion, për atë që e bën atë unik.
Dhe Schwab fillon duke e krahasuar atë me revolucionin industrial rreth vitit 1800.
Schwab thotë se revolucioni i ri nuk ndryshon atë që bën, por ndryshon ty.
Merrni parasysh inxhinierinë gjenetike: jeni ju që po ndryshoni.
Kjo mantra është përsëritur me vite në formulime retorike të ndryshme nga ai dhe të tjerë.
Në intervistën me Schwab, mendjet tona qetësohen aq shumë nga pamja e kësaj bisede krejtësisht natyrale midis dy burrave, sa që
pothuajse nuk na shkon në vetëdije se një forcë misterioze, e njohur si revolucion, po fut teknologji në
trupat tanë që do të na ndryshojnë në nivel qelizor.
Kujto! Ai thotë se revolucioni të ndryshon.
Aftësia juaj për të vepruar, sovraniteti juaj si qenie njerëzore e pajisur me të drejta të patjetërsueshme, të dhëna nga
Zoti, fshihet në mënyrë efektive nga deklarata e Schwab-it.
Për më tepër, aspektet vizuale të kësaj bisede që duket normale ngatërrojnë mesazhet dëgjimore.
Teknologjitë po përdoren për të ndryshuar diçka kaq thelbësisht unike si përbërja jonë gjenetike.
Formulimi gramatikor i Schwab-it është një shembull i përsosur se si gjuha mund të përdoret për t'i bërë imponimet
e thella politike dhe teknologjike të duken krejtësisht natyrale, si forcat e natyrës, si era.
Duke e bërë "revolucionin e katërt industrial" subjektin gramatikor që "ndërron" njerëzit, ai injoron plotësisht se kush
po i drejton ndryshimet, cilat institucione po i zbatojnë ato, interesave të kujt u shërbejnë
dhe cilat vendime po merren nga aktorë të caktuar.
E shihni, ne jemi thellë në analizimin e gramatikës së fjalive për të kuptuar se njerëzit që po udhëheqin revolucionin i shohin
qelizat tona të gjakut, enët tona dhe rrugët tona nervore si vende të hapura dhe
lehtësisht të aksesueshme për zhvillim teknologjik.
Në përshkrimin e Schwab-it, kjo ashtuquajturë revolucion paraqitet si një forcë
autonome që vepron mbi ne, qenie njerëzore pasive.
Në realitet, megjithatë, gjërat janë ndryshe.
Mendoj se është një program i koordinuar i zbatimit teknologjik nga kompani, qeveri dhe
organizata ndërkombëtare të identifikueshme.
më duket se është një karakterizim më i sinqertë.
Ne financojmë dhe zbatojmë teknologji që do të ndryshojnë rrënjësisht sjelljen njerëzore, njohjen,
funksionet neurologjike, marrëdhëniet sociale, të drejtat e privatësisë dhe madje edhe blerjet dhe shitjet.
Ky përshkrim më i detajuar do të ngrejë menjëherë pyetje:
Po për pëlqimin e informuar?
A është kjo fare e dëshirueshme nga një perspektivë demokratike? Dhe cilat mundësi rezistence,
materiale dhe intelektuale, janë në dispozicion?
Douglas Lummis diskuton këtë proces në detaje në librin e tij të vitit 1996, Demokracia Radikale.
Ai i prezanton lexuesit me zhvillime antidemokratike, të cilat i përshkruan si zhvillime
që shkatërrojnë në emër të sigurisë kombëtare.
Sot mund të flasim për luftën kundër terrorizmit, ose kundër mbipopullimit, ose kundër dioksidit të karbonit, ose për
ndonjë abstraksion tjetër në modë që elita e thekson mashtrueshëm si një qëllim që duhet mbrojtur ose luftuar.
Dhe brenda kësaj ideologjie të zhvillimit, sipas Lummis, fuqia e metaforës qëndron në aftësinë e saj për të krijuar përshtypjen se
projektet e zbatuara brenda kornizës së kësaj ideologjie janë natyrale dhe të pashmangshme, dhe se ato do
të sjellin të ardhmen e saktë dhe të paracaktuar të objektit të synuar për t'u zhvilluar.
Kjo është mjaft e thellë kur merr parasysh nxitim të çmendur me të cilin shkatërrimi kryhet në emër të një
agjende zhvillimi, një politike apo plani, ose ndoshta një investimi apo një ushtrimi lufarak.
Pasi të fuqishmit relativisht e kanë racionalizuar njerëzimin si të tepërt, ngrënës të padobishëm që duhet t'u mohohet qasja, për
shembull, te ushqimi, proteina shtazore e nevojshme për mbajtjen e jetës, të cilët lëshojnë dioksid karboni të dëmshëm, për të
mos përmendur domosdoshmërinë e tij absolute për jetën në Tokë.
Ose i shohin ata si anëtarë të një tufë të madhe dhe të papastër të kafshëve bartëse që
duhet të inventarohen, shënohen dhe kontrollohen.
Ata që nuk përmenden me emër në përshkrimin e Schwab-it të revolucionit të katërt industrial, në mënyrë
efektive po pranojnë anëtarësinë dhe adhurimin e tyre ndaj kultit global të transhumanizmit.
Taktika retorike e zakonshme që përdor Schwab shërben për të fshehur aktorin që preferon të mbetet i fshehtë.
Në analizën e diskursit kritik, kjo teknikë njihet si nominalizim.
Është një lëvizje retorike që ka një ndikim ideologjik të jashtëzakonshëm.
Ai bën që ajo që në thelb është një projekt politik, pra transformimi i shoqërisë njerëzore përmes
teknologjisë, të duket si një forcë historike e pashmangshme.
Dhe edhe një herë: është vetëm një kod që shpreh: "Rezistenca është e kotë".
Nuk mund t'i rezistosh një revolucioni që po zhvillohet krejtësisht natyrshëm.
Kjo mbështet pikën time të mëparshme për Lummis dhe zhvillimet anti-demokratike.
Gjuha e Schwab-it përjashton çdo mundësi që njerëzit të vendosin kolektivisht se nuk duan të ndryshohen fare nga këto teknologji.
Vetë struktura gramatikore shërben si një formë e butë e detyrimit.
Një arsye tjetër është se këto teknologji paraqiten si masa të nevojshme dhe të domosdoshme për të mirën e përbashkët.
Ata pretendojnë se zgjidhin problemet sociale, të cilave teknokratët gjithmonë u kanë punuar.
Pra, kush qëndron pas kësaj nisme globale?
Nëse injorojmë më të dukshmen, qendrën kryesore të pushtetit global, sistemin transnacional të bankave qendrore, atëherë, ndër
shumë agjenci qeveritare, organizata joqeveritare dhe gjigantë korporativë që punojnë së bashku në mbarë botën,
lojtarët kryesorë janë të njohur nga shumica e njerëzve.
Në kërkimet tona, kemi theksuar se kompleksi ushtaro-industrial, DARPA dhe NASA duhet të mbeten fokusi për momentin.
Nëse marrim kërkesën e NASA-s për kiborgë, supozohet për eksplorimin e hapësirës, kjo është qartë pika logjike e
nisjes për çdo studim të paradigmës transhumaniste në zhvillim.
Ne kemi shqyrtuar planet dhe proceset për transformimin e njerëzve nga qenie natyrore dhe sovrane
në një formë jete më sintetike dhe të kontrolluar.
Sipas mendimit tim, një hetim i tillë është relativisht i thjeshtë nëse marrim parasysh se si komunikimi dhe dizajni i
strukturave materiale dhe i arkitekturave pasqyrojnë mendimet e atyre në pushtet, të cilët synojnë të
riformësojnë botën dhe trupat njerëzorë që e banojnë atë.
Tani kushtoni vëmendje se si aspeket teknike të transhumanizmit konceptohen dhe promovohen te publiku.
"Në këtë projekt, ne do të zhvillojmë dhe eksplorojmë koncepte për një Internet të Bio-Nano Gjërave, ose IoBNT për shkurt."
Fushat e aplikimit përfshijnë mjekësinë e personalizuar dhe aplikimet industriale në mikro shkallë.
IoBNT është projektuar për të mundësuar monitorimin dhe aktivizimin e infeksioneve përmes një platforme komunikimi
midis nanopajisjeve në trupin e njeriut dhe portave të jashtme.
Në këtë mënyrë, IoBNT do të mbështesë transmetimin e të dhënave dhe informacionit të kontrollit midis
pajisjeve nanoshkallë dhe kompjuterëve të jashtëm.
Nëse mendojmë me kujdes përse bota sociale është ashtu siç është, mund të fillojmë të kuptojmë se ajo është një eksperiment.
Inxhinierët e mëdhenj të shoqërisë dhe ekonomisë tashmë kanë arritur një shkallë të lartë kontrolli mbi ne, subjektet e
testit, duke kontrolluar kornizën mendore në të cilën mendojmë, flasim dhe ndërveprojmë shoqërisht dhe ekonomikisht.
Mendoni gjithashtu për sistemet e mëdha mediatike që na mbjellin tek ne vlerat dhe qëndrimet
'e duhura', idetë dhe ideologjitë e pranuara.
Ne jemi padyshim subjektet e testimit në një eksperiment.
Disa prej nesh janë vagisht të vetëdijshëm për këtë. Të tjerët janë krejtësisht të papërfshirë.
Ne gjejmë shumë dëshmi në deklaratat e bëra nga teknokratët.
Le të marrim këtë përkufizim nga 'Manifesti Transhumanist', i cili është ribotuar nga NASA:
Një botëkuptim që synon një cilësi jetese që sjell përparim të përhershëm, vetëtransformim, optimizëm
praktik, zgjidhje vizionare dhe mendim kritik; transhumanizmi.
Transnjeriu është një organizëm biologjik-teknik; një transformim i specieve njerëzore që evoluon me teknologjinë.
Kjo perspektivë e paraqet transformimin në terma optimistë, pa dhënë asnjë tregues se kush po e financon
transformimin ose kush po i zhvillon organizmat bioteknologjikë.
Ajo pranon rrënjët e saj ideologjike. Përsëri më shumë nominalizim.
Si njerëzit, botëkuptimet përpiqen për diçka; për një cilësi të caktuar të jetës.
Ajo i kalon të gjitha përgjegjësitë te një abstraksion. Si seleksioni natyror ose ndonjë mekanizëm tjetër i verbër i
rastësisë që zotëron një fuqi krijuese të jashtëzakonshme.
Për ata që guxojnë të mendojnë ndryshe, gjithmonë ka qen roje për të mbajtur tufën në rregull, të
bindur dhe duke u lëvizur në drejtimin e duhur.
Elon Musk ka paralajmëruar se duhet të bashkohemi me makinat për të shmangur t'u ngjajmë majmunëve.
Dhe Michell Zappa, strateg i ardhshëm për Fondacionin Rockefeller dhe Ministrinë e Arsimit të Kinës, argumentoi në mënyrë të
ngjashme në vitin 2013 se njerëzimi nuk ka tjetër zgjedhje veçse të tërhiqet me këmbë e duar duke bërtitur deri në skajin
e një të ardhmeje me terapi gjenetike, organe artificiale, gjak dhe enë gjaku sintetike, dhe ilaçe bio-elektronike.
Pra, kur jemi dëshmitarë të një transformimi të tillë si ai i përshkruar nga Schwab, Musk, Gates, Harari dhe
teknokratë e guru të tjerë kryesorë, besoj se është krejtësisht e natyrshme të pyesim: ku qëndrojmë tani?
Të gjitha këto përmirësime të ashtuquajtura që kam diskutuar deri tani ngrejnë pyetjen se
çfarë do të thotë në të vërtetë të jesh njeri.
Nëse, për shembull, ADN-ja është kodi i jetës, çfarë do të thotë për jetën njerëzore që kodi gjenetik mund të manipulohet?
Qeveritë financojnë kërkimin dhe zhvillimin e teknologjive për të kryer këtë lloj pune?
Kjo është nga fushata reklamuese e Modernës kur u njoftua prezantimi i teknologjisë mRNA...
Epo, kjo është mjaft e mahnitshme. A jemi vërtet në agun e një bote pasnjerëzore?
Nëse po, çfarë do të thotë në të vërtetë "posthuman"? A është teorik? Praktik?
Që prej dekadash ekziston një posthumanizëm filozofik që mund të gjendet në shkrimet e të gjithë teoricienëve të
mëdhenj kulturorë, të cilët e shpallin humanizmin, ashtu siç u kuptua gjatë Iluminizmit, të përfunduar.
Posthumanizmi tani gjithashtu kuptohet në kuptimin e posthumanizmit teknologjik.
Një fushë që më intereson dhe që reflektohet në përpjekjet për të ndryshuar përbërjen dhe sjelljen sociale, psikologjike
ose fizike të njerëzve përmes përmirësimeve teknologjike:
Në inxhinieri gjenetike ose përmirësim neuro-kybernetik.
Si e dimë që është kështu?
Për shembull, në vitin 2015, Pfizer njoftoi një partneritet me Universitetin Bar-Ilan për të fituar një kuptim më të
mirë të nanorobotëve të ADN-së për shpërndarjen e barnave.
Komunikata për shtyp thotë shprehimisht se "ky hap strategjik do të transformojë nanorobotët
nga fantashkenca në një zgjidhje të aplikuar".
Referencat për robotë që veprojnë në nivel qelizor mund të tregojnë se bioshkenca
tradicionale po implodon ose po zëvendësohet.
Mund të nënkuptojë që biologjia sintetike bashkohet me biologjinë natyrale, duke sjellë në plan të parë forma të
reja të kërkimit dhe zhvillimit dhe ekzistencës njerëzore.
Në një publikim të vitit 2015 me titullin "Internet i Bio-Nano Gjërave", Ian Akyildiz , një pionier i IoBNT, dhe
kolegët e tij shkruajnë për këtë ndryshim paradigme që po ndodh në teknologjinë e komunikimit dhe rrjetëzimit.
Ata thonë: "Në nivelin e nanoteknologjisë, është e mundur të krijohen objekte bazuar në kontrollin, ri-përdorimin,
modifikimin dhe ri-inxhinierimin e qelizave biologjike."
Ky rrjet i ri, i bazuar në qeliza dhe organizma të gjallë, përbën bazën për shumë aplikacione të reja në sektorët ushtarak, të
kujdesit shëndetësor dhe të sigurisë, ku gjërat nanoshkallore mund të fshehen, implantohen dhe shpërndahen lehtësisht
në mjedis, ku ato mund të kryejnë në mënyrë bashkëpunuese detekcionin, kontrollin, përpunimin dhe rrjetëzimin.
Në nëntor 2019, Anthony Fauci foli për aplikimet e kësaj teknologjie të re në kujdesin shëndetësor, kësaj nanoteknologjie
të njohur si nanopjesëza që vetë-asambleohen, "vaksinat universale kundër gripit si një
metodë e re për nxitjen e një përgjigjeje imune".
Kjo ishte në nëntor 2019.
Gjashtë ditë më vonë, raporti i parë për një shtamë të re dhe misterioze të gripit u shfaq nga Vuhani, Kina.
Cila është lidhja?
Disa vjet më vonë, në vitin 2023, në një ligjëratë nga Akyildiz, tema shfaqet më në fokus.
Ai thekson se: "Bio-makineritë me madhësi nano që qëndrojnë pas IoBNT janë projektuar për t'u injektuar në trup."
Dhe kjo funksionon shumë mirë me këto vaksina kundër COVID-it. Po shkon në atë drejtim.
Këto mRNA nuk janë gjë tjetër veçse makina të vogla në shkallë nanos. Ato janë të programuara dhe të injektuara.
Ne kemi shkruar gjerësisht për të gjitha këto aplikime të dukshme, por gjëja më magjepsëse është shkalla e
mohimit që rrethon ndryshimin e paradigmës që na pret.
Kërkimi dhe zhvillimi ka vazhduar për dekada.
Studiuesit pothuajse kurrë nuk analizojnë një sistem fizik në formën e tij origjinale.
Në vend të kësaj, ata ndërtojnë një model që afron sjelljen që besojnë se e vëzhgojnë në sistem.
Dhe duke analizuar sjelljen e modelit, ata shpresojnë të jenë në gjendje të parashikojnë sjelljen e sistemit aktual.
Shihni, ne ndërtojmë modele sepse sistemet dinamike natyrore zakonisht janë tepër komplekse për t'u
përdorur si kornizë për analiza praktike dhe të sakta.
E gjithë kjo retorikë mashtruese në qarqet shkencore për trupin e njeriut si një makinë, trurin si një kompjuter, ADN-në si softuer
dhe vaksinat si përditësime të softuerit pasqyron modelimin konceptual të mangët të njerëzve si një
vend i përshtatshëm për eksperimentime dhe përmirësime.
Mendimi reduktiv dhe mekanist që mbizotëron në mendjet e teknokratëve transhumanistë tani
është vërtetuar se është thelbësisht i mangët.
Duke marrë parasysh fshehjen masive globale të lëndimeve dhe vdekjeve që kanë rezultuar nga përdorimi eksperimental i barnave
gjatë pesë viteve të fundit, pyes veten nëse sistemi kompleks dhe dinamik që e njohim si trupi,
truri dhe rrjeti i gjakut të njeriut po shembet tani.
A kanë dështuar tashmë të gjitha modelet transhumaniste për një të ardhme vërtetë pasnjeriore?
Nuk mund ta imagjinoj se si e vërteta për këtë luftë teknokratike kundër njerëzimit mund të mbetet e fshehur për shumë më gjatë.
Siç thotë shprehja: e vërteta do të dalë në shesh.
Uau, çfarë fillimi. Faleminderit, Dr Broudy, Dr Profesor Broudy. Ishte e jashtëzakonshme.
Tani kemi një bazë për ditën. Do të dëgjojmë më shumë në këtë drejtim.
Por për tani, le të marrim një çast për të marrë një frymë lehtësimi.
Do të na duhet të shikojmë këtë ligjëratë shumë herë para se të kuptojmë vërtet thellësinë e asaj që ai ka prekur këtu.
Faleminderit përsëri për gjithçka.