Маълумоти умумӣ оид ба танзимоти ҳуқуқӣ ва қоидаҳои AZK дар охири презентация оварда шудааст.
Ҳоло мо метавонем ба сухангӯи аввалини худ аз берун аз созмон муроҷиат кунем.
Ман мехоҳам мухтасаран баъзе маълумоти заминавиро нақл кунам.
Дар соли 2008 ВАО-ҳои гуногуни Швейтсария сарлавҳаҳое нашр карданд, монанди «Назариячиёни тоҳия бар зидди
шиносномаҳои биометрӣ мубориза мебаранд». Ин мо будем.
Газетаи «Тагес-Анцайгер» дар ин бора хабар дод.
Газетаи St. Galler Tagblatt навиштааст: «Чунин гурӯҳҳо аксар вақт ғайриҷаҳонӣ рафтор мекунанд ва аз параноя ранҷ мекашанд.»
SRF Rundschau илова кард: «Сасек бовар дорад, ки чипи шиноснома танҳо қадами аввал аст. Зуд ё
дер чипро ҳатто зери пӯст шинонда хоҳанд кард.»
Ҳоло, 17 сол пас, профессор доктор Даниэл Броди аз Донишгоҳи Окинава дар Ҷопон ба мо нақшаҳо, амалҳо ва равандҳоро муаррифӣ
хоҳад кард, ки ҳатто табдили тамоми инсонро аз як мавҷуди табиӣ ва соҳибихтиёр ба шакли
ҳаёти синтетикӣ ва назоратшаванда ташвиқ мекунанд.
На танҳо чипест дар зери пӯст. Вай инчунин моро бо механизмҳо, усулҳо ва роҳҳое шинос мекунад, ки тавассути онҳо инсонҳо,
тамоми ҳастии инсон, дар моҳияти худ тағйир дода мешаванд.
Вай инчунин моро дар торикӣ намегузорад, ки кадом гуна одамон бо кадом ширкатҳо дар татбиқи ин
тасаввурот ва нақшаҳову равандҳои даҳшатнок иштирок доранд.
Ман мехоҳам ба профессор Броуди барои мубодилаи донишҳои арзишманди худ бо онҳое, ки имрӯз дар
21-умин AZK осеб дидаанд, изҳори сипос намоям.
Аммо аввал, ин биографияи кӯтоҳи шумост.
Профессор Даниэл Броди, ки соли 1964 дар Иёлоти Муттаҳида таваллуд шудааст, дараҷаи доктори психолингвистикаи
татбиқӣ дорад ва ҳамчун таҳлилгари тасвир таҷриба дорад.
Ӯ дар мавзӯъҳое аз назарияи иртибот ва риторика то композицияи лингвистӣ ва грамматикаи риторикӣ лексия мехонад.
Проф. Броди декани Мактаби аспирантураи муоширати байнифарҳангӣ дар Донишгоҳи масеҳии Окинава дар Ҷопон буд.
Вай ҳоло профессори лингвистикаи татбиқӣ аст.
Тадқиқоти ӯ ба садоҳо, рамзҳо, нишонаҳо, тасвирҳо ва рангҳо равона шудааст ва нишон медиҳад, ки инҳо чӣ гуна аз ҷониби
марказҳои қудрат ҳамчун воситаҳо барои шакл додани дониш ва таъсир расонидан ба дарк ва эҳсосоти мардум истифода мешаванд.
Ӯ ҳаммуҳаррири «Propaganda in Focus», ҳаммуҳаррири «The Propaganda Model of Today: Filtering Perception and
Consciousness» ва ҳаммуаллифи «Okinawa under Occupation, McDonaldisation and Resistance to Neoliberal Propaganda» мебошад.
Интихоби мақолаҳои илмии ӯро дар ResearchGate, пойгоҳи додаҳои ҷаҳонӣ барои муҳаққиқон аз
ҳамаи соҳаҳои илм, пайдо кардан мумкин аст.
Профессор Даниэл Броди ҳамчун муҳаққиқи ҳамкор дар Гурӯҳи корӣ оид ба пропаганда ва Ҷанги ҷаҳонӣ зидди терроризм,
ки пас аз ҳодисаҳои 11 сентябр оғоз ёфт, фаъолият мекунад.
Имрӯз профессор доктор Броди дар бораи трансгуманизм ва постгуманизм сухан хоҳад гуфт.
Кӣ барои ин талош мекунад ва мо имрӯз аз ҷиҳати рушд дар куҷоем?
Вау, барои даъват ва истиқболи гарм бисёр ташаккур!
Ва салом аз Ҷопон.
Дар кишвари шумо чӣ гуна «Субҳи хуб» мегӯянд?
Мо мегӯем: Охаё гозаимасу! Йорошику онегай шимасу! ва «йорошику онегай шимасу», ки маънояш «лутфан меҳрубон бошед».
Ман намедонам, ки дар забони олмонӣ баробаре ҳаст ё не, аммо ҳа, барои даъват бисёр ташаккур.
Ман имрӯз худро барои суханронӣ дар бораи трансгуманизм ва постгуманизм омода кардаам.
Пас баъзан он каме техникӣ мешавад, аммо ман кӯшиш кардам, ки онро барои шунавандагони васеъ ҷолиб гардонам.
Пас, агар иҷозат диҳед, бо ҳамин сарлавҳа оғоз кунам. Ин сарлавҳа хеле ҷолиб аст:
Бачадони сунъӣ ба зудӣ меояд!
Ин қисми ҳикояи биотехнология аст, ки ҳоло дар саросари ҷаҳон шунида мешавад. Ва пас, албатта, зерсарлавҳа:
Оё мо барои оқибатҳо омодаем?
Хуб, ба назари ман ин ба ҷанг монанд аст.
Боз як зарбаи сахт барои ҳама – хоси як навъи блицкриги реторикӣ алайҳи рӯҳияи мост.
Ба назарам, ҷасорати беандозаи ин сарлавҳаи мизонафсон саволҳои боз ҳам калонтарро ба миён меорад.
Оё ин гуна лоиҳаҳои ғайриинсонӣ ҷузъи ҳаракати васеи трансгуманизм ҳастанд?
Ё оё мо ҳатто метавонистем онро постгуманизм гӯем?
Барои пайдо кардани баъзе ҷавобҳо, мо бояд ба дигар ҳикояҳои марбут муроҷиат кунем.
Аз замоне, ки хабар дар бораи вируси коронавӣ нашр шуд, ман баъзан аз худ мепурсам, ки мо дар асл
дар бораи ҷаҳон кадом дарки амиқро ба даст овардем.
Шояд дурӯғ ва фиреб ҳоло ҳамон қадар фаровонанд, ки оксиген, ҳатто вақте ки тавассути ниқоби тиббӣ филтр мешаванд.
Дар доираи худмуҳофизати зеҳнӣ, ки мехоҳам ба шунавандагонам бирасонам, мехоҳам ин
лексияро бо порчае аз ҳикмати Исо оғоз кунам:
"Зеро бо суханони худ сафед хоҳӣ шуд ва бо суханони худ маҳкум хоҳӣ шуд."
Ҳамчун лингвист, ман бовар дорам, ки калимаҳо муҳиманд.
Онҳо на танҳо садоҳое ҳастанд, ки аз даҳони мо мебароянд, балки муҳимтарин нишонаҳои ҳолати дилу зеҳни мост.
Ман фикр мекунам, ки ин ҳангоми он равшан мешавад, ки мо ба баъзе аз овозҳое, ки аз онҳое, ки барномаи трансгуманизмро
пеш мебаранд, мешунавем, бодиққаттар назар кунем.
Дар панҷ соли охир ман аз бисёр одамон пурсидам, ки онҳо трансуманизмро чӣ маънӣ медонанд. Ва аксари
одамон намедонанд – ҳатто шахсони хеле таҳсилкарда.
Баъзе одамон онро бо трансгендеризм омехта мекунанд ва фавран дар бораи зайрҳои афзалиятноки худ сӯҳбат карданро оғоз мекунанд.
Ва вақте ки мо дар бораи трансгуманизм фикр мекунем, метавонем бигӯем, ки аз як тараф
он бешубҳа бо трансгендеризм алоқаманд аст.
Ман тақрибан як сол пеш мусоҳибаеро ба ёд дорам, вақте ки маъруфтарин дарбони низоми сиёсӣ, Нейл деГрас
Тайсон , дар подкасти «TRIGGERnometry» ҳузур дошт.
Бо мизбонон баҳси гарм доир шуд.
Ман мегӯям, ки ӯ бештар ӯро тарсонд, на воқеан баҳс кард.
Ва Тайсон аз хатои мантиқие, ки бо номи «муроҷиат ба анъана» маъруф аст, истифода бурд, то амал ва маъмулгардонии
иштироки мардоне, ки аз диспаремияи ҷинсӣ ранҷ мекашанд, дар варзишҳои занона дастгирӣ ва таблиғ кунад.
Ӯ иддао кард, ки мо дар марҳилаи гузаришӣ қарор дорем. Мо бояд инро фаҳмем.
Хуб, ба назарам ин ҷумла фаҳмиши муҳиме дар бораи Тайсон ва ҳамкоронаш дар бар мегирад.
Онҳо таҳрифҳои мантиқро бо чунин воқеиятгӯӣ баён мекунанд, ки гӯё идеологҳои хубмузднок бошанд.
Дар тӯли таърихи башарият ҳамеша ду ҷинс будааст.
Имрӯзҳо аз ҳама тарафҳо категорияҳои нави консептуалӣ берун аз низоми дугонаи мард-зан фаъолона эҷод мешаванд.
Мардон ва занон, инчунин савантҳои аутистӣ, ҳоло дар як континуум ҷойгир карда мешаванд.
Новобаста аз фарқиятҳои асосии онҳо, ин категорияҳои биологӣ бояд дар сатҳи ҳуҷайра мувофиқ шаванд.
Ва шояд мо ин гузариш ба постгуманизмро пай намебарем, зеро он ҷузъи як маъракаи васеъест барои таҳриф кардани воқеият
ва хориҷ кардани калимаҳои калидие, ки равандҳои муҳими биологиро, ки ба занон ва мардон хосанд, тавсиф мекунанд.
Мо аллакай дар бораи ин ба таври муфассал дар силсилаи чорқисмамон оид ба трансгуманизм
дар вебсайти «Propaganda in Focus» навиштаем.
Агар шумо хоҳед онро хондан, танҳо ба propagandainfocus.com ташриф оред.
Ман бовар дорам, ки таърифи аслии «gender» дар Луғатномаи англисии Оксфорд (мукаммалтарин луғатномаи забони англисӣ) ба
кӯшишҳо дар лингвистикаи тавсифӣ ишора мекунад, ки барои тақсимоти намудҳои гуногуни зайрҳо, ки ду ҷинс —
мард ва зан — ро ифода мекунанд, категорияҳо эҷод намояд.
Танҳо як ёддошти кӯтоҳ дар ин бора:
Дар ҳар ҷое ки англисӣ забони умумӣ аст, ба назар мерасад, ки имрӯз комилан қобили қабул шудааст, ки кӯшиш кунанд ин гуна
категорияҳои асосии мафҳумиро нест кунанд, махсусан вақте ки онҳо хусусиятҳои прототипии он чи занон ва мардон
ҳастанд ва он чи онҳо одатан мекунанд, дар бар мегиранд.
Албатта, баъзе забонҳо, ба монанди фаронсавӣ ва испанӣ, дорои номҳои ҷинсианд.
Агар дуруст ёд дорам, калимаи «knife» номи ҷинси мардона аст.
Чакӯр номи ҷинси мардона аст ва вилка номи ҷинси занона аст.
Бале, ман бовар дорам, ки инро дуруст ба ёд дорам.
Шояд дар солҳои 1960-ум ин Ҷон Муни буд, ки аввалин шуда кӯшиш кард, мафҳумҳои ҷинсро аз лингвистика ҷудо кунад ва онҳоро ба
мафҳумҳои навпайдои нақши ҷинсӣ ва ҳувияти ҷинсӣ пайванд диҳад.
Ба назар намерасад, ки тағйир додани ҷомеа барои қабул кардани ин консепсияҳои нав махсусан душвор бошад.
Албатта, барои ин чанд даҳсола лозим буд, аммо имрӯз мо омодаем.
Шояд ин дар солҳои 1960-ум буд, шояд ҳамин нуқтаи таърихӣ буд, ки дар он саргардонии афзоянда дар бораи забон ва
шахсият, ҳувияти шахсӣ, ҷинсият ва нақшҳои иҷтимоӣ оғоз ёфт.
Ба назар мерасад, ки ин мантиқӣ аст. Агар шумо хоҳед фарҳанги инсонро, мафҳумҳои солим дар бораи шахсият, оила, такрори инсон,
ҷомеаи инсонӣ, ҷомеа ва миллат нобуд кунед, бояд аз нобуд кардани забон ва ҷудо кардани
маъниҳои муштарак аз воқеиятҳои эмпирикӣ оғоз кунед.
Барои халалдор кардани забон ва тафаккури мантиқӣ, маъракаҳои бузург ва дарозмуддати таблиғотӣ заруранд.
Аз ин бармеояд, ки мо дар нобудии худ иштирок хоҳем кард.
Поин бурдани арзиши забон метавонад ҳама чизро баръакс кунад.
Аз ин сабаб, ба назари ман, баъзе одамон бовар доранд, ки мардон метавонанд ҳайз бинанд ва фарзанддор шаванд.
Дар китоби аввали Китоби Оғоз як фаҳмиши амиқ ва ҳамзамон оддӣ вуҷуд дорад, ки аксаран нодида гирифта мешавад ё масхара
карда мешавад ва он инсонро ҳамчун тасвири Худо муайян мекунад.
Гуфта мешавад, ки ҳам мардҳо ва ҳам занон дар рӯи замин ба сурати Худо офарида шудаанд.
Агар мо ин категорияҳоро нест кунем, фаҳмиши мо дар бораи он ки Худо чӣ гуна тавассути мо, ҳамчун
ҳомиёни тасвираш, амал мекунад, нофаҳмо мешавад.
Шояд шумо ҳодисаи ахиреро ба ёд оред, ки дар он як номзад, ки Ҷо Байден барои Додгоҳи Олии ИМА пешбарӣ карда буд, дар
ҷараёни шунидан натавонист ё нахост таъриф кунад, ки зан чист.
Ва азбаски категорияи асосии мафҳумии занӣ заиф карда шуда буд, мардон осонтар фазоҳои ҷамъиеро,
ки барои занон ҷудо шуда буданд, ишғол карданд.
Ин таҷассуми моддии консепсияҳои амиқан нодуруст аст.
Ба назарам, дар ҷараёни ин шуниданҳо мо ҳама мантиқи нодурусти баҳси Ҷон Маниро мушоҳида кардем.
Назариячии коммуникатсия Ҳерберт Шиллер ин равандро ба таври муфассал тавсиф карда, онро «назорати таъриф» номид.
Як усули муфид барои назорат кардани одамон, мавҷудоти нопешбининашавандае, ки мо ҳастем, ин аст, ки
таърифҳои калимаҳо ва мафҳумҳои калидиро назорат кунем.
Вақте ки онҳое, ки дар зинаҳои болоии низоми иҷтимоӣ, сиёсӣ, иқтисодӣ ва динӣ қарор доранд, таърифҳоро назорат карда,
метавонанд маъниҳоро тавассути рамзҳои забонӣ, маҷбурсозӣ ва меъёрҳои нави лингвистӣ таҳмил кунанд, осон аст, ки
назорати бештар бар андеша, сухан ва рафторро ба даст оранд.
Шумо эҳтимолан бо ин розӣ мешавед.
Идеяҳои Оруэллро дар бораи Нюзспик баррасӣ кунед:
Ҷанг сулҳ аст, озодӣ ғуломӣ аст, нодонӣ ҳақиқат аст.
Ман каме дертар ба мавзӯи «ҷанг сулҳ аст» бармегардам.
Пас савол ин аст, ки мо чӣ гуна метавонем ба ин ноил шавем, Шиллер ҳайрон шуд.
Чӣ гуна одамоне, ки дар болои ин фармон, ин пирамида қарор доранд, тавонистанд чунин назоратро ба амал оранд?
Ин тавассути тартиби муқаррарӣ ва дастрасии осон ба он чизе, ки ӯ онро инфрасохтори иттилоотӣ номид, ба даст оварда мешавад.
Азбаски онҳо маълумотро дар ихтиёр доранд, метавонанд ба осонӣ тавассути дастрасии оддӣ маънои як истилоҳи
калидӣ, як номгузорӣ ё як таърифро тағйир диҳанд ва мо, истеъмолкунандагони омма, ҳама чизро қабул мекунем.
Он чизе, ки маро ҳайрон мекунад, тавсифи апостол Павлус аз ин қудрати бениҳоят таъсиргузор аст, ки
дар ҷаҳон амал мекунад: «ҳукмрони қудрати ҳаво» .
Чӣ номи аҷибест барои маркази қудрат!
Ин ҳазорҳо сол пеш фаҳмида шуда буд, пеш аз он ки фазои ҳавоӣ назорат ва тиҷоратӣ карда шавад ва имрӯз ба
муҳимтарин воситаи коммуникатсияи оммавӣ табдил ёбад.
Албатта, на ҳама ба мавҷҳои пахш дастрасӣ доранд.
Аммо агар шумо онро дошта бошед ва чизе бигӯед, ки бо воқеияти расмии сиёсӣ мухолифат мекунад, шумо цензура
хоҳед шуд ё, бадтар аз ҳама, аз гардиш хориҷ хоҳед шуд.
Милиёнҳо километр кабели нахи оптикӣ, антеннаҳои моҳвораию моҳвораҳо, ҳамаи брендҳои калонсолони корпоративӣ ва каналҳои
пахш, инчунин воситаҳо барои шакл додани нақлҳо, маҳдуд кардани баҳсҳо ва ҷойгир кардани онҳо дар шуури ҷамъиятӣ.
Чӣ фикр кунем, чӣ гуна фикр кунем ва чӣ бигӯем ё нагӯем.
Ин қудрат, ин қобилият барои шакл додан ба амиқтарин сатҳи шуур, дар асл дар дасти танҳо чанд нафар аст.
Ба назари ман, ҳамин ҷост, ки нодонии мо дар бораи трансгуманизм сарчашма мегирад.
Мо ҳамчун мавҷудоти иҷтимоӣ ба таври табиӣ ба низомҳои қудрат ва ваколат ҷалб мешавем, бинобар ин дар ин давраи коммуникатсияи
оммавӣ мо ба таври табиӣ ба ВАО ва чеҳраҳои расонаӣ рӯ меорем, ки вазифаи онҳо пур кардани сарҳои мо бо он
ҳикояҳоест, ки мо ҳамчун калонсолон ба онҳо ҳавасманд ҳастем.
Ҷолиб аст, ки маълум шуд, аввалин шабакаҳои иртиботӣ дар бачадон ташаккул ёфтаанд, вақте ки мо рушд
карда, оғози дарк кардани овози модарамонро кардем.
Тадқиқотҳои равонии рушд нишон медиҳанд, ки минтақаҳои мағзи масъули забон ва шунавоӣ аллакай аз
моҳи ҳафтуми ҳомиладорӣ шурӯъ ба рушд мекунанд.
Вақте ки шабакаи иҷтимоӣ аз муносибати модар ва кӯдак фаротар меравад, ба оила ва сипас ба ҷомеа ва ҷамъият паҳн мешавад,
мо дар баланд бардоштани овозҳои худ озодии равонӣ меёбем.
Вақте ки мо аз модаромон ҷудо мешавем ва ба ҳикоягӯёни дигар ҷалб мешавем, ки метавонанд
арзишҳо ё таассубҳои моро тасдиқ ё рад кунанд.
Ман танҳо кӯшиш мекунам тасаввур кунам, ки чӣ мешуд, агар нақшаи трансгуманистҳо амалӣ мешуд ва модарони инсонӣ аз
давраи таваллуд хориҷ мешуданд, то кӯдакони синтетикӣ дар бачадонҳои синтетикӣ ба дунё омада ва парвариш меёфтанд.
Ин шӯхӣ нест; он комилан абсурд менамояд, аммо пешгӯишаванда аст.
Онҳо воқеан нақша доранд, ки хоҳиш ва қобилияти одамонро барои таваллуд аз онҳо бигиранд.
Ин метавонад сабаби он бошад, ки масъалаи сохтаи ҷинсӣ рӯз ба рӯз бештар истифода мешавад.
Барои ҷалби занон, занони воқеӣ, ки аз модарони инсонӣ таваллуд шудаанд, ба нақшаи трансгуманистӣ, ки
қувваҳои табиии таваллудии онҳоро нодида мегирад, маъракаҳои шадиди таҳрифи воқеият заруранд.
Ба назари шумо, кӯдаконе, ки давлат онҳоро рушд медиҳад, дар бачадони сунъии тасдиқшудаи
давлатӣ ба кадом рамзҳои забонӣ дучор хоҳанд шуд?
Ҳоло баррасӣ кунед, ки дар давоми 10 соли охир занон чӣ гуна зери фишор қарор гирифта, ба қабул кардани истилоҳоти нав
барои амалҳое, ки анъанан ба занон марбутанд, водор шудаанд.
Ман фикр намекунам, ки мо дар маҷмӯъ аз ҷиҳати равонӣ омодаем, ки ин ғояҳои комилан девонавориро, ки марказҳои
қудрат дар доираи барномаҳои трансгуманистӣ ва постгуманистӣ таблиғ мекунанд, қабул кунем.
Барои ҷой додани ин тасаввури пойдор ва нодуруст, ки равандҳои биологӣ, неврологӣ ва зеҳнии инсон аслан нуқсон доранд ва фавран
ба дахолати давлатӣ ва таҷдиди тарҳрезӣ тавассути такмили мунтазами технологӣ ниёз доранд,
зарурати бузурги тарбияи фарҳангӣ вуҷуд дорад.
Онҳое, ки ин нақшаҳоро пеш мебаранд, ҷаҳоне мехоҳанд, ки аҳолияш ҳамеша бо воксинҳои такрорӣ ва
тақвиятдиҳандаҳо таъмин шуда, мағзҳояшон таҳти такмилҳои таҷрибавӣ қарор гирифта, комилан чандир гардад.
Навъи такмиле, ки ман дар назар дорам, дар асл танҳо рамзест барои хоҳиши ногуфташудаи абад зинда мондан.
Тавре ки дар монографияи Proteus, ки ман дар мусоҳибаи қаблии Kla.tv баррасӣ карда будам, зикр шудааст, онҳое, ки ин
режимро иҷро мекунанд, аз ҷиҳати техникӣ такмил дода мешаванд, вале ҳанӯз ҳам зери назорат нигоҳ дошта мешаванд.
Ин то андозае беҳтар хоҳад шуд, аммо назорат мешавад.
Ва ҳамин ҷо маркетинги зирак ва қудрати пахши тасвир ба кор меоянд.
Шояд инҳо сабабҳои асосӣ бошанд, ки чаро трансгуманизм ва гузариш ба ояндаи пас аз инсон
дар шуури ҷамъии омма воқеан дарк намешаванд.
Ҳоло каме маълумоти заминавӣ.
Вақте ки ман дар артиш ҳамчун таҳлилгари тасвир кор мекардам, мо аксар вақт дар бораи сифати тасвирҳо ва
беҳтарин роҳҳои тафсири мундариҷаи онҳо хеле нигарон будем.
Ҳамин тавр, тактикаи душман барои мо рӯз ба рӯз равшантар мешуд.
Ва баъзан душман камуфляжи худро он қадар самаранок истифода мебурд, ки барои мо таҳлил кардани он чи
мебинем ва ба хулосаҳои муҳим расидан хеле душвор мешуд.
Ба ибораи дигар: фиреб, камуфляж ва ниқоб ҷузъҳои асосии усулҳое мебошанд, ки душман барои
фиреб додан ва гумроҳ кардан истифода мебарад.
Ва хушбахтона барои мо, таҳлил ҳеҷ гоҳ дар вакуум сурат намегирад.
Мо инчунин метавонем бо дарназардошти кортҳои мавҷуда тасвир ва аксҳоро фаҳмем, то дарёфт кунем, ки
душман чӣ гуна метавонад фиребҳои гуногун эҷод кунад.
Ва ин тамаркуз танҳо як ҷанбаи тасвири мураккабест, ки мо дар замони ҷанг тафсир мекунем.
Дар гузашта мо харитаҳои воқеан хуб доштем, яъне намоишҳои картографии воқеан хуби Замин.
Аммо имрӯз мо низ дар дасти худ кортҳои воқеан хуб дорем, ҳарчанд онҳо дар шакли сафедномаҳои ҳукуматӣ, роҳнамоҳои нашршуда,
лексияҳои оммавӣ, мақолаҳои илмӣ ва дигар хабарҳоянд, ки бисёр чизҳоро дар бораи гузариши
трансгуманистӣ ба ҷаҳони пас аз инсон ошкор мекунанд.
Ҳар касе, ки мехоҳад фаҳмад, ки кӣ трансгуманизмро ба пеш мебарад, метавонад ба осонӣ кортҳое, ки ман дар ин ҷо зикр
кардаам, баррасӣ кунад ва таҳлили ҳамаҷонибаи худро анҷом диҳад.
Чуноне ки ҳама бешубҳа медонанд, бисёре аз олимон ва табибони бетарс ин давраро ҷанги ҷаҳонӣ меноманд, ки
дар он хатарноктарин силоҳҳо қариб ғайришинохта шудаанд.
Аз ин рӯ, мо бояд ҳама кореро, ки аз дастраст аст, анҷом диҳем, то ин силоҳҳоро ошкор ва фош созем.
Савол ин аст: чаро силоҳҳои ин тағйири парадигма аксаран пинҳон мемонанд?
Ба назари ман, яке аз сабабҳои ин аст, ки ВАО-и корпоративӣ мехоҳанд онҳоро ва зарареро, ки мерасонанд, пинҳон кунанд.
Мо онҳоро имрӯз «васоити ахбори меросӣ» меномем (инчунин «васоити кӯҳна», ба монанди матбуоти чопӣ, радио, телевизион
ва ғайра), зеро фурӯпошии онҳо наздик аст ва мероси онҳо беэътиноии ихтиёрӣ нисбат ба некӯаҳволии инсон аст.
Мушкили дигар дар он аст, ки маълумот хеле зиёд аст.
Азбаски мо ҳамеша ба сербории ҳассосӣ дучор мешавем, хароҷоти энергетикии тамаркуз кардан ва тасниф кардани чизҳо
ба дурнамо ва категорияҳои дурусти зеҳнӣ хеле баланд аст.
Тасвирҳое, ки, масалан, дар васоити ахбори омма ба мо пешниҳод мешаванд, танҳо қисми ками тасвири
воқеан мураккаби таълими ҷинсиро ифода мекунанд.
Агар мо хоҳем масъалаи мураккаберо мисли трансгуманизм фаҳмем, бояд ба манбаъҳои гуногун ва соҳаҳои мухталифи дониш такя кунем.
Шумо эҳтимолан розӣ мешавед.
Масалан, паёмҳои визуалиеро, ки соли 2015 ба омма пешниҳод шуданд, вақте ки Клаус Шваб дар барномаи суҳбатии
Чарли Роуз дар бораи хусусиятҳои асосии шинохтии инқилоби чоруми саноатӣ, ки наздик аст, суханронӣ кард.
Ман фикр мекунам, ки истилоҳе, ки барои ин инқилоби ба ном истифода мешавад, танҳо як
коди зираконаи дигар барои трансгуманизм аст.
Аммо он дар як навъ ҳушёрии гиперрационалӣ бастабандӣ шудааст, ки таърифи мафҳумҳояш аз он чизе маншаъ
мегирад, ки мо одатан онро бо пешрафти табиии инсоният тавассути рушди технологӣ мепайвандем.
Ин хеле мусбат садо медиҳад.
Пас чаро аз ин гуна забони рамзӣ истифода бурдан?
Бояд 200 сол ба қафо баргардем, ба замоне, ки муҳаррики буғӣ натиҷаи табиии ихтирооти инсон
буд ва ба таври аслӣ тарзи кори моро тағйир дод.
Пас мо бояд аз ҷиҳати равонӣ омода бошем, ки ҳамаи асбобҳо ва техникаҳои навро, ки ҳоло ба бозорҳо ворид мешаванд
ва ба бадан, мағз ва хунҳои мо роҳ меёбанд, қабул кунем.
Ҳамчунин намоишҳои визуалиро дар барномаи Чарли Роуз низ ба назар гиред.
Заминаи торик соддагӣ ва асрорро, инчунин як навъ ҳушёрии зеҳнӣ пешниҳод мекунад.
Ду ҷаноб ба назар баҳси оқилонаеро дар бораи як тағйири парадигмаи таконбахш дар ҷомеа ва иқтисод оғоз мекунанд.
Чарли Роуз аз Шваб саволе мепурсад, то ӯ дар бораи ин инқилоб ва он чизе, ки онро беназир месозад, сухан гӯяд.
Ва Шваб онро бо Инқилоби саноатӣ дар атрофи соли 1800 муқоиса мекунад.
Шваб мегӯяд, ки инқилоби нав он чизеро, ки шумо мекунед, тағйир намедиҳад, балки худи шуморо тағйир медиҳад.
Муҳандисии генетикиро ба назар гиред: маҳз шумо ҳастед, ки тағйир меёбед.
Ин мантра дар тӯли солҳо дар шаклҳои гуногуни баёнии ӯ ва дигарон такрор шудааст.
Дар мусоҳиба бо Шваб, бо дидани ин баҳси комилан табиӣ байни ду мард, зеҳни мо то ҳадде ором мешавад, ки қариб ба огаҳии мо
намерасад, ки як қувваи пинҳон, ки онро инқилоб меноманд, технологияҳоро ба баданҳои мо ворид
мекунад, ки моро дар сатҳи ҳуҷайраӣ тағйир хоҳанд дод.
Ёд дор! Ӯ мегӯяд, ки инқилоб туро тағйир медиҳад.
Қобилияти шахсии шумо барои амал кардан, соҳибихтиёрии шумо ҳамчун инсон, ки бо ҳуқуқҳои
ғайриинкоршаванда ва аз ҷониби Худо додашуда таъмин шудааст, дар асл бо изҳороти Шваб нест карда мешавад.
Илова бар ин, ҷанбаҳои визуалии ин гуфтугӯе, ки ба назар муқаррарӣ менамояд, паёмҳои шунавориро саргардон мекунанд.
Технологияҳо барои тағйир додани чизе, ки аз лиҳози аслӣ ва беназир мисли сохти генетикии мост, истифода мешаванд.
Таъбири грамматикии Шваб намунаи комилест аз он, ки чӣ гуна забон метавонад барои он истифода шавад, ки таъсироти
амиқи сиёсӣ ва технологӣ комилан табиӣ, мисли қувваҳои табиат, ба монанди бод, ба назар расанд.
Бо он ки «инқилоби чаҳоруми саноатӣ»-ро ҳамчун субъекти грамматикӣ, ки моро «тағйир медиҳад», муаррифӣ мекунад, ӯ пурра
нодида мегирад, ки кӣ ин тағйиротро пеш мебарад, кадом муассисаҳо онҳоро амалӣ мекунанд, ба манфиати кӣ хизмат
мекунанд ва кадом қарорҳоро бозигарони муайян қабул мекунанд.
Мебинед, мо ба таҳлили грамматикаи ҷумла чуқур машғул ҳастем, то фаҳмем, ки онҳое, ки инқилобро пеш мебаранд, ҳуҷайраҳои
хуни мо, рагҳои мо ва роҳҳои неврологии моро ҳамчун ҷойҳои кушод ва ба осонӣ дастрас барои рушди технологӣ мебинанд.
Дар тавсифи Швабҳо, ин инқилоби ба ном автономӣ ҳамчун қувваи мустақил тасвир мешавад, ки
бар мо, инсонҳои пассивӣ, таъсир мерасонад.
Аммо дар асл ҳама чиз дигар аст.
Ман фикр мекунам, ки ин барномаи ҳамоҳангшудаи татбиқи технологӣ аз ҷониби ширкатҳои
мушаххас, ҳукуматҳо ва созмонҳои байналмилалӣ мебошад.
Ба назарам, ин тавсиф ростқавлитар аст.
Мо технологияҳоро маблағгузорӣ ва татбиқ мекунем, ки рафтор, донишу дарк, функсияҳои неврологӣ, муносибатҳои иҷтимоӣ, ҳуқуқҳои
махфият ва ҳатто хариду фурӯшро ба таври куллӣ тағйир хоҳанд дод.
Ин тавсифи муфассалтар фавран саволҳоро ба миён меорад:
Дар бораи розигии огоҳона чӣ?
Оё аз нуқтаи назари демократӣ ин ҳатто дилхоҳ аст? Ва кадом имконоти муқовимат, ҳам моддӣ ва ҳам зеҳнӣ, мавҷуданд?
Дуглас Луммис дар китоби худ «Демократияи радикалӣ» (1996) ин равандро ба таври муфассал баррасӣ мекунад.
Ӯ хонандагонро бо равандҳои зиддидемократӣ шинос мекунад, ки онҳоро ҳамчун равандҳое тавсиф
мекунад, ки ба номи амнияти миллӣ харобкорӣ мекунанд.
Имрӯз мо метавонем дар бораи мубориза бо терроризм, ё бо афзоиши аҳолӣ, ё бо диоксиди карбон, ё бо ягон абстраксияи дигари
зебо, ки элита бо фиреб ҳамчун ҳадафе, ки бояд ҳифз ё бар зидди он мубориза бурда шавад, таъкид мекунанд, сухан гӯем.
Ва дар доираи ин идеологияи рушд, ба гуфтаи Луммис, қудрати метафора дар он аст, ки таассурот эҷод мекунад, гӯё лоиҳаҳое, ки
дар доираи ин идеология амалӣ мешаванд, табиӣ ва ногузиранд ва онҳо ояндаи дуруст ва пешакӣ
муайяншудаи объекти ҳадафиро ба вуҷуд хоҳанд овард.
Ин хеле амиқ аст, вақте ки шумо ба шитоби девонавор, ки бо он нобудсозӣ ба номи барномаи рушд, сиёсати давлатӣ ё нақша, ё
шояд сармоягузорӣ ё машқи низомӣ сурат мегирад, назар мекунед.
Вақте ки нисбатан қудратмандон инсониятро ҳамчун одамони изофӣ ва бефоида, ки бояд аз дастрасӣ ба, масалан, ғизо — протеини
ҳайвоноте, ки барои нигоҳдории ҳаёт зарур аст — маҳрум шаванд, зеро онҳо диоксиди карбонро, ки барои ҳаёт дар Замин
бениҳоят муҳим аст, хориҷ мекунанд, рационализатсия карданд.
Ё онҳо онҳоро ҳамчун узвҳои як гуруҳи бузурги ҳайвоноти боркаш, ки шуста нашудаанд ва бояд ҳисоб
карда, тамғагузорӣ ва назорат шаванд, мебинанд.
Онҳое, ки дар тавсифи Шваб аз чоруми инқилоби саноатӣ бо ном зикр нашудаанд, дар асл узвият ва парастиши худ
дар культии ҷаҳонии трансгуманизмро эътироф мекунанд.
Тактикаи маъмуле, ки Шваб истифода мекунад, барои пинҳон кардани он амалкунанда хизмат мекунад, ки пинҳон монданро афзал медонад.
Дар таҳлили нутқи интиқодӣ ин техника номинализатсия номида мешавад.
Ин як ҳаракати риторикӣ аст, ки таъсири идеологии бениҳоят дорад.
Ӯ он чи дар асл як лоиҳаи сиёсӣ аст, яъне тағйирёбии ҷомеаи инсонӣ тавассути технология, онро
ҳамчун як қувваи таърихии ногузир нишон медиҳад.
Ва боз як бор: ин танҳо як код аст, ки мегӯяд: «Муқовимат бефоида аст».
Намешавад бар зидди инқилобе, ки ба таври табиӣ рушд мекунад, муқобилат кард.
Ин нуқтаи қаблии маро дар бораи Луммис ва тамоюли зидди демократӣ дастгирӣ мекунад.
Забони Шваб ҳар гуна имкониятро истисно мекунад, ки одамон метавонистанд якҷоя қарор гиранд, ки онҳо
умуман намехоҳанд бо ин технологияҳо тағйир ёбанд.
Худи сохтори грамматикӣ ҳамчун шакли мулоими маҷбурсозӣ хизмат мекунад.
Сабаби дигар ин аст, ки ин технологияҳо ҳамчун воситаҳои зарурӣ ва ҷудонашаванда барои манфиати умумӣ муаррифӣ мешаванд.
Онҳо даъво доранд, ки мушкилоти иҷтимоиро ҳал мекунанд, ки технократҳо ҳамеша бар онҳо кор кардаанд.
Пас, кӣ дар паси ин ташаббуси ҷаҳонӣ аст?
Агар мо аз назар дур дорем равшантарин маркази қудрати ҷаҳонӣ — низоми бонки марказии фаромиллӣ — пас дар миёни бисёр ниҳодҳои
давлатӣ, созмонҳои ғайриҳукуматӣ ва гигантҳои корпоративӣ, ки дар саросари ҷаҳон бо ҳам кор
мекунанд, бозигарони асосӣ барои аксари мардум маълуманд.
Дар тадқиқоти мо таъкид кардем, ки дар айни замон комплекси низомӣ-саноатӣ, DARPA ва
NASA бояд дар маркази таваҷҷӯҳ қарор гиранд.
Агар талаботи NASA ба киборгҳо, гӯё барои таҳқиқи фазо, ба назар гирем, ин бешубҳа нуқтаи ибтидои мантиқӣ
барои ҳар гуна омӯзиши парадигмаи нави трансгуманизм аст.
Мо нақшаҳо ва равандҳоро барои табдил додани инсонҳо аз мавҷудоти табиӣ ва соҳибихтиёр ба шакли ҳаёти
бештар синтетикӣ ва назоратшаванда баррасӣ кардем.
Ба назари ман, чунин таҳқиқот нисбатан содда аст, агар мо ба назар гирем, ки чӣ гуна коммуникатсия ва тарҳрезии сохторҳои
маводӣ ва меъморӣ андешаи онҳое, ки дар қудрат ҳастанд ва мекӯшанд ҷаҳон ва баданҳои инсонҳое, ки дар он
зиндагӣ мекунанд, аз нав шакл диҳанд, инъикос мекунад.
Ҳоло диққат диҳед, ки ҷанбаҳои техникӣ дар трансгуманизм чӣ гуна тасаввур ва ба омма таблиғ мешаванд.
"Дар ин лоиҳа мо консепсияҳоро барои Интернети ашёҳои био-нано, ё кӯтоҳ IoBNT, таҳия ва омӯхта хоҳем кард."
Минтақаҳои татбиқ дохил мешаванд: тибби фардикунонидашуда ва татбиқоти саноатӣ дар миқёси микро.
IoBNT барои имкон додан ба назорат ва оғоз кардани сироятҳо тавассути платформаи иртиботӣ байни нанодастгоҳҳо
дар бадани инсон ва дарвозаҳои беруна тарҳрезӣ шудааст.
Бо ин роҳ, IoBNT интиқоли маълумот ва иттилооти идоракунӣ байни дастгоҳҳои нано ва компютерҳои берунаро дастгирӣ хоҳад кард.
Агар мо бодиққат фикр кунем, ки чаро ҷаҳони иҷтимоӣ ҳамин тавр аст, метавонем фаҳмем, ки он як таҷриба аст.
Муҳандисони бузурги ҷомеа ва иқтисод аллакай тавассути назорат бар сохтори зеҳнӣ, ки дар он мо фикр мекунем, сухан мегӯем ва
аз ҷиҳати иҷтимоӣ ва иқтисодӣ муошират мекунем, дараҷаи баланди назоратро бар мо, субъектҳои озмоишӣ, ба даст овардаанд.
Ҳамчунин дар бораи системаҳои бузурги васоити ахбори омма фикр кунед, ки дар мо арзишҳо ва муносибатҳои
«дуруст», ғояҳо ва идеологияҳои пазируфташударо ҷой медиҳанд.
Мо бешубҳа субъектҳои озмоишӣ дар як таҷриба ҳастем.
Баъзе аз мо то андозае аз ин огоҳем. Баъзеи дигар комилан дар ин кор иштирок надоранд.
Мо дар изҳороти технократҳо нишонаҳои зиёдеро меёбем.
Биёед ин таърифро аз «Манифести трансгуманизм», ки аз ҷониби NASA бознашр шудааст, бигирем:
Ҷаҳонбиние, ки барои сифати ҳаёт талош мекунад, ки пешрафти доимӣ, худтағйирёбӣ, оптимизми амалӣ, ҳалли
дурбинона ва тафаккури интиқодӣ ба вуҷуд меорад; трансгуманизм.
Трансгуман организми биологӣ-техникӣ аст; табдили намуди инсон аст, ки бо технология рушд мекунад.
Ин нуқтаи назар тағйиротро дар мафҳумҳои умедбахш тасвир мекунад, бе он ки ягон нишонаеро дар бораи он, ки кӣ ин
тағйиротро маблағгузорӣ мекунад ё кӣ организмҳои биотехнологӣеро таҳия мекунад, пешниҳод намояд.
Ӯ решаҳои идеологии худро эътироф мекунад. Боз номинализатсия.
Мисли инсонҳо, ҷаҳонбинӣ низ барои чизе талош мекунад; барои як сифати муайяни зиндагӣ.
Ӯ тамоми масъулиятро ба як абстраксия мегузорад. Масалан, интихоби табиӣ ё ягон механизми дигари
нобинои тасодуфӣ, ки қудрати эҷодии бениҳоят дорад.
Барои онҳое, ки ҷуръат мекунанд дигаргуна фикр кунанд, ҳамеша сагҳои гӯсфандбон ҳастанд, то гуруҳро дар тартиб нигоҳ доранд,
ба фармонҳо итоат кунанд ва ба самти дуруст ҳаракат кунанд.
Илон Маск ҳушдор додааст, ки мо бояд бо мошинҳо якҷоя шавем, то мисли маймунҳо нашавем.
Ва Микел Заппа, стратеге дар оянда барои Бунёди Рокфеллер ва Вазорати маорифи Чин, дар соли 2013 низ ҳамин тавр баҳс кард, ки
башарият маҷбур аст бо фишор ва фарёд ба остонаи ояндаи терапияи генӣ, узвҳои сунъӣ, хун ва
рагҳои сунъӣ ва доруҳои биоэлектронӣ кашола шавад.
Пас, вақте ки мо шоҳиди табдилоте мешавем, ки Шваб, Маск, Гейтс, Ҳалари ва дигар технократҳо ва гуруҳои
бузург тавсиф кардаанд, ман фикр мекунам, ки танҳо табиӣ аст, ки бипурсем: ҳоло мо дар куҷоем?
Ҳамаи ин такмилдиҳии ба ном, ки ман то ҳол дар бораи онҳо сухан гуфтам, саволеро ба миён
меорад, ки воқеан инсон будан чи маъно дорад.
Агар, масалан, ДНК рамзи ҳаёт бошад, барои ҳаёти инсон чӣ маъно дорад, ки бо рамзи генетикӣ метавон манипулятсия кард?
Оё ҳукуматҳо таҳқиқот ва рушди технологияҳоро барои иҷрои ин намуди кор маблағгузорӣ мекунанд?
Ин аз маъракаи таблиғотии Moderna аст, вақте ки воридсозии технологияи mRNA эълон шуд...
Хуб, ин воқеан аҷиб аст. Оё мо воқеан дар оғози як ҷаҳони пас аз инсонӣ истодаем?
Агар чунин бошад, пас «постгуман» воқеан чӣ маъно дорад? Оё он назариявӣ аст? Амалӣ?
Чанд даҳсола боз постгуманизми фалсафӣ вуҷуд дорад, ки дар навиштаҳои ҳамаи назариядонони бузурги фарҳангӣ
дида мешавад, ки гуманизмро, тавре ки дар давраи Просвещение фаҳмида мешуд, хотимаёфта эълон мекунанд.
Постгуманизм ҳоло инчунин дар маънои постгуманизми технологӣ фаҳмида мешавад.
Минтақае, ки маро ҷалб мекунад ва дар талошҳо барои тағйир додани таркиби иҷтимоӣ, равонӣ ё ҷисмонӣ ва
рафтори инсонҳо тавассути такмили технологӣ инъикос меёбад:
Дар муҳандисии генетикӣ ё такмилдиҳии нейро-кибернетикӣ.
Чӣ гуна медонем, ки ҳолат ҳамин тавр аст?
Масалан, дар соли 2015 ширкати Pfizer эълон кард, ки бо Донишгоҳи Бар-Илан ҳамкорӣ мекунад, то фаҳмиши беҳтар дар
бораи нанороботҳои ДНК барои расонидани дору ба даст орад.
Дар баёнияи матбуотӣ возеҳ гуфта шудааст, ки «ин қадами стратегӣ нанороботҳоро аз
фантастикаи илмӣ ба ҳалли татбиқӣ табдил хоҳад дод».
Ишораҳо ба роботҳое, ки дар сатҳи ҳуҷайраӣ кор мекунанд, метавонанд нишон диҳанд, ки биологияи
анъанавӣ фурӯпошӣ мешавад ё иваз карда мешавад.
Ин метавонад маънои онро дошта бошад, ки биологияи синтетикӣ бо биологияи табиӣ муттаҳид мешавад ва шаклҳои
нави тадқиқот ва рушд ва ҳастии инсонро ба пеш меорад.
Дар нашри соли 2015 бо унвони «Интернети био-нано-ашёҳо» Иан Акилдиз , яке аз пешвоёни IoBNT, ва ҳамкоронаш
дар бораи ин тағйири парадигма, ки дар технологияҳои иртибот ва шабакавӣ рӯй медиҳад, менависанд.
Онҳо мегӯянд: «Дар сатҳи нанотехнология имконпазир аст объектҳоро бар асоси назорат, такрор истифода,
тағйир додан ва бозсозии ҳуҷайраҳои биологӣ эҷод кардан.»
Ин шабакаи нав, ки бар асоси ҳуҷайраҳо ва организмҳои зинда сохта шудааст, заминаи бисёр барномаҳои нави низомӣ, тандурустӣ ва
амниятиро ташкил медиҳад, ки дар он нано-ашёҳоро ба осонӣ пинҳон кардан, ҷойгир кардан ва дар муҳити атроф паҳн кардан
мумкин аст, то онҳо бо ҳамкории якдигар вазифаҳои ошкорсозӣ, назорат, коркард ва шабакасозиро иҷро кунанд.
Дар ноябри соли 2019 Энтони Фаучи дар бораи татбиқи ин технологияи нав дар соҳаи тандурустӣ, ин нанотехнологияе, ки бо
номи нанозарраҳои худҷамъшаванда маъруф аст, «ваксинаҳои умумиҷаҳонии грипп ҳамчун усули
нави барангехтани посухи масуният» сухан гуфт.
Ин дар моҳи ноябри соли 2019 буд.
Шаш рӯз пас, аввалин гузориш дар бораи як навъи нави сиррноки грипп аз Ухан, Чин нашр шуд.
Робита чист?
Чанд сол пас, дар соли 2023, дар як лексияи Акилдиз мавзӯъ бо таваҷҷӯҳи бештар баррасӣ шуд.
Ӯ таъкид мекунад, ки: «Биомашинҳои наноҳаҷмӣ, ки дар паси IoBNT қарор доранд, барои ворид шудан ба бадан тарҳрезӣ шудаанд.»
Ва ин бо ин ваксинаҳои COVID хеле хуб кор мекунад. Он ба ҳамин самт ҳаракат мекунад.
Ин мРНК-ҳо чизе ҷуз мошинчаҳои хурд дар сатҳи нано нестанд. Онҳо барномарезӣ ва ворид карда мешаванд.
Мо дар бораи ҳамаи ин татбиқоти возеҳ ба таври васеъ навиштаем, аммо ҷолибтарин чиз ҳаҷми радкунӣ аст, ки
атрофи ин тағйири парадигмае, ки дар пеш аст, ҳукмфармост.
Тадқиқот ва рушд даҳсолаҳо идома дорад.
Тадқиқотчиён қариб ҳеҷ гоҳ системаи физикиро дар шакли аслии он таҳлил намекунанд.
Ба ҷои ин, онҳо моделие месозанд, ки рафториеро, ки гумон доранд дар система мушоҳида мекунанд, тақрибан тасвир мекунад.
Ва бо таҳлили рафтори модел онҳо умед доранд, ки метавонанд рафтори низоми воқеиро пешгӯӣ кунанд.
Мебинед, мо моделҳоро месозем, зеро системаҳои динамикии табиӣ одатан барои хизмат ҳамчун
муҳити таҳлили амалӣ ва дақиқ хеле мураккабанд.
Ҳамаи гуфтугӯҳои гумроҳкунанда дар доираҳои илмӣ дар бораи бадани инсон ҳамчун мошин, мағз ҳамчун компютер, ДНК ҳамчун нармафзор ва
ваксинҳо ҳамчун навсозии нармафзор моделсозии консептуалии нодурусти инсонҳоро ҳамчун макони
муносиб барои таҷриба ва навсозӣ инъикос мекунад.
Тафаккури редуктивии механикие, ки дар зеҳни технократҳои трансгуманист ҳукмфармо аст,
ҳоло собит шудааст, ки аслан нодуруст аст.
Бо назардошти пинҳонкунии азими ҷаҳонии захмҳо ва маргҳое, ки дар панҷ соли охир дар натиҷаи истифодаи таҷрибавии доруҳо рух
додаанд, ман ҳайронам, ки оё системаи мураккаб ва динамикӣе, ки мо онро бадан, мағз ва
ҷараёни хуни инсон меномем, ҳоло дар ҳоли фурӯпошист.
Оё ҳамаи моделҳои трансгуманистӣ барои ояндаи воқеан пас аз инсон аллакай фурӯпошидаанд?
Ман тасаввур карда наметавонам, ки ҳақиқат дар бораи ин ҷанги технократӣ алайҳи башарият то кай пинҳон мемонад.
Чуноне ки мегӯянд: ҳақиқат рӯй меёбад.
Вау, чӣ оғози аҷиб! Ташаккур, доктор Броди, профессор Броди. Ин воқеан аъло буд.
Ҳоло мо барои рӯз замина дорем. Мо дар ин самт бештар гӯш хоҳем кард.
Аммо ҳоло биёед як лаҳза нафаси сабук кашем.
Мо бояд ин лексияро чандин маротиба тамошо кунем, то воқеан амиқии он чизеро, ки ӯ дар ин ҷо зикр кардааст, дарк кунем.
Боз як бор барои ҳама чиз ташаккур.