Ang pangkalahatang impormasyon tungkol sa mga legal na regulasyon at sa mga patakaran ng
AZK ay matatagpuan sa dulo ng presentasyon.
Ngayon maaari na nating itutok ang ating pansin sa ating unang panauhing tagapagsalita mula sa ibang bansa.
Nais kong maikling ibahagi ang ilang impormasyon tungkol sa pinagmulan.
Noong 2008, naglabas ang iba't ibang Swiss na pahayagan ng mga headline gaya ng "Lumalaban ang mga teoryang
konspirasyon sa mga biometric na pasaporte". Kami iyon.
Iniulat ito ng pahayagang Tagesanzeiger.
Sinulat ng St. Galler Tagblatt: "Ang mga ganitong grupo ay madalas kumilos nang hindi
makatotohanan at nagdurusa sa kompleks ng pag-uusig."
Idinagdag ng SRF Rundschau, "Naniniwala si Sasek na ang chip sa pasaporte ay unang hakbang lamang. Sa
kalaunan, itatanim pa ang chip sa ilalim ng balat."
Ngayon, 17 taon na ang nakalipas, ipakikilala sa atin ni Prof. Dr. Daniel Brody mula sa Okinawa University sa Japan ang mga
plano, praktis, at proseso na lalo pang nagtataguyod ng pagbabagong-anyo ng buong tao mula sa isang likas at malayang
nilalang tungo sa isang sintetik at kontroladong anyo ng buhay.
Hindi lang isang chip sa ilalim ng balat. Ipinapakilala rin niya sa atin ang mga mekanismo, pamamaraan, at paraan kung paano
binabago ang mga tao, ang buong tao, sa kanilang pinakapuso.
Hindi rin niya tayo iiwan sa dilim tungkol sa kung anong uri ng mga tao ang sangkot sa alinmang mga kumpanya
sa pagpapatupad ng mga kakila-kilabot na bisyon, mga kakila-kilabot na plano at mga proseso.
Nais kong pasalamatan kayo, Prof. Broudy, sa pagbabahagi ng inyong mahalagang kaalaman
sa mga naapektuhan ngayon sa ika-21 na AZK.
Ngunit una, narito ang iyong maikling talambuhay.
Si Prof. Daniel Brody, na ipinanganak sa Estados Unidos noong 1964, ay may doktorado sa inaplay na
sikolinguwistika at may karanasan bilang tagapagsuri ng imahe.
Nagtuturo siya ng mga paksa mula sa teorya ng komunikasyon at retorika hanggang sa
lingguwistikong komposisyon at retorikal na gramatika.
Si Prof. Brody ay naging Dekano ng Graduate School of Intercultural Communication
sa Okinawa Christian University sa Japan.
Sa kasalukuyan, siya ay propesor ng inilapat na lingguwistika.
Nakatuon ang kanyang pananaliksik sa mga tunog, simbolo, senyales, larawan, at kulay, at kung paano ginagamit ito ng mga
sentro ng kapangyarihan bilang mga kasangkapan upang hubugin ang kaalaman at
impluwensyahan ang mga persepsyon at emosyon ng mga tao.
Siya ang co-editor ng Propaganda in Focus, co-editor ng The Propaganda Model of Today: Filtering Perception and
Consciousness, at co-author ng Okinawa under Occupation, McDonaldisation and Resistance to Neoliberal Propaganda.
Makikita ang isang seleksyon ng kanyang mga siyentipikong papel sa ResearchGate, ang pandaigdigang database para
sa mga mananaliksik mula sa lahat ng larangan ng agham.
Si Propesor Daniel Brody ay isang kasamang mananaliksik sa Working Group on Propaganda and the
Global War on Terror na pinukaw ng Setyembre 11.
Ngayon, magsalita si Prof. Dr. Broudy tungkol sa transhumanismo at posthumanismo.
Sino ang nagsusumikap para rito at nasaan na tayo ngayon pagdating sa pag-unlad?
Wow, maraming salamat sa paanyaya at sa mainit na pagtanggap!
At mga pagbati mula sa Japan.
Paano mo sinasabi ang "Magandang umaga" sa inyong bansa?
Sinasabi namin: Ohayo gozaimasu! Yoroshiku onegai shimasu! at "yoroshiku onegai
shimasu", na nangangahulugang "pakitagalang-loob".
Hindi ko alam kung may katumbas nito sa Aleman, pero oo, maraming salamat sa paanyaya.
Inihanda ko ang aking sarili na magsalita tungkol sa transhumanismo at posthumanismo ngayon.
Kaya minsan medyo teknikal ito, pero sinubukan kong gawing kaakit-akit para sa malawak na madla.
Kaya, kung maaari, sisimulan ko na sa pamagat na ito. Talagang kawili-wili ang pamagat na ito:
Malapit nang dumating ang artipisyal na sinapupunan!
Bahagi ito ng salaysay ng bioteknolohiya na ngayon ay naririnig na sa buong mundo. At saka, siyempre, ang sub-titulo:
Handa na ba tayo sa mga kahihinatnan?
Sa akin, mukhang digmaan iyon.
Mas maraming pagkabigla para sa lahat – tipikal ng isang uri ng retorikal na blitzkrieg laban sa ating isipan.
Sa tingin ko, ang labis na tapang ng misantrópikong pamagat na ito ay nagbubunsod ng mas malalaking tanong.
Kasama ba ang ganitong uri ng mga di-makataong proyekto sa isang mas malawak na kilusang transhumanismo?
O maaari pa ba nating tawagin itong posthumanismo?
Upang makahanap ng ilang sagot, kailangan nating lumingon sa iba pang kaugnay na salaysay.
Mula nang lumabas sa publiko ang kuwento ng coronavirus, paminsan-minsan ay tinatanong ko sa sarili ko kung anong
malalalim na pananaw ang tunay nating nakuha tungkol sa mundo.
Marahil ay kasing sagana na ngayon ang mga kasinungalingan at panlilinlang gaya ng oksiheno,
kahit pa pinapadaan sa isang medikal na mask.
Bilang bahagi ng intelektwal na pagtatanggol sa sarili na nais kong iparating sa aking mga tagapakinig, nais
kong balangkasin ang lekturang ito gamit ang isang kapahayagan ng karunungan mula kay Hesus:
"Sapagkat sa iyong sariling mga salita ka'y mapapatunayang matuwid, at sa iyong sariling mga salita ka'y mapaparusahan."
Bilang isang lingwista, naniniwala ako na mahalaga ang mga salita.
Hindi lamang mga tunog na lumalabas sa ating mga bibig ang mga ito, kundi ang pinakamahalagang
palatandaan ng kalagayan ng ating mga puso at isipan.
Sa tingin ko, nagiging malinaw ito kapag masusing tiningnan natin ang ilan sa mga tinig na naririnig natin
mula sa mga nagtataguyod ng adyendang transhumanista.
Sa nakalipas na limang taon, tinanong ko ang maraming tao kung ano ang kanilang pagkaunawa sa ibig sabihin ng
transhumanismo. At karamihan sa mga tao ay hindi alam – kahit ang mga may mataas na pinag-aralan.
May ilang tao na nalilito rito at iniuugnay ito sa pagiging transgender, at agad na
nagsisimulang pag-usapan ang mga nais nilang panghalip.
At kapag iniisip natin ang transhumanismo, masasabi natin na, sa isang banda, tiyak na may kaugnayan ito sa transgenderismo.
Naalala ko ang isang panayam mga isang taon na ang nakalipas nang lumabas sa podcast na "TRIGGERnometry" ang kilalang tagapagbantay
ng pampulitikang establisyemento, si Neil deGrasse Tyson .
Nagkaroon ng mainit na pagtatalo sa mga tagapag-host.
Masasabi kong pinatatakot niya siya kaysa talagang makipagtalo.
At ginamit ni Tyson ang lohikal na kamalian na kilala bilang apela sa tradisyon upang suportahan at itaguyod
ang pagsali at pagiging normal ng mga lalaking may gender dysphoria sa palakasan para sa kababaihan.
Iginiit niya na tayo ay nasa isang yugto ng paglipat. Kailangan nating alamin.
Sa tingin ko, ang pangungusap na ito ay naglalaman ng mahalagang pananaw tungkol kay Tyson at sa kanyang mga kasamahan.
Sinasambit nila nang may pagiging praktikal ang mga baluktot na lohika, na para bang sila
ay mga ideolohistang may mataas na suweldo.
Sa buong kasaysayan ng sangkatauhan, palaging may dalawang kasarian.
Sa kasalukuyan, aktibong nililikha mula sa lahat ng panig ang mga bagong konseptwal na kategorya
na nasa labas ng binaryong sistemang lalaki-babae.
Ang mga lalaki at babae, pati na rin ang mga autistic savant, ay ngayon inilalagay sa isang kontinuum .
Sa kabila ng kanilang mga pangunahing pagkakaiba, kailangang magkatugma ang mga
kategoryang biyolohikal na ito sa antas ng selula.
At marahil ay hindi natin napapansin ang paglipat tungo sa posthumanismo dahil bahagi ito ng mas malawak na kampanya upang
baluktutin ang katotohanan at alisin ang mga salitang susi na naglalarawan ng mahahalagang prosesong
biyolohikal na partikular sa kababaihan at kalalakihan.
Nakasulat na namin nang detalyado tungkol dito sa aming apat na bahaging serye tungkol sa
transhumanismo sa aming website: "Propaganda in Focus".
Kung nais mo itong basahin, bisitahin lamang ang: propagandainfocus.com.
Naniniwala ako na ang orihinal na kahulugan ng "gender" sa Oxford English Dictionary ay tumutukoy sa pagsisikap sa deskriptibong
lingguwistika na lumikha ng mga kategorya para sa pag-uuri ng iba't ibang panghalip na
kumakatawan sa dalawang kasarian, lalaki at babae.
Isang maikling paalala lang tungkol dito:
Kahit saan Ingles ang karaniwang wika, tila ganap nang katanggap-tanggap ngayon na subukang alisin ang mga ganitong
pangunahing kategoryang konseptwal, lalo na kapag naglalaman ang mga ito ng mga katangiang prototipikal tungkol sa kung ano ang
mga babae at lalaki at kung ano ang karaniwang ginagawa nila.
Siyempre, ang ilang wika, tulad ng Pranses at Espanyol, ay may mga pangngalang tiyak sa kasarian.
Kung tama ang pagkakaalala ko, ang kutsilyo ay isang panghalip na panlalaki.
Ang kutsilyo ay isang panlalaking pangngalan at ang tinidor ay isang pambabaeng pangngalan.
Oo, sa tingin ko tama ang pagkakaalala ko.
Marahil si John Money noong dekada 1960 ang unang nagsikap na paghiwalayin ang mga konsepto ng kasarian mula sa
lingguwistika at iugnay ang mga ito sa umuusbong na mga konsepto ng papel sa kasarian at pagkakakilanlang pangkasarian.
Hindi naman partikular na mahirap baguhin ang lipunan upang yakapin ang mga bagong konseptong ito.
Siyempre, inabot ng ilang dekada, ngunit ngayon handa na tayo.
Marahil noong dekada 1960, marahil ito ang makasaysayang sandali kung kailan nagsimula ang lumalalang kalituhan
tungkol sa wika, personalidad at personal na pagkakakilanlan, sekswalidad at mga gampaning panlipunan.
Mukhang may katuturan ito. Kung nais mong sirain ang kulturang pantao, ang malusog na mga konsepto ng sarili, pamilya,
reproduksyon ng tao, komunidad ng tao, lipunan, at bansa, kailangan mong simulan sa pagsira ng wika at paghihiwalay ng
mga karaniwang kahulugan mula sa mga empirikal na realidad.
Kinakailangan ang malawak at tuloy-tuloy na mga kampanya ng propaganda upang guluhin ang wika at makatuwirang pag-iisip.
Kasunod nito, makikilahok tayo sa ating sariling pagkawasak.
Ang pagbaba ng halaga ng wika ay maaaring baligtarin ang lahat.
Kaya, sa tingin ko, naniniwala ang ilang tao na maaaring magregla at magkaanak ang mga lalaki.
May isang malalim ngunit simpleng pananaw sa unang aklat ng Genesis na madalas ay hindi pinapansin o
pinagtatawanan, na naglalarawan sa tao bilang larawan ng Diyos.
Sinasabi na ang mga lalaki at babae ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos sa lupa.
Kung aalisin natin ang mga kategoryang ito, manlabo ang ating pag-unawa kung paano gumagawa ang Diyos sa
pamamagitan natin bilang mga tagapagdala ng Kanyang larawan.
Marahil ay naaalala mo ang kamakailang kaso kung saan ang isang kandidato na nominado ni Joe Biden para sa Korte
Suprema ng Estados Unidos ay hindi nakapagpaliwanag o ayaw ipaliwanag kung ano ang babae sa isang pagdinig.
At dahil nawasak ang pangunahing konseptwal na kategorya ng pagkababae, mas naging madali para sa mga lalaki na pasukin
ang mga pampublikong lugar na nakalaan para sa mga babae.
Ito ang materyal na pagpapakita ng mga batayang baluktot na konsepto.
Sa tingin ko, sa mga pagdinig na ito, nasaksihan nating lahat ang depektibong lohika ng argumento ni John Money.
Inilarawan nang detalyado ni Herbert Schiller, teoretiko ng komunikasyon , ang prosesong
ito at tinawag itong kontrol sa depinisyon.
Isang kapaki-pakinabang na paraan ng pagkontrol sa mga tao, tayo na mga hindi mahuhulaan na nilalang, ay ang kontrolin
ang mga kahulugan ng mga pangunahing salita at konsepto.
Kapag ang mga nasa tuktok ng panlipunang, pampulitika, pang-ekonomiya, at pang-iglesyang kaayusan ay nakokontrol ang mga
kahulugan at naipapatupad ang mga ito sa pamamagitan ng mga kodigo ng wika, sapilitan, at mga bagong
pamantayang lingguwistiko, madali nilang mapalawak ang kontrol sa pag-iisip, pananalita, at pag-uugali.
Malamang ay sasang-ayon ka diyan.
Isipin ang mga ideya ni Orwell tungkol sa Newspeak:
Ang digmaan ay kapayapaan, ang kalayaan ay pagkaalipin, ang kamangmangan ay katotohanan.
Babalik ako sa paksa ng "ang digmaan ay kapayapaan" mamaya.
Kaya ang tanong ay kung paano natin ito makakamit, tanong ni Schiller.
Paano nagagawa ng mga tao sa tuktok ng pagkakasunod-sunod na ito, ng piramideng ito, na ipatupad ang ganitong uri ng kontrol?
Nakakamit ito sa pamamagitan ng regular at madaling pag-access sa tinatawag niyang imprastruktura ng impormasyon.
Dahil hawak nila ang impormasyon, madali nilang maimpluwensyahan ang kahulugan ng isang pangunahing termino, isang pangalan,
o isang depinisyon sa pamamagitan ng simpleng pag-access, at tayo, ang publikong mamimili, ay nasisipsip ang lahat.
Ang nakakamangha sa akin ay ang paglalarawan ni Apostol Pablo sa napakalakas na puwersang ito na gumagana sa
mundo: "ang prinsipe ng kapangyarihan ng himpapawid" .
Ang kakaiba ng pangalan para sa isang sentro ng kapangyarihan!
Naintindihan ito libu-libong taon na ang nakalipas, bago pa man napamahalaan, naging komersyal, at naging
pinakamahalagang instrumento ng malawakang komunikasyon ngayon.
Siyempre, hindi lahat ay may access sa mga alon ng pagsasahimpapawid.
Ngunit kung mayroon ka nito at magsasabi ka ng bagay na sumasalungat sa opisyal na politikal na realidad,
ikaw ay sasalain o, mas malala pa, aalisin sa sirkulasyon.
Ang milyun-milyong kilometro ng kable ng fibre optic, ang mga satellite dish at mga satelayt, ang lahat ng malalaking
korporatibong tatak at mga channel ng pagsasahimpapawid, at ang mga paraan upang hubugin ang mga kuwento, limitahan ang mga
talakayan, at itatakda ang mga ito sa kamalayan ng publiko. Ano ang iisipin, paano
mag-iisip, at ano ang sasabihin o hindi sasabihin.
Ang kapangyarihang ito, ang kakayahang humubog sa pinakapundamental na antas ng kamalayan,
ay sa katotohanan nasa kamay lamang ng iilan.
Sa tingin ko, ito ang pinagmumulan ng kamangmangan tungkol sa transhumanismo.
Bilang mga sosyal na nilalang, likas tayong naaakit sa mga sistema ng kapangyarihan at awtoridad, kaya sa panahon ng
malawakang komunikasyon, likas nating tinutumbok ang media at mga personalidad nito na ang tungkulin ay punuin ang ating
isipan ng mga kuwentong hinahangad natin bilang mga matatanda.
Nakakatuwang isipin na ang mga unang komunikasyong network ay nabuo sa sinapupunan, nang tayo ay
umunlad at nagsimulang makaramdam ng boses ng ating ina.
Ipinapakita ng pananaliksik sa sikolohiyang pampaunlad na ang mga bahagi ng utak na responsable sa wika at pandinig ay nagsisimulang
umunlad nang maaga pa sa ikapitong buwan ng pagbubuntis.
Kapag ang ugnayang panlipunan ay lumalampas sa relasyon ng ina at anak patungo sa pamilya, at mula roon sa komunidad
at lipunan, natatagpuan natin ang sikolohikal na kalayaan sa pagpapahayag ng ating sariling tinig.
Kapag pinaghiwalay natin ang ating sarili mula sa ating mga ina at nararamdaman nating naaakit tayo sa ibang
mga tagapagkuwento na maaaring magpatibay o hamunin ang ating mga pagpapahalaga o pagkiling.
Sinusubukan ko lamang isipin kung ano ang magiging hitsura kung matupad ang plano ng mga transhumanista at alisin ang mga
ina sa siklo ng reproduksyon, upang ang mga sintetikong sanggol ay mailusot at palakihin sa mga sintetikong sinapupunan.
Hindi ito biro; tunog ganap na walang katuturan, ngunit inaasahan ito.
Talagang balak nilang alisin ang pagnanasa at kakayahan ng mga tao na magparami.
Maaari rin itong maging dahilan kung bakit lalong sinasamantala ang isyung konstruksyon ng kasarian.
Kinakailangan ang matinding kampanya ng pagbaluktot sa realidad upang isali ang mga babae, ang tunay na mga babae na
ipinanganak ng mga taong ina, sa transhumanistang plano na hamakin ang kanilang sariling likas na kapangyarihang magparami.
Anong mga lingguwistikong kodigo sa palagay mo ang maeekspos sa mga sanggol na pinaunlad ng estado sa
artipisyal na sinapupunan na inaprubahan ng estado?
Ngayon, isaalang-alang kung paano pinilit at pinasanay ang mga kababaihan sa nakalipas na sampung taon na
tanggapin ang mga bagong salita para sa mga gawi na tradisyonal na nauugnay sa kanila.
Hindi ko sa palagay na tayong lahat ay handa nang mental na tanggapin ang mga lubos na kabaliwan na ideyang
itinataguyod ng mga sentro ng kapangyarihan kaugnay ng mga adyendang transhumanista at posthumanista.
Kailangan ng malawakang kondisyoning kultural upang itanim sa isipan ang hindi matitinag na maling akala na ang mga
biyolohikal, nerbiyos, at intelektwal na proseso ng tao ay batayang may kapintasan at agarang nangangailangan
ng interbensyon at muling pagdisenyo ng estado sa pamamagitan ng karaniwang pagpapabuti sa teknolohiya.
Ang mga nagtutulak ng mga planong ito ay nagnanais ng isang mundong pinupuno ng mga taong permanenteng tinuturukan at
binibigyan ng booster, na ang kanilang mga utak ay sumailalim sa mga eksperimentong pag-upgrade at naging ganap na nababaluktot.
Ang uri ng pag-upgrade na tinutukoy ko ay talagang isang kodigo para sa hindi nasasabi na pagnanais na mabuhay magpakailanman.
Tulad ng inilarawan sa monograp ng Proteus, na tinalakay ko sa isang naunang panayam sa Kla.tv, ang mga
sumusunod sa rehimen na ito ay teknikal na na-upgrade ngunit nananatili pa ring kontrolado.
Ito ay mapapabuti sa isang tiyak na antas, ngunit makokontrol.
At dito pumapasok ang matalinong pagmemerkado at ang kapangyarihan ng pagpapalabas ng imahe.
Marahil ito ang mga pangunahing dahilan kung bakit hindi talaga nakikita ng kolektibong kamalayan ng
pangkalahatang publiko ang transhumanismo at ang paglipat patungo sa isang posthuman na hinaharap.
Ngayon, isang kaunting impormasyon sa likuran.
Nang nagtatrabaho ako bilang tagapagsuri ng imahe sa militar, madalas kaming nababahala sa kalidad ng mga imahe at kung
paano pinakamainam na bigyang-kahulugan ang kanilang nilalaman.
Kaya't lalong naging malinaw sa amin ang mga taktika ng kaaway.
At kung minsan ay napakabisa ng ginamit ng kaaway ang kanilang kamuflaj na naging napakahirap para sa amin na suriin
ang nakikita namin at makabuo ng makabuluhang konklusyon.
Sa madaling salita: ang panlilinlang, kamuflaj, at panakip ay mga pangunahing sangkap ng mga pamamaraan
na ginagamit ng kaaway upang mandaya at manlinlang.
At sa kabutihang-palad para sa atin, hindi kailanman nagaganap ang pagsusuri sa isang bakante.
Maaari rin nating ituon ang pansin sa pag-unawa sa kabuuang larawan at sa mga imahe sa liwanag ng mga
kartang nasa ating kamay, upang matukoy kung paano nakakalikha ang kaaway ng iba't ibang panlilinlang.
At ang pokus na ito ay isa lamang aspeto ng komplikadong larawan na ating iinterpreta sa panahon ng digmaan.
Noong nakaraan, mayroon tayong talagang magagandang mapa, literal na mahusay na kartograpikong representasyon ng Daigdig.
Ngunit ngayon ay mayroon din tayong maraming talagang magagandang baraha sa ating kamay, bagaman ito ay nasa anyo ng mga puting
papel ng pamahalaan, inilathalang mga patnubay, pampublikong lektura, mga siyentipikong artikulo, at iba pang
balita na naglalahad ng napakarami tungkol sa transhumanistang paglipat patungo sa isang posthuman na mundo.
Sinumang nais maunawaan kung sino ang nagpapatuloy sa transhumanismo ay madaling masuri ang mga
kard na binanggit ko rito upang magsagawa ng kanilang sariling komprehensibong pagsusuri.
Tulad ng alam ng lahat, maraming matatapang na siyentipiko at doktor ang inilalarawan ang kasalukuyang panahon
bilang pandaigdigang digmaan kung saan ang pinakamapanganib na mga sandata ay halos hindi na makilala.
Kaya dapat nating gawin ang lahat ng makakaya upang matuklasan at mailantad ang mga sandatang ito.
Ang tanong ay: bakit nanatiling nakatago nang malaki ang mga sandata ng pagbabagong-paradigma na ito?
Isang dahilan nito, sa tingin ko, ay masigasig na itinatago ng mga korporatibong midya
ang mga ito at ang pinsalang idinudulot nila.
Tinatawag natin sila ngayon na "legacy media" dahil nalalapit na ang kanilang pagbagsak at ang
kanilang pamana ay kusang pagpapabaya sa kapakanan ng tao.
Ang isa pang problema ay masyadong maraming impormasyon.
Dahil patuloy tayong nalalantad sa labis na pag-aapaw ng pandama, napakataas ng enerhiyang kinakailangan para magpokus at uriin
ang mga bagay sa tamang pananaw at kategoryang pangkaisipan.
Ang mga imaheng ipinapakita sa atin sa media, halimbawa, ay kumakatawan lamang sa maliit na bahagi ng isang
tunay na kumplikadong larawan ng edukasyong sekswal.
Kung nais nating maunawaan ang isang kumplikadong isyu tulad ng transhumanismo, kailangan nating humingi ng impormasyon mula
sa iba't ibang sanggunian at iba't ibang larangan ng kaalaman.
Malamang ay sasang-ayon ka.
Isipin, halimbawa, ang mga biswal na mensahe na ipinakita sa publiko noong 2015 nang si Klaus Schwab ay nagsalita sa talk
show ni Charlie Rose tungkol sa mga pangunahing katangiang naglalarawan ng nalalapit na ika-apat na rebolusyong industriyal.
Sa tingin ko, ang terminong ginamit para sa tinatawag na rebolusyong ito ay isa na namang
mapanlikhang kodigo para sa transhumanismo.
Gayunpaman, nakabalot ito sa isang uri ng labis na rasyonal na kasiningan, na ang depinisyon ng mga konsepto ay
hinuhubog ng karaniwang iniuugnay natin sa likas na pag-unlad ng tao sa pamamagitan ng teknolohikal na pag-usbong.
Mukhang napaka-positibo iyon.
Kaya bakit gumamit ng ganitong uri ng nakodigong wika?
Dapat nating balikan ang nakalipas na 200 taon, nang ang makinang singaw ay naging likas na bunga ng inobasyong
pantao na lubos na nagbago sa paraan ng ating pagtatrabaho.
Kaya dapat tayong maging handa sa isip na tanggapin ang lahat ng bagong kasangkapan at teknik na ngayon ay pumapasok sa merkado
at sumisingit sa ating katawan, utak, at daluyan ng dugo.
Isaalang-alang din ang mga biswal na representasyon sa programa ni Charlie Rose.
Ang madilim na background ay nagpapahiwatig ng kasimplehan at misteryo, pati na rin ng isang tiyak na sopistikasyon.
Dalawang ginoo ang nakikipag-usap sa tila makatwirang pag-uusap tungkol sa isang pagbabagong
makakapagpabago sa buong mundo sa lipunan at ekonomiya.
Tinanong ni Charlie Rose si Schwab upang mapag-usapan niya ang rebolusyong ito at kung ano ang natatangi rito.
At sinimulan ni Schwab ito sa pamamagitan ng paghahambing nito sa rebolusyong industriyal noong mga taong 1800.
Sinasabi ni Schwab na ang bagong rebolusyon ay hindi binabago ang iyong ginagawa, kundi binabago ka nito.
Isipin ang henetikong inhinyeriya: ikaw ang nagbabago.
Ang mantrang ito ay inuulit sa paglipas ng mga taon sa iba't ibang retorikal na pormulasyon ng kaniya at ng iba.
Sa panayam kay Schwab, napakalinaw ng ating isipan nang makita ang ganap na natural na pag-uusap ng dalawang lalaki, na halos
hindi na natin namamalayan na isang misteryosong puwersa, na tinatawag na rebolusyon, ang nagpapapasok ng mga teknolohiya
sa ating mga katawan na magbabago sa atin sa antas ng selula.
Tandaan! Sinasabi niya na binabago ka ng rebolusyon.
Ang iyong sariling kakayahang kumilos, ang iyong kasarinlan bilang isang taong may di-maaaring ipagkaila at kaloob ng Diyos
na mga karapatan, ay epektibong binubura ng pahayag ni Schwab.
Higit pa rito, ang mga biswal na aspeto ng tila normal na pag-uusap na ito ay nagpapalito sa mga mensaheng pandinig.
Ang mga teknolohiyang ito ay ginagamit upang baguhin ang isang bagay na lubos na natatangi, gaya ng ating istrukturang henetiko.
Ang pormulasyon sa gramatika ni Schwab ay isang perpektong halimbawa kung paano magagamit ang wika upang gawing ganap
na natural ang malalalim na politikal at teknolohikal na pagpipilit, na parang puwersa ng kalikasan gaya ng hangin.
Sa pamamagitan ng paglagay sa "ika-apat na rebolusyong industriyal" bilang pangngalang gramatikal na "nagbabago" sa
atin, ganap niyang hindi pinapansin kung sino ang nagpapatakbo ng mga pagbabagong ito, kung aling mga institusyon ang nagpapatupad
nito, kung kaninong interes ang pinaglilingkuran nito, at kung aling mga desisyon ang ginagawa ng ilang mga aktor.
Nakikita mo, malalim na kami sa pagsusuri ng gramatika ng pangungusap upang maunawaan na tinitingnan ng mga nagpapatakbo ng
rebolusyon ang ating mga selula ng dugo, ang ating mga daluyan, at ang ating mga neural na landas bilang bukas at madaling
ma-access na mga lugar para sa pag-unlad ng teknolohiya.
Sa paglalarawan ni Schwab, ang tinatawag na rebolusyong ito ay inilalarawan bilang isang awtonomong
puwersa na kumikilos sa atin, ang mga pasibong tao.
Sa katotohanan, gayunpaman, iba ang mga bagay.
Sa tingin ko ito ay isang pinag-ugnay na programa ng pagpapatupad ng teknolohiya ng mga natutukoy na
kumpanya, pamahalaan, at mga pandaigdigang organisasyon. Ang
Sa tingin ko, mas tapat itong paglalarawan.
Pinondohan at ipinatutupad namin ang mga teknolohiyang lubusang magbabago sa pag-uugali ng tao, kognisyon, mga
pag-andar ng nerbiyos, mga ugnayang panlipunan, mga karapatan sa privacy, at maging sa pagbili at pagbebenta.
Ang mas detalyadong paglalarawan na ito ay agad magtataas ng mga tanong:
Paano naman ang may kaalamang pahintulot?
Kanais-nais pa ba ito mula sa pananaw ng demokrasya? At anong mga pagpipilian para sa
paglaban, materyal man o intelektwal, ang magagamit?
Tinalakay ni Douglas Lummis nang detalyado ang prosesong ito sa kanyang aklat noong 1996 na Radical Democracy.
Ipinapakilala niya sa mga mambabasa ang mga anti-demokratikong pag-unlad, na inilalarawan niya bilang mga
pag-unlad na sumisira sa pangalan ng pambansang seguridad.
Ngayon, maaaring pag-usapan natin ang pakikipaglaban sa terorismo, o sa sobrang populasyon, o sa carbon dioxide, o sa iba
pang uso-usong abstraksyon na mapanlinlang na binibigyang-diin ng mga elitista bilang layuning dapat protektahan o labanan.
At sa loob ng ideolohiyang ito ng pag-unlad, ayon kay Lummis, ang kapangyarihan ng metapora ay nasa kakayahan nitong lumikha ng
impresyon na ang mga proyektong isinasagawa sa balangkas ng ideolohiyang ito ay natural at hindi
maiiwasan, at magdudulot ng wasto at paunang itinakdang hinaharap ng layuning bagay na paunlarin.
Talagang napakalalim noon kapag isinaalang-alang mo ang nakabaliw na pagmamadali kung saan isinasagawa ang pagkawasak sa ngalan
ng isang adyendang pangkaunlaran, isang patakaran o plano, o marahil isang pamumuhunan o pagsasanay sa larong pandigma.
Kapag ang mga medyo makapangyarihan ay nagbigay-katwiran na ang sangkatauhan ay labis, walang silbing kumakain na dapat bawalan
ng access, halimbawa, sa pagkain, sa kinakailangang protinang hayop na sumusuporta sa buhay, na naglalabas ng
nakapipinsalang carbon dioxide, hindi pa nababanggit ang lubos nitong pangangailangan para sa buhay sa Daigdig.
O tinitingnan nila sila bilang mga miyembro ng isang napakalaking at hindi nahuhugasan na kawan ng mga hayop na
pang-buhat na kailangang maitala, markahan, at kontrolin.
Ang mga hindi nabanggit sa pangalan sa paglalarawan ni Schwab sa ika-apat na rebolusyong industriyal ay
epektibong inaamin ang kanilang pagiging kasapi at pagsamba sa pandaigdigang kulto ng transhumanismo.
Ang karaniwang taktika sa retorika na ginagamit ni Schwab ay nagsisilbing pagtatago sa aktor na mas gusto manatiling nakatago.
Sa pagsusuri ng diskursong kritikal, tinatawag na nominalisasyon ang teknik na ito.
Ito ay isang retorikal na galaw na may kamangha-manghang ideolohikal na epekto.
Ginagawa niyang tila isang hindi maiiwasang puwersang historikal ang isang proyektong pang-politika, ibig
sabihin ang pagbabagong-anyo ng lipunang pantao sa pamamagitan ng teknolohiya.
At muli: ito ay isang kodigo lamang na nagsasabi: "Ang paglaban ay walang silbi".
Hindi mapigilan ang isang rebolusyon na kusang nagaganap.
Ito ay sumusuporta sa aking naunang punto tungkol kina Lummis at sa anti-demokratikong tendensiya.
Ang wika ni Schwab ay nag-aalis ng anumang posibilidad na ang mga tao ay sama-samang magpasya
na ayaw nilang mabago ng mga teknolohiyang ito.
Ang istrukturang gramatikal mismo ay nagsisilbing isang banayad na pagpipilít.
Isa pang dahilan ay ipinapakita ang mga teknolohiyang ito bilang kinakailangan at hindi
mapapalitang lunas para sa kabutihang panlahat.
Inaangkin nilang nalulutas ang mga suliraning panlipunan na matagal nang pinagtutuunan ng pansin ng mga teknokrata.
Kaya sino ang nasa likod ng pandaigdigang inisyatibang ito?
Kung balewalain natin ang pinaka-halata, ang nangungunang sentro ng pandaigdigang kapangyarihan, ang transnasyonal na sistemang
sentral na bangko, kung gayon, sa gitna ng maraming ahensiya ng pamahalaan, mga di-pampamahalaang organisasyon, at mga
higanteng korporasyon na nagtutulungan sa buong mundo, ang mga nangungunang manlalaro ay kilala ng karamihan.
Sa aming pananaliksik, itinuro namin na ang military-industrial complex, DARPA at NASA ay dapat manatiling pokus sa ngayon.
Kung isasaalang-alang natin ang pangangailangan ng NASA para sa mga cyborg, na diumano'y para sa paggalugad sa kalawakan,
ito ay malinaw na lohikal na panimulang punto para sa anumang pag-aaral ng umuusbong na paradigma ng transhumanismo.
Sinuri namin ang mga plano at proseso para baguhin ang mga tao mula sa likas at malayang nilalang
tungo sa mas sintetik at kontroladong anyo ng buhay.
Sa aking palagay, medyo tuwiran ang ganitong pagsisiyasat kung isasaalang-alang natin kung paano sumasalamin ang komunikasyon at
ang disenyo ng mga materyal na estruktura at arkitektura sa pag-iisip ng mga nasa kapangyarihan, na nagnanais
baguhin ang mundo at ang mga katawang-tao na naninirahan dito.
Ngayon, bigyang-pansin kung paano isinasalarawan at ipinopromote sa publiko ang mga teknikal na aspeto ng transhumanismo.
"Sa proyektong ito, bubuo at susuriin natin ang mga konsepto para sa Internet of Bio-Nano Things, o IoBNT para sa madaling sabi."
Kasama sa mga larangan ng aplikasyon ang personalisadong medisina at mga pang-industriyang aplikasyon sa mikroskopikong saklaw.
Ang IoBNT ay idinisenyo upang paganahin ang pagmamanman at pag-trigger ng mga impeksyon sa pamamagitan ng
isang plataporma ng komunikasyon sa pagitan ng mga nanodevice sa katawan ng tao at mga panlabas na gateway.
Sa ganitong paraan, susuportahan ng IoBNT ang paghahatid ng datos at impormasyon sa kontrol sa
pagitan ng mga nano-devices at panlabas na kompyuter.
Kung pag-iisipan nating mabuti kung bakit ganito ang mundo ng lipunan, maaari nating maunawaan na ito ay isang eksperimento.
Ang mga dakilang inhinyero ng lipunan at ekonomiya ay nakamit na ang mataas na antas ng kontrol sa amin, ang mga paksa ng
pagsubok, sa pamamagitan ng pagkontrol sa balangkas ng pag-iisip kung saan tayo nag-iisip, nagsasalita, at
nakikipag-ugnayan nang panlipunan at pang-ekonomiya.
Isipin din ang malalaking sistema ng media na nagtatanim sa atin ng 'tamang' mga pagpapahalaga at
saloobin, ng mga tinatanggap na ideya at ideolohiya.
Tiyak na tayo ay mga paksa ng pagsubok sa isang eksperimento.
May ilan sa atin na bahagyang nakakaalam nito. Ang iba naman ay lubos na hindi kasali.
Nakakakita tayo ng maraming pahiwatig sa mga pahayag ng mga teknokrat.
Gamitin natin ang kahulugang ito mula sa 'Transhumanist Manifesto', na muling inilathala ng NASA:
Isang pananaw sa mundo na nagsusumikap para sa kalidad ng buhay na nagbubunga ng permanenteng pag-unlad,
pagbabagong-sarili, praktikal na optimismo, malikhaing mga solusyon, at kritikal na pag-iisip; ang transhuman.
Ang transhuman ay isang biyolohikal-teknikal na organismo; isang pagbabagong-anyo ng
species ng tao na umuunlad kasabay ng teknolohiya.
Ang perspektibong ito ay inilalarawan ang pagbabago sa positibong pananaw, nang hindi nagbibigay ng anumang indikasyon
kung sino ang nagpopondo ng pagbabago o kung sino ang nagde-develop ng mga organismong bioteknolohikal.
Kinikilala niya ang kanyang sariling ideolohikal na ugat. Muli, mas maraming nominalisasyon.
Tulad ng mga tao, nagsusumikap ang mga pananaw sa mundo para sa isang bagay; para sa isang tiyak na kalidad ng buhay.
Ipinapasa niya ang lahat ng pananagutan sa isang abstraksyon. Tulad ng natural selection o anumang ibang bulag na mekanismo ng
pagkakataon na may kamangha-manghang kapangyarihang malikhain.
Para sa mga nangahas mag-isip nang iba, laging may mga aso ng tupa na nagpapanatili sa kawan na
maayos, masunurin, at papunta sa tamang direksyon.
Binalaan ni Elon Musk na kailangan nating magsanib sa mga makina upang hindi tayo maging parang mga unggoy.
At iginiit ni Michell Zappa, hinaharap na strategist para sa Rockefeller Foundation at sa Ministri ng Edukasyon ng Tsina,
noong 2013 na wala nang ibang pagpipilian ang sangkatauhan kundi hilahin nang may pagsisigaw at pagtutol hanggang sa bingit ng
hinaharap na may gene therapy, mga artipisyal na organo, sintetikong dugo at mga
ugat ng dugo, at mga bio-electronic na gamot.
Kaya kapag nasasaksihan natin ang isang pagbabagong tulad ng inilarawan nina Schwab, Musk, Gates, Harari at ng
iba pang dakilang teknokrata at guro, sa tingin ko ay natural lamang na tanungin: nasaan na tayo ngayon?
Lahat ng mga tinatawag na pag-upgrade na tinalakay ko na ay nagbubunsod ng tanong kung
ano talaga ang ibig sabihin ng pagiging tao.
Kung, halimbawa, ang DNA ay ang kodigo ng buhay, ano ang ibig sabihin para sa buhay ng tao
na maaaring manipulahin ang kodigong genetiko?
Na pinondohan ng mga pamahalaan ang pananaliksik at pagpapaunlad ng mga teknolohiya upang isagawa ang ganitong uri ng trabaho?
Ito ay mula sa kampanya sa pag-aanunsyo ng Moderna nang inanunsyo ang pagpapakilala ng teknolohiyang mRNA...
Aba, kamangha-mangha iyan. Talaga bang nakatayo tayo sa pagsikat ng isang posthuman na mundo?
Kung gayon, ano talaga ang ibig sabihin ng "posthuman"? Teoretikal ba ito? Praktikal ba ito?
Sa loob ng mga dekada, may umiiral na pilosopikal na posthumanismo na makikita sa mga sinulat ng lahat ng dakilang
teoretiko ng kultura na nagdedeklara na ang humanismo, gaya ng pagkakaintindi rito noong Panahon ng Kaliwanagan, ay nagwakas na.
Ang posthumanismo ay ngayon nauunawaan din sa kahulugan ng teknolohikal na posthumanismo.
Isang larangan na kinahihiligan ko at na makikita sa mga pagsisikap na baguhin ang panlipunan,
sikolohikal, o pisikal na komposisyon at pag-uugali ng mga tao sa pamamagitan ng mga pag-unlad sa teknolohiya:
Sa inhinyeriyang henetiko o pagpapahusay na neuro-sibernetiko.
Paano natin malalaman na ganoon nga ang kaso?
Halimbawa, noong 2015, inanunsyo ng Pfizer ang pakikipagsosyo sa Bar-Ilan University upang mas
maunawaan ang mga DNA nanorobot para sa paghahatid ng gamot.
Malinaw na nakasaad sa pahayag sa media na "ang estratehikong hakbang na ito ay magbabagong-anyo sa mga nanorobot
mula sa agham-piksiyon tungo sa isang praktikal na solusyon".
Ang mga sanggunian sa mga robot na gumagana sa antas ng selula ay maaaring magpahiwatig na ang
tradisyonal na agham-biyolohiya ay nagkakabiyak o napapalitan.
Maaaring mangahulugan ito na ang sintetikong biyolohiya ay nagsasanib sa likas na biyolohiya, na
nagdadala ng mga bagong anyo ng pananaliksik at pagpapaunlad at ng pag-iral ng tao sa unahan.
Sa isang publikasyon noong 2015 na pinamagatang "The Internet of Bio-Nano Things," isinulat nina Ian Akyildiz , isang nangunguna
sa IoBNT, at ng kanyang mga kasamahan ang tungkol sa pagbabagong-paradigma na nagaganap
sa teknolohiya ng komunikasyon at networking.
Sinasabi nila: "Sa antas ng nanoteknolohiya, posible na lumikha ng mga bagay batay sa kontrol, muling paggamit,
pagbabago, at muling pag-inhinyero ng mga selulang biyolohikal."
Ang bagong network na ito, na nakabatay sa mga buhay na selula at organismo, ay nagsisilbing batayan para sa maraming bagong
aplikasyon sa sektor ng militar, pangangalagang pangkalusugan, at seguridad, kung saan ang mga nano-bagay ay madaling maitago,
maipaloob, at maikalat sa buong kapaligiran, kung saan maaari silang magtulungan sa pagtuklas,
kontrol, pagpoproseso, at pagbubuo ng network.
Noong Nobyembre 2019, si Anthony Fauci ay nagsalita tungkol sa mga aplikasyon ng bagong teknolohiyang ito sa pangangalagang
pangkalusugan, ang nanoteknolohiyang kilala bilang self-assembling nanoparticles, "unibersal na
bakuna laban sa trangkaso bilang isang bagong pamamaraan ng pagpapasigla ng tugon ng immune system".
Iyon ay noong Nobyembre 2019.
Anim na araw ang lumipas, lumabas mula sa Wuhan, Tsina ang pinakaunang ulat tungkol sa
isang misteryosong bagong uri ng trangkaso.
Ano ang koneksyon?
Ilang taon ang lumipas, noong 2023, sa isang lektura ni Akyildiz, mas naging pokus ang paksa.
Ipinapahiwatig niya na: "Ang mga nano-sized na bio-makina sa likod ng IoBNT ay dinisenyo upang ma-iniksyon sa katawan."
At mahusay itong gumagana sa mga bakunang COVID na ito. Papunta ito sa ganoong direksyon.
Ang mga mRNA na ito ay hindi hihigit sa maliliit na makina sa antas ng nanoskala. Ito ay pinoprograma at ini-iniksyon.
Nagsulat kami nang malawakan tungkol sa lahat ng halatang aplikasyon na ito, ngunit ang pinaka-kapanapanabik
na bagay ay ang lawak ng pagtanggi na pumapalibot sa pagbabagong-paradigma na naghihintay sa unahan.
Ang pananaliksik at pagpapaunlad ay nagpapatuloy na sa loob ng mga dekada.
Bihira nang sinusuri ng mga mananaliksik ang isang pisikal na sistema sa orihinal nitong anyo.
Sa halip, gumagawa sila ng isang modelo na humuhula sa pag-uugali na pinaniniwalaang kanilang nasasaksihan sa sistema.
At sa pamamagitan ng pagsusuri sa pag-uugali ng modelo, umaasa silang mahuhulaan ang pag-uugali ng aktwal na sistema.
Nakikita mo, gumagawa tayo ng mga modelo dahil ang mga likas na dinamikong sistema ay karaniwang masyadong kumplikado
para magsilbing tagpuan ng praktikal at tumpak na pagsusuri.
Ang lahat ng nakalilitong usapan sa mga sirkulo ng agham tungkol sa katawan ng tao bilang makina, ang utak bilang kompyuter, ang
DNA bilang software, at ang mga bakuna bilang mga pag-update ng software ay sumasalamin sa depektibong
konseptwal na pagmomodelo ng mga tao bilang isang angkop na lugar para sa eksperimento at pag-upgrade.
Ang mapagbawas at mekanistikong pag-iisip na nangingibabaw sa isipan ng mga transhumanistang teknokrata ay
napatunayan nang may malubhang depekto sa pundasyon.
Dahil sa malawakang pandaigdigang pagtatakip sa mga pinsala at pagkamatay na nagmula sa eksperimento sa paggamit ng mga gamot sa
nakalipas na limang taon, nagtatanong ako kung ang kumplikado at dinamikong sistema na kilala natin bilang katawan
ng tao, utak, at daluyan ng dugo ay ngayon ay gumuho na.
Nabigo na ba ang lahat ng mga modelo ng transhumanismo para sa isang tunay na posthuman na hinaharap?
Hindi ko maisip kung paano mananatiling nakatago nang mas matagal ang katotohanan tungkol sa
teknokratikong digmaang ito laban sa sangkatauhan.
Tulad ng kasabihan: lilitaw ang katotohanan.
Wow, ang galing ng panimula. Salamat, Dr. Broudy, Propesor Broudy. Napakagaling niyan.
Ngayon mayroon na tayong batayan para sa araw. Makikinig pa tayo nang higit pa sa ganitong direksyon.
Ngunit sa ngayon, huminga muna tayo ng malalim na hininga ng ginhawa.
Kailangan nating panoorin nang maraming beses ang lekturang ito bago natin tunay na
maunawaan ang lalim ng mga bagay na tinukoy niya rito.
Maraming salamat muli sa lahat.