Op 1 Maart 2020 het die sogenaamde Maseldersbeskermingswet in Duitsland in werking getree.
As deel van die verpligting om bewys van beskerming teen masels te verskaf, het ouers die opsie om 'n
konsultasie by die betrokke gesondheidsowerheid by te woon.
Hierdie konsultasies is daarop gemik om ouers te oortuig van die noodsaaklikheid van die sogenaamde maseldententatie.
Uitdrukkings soos "Die enting sal jou kind minder benadeel as wat dit sou wees as hulle bof sou kry", "Bof is in afname sedert die
bekendstelling van die enting", "Jou kind sal nie bof kry nie omdat almal anders ingeënt is", "Die enting dra by tot
kudde-immuniteit [(=kudde-immuniteit: 'n gemeenskap is (grootliks) beskerm teen 'n
aansteeklike siekte.)!" en "Dit is alles wetenskaplik!"
In sy huidige en insiggewende aanbieding weerlê Dr Gerd Reuther baie bewerings wat deur sogenaamde maselinentingsadviseurs
gemaak word en verduidelik waarom kindersiektes belangrik is.
"Masels, soos ander kindersiektes, lei daartoe dat baie siektes later in die lewe minder algemeen voorkom."
Dit beteken dat dit oor die algemeen gesondheid beskerm om kindersiektes deur te maak.
Daarom is dit seker dat hakkel en bednatmaak, byvoorbeeld, by kinders kan verdwyn nadat hulle bof gehad het.
Daar is nou berigte dat 32 chroniese siektes verbeter of verdwyn na 'n maselsinfeksie.
Vir baie jare het die Kinderhospitaal in Basel doelbewus maselsinfeksies by pasiënte met nefrotiese sindroom, 'n
niersiekte, veroorsaak, omdat dit bekend was dat na 'n maselsinfeksie die nefrotiese sindroom sonder enige behandeling
verdwyn, wat moontlik jare lank tevergeefs probeer is.
Meervoudige sklerose later in die lewe kom ook baie minder voor by mense wat in hul kinderjare siektes soos masels gehad
het, as by dié wat dit nie gehad het of wat ingeënt is nie.
En ons weet ook uit die ontwikkelende wêreld dat kinders daar minder vatbaar is vir parasietinfestasie
en malaria as hulle as kinders masels gehad het.
Ouers hoor dit amper nooit nie!
Neem die tyd om Dr Gerd Reuther se volledige aanbieding te kyk en inlig ouers, jou
gesondheidsowerheid, dokters of politici in jou omgewing.
Dankie vir die bekendstelling.
Ja, ons word op baie maniere gelieg, soos jy gesê het:
Ons word in die geskiedenis, in die mediese geskiedenis, maar ook herhaaldelik mislei wat feite oor die huidige medisyne betref.
Dié wat dit voorheen nie wou glo nie, het, veral met die koronavirus, gesien dat die
amptelike inligting eintlik nie betroubaar is nie.
En dit is al geruime tyd waar vir alles wat oor die onderwerp van entstowwe gesê word.
En daarom wil ek vandag praat oor die maselinententing en die maselziekte, wat in 'n waarskuwingsteken verander is,
asof masels 'n verskriklik ernstige siekte was wat dikwels tot ernstige komplikasies en selfs die dood kan lei.
En... – Net 'n oomblik, ek moet nou oorskakel na die aanbieding totdat dit weg is, ja, okay.
So, reg van die begin af, ja – ...waar dit natuurlik 'n toestand is wat aanvanklik vir almal 'n
ietwat dramatiese aspek het weens die vel simptome.
Dit is duidelik dat iemand siek is wanneer hoë temperature voorkom.
Maar dit begin eintlik met die heeltemal onbetroubare inligting wat deur die media versprei word en,
ongelukkig, ook deur amptelike instellings, insluitend die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Net onlangs het die WGO 'n verklaring uitgereik waarin gesê is dat die situasie dramaties was, naamlik dat
maselduitbrekings in lande regoor die wêreld van 36 tot 57 gestyg het, 'n toename van 50 persent.
En daar sou 10,3 miljoen gevalle van masels op die planeet gewees het, met 107 500 sterftes.
Dit is genoeg om jou 'n bietjie verward te laat voel, want die RKI bly 'n syfer rondstuur (versprei) – waarop ons later sal
terugkom – wat ook onjuist is: een dood per 1 000 maseldgevalle.
Maar as jy die berekening doen, sou dit een dood per 100 maselsgevalle wees. Hoe kan dit wees?
En die hele storie word nog meer nuuskierig wanneer jy na die jongste sleutelinligting van die WGO kyk.
Oor die afgelope 25 jaar het die entstof die lewens van 60 miljoen mense gered.
As jy byvoorbeeld sê 100 000 sterftes per jaar, oor 25 jaar, sou dit 2,5 miljoen sterftes wees.
En hoe kon 'n entstof 60 miljoen lewens red?
So, heel duidelik is iets nie reg nie.
En as jy die moeite doen om die WGO se gedetailleerde publikasie deur te lees, sal jy vind dat die WGO nie op
waarnemingsdata staatgemaak het nie, maar in hierdie publikasie verklaar dat die waarnemingsdata onvoldoende was.
En so het hulle die data persoonlik aanvaar en dit deur 'n rekenaarprogram laat
simuleer, naamlik 'n program genaamd Measles CFR.
En hierdie program het duidelik nie een dood per 1 000 ingesluit nie, maar een dood per 100. En 'n paar ander aannames.
In elk geval is die totale aantal maseldgevalle wat hier gerapporteer is, heeltemal onakkuraat.
En dit geld ook, as ons dit op 'n effens kleiner skaal beskou, vir Europa.
Waarby dit dalk weer eens duidelik gemaak moet word dat Europa nie vir die Wêreldgesondheidsorganisasie Europa is
nie, maar eerder die Europa van die Westerse moondhede.
Dit sluit Groenland in, Europa strek tot by die Beringse Straat, alles tot by Vladivostok, en jy kan ook klein
Israel sien, wat eintlik niks met Europa te doen het nie, maar ook in die Europese streek ingesluit is.
So, as jy opskrifte soos "Dramatiese toename in maselsgevalle in Europa" lees, kan dit wees dat daar 'n paar meer
gevalle in Israel of êrens anders in 'n klein land was.
Maar dit sou "Europa" wees, nie die lande van die Europese Unie nie.
Maar wat gaan regtig in die Europese Unie aan?
In 2023 was daar 2 361 gevalle van masels in 30 EU-lande.
'n voorkoms van 5,2 per 1 miljoen inwoners.
Dit is dus werklik nie 'n algemene siekte nie, maar eerder, soos ons in die medisyne weet, 'n baie seldsame siekte.
Veral as jy dit vergelyk met die definisie wat die Europese Unie ten gunste van die
farmaseutiese bedryf vir seldsame siektes vasgestel het.
Immers, dit was die farmaseutiese bedryf wat 'n paar jaar gelede geëis het dat dit in die eerste plek
verantwoordelik moet wees vir medisyne vir seldsame siektes.
Jy het spesiale voorwaardes nodig, en toe moes jy 'n definisie vind – wat is 'n seldsame siekte?
'n Skaars siekte in die Europese Unie is een wat nie meer as 5 uit 10 000 mense tref nie.
Kom ons kyk na masels.
Masels sou steeds 'n seldsame siekte in Europa wees, selfs al sou ons in Duitsland nie ongeveer 50 tot
500 gevalle per jaar hê nie, maar 41 500 maselsgevalle.
Selfs dan sou dit steeds 'n seldsame siekte wees.
Dit beteken dat die werklikheid is dat masels eintlik 'n uiters seldsame siekte is.
En dit is die syfers wat ons nou het, van 2001 tot 2018.
Jy kan dit duidelik aan die linkerkant sien: in 2001 was daar 6 000 gevalle, in 2008 was daar 500.
En nou, in 2020, toe verpligte inentings ingestel is, was daar 50 gevalle.
Dit beteken dus dat ons hier oor 'n baie klein aantal gevalle praat.
En dit is ook interessant dat daar nou, in 2020, 50 gevalle van verpligte inentings was... – wat eintlik die
meer korrekte term is, aangesien mens nie regtig van 'n verpligting behoort te praat nie.
Dit is 'n bietjie soos om 'n verpligting na te kom. Dit is 'n dwang.
Maar regs gesproke is dit eintlik dwang om te ent.
Waar mens moet sê dat hierdie ontwikkeling alleen oor die afgelope 20 jaar wys waar die objektiewe noodsaaklikheid daarvoor lê.
Die mees opvallende verandering in die afgelope 20 jaar was die afname van 6 000 tot 766
tussen 2001 en 2003. En wat het daar gebeur?
Die entingsyfer het nie verander nie. Daar was geen dwang om te ent nie.
Nee, wat gebeur het, was dat die verpligting om maseldgevalle te rapporteer ingestel is, wat op die eerste oogopslag absurd lyk.
Dit beteken dat as ek dokters dwing om maseldgevalle aan die gesondheidsowerhede te rapporteer, die
aantal gevalle tot tien persent daal. Hoe kan dit wees?
Die enigste verklaring, na my mening, is dat dit waarskynlik die werklike syfers is.
Maar die vorige syfers, naamlik 6 000 en selfs hoër in die 1990's, was nooit akkuraat nie.
Dit is duidelik dat hulle uitgevind is, want hoe anders kan mens die feit verklaar dat die oomblik wat dokters beboet
word omdat hulle nie die siekte aan die gesondheidsowerhede rapporteer nie, die aantal gevalle skielik daal?
Dit kan nie waar wees nie. Soos ons in ander gevalle gesien het, moet ons aanvaar dat die syfers al
dekades lank deur die Robert Koch-instituut uitgedink is.
Sedert die verslagdoeningsvereiste in werking getree het, het 'n ander verskynsel na vore gekom wat nie in
hierdie syfers weerspieël word nie, naamlik dat die gemiddelde ouderdom van maseldosisse styg.
Deesdae is die helfte van alle maseldgevalle by mense ouer as 20 jaar.
Dit beteken dus dat iets verander het. En mens moet ook 'n oorsaaklike verband met die entings aannem.
Vir eeue lank was masels nie 'n siekte wat volwassenes geraak het nie.
Dit was uiters seldsame gevalle. Eerder was dit 'n beginprobleem.
As dit nie meer die geval is nie, moet daar 'n beïnvloedende faktor wees.
En die enigste beïnvloedende faktor wat op die oomblik geloofwaardig is, is die implementering van entstowwe.
In elk geval is die hele situasie so dat die siekte uiters skaars is.
En as jy bereken dat 'n gemiddelde dokter in 30 jaar se praktyk ongeveer 200 000 pasiëntkontakte het, sal 'n gewone
dokter 150 jaar moet werk om 'n enkele geval van masels te sien.
Dit word egter geïnterpreteer as 'n "spesiale gesondheidsrisiko".
Dit is die groteske ding, want die Wet op Infeksiebeserming bepaal dat 'n bedreiging van oordrag is: 'n oordraagbare siekte
wat, weens klinies ernstige vorme van vordering en sy wyse van verspreiding, 'n
ernstige gevaar vir die algemene publiek kan inhou.
Die vraag is hoe dit gedoen kan word vir 'n siekte wat uiters skaars is en volgens amptelike syfers
uiters selde tot ernstige of dodelike gevolge lei?
Dit is eintlik nie moontlik nie. Maar hierdie artikel van die Infeksiebeskeringswet is gebruik om indirekte dwang
te regverdig om die maselsentstof in Duitsland te ontvang.
Nie almal word geraak nie. Soos ek hier op die monitors kan sien, is die meeste van hulle, so om te sê, voor
1971 gebore en therefore bevoordeel hulle dus van die genade van 'n vroeë geboorte.
Mens sou dan aanneem dat iemand immuun sou wees.
Enigiemand wat ná 31 Desember 1970 gebore is, moet egter bewys dat hulle masels gehad het of
andersins teen masels ingeënt sou gewees het.
Dit geld vir kleuters en skoolkinders, werknemers van gemeenskapsfasiliteite, dié wat in of
ná 1971 gebore is, en alle gesondheidswerkers.
Omdat daar aangeneem word, of ten minste voorgestel word, dat daar 'n besonder hoë risiko op
masels in hierdie gemeenskaplike fasiliteite is.
En jy moet kyk of dit eintlik hoegenaamd van toepassing is.
Volgens inligting van die Federale Raad in 2020, moet 'n totaal van 11 miljoen mense in Duitsland bewys
dat hulle deur siekte of enting immuun teen masels is.
Die feit dat die bewys van immuniteit teen 'n virussiekte 'n tamlik onduidelike saak is, is 'n
ander storie, wat ons later effens sal bespreek.
Maar kom ons kyk hierna: tussen 2014 en 2018 was daar 430 maseldaaduitbrake met 3 178 maseldaadgevallle, waarvan slegs
'n kwart in hierdie gemeenskapsfasiliteite voorgekom het waar werknemers verplig is om bewys van immuniteit te verskaf.
Die ander 75 persent van gevalle het voorgekom in plekke waar inenting nog nie verpligtend is nie.
Dit wys ook dat wat hier deur die sogenaamde deskundige komitees van die Robert Koch-instituut, STIKO en die gesondheidsowerhede
geïmplementeer word, verre van 'n rasionele benadering af is.
Die algehele situasie is waarskynlik goed bekend.
Masels was voorheen baie meer algemeen. Dit is hier die maselssterftes.
Daarom verwys ek na die aantal sterftes en nie na die totale aantal gevalle nie, want soos ek vroeër verduidelik
het, is die rapporteringsvereiste eers in 2001 ingestel.
Voorheen was daar geen verslagdoeningsvereiste nie. Dit beteken dat die werklike aantal
gevalle voorheen nie regtig bekend is nie.
Want hoe verder jy in die tyd teruggaan, hoe meer algemeen was dit dat baie mense wat masels
gehad het, nie eers 'n dokter gesien het nie.
Toe ek as kind masels gehad het, was ek ook tuis.
Dit was die moeder se diagnose, en sy het gesê: "Nou bly jy net 'n paar dae in die bed en dan staan
jy weer op wanneer jy gesond is." En dit was alles.
Natuurlik verskyn dit nie in die statistieke nie. Daarom is daar sterftes.
Maar dit blyk dat daar in die 1960's hier tussen 100 en 200 beweerde sterftes weens masels was.
Ek sê veronderstel omdat oorsaaklikheid geensins seker is nie.
En toe die maseldentstof in 1974 vir die eerste keer bekendgestel is, en in 1976 die veldtog om masels uit te skakel verskerp
is, het hierdie syfers reeds dramaties tot onder 40 gedaal.
Dit beteken dat die neiging tot 'n gestage afname in maseldgevalle en maseldsterftes reeds daarvoor bestaan het.
Daar is glad geen oorsaaklike verband tussen hierdie entings en dit nie.
Maar daar is nog iets anders interessant aan die statistieke.
Dink weer aan hierdie stelling van die RKI: een dood per duisend gevalle.
In die 1960's en 1970's, voor die bekendstelling van die maseldententing, was daar 800 000 geboortes.
Dit beteken dat van hierdie 800 000 geboortes, as hulle almal ingeënt was of as die maseldoodsyfer 0,1% was, dan aansienlik meer
kinders aan masels moes gesterf het, omdat masels 'n relatief algemene kindersiekte was wat die meeste kinders gehad het.
En dan sou daar nie te min sterftes van 50, 100 of 150 kon wees as een uit elke duisend kinders
wat bof opgedoen het, werklik gesterf het nie.
So hier sien ons ook weer dat syfers baie vrygewig hanteer word, naamlik die syfer van 1 op 1 000, wat nie vir
geïndustrialiseerde lande op grond van die totale data wat oor die afgelope paar dekades versamel is, kan word nie.
En die Federale Grondwethof het in sy uitspraak 'n verhouding van 1 op 10 000 aangeneem.
Ten minste in die afgelope paar jaar van 2018 tot 2024 is die aantal maseldgevalle, insluitend sterftes en
permanente skade, met masels aan die linkerkant en rubella aan die regterkant, die amptelike syfers van die RKI.
Soos jy sien, in ses jaar geen sterftes, geen permanente skade nie.
Dit is dus nie 'n siekte wat op enige wyse 'n gevaar vir die algemene publiek kan inhou nie.
Dit beteken dat die toepassing van die infeksiebeheerklousule wat vroeër getoon is, nie
uit die syfers as geheel afgelei kan word nie.
As ons verder terugkyk, is uit 7 092 maselsgevalle drie sterftes eintlik as deur masels veroorsaak gerapporteer.
Maar natuurlik is die vraag: was masels regtig die oorsaak?
Ek kon slegs beweer dat as die masels spontaan gevorder het en iemand gesterf het sonder enige eksterne invloed van behandeling.
Ek kan sê dat, ja, natuurlik, masels die dodelike agent vir mense was.
Maar sodra ek behandel en ook behandel met risiko's, is dit natuurlik anders.
Dan het ek altyd die moontlikheid dat iemand dalk aan die onderliggende siekte gesterf het, maar ook aan die behandeling.
En indringende stowwe word dan ook gebruik, selfs in die geval van masels, as die kind se toestand aanhou versleg.
Dink net daaraan hoe ons dit in die Verenigde State gehad het, waar hulle gesê het dat iemand aan
masels wat van kinders af gekom het, gesterf het.
Ja, so 'n kind word geventileer. Dit het duidelik geword dat die siekte baie anders gelyk het.
Maar as ek iemand ventileer, beteken dit dat ek hulle met opioïede sedateer, hulle ontspan, dalk remdesivir
gee – met ander woorde, sommige onbekende antivirale middels met ernstige newe-effekte – hoe dit ook al sy.
Maar ek hoef nie eers so ver te gaan nie.
Wel, dit is vandag algemene praktyk, veral in hospitale, om selfs 'n ligte koors onmiddellik te verlaag.
En veral wanneer die koors by masels hoër styg, word antipiretika gebruik.
En nie met kalfomslag of dalk die goeie ou aspirien nie, maar vandag word selfs vir kinders sterker maatreëls
getref, naamlik byvoorbeeld diklofenaak of ibuprofeen.
En hier, in die Arzneimittel-Telegramm (Medisyne-telegram), kan jy in die verpakkingsbyvoegsels lees dat hierdie twee
stowwe, wat gebruik word om koors te verlaag, hoofpyn, naarheid, braking en selfs aseptiese meningitis kan veroorsaak.
Met ander woorde, meningitis word beskou as 'n dodelike komplikasie of oorsaak van 'n ernstige verloop van
masels, wat lei tot meningitis en dan tot encefalitis.
En dit is moontlik net deur hierdie medisyne alleen, byvoorbeeld.
En ek ken nie 'n enkele geval waar, in die geval van 'n dood, 'n poging aangewend is om te onderskei of
die uitwerkings van die terapie 'n rol gespeel het nie.
Dit is outomaties; masels word verklaar dat dit iemand gedood het.
En uiteindelik sal dit waarskynlik blyk dat niemand nog ooit aan masels gesterf het nie.
Daar is 'n paar studies wat duidelik stel dat die liggaam sonder koortreduksie baie goed met die natuurlike
verloop van die siekte kan klaarkom, ten minste by kinders.
En dat hierdie hoë koors aan die einde van die siekte absoluut noodsaaklik is om 'n besliste herstel te bewerkstellig.
En ek wil ook graag Universiteitsprofessor Graninger aanhaal, wat sommige van julle, as julle Oosterykers is, dalk ken.
Professor Graninger, wat, terloops, vandag nog leef, 'n voormalige kollega by die AKH in Wene, wat vir 30 jaar 'n
wêreldberoemde infeksiespesialis was, het destyds gesê:
Mense kan deesdae nie meer 'n behoorlike koors opbou nie – dit is die alarmerende gevolgtrekking.
Die vermoë om interne hitte te genereer, is ons oudste verdedigingsmeganisme in terme van evolusionêre ontwikkeling.
En dit is ook noodsaaklik vir die verloop en oorlewing van siektes dat koors werklik kan voorkom.
En so is dit. Graninger was geensins 'n alternatiewe geneesheer nie, maar eerder 'n ervare konvensionele dokter wat dit
gesê het, maar wat, as deel van die ouer generasie, ook besef het dat koorsvermindering iemand ernstig kan benadeel.
En as jy dit dan kombineer met medikasie soos diklofenak of ibuprofen, kan dit dubbel die
skade veroorsaak en selfs tot die dood lei.
En as ons na die risiko tussen masels en maselsentering op grond van die amptelike syfers kyk, sien ons dat ons te make
het met 'n heeltemal irrasionele konsep van verpligte enting.
Ons het 50 tot 100 gevalle per jaar in Duitsland.
Oostenryk kon altyd deur tien gedeel word.
Die helfte van hierdie gevalle is nou by kinders, d.w.s. 25 tot 250 gevalle by kinders.
En dan mag ons een dood per 5 tot 10 000 gevalle hê.
Dit is wat die statistieke eintlik wys wanneer hierdie sterftes, wat waarskynlik deur die behandeling
veroorsaak is, steeds as maselssterftes getel word.
Dit beteken dat ons, afhangende van die frekwensie per jaar, elke 10 tot 200 jaar een kindersterfte sou hê.
So, wat van die maselumenting? Selfs die entstofbelangengroepe erken dat daar een tot twee
sterftes per jaar weens die maselumenting moet wees.
Dit is ongeveer 'n miljoen inentings wat in Duitsland toegedien word.
En die minimum wat vir elke enting genoem word, is een dood per miljoen entings.
Een tot twee sterftes, volgens amptelike inligting van die RKI, en ook amptelike inligting van die RKI: 100
ernstige newe-effekte per jaar, insluitend permanente skade.
Dit is te verwag. In vergelyking met een kinderdood elke 10 tot 200 jaar.
So, wanneer die voor- en nadele afgewéég word, kan geen verantwoordelike mediese professionele persoon, of inderdaad
enige verantwoordelike politikus, in hul regte verstand ooit besluit ten gunste van
inentings nie, en beslis nie verpligte inentings nie.
Want dit word erger: masels gee jou lewenslange immuniteit.
Dit beteken dat iemand wat masels gehad het, nooit weer masels sal kry nie.
Dit is soortgelyk aan pokke. Enigiemand wat al pokke gehad het, sal dit nie weer kry nie.
Maar dinge lyk anders ná inentings.
Daar is geen enkele entstof nie, as mens al in die doeltreffendheid van entstowwe glo nie, en geen
daarvan is bewysgebaseerde medisyne nie, omdat hulle nie met behoorlike placebo-studies getoets is nie.
Dan moet selfs die entstoflobbyiste erken dat entstowings laer antistofvlakke veroorsaak as om die siekte gehad te hê.
En natuurlik kan siektes dan weer voorkom.
En nou besef ons dat 'n bevolking wat jare of dekades lank ingeënt is, 'n laer immuniteit het as 'n bevolking
waarin die meerderheid mense natuurlike immuniteit het.
Absoluut! Omdat immuniteit, as dit al bereik word, op sy beste onvolledig is.
Gevaccineerde moeders het laer antistofvlakke en gee daarom van meet af aan minder
antistowwe aan hul kinders oor as nestbeskerming.
Dit beteken dat, op grond van hierdie feite, wat ook deur die Robert Koch-instituut bevestig is, dit
duidelik is dat ek nie masels of ander siektes deur inentings kan verminder of selfs uitroei nie.
Inteendeel, as ek 'n hoë inentingsyfer of selfs verpligte inenting het, veroorsaak ek herhaaldelik nuwe gevalle wat nie in
'n bevolking kan voorkom wat werklik gereeld deur hierdie siekte geraak word nie, omdat anders natuurlike immuniteit ontwikkel.
En dit kan met hierdie antistofvlakke opgespoor word.
En hierdie antistofvlakke is, natuurlik, soos hulle sê, 'n bietjie 'n bedrogspul, wat ook belangrik is om te weet.
Want, soos ek aan die begin gesê het, as iemand nie onder hierdie inentingsvereiste in Duitsland ingeënt wil word nie, kan hulle
natuurlik ook 'n teenliggaamtetoets aflê om te wys dat hulle voldoende teenliggaampies het en nie ingeënt hoef te word nie.
Maar wat dui hierdie teenliggaampies aan? Ons weet dat met hierdie IgG ELISA-toetse selfs iemand wat werklik masels gehad
het, sulke lae vlakke het dat hulle, op grond van die toetsresultaat, eintlik ingeënt moet
word, alhoewel hulle bewysbaar masels gehad het.
Dit beteken dat ons reeds kan sien dat die hele saak nie regtig sinvol is nie.
En dit is heeltemal duidelik, want volgens die amptelike lyn gaan dit hier om 'n "virussiekte".
En virussiektes word hoofsaaklik deur sellulêre immuniteit beveg, nie deur antistowwe nie.
En wanneer ek teenliggaampies meet, wat met die coronavirus ook net nonsens was, kry ek geen inligting oor immuniteit nie.
Maar dit is reeds die geval dat, met hierdie indirekte dwang om in Duitsland te ent, 'n bewys van
immuniteit vir die betrokke persone vereis word, selfs al is dit tot dusver nie so vereis nie.
Maar dit is presies waarmee hierdie pandemiewet ons almal in die toekoms dreig, vir allerhande siektes.
Ons is die skuldiges, en in geval van twyfel moet ons bewys dat ons immuun is.
En omdat hulle ons as burgers nie glo nie, sê hulle: ja, ons glo net die toetse wat ons self doen.
Daar is egter geen toets wat immuniteit teen enige siekte kan bewys nie. Dit is belangrik om dit altyd in gedagte te hou.
Maar ons weet selfs meer as dit: nie net is beskerming teen herhaalde masels 100% doeltreffend as jy al masels gehad
het nie, maar masels, soos ander kindersiektes, beteken dat baie siektes later in die lewe minder algemeen voorkom.
Dit beteken dat dit oor die algemeen gesondheid beskerm om kindersiektes deur te maak.
Daarom is dit seker dat hakkel en bednatmaak, byvoorbeeld, by kinders kan verdwyn nadat hulle masels gehad het.
Daar is nou berigte dat 32 chroniese siektes verbeter of verdwyn na 'n maseldinfeksie.
Vir baie jare het die Kinderhospitaal in Basel doelbewus maselinfeksies by pasiënte met nefrotiese sindroom, 'n
niersiekte, veroorsaak, omdat dit bekend was dat ná 'n maselinfeksie die nefrotiese sindroom sonder enige behandeling
sou verdwyn, wat moontlik jare lank tevore probeer is.
Meervoudige sklerose later in die lewe kom ook baie minder voor by mense wat in hul kinderjare siektes soos masels gehad
het, as by dié wat dit nie gehad het of wat ingeënt is nie.
En ons weet ook uit die Derde Wêreld dat kinders daar minder vatbaar is vir parasietinfestasie
en malaria as hulle as kinders masels gehad het.
Dit is dus 'n baie belangrike punt.
Want as jy nou iemand dwing om 'n natuurlike siekte, masels, deur te maak, wat bewys is dat dit later in die lewe
baie gesondheidsvoordele bied, dan is dit ook 'n inperking van hul vryheid van keuse in die lewe.
Daardie een sê: ja, ons sal jou waarskynlik met die entstof teen masels beskerm, maar dit is nie seker nie.
Ons weet nou dat ten minste 30 persent van maseldgevalle onder ingeëntes voorkom, en die getalle neem toe.
En ons moet ook sê dat hierdie gesondheidsvoordele nie deur 'n natuurlike maselsinfeksie ná ons maselsentering verskaf word nie.
En dan moet iemand die voor- en nadele afweeg, en ek glo dat byna niemand dan in guns van enting sal besluit nie, maar in daardie
geval is dit nie meer 'n saak van keuse nie, maar eerder van hulle daartoe te dwing, alhoewel
daar objektiewe nadele vir die betrokke persoon is.
En soos ek vroeër genoem het, nou dat ons 'n afname in kindersiektes soos masels gesien het, ervaar ons 'n toename, wat
onmiddellik deur die Robert Koch-instituut of die WGO as 'n oproep tot aksie opgeneem word, wat sê,
ja, ons het nou nuwe uitbrake, so ons moet nou inent.
Dit is natuurlik heeltemal die verkeerde reaksie. In plaas daarvan is hierdie uitbrake wat ons nou weer sien
eintlik onvermydelik, volgens wat ek vroeër gesê het.
Met 'n bevolking wat al hoe minder natuurlik masels opgedoen het en al hoe meer ingeënt word, moet die immuniteit teen
masels afneem. En daarmee word masels weer al hoe meer algemeen.
En dit kan dan nie die rede wees om masels as 'n siekte te beskou waarvoor inenting noodsaaklik is nie.
So het ons 'n nuwe aansteeklike siekte, wat ook op ander siektes van toepassing is.
Dan gee ons hierdie enting met 'n verzwakte patogeen.
Dit bied altyd onvolledige beskerming.
Maar selfs al is dit 'n verzwakte patogeen, is dit volgens konvensionele medisyne steeds 'n
patogeen en kan dit beslis siekte veroorsaak.
En die feit is dat nêrens in die wêreld iemand vir 10 of 14 dae geïsoleer word nadat hulle 'n entstof ontvang het nie.
Na enting word dit onmiddellik weer in die menslike bevolking vrygestel, en dit is dus duidelik dat hierdie
verzwakte patogene natuurlik aan ander mense oorgedra kan word.
Dit beteken dat met elke enting die risiko dat die siekte natuurlik versprei, weer toeneem.
Dit beteken dat ons nuwe infeksies sal hê omdat ons verzwakte patogene laat sirkuleer en omdat ons
swakker immuunbeskerming bied as met 'n natuurlike siekte.
En dan verskerp jy die inentingspogings, en wanneer jy dit doen, is daar selfs meer aansteeklike siektes.
En dit is wat ons weer oor die afgelope vyf jaar in verskeie lande met hoë inentingsyfers vir kindersiektes gesien het.
Hier kan jy byvoorbeeld ook maseldgevalle in die Europese streek sien. Dit is die gerapporteerde gevalle, die
rooi kolomme. En jy kan die blou lyn bo-aan sien, wat aandui wanneer (slegs) een dosis toegedien is.
Dit is al lankal gereeld gedoen, en 'n tweede dosis is nie roetinegewys toegedien nie;
dit is eers oor die afgelope 25 jaar bepleit.
En soos jy kan sien, het die koers vir die tweede dosis nou gestyg tot meer as 90 persent.
Maar het dit daartoe gelei dat die siektes minder algemeen geword het? Duidelik nie.
En dit is ook die volgende oortreding wat hier deur die wetgewer gemaak word.
Daar word dus erken dat, volgens konvensionele medisyne, die eerste inenting 95 persent immuniteit bied.
As jy nog 12 tot 15 maande wag sonder 'n tweede dosis, neem die immuniteit toe tot 98 persent.
En ná 'n tweede inenting sê hulle dat die sukseskoers van die inenting meer as 99 persent is.
In werklikheid is die tweede enting egter 'n heeltemal onnodige maatreël vir meer as 95 uit 100, of eerder 98 uit 100, want
volgens konvensionele medisyne het die immuniteit reeds by 98 persent ontwikkel ná die eerste enting – as jy net wag.
En tog kry jy steeds 'n tweede prik, wat presies dieselfde risiko's inhou as die eerste inspuiting.
Dit beteken 'n risiko van 1 dood per miljoen en ten minste 100 ernstige siektes per miljoen as gevolg.
En dit is ten spyte daarvan dat ek moet erken dat die meeste mense hulle eintlik nie nodig het nie. In
werklikheid is hulle in 98 uit 100 gevalle oorbodig.
Maar jy kan sien dat mense nie wil nagaan of dit onnodig is nie; hulle wil dit net 'n tweede
keer doen. Dit is ook nie rasionele medisyne nie.
En terwyl ons daaroor praat, wil ek die onderwerp van "kuddebeskerming" weer bespreek.
Dit is nog 'n modewoord wat deur baie in die medisyne gebruik word, sonder dat die meeste van
hulle ooit met die onderwerp te make gehad het.
En hierdie drie kurwes wys drie beduidende werke oor die onderwerp wat vervaardig is.
Die blou lyn is Fox se werk uit 1971.
'n metodologiese rampzalige stuk werk, wat dus op heeltemal vals aannames berus.
En daar sien jy groepsimmuniteit daaronder; dit is die R-faktor.
Dit beteken dus hierdie infeksiefaktor, hoe hoogs oordraagbaar die siekte is.
Soos u weet, is dit herhaaldelik in verband met die koronavirus genoem: "Die R-faktor moet onder 1 gehou word."
Op sy beste was dit 2, soos beweer. En dit is hier ook aangedui, 2.
Dus, met hierdie R-faktor van 2 vir die koronavirus, volgens Fox se werk waarop alles tot 2020 gebaseer
was, sou 'n kudde-immuniteit van 50 persent nodig wees.
So veel vir die 60 of 80 persent wat gerapporteer is.
Dit het glad geen verband met enige wetenskaplike studie nie.
Aangesien Fox se werk egter ook op heeltemal vals aannames gebaseer is, is dit hier in 2020 deur twee ander
studiegroepe herberekend. Weereens is die R-waarde 2.
Een groep beloop 10 persent, die ander 20 persent.
Dit beteken dat dit die koerse is waar jy moet sê dat, as jy 'n entstof aanbeveel, 10–20 persent van die mense in
'n land dit sal neem omdat hulle nie daaroor wil dink nie; hulle gaan na die dokter en kry die entstof.
Ek het geen dwangmaatreëls of enigiets anders nodig om my trop te beskerm nie.
En as die siekte nou meer aansteeklik is, het ons 'n baie hoë R-waarde vir masels, wat geskat word op
ongeveer 15 tot 17, wat hier nie eens genoem word nie.
Selfs dan sou hulle nooit 80 of 90 persent tropbeskerming bereik nie; op sy beste sou hulle 60 tot 70 persent bereik.
En aangesien ons reeds koerse ver bo 80 persent gehad het voordat enting verpligtend geword het, ondersteun selfs hierdie
studies nie die idee dat tropimmuniteit hoegenaamd doeltreffend is nie – wat natuurlik uiters kontroversieel is.
En dit is ook 'n term uit die veeartseny, soos jy kan sien: "kuddebeskerming".
Wel, dit is 'n twyfelagtige saak...
Dan kan dit ook nie deur hierdie werk geregverdig word nie.
Die probleem is egter dat ons met die huidige inentingsyfers nie net sien dat meer en meer bejaarde mense – soos ek gesê het, dié
ouer as 20 jaar oud maak nou die helfte van alle gevalle uit – besmet raak nie, maar ook dat die
meeste van diegene wat besmet is, nou ingeënt is.
So met elke uitbraak kan jy uitvind as jy vra – die owerhede is baie huiwerig, maar op een of ander manier kan jy uitvind
dat ten minste 30 persent van diegene wat geraak is, ingeënt is.
So veel vir enige beskermende effek hier.
Iemand het eens deur 18 verslae van maselduitbrake onder skoolkinders gesoek. Die
entingsyfers het gewissel van 71 tot 99,8 persent.
En dit is duidelik: as ons nou byvoorbeeld een in Duitsland het – en ons het wel hierdie verpligte inenting vir kleuters en
skoolkinders – kan jy aanvaar dat jy nie eers hoef te vra nie.
Natuurlik is hulle almal ingeënt, anders sou hulle nie op skool wees nie.
Dit beteken dus dat hierdie hoë inentingsyfers glad niks voorkom nie.
Inteendeel, hierdie siektes word voortgeplant, veral as mens in ag neem dat entings toegedien word en kinders nie geïsoleer word
nie en steeds in gemeenskaplike fasiliteite met ander kinders is.
Dit sou meer geneig wees om 'n verdere verspreiding van masels te veroorsaak.
Dit is 'n studie wat deur Goldman en Miller uitgevoer is, wat dit oor twee jaar op 'n ander wyse bereken het vir verskillende
aantalle lande. Hier word dit byvoorbeeld vir 30 lande bereken.
Hier kan jy die aantal inentings wat kinders ontvang, op die X-as onderaan sien en kinder mortaliteit op die Y-as.
Dit is nie oorsaaklikheid nie, maar dit is 'n baie, baie sterk korrelasie, naamlik R 0,70, wat op 'n 0,1 persent vlak
betekenisvol is, wat beteken dat hoe meer gereeld inentings in lande uitgevoer word, hoe hoër die babasterftesyfer.
Dit is nie moontlik om daaruit oorsaaklikheid af te lei nie. As die korrelasie egter hoog is, moet oorsaaklikheid ondersoek word.
En eintlik behoort dit andersom te wees.
Hoe meer inentings kinders ontvang, hoe gesonder behoort hulle te wees en hoe minder waarskynlik is dit dat
hulle sal sterf. Hierdie korrelasie bestaan egter nie.
Dit beteken dat hierdie korrelasie beslis toon dat inentings nie kinders se gesondheid beskerm nie, want
sonder korrelasie kan daar geen oorsaaklikheid wees nie.
En hierdie oorsaaklikheid dat inentings kinders se gesondheid verbeter, bestaan nie.
En die werklike effekte van hierdie entstowwe kan gesien word in 'n entstofstudie wat onlangs deur GSK in Engeland uitgevoer is
– met 'n waarnemingsperiode van 42 dae, wat reeds baie kort is.
Dit beteken dus dat chroniese siektes glad nie gediagnoseer kan word nie.
Maar geen waarnemingsstudie is by babas uitgevoer nie; in plaas daarvan is die babas as deel van 'n studie ingeënt.
Dit is reeds 'n saak van meer as ernstige etiese kommer.
Vyftig persent van babas – as 'n welkome tot hierdie planeet – ongewenste newe-effekte.
6,1 persent is in hul daaglikse roetine geraak. 2 persent het ernstige newe-effekte ervaar.
En dit alles vir 'n entstof wat veronderstel was om die babas later in die lewe te beskerm.
10 persent van babas moes die noodkamer besoek.
Is dit waarom ons ent? Word daar studies soos hierdie gedoen? Dit kan nie wees nie!
As enige entstof oorweeg word, kan dit myns insiens slegs wees omdat dit in uiters seldsame gevalle skade aan die betrokke
persoon kan berokken, wat moontlik nie uitgesluit kan word nie.
Maar aangesien hulle so algemeen is, kan mens net wonder watter soort verskriklike stowwe dit is.
En as jy langer gekyk het, het ná 180 dae 3,4 persent nuwe chroniese siektes gehad.
Dit is onmoontlik om te voorspel wat met hierdie kinders in die komende jare sal gebeur.
Kom ons som dus die gevolgtrekking op: Masels is 'n antieke kindersiekte wat
volwassenes selde geraak het. Dit het nou verander.
Dit is egter 'n toestand wat waarskynlik nie ernstige komplikasies sal veroorsaak of in kinders
fataal sal wees as dit onbehandeld gelaat word nie.
En dus 'n toestand wat later in die lewe 'n positiewe impak op die gesondheid kan hê.
Nie net is jy immuun teen masels nie, maar jy het ook 'n aansienlik laer risiko om baie ander siektes op te doen.
En daarom kan 'n "beskermende inenting" wat veronderstel is om 'n soort beskerming te bied, nie regtig
ernstig oorweeg word vir masels of ander siektes nie.
Want al hierdie entings kan lei tot onvoorspelbare ernstige siektes en selfs die dood.
Selfs al is dit so skaars soos die entstoflobbyiste sê, is die risiko in individuele gevalle eenvoudig nie voorspelbaar nie.
En wat in die hele bespreking verlore gegaan het – insluitend die dwang om teen COVID-19 te ent – is dat ons, anders as met
terapeutiese maatreëls, altyd praat oor die behandeling van gesonde mense. En daarvoor word die standaard uiters hoog gestel.
En as julle nou hierdie maselsentering verpligtend gemaak het en daaraan vashou, sal die samelewing 'n samelewing van dwase word.
Die Schildburgers, wat probeer het om die gras van die stadsmuur te verwyder en op die idee gekom het dat dit deur 'n koei geëet
kon word, maar nie geweet het hoe om die koei op die stadsmuur te kry nie, het toe op die briljante idee gekom
om die koei met 'n tou daarheen te trek. Ongelukkig is die koei, toe dit bo gekom het, gehang.
En dit is in wese dieselfde situasie wat ons met die maselsentingsent het.
Dankie vir u aandag.