1 сакавіка 2020 года ў Германіі ўступіў у сілу так званы Закон аб абароне ад краснухі.
У рамках абавязку прад'явіць доказы прафілактыкі краснухі, бацькі могуць наведаць
кансультацыю з адпаведным органам аховы здароўя.
Гэтыя кансультацыі накіраваны на тое, каб пераканаць бацькоў у неабходнасці так званай вакцынацыі супраць краснухі.
Сцвярджэнні, такія як «Вакцынацыя прынясе вашаму дзіцяці менш шкоды, чым заражэнне краснухай», «Краснуха стала рэдкасцю з
увядзеннем вакцынацыі», «Ваша дзіця не захварэе на краснуху, таму што ўсе астатнія вакцынаваныя», «Вакцынацыя спрыяе калектыўнаму
імунітэту [(=калектыўны імунітэт: супольнасць (у асноўным) абаронена ад інфекцыйнага захворвання.)!" і "Усё гэта навукова!"
У сваёй актуальнай і інфарматыўнай прэзентацыі доктар Герд Рёўтэр абвяргае многія сцвярджэнні так званых кансультантаў па
вакцынацыі ад корь і тлумачыць, чаму хваробы дзяцінства важныя.
«Каравіна, як і іншыя дзіцячыя хваробы, прыводзіць да таго, што многія захворванні ў дарослым узросце сустракаюцца радзей.
Гэта азначае, што ў цэлым перанясенне дзіцячых хвароб спрыяе абароне здароўя.
Такім чынам, бясспрэчна, што, напрыклад, заіканне і энурэз могуць знікнуць у дзяцей пасля перанясення краснухі.
Цяпер паведамляецца, што 32 хранічныя захворванні паляпшаюцца або знікаюць пасля інфекцыі воспы.
На працягу многіх гадоў Дзіцячая бальніца ў Базелі наўмысна выклікала ў пацыентаў з нефротычным сіндромам, хваробай нырак,
інфекцыю краснухі, бо было вядома, што пасля інфекцыі краснухай нефротычны сіндром знікае без аніякага
лячэння, якое можа быць спрабавалася гадамі дагэтуль.
Разам з тым, рассеяны склероз значна радзей сустракаецца ў людзей, якія ў дзяцінстве перанеслі такія захворванні, як
краснуха, чым у тых, хто іх не пераносіў або быў вакцынаваны.
І мы таксама ведаем, што ў краінах, якія развіваюцца, дзеці менш схільныя да паразітарных інвазій
і малярыі, калі яны перанеслі воспу ў дзяцінстве.
Бацькі амаль ніколі гэтага не чуюць!
Знайдзіце час, каб паглядзець усю прэзентацыю доктара Герда Рётэра, і паведаміце пра гэта бацькам, мясцовым
органам аховы здароўя, урачам або палітыкам у вашым рэгіёне.
Дзякуй за прадстаўленне.
Так, нам хлусяць з розных бакоў, як вы сказалі:
Нас хлусяць у гісторыі, у гісторыі медыцыны, але і неаднаразова ў пытаннях фактаў, якія тычацца сучаснай медыцыны.
Тыя, хто раней не хацеў у гэта верыць, ужо ўбачылі, прынамсі на прыкладзе каранавіруса, што
афіцыйнай інфармацыі насамрэч не варта давяраць.
І гэта ўжо даволі даўно справядліва для ўсяго, што гаворыцца на тэму вакцынацыі.
І таму сёння я хацеў бы пагаварыць пра вакцынацыю супраць краснухі і само захворванне краснухі, якое ператварылі ў
пагрозлівую знаходку, быццам краснуха — гэта жудасна небяспечнае захворванне, якое часта
прыводзіць да цяжкіх ускладненняў і нават смерці.
І... – Хвілінку, мне трэба перайсці да прэзентацыі, пакуль гэтага не знікне, так, добра.
Такім чынам, адразу ж з самага пачатку, так – ...гэта, вядома, стан, які спачатку для ўсіх мае
даволі драматычны характар з-за скурных сімптомаў.
Відавочна, што нехта хворы, калі назіраецца высокая тэмпература.
Але насамрэч усё пачынаецца з абсалютна ненадзейнай інфармацыі, якую распаўсюджваюць СМІ і, на жаль, таксама афіцыйныя
ўстановы, у тым ліку Сусветная арганізацыя аховы здароўя.
Нядаўна СААЗ выступіла з заявай, у якой гаворыцца, што сітуацыя вельмі трывожная: колькасць успышак воспы ў краінах па ўсім свеце
вырасла з 36 да 57, што складае павелічэнне на 50 працэнтаў.
І на планеце было б 10,3 мільёна выпадкаў краснухі, са 107 500 смяротнымі выпадкамі.
Гэтага дастаткова, каб вы адчулі сябе крыху збянтэжанымі, бо RKI працягвае распаўсюджваць (паўтараць) лічбу — да
якой мы яшчэ вернемся — якая таксама з'яўляецца няправільнай: адна смерць на 1000 выпадкаў краснухі.
Але калі падлічыць, гэта будзе адна смерць на 100 выпадкаў краснухі. Як так можа быць?
І ўся гісторыя становіцца яшчэ больш цікавай, калі паглядзець на апошнюю ключавую інфармацыю ад СААЗ.
За апошнія 25 гадоў вакцынацыя выратавала жыцці 60 мільёнаў чалавек.
Калі, напрыклад, вы скажаце 100 000 смерцяў у год на працягу 25 гадоў, то гэта будзе 2,5 мільёна смерцяў.
І як вакцынацыя магла б выратаваць 60 мільёнаў жыццяў?
Так што, відавочна, нешта не так.
І калі вы папрацуеце і прачытаеце падрабязнае выданне СААЗ, то знойдзеце, што СААЗ не абапіралася на назіральныя даныя, а
ў гэтым выданні сцвярджае, што такіх даных было недастаткова.
І так яны асабіста прынялі даныя і правялі іх мадэляванне з дапамогай камп'ютарнай
праграмы, а менавіта праграмы пад назвай Measles CFR.
І гэтая праграма, відавочна, паказала не адну смерць на 1000, а адну смерць на 100. І яшчэ некалькі іншых дапушчэнняў.
У любым выпадку, агульная колькасць зафіксаваных тут выпадкаў краснухі цалкам недакладная.
І гэта таксама датычыцца, калі мы паглядзім на гэта ў крыху меншым маштабе, Еўропы.
Што, магчыма, варта яшчэ раз удакладніць: для Сусветнай арганізацыі аховы здароўя Еўропа —
гэта не Еўропа, а хутчэй Еўропа заходніх дзяржаў.
У яго ўваходзяць Грэнландыя, Еўропа распасціраецца да Берынгава праліва, усё да Владзівастока, і вы таксама можаце
ўбачыць маленькі Ізраіль, які насамрэч не мае ніякага дачынення да Еўропы, але таксама ўключаны ў еўрапейскі рэгіён.
Такім чынам, калі вы чытаеце такія загалоўкі, як «Рэзкі рост выпадкаў карычневага запалення ў Еўропе»,
магчыма, што ў Ізраілі ці ў якой-небудзь іншай невялікай краіне было некалькі дадатковых выпадкаў.
Але гэта была б «Еўропа», а не краіны Еўрапейскага Саюза.
Але што насамрэч адбываецца ў Еўрапейскім Саюзе?
У 2023 годзе ў 30 краінах ЕС было зафіксавана 2 361 выпадак карычневага кашэльцу.
Частата захворвання 5,2 на 1 мільён жыхароў.
Такім чынам, гэта сапраўды не распаўсюджанае захворванне, а хутчэй, як мы ведаем у медыцыне, вельмі рэдкае захворванне.
Асабліва калі параўнаць гэта з вызначэннем, якое Еўрапейскі саюз усталяваў для рэдкіх
захворванняў на карысць фармацэўтычнай прамысловасці.
У рэшце рэшт, менавіта фармацэўтычная прамысловасць некалькі гадоў таму патрабавала, каб у першую чаргу
яна несла адказнасць за лекі для рэдкіх захворванняў.
Вам патрэбныя асаблівыя ўмовы, а потым вам давялося знайсці вызначэнне – што такое рэдкае захворванне?
Рэдкае захворванне ў Еўрапейскім саюзе — гэта такое захворванне, якое сустракаецца не часцей чым у 5 чалавек на 10 000.
Давайце разгледзім краснуху.
Вяспа ўсё роўна заставалася б рэдкай хваробай у Еўропе, нават калі б у Германіі ў нас было не каля
50–500 выпадкаў у год, а 41 500 выпадкаў вяспаў.
Нават тады гэта ўсё роўна была б рэдкая хвароба.
Гэта азначае, што насамрэч краснуха — гэта надзвычай рэдкая хвароба.
І вось гэтыя лічбы, якія мы цяпер маем, з 2001 па 2018 год.
Вы можаце выразна ўбачыць гэта злева: у 2001 годзе было 6000 выпадкаў, а ў 2008 — 500.
І вось, у 2020 годзе, калі была ўведзена абавязковая вакцынацыя, было зафіксавана 50 выпадкаў.
Такім чынам, мы тут гаворым пра вельмі невялікую колькасць выпадкаў.
І таксама цікава, што цяпер, у 2020 годзе, было 50 выпадкаў прымусовай вакцынацыі... – што насамрэч з'яўляецца больш
дакладным тэрмінам, бо насамрэч не варта гаварыць пра абавязак.
Гэта трохі падобна на выкананне абавязку. Гэта прымус.
Але юрыдычна кажучы, тое, што тут насамрэч выказваецца, — гэта прымус да вакцынацыі.
Тут трэба сказаць, што ўжо само гэтае развіццё за апошнія 20 гадоў паказвае, дзе ляжыць яго аб'ектыўная неабходнасць.
Самай уражлівай зменай за апошнія 20 гадоў было зніжэнне з 6000 да 766 у перыяд з 2001 па 2003 год. І што там адбылося?
Паказчык вакцынацыі не змяніўся. Не было ніякага прымусу да вакцынацыі.
Не, справа была ў тым, што ўвялі абавязак паведамляць пра выпадкі краснухі, што на першы погляд здаецца абсурдным.
Гэта значыць, што калі я прымушу дактароў паведамляць пра выпадкі тыфу ў органы аховы здароўя, колькасць
выпадкаў зніжаецца да дзесяці працэнтаў. Як так можа быць?
На маю думку, адзінае тлумачэнне ў тым, што гэта, верагодна, сапраўдныя лічбы.
Але папярэднія лічбы, а менавіта 6000 і нават вышэйшыя ў 1990-х гадах, ніколі не былі дакладнымі.
Яны, відавочна, прыдуманыя, бо як інакш можна растлумачыць, што ў той самы момант, калі ўрачоў пачынаюць караць
за непаведамленне пра хваробу ўладам аховы здароўя, колькасць выпадкаў раптоўна зніжаецца?
Гэта не можа быць праўдай. Такім чынам, як мы бачылі ў іншых выпадках, мы павінны выказаць здагадку, што лічбы былі
прыдуманы Інстытутам Роберта Каха на працягу дзесяцігоддзяў.
З таго часу, як уступіла ў сілу патрабаванне аб справаздачнасці, з'явілася яшчэ адна з'ява, якая не
адлюстроўваецца ў гэтых лічбах, а менавіта тая, што сярэдні ўзрост пацыентаў з краснухай расце.
У наш час палова ўсіх выпадкаў краснухі прыпадае на людзей, старэйшых за 20 гадоў.
Гэта азначае, што нешта змянілася. І таксама трэба выказаць здагадку пра прычынную сувязь з вакцынацыямі.
На працягу стагоддзяў воспа не быў хваробай, якая закранала дарослых.
Гэта былі надзвычай рэдкія выпадкі. Хутчэй, гэта была праблема, звязаная з укараненнем.
Калі гэта больш не так, тады павінен быць нейкі фактар, які ўплывае.
І адзіны фактар, які на дадзены момант мае сэнс, — гэта правядзенне вакцынацыі.
У любым выпадку, сітуацыя такая, што хвароба надзвычай рэдкая.
А калі падлічыць, што ў сярэднім доктар за 30 гадоў практыкі мае каля 200 000 кантактаў з пацыентамі, то
звычайнаму доктару давялося б працаваць 150 гадоў, каб убачыць адзін выпадак краснухі.
Аднак гэта інтэрпрэтуецца як «спецыяльная рызыка для здароўя».
Вось у чым жахлівасць, бо Закон аб барацьбе з інфекцыямі сцвярджае, што пагроза перадачы — гэта інфекцыйнае захворванне,
якое з-за клінічна цяжкіх форм прагрэсавання і спосабу распаўсюджвання можа ўяўляць
сур'ёзную небяспеку для агульнай грамадскасці.
Пытанне ў тым, як гэта можна зрабіць для захворвання, якое надзвычай рэдкае і, паводле афіцыйных
даных, надзвычай рэдка мае цяжкі або смяротны пераход?
Насамрэч гэта немагчыма. Але гэты раздзел Закона аб абароне ад інфекцый выкарыстоўваўся для абгрунтавання ўскоснай
прымусы да правядзення вакцынацыі супраць краснухі ў Германіі.
Не ўсе пацярпелі. Як я бачу тут на маніторах, большасць з іх, так бы мовіць, нарадзіліся да 1971 года
і таму карыстаюцца перавагамі ранняга нараджэння.
Тады можна было б падумаць, што нехта будзе імунітэтным.
Аднак усе, хто нарадзіўся пасля 31 снежня 1970 года, павінны прад'явіць дакумент, які пацвярджае, што яны хварэлі на воспу,
або што яны ў іншым выпадку былі вакцынаваны супраць воспы.
Гэта датычыцца дзяцей дашкольных устаноў і школьнікаў, супрацоўнікаў грамадскіх устаноў, асоб, народжаных у
1971 годзе і раней, і ўсіх работнікаў аховы здароўя.
Паколькі мяркуецца, ці, прынамсі, намякаецца, што ў гэтых грамадскіх установах існуе
асабліва высокая рызыка заражэння воспый.
І вам трэба паглядзець, ці датычыцца гэта наогул.
Паводле інфармацыі Федэральнай рады за 2020 год, у Германіі агулам 11 мільёнаў чалавек павінны даказаць, што яны
маюць імунітэт да краснухі ў выніку захворвання або вакцынацыі.
Той факт, што даказаць імунітэт да віруснай хваробы — справа даволі неадназначная, — гэта ўжо
іншая гісторыя, пра якую мы пагаворым крыху пазней.
Але давайце паглядзім на гэта: з 2014 па 2018 год адбылося 430 успышак краснухі з 3178 выпадкамі захворвання, толькі чвэрць
з якіх прыйшлася на гэтыя грамадскія ўстановы, дзе супрацоўнікі абавязаны прад'явіць пацвярджэнне наяўнасці імунітэту.
Астатнія 75 працэнтаў выпадкаў здарыліся ў месцах, дзе вакцынацыя ўсё яшчэ не з'яўляецца абавязковай.
Гэта таксама паказвае, што тое, што тут рэалізуецца так званымі экспертнымі камітэтамі Інстытута імя Роберта Каха, STIKO
і органамі аховы здароўя, далёка ад рацыянальнага падыходу.
Агульная сітуацыя, верагодна, добра вядомая.
Каравіна раней была значна больш распаўсюджанай. Гэта смяротныя выпадкі ад каравіны.
Вось чаму я спасылаюся на колькасць смерцяў, а не на агульную колькасць выпадкаў, бо, як я растлумачыў раней, патрабаванне
паведамляць пра іх было ўведзена толькі ў 2001 годзе.
Раней не было патрабавання паведамляць. Гэта азначае, што дакладнае колькасць выпадкаў да гэтага часу невядомая.
Бо чым далей у мінулае, тым часцей многія людзі, якія хварэлі на воспу, нават не звярталіся да доктара.
Калі я ў дзяцінстве хварэў на воспу, я таксама быў дома.
Гэта быў дыягназ маці, і яна сказала: «Цяпер ты проста паляжыш у ложку некалькі дзён, а потым зноў
устанеш, калі паправішся». І ўсё было менавіта так.
Вядома, гэта не адлюстроўваецца ў статыстыцы. Вось чаму адбываюцца смерці.
Але аказалася, што яшчэ ў 1960-х гадах было ад 100 да 200 меркаваных смерцяў ад кору.
Я кажу «нібыта», таму што прычынна-выніковая сувязь ні ў якім разе не з'яўляецца дакладнай.
І калі вакцына супраць краснухі была ўпершыню ўведзена ў 1974 годзе, а затым у 1976 годзе кампанія па
ліквідацыі краснухі была інтэнсіфікавана, гэтыя паказчыкі ўжо рэзка знізіліся да менш чым 40.
Гэта азначае, што тэндэнцыя да стабільнага зніжэння выпадкаў краснухі і смяротнасці ад яе ўжо існавала да гэтага.
Паміж гэтымі вакцынацыямі і тым няма ніякай прычынна-выніковай сувязі.
Але ёсць яшчэ нешта цікавае наконт статыстыкі.
Яшчэ раз падумайце пра гэтую заяву RKI: адна смерць на тысячу выпадкаў.
У 1960-х і 1970-х гадах, да ўвядзення вакцынацыі супраць краснухі, у нас было 800 000 нараджэнняў.
Гэта азначае, што з гэтых 800 000 нараджэнняў, калі б усе яны былі вакцынаваныя або калі б смяротнасць ад краснухі складала
0,1%, тады ад краснухі павінна было б памерці значна больш дзяцей, таму што краснуха была адносна распаўсюджаным
дзіцячым захворваннем, на якое хварэла большасць дзяцей.
І тады не магло б быць занадта мала смерцяў — 50, 100 ці 150, — калі б адзін з тысячы
дзяцей, якія захварэлі на воспу, сапраўды памёр.
Такім чынам, і тут мы зноў бачым, што лічбы вельмі свабодна «круцяць», а менавіта лічбу 1 да 1000, якую немагчыма
абгрунтаваць для прамыслова развітых краін на падставе ўсіх даных, сабраных за апошнія некалькі дзесяцігоддзяў.
І Федэральны канстытуцыйны суд у сваім рашэнні ўстанавіў суадносіны 1 да 10 000.
Прынамсі за апошнія некалькі гадоў з 2018 па 2024 год колькасць выпадкаў краснухі, уключаючы смяротныя выпадкі
і пастаянныя пашкоджанні, з краснухай злева і рубеолай справа, — гэта афіцыйныя даныя RKI.
Такім чынам, бачыце, за шэсць гадоў ніводнай гібелі, ніякай незваротнай шкоды.
Такім чынам, гэта не хвароба, якая хоць нейкім чынам магла б стаць небяспекай для агульнай грамадскасці.
Гэта азначае, што прымяненне пункта аб кантролі інфекцый, паказанага раней, не вынікае са звесткі ў цэлым.
Калі паглядзець далей у мінулае, то з 7092 выпадкаў краснухі фактычна паведамляецца пра тры смерці, выкліканыя краснухай.
Але, вядома, пытанне ў тым, ці сапраўды прычынай быў тыф?
Я мог бы сцвярджаць толькі тое, калі б воспа працякала сама па сабе і нехта памёр без усялякага знешняга ўплыву ад лячэння.
Я магу сказаць, што, так, відавочна, воспы былі смяротным агентам для чалавека.
Але як толькі я раблю лячэнне і таксама разглядаю рызыкі, тады, вядома, усё інакш.
Тады ў мяне заўсёды ёсць магчымасць, што нехта памёр не толькі ад асноўнай хваробы, але і ад лячэння.
І тады таксама выкарыстоўваюцца інвазіўныя прэпараты, нават пры тым, што дзіця хварэе на воспу.
Проста падумайце, як гэта было ў нас у Злучаных Штатах, дзе казалі, што нехта памёр ад дзіцячага кашлю-коры.
Так, такое дзіця падтрымліваецца на штучнай вентыляцыі лёгкіх. Стала відавочна, што захворванне выглядала зусім інакш.
Але калі я штучна вентылюю кагосьці, гэта значыць, што я заспакаяю яго апіоідамі, расслабляю, магчыма, даю рэмдэсівір
— іншымі словамі, нейкія невядомыя сур'ёзныя антывірусныя прэпараты з сур'ёзнымі пабочнымі эфектамі — і так далей.
Але мне нават не трэба ісці так далёка.
Ну, сёння, асабліва ў бальніцах, звычайнай практыкай з'яўляецца неадкладна зніжаць нават невысокую тэмпературу.
І асабліва, калі пры тыфаі тэмпература яшчэ вышэйшая, прызначаюць жарапаніжальныя.
І не з бінтамі для галёнак ці, магчыма, са старым добрым аспірынам, а сёння, нават для дзяцей, прымаюцца
больш моцныя сродкі, напрыклад, дыклафенак ці ібупрафен.
І тут, у інструкцыях па ўпакоўцы з Arzneimittel-Telegramm (Медыцынскі тэлеграм), можна прачытаць, што гэтыя дзве рэчывы,
якія выкарыстоўваюцца для зніжэння тэмпературы, могуць выклікаць галаўны боль, млоснасць, ваніты і нават асептычны менінгіт.
Іншымі словамі, менінгіт лічыцца смяротнай ускладненнем або прычынай цяжкага працяку карычневага кашлю, які
прыводзіць спачатку да менінгіту, а затым да энцэфаліту.
І гэта, напрыклад, магчыма толькі з дапамогай гэтых лекаў.
І я не ведаю ніводнага выпадку, калі б пры смерці спрабавалі вызначыць, ці адыгралі ролю наступствы тэрапіі.
Гэта аўтаматычна; аб'яўляецца, што ад краснухі нехта памёр.
І ўрэшце, хутчэй за ўсё, акажацца, што ад воспы ніхто ніколі не паміраў.
Існуе некалькі даследаванняў, якія дакладна сцвярджаюць, што без зніжэння тэмпературы цела можа вельмі добра
справіцца з натуральным ходам хваробы, прынамсі ў дзяцей.
І што гэты высокі жар у канцы хваробы абсалютна неабходны для канчатковага выздараўлення.
І я таксама хацеў бы прывесці цытату ўніверсітэцкага прафесара Грэнінгэра, якога,
магчыма, ведаеце некаторыя з вас, калі вы аўстрыйцы.
Прафесар Грэнінгер, які, дарэчы, і сёння яшчэ жывы, былы калега ў Венскай гарадской клініцы (AKH), 30 гадоў быў
сусветна вядомым экспертам па інфекцыйных хваробах, тады сказаў:
Людзі сёння ўжо не здольныя выклікаць сабе сапраўдную ліхаманку — вось у чым трывожны выснова.
Здольнасць выпрацоўваць унутранае цяпло — наш найстарэйшы механізм абароны з пункту гледжання эвалюцыйнага развіцця.
І таксама для ходу і выжывання хвароб мае вырашальнае значэнне, што насамрэч можа ўзнікнуць ліхаманка.
Вось такая справа. Грэнінгер ні ў якім разе не быў прыхільнікам альтэрнатыўнай медыцыны, а хутчэй дасведчаным урачом агульнай
практыкі, які гэта сказаў, але які, як прадстаўнік старэйшага пакалення, таксама прызнаваў, што
зніжэнне тэмпературы можа сур'ёзна нашкодзіць чалавеку.
А калі вы потым спалучаеце гэта з такімі лекамі, як дыклафенак або ібупрафен, вы можаце нанесці ўдвая
большую шкоду, што нават можа прывесці да смерці.
І калі мы паглядзім на рызыку паміж краснухай і вакцынацыяй супраць яе на аснове афіцыйных даных, мы ўбачым, што маем
справу з цалкам ірацыянальнай канцэпцыяй абавязковай вакцынацыі.
У Германіі мы маем ад 50 да 100 выпадкаў у год.
Аўстрыю заўсёды можна было падзяліць на дзесяць частак.
Палова з гэтых выпадкаў цяпер прыпадае на дзяцей, г.зн. ад 25 да 250 дзіцячых выпадкаў.
І тады ў нас можа быць адзін выпадак смерці на 5-10 000 выпадкаў.
Вось што насамрэч паказвае статыстыка, калі гэтыя смерці, якія, верагодна, былі выкліканы
лячэннем, па-ранейшаму залічваюцца як смерці ад краснухі.
Гэта азначае, што, у залежнасці ад частаты за год, мы б мелі адну дзіцячую смерць кожныя 10–200 гадоў.
Дык як наконт вакцынацыі супраць карычневага запалення? Нават лабісты вакцынацыі прызнаюць, што штогод ад вакцынацыі супраць
карычневага запалення павінна быць адной-дзвюма смерцямі.
Гэта каля мільёна прышчэпак, якія праводзяцца ў Германіі.
І мінімальная лічба, якую называюць для кожнай вакцынацыі, — гэта адна смерць на мільён вакцынацый.
Адна-дзве смерці, згодна з афіцыйнай інфармацыяй RKI, і таксама афіцыйнай інфармацыяй RKI: 100 сур'ёзных
пабочных эфектаў у год, у тым ліку незваротныя пашкоджанні.
Гэта чакана. У параўнанні з адной дзіцячай смерцю кожныя 10–200 гадоў.
Узважваючы ўсе «за» і «супраць», ніводзін адказны медыцынскі работнік, як і любы адказны палітык, ніколі не
прыняў бы рашэння на карысць вакцынацыі, і тым больш не на карысць абавязковай вакцынацыі.
Бо далей горш: ад краснухі застаецца пажыццёвы імунітэт.
Гэта азначае, што чалавек, які перанясў краснуху, больш ніколі яе не захварэе.
Гэта падобна на ваду. Кожны, хто хварэў на ваду, больш ніколі ёю не захварэе.
Але пасля вакцынацыі ўсё выглядае інакш.
Не існуе адзінай вакцынацыі, калі ўвогуле верыць у эфектыўнасць вакцынацый, і ніводная з іх не з'яўляецца
медыцынай, заснаванай на доказах, таму што яны не праходзілі належных даследаванняў з плацэба-кантролем.
Тады нават лабісты вакцынацыі вымушаны прызнаць, што вакцынацыя выклікае больш нізкі ўзровень антыцел, чым перанясенне хваробы.
І, вядома, хваробы потым могуць зноў узнікнуць.
І цяпер мы разумеем, што насельніцтва, якое гадамі ці дзесяцігоддзямі вакцынавалася, мае больш нізкі імунітэт, чым
насельніцтва, у якім большасць людзей маюць натуральны імунітэт.
Абавязкова! Бо імунітэт, у лепшым выпадку, няпоўны, калі ён увогуле дасягаецца.
У вакцынаваных маці ўзровень антыцел ніжэйшы, і таму яны перадаюць сваім дзецям менш антыцел як першасную абарону.
Гэта азначае, што, на падставе гэтых фактаў, якія таксама былі пацверджаны Інстытутам Роберта Коха,
відавочна, што я не магу знізіць ці нават выкараніць краснуху ці іншыя захворванні шляхам вакцынацыі.
Наадварот, калі ў мяне высокі паказчык вакцынацыі ці нават абавязковая вакцынацыя, я шматразова ствараю новыя выпадкі,
якія не могуць узнікаць у папуляцыі, што насамрэч часта пакутуе ад гэтай хваробы, бо інакш развіваецца натуральны імунітэт.
І гэта можна выявіць з дапамогай гэтых узроўняў антыцелаў.
І гэтыя ўзроўні антыцел, вядома, як кажуць, з'яўляюцца своеасаблівай падманкай, што таксама важна ведаць.
Бо, як я ўжо казаў на пачатку, калі нехта не хоча вакцынавацца згодна з гэтай патрабаваннем у Германіі, ён, вядома,
таксама можа зрабіць тэст на антыцелы, каб паказаць, што ў яго дастатковая іх колькасць і вакцынацыя яму не патрэбная.
Але што паказваюць гэтыя антыцелы? Мы ведаем, што пры такіх тэстах на IgG з дапамогай ЭЛАІТ нават у тых, хто сапраўды
перанясў краснуху, узровень настолькі нізкі, што, паводле вынікаў тэсту, ім насамрэч трэба было б
зрабіць вакцынацыю, хоць яны даказана перанеслі краснуху.
Гэта азначае, што мы ўжо бачым, што ўся гэтая справа не мае сапраўднага сэнсу.
І гэта цалкам зразумела, бо, паводле афіцыйнай версіі, мы тут маем справу з «віруснай хваробай».
І з віруснымі захворваннямі ў першую чаргу змагаецца клетачны імунітэт, а не антыцелы.
А калі я вымяраю антыцелы, што з каранавірусам таксама было поўнай лухтой, то я не атрымліваю ніякай інфармацыі пра імунітэт.
Але ўжо цяпер, пры гэтым ускосным прымусе да вакцынацыі ў Германіі, для закранутых асоб патрабуецца даказванне
імунітэту, нават калі дагэтуль такога патрабавання не было.
Але менавіта гэтым гэты закон аб пандэміі пагражае нам усім у будучыні, і тое ж самае можа здарыцца і з іншымі хваробамі.
Мы вінаватыя, і ў выпадку сумневу мы павінны даказаць, што мы імунныя.
І паколькі яны нам як грамадзянам не вераць, яны кажуць: «Так, мы верым толькі ў вынікі аналізаў, якія робім самі».
Аднак не існуе тэсту, які б мог даказаць імунітэт да якой-небудзь хваробы. Важна заўсёды гэта ўсведамляць.
Але мы ведаем нават больш: не толькі тое, што абарона ад паўторнага заражэння краснухай на 100 працэнтаў эфектыўная, калі
вы ўжо хварэлі на краснуху, але і тое, што краснуха, як і іншыя дзіцячыя хваробы, робіць
многія захворванні радзейшымі ў дарослым узросце.
Гэта азначае, што ў цэлым перанясенне дзіцячых хвароб спрыяе абароне здароўя.
Такім чынам, бясспрэчна, што, напрыклад, заіканне і энурэз у дзяцей могуць знікнуць пасля перанесенага краснухі.
Цяпер паведамляецца, што 32 хранічныя захворванні паляпшаюцца або знікаюць пасля інфекцыі воспы.
На працягу многіх гадоў Дзіцячая бальніца ў Базелі наўмысна выклікала ў пацыентаў з нефротычным сіндромам, хваробай нырак,
інфекцыю краснухі, бо было вядома, што пасля інфекцыі краснухай нефротычны сіндром знікаў без аніякага лячэння, якое,
магчыма, спрабавалі прымяняць на працягу многіх гадоў дагэтуль.
Разам з тым, рассеяны склероз значна радзей сустракаецца ў людзей, якія ў дзяцінстве перанеслі такія захворванні, як
краснуха, чым у тых, хто іх не пераносіў або быў вакцынаваны.
І мы таксама ведаем, што ў краінах Трэцяга свету дзеці менш схільныя да паразітарных інвазій і
малярыі, калі яны перанеслі воспу ў дзяцінстве.
Такім чынам, гэта вельмі важны пункт.
Бо калі вы цяпер прымушаеце кагосьці перанесці натуральную хваробу, такія як воспу, якая, як было даказана,
прыносіць шмат карысці для здароўя ў далейшым жыцці, то гэта таксама з'яўляецца парушэннем іх свабоды выбару ў жыцці.
Гэта азначае: так, мы, верагодна, прадухілім у вас воспы, але вакцынацыя не з'яўляецца гарантыяй.
Цяпер мы ведаем, што прынамсі 30 працэнтаў выпадкаў краснухі прыпадае на вакцынаваных людзей, і гэтыя лічбы растуць.
І мы таксама павінны сказаць, што гэтыя карысці для здароўя не забяспечваюцца натуральнай інфекцыяй
краснухі пасля нашай вакцынацыі супраць краснухі.
А потым нехта павінен ацаніць варыянты, і я лічу, што тады амаль ніхто не вырашыць на карысць вакцынацыі, але ў такім
выпадку гэта ўжо не пытанне выбару, а хутчэй прымусу да гэтага, нават калі для адпаведнай асобы існуюць аб'ектыўныя недахопы.
І, як я згадваў раней, цяпер, калі мы назіралі зніжэнне дзіцячых захворванняў, такіх як корь, мы назіраем рост, які неадкладна
ўспрымаецца Інстытутам Роберта Каха або СААЗ як заклік да дзеяння, кажучы: так, цяпер у нас
новыя ўспышкі, таму трэба вакцынавацца зараз».
Гэта, вядома, зусім няправільная рэакцыя. Замест гэтага гэтыя ўспышкі, якія мы цяпер зноў назіраем,
насамрэч непазбежныя, згодна з тым, што я казаў раней.
Паколькі насельніцтва ўсё радзей захворвае на воспу натуральным шляхам і ўсё часцей вакцынуецца, імунітэт да яе павінен зніжацца.
У выніку воспа зноў становіцца ўсё больш распаўсюджанай.
І тады гэта не можа быць прычынай для лічэння, што ад краснухі неабходна вакцынаванне.
Такім чынам, у нас з'явілася новае інфекцыйнае захворванне, што таксама датычыцца і іншых хвароб.
Затым мы праводзім гэтую вакцынацыю з выкарыстаннем аслабленага патагена.
Яно заўсёды забяспечвае недахопавую абарону.
Але калі гэта аслаблены патаген, ён усё роўна з'яўляецца патагенам паводле афіцыйнай
медыцыны і, безумоўна, можа выклікаць захворванне.
І факт у тым, што нідзе ў свеце нікога не ізалююць на 10 ці 14 дзён пасля вакцынацыі.
Пасля вакцынацыі вірус неадкладна вяртаецца ў чалавечую папуляцыю, і таму відавочна, што гэтыя аслабленыя
патагены могуць натуральным шляхам перадавацца іншым людзям.
Гэта азначае, што з кожнай вакцынацыяй рызыка натуральнага распаўсюджвання хваробы зноў павялічваецца.
Гэта азначае, што ў нас будуць новыя інфекцыі, таму што мы распаўсюджваем аслабленыя патагены і таму што мы забяспечваем
горшую імунную абарону, чым пры натуральным захворванні.
А потым вы ўзмацняеце вакцынацыю, і калі вы гэта робіце, з'яўляецца яшчэ больш інфекцыйных захворванняў.
І менавіта гэта мы зноў назіралі за апошнія пяць гадоў у некалькіх краінах з высокім
узроўнем вакцынацыі ад дзіцячых захворванняў.
Вось, напрыклад, вы таксама можаце ўбачыць выпадкі карычневага кашлю ў еўрапейскім рэгіёне. Гэта зарэгістраваныя
выпадкі, чырвоныя слупкі. І вы можаце ўбачыць сінюю лінію ўверсе, якая паказвае, калі (толькі) была зроблена адна доза.
Так рабілі даўно і часта, і другая доза не давалася руцінна; гэта пачало ўхваляцца толькі за апошнія 25 гадоў.
І, як вы бачыце, паказчык другой дозы цяпер вырас да больш чым 90 працэнтаў.
Але ці прывяло гэта да таго, што хваробы сталі радзей сустракацца? Відавочна, што не.
І гэта таксама наступнае ўмяшанне, якое тут робіць заканадаўца.
Такім чынам, прызнана, што, паводле афіцыйнай медыцыны, першая вакцынацыя забяспечвае 95-працэнтны імунітэт.
Калі вы пачакаеце яшчэ 12-15 месяцаў без другой дозы, імунітэт узрастае да 98 працэнтаў.
А пасля другой вакцынацыі, кажуць, паказчык паспяховасці вакцынацыі перавышае 99 працэнтаў.
Насамрэч, аднак, другая вакцынацыя — гэта цалкам непатрэбная мера для больш чым 95 з 100, а дакладней 98 з 100 выпадкаў, таму
што, паводле афіцыйнай медыцыны, імунітэт ужо развіты на 98 працэнтаў пасля першай вакцынацыі — калі проста пачакаць.
І ўсё ж вам усё роўна робяць другую прышчэпку, якая нясе дакладна такія ж рызыкі, як і першая ін'екцыя.
Гэта азначае рызыку 1 смерці на мільён і, як вынік, не менш за 100 цяжкіх захворванняў на мільён.
І гэта нягледзячы на тое, што, мушу прызнаць, большасці людзей яны насамрэч не патрэбныя.
Насамрэч, у 98 з 100 выпадкаў яны залішнія.
Але ж бачна, што людзі не хочуць правяраць, ці гэта непатрэбна; яны проста хочуць зрабіць гэта
другі раз. Гэта таксама не рацыянальная медыцына.
І дарэчы, я хацеў бы вярнуцца да тэмы «абароны статка».
Гэта яшчэ адна модная фраза, якую ў медыцыне выкарыстоўваюць многія, хоць большасць з іх
насамрэч ніколі гэтым пытаннем не займаліся.
І гэтыя тры крывыя паказваюць тры значныя працы па гэтай тэме, якія былі створаны.
Сіняя лінія — праца Фокса з 1971 года.
Мэтадалагічна катастрафічнае па сваёй якасці даследаванне, якое таму грунтуецца на цалкам ілжывых дапушчэннях.
І вось там унізе вы бачыце калектыўны імунітэт, гэта каэфіцыент R.
Гэта азначае гэты фактар інфекцыйнасці, наколькі высока заразная хвароба.
Як вы ведаеце, гэта неаднаразова згадвалася ў сувязі з каранавірусам: «Каэфіцыент R павінен быць ніжэйшы за 1».
У лепшым выпадку, як сцвярджалася, было 2. І гэта таксама тут пазначана, 2.
Такім чынам, пры гэтым каэфіцыенце R роўным 2 для каранавіруса, згодна з працай Фокса, на якой грунтавалася ўсё да 2020
года, быў бы неабходны калектыўны імунітэт у 50 працэнтаў.
Вось вам і паведамляныя 60 ці 80 працэнтаў.
Гэта не мае ніякага дачынення да ніякіх навуковых даследаванняў.
Аднак, паколькі праца Фокса таксама заснавана на цалкам ілжывых дапушчэннях, яна была пералічана двума іншымі
даследчымі групамі тут у 2020 годзе. Зноў, значэнне R складае 2.
Адна група складае 10 працэнтаў, другая — 20 працэнтаў.
Гэта значыць, што гэта такія паказчыкі, калі, калі вы рэкамендуеце вакцынацыю, 10-20 працэнтаў людзей у
краіне яе робяць, таму што яны не хочуць пра гэта думаць, яны ідуць да доктара і робяць прышчэпку.
Мне не патрэбны ніякія прымусовыя меры ці што-небудзь яшчэ, каб абараніць сваю стадо.
І калі хвароба стала заразнейшай, у нас вельмі высокае R-колькасць для воспы, якое ацэньваецца
прыкладна ў 15–17, пра гэта тут нават не згадваецца.
Нават тады яны ніколі б не дасягнулі 80 ці 90 працэнтаў абароны статка; у лепшым выпадку яны дасягнулі б 60-70 працэнтаў.
І паколькі ў нас ужо былі паказчыкі значна вышэй за 80 працэнтаў яшчэ да таго, як вакцынацыя стала абавязковай, нават
гэтыя даследаванні не падтрымліваюць ідэю, што калектыўны імунітэт увогуле эфектыўны, што, вядома ж, вельмі спрэчна.
І гэта таксама тэрмін з ветэрынарнай медыцыны, як вы бачыце: «абарона статка».
Ну, гэта сумнеўнае пытанне...
Тады гэтай працай яго таксама не абгрунтуеш.
Праблема, аднак, у тым, што пры цяперашніх тэмпах вакцынацыі мы бачым не толькі тое, што ўсё больш пажылых людзей — як я ўжо
казаў, цяпер на долю тых, каму больш за 20 гадоў, прыпадае палова ўсіх выпадкаў — заражаюцца, але і
тое, што большасць заражаных цяпер вакцынаваныя.
Такім чынам, пры кожным успышцы вы можаце даведацца, калі спытаеце — улады вельмі неахвотна, але ўсё ж можна даведацца,
што прынамсі 30 працэнтаў заражаных былі вакцынаваныя.
Вось вам і любы ахоўны эфект.
Аднойчы нехта вывучыў 18 справаздач пра ўспышкі краснухі сярод школьнікаў. Паказчыкі вакцынацыі вагаліся ад 71 да 99,8 працэнта.
І гэта відавочна, калі цяпер, напрыклад, у Германіі ў нас ёсць такая абавязковая вакцынацыя для дзяцей ясляў
і школ, то можна меркаваць, што пытацца нават не трэба.
Вядома, яны ўсе прышчэпленыя, інакш яны б не хадзілі ў школу.
Такім чынам, гэта азначае, што гэтыя высокія паказчыкі вакцынацыі зусім нічога не прадухіляюць.
Наадварот, гэтыя захворванні працягваюць распаўсюджвацца, асабліва калі ўлічыць, што праводзяцца вакцынацыі, дзяцей не ізалююць
і яны па-ранейшаму знаходзяцца ў калектывах з іншымі дзецьмі.
Гэта было б больш верагодна, каб справакаваць далейшае распаўсюджванне краснухі.
Гэта даследаванне, праведзенае Голдманам і Мілерам, якія разлічылі розныя паказчыкі для рознай
колькасці краін на працягу двухгадовага перыяду. Тут, напрыклад, паказчыкі разлічаны для 30 краін.
Тут вы можаце ўбачыць колькасць прышчэпак, якія атрымліваюць дзеці, на ніжнім восі X і дзіцячую смяротнасць на восі Y.
Гэта не прычынна-выніковая сувязь, але вельмі, вельмі моцная карэляцыя, а менавіта R 0,70, што статыстычна значнае на
ўзроўні 0,1 працэнта, а гэта азначае, што чым часцей праводзяцца вакцынацыі ў краінах, тым вышэйшы паказчык дзіцячай смяротнасці.
З гэтага немагчыма вывесці прычынна-выніковую залежнасць. Аднак, калі карэляцыя высокая,
прычынна-выніковую залежнасць неабходна даследаваць.
І насамрэч, усё павінна быць наадварот.
Чым больш прышчэпак атрымліваюць дзеці, тым здаравейшымі яны павінны быць і тым меншая
верагоднасць іх смерці. Аднак такой карэляцыі не існуе.
Гэта азначае, што гэтая карэляцыя дакладна паказвае, што вакцынацыя не абараняе здароўе дзяцей, бо
без карэляцыі не можа быць прычынна-выніковай сувязі.
І гэтай прычынна-выніковай сувязі паміж вакцынацыяй і паляпшэннем здароўя дзяцей не існуе.
А фактычныя вынікі гэтых вакцын можна ўбачыць у даследаванні вакцын, нядаўна праведзеным кампаніяй GSK у Англіі, з перыядам
назірання ў 42 дні, што ў любым выпадку вельмі кароткі тэрмін.
Такім чынам, хранічныя захворванні ўвогуле нельга дыягнаставаць.
Аднак на грудніках не праводзілася ніякіх назіральных даследаванняў; замест гэтага
груднікі вакцынавалі ў рамках даследавання.
Такім чынам, гэта ўжо пытанне, якое выклікае больш чым сур'ёзную этычную занепакоенасць.
Пяцьдзясят працэнтаў немаўлят — як прывітанне на гэтай планеце — непажаданыя пабочныя эфекты.
6,1 працэнта адчулі ўплыў на свой штодзённы графік. 2 працэнты сутыкнуліся з сур'ёзнымі пабочнымі эфектамі.
І ўсё гэта дзеля вакцынацыі, якая павінна была абараніць немаўлят у далейшым жыцці.
10 працэнтаў немаўлят вымушаны былі звярнуцца ў аддзяленне неадкладнай дапамогі.
З-за гэтага мы і вакцынуем? Ці праводзяцца такія даследаванні? Гэта ж не можа быць праўдай!
Калі ўвогуле разглядаецца якая-небудзь вакцынацыя, то, на маю думку, гэта можа быць толькі таму, што ў
надзвычай рэдкіх выпадках яна можа нанесці пэўную шкоду адпаведнай асобе, якую, магчыма, нельга выключыць.
Але, улічваючы, наколькі яны распаўсюджаныя, можна толькі задавацца пытаннем, якія ж гэта жахлівыя рэчывы.
І калі паглядзець даўжэй, пасля 180 дзён 3,4 працэнта мелі новыя хранічныя захворванні.
Немагчыма прадказаць, што здарыцца з гэтымі дзецьмі ў бліжэйшыя гады.
Такім чынам, давайце падсумуем выснову: коры — гэта старажытнае дзіцячае захворванне, якое
рэдка закранала дарослых. Цяпер гэта змянілася.
Аднак гэта стан, які, хутчэй за ўсё, не выкліча сур'ёзных ускладненняў або не будзе
смяротным для дзяцей, калі яго не лячыць.
І такім чынам, стан, які можа станоўча паўплываць на здароўе ў больш познім узросце.
Вы не толькі імунныя да краснухі, але і ў вас значна ніжэйшая рызыка заразіцца многімі іншымі хваробамі.
І таму «абарончую вакцынацыю», якая нібыта павінна забяспечыць нейкую абарону, насамрэч нельга сур'ёзна
разглядаць у выпадку з воспы або іншымі захворваннямі.
Бо ўсе гэтыя вакцынацыі могуць прывесці да непрадказальных сур'ёзных захворванняў і нават смерці.
Нават калі гэта так рэдка, як сцвярджаюць лабісты вакцынацыі, рызыку немагчыма прадказаць у асобных выпадках.
І што страчана ва ўсёй гэтай дыскусіі — уключаючы прымус да вакцынацыі ад COVID-19 — дык гэта тое, што, у адрозненне
ад тэрапеўтычных мер, мы заўсёды гаворым пра лячэнне здаровых людзей. І тут планка пастаўлена надзвычай высока.
А калі вы цяпер зрабілі гэтую вакцынацыю супраць краснухі абавязковай і будзеце прытрымлівацца
гэтага, то грамадства ператворыцца ў грамадства дурняў.
Шыльдынгерцы, якія спрабавалі зняць траву са сценаў горада і прыдумалі, што яе можна даць на ежу каве, але не ведалі, як
падняць каву на сцены горада, потым прыдумалі бліскучую ідэю падняць яе туды на вяроўцы. На
жаль, калі кава дабралася да верху, яна павесілася.
І па сутнасці гэта тая ж сітуацыя, што і з вакцынацыяй супраць краснухі.
Дзякуй за вашу ўвагу.