2020ko martxoaren 1ean, Alemanian, hain deitutako Sarrampioaren Babeserako Legea indarrean sartu zen.
Sasoi-babesaren froga aurkezteko betebeharraren barruan, gurasoek aukera dute dagokion osasun-agintariarekin kontsultara joateko.
Kontsulta hauek gurasoak deituriko sarrampioaren txertaketaren beharra sinestaraztea dute helburu.
Adierazpen hauek bezalakoak: "Txertoak zure semeari gutxiago kalte egingo dio sarampioa hartuko balu baino", "Sarampioa behera
egin du txertoa sartu zenetik", "Zure semeak ez du sarampiorik hartuko, beste guztiak txertatuta daudelako", "Txertoak
talde-immunitateari laguntzen dio [(=taldeko immunitatea: komunitate bat (gehienbat) gaixotasun kutsakor
batetik babestuta dago.)!" eta "Dena zientifikoa da!"
Bere egungo eta informagarria den aurkezpenean, Dr. Gerd Reuther-ek ukatu egiten ditu izen horrekin ezagutzen diren
sarrampioaren aurkako txertaketako aholkulariek egindako hainbat baieztapen eta azaltzen du
zergatik diren garrantzitsuak haurtzaroko gaixotasunak.
"Sarasua, beste haurtzaroko gaixotasunek bezala, bizitzako ondorengo etapan gaixotasun
asko gutxiago ohikoak izatera eramaten du."
Honek esan nahi du, oro har, haurtzaroko gaixotasunak pasatzeak osasuna babesten laguntzen duela.
Beraz, ziurra da, adibidez, tartakotasuna eta ohean gernu-ihesak haurrengan desagertu daitezkeela sarampioa pasatu ondoren.
Orain jakinarazi dute 32 gaixotasun kroniko hobetzen edo desagertzen direla sarrampio-infekzio baten ondoren.
Urte askotan, Baselerako Haurren Ospitaleak nefrotiko sindromea zuten pazienteetan, giltzurrun-gaixotasun bat, asmoz
sarrampoi-infekzioak eragin zituen, izan ere, sarrampoi-infekzio baten ondoren nefrotiko sindromea inolako
tratamendurik gabe desagertuko zela jakina baitzen, eta hori urteetan saiatu izan zitekeen.
Bizitzako atxeraagoan esklerosi anizkoitza askoz ere gutxiago ohikoa da haurtzaroko gaixotasunak, hala nola
sarampioa, pasatu dituzten pertsonetan, gaixotasunik pasatu ez duten edo txertatu diren pertsonetan baino.
Eta garapen-bidean dauden herrialdeetatik ere badakigu haurrak parasitoen infestazioari eta malariari gutxiago
sentikorrak direla haurtzaroan sarrampioa izan badute.
Gurasoek ia inoiz ez dute hori entzuten!
Hartu denbora Dr. Gerd Reuther-en aurkezpen osoa ikusteko eta jakinarazi gurasoei, zure tokiko osasun
agintaritzari, medikuei edo zure eskualdeko politikariei.
Eskerrik asko aurkezpenagatik.
Bai, hainbat modutan gezurrak esaten dizkigute, zuk esan zenuen bezala:
Historian gezurrak esaten dizkigute, medikuntza-historian ere bai, eta, gainera, gaur egungo medikuntzari
buruzko faktuetan behin eta berriro gezurrak esaten dizkigute.
Lehen sinetsi nahi ez zutenek ikusi dute, azkenik koronabirusarekin,
informazio ofiziala egiazki ez dela fidagarria.
Eta hori egia izan da aspalditik txertoei buruz esaten den guztian.
Eta horregatik, gaur mastoen aurkako txertaketaz eta mastoen gaixotasunaz hitz egin nahi nuke, ohartarazpen-seinale bihurtu
baita, mastoak oso gaixotasun larri bat balira bezala, askotan konplikazio larriak eragin ditzakeena eta baita heriotza ere.
Eta... – Segundo bat, orain aurkezpenera aldatu behar naiz hori desagertu arte, bai, ondo.
Beraz, hasieratik bertatik bai – ...non, jakina, hasieran larruazaleko sintomek denontzat
nolabaiteko itxura dramatikoa duen baldintza bat den.
Argi dago norbait gaixorik dagoela tenperatura altuak gertatzen direnean.
Baina, egiaz, guztia hasieratik oker doa hedabideek eta, tamalez, baita Osasunaren Mundu Erakundea barne duten erakunde ofizialek
ere zabaldutako guztiz fidagaitzak diren informazioekin.
Duela gutxi, Osasunaren Mundu Erakundeak adierazpen bat plazaratu zuen, egoera dramatikoa zela esanez, alegia,
mundu osoko herrialdeetan sarrampioaren agerraldiak 36tik 57ra igo zirela, %50eko igoera izan zela.
Eta planetan 10,3 milioi sarampio-kasu egongo lirateke, 107.500 heriotzarekin.
Nahikoa da nahasita sentiarazteko, RKI-k beti argitaratzen baitu kopuru bera – gero horretara itzuliko gara,
eta okerra ere bada – milako kasu bakoitzeko heriotza bat.
Baina zenbaketa eginez gero, 100 sarrampio kasu bakoitzeko heriotza bat izango litzateke. Nola liteke hori?
Eta istorio osoa are bitxiagoa bihurtzen da Osasunaren Mundu Erakundearen azken gako-informazioa begiratzean.
Azken 25 urteotan, txertaketek 60 milioi pertsonen bizitzak salbatu dituzte.
Adibidez, urtean 100.000 heriotza esaten baduzu, 25 urtez, 2,5 milioi heriotza izango lirateke.
Eta nola salbatu zezakeen txerto batek 60 milioi bizitza?
Beraz, oso argi dago zerbait ez dagoela ondo.
Eta WHOren argitalpen xehea irakurtzeko ahalegina egiten baduzu, ikusiko duzu WHOk ez zuela behatutako datuetan
oinarritu, baizik eta argitalpen horretan adierazi zuela behatutako datuak nahikoak ez zirela.
Eta, beraz, datuak pertsonalki onartu zituzten eta ordenagailu-programa batekin simulatuarazi
zituzten, hain zuzen Measles CFR izeneko programa batekin.
Eta programa honek, jakina, ez zuen 1.000 biztanleko heriotza bat sartu, baizik eta 100
biztanleko heriotza bat. Eta beste zenbait suposizio.
Edonola ere, hemen jakinarazitako sarrampio kasuen kopuru osoa erabat okerra da.
Eta hori ere aplikagarria da, apur bat eskala txikiagoan begiratuta, Europarako.
Horrela, agian berriro ere argi utzi beharko litzateke Munduko Osasun Erakundearentzat Europa ez dela
Europa, baizik eta mendebaldeko potentzien Europa.
Barne hartzen ditu Groenlandia, Europa Beringeko itsasartearaino hedatzen da, Vladivostok arteko guztia, eta, gainera,
Israel txikia ere ikus daiteke, zeinak, egiaz, Europarekin zerikusirik ez duen arren, Europako eskualdean sartuta dagoen.
Beraz, "Europan sarrampio kasuen gorakada dramatikoa" bezalako titularrak irakurtzen badituzu, litekeena da Israel edo
beste herrialde txiki batean kasu batzuk gehiago egon izana.
Baina hori "Europa" izango litzateke, ez Europar Batasuneko herrialdeak.
Baina zer gertatzen ari da benetan Europar Batasunean?
2023an, EBko 30 herrialdetan sarampioaren 2.361 kasu izan ziren.
Milioi bat biztanleko 5,2 kasu.
Beraz, benetan ez da gaixotasun ohikoa, baizik eta, medikuntzan dakigunez, oso gaixotasun arraroa da.
Bereziki farmazia-industriaren alde Europako Batasunak gaixotasun arraroetarako ezarri duen definizioarekin alderatuta.
Azken finean, farmazeutika-industria izan zen duela urte batzuk gaixotasun arraroetarako medikamentuen ardura
lehenik eta behin bere gain hartu behar zuela eskatu zuena.
Baldintza bereziak behar dituzu, eta ondoren definizio bat aurkitu behar izan zenuen – zer da gaixotasun arraroa?
Europako Batasunean gaixotasun arraroa da 10.000 pertsonatik bost baino gutxiagori eragiten diona.
Begi bat bota diezaiogun sarrampioari.
Alemanian urtean 50etik 500era bitarteko kasu batzuk besterik ez balira, Europan sarampioa oraindik gaixotasun
arraroa izango litzateke, baina 41.500 kasu izan balira.
Hala ere, oraindik ere gaixotasun arraroa izango litzateke.
Horrek esan nahi du errealitatea dela sarampioa benetan oso gaixotasun arraroa dela.
Eta hauek dira orain ditugun datuak, 2001etik 2018ra.
Ezkerrean argi ikus dezakezu: 2001ean 6.000 kasu izan ziren, 2008an berriz 500.
Eta orain, 2020an, derrigorrezko txertaketa ezarri zenean, 50 kasu izan ziren.
Horrek esan nahi du hemen kasu kopuru oso txiki bati buruz ari garela.
Eta interesgarria da, halaber, 2020an derrigorrezko txertaketaren 50 kasu egon direla... – zeina, egiazki, termino egokiagoa
den, izan ere, ez baita egokia betebeharraz hitz egitea.
Zerbaitean betebehar bat betetzea bezalakoa da. Konpultsio bat da.
Baina legez esanda, hemen benetan adierazten ari dena txertatzea derrigortzeko presioa da.
Non esan behar den azken 20 urteotan garapen honek bakarrik erakusten duela zertan dagoen haren beharra objektiboki.
Azken 20 urteetako aldaketa nabarmena 2001etik 2003ra bitartean 6.000etik 766ra jaitsiera izan zen. Eta han zer gertatu zen?
Txertaketa-tasa ez da aldatu. Txertatzeko inolako beharrik ez da egon.
Ez, gertatutakoa izan zen sarrampio kasuak jakinarazteko betebeharra ezarri zela, eta lehen begiratuan absurdoa dirudiena.
Horrek esan nahi du medikuei sarampio-kasuak osasun agintariei jakinaraztera behartzen baditut, kasuen
kopurua ehuneko hamarrera jaisten dela. Nola liteke hori?
Nire ustez, azalpen bakarra da hauek ziurrenik benetako datuak direla.
Baina aurreko zenbakiak, alegia 6.000 eta 1990eko hamarkadan are altuagoak, inoiz ez ziren zehatzak izan.
Argi dago asmatutakoak direla, izan ere, nola bestela azaldu daiteke medikuek gaixotasuna osasun
agintariei jakinarazi ez dutenean zigortzen direnean kasuen kopurua bat-batean jaisten dela?
Hori ezin da egia izan. Beraz, beste kasu batzuetan ikusi dugun bezala, suposatu behar dugu datuak
hamarkadetan zehar Robert Koch Institutua asmatu dituela.
Txosten-betebeharra indarrean sartu zenetik, beste fenomeno bat agertu da, zenbakiok islatzen ez dutena, alegia,
sarrampio-kasuen batez besteko adina handitzen ari dela.
Gaur egun, sarrampio kasu guztien erdia 20 urtetik gorako pertsonetan gertatzen da.
Horrek esan nahi du zerbait aldatu dela. Eta txertaketekin kausalitate-lotura bat ere suposatu behar da.
Mendeetan, sarrampioa ez zen helduak kaltetzen zituen gaixotasuna.
Hauek oso kasu arraroak ziren. Aitzitik, hasierako arazo bat zen.
Hori jada ez bada hala, eragile bat egon behar da.
Eta une honetan sinesgarri den eragile bakarra txertaketen ezarpena da.
Edozein modutan, egoera osoa horrelakoa da, gaixotasuna oso arraroa baita.
Eta kalkulatzen baduzu mediku batek, batez beste, 30 urteko praktikaldian 200.000 inguru paziente-harreman
izaten dituela, mediku arrunt batek 150 urte lan egin beharko lituzke sarampio kasu bakarra ikusteko.
Hala ere, hau "osasun-arrisku berezi" gisa interpretatzen da.
Hori da groteskoa, Infekzioen Babeserako Legeak xedatzen baitu transmisio-mehatxua dela: gaixotasun kutsakorra, klinikan
aurrerapen larriagoko formengatik eta hedatzeko moduarengatik jendarte orokorrarentzat arrisku larri bat izan daitekeena.
Galdera da: nola egin daiteke hori gaixotasun oso arraro baterako, eta, datu ofizialen
arabera, oso gutxitan larri edo hilgarria dena?
Hori, egiaz, ezinezkoa da. Baina Infekzioen Babeserako Legearen atal hau Alemanian sarrampioaren aurkako txertaketa
behartzeko modu zeharkako bat justifikatzeko erabili da.
Ez dira guztiak eragindakoak. Monitoreetan hemen ikusten dudanez, gehienak 1971 baino lehen jaio ziren, esateko
moduan, eta, beraz, goiztiar jaiotzaren graziaz onuradun dira.
Orduan pentsa liteke norbaitek immunitatea izango zuela.
Hala ere, 1970eko abenduaren 31tik aurrera jaiotako edonork egiaztatu behar du sarrampioa pasatu duela
edo, bestela, sarrampioaren aurkako txertoa jaso duela.
Hau haur eskolako eta eskolako umeei, komunitate-instalazioetako langileei, 1971n edo lehenago jaiotako
pertsonei eta osasun-langile guztiei aplikatzen zaie.
Zeren eta uste baita, edo behintzat iradokitzen baita, komunitateko instalazio hauetan
sarrampioaren arrisku bereziki handia dagoela.
Eta benetan aplikatzen den ala ez aztertu behar duzu.
2020ko Federal Kontseiluaren arabera, Alemanian guztira 11 milioi pertsonak frogatu behar dute sarrampioarekiko immunizatuta
daudela, gaixotasunaren bidez edo txertaketaren bidez.
Birus-gaixotasun baten aurkako immunitatea frogatzea nahiko iluna den gai bat dela beste istorio bat
da, eta hori pixka bat geroago eztabaidatuko dugu.
Baina begiratu honi: 2014 eta 2018 artean, 430 sarrampio-txingorrak izan ziren, 3.178 kasu erregistratuta, eta
horietatik laurdena bakarrik gertatu zen komunitateko instalazio hauetan, non langileek immunitate-froga aurkeztu behar duten.
Gainerako kasuen %75a lekuetan gertatu zen, non txertaketa oraindik ez den derrigorrezkoa.
Honek ere erakusten du hemen, Robert Koch Institutuko, STIKOko eta osasun agintarien izeneko aditu batzordeek
ezartzen ari direna, arrazionaltasunetik oso urrun dagoela.
Egoera orokorra ziurrenik ondo ezaguna da.
Sarasua askoz ohikoagoa zen. Hemen daude sarasuarengatiko heriotzak.
Hori dela eta, kasu kopuru osoaren ordez heriotza-kopuruari erreferentzia egiten diot, izan ere, lehenago azaldu nuen
bezala, jakinarazpen-betebeharra soilik 2001ean ezarri baitzen.
Lehenago ez zegoen txosten-betebeharrik. Horrek esan nahi du aurretik kasuen benetako kopurua ez dela benetan ezagutzen.
Zeren, denboran atzera joan ahala, sarampioa zuten jende askorentzat medikuarengana joatea nahiko ohikoa baitzen.
Haurtzaroan sarrampioa nuenean, ni ere etxean nengoen.
Hori izan zen amaren diagnostikoa, eta hark esan zuen: "Orain egun batzuk ohean geratuko zara, eta ondo
zaudenean berriro altxatuko zara." Eta horixe zen guztia.
Jakina, hori estatistiketan ez da agertzen. Horregatik daude heriotzak.
Baina 1960ko hamarkadan, sarampioagatik 100 eta 200 bitarteko heriotza egotziak izan zirela jakin da.
Esaten dut, alegian, kausalitatea inola ere ziurra ez delako.
Eta 1974an sarrampioaren txertoa lehen aldiz ezarri zenean, eta 1976an sarrampioa ezabatzeko kanpaina indartu
zenean, kopuru horiek jada nabarmen jaitsi ziren 40 azpitik.
Honek esan nahi du sarrampio-kasuen eta sarrampio-heriotzen etengabeko beherakadaren joera jada ezarrita zegoela.
Ez dago inolako kausalitate-loturarik txerto hauek eta horren artean.
Baina estatistiketan beste zerbait interesgarri dago.
Berriro pentsa RKIren adierazpen hau: mila kasu bakoitzeko heriotza bat.
1960ko eta 1970eko hamarkadetan, sarampioaren txertoa ezarri aurretik, 800.000 jaiotza izan genituen.
Honek esan nahi du 800.000 jaiotza horietatik, guztiak txertatuta egongo balira edo sarrampioaren heriotza-tasa %0,1ekoa balitz,
sarrampioz hildako haur askoz gehiago egon beharko liratekeela, izan ere sarrampioa haurtzaroko gaixotasun
nahiko ohikoa baitzen eta haur gehienek izaten baitzuten.
Eta, milako batek sarampioa hartuta benetan hil izan balitz, ezin zitekeen 50, 100 edo 150 heriotza baino gutxiago egon.
Beraz, hemen ere berriro ikusten dugu zenbakiak oso askatasunez manipulatzen ari direla, alegia 1.000 biztanletik
batena, azken hamarkadetan bildutako datu osoetan oinarrituta industrializatutako herrialdeetarako frogatu ezin dena.
Eta Auzitegi Konstituzional Federalak bere ebazpenean 10.000 bakoitzeko 1eko erlazioa onartu zuen.
2018tik 2024ra bitarteko azken urteotan, gutxienez, ezkerrean sarrampioak eta eskuinean errubolak agertzen
dituzten sarrampio-kasuen kopurua (heriotzak eta kalte iraunkorrak barne) RKIren datu ofizialak dira.
Beraz, ikusten duzuenez, sei urtean ez da heriotzarik izan, ez da kalte iraunkorrik izan.
Beraz, hau ez da gaixotasun bat, eta ezingo luke inolaz ere publiko orokorrarentzat arriskurik ekarri.
Honek esan nahi du lehenago erakutsitako infekzioaren kontrolerako klausularen aplikazioa
ezin dela zenbakietatik osorik ondorioztatu.
Atzera begiratuago, 7.092 sarrampio kasuetatik, hiru heriotza benetan sarrampioak eragindakoak direla jakinarazi dira.
Baina, noski, galdera da ea sarampioa benetan kausa izan zen.
Bakarrik aldarrika nezake errubioak bere kabuz aurrera egin zuela eta inor hil egin
zela tratamendu kanpoko inolako eraginik gabe.
Esan dezaket, bai, jakina, sarrampioa izan zela gizakientzat hilgarria zen agentea.
Baina tratatu eta arriskuekin ere tratatzen dudanean, noski, bestelakoa da.
Orduan, beti dago aukera norbait oinarrizko gaixotasunagatik hil izateko, baina baita tratamenduagatik ere.
Eta substantzia inbaditzaileak ere erabiltzen dira, sarrampioaren kasuan ere, haurraren egoera okerrera jarraitzen badu.
Pentsa besterik gabe nola gertatu zen hori Estatu Batuetan, non esaten zuten haurren artean norbait sarrampioz hil zela.
Bai, halako haur bat arnasketa-laguntza jasotzen ari da. Argi geratu da gaixotasunak oso bestelako itxura zuela.
Baina norbaiti arnasketa-laguntza ematen ari banaiz, horrek esan nahi du opioideekin sedatzen ari naizela, erlaxatzen, agian
remdesivir ematen ari naizela – beste modu batera esanda, albo-ondorio larriak dituzten
antiviral ezezagun batzuk – eta, hala ere.
Baina hain urrun joan ere ez dut behar.
Ba, gaur egun ohiko praktika da, batez ere ospitaleetan, sukar txiki bat ere berehala jaistea.
Eta batez ere sarrampioarekin sukarra areagotzen denean, antipiretikoak erabiltzen dira.
Eta ez beldurreko benda edo agian zahar on asprinarekin, baina gaur egun, haurrentzat ere, neurri
indartsuagoak hartzen dira, adibidez diklofenako edo ibuprofeno.
Eta hemen, Arzneimittel-Telegramm (Medikamentu Telegrama)tik, pakete-txostenean irakur dezakezu sukarra murrizteko
erabiltzen diren bi substantzia hauek buruko minak, goragalea, botaketak eta baita aseptiko meningitisa ere eragin ditzaketela.
Beste modu batera esanda, meningitisa da sarampioaren ibilbide larri baten konplikazio hilgarria edo kausa
gisa hartzen dena, meningo-entzefalitisa eragiten duena.
Eta hau, adibidez, medikamentu hauekin bakarrik posible da.
Eta heriotza gertatu den kasu bakar batean ere ez dakit saiatu zirenik bereizten terapiaren ondorioek paperik izan zuten ala ez.
Hori automatikoa da; sarrampioa norbait hil duela deklaratzen da.
Eta azkenean, ziurrenik agertuko da inork inoiz ez duela sarampioz hil.
Badira zenbait ikerketa argi adierazten dutenak sukarra murriztu ezean gorputzak gaixotasunaren bilakaera
naturala oso ondo jasaten duela, gutxienez haurretan.
Eta gaixotasunaren amaieran agertzen den sukar altu hori sendatze erabakigarri bat lortzeko guztiz beharrezkoa dela.
Eta, gainera, Unibertsitateko Graninger irakaslea aipatzea ere gustatuko litzaidake, zuen artean
batzuek, austriarrak bazarete, agian ezagutuko duzuena.
Graninger irakaslea, gainera, gaur egun ere bizirik dagoena, Vienako AKHko lankide ohia eta 30 urtez mundu
mailako infekzio-aditua izan zena, garaian esan zuen:
Gaur egun jendeak ezin du jada sukar egoki bat izan – hori da kezkagarria den ondorioa.
Barruko beroa sortzeko gaitasuna gure garapen ebolutiboaren aldetik defentsa-mekanismo zaharrena da.
Eta gaixotasunen bilakaera eta biziraupenerako ere funtsezkoa da sukarra benetan ager daitekeela.
Eta horrela da. Graninger ez zen inolaz ere medikuntza alternatiboko praktikatzailea, baizik eta esperientzia handiko
mediku konbentzionala; hark hau esan zuen, baina, aldi berean, belaunaldi zaharraren kide gisa, sukarra murrizteak
norbaiti kalte larriak eragin diezazkiokeela ere onartu zuen.
Eta hori diklofenako edo ibuprofeno bezalako sendagaiekin konbinatzen baduzu, kalte bikoitza
eragin dezakezu, eta horrek heriotza ere ekar dezake.
Eta ofizialki emandako datuen arabera sarrampioaren eta sarrampioaren aurkako txertaketaren arriskua aztertzen
badugu, ikusten dugu derrigorrezko txertaketaren kontzeptu erabat arrazionalik gabeari aurre egin behar diogula.
Alemanian urtean 50 eta 100 kasu ditugu.
Austria beti hamarrez zatitu zitekeen.
Orain kasu horietako erdiak haurretan daude, hau da, 25etik 250era bitarteko kasu pediatrikoak.
Eta ondoren, 5.000 eta 10.000 kasu bakoitzeko heriotza bat izan dezakegu.
Hori da estatistikek benetan erakusten dutena, tratamenduak eragindakoak izango ziren heriotza hauek
oraindik ere sarrampio-heriotza gisa kontatzen direnean.
Honek esan nahi du, urteko maiztasunaren arabera, 10 eta 200 urte bitartean haur baten heriotza bat izango genukeela.
Beraz, zer gertatzen da sarampioaren txertaketarekin? Txertaketa-lobbykoek beraiek onartzen dute urtero sarampioaren
txertaketagatik batetik bi heriotza egon behar direla.
Alemanian ematen diren milioi bat inguru txertaketa dira horiek.
Eta txerto bakoitzerako aipatzen den gutxienekoa milioi bakoitzeko heriotza bat da.
RKIren informazio ofizialaren arabera, bat eta bi heriotza; eta baita RKIren informazio ofizialaren arabera:
urtean ehun albo-ondorio larri, kalte iraunkorrak barne.
Hori espero daiteke. 10 eta 200 urteko tarte bakoitzeko haur baten heriotzarekin alderatuta.
Beraz, alde eta kontra dauden onurak eta kalteak neurtzean, ez zegoen arduradun medikorik, ezta arduradun politikaririk ere,
bere burua ondo duenik inoiz txertaketaren alde erabakiko zuena, eta, jakina, are gutxiago derrigorrezko txertaketaren alde.
Zeren eta okerragoa delako: sarrampioak bizitza osorako immunitatea uzten dizu.
Honek esan nahi du sarrampioa izan duen pertsona batek inoiz ez duela berriro sarrampioa hartuko.
Sukar txikiaren antzekoa da. Sukar txikia izan duen edonork berriro ez du harrapatuko.
Baina gauzak bestelakoak dira txertaketaren ondoren.
Ez dago bakarreko txertaketarik; txertaketen eraginkortasunean sinesten bada ere, batere ez dago medikuntza
ebidentzian oinarriturik, izan ere, ez baitira egoki egindako placebo-azterketekin probatu.
Orduan, txertaketaren aldeko lobbyistek ere onartu behar dute txertaketak gaixotasuna pasatzeak sortzen
dituen antigorputz-maila baxuagoak eragiten dituela.
Eta, noski, gaixotasunak berriro gerta daitezke.
Eta orain ohartzen gara urte edo hamarkada luzez txertatuta egon den populazio batek immunitate txikiagoa duela, non
gehienek immunitate naturala duten populazio batekin alderatuta.
Jakina! Izan ere, immunitatea, onenean ere, osatugabea da, lortzen bada ere.
Txertatutako amek antigorputz-maila txikiagoak dituzte eta, ondorioz, hasieratik beren seme-alabei babes
gisa transmititzen dizkieten antigorputzak gutxiago dira.
Horrek esan nahi du, faktu horien arabera, Robert Koch Institutua ere baieztatu dituenak, argi dagoela ezin
dudala txertoen bidez sarampioa edo beste gaixotasun batzuk murriztu edo are desagerrarazi.
Alderantziz, txertaketa-tasa altua badut edo txertaketa derrigorrezkoa bada, etengabe kasu berri batzuk sortzen ditut,
gaixotasun honek benetan maiz jotzen duen populazio batean gertatu ezin direnak, bestela immunitate naturala garatzen delako.
Eta hori antigorputz-maila hauekin detektatu daiteke.
Eta antigorputz-maila hauek, jakina, esaten duten bezala, apur bat engainu bat dira, eta hori ere garrantzitsua da jakitea.
Izan ere, hasieran esan nuen bezala, Alemaniako txertaketa-betebehar honen pean norbaitek txertatu nahi ez badu,
noski, antigorputz-proba bat egin dezake, nahikoa antigorputz dituela frogatzeko eta txertatu beharrik ez duela erakusteko.
Baina zer adierazten dute antigorputz hauek? Badakigu IgG ELISA proba hauetan, egiaz sarrampioa izan duen pertsona batek
ere hain maila baxuak dituela, ezen proba-emaitzaren arabera, egiaz sarrampioa izan arren, txertatu beharko lukeela.
Honek esan nahi du jada ikus dezakegula guztia ez dela benetan zentzurik duenik.
Eta oso argi dago, izan ere, ofizialaren arabera hemen birus-gaixotasun batekin ari gara.
Eta birus-gaixotasunak nagusiki zelula-immunitatearen bidez borrokatzen dira, ez antigorputzekin.
Eta antigorputzak neurtzen ditudanean, koronabirusarekin ere guztiz zentzurik gabekoa zen
bezala, immunitateari buruzko informaziorik ez dut.
Baina dagoeneko gertatzen da, Alemanian txertatzeko presio zeharkako honekin, immunitatearen froga beharrezkoa dela pertsona
interesdunentzat, nahiz eta orain arte hala eskatua ez izan.
Baina hori da, hain zuzen, pandemiako lege honek etorkizunean gaixotasun mota guztietarako guztioi mehatxatzen diguna.
Gu errudunak gara, eta zalantzarik izanez gero, frogatu behar dugu immunizatuak garela.
Eta herritar gisa ez gaituztelako sinesten, diote: bai, guk bakarrik gure probak sinesten ditugu.
Hala ere, ez dago gaixotasun baten aurkako immunitatea frogatzeko probarik. Hori beti kontuan izatea garrantzitsua da.
Baina hori baino gehiago ere badakigu: ez bakarrik sarampioa berriro hartzeko babesa %100eko eraginkortasuna duela sarampioa
izan baduzu, baizik eta sarampioak, beste haurtzaroko gaixotasunek bezala, bizitzako ondorengo
etapan gaixotasun asko gutxiago agertzea eragiten du.
Honek esan nahi du, oro har, haurtzaroko gaixotasunak pasatzeak osasuna babesten laguntzen duela.
Beraz, ziurra da, adibidez, tartakotasuna eta ohean gernu-ihesak haurrengan desagertu daitezkeela sarampioa pasatu ondoren.
Orain jakinarazi dute 32 gaixotasun kroniko hobetzen edo desagertzen direla sarrampio-infekzio baten ondoren.
Urte askotan, Baselerako Haurren Ospitaleak nefrótico sindromea zuten pazienteetan, giltzurrun-gaixotasun bat, asmoz
sarrampoi-infekzioak eragin zituen, sarrampoi-infekzio baten ondoren nefrótico sindromea inolako tratamendurik gabe desagertuko
zela jakina zelako, eta hori urteetan saiatu izan zitekeen.
Bizitzako atxeraagoan esklerosi anizkoitza askoz ere gutxiago ohikoa da haurtzaroko gaixotasunak, hala nola
sarampioa, izan dituzten pertsonetan, gaixotasunik izan ez duten edo txertatu diren pertsonetan baino.
Eta Hirugarren Mundutik ere badakigu haurrak parasitoen infestazioari eta malariari gutxiago
sentikorrak direla haurtzaroan sarrampioa izan badute.
Beraz, hori puntu oso garrantzitsua da.
Zeren eta orain norbaiti naturalki agertzen den gaixotasun bat, sarampioa, pasatzera behartzen badiozu, eta hori bizitzako
ondorengo etapan osasun-onura ugari eskaintzen dituela frogatuta dagoenez, orduan hori ere
bizitzako hautatzeko askatasunaren urraketa bat da.
Hori dio: bai, agian txertoarekin sarampioa hartzea saihestuko dizugu, baina ez da ziurra.
Orain badakigu sarampio-kasuen %30 gutxienez txertatutako pertsonen artean daudela, eta kopuruak gora doaz.
Eta esan behar dugu ere, gure sarampioaren aurkako txertaketaren ondoren, sarampioaren infekzio
naturalak ez dituela osasun-onura hauek eskaintzen.
Eta ondoren norbaitek onurak eta kalteak neurtu behar ditu, eta uste dut ia inork ez duela orduan txertaketaren alde erabakiko;
baina kasu horretan ez da hautu kontua, baizik eta pertsona hori behartzea, nahiz eta
pertsona horretarako desabantaila objektiboak egon.
Eta lehenago aipatu nuen bezala, orain haurtzaroko gaixotasunetan, hala nola sarrampioan, beherakada ikusi dugunez,
gorakada bat pairatzen ari gara, eta hori berehala hartzen dute Robert Koch Institutua edo Osasunaren Mundu Erakundeak
ekintzarako deia bezala, esanez, bai, orain agerraldi berri batzuk ditugu, beraz, orain txertatu behar dugu.
Hori, noski, erabat okerreko erreakzioa da. Horren ordez, orain berriro ikusten ari garen agerraldi hauek, egia
esan, saihestezinak dira, aurretik esan nuenaren arabera.
Biztanleria gero eta gutxiago jasotzen du naturalki sarampioa eta gero eta gehiago txertatzen denez, sarampioarekiko
immunitatea murriztu egin behar da. Eta horrekin, sarampioa berriro ere ohikoagoa bihurtzen ari da.
Eta, beraz, ezin da izan sarrampioa txertoa jartzea beharrezkoa den gaixotasun gisa hartzeko arrazoia.
Beraz, gaixotasun infekzio berri bat dugu, eta hori beste gaixotasun batzuetan ere aplikagarria da.
Ondoren, ahuldutako patogeno bat erabiliz txerto hau administratzen dugu.
Beti babes osatugabea eskaintzen du.
Baina patogeno ahuldua bada ere, medikuntza konbentzionalaren arabera oraindik patogeno bat da
eta, zalantzarik gabe, gaixotasuna eragin dezake.
Eta egia da mundu osoan inor ez dagoela bakartuta 10 edo 14 egunetan txertatu ondoren.
Txertaketaren ondoren, berehala askatzen da berriro gizaki-populazioan, eta, beraz, argi dago
patogeno ahuldu hauek modu naturalean beste pertsona batzuetara transmititu daitezkeela.
Honek esan nahi du txerto bakoitzarekin gaixotasuna modu naturalean zabaltzeko arriskua berriro handitzen dela.
Honek esan nahi du infekzio berri gehiago izango ditugula, ahulduak dauden patogenoak zirkulatuz eta gaixotasun natural
batek eskaintzen duen immunitate-babes baino txarragoa emanez.
Eta orduan txertaketa-ahaleginak indartzen dituzu, eta hori egiten duzunean, infekzio-gaixotasun gehiago agertzen dira.
Eta hori da azken bost urteotan haurren gaixotasunen aurkako txertaketa-tasa altuak
dituzten hainbat herrialdetan berriro ikusi duguna.
Hemen, adibidez, Europar eskualdean sarrampio kasuak ere ikus ditzakezu. Hauek dira jakinarazitako kasuak,
zutabe gorriak. Eta goiko aldean lerro urdina ikus dezakezu, dosi bakarra eman denean.
Hau denbora luzean maiz egin izan da, eta bigarren dosia ez zen ohiko moduan ematen; hori azken 25 urteotan bakarrik babestu da.
Eta ikus dezakezun bezala, bigarren dosiaren tasa orain %90etik gorakoa da.
Baina horrek gaixotasunak gutxiago ohikoak izatera eraman al ditu? Argi dago ezetz.
Eta hori ere legegileak hemen egiten ari den hurrengo inbasioa da.
Beraz, onartzen da medikuntza konbentzionalaren arabera lehen txertoak %95eko immunitatea ematen duela.
Bigarren dosirik gabe beste 12 eta 15 hilabete itxaron badezazu, immunitatea %98ra igotzen da.
Eta bigarren txertaketa egin ondoren, diote txertaketaren arrakasta-tasa %99 baino handiagoa dela.
Egiazki, ordea, bigarren txertaketa neurri guztiz beharrezkoa da ehunetik 95 baino gehiagorako, edo hobeto esanda ehunetik 98rako,
izan ere medikuntza konbentzionalaren arabera immunitatea lehen txertaketaren ondoren ehuneko 98an
garatuta dagoelako – itxaron besterik ez baduzu.
Hala ere, bigarren txerto-dosi bat jasoko duzu, eta horrek lehen injekzioak zituen arrisku berberak ditu.
Honek milioi bakoitzeko heriotza bat eta, ondorioz, milioi bakoitzeko gutxienez 100 gaixotasun larri izateko arriskua dakar.
Eta hori guztia aitortu behar dudan arren, gehienek egiazki ez dituztela behar. Izan ere, ehun kasuetatik 98tan soberakina dira.
Baina ikus dezakezu ez duzula nahi beharrezkoa ez den egiaztatzea; bigarrenez egin nahi duzu
besterik ez. Hori ere ez da medikuntza arrazionala.
Eta gai horretaz ari garen bitartean, "taldearen babesaren" gaia berriro aztertu nahi nuke.
Medikuntzan askok erabiltzen duten beste moda-hitz bat da, eta gehienek gai horri inoiz ere ez diote heltzerik izan.
Eta kurba hauek hiru lan garrantzitsu erakusten dituzte gai honi buruz sortu direnak.
Marra urdina Foxen 1971eko lana da.
Metodologikoki hondamendizko lana, eta, beraz, guztiz okerreko suposizioetan oinarrituta dago.
Eta han behean ikusten duzu talde-immunitatea; hori da R faktorea.
Horrek esan nahi du infekzio-faktore honek gaixotasuna zenbaterainoko kutsakorra den.
Jakin duzuenez, koronabirusarekin lotuta behin eta berriro aipatu da: "R faktorea 1etik azpitik mantendu behar da."
Gehienez ere, 2 izan zen, aldarrikatutako bezala. Eta hori hemen ere markatuta dago, 2.
Beraz, koronabirusaren R faktore hau 2koa izanik, Foxen lanaren arabera —2020ra arteko guztia haren gainean oinarrituta
zegoena—, %50eko talde-immunitatea beharko litzateke.
Hori da jakinarazi den %60 edo %80ari dagokionez.
Honek ez du inolako loturarik edozein ikerketa zientifikorekin.
Hala ere, Foxen lana ere erabat okerreko suposizioetan oinarrituta dagoenez, 2020an hemen beste bi ikerketa-taldeek
berriro kalkulatu dute. Berriro ere, R balioa 2 da.
Talde batek ehuneko hamarrera iristen da, besteak ehuneko hogeiara.
Horrek esan nahi du hauek direla tasak: txerto bat gomendatzen baduzu, herrialde bateko pertsonen %10-20k
hartuko duela, horri buruz pentsatu nahi ez dutelako, medikuarengana joan eta txertoa jartzen dutelako.
Ez dut inolako neurririk edo beste ezer beharrik nire artaldia babesteko.
Eta gaixotasuna orain kutsakorragoa bada, sarrampioarentzat R balio oso altua dugu, 15 eta 17 bitartekoa dela
estimatzen dena, eta hori hemen aipatu ere ez da egiten.
Hala ere, inoiz ez lukete lortuko artaldearen %80 edo %90eko babes-maila; gehienez, %60etik %70era bitartekoa lortuko lukete.
Eta txertaketa derrigorrezkoa bihurtu baino lehen %80 baino askoz gorako tasak genituenez, ikerketa horiek ere ez
dute taldeko immunitatearen eraginkortasunik frogatzen – eta hori, jakina, oso eztabaidagarria da.
Eta, ikus dezakezun bezala, veterinaria medikuntzako terminoa ere bada: "taldearen babesa".
Ba, hori zalantzazko kontu bat da...
Orduan, lan honekin ere ezin da justifikatu.
Arazoa, ordea, da egungo txertaketa-tasekin ez dugula bakarrik ikusten gero eta adineko gehiago – esan dudan bezala, 20 urtetik
gorakoek orain kasu guztien erdia osatzen dute – kutsatzen ari direla, baizik eta kutsatuen
gehiengoa orain txertatutako pertsonak direla.
Beraz, agerraldi bakoitzean galdetzen baduzu, jakin dezakezu – agintariak oso zalantzan daude, baina nolabait
jakin dezakezu kutsatuen %30ek gutxienez txertoa dutela.
Hemen babes-efektu motarik ere ez dagoela dirudi.
Behin norbaitek eskolako haurren artean izandako sarrampioaren 18 agerraldi-txosten arakatu zituen.
Txertaketa-tasak %71etik %99,8ra bitartekoak izan ziren.
Eta hori argi dago: orain, adibidez, Alemanian bat badugu – eta haur-eskola eta eskolako haurrentzako
derrigorrezko txertaketa hori badugu – beraz, pentsa dezakezu ez duzula galdetu ere beharrik.
Jakina, denak txertatuta daude, bestela ez lirateke eskolan egongo.
Horrek esan nahi du txertaketa-tasa altu horiek ez dutela ezer ere prebenitzen.
Alderantziz, gaixotasun hauek erreproduzitzen ari dira, batez ere txertoak ematen ari direla pentsatzen duzunean,
haurrak ez daudela isolatuta eta oraindik beste haurrekin komunitate-instalazioetan daudela kontuan hartuta.
Horrek sarampioaren hedapen gehiago eragiteko aukera handiagoa izango luke.
Hau Goldman eta Millerrek egindako ikerketa bat da, eta bi urtez herrialde kopuru desberdinetarako modu desberdinean kalkulatu
zuten. Hemen, adibidez, 30 herrialdetarako kalkulatu da.
Hemen beheko X-ardatzan haurrek jasotzen dituzten txertoen kopurua eta Y-ardatzan haurren heriotza-tasa ikus ditzakezu.
Hau ez da kausalitatea, baina oso, oso korrelazio sendoa da, alegia R=0,70, %0,1eko mailan esanguratsua; horrek
esan nahi du herrialdeetan txertaketak zenbat eta maizago egin, orduan eta haurren heriotza-tasa handiagoa dela.
Horrenetik ezin da kausalitatea ondorioztatu. Hala ere, korrelazioa handia bada, kausalitatea aztertu behar da.
Eta egiaz, alderantzizkoa izan beharko litzateke.
Haurriek zenbat eta txerto gehiago jasotzen dituzten, orduan eta osasuntsuago egon beharko lukete eta hiltzeko aukera
txikiagoa izango lukete. Hala ere, korrelazio hori ez dago.
Honek esan nahi du korrelazio honek argi eta garbi erakusten duela txertoek ez dutela haurren osasuna
babesten, izan ere, korrelaziorik gabe ez dago kausalitaterik.
Eta txertoek haurren osasuna hobetzen dutela dioen kausalitate hori ez dago.
Eta txerto hauen benetako eraginak GSKk Ingalaterran duela gutxi egindako txerto-azterketa batean ikus daitezke
– 42 eguneko behaketa-epearekin, jada oso laburra dena.
Horrek esan nahi du gaixotasun kronikoak batere ezin direla diagnostikatu.
Baina ez da haur txikietan behatze-ikerketa bakar bat ere egin; horren ordez, haur
txikiak ikerketa baten barruan txertatu zituzten.
Beraz, hori jada etikoki oso larri den kezka bat baino gehiago da.
Haurtxoen ehuneko berrogeita hamarra – planeta honetara ongietorria gisa – nahi gabeko albo-ondorioak.
Haien eguneroko errutinaren %6,1 kaltetu ziren. %2k albo-ondorio larriak izan zituzten.
Eta hori guztia haurtxoak bizitza osorako babesteko pentsatutako txerto baten truke.
Haurtxoen %10ek larrialdietara joan behar izan zuten.
Hori al da zergatik txertatzen garen? Halako ikerketak egiten ari al dira? Ezinezkoa da!
Edozein txertaketa kontuan hartuko balitz, nire ustez, bakarrik izan daiteke kasu oso arraroetan pertsona horri kalte bat
eragin diezaiokeelako, eta hori agian baztertu ezin delako.
Baina hain ohikoak direnez, ezin da besterik egin, zein substantzia beldurgarri diren jakin nahi izatea baino.
Eta denbora gehiagoz begiratuko bazenu, 180 egun igaro ondoren, %3,4k gaixotasun kroniko berri bat zuten.
Ezin da aurreikusi haur hauei datozen urteetan zer gertatuko zaien.
Beraz, laburbildu dezagun ondorioa: sarrampioa haurtzaroko gaixotasun antzinakoa da, eta helduak
ia inoiz ez zituen eragiten. Orain hori aldatu da.
Hala ere, tratatu gabe uzten bada, haurretan konplikazio larriak eragiteko edo heriotza
eragiteko aukera txikia duen egoera bat da.
Eta, beraz, bizitzako ondorengo etapan osasunean eragin positiboa izan dezakeen egoera bat.
Ez bakarrik sarrampioarekiko immunizatuta zaude, baizik eta beste gaixotasun askoren kutsatzeko arrisku nabarmen txikiagoa duzu.
Eta horregatik, nolabaiteko babes-maila eskaintzea suposatzen duen "babes-txertoa" bat ezin da egiazki kontuan
hartu sarrampioarentzat edo beste gaixotasun batzuetarako.
Zeren eta txerto hauek guztiak gaixotasun larri eta aurreikusiezinekoak eragin ditzakete, baita heriotza ere.
Nahiz eta hau txertaketa-lobbyek diotenez hain arraroa izan, arriskua ezin da banakako kasuetan aurreikusi.
Eta eztabaida osoan – COVID-19aren aurkako txertaketa-koertzioa barne – galdu dena da, neurri terapeutikoekin
alderatuta, beti osasuntsu dauden pertsonak tratatzeaz ari garela. Eta hor da muga oso altu jarria.
Eta orain sarrampioaren txertoa derrigorrezkoa bihurtu baduzu eta horri eusten badiozu, gizartea ergel-gizarte bihurtuko da.
Schildburgoko biztanleek hiriko harresitik belarra kentzen saiatu ziren, eta behi batek jan zezakeela pentsatu zuten, baina behia
nola igo harresira ez zekiten. Ondoren, ideia bikaina izan zuten: soka batekin behia harresira igotzea. Zoritxarrez,
behia gailurrera iritsi zenean, zintzilik egin zuten.
Eta, funtsean, hori da sarampioaren txertaketarekin dugun egoera bera.
Eskerrik asko zure arretagatik.