در اول مارس ۲۰۲۰، قانون موسوم به «قانون حفاظت در برابر سرخک» در آلمان لازم‌الاجرا شد.
به‌عنوان بخشی از تعهد به ارائه مدرک اثبات‌کننده ایمنی در برابر سرخک، والدین می‌توانند در یک
جلسه مشاوره با مرجع بهداشتی مربوطه شرکت کنند.
هدف این مشاوره‌ها قانع کردن والدین از ضرورت واکسیناسیون به‌اصطلاح سرخک است.
بیانیه‌هایی مانند «واکسیناسیون به فرزند شما کمتر از ابتلا به سرخک آسیب می‌رساند»، «سرخک از زمان معرفی واکسن رو به کاهش بوده است»،
«فرزند شما به سرخک مبتلا نخواهد شد زیرا همهٔ دیگران واکسینه شده‌اند»، «واکسیناسیون به ایمنی گله‌ای کمک می‌کند
[(= ایمنی گله‌ای: یک جامعه (عمدتاً) در برابر یک بیماری واگیردار محافظت می‌شود.)" و "همه‌اش علمی است!"
در ارائهٔ کنونی و آموزنده‌اش، دکتر گِرد روئتر بسیاری از ادعاهای مشاوران به‌اصطلاح واکسیناسیون سرخک را رد می‌کند
و توضیح می‌دهد که چرا بیماری‌های دوران کودکی مهم هستند.
سرخک، مانند سایر بیماری‌های دوران کودکی، باعث می‌شود که بسیاری از بیماری‌ها در بزرگسالی کمتر شایع شوند.
این بدان معناست که به‌طور کلی، گذراندن بیماری‌های دوران کودکی به حفظ سلامت کمک می‌کند.
بنابراین مسلم است که برای مثال لکنت زبان و شب‌ادراری در کودکان پس از ابتلا به سرخک می‌توانند از بین بروند.
اکنون گزارش‌هایی وجود دارد که ۳۲ بیماری مزمن پس از ابتلا به سرخک بهبود می‌یابند یا از بین می‌روند.
برای سال‌ها، بیمارستان کودکان در بازل عمداً عفونت سرخک را در بیمارانی که به سندرم نفروتیک، یک بیماری کلیوی، مبتلا بودند ایجاد
می‌کرد، زیرا می‌دانستند که پس از ابتلا به سرخک، سندرم نفروتیک بدون هیچ درمانی ناپدید می‌شود، در حالی که
ممکن بود سال‌ها پیش برای درمان آن تلاش کرده باشند.
ام‌اس در سنین بالاتر نیز در افرادی که در کودکی بیماری‌هایی مانند سرخک را تجربه کرده‌اند، بسیار کمتر شایع است تا در
کسانی که این بیماری‌ها را نداشته‌اند یا واکسینه شده‌اند.
و همچنین می‌دانیم که در کشورهای جهان سوم، کودکانی که در دوران کودکی سرخک گرفته‌اند، کمتر
در معرض آلودگی انگلی و مالاریا قرار می‌گیرند.
والدین به ندرت چنین چیزی را می‌شنوند!
برای تماشای کل ارائه دکتر گِرد روئتر وقت بگذارید و والدین، مسئولان بهداشت، پزشکان یا سیاستمداران منطقه خود را مطلع کنید.
از معرفی شما سپاسگزارم.
بله، همان‌طور که شما گفتید، به طرق مختلف به ما دروغ گفته می‌شود:
در تاریخ و در تاریخ پزشکی به ما دروغ گفته شده است، اما همچنین بارها در مورد حقایق مربوط
به پزشکی کنونی نیز به ما دروغ گفته می‌شود.
کسانی که در باور آن مردد بودند، بالاخره با کرونا دیدند که اطلاعات رسمی در واقع قابل اعتماد نیست.
و این موضوع مدتی است که در مورد همه آنچه در زمینه واکسیناسیون گفته می‌شود صادق بوده است.
و به همین دلیل می‌خواهم امروز درباره واکسن سرخک و بیماری سرخک صحبت کنم، که به یک علامت هشدار تبدیل شده است، گویی سرخک بیماری
بسیار جدی است که اغلب می‌تواند به عوارض شدید و حتی مرگ منجر شود.
و... – یک لحظه، باید الان به ارائه بروم تا این از بین برود، بله، باشه.
پس از همان ابتدا، بله – …جایی که این بیماری، البته، در ابتدا به‌خاطر علائم پوستی برای همه تا حدی جنبهٔ دراماتیک دارد.
واضح است که وقتی تب بالا رخ می‌دهد، کسی بیمار است.
اما در واقع همه چیز با اطلاعات کاملاً غیرقابل‌اعتمادی آغاز می‌شود که توسط رسانه‌ها و متأسفانه توسط
نهادهای رسمی، از جمله سازمان جهانی بهداشت، منتشر می‌شوند.
به‌تازگی سازمان جهانی بهداشت بیانیه‌ای صادر کرد و اعلام کرد که اوضاع بسیار نگران‌کننده است؛ یعنی شیوع سرخک در کشورهای سراسر جهان
از ۳۶ به ۵۷ مورد افزایش یافته که نشان‌دهنده رشد ۵۰ درصدی است.
و در سراسر جهان ۱۰٫۳ میلیون مورد سرخک رخ می‌داد که به ۱۰۷٬۵۰۰ مورد مرگ منجر می‌شد.
این به اندازه کافی می‌تواند شما را کمی سردرگم کند، زیرا RKI همیشه همان رقم را منتشر می‌کند که بعداً درباره‌اش صحبت خواهیم کرد
– و آن رقم نیز نادرست است – یعنی یک مرگ در هر ۱۰۰۰ مورد سرخک.
اما اگر حساب کنید، این یعنی یک مرگ در هر ۱۰۰ مورد سرخک. چطور ممکن است؟
و کل ماجرا وقتی به آخرین اطلاعات کلیدی سازمان جهانی بهداشت نگاه می‌کنید، حتی کنجکاوبرانگیزتر می‌شود.
در طول ۲۵ سال گذشته، واکسیناسیون جان ۶۰ میلیون نفر را نجات داده است.
اگر بگویید، برای مثال، ۱۰۰٬۰۰۰ مرگ در سال، در عرض ۲۵ سال، این می‌شود ۲٫۵ میلیون مرگ.
و چگونه می‌توانست یک واکسیناسیون ۶۰ میلیون جان را نجات دهد؟
پس، کاملاً واضح است که چیزی درست نیست.
و اگر زحمت بخوانید و انتشار مفصل سازمان جهانی بهداشت را مطالعه کنید، خواهید دید که سازمان جهانی بهداشت به
داده‌های مشاهده‌ای تکیه نکرده، بلکه در این انتشار اعلام کرده است که داده‌های مشاهده‌ای ناکافی بوده‌اند.
و بنابراین آن‌ها شخصاً داده‌ها را پذیرفتند و آن را با یک برنامهٔ کامپیوتری به نام Measles CFR شبیه‌سازی کردند.
و این برنامه آشکارا یک مرگ در هر ۱۰۰۰ نفر را در نظر نگرفت، بلکه یک مرگ در هر ۱۰۰ نفر را در نظر گرفت. و چند فرض دیگر.
در هر صورت، تعداد کل موارد سرخک گزارش‌شده در اینجا کاملاً نادرست است.
و این موضوع همچنین در اروپا، اگر آن را در مقیاسی کمی کوچکتر ببینیم، صدق می‌کند.
که شاید لازم باشد بار دیگر روشن شود که اروپا برای سازمان جهانی بهداشت، اروپا نیست، بلکه اروپای قدرت‌های غربی است.
این شامل گرینلند می‌شود، اروپا تا تنگه برینگ امتداد دارد، همه چیز تا ولادی‌وستوک، و همچنین می‌توانید اسرائیل
کوچک را ببینید که در واقع هیچ ارتباطی با اروپا ندارد، اما در منطقه اروپا نیز گنجانده شده است.
پس اگر عناوینی مانند «افزایش چشمگیر موارد سرخک در اروپا» را بخوانید، ممکن است چند مورد بیشتر در
اسرائیل یا جایی دیگر در یک کشور کوچک رخ داده باشد.
اما آن «اروپا» خواهد بود، نه کشورهای اتحادیه اروپا.
اما واقعاً در اتحادیه اروپا چه خبر است؟
در سال ۲۰۲۳، ۲۳۶۱ مورد سرخک در ۳۰ کشور اتحادیه اروپا گزارش شد.
شیوع ۵٫۲ در هر یک میلیون نفر جمعیت.
پس این واقعاً یک بیماری شایع نیست، بلکه همان‌طور که در پزشکی می‌دانیم، یک بیماری بسیار نادر است.
به‌ویژه وقتی آن را در مقایسه با تعریفی که اتحادیه اروپا به نفع صنعت داروسازی برای بیماری‌های نادر وضع کرده است، می‌بینید.
به هر حال، این صنعت داروسازی بود که چند سال پیش اصرار داشت که در وهلهٔ اول مسئول داروهای بیماری‌های نادر باشد.
شما به شرایط ویژه‌ای نیاز دارید و سپس باید تعریفی پیدا می‌کردید – بیماری نادر چیست؟
یک بیماری نادر در اتحادیه اروپا بیماری‌ای است که بیش از ۵ نفر در هر ۱۰٬۰۰۰ نفر را مبتلا نمی‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بیایید نگاهی به سرخک بیندازیم.
سرخک همچنان در اروپا بیماری نادری باقی می‌ماند، حتی اگر در آلمان به‌جای حدود ۵۰ تا ۵۰۰ مورد در سال، ۴۱٬۵۰۰ مورد سرخک داشتیم.
حتی در آن صورت هم، این بیماری همچنان نادر باقی می‌ماند.
این بدان معناست که در واقع سرخک یک بیماری بسیار نادر است.
و این‌ها ارقامی هستند که اکنون در اختیار داریم، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸.
می‌توانید آن را به‌وضوح در سمت چپ ببینید: در سال ۲۰۰۱، ۶۰۰۰ مورد بود، در سال ۲۰۰۸، ۵۰۰ مورد بود.
و اکنون، در سال ۲۰۲۰، زمانی که واکسیناسیون اجباری معرفی شد، ۵۰ مورد وجود داشت.
پس این یعنی ما در اینجا در مورد تعداد بسیار کمی از موارد صحبت می‌کنیم.
و همچنین جالب است که اکنون، در سال ۲۰۲۰، ۵۰ مورد واکسیناسیون اجباری وجود داشته است... – که در واقع اصطلاح
دقیق‌تری است، زیرا در واقع نباید از واژه «اجباری» استفاده کرد.
این کمی شبیه انجام یک وظیفه است. این یک اجبار است.
اما از نظر قانونی، آنچه در اینجا واقعاً بیان می‌شود، اجبار به واکسیناسیون است.
جایی که باید گفت که این پیشرفت به‌تنهایی در طول بیست سال گذشته نشان می‌دهد که ضرورت عینی آن کجاست.
برجسته‌ترین تغییر در ۲۰ سال گذشته کاهش از ۶۰۰۰ به ۷۶۶ بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ بود. و آنجا چه اتفاقی افتاد؟
نرخ واکسیناسیون تغییر نکرده است. هیچ اجباری برای واکسیناسیون وجود نداشته است.
نه، آنچه اتفاق افتاد این بود که الزام به گزارش موارد سرخک وضع شد که در نگاه اول مضحک به نظر می‌رسد.
این یعنی اگر پزشکان را مجبور کنم موارد سرخک را به مقامات بهداشتی گزارش دهند، تعداد موارد به ده درصد کاهش می‌یابد. چگونه ممکن است؟
تنها توضیحی که به نظرم می‌رسد این است که احتمالاً این‌ها اعداد واقعی هستند.
اما ارقام قبلی، یعنی ۶۰۰۰ و حتی بالاتر در دههٔ ۱۹۹۰، هرگز دقیق نبودند.
واضح است که آن‌ها اختراع شده‌اند، زیرا چگونه می‌توان توضیح داد که به محض اینکه پزشکان به‌خاطر گزارش نکردن بیماری به
مقامات بهداشتی جریمه می‌شوند، تعداد موارد ناگهان کاهش می‌یابد؟
این نمی‌تواند درست باشد. بنابراین، همان‌طور که از موارد دیگر می‌دانیم، باید فرض کنیم که این
ارقام دهه‌هاست توسط مؤسسه رابرت کوخ اختراع شده‌اند.
از زمان اجرای الزام گزارش‌دهی، پدیده دیگری پدیدار شده است که در این ارقام منعکس نشده است،
یعنی میانگین سن موارد سرخک در حال افزایش است.
امروزه نیمی از تمام موارد سرخک در افراد بالای ۲۰ سال رخ می‌دهد.
پس این یعنی چیزی تغییر کرده است. و همچنین باید فرض کرد که ارتباط علّی با واکسیناسیون وجود دارد.
برای قرن‌ها، سرخک بیماری‌ای نبود که بزرگسالان را مبتلا کند.
این‌ها موارد بسیار نادری بودند. در واقع، این یک مشکل اولیه بود.
اگر دیگر این‌طور نباشد، پس حتماً یک عامل مؤثر وجود دارد.
و تنها عامل مؤثری که در حال حاضر قابل‌قبول است، اجرای واکسیناسیون است.
در هر صورت، کل وضعیت به گونه‌ای است که این بیماری فوق‌العاده نادر است.
و اگر حساب کنید که یک پزشک معمولی در طول سی سال طبابت حدود ۲۰۰٬۰۰۰ تماس با بیمار دارد، آنگاه یک پزشک
عادی باید ۱۵۰ سال کار کند تا یک مورد سرخک را ببیند.
با این حال، این برای استنتاج یک «خطر ویژه برای سلامت» استفاده می‌شود.
این همان چیز زشت و هولناک است، زیرا قانون پیشگیری از عفونت بیان می‌کند که تهدید انتقال عبارت است از یک بیماری
واگیردار که به‌دلیل اشکال بالینی شدید پیشرفت و شیوهٔ انتشار آن می‌تواند خطری جدی برای عموم مردم ایجاد کند.
سؤال این است که چگونه می‌توان این کار را برای بیماری‌ای انجام داد که فوق‌العاده نادر است و
طبق آمار رسمی، به ندرت سیر شدید یا مرگبار دارد؟
در واقع این امکان‌پذیر نیست. اما این بخش از قانون حفاظت در برابر عفونت برای توجیه اعمال فشار
غیرمستقیم جهت دریافت واکسن سرخک در آلمان به کار رفته است.
همه تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند. همان‌طور که اینجا روی مانیتورها می‌بینم، بیشتر آن‌ها، به اصطلاح، قبل از سال ۱۹۷۱ متولد
شده‌اند و بنابراین از موهبت تولد زودهنگام بهره‌مند می‌شوند.
در این صورت فرض می‌شود که کسی مصون باشد.
با این حال، هر فردی که پس از ۳۱ دسامبر ۱۹۷۰ متولد شده باشد، باید مدرکی ارائه دهد که یا سرخک گرفته
است یا در غیر این صورت علیه سرخک واکسینه شده است.
این شامل کودکان مهدکودک و دبستان، کارکنان مراکز اجتماعی، افرادی که در سال ۱۹۷۱ یا بعد از آن متولد
شده‌اند و همه کارکنان حوزه بهداشت و درمان می‌شود.
زیرا فرض می‌شود، یا دست‌کم چنین القا شده است، که در این اماکن عمومی خطر ابتلا به سرخک به‌ویژه بالا است.
و باید بررسی کنید که آیا این اصلاً کاربرد دارد یا خیر.
بر اساس اطلاعات شورای فدرال در سال ۲۰۲۰، در آلمان در مجموع ۱۱ میلیون نفر باید اثبات کنند که از طریق
بیماری یا واکسیناسیون، در برابر سرخک ایمنی دارند.
اینکه اثبات ایمنی در برابر یک بیماری ویروسی موضوعی نسبتاً مبهم است، داستان دیگری است که کمی بعد درباره‌اش بحث خواهیم کرد.
اما بیایید نگاهی بیندازیم: بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸، ۴۳۰ مورد شیوع سرخک با ۳۱۷۸ بیمار سرخک رخ داد که تنها یک‌چهارم آن در
این مراکز اجتماعی بود که کارکنان ملزم به ارائه مدرک ایمنی هستند.
۷۵ درصد دیگر موارد در مناطقی رخ داده است که واکسیناسیون هنوز اجباری نیست.
این همچنین نشان می‌دهد که آنچه در اینجا توسط کمیته‌های به‌اصطلاح کارشناسان مؤسسه رابرت کوخ، STIKO و مقامات
بهداشتی اجرا می‌شود، از یک رویکرد منطقی بسیار فاصله دارد.
وضعیت کلی احتمالاً به خوبی شناخته شده است.
سرخک قبلاً بسیار شایع‌تر بود. این‌ها مرگ‌ومیرهای ناشی از سرخک هستند.
به همین دلیل من به تعداد مرگ‌ومیرها اشاره می‌کنم و نه به کل موارد، زیرا همان‌طور که قبلاً توضیح
دادم، الزام به گزارش‌دهی تنها در سال ۲۰۰۱ معرفی شد.
قبلاً هیچ الزامی برای گزارش‌دهی وجود نداشت. این بدان معناست که تعداد واقعی موارد قبل از این واقعاً مشخص نیست.
زیرا هرچه به گذشته دورتر می‌رویم، برای بسیاری از افرادی که سرخک گرفته بودند، مراجعه نکردن به پزشک نسبتاً رایج بود.
وقتی در کودکی سرخک گرفتم، من هم در خانه بودم.
این تشخیص مادر بود و او گفت: «حالا چند روز در تخت می‌مانی و وقتی خوب شدی دوباره بلند می‌شوی.» و همین بود و بس.
البته این در آمارها دیده نمی‌شود. به همین دلیل مرگ و میر رخ می‌دهد.
اما معلوم شد که در دههٔ ۱۹۶۰، بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ مورد مرگ ادعایی ناشی از سرخک وجود داشته است.
می‌گویم ظاهراً چون علیت به هیچ وجه قطعی نیست.
و هنگامی که واکسن سرخک برای اولین بار در سال ۱۹۷۴ معرفی شد و سپس در سال ۱۹۷۶ کمپین حذف سرخک تشدید گردید،
این ارقام پیش از آن به شدت به زیر ۴۰ کاهش یافته بودند.
این بدان معناست که روند کاهش مداوم موارد سرخک و مرگ‌ومیر ناشی از آن، پیش از آن نیز برقرار بوده است.
هیچ‌گونه ارتباط علّی میان این واکسیناسیون‌ها و آن وجود ندارد.
اما نکته‌ی جالب دیگری دربارهٔ آمار وجود دارد.
دوباره به این بیانیه از RKI فکر کنید: یک مرگ در هر هزار مورد.
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، پیش از معرفی واکسن سرخک، ما ۸۰۰٬۰۰۰ تولد داشتیم.
این بدان معناست که از میان این ۸۰۰٬۰۰۰ تولد، اگر همگی واکسینه‌شده بودند یا نرخ مرگ‌ومیر سرخک ۰٫۱٪ بود، باید تعداد بسیار
بیشتری کودک بر اثر سرخک می‌مردند، زیرا سرخک بیماری نسبتاً شایعی در دوران کودکی بود که بیشتر کودکان به آن مبتلا می‌شدند.
و اگر واقعاً از هر هزار کودکی که به سرخک مبتلا می‌شدند، یکی می‌مرد، تعداد مرگ‌ومیرهای
۵۰، ۱۰۰ یا ۱۵۰ نفر نمی‌توانست چندان کم باشد.
پس در اینجا نیز بار دیگر می‌بینیم که ارقام به‌طور بسیار آزادانه‌ای دستکاری می‌شوند؛ یعنی رقم ۱ در هزار، که بر اساس کل داده‌های
گردآوری‌شده طی چند دهه گذشته برای کشورهای صنعتی قابل اثبات نیست.
و دیوان قانون اساسی فدرال در حکم خود نسبت یک به ده هزار را در نظر گرفت.
حداقل در چند سال اخیر از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، تعداد موارد سرخک، از جمله مرگ‌ومیر و آسیب‌های دائمی، با سرخک در
سمت چپ و سرخجه در سمت راست، ارقام رسمی از RKI هستند.
پس می‌بینید، در شش سال، هیچ تلفات جانی و هیچ خسارت دائمی نبوده است.
بنابراین این بیماری به هیچ وجه نمی‌تواند برای عموم مردم خطرآفرین باشد.
این بدان معناست که اعمال بند کنترل عفونت که قبلاً نشان داده شد، نمی‌تواند از ارقام به‌طور کلی استنتاج شود.
اگر به گذشته دورتر نگاه کنیم، از میان ۷٬۰۹۲ مورد سرخک، تنها سه مورد مرگ گزارش شده که علت آن سرخک بوده است.
اما البته سؤال این است که آیا سرخک واقعاً علت بود؟
من فقط می‌توانستم ادعا کنم که اگر سرخک به‌طور خودبه‌خود پیشرفت کرده و کسی بدون هیچ تأثیر خارجی ناشی از درمان فوت کرده باشد.
می‌توانم بگویم که بله، مسلماً سرخک عامل مرگبار برای انسان‌ها بود.
اما به محض اینکه من درمان می‌کنم و همچنین با خطرات درمان می‌کنم، البته قضیه متفاوت است.
پس من همیشه این احتمال را دارم که کسی ممکن است نه تنها به دلیل بیماری زمینه‌ای، بلکه به دلیل درمان نیز فوت کرده باشد.
و سپس از مواد تهاجمی نیز استفاده می‌شود، حتی در مورد سرخک، اگر وضعیت کودک همچنان رو به وخامت رود.
فقط تصور کن که در ایالات متحده چنین چیزی پیش آمد، جایی که گفتند کسی از سر کودکان به سرخک مبتلا شده و جان باخته است.
بله، چنین کودکی تحت تهویهٔ مکانیکی قرار دارد. مشخص شده است که بیماری ظاهر بسیار متفاوتی داشته است.
اما اگر من بیمار را به دستگاه تنفس مصنوعی وصل می‌کنم، یعنی با اوپیوئیدها او را خواب‌آلود می‌کنم، آرامش
می‌دهم، و ممکن است رمدسیویر – برخی داروهای ضدویروسی نامشخص با عوارض جانبی جدی – را هم تجویز کنم.
اما حتی لازم نیست تا آن حد بروم.
خب، امروزه، به‌ویژه در بیمارستان‌ها، مرسوم است که تب حتی اندک را فوراً کاهش دهند.
و به‌ویژه وقتی تب در سرخک بالاتر می‌رود، از تب‌برها استفاده می‌شود.
و نه با باندپیچی ساق پا یا شاید همان آسپرین قدیمی، اما امروزه حتی به کودکان داروهای
قوی‌تری مانند دیکلوفناک یا ایبوپروفن داده می‌شود.
و در اینجا، در نشریهٔ Arzneimittel-Telegramm (تلگرام دارویی)، می‌توانید در بروشورهای داخل بسته بخوانید که این دو
ماده، که برای کاهش تب به کار می‌روند، می‌توانند باعث سردرد، تهوع، استفراغ و حتی مننژیت آسپتیک شوند.
به عبارت دیگر، مننژیت عارضه‌ای مرگبار یا عامل پیشرفت شدید در سرخک است که منجر به مننژیت و سپس انسفالیت می‌شود.
و این، برای مثال، تنها با این داروها امکان‌پذیر است.
و من حتی یک مورد را نمی‌شناسم که در صورت مرگ، تلاشی برای تشخیص اینکه آیا اثرات درمان نقش داشته‌اند یا خیر، انجام شده باشد.
این خودکار است؛ اعلام می‌شود که سرخک باعث مرگ کسی شده است.
و در نهایت، احتمالاً معلوم خواهد شد که هیچ‌کس تاکنون از سرخک نمرده است.
چند مطالعه به‌وضوح نشان می‌دهند که بدون کاهش تب، بدن می‌تواند حداقل در کودکان به‌خوبی با سیر طبیعی بیماری کنار بیاید.
و اینکه این تب شدید در پایان بیماری برای دستیابی به بهبودی قطعی کاملاً ضروری است.
و همچنین مایلم از پروفسور دانشگاه گرانینگر نقل قول کنم، که برخی از شما، اگر اتریشی باشید، ممکن است او را بشناسید.
پروفسور گرانینگر، که اتفاقاً هنوز هم زنده است، همکار سابقم در بیمارستان AKH وین که به مدت سی سال
متخصص برجستهٔ عفونت‌ها در جهان بود، در آن زمان گفت:
امروزه مردم دیگر قادر نیستند تب مناسبی داشته باشند – این نتیجه‌گیری نگران‌کننده است.
توانایی تولید گرمای داخلی از نظر تکامل زیستی قدیمی‌ترین سازوکار دفاعی ماست.
و همچنین برای سیر و بقای بیماری‌ها ضروری است که تب واقعاً رخ دهد.
و این‌طور است. گرانینگر به هیچ وجه پزشک طب جایگزین نبود، بلکه پزشکی باتجربه در طب متعارف بود که این را گفت،
اما به‌عنوان عضوی از نسل قدیمی‌تر می‌دانست که کاهش تب می‌تواند به شدت به کسی آسیب برساند.
و اگر این را با داروهایی مانند دیکلوفناک یا ایبوپروفن ترکیب کنید، می‌توانید دو برابر
آسیب وارد کنید که حتی می‌تواند منجر به مرگ شود.
و اگر به خطر بین سرخک و واکسیناسیون سرخک بر اساس آمار رسمی نگاه کنیم، می‌بینیم که با مفهومی
کاملاً غیرعقلانی از واکسیناسیون اجباری سروکار داریم.
ما در آلمان سالانه بین ۵۰ تا ۱۰۰ مورد داریم.
اتریش همیشه را می‌توان بر ده تقسیم کرد.
نیمی از این موارد اکنون در کودکان مشاهده می‌شود، یعنی ۲۵ تا ۲۵۰ مورد اطفال.
و سپس ممکن است در هر ۵ تا ۱۰٬۰۰۰ مورد یک مرگ داشته باشیم.
این همان چیزی است که آمارها در واقع نشان می‌دهند، وقتی این مرگ‌ومیرها که احتمالاً ناشی از درمان
بوده‌اند، هنوز به‌عنوان مرگ‌های سرخک محسوب می‌شوند.
این بدان معناست که بسته به فراوانی در هر سال، ما هر ۱۰ تا ۲۰۰ سال یک مورد مرگ کودک خواهیم داشت.
خب، در مورد واکسن سرخک چه؟ حتی لابی‌های واکسن هم اعتراف می‌کنند که سالانه یک تا دو مورد مرگ ناشی از واکسن سرخک وجود دارد.
این حدود یک میلیون واکسیناسیون است که در آلمان انجام می‌شود.
و حداقل آماری که برای هر واکسیناسیون گفته می‌شود، یک مرگ در هر یک میلیون واکسیناسیون است.
یک تا دو مورد مرگ، طبق اطلاعات رسمی RKI، و همچنین اطلاعات رسمی RKI: ۱۰۰ عارضه جانبی جدی در سال، از جمله آسیب دائمی.
این قابل انتظار است. در مقایسه با یک مرگ کودک در هر ۱۰ تا ۲۰۰ سال.
بنابراین، وقتی مزایا و معایب را بسنجیم، هیچ پزشک مسئول یا در واقع هیچ سیاستمدار مسئولی هرگز در حالت هوشیاری خود نمی‌تواند
به نفع واکسیناسیون تصمیم بگیرد، و قطعاً نه واکسیناسیون اجباری.
چون اوضاع بدتر می‌شود: سرخک برای همیشه در برابر آن مصون می‌مانید.
این بدان معناست که کسی که سرخک گرفته باشد، هرگز دوباره به سرخک مبتلا نخواهد شد.
این شبیه آبله است. هر کسی که آبله گرفته باشد، دوباره به آن مبتلا نخواهد شد.
اما پس از واکسیناسیون اوضاع متفاوت به نظر می‌رسد.
اگر اصلاً به اثربخشی واکسیناسیون‌ها باور داشته باشیم، هیچ‌یک از آن‌ها مبتنی بر شواهد پزشکی
نیستند، زیرا با مطالعات دارونمای مناسب آزمایش نشده‌اند.
حتی لابی‌های واکسیناسیون هم مجبورند اعتراف کنند که واکسیناسیون سطوح پادتن پایین‌تری نسبت به ابتلا به بیماری ایجاد می‌کند.
و البته، بیماری‌ها می‌توانند دوباره رخ دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و اکنون درمی‌یابیم که جمعیتی که سال‌ها یا دهه‌ها واکسینه‌شده است، ایمنی کمتری نسبت به
جمعیتی دارد که اکثریت افراد آن ایمنی طبیعی دارند.
قطعاً! زیرا ایمنی، در بهترین حالت، ناقص است، اگر اصلاً به دست آید.
مادران واکسینه‌شده سطح پادتن کمتری دارند و در نتیجه از ابتدا پادتن‌های کمتری را
به‌عنوان محافظت ذاتی به فرزندانشان منتقل می‌کنند.
این بدان معناست که بر اساس این حقایق که توسط مؤسسه رابرت کوخ نیز تأیید شده‌اند، واضح است که من نمی‌توانم از طریق واکسیناسیون
سرخک یا سایر بیماری‌ها را کاهش دهم یا حتی ریشه‌کن کنم.
برعکس، اگر نرخ واکسیناسیون بالا یا حتی واکسیناسیون اجباری داشته باشم، بارها موارد جدیدی را ایجاد می‌کنم که در
جمعیتی که واقعاً اغلب به این بیماری مبتلا می‌شود، رخ نمی‌دهد، زیرا در غیر این صورت ایمنی طبیعی ایجاد می‌شود.
و این را می‌توان با این سطوح آنتی‌بادی تشخیص داد.
و این سطوح آنتی‌بادی‌ها، البته، همان‌طور که می‌گویند، تا حدی یک فریب است که دانستن آن نیز مهم است.
زیرا، همان‌طور که در ابتدا گفتم، اگر کسی نمی‌خواهد تحت این الزام واکسیناسیون در آلمان واکسینه شود، می‌تواند البته
آزمایش آنتی‌بادی انجام دهد تا نشان دهد که آنتی‌بادی‌های کافی دارد و نیازی به واکسیناسیون ندارد.
اما این پادتن‌ها چه چیزی را نشان می‌دهند؟ می‌دانیم که در این آزمایش‌های ELISA برای IgG، حتی کسی که واقعاً سرخک گرفته است،
سطح پادتن‌هایش آن‌قدر پایین است که بر اساس نتیجه آزمایش، باید واکسینه‌شود، هرچند به‌طور قطعی ثابت شده که سرخک داشته است.
این بدان معناست که ما از همین حالا می‌توانیم ببینیم که کل ماجرا واقعاً معنادار نیست.
و کاملاً روشن است، زیرا طبق روایت رسمی، ما در اینجا با یک «بیماری ویروسی» سروکار داریم.
و بیماری‌های ویروسی عمدتاً توسط ایمنی سلولی مقابله می‌شوند، نه توسط پادتن‌ها.
و وقتی که آنتی‌بادی‌ها را اندازه‌گیری می‌کنم، که در مورد ویروس کرونا هم کاملاً بی‌معنی
بود، آنگاه هیچ اطلاعاتی در مورد ایمنی ندارم.
اما در حال حاضر، با این فشار غیرمستقیم برای واکسیناسیون در آلمان، ارائه مدرک ایمنی برای افراد درگیر
الزامی است، حتی اگر تاکنون چنین چیزی اعلام نشده باشد.
اما این دقیقاً همان چیزی است که این قانون همه‌گیری در آینده، برای انواع بیماری‌ها، ما را تهدید می‌کند.
ما گناهکارانیم و در صورت تردید باید ثابت کنیم که مصون هستیم.
و از آنجا که به ما به‌عنوان شهروند باور ندارند، می‌گویند: «بله، ما فقط به آزمایش‌هایی که خودمان انجام می‌دهیم باور داریم.»
با این حال، هیچ آزمایشی وجود ندارد که بتواند ایمنی در برابر هیچ بیماری را ثابت کند. مهم
است که همیشه این نکته را در نظر داشته باشید.
اما ما حتی بیش از این می‌دانیم: نه تنها محافظت در برابر ابتلای مجدد به سرخک وقتی قبلاً به آن مبتلا شده‌اید ۱۰۰٪ مؤثر
است، بلکه سرخک، مانند سایر بیماری‌های دوران کودکی، به این معناست که بسیاری از بیماری‌ها در بزرگسالی کمتر شایع می‌شوند.
این بدان معناست که به‌طور کلی، گذراندن بیماری‌های دوران کودکی به حفظ سلامت کمک می‌کند.
بنابراین مسلم است که برای مثال لکنت زبان و شب‌ادراری در کودکان پس از ابتلا به سرخک می‌توانند از بین بروند.
اکنون گزارش‌هایی وجود دارد که ۳۲ بیماری مزمن پس از ابتلا به سرخک بهبود می‌یابند یا ناپدید می‌شوند.
سال‌ها بیمارستان کودکان در بازل عمداً عفونت سرخک را در بیمارانی که به سندرم نفروتیک، یک بیماری کلیوی، مبتلا بودند ایجاد می‌کرد،
زیرا مشخص شده بود که پس از ابتلا به سرخک، سندرم نفروتیک بدون هیچ درمانی ناپدید می‌شود؛ امری
که ممکن است سال‌ها پیش برای آن تلاش شده باشد.
ام‌اس در سنین بالاتر نیز در افرادی که در کودکی بیماری‌هایی مانند سرخک را تجربه کرده‌اند، بسیار کمتر شایع است تا در
کسانی که این بیماری‌ها را نداشته‌اند یا واکسینه‌ شده‌اند.
و همچنین می‌دانیم که در کشورهای جهان سوم، کودکانی که در دوران کودکی سرخک گرفته‌اند، کمتر
در معرض آلودگی انگلی و مالاریا قرار می‌گیرند.
پس این یک نکته بسیار مهم است.
زیرا اگر اکنون کسی را مجبور کنید که بیماری طبیعی سرخک را پشت سر بگذارد، که ثابت شده است در سال‌های بعد از زندگی فواید
زیادی برای سلامتی دارد، آن نیز نقض آزادی انتخاب او در زندگی است.
آن می‌گوید: بله، ما احتمالاً با واکسیناسیون از ابتلای شما به سرخک جلوگیری خواهیم کرد، اما این قطعی نیست.
اکنون می‌دانیم که حداقل ۳۰ درصد موارد سرخک در میان افراد واکسینه‌شده هستند و این اعداد در حال افزایش‌اند.
و باید بگوییم که این فواید سلامتی پس از واکسیناسیون سرخک ما از طریق عفونت طبیعی سرخک فراهم نمی‌شوند.
و سپس کسی باید مزایا و معایب را بسنجد، و فکر می‌کنم تقریباً هیچ‌کس در آن صورت به نفع واکسیناسیون تصمیم نخواهد گرفت،
اما در این صورت دیگر مسئله انتخاب نیست، بلکه مجبور کردن آنها به انجام آن است، حتی با وجود معایب عینی برای فرد مورد نظر.
و همان‌طور که قبلاً اشاره کردم، اکنون که شاهد کاهش بیماری‌های دوران کودکی مانند سرخک بوده‌ایم، با افزایش مواجه هستیم که
بلافاصله توسط مؤسسه رابرت کوخ یا سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان فراخوانی برای اقدام برداشت می‌شود و می‌گویند،
بله، ما اکنون با شیوع‌های جدید مواجه هستیم، بنابراین باید همین حالا واکسیناسیون را انجام دهیم.»
این البته کاملاً واکنش اشتباهی است. در عوض، این شیوع‌هایی که اکنون دوباره شاهدشان هستیم،
طبق آنچه قبلاً گفتم، در واقع اجتناب‌ناپذیرند.
با جمعیتی که به‌طور طبیعی کمتر و کمتر دچار سرخک می‌شود و در عین حال نرخ واکسیناسیون در آن رو به افزایش است،
ایمنی در برابر سرخک باید در حال کاهش باشد. و با این اوصاف، سرخک دوباره در حال شایع‌تر شدن است.
و در آن صورت نمی‌تواند دلیلی برای در نظر گرفتن سرخک به‌عنوان بیماری‌ای باشد که واکسیناسیون علیه آن ضروری است.
پس ما یک بیماری عفونی جدید داریم که این موضوع در مورد سایر بیماری‌ها نیز صدق می‌کند.
سپس این واکسیناسیون را با استفاده از یک پاتوژن تضعیف‌شده انجام می‌دهیم.
این همیشه محافظت ناقصی را ارائه می‌دهد.
اما اگر پاتوژنی تضعیف‌شده باشد، طبق طب متعارف همچنان پاتوژن است و قطعاً می‌تواند بیماری ایجاد کند.
و واقعیت این است که در هیچ کجای جهان هیچ‌کس پس از واکسیناسیون به مدت ۱۰ یا ۱۴ روز قرنطینه نمی‌شود.
پس از واکسیناسیون، بلافاصله دوباره به جمعیت انسانی بازگردانده می‌شود و بنابراین واضح است که این پاتوژن‌های
تضعیف‌شده می‌توانند به‌طور طبیعی به افراد دیگر منتقل شوند.
این بدان معناست که با هر واکسیناسیون، خطر گسترش طبیعی بیماری دوباره افزایش می‌یابد.
این بدان معناست که ما عفونت‌های جدیدی خواهیم داشت، زیرا پاتوژن‌های تضعیف‌شده در گردش هستند و همچنین چون
محافظت ایمنی ضعیف‌تری نسبت به بیماری طبیعی فراهم می‌کنیم.
و سپس تلاش‌های واکسیناسیون را تشدید می‌کنید، و وقتی این کار را انجام می‌دهید، بیماری‌های عفونی بیشتری به وجود می‌آید.
و این همان چیزی است که ما در پنج سال گذشته در چندین کشور با نرخ بالای واکسیناسیون
بیماری‌های دوران کودکی بار دیگر شاهد آن بوده‌ایم.
در اینجا، به‌عنوان مثال، می‌توانید موارد سرخک را در منطقه اروپا نیز ببینید. این‌ها موارد گزارش‌شده هستند،
ستون‌های قرمز. و می‌توانید خط آبی را در بالا ببینید که نشان‌دهنده زمانی است که (فقط) یک دُز تزریق شده است.
این کار مدت‌هاست که به‌طور مکرر انجام می‌شود و دوز دوم به‌طور معمول تجویز نمی‌شد؛ تنها در ۲۵ سال گذشته به آن توجه شده است.
و همان‌طور که می‌بینید، نرخ دوز دوم اکنون به بیش از ۹۰ درصد رسیده است.
اما آیا این منجر به کاهش شیوع این بیماری‌ها شده است؟ ظاهراً نه.
و این نیز تجاوز بعدی است که قانون‌گذار در اینجا انجام می‌دهد.
بنابراین پذیرفته شده است که طبق طب متعارف، اولین واکسیناسیون ۹۵ درصد ایمنی ایجاد می‌کند.
اگر ۱۲ تا ۱۵ ماه دیگر بدون دریافت دوز دوم صبر کنید، ایمنی تا ۹۸ درصد افزایش می‌یابد.
و پس از واکسیناسیون دوم، آنها می‌گویند که نرخ موفقیت واکسیناسیون بیش از ۹۹ درصد است.
در واقع، اما واکسیناسیون دوم برای بیش از ۹۵ از ۱۰۰، یا بهتر است بگوییم ۹۸ از ۱۰۰، کاملاً بی‌ضرورت است؛ زیرا طبق طب متعارف، اگر
صبر کنید، ایمنی پس از واکسیناسیون اول تا ۹۸ درصد ایجاد شده است.
و با این حال، شما همچنان دُز دوم را دریافت می‌کنید که دقیقاً همان خطرات دُز اول را دارد.
این بدان معناست که در نتیجه، خطر یک مرگ در هر یک میلیون نفر و حداقل ۱۰۰ بیماری جدی در هر یک میلیون نفر وجود دارد.
و این در حالی است که باید اعتراف کنم بیشتر مردم در واقع به آن‌ها نیازی ندارند. در واقع،
در ۹۸ مورد از هر ۱۰۰ مورد، آن‌ها زائد هستند.
اما می‌بینید که مردم نمی‌خواهند بررسی کنند که آیا غیرضروری است؛ آن‌ها فقط می‌خواهند آن را
بار دوم انجام دهند. این هم پزشکی منطقی نیست.
و حالا که صحبتش شد، می‌خواهم دوباره به موضوع «حفاظت از گله‌» بپردازم.
این هم یک واژهٔ مُد روز دیگر است که بسیاری در حوزهٔ پزشکی از آن استفاده می‌کنند، در حالی که
بیشترشان اصلاً با این موضوع سروکار نداشته‌اند.
و این سه منحنی سه اثر مهم در این زمینه را که تولید شده‌اند نشان می‌دهند.
خط آبی کار فاکس از سال ۱۹۷۱ است.
یک اثر از نظر روش‌شناختی فاجعه‌بار است که بنابراین بر مبنای فرضیات کاملاً نادرست استوار است.
و آنجا در پایین می‌بینید ایمنی جمعی را؛ آن عامل R است.
پس این یعنی عامل عفونی، میزان سرایت‌پذیری بالای بیماری.
همان‌طور که می‌دانید، این موضوع در ارتباط با ویروس کرونا بارها تکرار شده است: «عامل R باید کمتر از ۱ نگه داشته شود.»
در بهترین حالت، همان‌طور که ادعا شده بود، عدد ۲ بود. و این نیز در اینجا با عدد ۲ علامت‌گذاری شده است.
بنابراین، با این ضریب R معادل ۲ برای ویروس کرونا، طبق کار فاکس که تمام مطالعات تا سال ۲۰۲۰ بر
اساس آن بود، به ایمنی جمعی ۵۰ درصدی نیاز بود.
پس آن ۶۰ یا ۸۰ درصدی که گزارش شده بود، چه می‌شود؟
این هیچ ارتباطی با هیچ مطالعهٔ علمی ندارد.
با این حال، از آنجا که کار فاکس نیز بر مبنای فرضیات کاملاً نادرست است، در سال ۲۰۲۰ توسط دو گروه مطالعاتی دیگر
مجدداً محاسبه شده است. بار دیگر، مقدار R برابر با ۲ است.
یک گروه به ده درصد می‌رسد، گروه دیگر به بیست درصد.
این بدان معناست که این‌ها همان نرخ‌هایی هستند که اگر شما واکسیناسیون را توصیه کنید، ۱۰ تا ۲۰ درصد مردم یک
کشور آن را انجام می‌دهند، چون نمی‌خواهند درباره‌اش فکر کنند؛ به دکتر مراجعه می‌کنند و واکسن را می‌زنند.
من برای محافظت از گله‌ام به هیچ اقدام اجباری یا چیز دیگری نیازی ندارم.
و اگر بیماری اکنون مسری‌تر شده باشد، ما عدد R بسیار بالایی برای سرخک داریم که حدود ۱۵ تا ۱۷
تخمین زده می‌شود، که حتی در اینجا ذکر نشده است.
حتی در آن صورت هم هرگز به پوشش ۸۰ یا ۹۰ درصدی گله دست نمی‌یافتند؛ در بهترین حالت، به ۶۰ تا ۷۰ درصد می‌رسیدند.
و از آنجا که ما پیش از اجباری شدن واکسیناسیون، نرخ‌هایی بسیار بالاتر از ۸۰ درصد داشتیم، حتی این مطالعات نیز از
این ایده که مصونیت گله‌ای اصلاً مؤثر است، حمایت نمی‌کنند – که البته موضوعی بسیار بحث‌برانگیز است.
و این همچنین اصطلاحی از دامپزشکی است، همان‌طور که می‌بینید: «حفاظت گله‌ای».
خب، این یک موضوع قابل تردید است...
پس این کار هم نمی‌تواند با این اثر توجیه شود.
مشکل این است که با نرخ واکسیناسیون فعلی، ما نه تنها شاهد ابتلای روزافزون سالمندان هستیم – همان‌طور که گفتم، افراد
بالای ۲۰ سال اکنون نیمی از همه موارد را تشکیل می‌دهند – بلکه بیشتر مبتلایان نیز افرادی واکسینه‌شده هستند.
پس با هر شیوع، اگر بپرسید می‌توانید بفهمید – مقامات بسیار مردد هستند، اما به هر حال می‌توانید
بفهمید که حداقل ۳۰ درصد از مبتلایان واکسینه شده‌اند.
پس دیگر خبری از هرگونه اثر حفاظتی در اینجا نیست.
یک‌بار کسی ۱۸ گزارش از شیوع سرخک در میان دانش‌آموزان را بررسی کرد. نرخ واکسیناسیون بین ۷۱ تا ۹۹٫۸ درصد متغیر بود.
و این واضح است؛ اگر اکنون برای مثال در آلمان چنین چیزی داشته باشیم – و ما واقعاً واکسیناسیون اجباری برای کودکان مهدکودک و مدرسه
داریم – پس می‌توانید فرض کنید که حتی نیازی به پرسیدن هم ندارید.
البته همه‌شان واکسینه‌ شده‌اند، وگرنه در مدرسه نبودند.
پس این یعنی که این نرخ‌های بالای واکسیناسیون اصلاً هیچ چیز را پیشگیری نمی‌کنند.
برعکس، این بیماری‌ها دوباره در حال تکرار هستند، به‌ویژه وقتی در نظر بگیرید که واکسیناسیون‌ها انجام می‌شوند و کودکان
جدا نمی‌شوند و هنوز در مراکز جمعی با سایر کودکان حضور دارند.
این امر احتمال بیشتری دارد که به گسترش بیشتر سرخک منجر شود.
این مطالعه‌ای است که توسط گلدمن و میلر انجام شده است، که آن را طی دو سال برای تعداد کشورهای مختلف به روش متفاوتی محاسبه
کردند. در اینجا، به‌عنوان مثال، برای ۳۰ کشور محاسبه شده است.
در اینجا می‌توانید تعداد واکسیناسیون‌هایی را که کودکان دریافت می‌کنند در محور افقی در پایین و
مرگ‌ومیر کودکان را در محور عمودی مشاهده کنید.
این علیت نیست، اما همبستگی بسیار بسیار قوی است؛ یعنی R برابر ۰.۷۰ که در سطح ۰.۱ درصد معنادار است؛ به این معنی که
هرچه واکسیناسیون‌ها در کشورها با فرکانس بیشتری انجام شوند، نرخ مرگ و میر نوزادان بالاتر است.
نمی‌توان از این نتیجه گرفت که علیت وجود دارد. با این حال، اگر همبستگی بالا باشد، باید علیت را بررسی کرد.
و در واقع، باید برعکس باشد.
هرچه کودکان واکسیناسیون بیشتری دریافت کنند، باید سالم‌تر باشند و احتمال مرگشان کمتر باشد. با این حال، این همبستگی وجود ندارد.
این بدان معناست که این همبستگی قطعاً نشان می‌دهد واکسیناسیون از سلامت کودکان محافظت نمی‌کند، زیرا بدون همبستگی، علیت وجود ندارد.
و این علیت برای بهبود سلامت کودکان توسط واکسیناسیون وجود ندارد.
و اثرات واقعی این واکسن‌ها را می‌توان در مطالعه‌ای که اخیراً توسط GSK در انگلستان انجام شده است مشاهده کرد –
با دورهٔ مشاهدهٔ ۴۲ روزه که به هر حال بسیار کوتاه است.
پس این بدان معناست که بیماری‌های مزمن اصلاً قابل تشخیص نیستند.
اما هیچ مطالعه مشاهده‌ای روی نوزادان انجام نشده است؛ در عوض، نوزادان به‌عنوان بخشی از یک مطالعه واکسینه‌ شده‌اند.
پس این موضوع از پیش به مسئله‌ای بیش از حد جدی از نظر اخلاقی تبدیل شده است.
پنجاه درصد نوزادان – به‌عنوان خوش‌آمدگویی به این سیاره – عوارض جانبی ناخواسته.
۶٫۱ درصد در روال روزانه خود تحت تأثیر قرار گرفتند. ۲ درصد دچار عوارض جانبی جدی شدند.
و همهٔ این‌ها برای واکسینی بود که قرار بود در آینده از نوزادان محافظت کند.
۱۰ درصد نوزادان مجبور شدند به اورژانس مراجعه کنند. ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱
آیا به همین دلیل واکسن می‌زنیم؟ آیا مطالعاتی شبیه این در حال انجام است؟ این امکان ندارد!
اگر اصلاً واکسیناسیونی مدنظر قرار گیرد، به نظر من تنها به این دلیل است که در موارد بسیار نادر ممکن است
برای فرد مورد نظر مضر باشد، که شاید نتوان آن را رد کرد.
اما با توجه به فراوانی‌شان، تنها می‌توان از خود پرسید که این مواد وحشتناک چه نوع موادی هستند.
و اگر مدت طولانی‌تری نگاه می‌کردید، پس از ۱۸۰ روز، ۳.۴ درصد به بیماری‌های مزمن جدید مبتلا شده بودند.
غیرممکن است پیش‌بینی کرد که در سال‌های آینده برای این کودکان چه اتفاقی خواهد افتاد.
پس بیایید نتیجه را خلاصه کنیم: سرخک یک بیماری باستانی دوران کودکی است که به ندرت بزرگسالان را
درگیر می‌کرد. اکنون این وضعیت تغییر کرده است.
با این حال، این بیماری در دوران کودکی به احتمال زیاد عوارض جدی ایجاد نمی‌کند و در صورت عدم درمان کشنده نخواهد بود.
و بدین ترتیب وضعیتی که می‌تواند در آینده تأثیر مثبتی بر سلامت داشته باشد.
شما نه تنها در برابر سرخک مصون هستید، بلکه خطر ابتلا به بسیاری از بیماری‌های دیگر نیز برای شما به‌طور قابل توجهی کمتر است.
و به همین دلیل «واکسیناسیون حفاظتی» که قرار است نوعی محافظت ایجاد کند، در واقع نمی‌تواند به‌طور
جدی برای سرخک یا سایر بیماری‌ها در نظر گرفته شود.
زیرا همهٔ این واکسیناسیون‌ها می‌توانند به بیماری‌های جدی و غیرقابل‌پیش‌بینی و حتی مرگ منجر شوند.
حتی اگر این به ندرت اتفاق بیفتد، همان‌طور که لابی‌های واکسیناسیون ادعا می‌کنند، نمی‌توان خطر آن را در موارد فردی پیش‌بینی کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ و آنچه در کل این بحث - از جمله اجبار به واکسیناسیون علیه کووید-۱۹ - نادیده گرفته شده این است که
برخلاف اقدامات درمانی، ما همیشه در مورد درمان افراد سالم صحبت می‌کنیم. و اینجاست که معیارها بسیار بالا قرار می‌گیرد.
و اگر اکنون واکسیناسیون سرخک را اجباری کرده و به آن پایبند بمانید، جامعه به جامعه‌ای از احمق‌ها تبدیل خواهد شد.
شیلدبرگرها که تلاش کردند چمن‌های دیوار شهر را بردارند و به این فکر افتادند که می‌توان آن را برای خوردن به گاو داد، اما
نمی‌دانستند چگونه گاو را روی دیوار شهر ببرند، سپس به ایدهٔ درخشان کشیدن گاو با طناب به بالای دیوار
رسیدند. متأسفانه وقتی گاو به بالای دیوار رسید، دار زده شد.
و این اساساً همان وضعیتی است که در مورد واکسن سرخک داریم.
از توجه شما سپاسگزاریم.