2020 թվականի մարտի 1-ին Գերմանիայում ուժի մեջ մտավ կոչված «Կարմրուկից պաշտպանության մասին» օրենքը։
Մանկական կարմիր ջրծաղիկի դեմ պաշտպանվածության ապացույց ներկայացնելու պարտավորության շրջանակում ծնողները կարող են
մասնակցել համապատասխան առողջապահական մարմնի խորհրդատվությանը։
Այս խորհրդակցությունների նպատակն է համոզել ծնողներին կոչված կարմրուկի պատվաստման անհրաժեշտության մեջ։
«Պատվաստումը ձեր երեխային ավելի քիչ վնաս կհասցնի, քան եթե նա կարմրուկով վարակվի», «կարմրուկի դեպքերը նվազել են պատվաստման
ներդրումից ի վեր», «ձեր երեխան կարմրուկով չի վարակվի, քանի որ բոլորը պատվաստված են», «պատվաստումը նպաստում է հոտային
իմունիտետին [(=խմբային իմունիտետ՝ համայնքը (մեծամասամբ) պաշտպանված է վարակիչ հիվանդությունից.)!" և "Ամեն ինչ գիտական է!"
Իր ներկայիս և տեղեկատու ներկայացման մեջ դոկտոր Գերդ Ռեութերը հերքում է կոչված կարմրուկի պատվաստման
խորհրդատուների բազմաթիվ պնդումները և բացատրում է, թե ինչու են մանկության հիվանդությունները կարևոր։
«Կարմիր ջրծաղիկը, ինչպես մյուս մանկական հիվանդությունները, հետագա կյանքում բազմաթիվ
հիվանդությունների ավելի հազվադեպ հանդիպելու պատճառ է դառնում։»
Սա նշանակում է, որ ընդհանուր առմամբ մանկության հիվանդությունների միջով անցնելը ծառայում է առողջության պաշտպանությանը։
Ուստի հստակ է, որ, օրինակ, մանկական լեզվալացքը և մահճաթրջումը կարող են անհետանալ, երբ
երեխաները մի անգամ ծանծաղի հիվանդություն են տարել։
Այժմ կան հաղորդումներ, որ կարմրուկի վարակից հետո 32 քրոնիկական հիվանդություններ բարելավվում են կամ անհետանում։
Տարիներ շարունակ Բազելի Երեխաների Հիվանդանոցը նեֆրոթիկ համախտանիշով հիվանդների մոտ դիտավորյալ առաջացնում էր կարմրուկի
վարակ, քանի որ հայտնի էր, որ կարմրուկի վարակից հետո նեֆրոթիկ համախտանիշը անհետանում է առանց
որևէ բուժման, որը տարիներ շարունակ փորձվել էր:
Կյանքի ավելի ուշ շրջանում բազմակի սկլերոզը շատ ավելի հազվադեպ է նրանց մոտ, ովքեր մանկության տարիներին ունեցել են
կարմրուկի նման հիվանդություններ, քան նրանց մոտ, ովքեր չեն ունեցել դրանք կամ պատվաստված են եղել։
Եվ զարգացող երկրներից էլ գիտենք, որ այնտեղ երեխաները պարազիտային վարակների և մալարիայի նկատմամբ պակաս
խոցելի են, եթե մանկության տարիներին կարմրուկ են տարել։
Ծնողները հազվադեպ են դա լսում։
Ժամանակ հատկացրեք դոկտոր Գերդ Ռեութերի ամբողջական ներկայացումը դիտելու համար և տեղեկացրեք ծնողներին, ձեր առողջապահական
մարմնին, բժիշկներին կամ ձեր շրջանի քաղաքական գործիչներին։
Շնորհակալություն ներածության համար։
Այո, մեզ բազմաթիվ ձևերով ստում են, ինչպես դու ասացիր։
Պատմության մեջ մեզ ստում են, բժշկության պատմության մեջ մեզ ստում են, և ներկայիս բժշկության
վերաբերյալ փաստերի առումով նույնպես բազմիցս ստում են։
Նրանք, ովքեր հապաղում էին դրան հավատալ, այժմ, վերջին հերթին կորոնավիրուսի դեպքում, տեսել են,
որ պաշտոնական տեղեկատվությանը չի կարելի վստահել։
Եվ այսպես է արդեն բավական երկար ժամանակ ամեն ինչ, ինչ ասվում է պատվաստումների թեմայով։
Եվ հենց դրա համար եմ ուզում այսօր խոսել կարմրուկի պատվաստանյութի և կարմրուկի հիվանդության մասին, որը դարձել է նախազգուշական
նշան, կարծես կարմրուկը սարսափելի լուրջ հիվանդություն լինի, որը հաճախ կարող է հանգեցնել ծանր բարդությունների և նույնիսկ մահվան։
Եվ... – Մի պահ, պետք է անցնեմ ներկայացմանը, մինչև դա անցնի, այո, լավ։
Այսպիսով, սկզբից ի վեր՝ այո՝ ...որտեղ, իհարկե, դա սկզբնական շրջանում բոլորի համար մաշկային
ախտանիշների պատճառով որոշակի դրամատիկ երանգ է ստանում։
Պարզ է, որ ինչ-որ մեկը հիվանդ է, երբ բարձր ջերմաստիճաններ են լինում։
Բայց իրականում ամեն ինչ սկսվում է լրատվամիջոցների, և, ցավոք, նաև պաշտոնական հաստատությունների, այդ թվում՝
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության, տարածած լիովին անվստահելի տեղեկատվությունից։
Վերջերս Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը հայտարարեց, որ իրավիճակը դրամատիկ է՝ աշխարհի
տարբեր երկրներում կարմրուկի բռնկումների թիվը 36-ից աճել է մինչև 57, ինչը կազմում է 50 տոկոս։
Եվ մոլորակի վրա կլինեին 10,3 միլիոն կարմրուկի դեպքեր՝ 107 500 մահվան դեպքով։
Դա բավական է, որ դուք մի փոքր շփոթվեք, քանի որ RKI-ն միշտ հրապարակում է նույն թիվը՝ մեկ մահ յուրաքանչյուր 1000 կարմրուկի
դեպքի դիմաց, որին մենք հետո կվերադառնանք, և որը նույնպես սխալ է։
Բայց եթե հաշվարկեք, դա կլինի յուրաքանչյուր 100 կարմրուկի դեպքի դիմաց մեկ մահ։ Ինչպե՞ս կարող է դա լինել։
Եվ ամբողջ պատմությունը դառնում է ավելի հետաքրքիր, երբ նայում ես ԱՀԿ-ի վերջին հիմնական տեղեկատվությանը։
Վերջին 25 տարիների ընթացքում պատվաստումը փրկել է 60 միլիոն մարդու կյանքը։
Եթե, օրինակ, ասեք, որ տարեկան 100 000 մահ է լինում, 25 տարվա ընթացքում դա կլինի 2,5 միլիոն մահ։
Եվ ինչպես կարող էր պատվաստումը փրկել 60 միլիոն կյանք?
Այսպիսով, ակնհայտ է, որ ինչ-որ բան ճիշտ չէ։
Եթե դուք ժամանակ հատկացնեք և կարդաք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության մանրամասն հրատարակությունը,
կտեսնեք, որ ԱՀԿ-ն չի հենվել դիտողական տվյալների վրա, այլ նշում է, որ այդ տվյալները անբավարար են։
Եվ այդպես նրանք անձամբ ընդունեցին տվյալները և համակարգչային ծրագրով՝ Measles CFR անվանումով ծրագրով, մոդելավորեցին դրանք։
Եվ այս ծրագիրը ակնհայտորեն մեկ հազարին մեկ մահվան փոխարեն մեկ հարյուրին մեկ մահվան ցուցանիշ
է ընդգրկել։ Եվ մի քանի այլ ենթադրություններ։
Այս դեպքում էլ այստեղ հաղորդված կարմրուկի դեպքերի ընդհանուր թիվը ամբողջությամբ անճիշտ է։
Եվ դա նույնպես վերաբերում է Եվրոպային, եթե նայենք դրան մի փոքր ավելի փոքր մասշտաբով։
Որով, հավանաբար, կրկին պետք է պարզ դառնա, որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության համար
Եվրոպան Եվրոպա չէ, այլ Արևմտյան տերությունների Եվրոպան։
Այն ներառում է Գրենլանդիան, Եվրոպան ձգվում է մինչև Բերինգի նեղուցը, ամեն ինչ մինչև Վլադիվոստոկ, և կարելի է տեսնել նաև
փոքրիկ Իսրայելը, որը իրականում ոչ մի առնչություն չունի Եվրոպայի հետ, սակայն նույնպես ընդգրկված է եվրոպական տարածաշրջանում։
Այսպիսով, եթե դուք կարդում եք նման վերնագրեր՝ «Եվրոպայում կարմրուկի դեպքերի դրամատիկ աճ», հնարավոր է, որ
Իսրայելում կամ որևէ այլ փոքր երկրում մի քանի դեպք ավել լինի։
Բայց դա կլիներ «Եվրոպա», ոչ թե Եվրոպական Միության երկրները։
Բայց ինչ է իրականում կատարվում Եվրոպական Միությունում?
2023 թվականին ԵՄ 30 երկրներում կար կարմրուկի 2 361 դեպք։
Մեկ միլիոն բնակչին 5,2 դեպք
Այսպիսով, դա իսկապես ոչ սովորական հիվանդություն է, այլ, ինչպես բժշկության մեջ հայտնի է, շատ հազվադեպ հիվանդություն։
Հատկապես երբ այն համեմատում ես Եվրոպական Միության՝ դեղագործական արդյունաբերության օգտին հազվադեպ
հիվանդությունների համար սահմանած սահմանման հետ։
Վերջիվերջո, հենց դեղագործական արդյունաբերությունն էր, որը մի քանի տարի առաջ պահանջեց, որ առաջին հերթին ինքը
պատասխանատու լինի հազվագյուտ հիվանդությունների դեղերի համար։
Ձեզ անհրաժեշտ են հատուկ պայմաններ, և հետո պետք է գտնեիք սահմանում՝ ինչ է հազվագյուտ հիվանդությունը։
Եվրոպական Միությունում հազվագյուտ հիվանդությունն այն է, որը ազդում է ոչ ավելի քան 10 000 մարդուց 5-ի վրա։
Եկեք նայենք կարմրուկին։
Եվրոպայում կարմրուկը դեռևս հազվադեպ հիվանդություն կլիներ, եթե Գերմանիայում տարեկան ոչ
թե 50–500 դեպք, այլ 41 500 դեպք չունենայինք։
Նույնիսկ այդ դեպքում դա դեռևս հազվադեպ հիվանդություն կլիներ։
Սա նշանակում է, որ իրականում կարմիր ջրծաղիկը չափազանց հազվադեպ հիվանդություն է։
Եվ սրանք են թվերը, որոնք այժմ ունենք՝ 2001-ից մինչև 2018 թվականը։
Դուք կարող եք հստակ տեսնել ձախ կողմում՝ 2001 թվականին եղել է 6000 դեպք, իսկ 2008 թվականին՝ 500։
Եվ հիմա, 2020 թվականին, երբ ներդրվեց պարտադիր պատվաստումը, գրանցվել է 50 դեպք։
Այսինքն՝ մենք այստեղ խոսում ենք դեպքերի շատ փոքր թվի մասին։
Եվ նույնպես հետաքրքիր է, որ այժմ, 2020 թվականին, եղել է պարտադիր պատվաստման 50 դեպք... – ինչը, իրականում, ավելի
ճիշտ տերմինն է, քանի որ ճիշտ չէ խոսել պարտավորության մասին։
Սա մի տեսակ պարտավորություն կատարելուն է նման։ Սա հարկադրություն է։
Բայց իրավական առումով այստեղ իրականում արտահայտվում է պատվաստվելու հարկադրություն։
Այստեղ պետք է նշել, որ միայն վերջին 20 տարիների ընթացքում տեղի ունեցած այս զարգացումը ցույց է
տալիս դրա օբյեկտիվ անհրաժեշտության առկայությունը։
Վերջին 20 տարիների ամենաառավել աչքի ընկնող փոփոխությունը 2001–2003 թվականներին 6 000-ից
իջնելն էր մինչև 766-ը։ Իսկ այնտեղ ի՞նչ տեղի ունեցավ։
Պատվաստման մակարդակը չի փոխվել։ Պատվաստվելու որևէ հարկադրություն չի եղել։
Ոչ, ինչ տեղի ունեցավ այն էր, որ մտցվեց կարմրուկի դեպքերը հաղորդելու պարտավորություն, ինչը առաջին հայացքից անհեթեթ է թվում։
Դա նշանակում է, որ եթե ես բժիշկներին պարտադրեմ հաղորդել կարմրուկի դեպքերը առողջապահական մարմիններին, դեպքերի
թիվը նվազում է մինչև տասը տոկոս։ Ինչպե՞ս կարող է դա լինել։
Իմ կարծիքով, միակ բացատրությունն այն է, որ սրանք, ամենայն հավանականությամբ, իրական թվեր են։
Բայց նախորդ թվերը, մասնավորապես 6 000-ը և 1990-ականներին նույնիսկ ավելի բարձրը, երբեք ճշգրիտ չեն եղել։
Դրանք ակնհայտորեն հորինված են, որովհետև այլ կերպ ինչպես կարելի է բացատրել, որ հենց բժիշկներին պատժում են
հիվանդությունը առողջապահական մարմիններին չհայտնելու համար, դեպքերի թիվը հանկարծակի նվազում է։
Դա չի կարող ճշմարտ լինել։ Ուստի, ինչպես տեսել ենք այլ դեպքերում, պետք է ենթադրենք, որ թվերը տասնամյակներ
շարունակ հորինվել են Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի կողմից։
Հաշվետվության պահանջի ուժի մեջ մտնելուց ի վեր ի հայտ է եկել մեկ այլ երևույթ, որը չի արտացոլվում այս
թվերում, այն է՝ կարմրուկի դեպքերի միջին տարիքը աճում է։
Այսօր բոլոր կարմրուկի դեպքերի կեսը գրանցվում է 20 տարեկանից բարձր մարդկանց մոտ։
Դա նշանակում է, որ ինչ-որ բան փոխվել է։ Եվ պետք է նաև ենթադրել պատվաստումների հետ պատճառահետևանքային կապ։
Դարեր շարունակ կարմրուկը չափահասներին չէր ազդում։
Սրանք չափազանց հազվադեպ դեպքեր էին։ Իրականում դա ընդամենը սկզբնական խնդիր էր։
Եթե դա այլևս այդպես չէ, ապա պետք է լինի ինչ-որ ազդող գործոն։
Եվ միակ ազդեցիկ գործոնը, որը ներկայումս հավանական է, պատվաստումների իրականացումն է։
Ինչևէ, ամբողջ իրավիճակը այնպիսին է, որ հիվանդությունը չափազանց հազվադեպ է։
Եթե հաշվարկեք, որ միջին բժիշկը իր 30 տարվա պրակտիկայում ընդհանուր առմամբ մոտ 200 000 հիվանդների հետ շփում է
ունենում, ապա սովորական բժիշկը պետք է աշխատի 150 տարի, որպեսզի տեսնի միայն մեկ կարմրուկի դեպք։
Այնուամենայնիվ, սա մեկնաբանվում է որպես «առանձնահատուկ առողջական վտանգ»։
Դա զզվելի բանն է, որովհետև «Վարակիչ հիվանդություններից պաշտպանության մասին» օրենքը սահմանում է, որ փոխանցման սպառնալիքը՝
փոխանցվող հիվանդություն է, որը, իր կլինիկորեն ծանր ընթացքի ձևերի և տարածման եղանակի պատճառով, կարող
է լուրջ վտանգ ներկայացնել լայն հանրության համար։
Հարցն այն է, թե ինչպես կարելի է դա անել այնպիսի հիվանդության դեպքում, որը չափազանց հազվադեպ է և, ըստ պաշտոնական
տվյալների, շատ հազվադեպ է ծանր կամ մահացու ընթացք ունենում։
Դա իրականում հնարավոր չէ։ Բայց «Վարակներից պաշտպանության մասին» օրենքի այս բաժինը Գերմանիայում անուղղակի
հարկադրություն արդարացնելու համար է օգտագործվել՝ մանկական կարմիր տենդի պատվաստում ստանալու նպատակով։
Բոլորը չեն տուժում։ Ինչպես այստեղ մոնիտորներում տեսնում եմ, նրանց մեծ մասը, կարելի է ասել, ծնվել է 1971
թվականից առաջ և, հետևաբար, օգտվում է վաղ ծննդյան շնորհից։
Այդ դեպքում կարելի է ենթադրել, որ ինչ-որ մեկը իմունիտետ կունենա։
Այնուամենայնիվ, 1970 թ. դեկտեմբերի 31-ից հետո ծնված յուրաքանչյուր անձ պետք է ներկայացնի ապացույց, որ նա
ունեցել է կարմրուկ կամ այլապես պատվաստված կլիներ դրա դեմ։
Սա վերաբերում է մանկապարտեզի և դպրոցի երեխաներին, համայնքային հաստատությունների աշխատակիցներին, 1971 թվականին կամ
դրանից հետո ծնվածներին և բոլոր առողջապահական աշխատողներին։
Քանի որ ենթադրվում է, կամ առնվազն հուշվում է, որ այս համայնքային հաստատություններում կարմրուկի վարակման հատկապես բարձր ռիսկ կա։
Եվ դու պետք է նայես՝ արդյոք դա ընդհանրապես կիրառելի է։
2020 թվականին Դաշնային խորհրդի տվյալներով Գերմանիայում ընդհանուր առմամբ 11 միլիոն մարդ պետք է ապացուցի, որ նա կարմրուկի
նկատմամբ իմունիտետ ունի՝ հիվանդության կամ պատվաստման միջոցով։
Վիրուսային հիվանդության նկատմամբ իմունիտետի ապացուցումը բավականին մութ հարց է, և դա այլ
պատմություն է, որը մենք մի փոքր ուշ կքննարկենք։
Բայց եկեք նայենք այս տվյալներին. 2014–2018 թվականներին գրանցվել է 430 կարմրուկի բռնկում, որոնց ընթացքում հիվանդացել է 3 178 մարդ,
որոնցից միայն քառորդն արձանագրվել է այն համայնքային հաստատություններում, որտեղ աշխատակիցներից
պահանջվում է ներկայացնել իմունիտետի ապացույց։
Մնացած դեպքերի 75 տոկոսը տեղի է ունեցել այն վայրերում, որտեղ պատվաստումը դեռևս պարտադիր չէ։
Սա նաև ցույց է տալիս, որ այսպես կոչված փորձագիտական հանձնաժողովների՝ Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի,
STIKO-ի և առողջապահական մարմինների կողմից այստեղ իրականացվողը հեռու է ռացիոնալ մոտեցումից։
Ընդհանուր իրավիճակը, հավանաբար, լավ հայտնի է։
Կարմիր ջրծաղիկը նախկինում շատ ավելի տարածված էր։ Այստեղ ներկայացված են կարմիր ջրծաղիկից մահացության դեպքերը։
Դրա համար ես հղում եմ անում մահացության թվին, ոչ թե դեպքերի ընդհանուր թվին, քանի որ, ինչպես ավելի վաղ
բացատրեցի, հաշվետվության պահանջը միայն 2001 թվականին է ներդրվել։
Նախկինում հաշվետվության պահանջ չկար։ Սա նշանակում է, որ մինչ այդ եղած դեպքերի իրական թիվը իրականում հայտնի չէ։
Քանի որ ժամանակի մեջ ավելի հետ գնալիս, բազմաթիվ մարդկանց համար, ովքեր վարակվել էին
կարմրուկով, բժշկի դիմելը համեմատաբար սովորական էր։
Երբ ես մանկությանս ժամանակ կարմրուկով հիվանդացա, ես նույնպես տանը էի։
Դա մոր ախտորոշումն էր, և նա ասաց. «Հիմա մի քանի օր պառկած կմնաս, հետո, երբ լավանաս, նորից կկանգնես»: Եվ դրանով ամեն ինչ ավարտվեց։
Իհարկե, դա վիճակագրությունում չի երևում։ Դրա համար էլ կան մահեր։
Բայց պարզվում է, որ 1960-ականներին այստեղ կարծես թե եղել է 100-ից մինչև 200 մահ սուր հիվանդությունից։
Ես ասում եմ՝ իբր, որովհետև պատճառահետևանքային կապը ոչ մի կերպ հաստատված չէ։
Եվ երբ 1974 թվականին առաջին անգամ ներդրվեց կարմրուկի պատվաստանյութը, իսկ 1976 թվականին կարմրուկի
վերացման արշավը ինտենսիվացվեց, այդ ցուցանիշները արդեն դրամատիկորեն նվազել էին՝ իջնելով 40-ից ցածր։
Սա նշանակում է, որ կարմրուկի դեպքերի և կարմրուկից մահացությունների շարունակական նվազման
միտումը արդեն գոյություն ուներ դրանից առաջ։
Այս պատվաստումների և դրա միջև որևէ պատճառահետևանքային կապ չկա։
Բայց վիճակագրության մեջ կա ևս մի հետաքրքիր բան։
Նորից մտածեք RKI-ի այս հայտարարության մասին՝ հազար դեպքի դիմաց մեկ մահ։
1960-ականներին և 1970-ականներին, մինչև կարմրուկի պատվաստանյութի ներդրումը, մենք ունեցել ենք 800 000 ծնունդ։
Սա նշանակում է, որ այս 800 000 ծնունդներից, եթե բոլորը պատվաստված լինեին կամ եթե կարմրուկից մահացության մակարդակը լիներ 0,1%, ապա
կարմրուկից զգալիորեն ավելի շատ երեխաներ կմահանային, քանի որ կարմրուկը համեմատաբար տարածված մանկական
հիվանդություն էր, որով տառապում էին երեխաների մեծ մասը։
Եվ եթե իսկապես յուրաքանչյուր հազար կարմրուկով վարակված երեխաներից մեկը մահանար, ապա 50, 100
կամ 150 մահվան թվերը չէին կարող այդքան քիչ լինել։
Այստեղ նույնպես կրկին տեսնում ենք, որ թվերը շատ ազատորեն են մանիպուլացվում՝ մասնավորապես 1000-ից մեկի ցուցանիշը, որը վերջին
մի քանի տասնամյակների ընթացքում արդյունաբերական երկրներում հավաքված ամբողջ տվյալների հիման վրա չի կարող հիմնավորվել։
Եվ Դաշնային Սահմանադրական Դատարանը իր վճռում ընդունեց 10 000-ից մեկ հարաբերակցությունը։
Առնվազն վերջին մի քանի տարիների ընթացքում՝ 2018-ից մինչև 2024 թվականը, կարմրուկի դեպքերի թիվը, ներառյալ մահերը և
մշտական վնասվածքները, կարմրուկը ձախ կողմում և ռուբելան աջ կողմում, ներկայացված են RKI-ի պաշտոնական տվյալներով։
Այսպիսով, տեսնում եք, վեց տարվա ընթացքում ոչ մի մահվան դեպք չի եղել, ոչ մի մշտական վնաս չի հասցվել։
Այսպիսով, սա ոչ մի կերպ չի կարող վտանգ ներկայացնել լայն հանրության համար։
Սա նշանակում է, որ նախկինում ցուցադրված վարակների վերահսկման դրույթի կիրառումը չի կարող բխել տվյալների ամբողջությունից։
Եթե ավելի հեռու նայենք, ապա 7,092 կարմրուկի դեպքերից միայն երեք մահ է իրականում հաղորդվել որպես կարմրուկից առաջացած։
Բայց, իհարկե, հարցն այն է՝ արդյոք կարմրուկը իսկապես պատճառն էր՞
Ես կարող էի միայն պնդել, եթե կարմրուկը ինքնաբերաբար զարգանար և ինչ-որ մեկը մահանար առանց որևէ արտաքին բուժման միջամտության։
Կարող եմ ասել, որ այո, անշուշտ, կարմիր ջրծաղիկը մարդու համար մահացու գործոնն էր։
Բայց հենց որ ես վերաբերվում եմ և նաև ռիսկերի հետ եմ գործ ունենում, բնականաբար դա այլ է։
Այնուհետև ես միշտ ունեմ հնարավորություն, որ ինչ-որ մեկը մահացել է ոչ միայն հիմնական հիվանդությունից, այլև բուժումից։
Եվ ներթափանցող նյութեր նույնպես օգտագործվում են, անգամ կարմրուկի դեպքում, եթե երեխայի վիճակը շարունակում է վատթարանալ։
Պարզապես մտածեք, թե ինչպես դա տեղի ունեցավ Միացյալ Նահանգներում, որտեղ ասում էին, թե
ինչ-որ մեկը մահացել է երեխաներից մեկի կարմրուկից։
Այո, նման երեխային շնչառական аппараով օդափոխում են։ Պարզ դարձավ, որ հիվանդությունը բավականին տարբեր էր։
Բայց եթե ես ինչ-որ մեկին շնչառական աջակցություն եմ ցուցաբերում, դա նշանակում է, որ ես նրան օպիոիդներով հանգստացնում եմ,
թուլացնում, գուցե ռեմդեսիվիր եմ տալիս՝ այլ կերպ ասած՝ որոշ անհայտ հակավիրուսային դեղեր, որոնք լուրջ կողմնակի ազդեցություններ ունեն։
Բայց ես անգամ ստիպված չեմ այդքան հեռու գնալ։
Դե, այսօր, հատկապես հիվանդանոցներում, ընդունված պրակտիկա է անմիջապես իջեցնել անգամ թեթև ջերմությունը։
Եվ հատկապես երբ կարմրուկի ժամանակ ջերմությունը բարձրանում է, օգտագործվում են ջերմիջեցուցիչներ։
Եվ ոչ թե ոտքի փաթեթներով կամ, գուցե, հայտնի ասպիրինով, այլ այսօր անգամ երեխաներին նշանակում են
ավելի ուժեղ դեղեր՝ օրինակ՝ դիկլոֆենակ կամ իբուպրոֆեն։
Եվ այստեղ՝ Arzneimittel-Telegramm (Դեղերի հեռագրում) փաթեթի ներդիրներում կարդում եք, որ այս երկու նյութերը, որոնք
օգտագործվում են ջերմությունը իջեցնելու համար, կարող են առաջացնել գլխացավ, սրտխառնոց, փսխում և նույնիսկ ասեպտիկ մենինգիտ։
Մյուս խոսքով՝ մենինգիտը համարվում է կարմրուկի ծանր ընթացքի մահացու բարդություն կամ պատճառ,
որը հանգեցնում է նախ մենինգիտի, ապա էնցեֆալիտի։
Եվ սա հնարավոր է միայն այս դեղերով, օրինակ։
Եվ ես չեմ գիտակցում ոչ մի դեպք, երբ մահվան դեպքում փորձ արվեր տարբերակել՝ արդյոք թերապիայի ազդեցությունները դեր են խաղացել։
Դա ավտոմատ է; հայտարարվում է, որ կարմիր ջրծաղիկը սպանել է ինչ-որ մեկին։
Վերջում, հավանաբար պարզ կդառնա, որ ոչ ոք երբևէ չի մահացել կարմրուկից։
Կան մի քանի հետազոտություններ, որոնք հստակ ցույց են տալիս, որ առանց ջերմության իջեցման օրգանիզմը, առնվազն երեխաների
դեպքում, կարող է շատ լավ դիմակայել հիվանդության բնական ընթացքին։
Եվ որ հիվանդության վերջում առաջացած այս բարձր ջերմությունը անխուսափելիորեն անհրաժեշտ է վճռական ապաքինում ապահովելու համար։
Եվ ես նաև կցանկանայի մեջբերել համալսարանի պրոֆեսոր Գրանինգերին, որին, եթե դուք ավստրիացի եք, ոմանք ձեզնից կարող են ճանաչել։
Պրոֆեսոր Գրանինգերը, ով, ի դեպ, մինչ օրս կենդանի է, Վիեննայի AKH-ի նախկին գործընկերն էր և 30 տարի
աշխարհահռչակ ինֆեկցիոն մասնագետ, այդ ժամանակ ասաց՝
Այսօր մարդիկ այլևս չեն կարողանում ճիշտ ջերմություն ունենալ՝ ահազանգող եզրակացություն է դա։
Ներքին ջերմություն արտադրելու ունակությունը էվոլյուցիոն զարգացման առումով մեր ամենահին պաշտպանական մեխանիզմն է։
Եվ հիվանդությունների ընթացքի և գոյատևման համար նույնպես վճռորոշ է, որ կարող է առաջանալ ջերմություն։
Եվ այսպես է։ Գրանինգերը ոչ մի կերպ այլընտրանքային բժշկության մասնագետ չէր, այլ ավանդական, հեղինակավոր բժիշկ, ով սա ասաց,
սակայն, որպես ավագ սերնդի ներկայացուցիչ, նաև գիտակցում էր, որ ջերմությունը նվազեցնելը կարող է լուրջ վնաս պատճառել մարդուն։
Եվ եթե դրան ավելացնեք դեղեր, ինչպիսիք են դիկլոֆենակը կամ իբուպրոֆենը, դա կարող է
կրկնապատկել վնասը և նույնիսկ հանգեցնել մահվան։
Եվ եթե պաշտոնական տվյալների հիման վրա դիտարկենք կարմրուկի և կարմրուկի պատվաստման ռիսկերը, տեսնում ենք, որ գործ ունենք
պարտադիր պատվաստման լիովին անտրամաբանական հասկացության հետ։
Գերմանիայում տարեկան ունենք 50-ից 100 դեպք։
Ավստրիան միշտ կարելի էր բաժանել տասի։
Այս դեպքերի կեսը այժմ երեխաների մոտ է, այսինքն՝ 25-ից մինչև 250 մանկական դեպք։
Եվ հետո մենք կարող ենք ունենալ մեկ մահ յուրաքանչյուր 5000–10000 դեպքի դիմաց։
Ստատիստիկան իրականում հենց սա է ցույց տալիս, երբ այս մահերը, որոնք, ամենայն հավանականությամբ, առաջացել են
բուժման հետևանքով, դեռևս հաշվվում են որպես կարմրուկից մահեր։
Սա նշանակում է, որ տարեկան հաճախականությունից կախված յուրաքանչյուր 10–200 տարին մեկ երեխայի մահ կունենանք։
Իսկ ինչ վերաբերում է կարմրուկի պատվաստանյութին։ Նույնիսկ պատվաստանյութերի լոբբիստները ընդունում են, որ տարեկան
կարմրուկի պատվաստանյութից պետք է լինի մեկից երկու մահ։
Գերմանիայում տրվում է մոտ մեկ միլիոն պատվաստում։
Եվ յուրաքանչյուր պատվաստանյութի համար նշվում է, որ նվազագույնը մեկ մարդ է մահանում մեկ միլիոն պատվաստումների դիմաց։
Մեկից մինչև երկու մահ, ըստ RKI-ի պաշտոնական տվյալների, և նույն RKI-ի պաշտոնական տվյալների համաձայն՝ տարեկան
100 լուրջ կողմնակի ազդեցություն, այդ թվում՝ մշտական վնաս։
Սա սպասելի է։ Համեմատած մեկ երեխայի մահվան հետ, որը տեղի է ունենում յուրաքանչյուր 10–200 տարին մեկ։
Առավելություններն ու թերությունները կշռելիս ոչ մի պատասխանատու բժշկական մասնագետ, և, իհարկե, ոչ մի պատասխանատու
քաղաքական գործիչ երբեք չէր կարող կողմ որոշել պատվաստմանը, և, անշուշտ, ոչ պարտադիր պատվաստմանը։
Քանի որ վիճակը ավելի է վատթարանում՝ կարմրուկը ձեզ տալիս է ցմահ իմունիտետ։
Սա նշանակում է, որ մեկ անգամ կարմրուկով հիվանդացած մարդը այլևս երբեք չի վարակվի կարմրուկով։
Դա նման է ջրծաղիկին։ Ով երբևէ ջրծաղիկ է ունեցել, կրկին չի վարակվի։
Բայց պատվաստումից հետո ամեն ինչ այլ տեսք է ստանում։
Եթե ընդհանրապես հավատում ես պատվաստումների արդյունավետությանը, ապա չկա միակ պատվաստում, և դրանցից ոչ մեկը հիմնված չէ
ապացուցողական բժշկության վրա, քանի որ դրանք չեն փորձարկվել պատշաճ պլացեբո-կոնտրոլով հետազոտություններով։
Այնուհետև անգամ պատվաստանյութերի լոբբիստները ստիպված են ընդունել, որ պատվաստումը առաջացնում է
հակամարմինների ավելի ցածր մակարդակ, քան հիվանդություն կրելը։
Եվ, իհարկե, հիվանդությունները կարող են կրկին առաջանալ։
Եվ հիմա մենք հասկանում ենք, որ տարիներ կամ տասնամյակներ շարունակ պատվաստված բնակչությունը ավելի թույլ իմունիտետ ունի, քան
այն բնակչությունը, որի մեծամասնությունը բնական իմունիտետ ունի։
Անշուշտ։ Քանի որ իմունիտետը, լավագույն դեպքում, անկատար է, եթե ընդհանրապես ձեռք է բերվում։
Վակցինացված մայրերը ունեն հակամարմինների ավելի ցածր մակարդակ և, հետևաբար, սկզբից իրենց երեխաներին փոխանցում
են ավելի քիչ հակամարմիններ որպես ներքին պաշտպանություն։
Սա նշանակում է, որ այս փաստերի հիման վրա, որոնք նաև հաստատվել են Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի կողմից, պարզ է, որ ես
չեմ կարող պատվաստման միջոցով նվազեցնել կամ նույնիսկ վերացնել կարմրուկը կամ այլ հիվանդություններ։
Հակառակը, եթե իմ պատվաստման մակարդակը բարձր է կամ նույնիսկ պատվաստումը պարտադիր է, ես բազմիցս առաջացնում եմ նոր դեպքեր,
որոնք չեն կարող առաջանալ այնպիսի բնակչությունում, որը իրականում հաճախ է տուժում այս հիվանդությունից,
քանի որ հակառակ դեպքում զարգանում է բնական իմունիտետ։
Եվ դա կարելի է հայտնաբերել այս հակամարմինների մակարդակներով։
Եվ այս հակամարմինների մակարդակները, իհարկե, ինչպես ասում են, մի տեսակ խաբեություն են, ինչը նույնպես կարևոր է իմանալ։
Քանի որ, ինչպես սկզբում ասացի, եթե ինչ-որ մեկը չի ցանկանում Գերմանիայում այս պատվաստման պահանջի համաձայն պատվաստվել, նա,
իհարկե, կարող է նաև հակամարմինների թեստ անցնել՝ ցույց տալու համար, որ նրա օրգանիզմում բավարար
հակամարմիններ կան և պատվաստվելու անհրաժեշտություն չկա։
Բայց ի՞նչ են մեզ ասում այս հակամարմինները։ Մենք գիտենք, որ այս IgG ELISA թեստերի դեպքում անգամ այն մարդը, ով իսկապես տառապել է
կարմրուկով, ունի այնքան ցածր մակարդակներ, որ թեստերի արդյունքների հիման վրա նրան իրականում անհրաժեշտ կլիներ
պատվաստվել, չնայած որ ապացուցվել է, որ նա կարմրուկ է տարել։
Սա նշանակում է, որ մենք արդեն տեսնում ենք, որ ամբողջը իրականում ոչ մի իմաստ չունի։
Եվ դա ամբողջովին պարզ է, որովհետև պաշտոնական դիրքորոշման համաձայն՝ այստեղ մենք գործ ունենք «վիրուսային հիվանդության» հետ։
Վիրուսային հիվանդությունների դեմ հիմնականում պայքարում է բջջային իմունիտետը, ոչ թե հակամարմինները։
Եվ երբ ես չափում եմ հակամարմինները, ինչը կորոնավիրուսի դեպքում նույնպես ամբողջությամբ անհեթեթություն
էր, ապա ես ոչ մի տեղեկություն չունեմ իմունիտետի մասին։
Բայց արդեն իսկ Գերմանիայում պատվաստվելու այս անուղղակի հարկադրանքի պայմաններում ազդված անձանցից պահանջվում է իմունիտետի
ապացույց, նույնիսկ եթե մինչ այժմ դրա պահանջը չի հնչել։
Բայց հենց դրանով է այս համաճարակային օրենքը ապագայում մեզ բոլորիս սպառնում՝ ցանկացած տեսակի հիվանդությունների համար։
Մենք մեղավորներն ենք, և կասկածի դեպքում պետք է ապացուցենք, որ անպարտելի ենք։
Եվ քանի որ նրանք մեզ՝ որպես քաղաքացիների, չեն հավատում, նրանք ասում են՝ այո, մենք միայն մեր անցկացրած թեստերին ենք հավատում։
Այնուամենայնիվ, գոյություն չունի որևէ թեստ, որը կարող է ապացուցել որևէ հիվանդության նկատմամբ իմունիտետը։ Կարևոր է դա միշտ հիշել։
Բայց մենք գիտենք նույնիսկ ավելին. երբ դուք արդեն վարակվել եք կարմրուկով, կրկնակի վարակից պաշտպանությունը 100 տոկոսով
արդյունավետ է, և կարմրուկը, ինչպես մյուս մանկական հիվանդությունները, նշանակում է, որ հետագա կյանքում
շատ հիվանդություններ ավելի հազվադեպ են հանդիպում։
Սա նշանակում է, որ ընդհանուր առմամբ մանկության հիվանդությունների միջով անցնելը ծառայում է առողջության պաշտպանությանը։
Ուստի անշուշտ է, որ, օրինակ, մանկական լեզվալուրջությունը և մահճաթրջումը կարող են անհետանալ, երբ
երեխաները մի անգամ ծանծաղի հիվանդություն են տարել։
Այժմ կան հաղորդումներ, որ կարմրուկի վարակից հետո 32 քրոնիկական հիվանդություններ բարելավվում են կամ անհետանում։
Տարիներ շարունակ Բազելում գտնվող Երեխաների հիվանդանոցը նեֆրոտիկ համախտանիշով՝ երիկամների հիվանդությամբ տառապող հիվանդների մոտ
դիտավորյալ առաջացնում էր կարմրուկի վարակ, քանի որ հայտնի էր, որ կարմրուկի վարակից հետո նեֆրոտիկ համախտանիշը անհետանում է
առանց որևէ բուժման, որը տարիներ շարունակ փորձվել էր կիրառել։
Կյանքի ավելի ուշ շրջանում բազմակի սկլերոզը շատ ավելի հազվադեպ է նրանց մոտ, ովքեր մանկության տարիներին ունեցել են
կարմրուկի նման հիվանդություններ, քան նրանց մոտ, ովքեր չեն ունեցել դրանք կամ պատվաստված են եղել։
Եվ մենք նաև գիտենք, որ երրորդ աշխարհի երկրներում երեխաները պարազիտային վարակների և մալարիայի նկատմամբ պակաս
խոցելի են, եթե մանկության տարիներին կարմրուկ են տարել։
Այսպիսով, դա շատ կարևոր կետ է։
Քանի որ եթե դուք այժմ ինչ-որ մեկին ստիպեք անցնել բնական հիվանդության, օրինակ՝ կարմրուկի, միջով, որը ապացուցվել է,
որ հետագա կյանքում բազմաթիվ առողջական օգուտներ է բերում, ապա դա նույնպես խախտում է նրանց կյանքի ընտրության ազատությունը։
Այն ասում է՝ այո, մենք, հավանաբար, պատվաստանյութի միջոցով կխուսափենք, որ դուք ծանծաղի
հիվանդություն ստանաք, սակայն դա չի երաշխավորվում։
Մենք այժմ գիտենք, որ կարմրուկի դեպքերի առնվազն 30 տոկոսը պատվաստված մարդկանց շրջանում է, և թվերը աճում են։
Եվ մենք նույնպես պետք է նշենք, որ մեր կարմրուկի պատվաստումից հետո բնական կարմրուկի վարակը չի ապահովում այս առողջական օգուտները։
Եվ հետո ինչ-որ մեկը պետք է կշռի դրական և բացասական կողմերը, և, իմ կարծիքով, գրեթե ոչ ոք չի կողմնորոշվի պատվաստման օգտին, սակայն այդ
դեպքում դա այլևս ընտրության հարց չէ, այլ մարդկանց ստիպելու ինչ-որ բան անել, չնայած դա նրանց համար օբյեկտիվ թերություններ ունի։
Եվ ինչպես ավելի վաղ նշեցի, հիմա, երբ մենք տեսել ենք մանկական հիվանդությունների, օրինակ՝ կարմրուկի, նվազում, մենք նկատում ենք
աճ, որը Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտը կամ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը անմիջապես ընդունում են որպես
գործողության կոչ՝ ասելով՝ այո, մենք այժմ ունենք նոր բռնկումներ, ուստի պետք է պատվաստվել հիմա։
Դա, իհարկե, ամբողջովին սխալ արձագանք է։ Փոխարենը՝ այս բռնկումները, որոնք մենք այժմ կրկին տեսնում ենք, իրականում
անխուսափելի են՝ հաշվի առնելով այն, ինչ ես ավելի վաղ ասացի։
Քանի որ բնակչության շրջանում բնական ճանապարհով կարմրուկով վարակվելու դեպքերը օրեցօր հազվադեպ են դառնում, իսկ պատվաստումների
ցուցանիշը օրեցօր բարձրանում է, կարմրուկի նկատմամբ իմունիտետը անխուսափելիորեն նվազում է։ Եվ դրա հետ
մեկտեղ կարմրուկը կրկին ավելի տարածված է դառնում։
Եվ այն չի կարող այդ դեպքում լինել պատճառ՝ կարմրուկը համարելու այնպիսի հիվանդություն, որի դեմ պատվաստումն անհրաժեշտ է։
Այսպիսով, մենք ունենք նոր վարակիչ հիվանդություն, որը վերաբերում է նաև այլ հիվանդություններին։
Այնուհետև մենք այս պատվաստումը կատարում ենք թուլացված հարուցիչով։
Այն միշտ առաջարկում է ոչ ամբողջական պաշտպանություն։
Բայց եթե դա թուլացած պաթոգեն է, այնուամենայնիվ ավանդական բժշկության համաձայն դա պաթոգեն
է և անշուշտ կարող է հիվանդություն առաջացնել։
Եվ փաստն այն է, որ աշխարհում ոչ մի տեղ որևէ մեկին պատվաստվելուց հետո 10 կամ 14 օր մեկուսացված չեն պահում։
Պատվաստումից հետո այն անմիջապես կրկին թողնվում է մարդկային բնակչության մեջ, ուստի պարզ է, որ այս թուլացված
պաթոգենները բնականաբար կարող են փոխանցվել այլ մարդկանց։
Սա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր պատվաստմամբ հիվանդության բնական ճանապարհով տարածման վտանգը կրկին մեծանում է։
Սա նշանակում է, որ մենք կունենանք նոր վարակներ, քանի որ շրջանառվում են թուլացած պաթոգեններ և քանի որ
մենք ապահովում ենք ավելի թույլ իմունային պաշտպանություն, քան բնական հիվանդության դեպքում։
Եվ հետո դուք ուժեղացնում եք պատվաստումների ջանքերը, և երբ դա անում եք, առաջանում են ավելի շատ վարակիչ հիվանդություններ։
Եվ հենց դա ենք մենք վերջին հինգ տարիների ընթացքում կրկին տեսել մի շարք երկրներում, որտեղ մանկական
հիվանդությունների դեմ պատվաստումների ցուցանիշները բարձր են։
Ահա, օրինակ, այստեղ կարող եք տեսնել նաև կարմրուկի դեպքերը Եվրոպական տարածաշրջանում։ Սրանք հաղորդված դեպքերն են՝
կարմիր սյուները։ Եվ վերևում կարող եք տեսնել կապույտ գիծը, որը ցույց է տալիս այն դեպքերը, երբ տրվել է միայն մեկ դոզա։
Սա երկար ժամանակ հաճախ է արվել, և երկրորդ դոզան սովորաբար չի տրվել; վերջին 25 տարիների ընթացքում միայն այն է նախընտրվել։
Եվ ինչպես տեսնում եք, երկրորդ դոզայի ցուցանիշը այժմ բարձրացել է ավելի քան 90 տոկոսի։
Բայց արդյո՞ք սա հանգեցրել է հիվանդությունների ավելի հազվադեպ հանդիպելուն։ Պարզ է, որ ոչ։
Եվ սա նույնպես օրենսդիրի կողմից այստեղ կատարվող հաջորդ չարաշահումն է։
Այսպիսով, ընդունվում է, որ առաջին պատվաստումից հետո ավանդական բժշկության համաձայն առկա է 95 տոկոս իմունիտետ։
Եթե երկրորդ չափաբաժինը չստանալով ևս 12–15 ամիս սպասեք, իմունիտետը կաճի մինչև 98 տոկոս։
Եվ երկրորդ պատվաստումից հետո, ասում են, որ պատվաստման հաջողության ցուցանիշը գերազանցում է 99 տոկոսը։
Իրականում, սակայն, երկրորդ պատվաստումը 100-ից ավելի քան 95, կամ ավելի ճիշտ՝ 100-ից 98 դեպքում լրիվ անպետք միջոց է, քանի որ
ավանդական բժշկության համաձայն՝ եթե պարզապես սպասեք, առաջին պատվաստումից հետո իմունիտետը արդեն զարգացել է 98 տոկոսով։
Եվ այնուամենայնիվ, դուք ստանում եք երկրորդ պատվաստանյութի չափաբաժին, որը հենց նույն
ռիսկերն է պարունակում, ինչ առաջին ներարկումը։
Սա նշանակում է մեկ միլիոն մարդու հաշվով մեկ մահվան և առնվազն 100 ծանր հիվանդությունների ռիսկ։
Եվ դա այն դեպքում, որ, պետք է ընդունեմ, մարդկանց մեծամասնությանը դրանց իրականում կարիք չկա։
Իրականում 100 դեպքից 98-ում դրանք ավելորդ են։
Բայց դուք կարող եք տեսնել, որ մարդիկ չեն ուզում ստուգել՝ արդյոք դա անհրաժեշտ չէ; նրանք պարզապես ուզում են դա
կրկնել երկրորդ անգամ։ Դա նույնպես ռացիոնալ բժշկություն չէ։
Եվ քանի որ խոսքը դրա մասին է, ես կցանկանայի կրկին անդրադառնալ «խմբային պաշտպանություն» թեմային։
Սա ևս մեկ նորաձև բառ է, որը բժշկության ոլորտում շատերը օգտագործում են, առանց դրանց մեծ մասը երբևէ այդ թեմայով զբաղված լինելու։
Եվ այս երեք կորերը ցույց են տալիս այս թեմայով ստեղծված երեք նշանակալի աշխատանքներ։
Կապույտ գիծը Ֆոքսի 1971 թվականի աշխատանքն է։
Մեթոդաբանական առումով աղետալի աշխատանք, որը, հետևաբար, հիմնված է ամբողջովին սխալ ենթադրությունների վրա։
Եվ ահա տեսնում եք ստորև հոտային իմունիտետը, դա R գործակիցն է։
Այսինքն՝ սա նշանակում է այս վարակիչ գործոնը՝ թե որքան բարձր է հիվանդության փոխանցելիությունը։
Ինչպես գիտեք, սա բազմիցս նշվել է կորոնավիրուսի համատեքստում. «R գործակիցը պետք է պահել 1-ից ցածր»։
Լավագույն դեպքում, ինչպես պնդվում էր, դա եղել է 2։ Եվ դա այստեղ նույնպես նշված է՝ 2։
Այսպիսով, ըստ Ֆոքսի աշխատանքի, որի վրա հիմնված էին մինչև 2020 թվականը բոլոր տվյալները, կորոնավիրուսի R0 գործակցի 2
արժեքի դեպքում անհրաժեշտ կլիներ 50 տոկոսանոց հոտային իմունիտետ։
Ահա թե ինչ է ստացվում 60 կամ 80 տոկոսի մասին հաղորդված թվերի դեպքում։
Սա որևէ առնչություն չունի որևէ գիտական հետազոտության հետ։
Այնուամենայնիվ, քանի որ Ֆոքսի աշխատանքը նույնպես հիմնված է ամբողջությամբ կեղծ ենթադրությունների վրա, այն 2020
թվականին այստեղ վերահաշվարկվել է երկու այլ ուսումնասիրական խմբերի կողմից։ Մեկ անգամ ևս R արժեքը 2 է։
Մեկ խումբը կազմում է տասը տոկոս, մյուսը՝ քսան տոկոս։
Դա նշանակում է, որ սրանք այն ցուցանիշներն են, երբ, եթե դուք պատվաստում խորհուրդ տաք, երկրի բնակչության
10–20 տոկոսը կպատվաստվի, քանի որ չի ուզում դրա մասին մտածել, գնում է բժշկի և ստանում պատվաստումը։
Ինձ ոչ մի հարկադրական միջոց կամ որևէ այլ բան անհրաժեշտ չէ իմ հոտը պաշտպանելու համար։
Եվ եթե հիվանդությունը այժմ ավելի վարակիչ է, մենք ունենք շատ բարձր R արժեք կարմրուկի համար, որը
գնահատվում է մոտ 15–17, և այն այստեղ այլևս անգամ չի նշվում։
Նույնիսկ այդ դեպքում նրանք երբեք չէին կարողանա ապահովել անասունների 80 կամ 90 տոկոս
պաշտպանություն; առավելագույնը նրանք կհասնեին 60–70 տոկոսի։
Եվ քանի որ պատվաստումը պարտադիր դառնալուց առաջ մեր ցուցանիշները արդեն 80%-ից շատ ավելի էին, անգամ այս ուսումնասիրությունները
չեն աջակցում այն գաղափարին, որ հոտային պաշտպանությունը ընդհանրապես արդյունավետ է, ինչը, իհարկե, չափազանց վիճահարույց է։
Եվ դա նույնպես վետերինարական բժշկության տերմին է, ինչպես տեսնում եք՝ «խմբային պաշտպանություն»։
Լավ, դա կասկածելի հարց է…
Այդ դեպքում այն նույնպես չի կարող արդարացվել այս աշխատանքով։
Սակայն խնդիրը նրանում է, որ ներկայիս պատվաստման ցուցանիշներով մենք ոչ միայն տեսնում ենք, որ ավելի ու ավելի շատ տարեց մարդիկ՝
ինչպես ասացի, 20 տարեկանից բարձր անձինք այժմ կազմում են բոլոր դեպքերի կեսը, վարակվում են, այլև որ
վարակվածների մեծ մասը այժմ պատվաստված անձինք են։
Այսպիսով, յուրաքանչյուր բռնկման դեպքում, եթե հարցնեք, կարող եք պարզել, որ իշխանությունները շատ զգուշավոր են, սակայն ինչ-որ կերպ
պարզվում է, որ վարակվածների առնվազն 30 տոկոսը պատվաստված է եղել։
Այստեղ որևէ պաշտպանիչ ազդեցության մասին խոսք անգամ չի կարող լինել։
Մի անգամ ինչ-որ մեկը ուսումնասիրել է դպրոցականների շրջանում կարմրուկի բռնկումների 18 զեկույց։
Վակցինացման ցուցանիշները կազմել են 71-ից մինչև 99,8 տոկոս։
Եվ դա ակնհայտ է. եթե, օրինակ, այժմ Գերմանիայում ունենք մեկը՝ և մենք իսկապես պարտադիր պատվաստում ենք մանկապարտեզի և դպրոցի
երեխաներին, ապա կարող եք ենթադրել, որ հարցնելու կարիք անգամ չկա։
Իհարկե, նրանք բոլորը պատվաստված են, հակառակ դեպքում չէին լինի դպրոցում։
Դա նշանակում է, որ այս բարձր պատվաստման ցուցանիշները ընդհանրապես ոչինչ չեն կանխում։
Հակառակը, այս հիվանդությունները շարունակում են տարածվել, հատկապես երբ հաշվի ես առնում, որ պատվաստումներ են
իրականացվում, երեխաներին չեն մեկուսացնում և նրանք դեռևս գտնվում են համայնքային հաստատություններում՝ այլ երեխաների հետ։
Դա ավելի հավանական է, որ առաջացնի կարմրուկի հետագա տարածում։
Սա Գոլդմանի և Միլլերի կողմից իրականացված ուսումնասիրություն է, որոնք երկու տարվա ընթացքում տարբեր երկրների թվերի համար հաշվարկել
են դա այլ կերպ։ Այստեղ, օրինակ, այն հաշվարկվել է 30 երկրի համար։
Այստեղ X-առանցքի ստորին հատվածում կարող եք տեսնել, թե քանի պատվաստում են ստանում
երեխաները, իսկ Y-առանցքում՝ մանկական մահացությունը։
Սա պատճառականություն չէ, սակայն շատ, շատ ուժեղ փոխկապակցվածություն է՝ R=0.70, որը նշանակալի է 0.1%-անոց
մակարդակում, ինչը նշանակում է, որ որքան հաճախ երկրներում պատվաստումներ են իրականացվում,
այնքան բարձր է մանկական մահացության մակարդակը։
Այս տվյալներից հնարավոր չէ պատճառականություն եզրակացնել։ Սակայն, եթե փոխկապակցվածությունը
բարձր է, պատճառականությունը պետք է ուսումնասիրվի։
Իրականում դա պետք է հակառակն լինի։
Քանի որ երեխաները ավելի շատ պատվաստումներ ստանում են, նրանք պետք է ավելի առողջ լինեն և մահվան հավանականությունը պետք է ավելի
ցածր լինի։ Սակայն այս փոխկապակցվածությունը գոյություն չունի։
Սա նշանակում է, որ այս համընկնումը անշուշտ ցույց է տալիս, որ պատվաստումները չեն պաշտպանում երեխաների առողջությունը,
քանի որ առանց համընկման չի կարող լինել պատճառահետևանքային կապ։
Եվ պատվաստումների միջոցով երեխաների առողջության բարելավման այս պատճառահետևանքային կապը գոյություն չունի։
Իրական ազդեցությունները այս պատվաստանյութերի կարելի է տեսնել GSK-ի կողմից Անգլիայում վերջերս անցկացված
պատվաստանյութերի ուսումնասիրությունում՝ 42 օր տևող դիտարկման ժամանակահատվածով, որը արդեն շատ կարճ է։
Դա նշանակում է, որ քրոնիկ հիվանդությունները ընդհանրապես չեն կարող ախտորոշվել։
Բայց նորածինների վրա դիտողական ուսումնասիրություն չի իրականացվել; փոխարենը նորածինները պատվաստվել են որպես ուսումնասիրության մաս։
Այսպիսով, դա արդեն ավելի քան լուրջ էթիկական մտահոգության առիթ է։
Հիսուն տոկոսը նորածինների – որպես այս մոլորակին ողջունելի կողմնակի ազդեցություններ։
6.1 տոկոսը ազդվել է իրենց առօրյա ռեժիմի վրա։ 2 տոկոսը ունեցել է լուրջ կողմնակի ազդեցություններ։
Եվ այս ամենը՝ պատվաստանյութի համար, որը պետք է պաշտպաներ երեխաներին հետագա կյանքում։
10 տոկոսը երեխաների ստիպված եղավ այցելել շտապօգնության բաժանմունք։
Դրա համար՞ ենք պատվաստվում։ Արդյո՞ք նման հետազոտություններ իրականացվում են։ Դա չի կարող լինել։
Եթե ընդհանրապես որևէ պատվաստում դիտարկվում է, իմ կարծիքով, դա կարող է լինել միայն այն պատճառով, որ չափազանց
հազվադեպ դեպքերում այն կարող է որոշ վնաս պատճառել տվյալ անձին, ինչը, հավանաբար, չի կարելի բացառել։
Բայց քանի որ դրանք այդքան տարածված են, միայն կարելի է զարմանալ, թե ինչպիսի սարսափելի նյութեր են դրանք։
Եվ եթե դիտեիք ավելի երկար, 180 օր անց 3,4 տոկոսը նոր քրոնիկ հիվանդություններ էր ձեռք բերել։
Անհնար է կանխատեսել, թե ինչ կպատահի այս երեխաներին առաջիկա տարիներին։
Ուրեմն եզրակացությունը ամփոփենք. Կարմիրը հնագույն մանկական հիվանդություն է, որը
մեծահասակներին հազվադեպ էր ազդում. Այժմ դա փոխվել է.
Այնուամենայնիվ, եթե չբուժվի, երեխաների մոտ այս վիճակը, ամենայն հավանականությամբ, չի
առաջացնի լուրջ բարդություններ կամ մահացու ելք։
Եվ այդպիսով՝ մի վիճակ, որը հետագա կյանքում կարող է դրական ազդեցություն ունենալ առողջության վրա։
Դուք ոչ միայն դիմացկուն եք կարմրուկի նկատմամբ, այլև ունեք զգալիորեն ավելի ցածր ռիսկ
բազմաթիվ այլ հիվանդություններով վարակվելու։
Եվ հենց դրա համար «պաշտպանիչ պատվաստումը», որը նախատեսված է որոշակի պաշտպանություն ապահովելու համար, իրականում չի կարող
լուրջ դիտարկվել կարմրուկի կամ այլ հիվանդությունների դեպքում։
Քանի որ այս բոլոր պատվաստումները կարող են հանգեցնել անկանխատեսելի ծանր հիվանդությունների, նույնիսկ մահվան։
Նույնիսկ եթե դա այնքան հազվադեպ է, որքան պնդում են պատվաստանյութերի լոբբիստները,
անհատական դեպքերում ռիսկը չի կարելի կանխատեսել։
Եվ ամբողջ քննարկման ընթացքում՝ ներառյալ COVID-19-ի դեմ պատվաստման հարկադրանքը, մոռացվել է, որ թերապևտիկ միջոցառումներից տարբերվող
այս դեպքում մենք միշտ խոսում ենք առողջ մարդկանց բուժելու մասին։ Եվ հենց այստեղ չափանիշները չափազանց բարձր են դրված։
Եվ եթե դուք հիմա այս կարմրուկի պատվաստումը պարտադիր դարձնեք և դրան հավատարիմ մնաք, ապա
հասարակությունը կդառնա հիմարների հասարակություն։
Շիլդբուրգերները, որոնք փորձեցին քաղաքի պարիսպից հանել խոտը և մտածեցին, որ այն կարելի է կովին կերակրել, բայց չէին գիտակցում, թե
ինչպես կովին բարձրացնել պարիսպի վրա, ապա հանճարեղ միտք ունեցան՝ պարանով կովին վեր
բարձրացնելու։ Ցավոք, երբ կովը հասավ գագաթին, այն կախվեց։
Եվ դա, էականորեն, նույն իրավիճակն է, որը ունենք կարմրուկի պատվաստանյութի դեպքում։
Շնորհակալություն ձեր ուշադրության համար։