2020 წლის 1 მარტს გერმანიაში ძალაში შევიდა ეგრეთ წოდებული "წითელასგან დაცვის აქტი".
წითელასგან დაცვის დამადასტურებელი საბუთის წარდგენის ვალდებულების ფარგლებში, მშობლებს აქვთ შესაძლებლობა,
გაიარონ კონსულტაცია შესაბამის ჯანდაცვის ორგანოსთან.
ამ კონსულტაციების მიზანია, მშობლები დაარწმუნონ ეგრეთ წოდებული წითელასის ვაქცინაციის აუცილებლობაში.
ასეთი განცხადებები, როგორიცაა: "ვაქცინა თქვენს შვილს უფრო ნაკლებ ზიანს მიაყენებს, ვიდრე წითელა", "წითელას შემთხვევები ვაქცინაციის
დანერგვის შემდეგ მცირდება", "თქვენს შვილს წითელა არ დაემართება, რადგან ყველა სხვა აცრილია", "ვაქცინაცია ხელს უწყობს კოლექტიურ
იმუნიტეტს [(=კოლექტიური იმუნიტეტი: საზოგადოება (უმეტესწილად) დაცულია გადამდები დაავადებისგან.)" და "ეს ყველაფერი მეცნიერულია!"
თავის მიმდინარე და ინფორმაციულ პრეზენტაციაში, დოქტორი გერდ რეუტერი უარყოფს ეგრეთ წოდებული წითელას
ვაქცინაციის მრჩევლების მრავალ მტკიცებას და განმარტავს, თუ რატომ არის ბავშვობის დაავადებები მნიშვნელოვანი.
"წითელა, ისევე როგორც ბავშვობის სხვა დაავადებები, ნიშნავს, რომ ცხოვრების შემდგომ ეტაპზე ბევრი დაავადება ნაკლებად ხშირია."
ეს ნიშნავს, რომ, მთლიანობაში, ბავშვობის დაავადებების გადატანა ჯანმრთელობის დაცვას ემსახურება.
შესაბამისად, დანამდვილებით ცნობილია, რომ ბავშვებში, მაგალითად, კახპობა და ღამის შარვალში
მოშარდვა შეიძლება გაქრეს წითელა გადატანის შემდეგ.
ახლა უკვე არსებობს მონაცემები, რომ წითელას ინფექციის შემდეგ 32 ქრონიკული დაავადება უმჯობესდება ან სრულებით ქრება.
მრავალი წლის განმავლობაში, ბაზელის ბავშვთა საავადმყოფო მიზანმიმართულად იწვევდა წითელას ინფექციას ნეფროზული სინდრომის
მქონე პაციენტებში, რომელიც თირკმლის დაავადებაა, რადგან ცნობილი იყო, რომ წითელას ინფექციის შემდეგ ნეფროზული
სინდრომი უმკურნალოდ ქრებოდა, რომლის სამკურნალოდ წლების განმავლობაში უშედეგოდ ცდილობდნენ.
ცხოვრების გვიან პერიოდში მულტიპლური სკლეროზი გაცილებით იშვიათია იმ ადამიანებში, რომლებსაც ბავშვობაში გადაუტანიათ
ისეთი დაავადებები, როგორიცაა წითელა, იმ ადამიანებთან შედარებით, რომლებსაც არ გადაუტანიათ ან აცრილი არიან.
და ჩვენ ასევე ვიცით განვითარებადი ქვეყნებიდან, რომ ბავშვები იქ ნაკლებად არიან მიდრეკილნი პარაზიტული
ინფესტაციისა და მალარიისადმი, თუ მათ ბავშვობაში წითელა ჰქონდათ.
მშობლები ამას თითქმის არასდროს ისმენენ!
გამოყავით დრო დოქტორ გერდ რეუტერის მთლიანი პრეზენტაციის სანახავად და ამცნეთ მშობლები, თქვენი
ჯანდაცვის ორგანოები, ექიმები ან ადგილობრივი პოლიტიკოსები.
მადლობა წარდგენისთვის.
დიახ, ჩვენ მრავალი მხრივ გვატყუებენ, როგორც თქვენ თქვით:
ისტორიაში, სამედიცინო ისტორიაში, მაგრამ ასევე თანამედროვე მედიცინასთან დაკავშირებულ ფაქტებშიც მრავალჯერ გვატყუებენ.
მათ, ვინც ადრე არ სურდათ ამის დაჯერება, უკანასკნელად კორონავირუსის დროს მაინც დაინახეს, რომ
ოფიციალურ ინფორმაციას სინამდვილეში არ უნდა ენდონ.
და ეს უკვე საკმაოდ დიდი ხანია ასეა ყველაფერთან დაკავშირებით, რაც ვაქცინაციაზე ითქმის.
და სწორედ ამიტომ მინდა დღეს ვისაუბრო წითელას ვაქცინაციასა და წითელას დაავადებაზე, რომელიც გამაფრთხილებელ ნიშნად
იქცა, თითქოს წითელა საშინლად სერიოზული დაავადებაა, რომელიც ხშირად მძიმე გართულებებსა და სიკვდილსაც კი იწვევს.
და... – ერთი წუთით, სანამ ეს გაქრება, პრეზენტაციაზე უნდა გადავიდე, დიახ, კარგი.
ასე რომ, თავიდანვე, დიახ – ...რომელიც, რა თქმა უნდა, არის მდგომარეობა, რომელიც თავდაპირველად ყველასთვის კანის
სიმპტომების გამო გარკვეულწილად დრამატულ ხასიათს ატარებს.
აშკარაა, რომ ადამიანი ავად არის, როდესაც მაღალი ტემპერატურა აღენიშნება.
მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი იწყება სრულიად არასანდო ინფორმაციით, რომელსაც ავრცელებს მედია და, სამწუხაროდ, ოფიციალური
ინსტიტუტებიც, მათ შორის, ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია.
სულ ახლახან ჯანმოს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში ნათქვამია, რომ სიტუაცია დრამატულია, კერძოდ, მთელი მსოფლიოს
მასშტაბით წითელას აფეთქებების რაოდენობა 36-დან 57-მდე გაიზარდა, რაც 50 პროცენტით ზრდას ნიშნავს.
და პლანეტაზე წითელას 10.3 მილიონი შემთხვევა და 107,500 გარდაცვალება იქნებოდა.
ეს საკმარისია, რომ ცოტა დაიბნეთ, რადგან RKI აგრძელებს ისეთი ციფრის გავრცელებას (გასაჯაროებას), რომელსაც
მოგვიანებით დავუბრუნდებით და რომელიც ასევე არასწორია: ერთი გარდაცვალება წითელას 1000 შემთხვევაზე.
მაგრამ თუ დათვლით, ეს იქნება ერთი გარდაცვალება წითელას 100 შემთხვევაზე. როგორ შეიძლება ეს?
და მთელი ამბავი კიდევ უფრო საინტერესო ხდება, როდესაც ჯანმოს უახლეს საკვანძო ინფორმაციას გადავხედავთ.
ბოლო 25 წლის განმავლობაში, ვაქცინაციამ 60 მილიონი ადამიანის სიცოცხლე იხსნა.
თუ, მაგალითად, ვიტყვით, რომ წელიწადში 100 000 გარდაცვალებაა, 25 წლის განმავლობაში ეს 2,5 მილიონ გარდაცვალებას შეადგენს.
და როგორ შეიძლებოდა ვაქცინაციას 60 მილიონი ადამიანის სიცოცხლის გადარჩენა?
ასე რომ, აშკარად რაღაც რიგზე ვერ არის.
და თუ ჯანმოს დეტალური პუბლიკაციის წაკითხვისთვის დროს დაუთმობთ, დაინახავთ, რომ ჯანმოს არ დაუყრდნო დაკვირვებითი
მონაცემები, არამედ ამ პუბლიკაციაში აცხადებს, რომ დაკვირვებითი მონაცემები არასაკმარისი იყო.
ამგვარად, მათ პირადად მიიღეს მონაცემები და მისი სიმულაცია მოახდინეს კომპიუტერული პროგრამით,
კერძოდ, Measles CFR-ის სახელწოდების პროგრამით.
და ეს პროგრამა, ცხადია, ერთ სიკვდილს ათასზე კი არ ითვალავდა, არამედ ერთ სიკვდილს ასზე. და კიდევ რამდენიმე სხვა დაშვება.
ნებისმიერ შემთხვევაში, აქ დაფიქსირებული წითელას შემთხვევების საერთო რაოდენობა სრულიად არაზუსტია.
და ეს ასევე ვრცელდება ევროპაზეც, თუ ამას ოდნავ უფრო მცირე მასშტაბით შევხედავთ.
რითაც, ალბათ, კიდევ ერთხელ უნდა გახდეს ნათელი, რომ ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციისთვის ევროპა
არ არის ევროპა, არამედ დასავლური ძალების ევროპა.
ის მოიცავს გრენლანდიას, ევროპა ბერინგის სრუტემდე ვრცელდება, ყველაფერს ვლადივოსტოკამდე და ასევე შეგიძლიათ იხილოთ
პატარა ისრაელი, რომელსაც სინამდვილეში არაფერი აქვს საერთო ევროპასთან, მაგრამ ისიც ევროპულ რეგიონშია შეტანილი.
ასე რომ, თუკი წაიკითხავთ სათაურს "ევროპაში წითელას შემთხვევების მკვეთრი ზრდა", შესაძლოა, ისრაელში ან რომელიმე
სხვა პატარა ქვეყანაში რამდენიმე შემთხვევით მეტი დაფიქსირდეს.
მაგრამ ეს იქნებოდა "ევროპა", და არა ევროკავშირის ქვეყნები.
მაგრამ რა ხდება სინამდვილეში ევროკავშირში?
2023 წელს ევროკავშირის 30 ქვეყანაში წითელას 2,361 შემთხვევა დაფიქსირდა.
ინციდენტობის მაჩვენებელი 5.2 ერთ მილიონ მოსახლეზე.
ასე რომ, ეს ნამდვილად არ არის გავრცელებული დაავადება, არამედ, როგორც მედიცინაში იცით, ძალიან იშვიათი დაავადებაა.
განსაკუთრებით, როდესაც ამას ადარებთ იმ განმარტებას, რომელიც ევროკავშირმა ფარმაცევტული
ინდუსტრიის სასარგებლოდ დაადგინა იშვიათი დაავადებებისთვის.
ბოლოს და ბოლოს, სწორედ ფარმაცევტულმა ინდუსტრიამ მოითხოვა რამდენიმე წლის წინ, რომ უპირველეს ყოვლისა მას დაეკისრებინა
პასუხისმგებლობა იშვიათი დაავადებების სამკურნალო მედიკამენტებზე.
თქვენ გჭირდებათ განსაკუთრებული პირობები, შემდეგ კი მოგიწიათ განმარტების მოძიება – რა არის იშვიათი დაავადება?
ევროკავშირში იშვიათი დაავადება არის ისეთი, რომელიც 10 000 ადამიანიდან 5-ზე მეტს არ აწუხებს.
მოდით, ყვავილს გადავხედოთ.
წითელა ევროპაში მაინც იშვიათი დაავადება იქნებოდა, თუნდაც გერმანიაში წელიწადში არა
50-დან 500-მდე, არამედ 41 500 შემთხვევა გვქონდეს.
მაშინაც კი, ის მაინც იშვიათი დაავადება იქნებოდა.
ეს ნიშნავს, რომ სინამდვილეში წითელა უკიდურესად იშვიათი დაავადებაა.
და ეს არის მონაცემები, რომლებიც ახლა გვაქვს, 2001-დან 2018 წლამდე.
ეს მარცხნივ ნათლად ჩანს: 2001 წელს 6000 შემთხვევა იყო, 2008 წელს კი — 500.
და ახლა, 2020 წელს, როდესაც სავალდებულო ვაქცინაცია შემოიღეს, 50 შემთხვევა დაფიქსირდა.
ეს ნიშნავს, რომ აქ ჩვენ ძალიან მცირე რაოდენობის შემთხვევებზე ვსაუბრობთ.
და ასევე საინტერესოა, რომ ახლა, 2020 წელს, სავალდებულო ვაქცინაციის 50 შემთხვევა დაფიქსირდა... – რაც, სინამდვილეში,
უფრო სწორი ტერმინია, რადგან ვალდებულებაზე საუბარი არასწორია.
ეს ერთგვარად მოვალეობის შესრულებას ჰგავს. ეს არის იძულება.
მაგრამ იურიდიულად რომ ვთქვათ, ის, რაც აქ სინამდვილეში არის გამოხატული, არის ვაქცინაციისკენ იძულება.
აქ უნდა ითქვას, რომ მხოლოდ ბოლო 20 წლის განმავლობაში მომხდარი ეს განვითარება აჩვენებს, სად არის მისი ობიექტური აუცილებლობა.
ბოლო 20 წლის განმავლობაში ყველაზე თვალსაჩინო ცვლილება იყო 2001-2003 წლებში 6000-დან 766-მდე შემცირება. და რა მოხდა იქ?
ვაქცინაციის მაჩვენებელი არ შეცვლილა. ვაქცინაციისთვის იძულება არ ყოფილა.
არა, საქმე ისაა, რომ შემოვიდა წითელას შემთხვევების შეტყობინების ვალდებულება, რაც ერთი შეხედვით აბსურდულად ჟღერს.
ეს ნიშნავს, რომ თუ ექიმებს ავალდებულებ, წითელას შემთხვევების შესახებ ჯანდაცვის ორგანოებს აცნობონ,
შემთხვევების რიცხვი ათ პროცენტამდე მცირდება. როგორ შეიძლება ეს?
ჩემი აზრით, ერთადერთი ახსნა ისაა, რომ ეს ალბათ ნამდვილი ციფრებია.
მაგრამ წინა ციფრები, კერძოდ 6000 და 1990-იან წლებში კიდევ უფრო მაღალი, არასდროს ყოფილა ზუსტი.
ისინი აშკარად გამოგონილია, რადგან სხვაგვარად როგორ შეიძლება აიხსნას, რომ როგორც კი ექიმებს დაავადების
ჯანდაცვის ორგანოებისთვის არშემოტყობინებისთვის სჯიან, შემთხვევების რაოდენობა მოულოდნელად ეცემა?
ეს არ შეიძლება იყოს სიმართლე. ასე რომ, როგორც სხვა შემთხვევებიდან ვიცით, უნდა ვივარაუდოთ, რომ ციფრები
რობერტ კოხის ინსტიტუტმა ათწლეულების განმავლობაში გამოიგონა.
მას შემდეგ, რაც ანგარიშგების მოთხოვნა ძალაში შევიდა, გამოჩნდა კიდევ ერთი ფენომენი, რომელიც ამ ციფრებში არ
აისახება, კერძოდ, წითელას შემთხვევების საშუალო ასაკი იზრდება.
დღესდღეობით, წითელას ყველა შემთხვევის ნახევარი 20 წელს გადაცილებულ ადამიანებზე მოდის.
ეს ნიშნავს, რომ რაღაც შეიცვალა. და ასევე უნდა ვივარაუდოთ მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ვაქცინაციასთან.
საუკუნეების განმავლობაში, წითელა არ იყო დაავადება, რომელიც ზრდასრულებს აწუხებდა.
ეს უკიდურესად იშვიათი შემთხვევები იყო. უფრო სწორად, ეს გარდამავალი პერიოდის პრობლემა იყო.
თუ ეს ასე აღარ არის, მაშინ რაიმე გავლენის მქონე ფაქტორი უნდა არსებობდეს.
და ერთადერთი გავლენიანი ფაქტორი, რომელიც ამ მომენტისთვის დამაჯერებელია, ვაქცინაციის განხორციელებაა.
ნებისმიერ შემთხვევაში, მთლიანობაში სიტუაცია ისეთია, რომ დაავადება უკიდურესად იშვიათია.
და თუ გავითვალისწინებთ, რომ საშუალოდ ექიმს 30-წლიანი პრაქტიკის განმავლობაში პაციენტებთან დაახლოებით 200 000
კონტაქტი აქვს, ჩვეულებრივ ექიმს წითელას ერთი შემთხვევის სანახავად 150 წელი მოუწევს მუშაობა.
თუმცა, ეს განიმარტება, როგორც "ჯანმრთელობის განსაკუთრებული რისკი".
ეს არის გროტესკული რამ, რადგან "ინფექციებისგან დაცვის აქტი" განსაზღვრავს, რომ გადაცემის საფრთხე არის: გადამდები დაავადება,
რომელიც, პროგრესირების კლინიკურად მძიმე ფორმებისა და გავრცელების ხერხის გამო, შეიძლება სერიოზული საფრთხე შეუქმნას საზოგადოებას.
საკითხავი ისაა, როგორ შეიძლება ეს გაკეთდეს ისეთი დაავადების შემთხვევაში, რომელიც უკიდურესად იშვიათია
და, ოფიციალური მონაცემებით, უკიდურესად იშვიათად მიმდინარეობს მძიმე ან ფატალური კურსით?
ეს სინამდვილეში შეუძლებელია. მაგრამ ინფექციებისგან დაცვის შესახებ კანონის ეს მუხლი გამოიყენეს გერმანიაში
წითელასის ვაქცინაციის ირიბი იძულების გასამართლებლად.
ყველა არ ზიანდება. როგორც აქ მონიტორებზე ვხედავ, მათი უმეტესობა, ასე ვთქვათ, 1971 წლამდე დაიბადა და,
შესაბამისად, სარგებლობს ნაადრევი დაბადების შეწყალებით.
მაშინ ვივარაუდებდით, რომ ვიღაც იმუნური იქნებოდა.
თუმცა, 1970 წლის 31 დეკემბრის შემდეგ დაბადებულმა ნებისმიერმა პირმა უნდა წარმოადგინოს დამადასტურებელი საბუთ იმის
შესახებ, რომ მას გადატანილი აქვს წითელა, ან სხვა შემთხვევაში, აცრილი იქნებოდა წითელას საწინააღმდეგო ვაქცინით.
ეს ეხება საბავშვო ბაღებისა და სკოლის მოსწავლეებს, საზოგადოებრივი დაწესებულებების თანამშრომლებს, 1971 წელს ან
უფრო ადრე დაბადებულ პირებს და ჯანდაცვის ყველა მუშაკს.
რადგან არსებობს ვარაუდი, ან, სულ მცირე, იგულისხმება, რომ ამ საზოგადოებრივ დაწესებულებებში
წითელაით დაავადების განსაკუთრებით მაღალი რისკია.
და შენ უნდა ნახო, ეს საერთოდ თუ ვრცელდება.
ფედერალური საბჭოს 2020 წლის ინფორმაციით, გერმანიაში სულ 11 მილიონ ადამიანს მოეთხოვება დაამტკიცოს, რომ მას წითელასის
მიმართ იმუნიტეტი აქვს ავადმყოფობის ან ვაქცინაციის გზით.
ის ფაქტი, რომ ვირუსული დაავადების მიმართ იმუნიტეტის დამტკიცება საკმაოდ ბუნდოვანი საკითხია, სხვა
ამბავია, რომელსაც ცოტა მოგვიანებით განვიხილავთ.
მაგრამ მოდით, ამას გადავხედოთ: 2014-2018 წლებში წითელას 430 აფეთქება დაფიქსირდა, წითელას 3,178 შემთხვევით, რომელთა მხოლოდ
მეოთხედი დაფიქსირდა იმ სათემო დაწესებულებებში, სადაც თანამშრომლებს იმუნიტეტის დამადასტურებელი საბუთის წარდგენა მოეთხოვებათ.
დარჩენილი 75 პროცენტი შემთხვევა დაფიქსირდა იმ ადგილებში, სადაც ვაქცინაცია ჯერ კიდევ არ არის სავალდებულო.
ეს ასევე აჩვენებს, რომ ის, რასაც აქ, ეგრეთ წოდებული ექსპერტული კომიტეტების, რობერტ კოხის ინსტიტუტის, STIKO-სა და ჯანდაცვის
ორგანოების მიერ ახორციელებენ, რაციონალური მიდგომისგან შორს არის.
ზოგადი სიტუაცია, ალბათ, კარგად არის ცნობილი.
წითელა ბევრად უფრო გავრცელებული იყო. აქ წითელათი გარდაცვლილების რიცხვია.
სწორედ ამიტომ მივმართავ გარდაცვალების რაოდენობას და არა ინფიცირების შემთხვევების საერთო რიცხვს, რადგან, როგორც უკვე
აგიხსენით, ანგარიშგების მოთხოვნა მხოლოდ 2001 წელს შემოიღეს.
წინათ ანგარიშგების მოთხოვნა არ არსებობდა. ეს ნიშნავს, რომ ამ დრომდე არსებული
შემთხვევების რეალური რიცხვი ზუსტად არ არის ცნობილი.
რადგან, რაც უფრო შორეულ წარსულში მივდივართ, საკმაოდ გავრცელებული იყო, რომ ბევრი ადამიანი,
ვისაც წითელა ჰქონდა, ექიმს არც კი მიმართავდა.
როდესაც ბავშვობაში წითელა მქონდა, მეც სახლში ვიყავი.
ეს დედამისის დიაგნოზი იყო, და მან თქვა: "ახლა რამდენიმე დღე საწოლში დარჩი და, როცა
გამოჯანმრთელდები, ისევ ადგები". და სულ ეს იყო.
რა თქმა უნდა, ეს სტატისტიკაში არ ჩანს. სწორედ ამიტომ ხდება სიკვდილები.
მაგრამ, როგორც ირკვევა, 1960-იან წლებში წითელასგან დაახლოებით 100-დან 200-მდე სავარაუდო გარდაცვალების შემთხვევა იყო.
მე ვამბობ "სავარაუდოდ", რადგან მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი სულაც არ არის დანამდვილებული.
და როდესაც წითელასის ვაქცინა პირველად დაინერგა 1974 წელს, ხოლო 1976 წელს წითელასის აღმოფხვრის კამპანია
გააქტიურდა, ეს ციფრები უკვე დრამატულად დაეცა 40-ზე დაბლა.
ეს ნიშნავს, რომ წითელას შემთხვევებისა და წითელათი გამოწვეული გარდაცვალების შემთხვევების
სტაბილური კლების ტენდენცია უკვე არსებობდა.
ამ ვაქცინაციებსა და ამას შორის არანაირი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი არ არსებობს.
მაგრამ სტატისტიკასთან დაკავშირებით კიდევ ერთი საინტერესო რამ არის.
კიდევ ერთხელ დაფიქრდით RKI-ის ამ განცხადებაზე: ერთი გარდაცვალება ათას შემთხვევაზე.
1960-იან და 1970-იან წლებში, წითელას ვაქცინაციის შემოღებამდე, 800 000 შობადი იყო.
ეს ნიშნავს, რომ ამ 800 000 დაბადებიდან, ყველა ბავშვი რომ აცრილი ყოფილიყო ან წითელასით სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 0.1%-ს
შეადგენდეს, მაშინ წითელასით გაცილებით მეტი ბავშვი უნდა მომკვდარიყო, რადგან წითელა ბავშვობაში შედარებით
გავრცელებული დაავადება იყო, რომელიც ბავშვების უმეტესობას ჰქონდა.
და მაშინ 50, 100 ან 150 გარდაცვალებაც კი ძალიან ცოტა იქნებოდა, თუ წითელასით დაავადებული
ყოველი ათასი ბავშვიდან ერთი ნამდვილად მოკვდებოდა.
ასე რომ, აქაც კიდევ ერთხელ ვხედავთ, რომ ციფრებს ძალიან თავისუფლად "აჯაგრავენ", კერძოდ 1000-დან 1-ის მაჩვენებელს, რომელიც ბოლო
რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში შეგროვებული სრული მონაცემების საფუძველზე ინდუსტრიული ქვეყნებისთვის დადასტურებადი არ არის.
და ფედერალურმა საკონსტიტუციო სასამართლომ თავის გადაწყვეტილებაში დაუშვა 10 000-ზე 1-ის თანაფარდობა.
სულ მცირე ბოლო რამდენიმე წელიწადში, 2018-დან 2024-მდე, წითელას შემთხვევების რაოდენობა, მათ შორის გარდაცვალებისა და
მუდმივი დაზიანების შემთხვევები, წითელა მარცხნივ და წითურა მარჯვნივ, არის RKI-ის ოფიციალური მონაცემები.
ხედავთ, ექვს წელიწადში არც ერთი გარდაცვალება და არც ერთი მუდმივი ზიანი არ ყოფილა.
ასე რომ, ეს არ არის დაავადება, რომელიც რაიმე სახით საფრთხეს უქმნის საზოგადოებას.
ეს ნიშნავს, რომ ინფექციის კონტროლის პუნქტის გამოყენება, რომელიც ადრე იყო ნაჩვენები, არ
შეიძლება გამომდინარეობდეს მთლიანი რიცხვებიდან.
თუ უფრო შორეულ წარსულს გადავხედავთ, 7,092 წითელას შემთხვევიდან სინამდვილეში მხოლოდ
სამი გარდაცვალებაა დაფიქსირებული წითელას გამო.
მაგრამ, რა თქმა უნდა, კითხვა ისაა, ნამდვილად წითელა იყო თუ არა მიზეზი?
მე მხოლოდ იმის მტკიცება შემეძლო, თუ წითელა სპონტანურად განვითარდებოდა და ვინმე მკურნალობის
გარეშე, რაიმე გარე ზემოქმედების გარეშე დაიღუპებოდა.
შემიძლია ვთქვა, რომ, დიახ, რა თქმა უნდა, წითელა იყო ადამიანებისთვის სასიკვდილო აგენტი.
მაგრამ როგორც კი მე მკურნალობას და რისკებსაც ვუმკლავდები, მაშინ, რა თქმა უნდა, სხვანაირადაა.
მაშინ ყოველთვის არსებობს შესაძლებლობა, რომ პაციენტი გარდაიცვალა არა მხოლოდ ძირითადი დაავადებით, არამედ მკურნალობის გამოც.
და შემდეგ ასევე გამოიყენება ინვაზიური ნივთიერებები, წითელას შემთხვევაშიც კი, თუ ბავშვის მდგომარეობა კვლავ უარესდება.
უბრალოდ დაფიქრდით, როგორ ხდებოდა ეს ჩვენთან, შეერთებულ შტატებში, სადაც ამბობდნენ, რომ
ვიღაც ბავშვებისგან წითელა გადაედო და გარდაიცვალა.
დიახ, ასეთ ბავშვს სუნთქვის აპარატზე ამყოფებენ. აშკარა გახდა, რომ დაავადება სრულიად განსხვავებულად გამოიყურებოდა.
მაგრამ თუ ვინმეს ვუზრუნველყოფ ვენტილაციით, ეს ნიშნავს, რომ მას ოპიოიდებით ვასედატურებ, ვამშვიდებ, შესაძლოა რემდესივირსაც
ვაძლევ – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, რაიმე გაურკვეველ ანტივირუსულ პრეპარატებს სერიოზული გვერდითი ეფექტებით – ყოველ შემთხვევაში.
მაგრამ ასე შორს წასვლაც კი არ მიწევს.
დღესდღეობით, განსაკუთრებით საავადმყოფოებში, ჩვეულებრივი პრაქტიკაა, რომ ტემპერატურა დაუყოვნებლივ დაიკლოს, თუნდაც მცირედი.
და განსაკუთრებით, როდესაც წითელას დროს სიცხე მაღლა იწევს, გამოიყენება ანტიპირეტიკული საშუალებები.
და არა კოჭის ბინტებით ან, შესაძლოა, კარგი ძველი ასპირინით, არამედ დღეს, ბავშვებსაც კი ნიშნავენ უფრო ძლიერ
მედიკამენტებს, მაგალითად, დიკლოფენაკს ან იბუპროფენს.
და აქ, Arzneimittel-Telegramm-დან (სამკურნალო ტელეგრამა), შეგიძლიათ წაიკითხოთ ინსტრუქციებში, რომ ამ ორ ნივთიერებას,
რომლებიც სიცხის დასაწევად გამოიყენება, შეუძლია გამოიწვიოს თავის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება და ასეპტური მენინგიტიც კი.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, მენინგიტი ითვლება წითელას მძიმე მიმდინარეობის ფატალურ გართულებად ან გამომწვევ
მიზეზად, რომელიც იწვევს მენინგიტს და შემდეგ ენცეფალიტს.
და ეს, მაგალითად, მხოლოდ ამ მედიკამენტებით არის შესაძლებელი.
და მე არც ერთი შემთხვევა არ ვიცი, როდესაც გარდაცვალების შემთხვევაში ეცადნენ
გაერკვიათ, თერაპიის შედეგებს ჰქონდა თუ არა როლი.
ეს ავტომატურია; წითელა რეგისტრირდება, როგორც სიკვდილის მიზეზი.
და ბოლოს, ალბათ აღმოჩნდება, რომ წითელასგან არავინ არასდროს გარდაცვლილა.
არსებობს რამდენიმე კვლევა, რომელიც ნათლად აჩვენებს, რომ სიცხის დაწევის გარეშე ორგანიზმს, განსაკუთრებით ბავშვებში, შეუძლია
ძალიან კარგად გაუმკლავდეს დაავადების ბუნებრივ მიმდინარეობას.
და რომ ავადმყოფობის ბოლოს მაღალი სიცხე სრულიად აუცილებელია გადამწყვეტი გამოჯანმრთელებისთვის.
და ასევე მსურს მოვიყვანო უნივერსიტეტის პროფესორ გრანინგერის ციტატა, რომელიც ზოგიერთ
თქვენგანს, თუ ავსტრიელი ხართ, შესაძლოა იცნობდეთ.
პროფესორმა გრანინგერმა, რომელიც, სხვათა შორის, დღესაც ცოცხალია, ოდესღაც ჩემმა კოლეგამ ვენაში, AKH-ში, რომელიც 30 წლის
განმავლობაში მსოფლიოში ცნობილი ინფექციონისტი იყო, იმ დროს თქვა:
დღეს ადამიანებს აღარ შეუძლიათ, რომ სათანადო სიცხე დაჰკრთათ – ეს არის შემაშფოთებელი დასკვნა.
ევოლუციური განვითარების თვალსაზრისით, შიდა სითბოს გენერირების უნარი ჩვენი უძველესი თავდაცვის მექანიზმია.
და ასევე, დაავადებების მიმდინარეობისა და გადარჩენისთვის გადამწყვეტია, რომ ცხელება ფაქტობრივად განვითარდეს.
და ასეა. გრანინგერი არცერთი შემთხვევაში არ იყო ალტერნატიული მედიცინის მიმდევარი, არამედ გამოცდილი, ტრადიციული ექიმი, რომელმაც
ეს თქვა, მაგრამ, როგორც უფროსი თაობის წარმომადგენელმა, ასევე აღიარებდა, რომ სიცხის
დაქვეითებამ შეიძლება სერიოზული ზიანი მიაყენოს ადამიანს.
და თუ ამას შემდეგ დაამატებთ ისეთ მედიკამენტებს, როგორიცაა დიკლოფენაკი ან იბუპროფენი, შეგიძლიათ ორმაგი ზიანი
მიაყენოთ ორგანიზმს, რამაც შესაძლოა სიკვდილამდეც კი მიგიყვანოთ.
და თუ ოფიციალურ მონაცემებზე დაყრდნობით გავაანალიზებთ წითელასა და წითელას ვაქცინაციასთან დაკავშირებულ რისკს, ვნახავთ, რომ საქმე
გვაქვს სავალდებულო ვაქცინაციის სრულიად ირაციონალურ კონცეფციასთან.
გერმანიაში წელიწადში 50-დან 100-მდე შემთხვევა გვაქვს.
ავსტრია ყოველთვის შეიძლებოდა ათზე გაყოფილიყო.
ამ შემთხვევების ნახევარი ახლა ბავშვებში ფიქსირდება, ანუ 25-დან 250-მდე პედიატრიული შემთხვევა.
და შემდეგ შეიძლება გვქონდეს ერთი გარდაცვალება ყოველ 5000-დან 10000 შემთხვევაზე.
სწორედ ამას აჩვენებს სტატისტიკა, როდესაც ეს გარდაცვალებები, რომლებიც, სავარაუდოდ, მკურნალობის
გამო მოხდა, კვლავაც წითელას გარდაცვალებებად ითვლება.
ეს ნიშნავს, რომ წლიური სიხშირის მიხედვით, ყოველ 10-დან 200 წლამდე ერთ ბავშვში დაფიქსირდებოდა გარდაცვალება.
მაშ, რას იტყვით წითელას ვაქცინაციაზე? ვაქცინაციის ლობისტებიც კი აღიარებენ, რომ წელიწადში წითელას
ვაქცინაციის გამო ერთიდან ორამდე ადამიანი უნდა იღუპებოდეს.
ეს დაახლოებით მილიონი აცრაა, რომელიც გერმანიაში ტარდება.
და მინიმალური მაჩვენებელი, რომელიც ყველა ვაქცინაციისთვის სახელდება, არის ერთი გარდაცვალება მილიონ ვაქცინაციაზე.
ერთიდან ორამდე გარდაცვალება, RKI-ის ოფიციალური ინფორმაციით, და ასევე RKI-ის ოფიციალური ინფორმაციით: წელიწადში
100 მძიმე გვერდითი ეფექტი, მუდმივი დაზიანების ჩათვლით.
ეს მოსალოდნელია. ერთი ბავშვის გარდაცვალების შემთხვევასთან შედარებით, რომელიც ყოველ 10-დან 200 წლამდე ერთხელ ხდება.
ასე რომ, დადებითი და უარყოფითი მხარეების აწონ-დაწონვისას, ვერცერთი პასუხისმგებლიანი სამედიცინო პროფესიონალი, ან, ზოგადად,
ვერცერთი პასუხისმგებლიანი პოლიტიკოსი, ჯანსაღი აზროვნებით, ვერასდროს მიიღებდა გადაწყვეტილებას ვაქცინაციის
სასარგებლოდ, და მით უმეტეს, სავალდებულო ვაქცინაციის სასარგებლოდ.
რადგან საქმე უარესდება: წითელა უვადო იმუნიტეტს გიტოვებთ.
ეს ნიშნავს, რომ ადამიანს, ვისაც წითელა ერთხელ გადაუტანია, ის ხელახლა არასდროს დაემართება.
ეს წითელას ჰგავს. ვინც ერთხელ წითელა გადაიტანა, ის მას ხელმეორედ აღარ დააავადდება.
მაგრამ ვაქცინაციის შემდეგ ყველაფერი სხვანაირად გამოიყურება.
არ არსებობს ერთიანი ვაქცინაცია, თუკი საერთოდ სჯერა ვაქცინაციების ეფექტიანობის, და არცერთი მათგანი არ არის
მეცნიერულად დასაბუთებული, რადგან არ გამოკვლეულა სათანადო პლაცებო-კონტროლირებული კვლევებით.
მაშინ ვაქცინაციის ლობისტებსაც კი უწევთ იმის აღიარება, რომ ვაქცინაცია ანტისხეულების უფრო
დაბალ დონეს იწვევს, ვიდრე დაავადების გადატანა.
და, რა თქმა უნდა, დაავადებები შეიძლება შემდეგ კვლავ გამოვლინდეს.
და ახლა ვაცნობიერებთ, რომ მოსახლეობას, რომელიც წლების ან ათწლეულების განმავლობაში აცრილია, უფრო
დაბალი იმუნიტეტი აქვს, ვიდრე იმ მოსახლეობას, რომლის უმრავლესობასაც ბუნებრივი იმუნიტეტი აქვს.
აბსოლუტურად! რადგან იმუნიტეტი, საუკეთესო შემთხვევაში, არასრულია, თუკი ის საერთოდ მიიღწევა.
ვაქცინირებულ დედებს ანტისხეულების დაბალი დონე აქვთ და, შესაბამისად, თავიდანვე ნაკლებ
ანტისხეულს გადასცემენ შვილებს, როგორც დამატებით დაცვას.
ეს ნიშნავს, რომ ამ ფაქტების საფუძველზე, რომლებიც ასევე დადასტურდა რობერტ კოხის ინსტიტუტის მიერ, ცხადია, რომ მე
ვერ შევძლებ ვაქცინაციის გზით წითელას ან სხვა დაავადებების შემცირებას ან სრულად აღმოფხვრას.
პირიქით, თუ ვაქცინაციის მაღალი მაჩვენებელი ან სავალდებულო ვაქცინაცია მაქვს, მე განმეორებით ვიწვევ ახალ შემთხვევებს,
რომლებიც ვერ მოხდება მოსახლეობაში, რომელიც რეალურად ხშირად დაავადებულია ამ დაავადებით, რადგან
სხვა შემთხვევაში ბუნებრივი იმუნიტეტი ვითარდება.
და ეს შეიძლება გამოვლინდეს ამ ანტისხეულების დონით.
და ეს ანტისხეულების დონე, რა თქმა უნდა, როგორც ამბობენ, ერთგვარი შეთქმულებაა, რის შესახებაც ასევე უნდა იცოდეთ.
რადგან, როგორც თავიდან ვთქვი, თუ ვინმეს არ სურს გერმანიაში ვაქცინაციის ამ მოთხოვნის საფუძველზე აცრის გაკეთება, მას, რა თქმა
უნდა, შეუძლია ანტისხეულების ტესტის ჩატარება, რათა დაადასტუროს, რომ მას საკმარისი ანტისხეულები აქვს და ვაქცინაცია არ სჭირდება.
მაგრამ რას მიუთითებს ეს ანტისხეულები? ჩვენ ვიცით, რომ ამ IgG ELISA ტესტებით, იმ ადამიანსაც კი, ვისაც მართლაც ჰქონდა წითელა,
იმდენად დაბალი დონეები აღენიშნება, რომ ტესტის შედეგის მიხედვით, მას ვაქცინაცია სჭირდება,
მიუხედავად იმისა, რომ წითელა დადასტურებულად ჰქონდა.
ეს ნიშნავს, რომ უკვე ვხედავთ, რომ მთელი ეს ამბავი სინამდვილეში არაფრისმომცემია.
და ეს სრულიად ნათელია, რადგან ოფიციალური ვერსიით, ჩვენ აქ საქმე გვაქვს "ვირუსულ დაავადებასთან".
ვირუსულ დაავადებებთან ორგანიზმი უპირველესად უჯრედული იმუნიტეტით იბრძვის და არა ანტისხეულებით.
და როდესაც ანტისხეულებს ვზომავ, რაც კორონავირუსის შემთხვევაშიც სრული სისულელე იყო, მაშინ
იმუნიტეტის შესახებ არანაირი ინფორმაცია არ მაქვს.
მაგრამ, ფაქტობრივად, გერმანიაში ვაქცინაციის ამ ირიბი იძულების პირობებში, შესაბამისი პირებისგან იმუნიტეტის დამადასტურებელი
საბუთი უკვე მოითხოვება, თუნდაც აქამდე ეს ასე არ ყოფილიყო.
მაგრამ სწორედ ეს არის ის, რითაც ეს პანდემიის კანონი მომავალში ყველას გვემუქრება, ნებისმიერი სახის დაავადებისთვის.
ჩვენ ვართ დამნაშავეები და ეჭვის არსებობის შემთხვევაში, უნდა დავამტკიცოთ, რომ იმუნურები ვართ.
და რადგან, როგორც მოქალაქეებს, არ გვჯერათ, ამბობენ: "დიახ, ჩვენ მხოლოდ იმ ტესტებს ვენდობით, რომლებსაც თავად ვატარებთ".
თუმცა, არ არსებობს ტესტი, რომელიც რომელიმე დაავადების მიმართ იმუნიტეტის არსებობას
დაადასტურებს. მნიშვნელოვანია, ეს ყოველთვის გაითვალისწინოთ.
მაგრამ ჩვენ იმაზე მეტიც ვიცით: არა მხოლოდ ის, რომ წითელას ხელახალი ინფიცირებისგან დაცვა 100%-ით ეფექტურია, თუკი ეს
დაავადება გადატანილი გაქვთ, არამედ წითელა, ისევე როგორც ბავშვობის სხვა დაავადებები, ნიშნავს, რომ
მოგვიანებით ცხოვრებაში ბევრი სხვა დაავადება უფრო იშვიათია.
ეს ნიშნავს, რომ, მთლიანობაში, ბავშვობის დაავადებების გადატანა ჯანმრთელობის დაცვას ემსახურება.
შესაბამისად, დანამდვილებით ცნობილია, რომ, მაგალითად, კახპობა და ღამის შარვალში მოშარდვა
ბავშვებში შეიძლება გაქრეს წითელას გადატანის შემდეგ.
ახლა უკვე არსებობს მონაცემები, რომ წითელას ინფექციის შემდეგ 32 ქრონიკული დაავადება უმჯობესდება ან სრულებით ქრება.
მრავალი წლის განმავლობაში, ბაზელის ბავშვთა საავადმყოფო მიზანმიმართულად აინფიცირებდა ნეფროზული სინდრომის მქონე პაციენტებს
წითელა, თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებს, რადგან ცნობილი იყო, რომ წითელათი დაავადების შემდეგ ნეფროზული სინდრომი უმკურნალოდ
ქრებოდა, რის მიღწევასაც შესაძლოა წლების განმავლობაში ცდილობდნენ.
ცხოვრების გვიან პერიოდში მრავლობითი სკლეროზი გაცილებით ნაკლებად გვხვდება იმ ადამიანებში, რომლებსაც ბავშვობაში
გადაუტანიათ ისეთი დაავადებები, როგორიცაა წითელა, იმ ადამიანებთან შედარებით, რომლებსაც არ გადაუტანიათ ან აცრილი არიან.
და ჩვენ ასევე ვიცით მესამე სამყაროს ქვეყნებიდან, რომ ბავშვები იქ ნაკლებად არიან მიდრეკილნი პარაზიტული
ინფესტირებისა და მალარიისადმი, თუ მათ ბავშვობაში წითელა ჰქონდათ.
ეს ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხია.
რადგან თუ ახლა ვინმეს აიძულებთ, გადაიტანოს ბუნებრივი დაავადება, წითელა, რომელსაც, დამტკიცებულია, რომ ცხოვრების შემდგომ
ეტაპზე ჯანმრთელობისთვის მრავალი სარგებელი მოაქვს, ეს ასევე ცხოვრებაში მათი არჩევანის თავისუფლების ხელყოფაა.
ეს ნიშნავს, რომ დიახ, ვაქცინაციით, სავარაუდოდ, წითელას აცილებთ თავიდან, მაგრამ ეს გარანტირებული არ არის.
ახლა უკვე ვიცით, რომ წითელას შემთხვევების არანაკლებ 30 პროცენტი აცრილ ადამიანებზე მოდის და ეს რიცხვი იზრდება.
და ასევე უნდა აღვნიშნოთ, რომ ჩვენი წითელას ვაქცინაციის შემდეგ, ბუნებრივი წითელას ინფექცია ამ ჯანმრთელობის სარგებელს არ იძლევა.
და შემდეგ ვიღაცამ უნდა აწონ-დაწონოს დადებითი და უარყოფითი მხარეები და, მჯერა, რომ ამ შემთხვევაში თითქმის არავინ გადაწყვეტს
ვაქცინაციის სასარგებლოდ, მაგრამ მაშინ ეს უკვე არჩევანის საკითხი აღარ არის, არამედ მათ ამის გაკეთებაზე
აიძულებენ, მიუხედავად იმისა, რომ ამას ობიექტური უარყოფითი მხარეებიც აქვს შესაბამისი პირისთვის.
და როგორც უკვე ვახსენე, ახლა, როდესაც ვიხილეთ ბავშვთა დაავადებების, როგორიცაა წითელა, შემცირება, ჩვენ ვხედავთ ზრდას,
რასაც რობერტ კოხის ინსტიტუტი ან ჯანმოს მიერ დაუყოვნებლივ აღიქმება მოქმედებისკენ მოწოდებად, რომელიც ამბობს, დიახ,
ახლა ახალი აფეთქებები გვაქვს, ამიტომ ახლავე უნდა ავცრათ".
ეს, რა თქმა უნდა, სრულიად არასწორი რეაქციაა. ამის ნაცვლად, ეს აფეთქებები, რომლებსაც ახლა კვლავ ვხედავთ,
სინამდვილეში გარდაუვალია, იმის გათვალისწინებით, რაც ადრე ვთქვი.
იმის გათვალისწინებით, რომ მოსახლეობაში ბუნებრივად წითელა სულ უფრო იშვიათად გვხვდება და სულ უფრო მეტ ადამიანს ფარავს მაღალი
ვაქცინაციის მაჩვენებელი, წითელას მიმართ იმუნიტეტი უნდა მცირდებოდეს. და ამასთან
ერთად, წითელა კვლავ უფრო გავრცელებული ხდება.
და მაშასადამე, ის ვერ იქნება საფუძველი იმისა, რომ წითელა ჩაითვალოს აუცილებლად აცრის საჭირო სენად.
ასე რომ, ჩვენ გვაქვს ახალი ინფექციური დაავადება, რაც ასევე სხვა დაავადებებზეც ვრცელდება.
შემდეგ ჩვენ ვატარებთ ამ ვაქცინაციას დასუსტებული პათოგენის გამოყენებით.
ის ყოველთვის არასრულყოფილ დაცვას გვთავაზობს.
მაგრამ თუ ის დასუსტებული პათოგენია, ტრადიციული მედიცინის მიხედვით ის მაინც პათოგენად ითვლება
და, რა თქმა უნდა, შეუძლია დაავადების გამოწვევა.
და ფაქტია, რომ მსოფლიოში არსად აიზოლირებენ ადამიანს ვაქცინაციის შემდეგ 10 ან 14 დღით.
ვაქცინაციის შემდეგ ის დაუყოვნებლივ ბრუნდება ადამიანთა პოპულაციაში და, შესაბამისად, ცხადია, რომ ამ შესუსტებულ
პათოგენებს შეუძლიათ ბუნებრივად გადაეცნენ სხვა ადამიანებს.
ეს ნიშნავს, რომ ყოველი ვაქცინაციით დაავადების გავრცელების რისკი კვლავ ბუნებრივად იზრდება.
ეს ნიშნავს, რომ გვექნება ახალი ინფექციები, რადგან ვრცელდება დასუსტებული პათოგენები და რადგანაც უზრუნველვყოფთ უფრო
სუსტ იმუნურ დაცვას, ვიდრე ბუნებრივი დაავადების შემთხვევაში.
და შემდეგ აძლიერებთ ვაქცინაციის მცდელობებს, და როდესაც ამას აკეთებთ, კიდევ უფრო მეტი ინფექციური დაავადება ჩნდება.
და სწორედ ამას ვხედავთ ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში რამდენიმე ქვეყანაში, სადაც ბავშვთა
დაავადებების წინააღმდეგ ვაქცინაციის მაღალი მაჩვენებელია.
აქ, მაგალითად, შეგიძლიათ იხილოთ წითელას შემთხვევები ევროპის რეგიონში. ეს არის დაფიქსირებული შემთხვევები, წითელი
სვეტები. და ზემოთ დაინახავთ ლურჯ ხაზს, რომელიც აღნიშნავს შემთხვევებს, როდესაც (მხოლოდ) ერთი დოზაა გაკეთებული.
ამას დიდი ხნის განმავლობაში ხშირად აკეთებდნენ, მაგრამ მეორე დოზა რუტინულად არ გაიცემოდა; ამის
მხარდაჭერა მხოლოდ ბოლო 25 წლის განმავლობაში დაიწყო.
და როგორც ხედავთ, მეორე დოზის მაჩვენებელი ახლა 90 პროცენტს გადააჭარბა.
მაგრამ გამოიწვია თუ არა ამან დაავადებების გავრცელების შემცირება? როგორც ჩანს, არა.
და ესეც არის შემდეგი ჩარევა, რომელსაც აქ კანონმდებელი ახორციელებს.
ასე რომ, ტრადიციული მედიცინის თანახმად, აღიარებულია, რომ პირველი ვაქცინაცია 95-პროცენტიან იმუნიტეტს უზრუნველყოფს.
თუ მეორე დოზის გარეშე კიდევ 12-15 თვეს მოიცდით, იმუნიტეტი 98 პროცენტამდე იზრდება.
და მეორე ვაქცინაციის შემდეგ, მათი თქმით, ვაქცინაციის წარმატების მაჩვენებელი 99 პროცენტზე მეტია.
სინამდვილეში, მეორე ვაქცინაცია სრულიად არასაჭირო ზომაა 100-დან 95-ზე მეტ შემთხვევაში, ან უფრო ზუსტად, 100-დან 98-ში, რადგან
ტრადიციული მედიცინის თანახმად, იმუნიტეტი პირველი ვაქცინაციის შემდეგ უკვე 98 პროცენტით
არის განვითარებული — თუ უბრალოდ დაელოდებით.
და მაინც, თქვენ მაინც იკეთებთ მეორე დოზას, რომელიც პირველი ინექციის იდენტურ რისკებს შეიცავს.
ეს ნიშნავს 1 მილიონ შემთხვევაზე 1 გარდაცვალების და, შედეგად, სულ მცირე 100 მძიმე დაავადების რისკს.
და ეს იმის მიუხედავად, რომ, უნდა ვაღიარო, ადამიანების უმეტესობას ისინი სინამდვილეში არ სჭირდება.
ფაქტობრივად, 100-დან 98 შემთხვევაში ისინი ზედმეტია.
მაგრამ ხედავთ, რომ ხალხს არ სურს შეამოწმოს, აუცილებელია თუ არა ეს; მათ უბრალოდ მეორედ სურთ
ამის გაკეთება. ესეც არ არის რაციონალური მედიცინა.
და რადგან ამ თემაზე ვსაუბრობთ, მინდა კვლავ დავუბრუნდე "სტადის დაცვის" საკითხს.
ეს კიდევ ერთი მოდური ტერმინია, რომელსაც მედიცინაში ბევრი იყენებს, მიუხედავად იმისა, რომ
უმეტესობას ამ თემასთან არასდროს ჰქონია საქმე.
და ეს სამი მრუდი ამ თემაზე შექმნილ სამ მნიშვნელოვან ნაშრომს ასახავს.
ლურჯი ხაზი ფოქსის 1971 წლის ნამუშევარია.
მეთოდოლოგიურად კატასტროფული ნაშრომი, რომელიც, შესაბამისად, სრულიად მცდარ ვარაუდებს ეფუძნება.
და იქ ქვემოთ ხედავთ კოლექტიურ იმუნიტეტს, ეს არის R ფაქტორი.
ეს ნიშნავს ამ ინფექციის ფაქტორს, ანუ რამდენად გადამდებია დაავადება.
როგორც იცით, ეს არაერთხელ აღინიშნა კორონავირუსთან დაკავშირებით: "R ფაქტორი 1-ზე დაბალი უნდა იყოს".
საუკეთესო შემთხვევაში, ის 2 იყო, როგორც მტკიცდებოდა. და ეს აქაც აღნიშნულია, 2.
ასე რომ, კორონავირუსის R ფაქტორის 2-ის შემთხვევაში, ფოქსის ნაშრომის მიხედვით, რომელზეც 2020 წლამდე ყველაფერი იყო
დაფუძნებული, საჭირო იქნებოდა 50 პროცენტიანი კოლექტიური იმუნიტეტი.
აი, ასეა საქმე იმ 60 ან 80 პროცენტთან, რომელზეც იუწყებოდნენ.
ამას არანაირი კავშირი არ აქვს არცერთ სამეცნიერო კვლევასთან.
თუმცა, რადგან ფოქსის ნაშრომი ასევე სრულიად მცდარ ვარაუდებს ეფუძნება, ის 2020 წელს აქ ორმა სხვა კვლევითმა
ჯგუფმა ხელახლა გამოთვალა. კვლავ, R-ის მაჩვენებელი 2-ია.
ერთი ჯგუფი 10 პროცენტს შეადგენს, მეორე კი — 20 პროცენტს.
ეს ნიშნავს იმ მაჩვენებლებს, როდესაც, თუ აცრის რეკომენდაციას იძლევით, ქვეყანაში მოსახლეობის 10-20 პროცენტი მას გაიკეთებს,
რადგან არ სურთ ამაზე ფიქრი, ისინი ექიმთან მიდიან და იცრებიან.
ჩემი სამწყსოს დასაცავად არც რაიმე იძულებითი ზომები და არც სხვა რამ მჭირდება.
და თუ დაავადება ახლა უფრო გადამდებია, წითელასთვის R-მნიშვნელობის ძალიან მაღალი მაჩვენებელი გვაქვს, რომელიც
დაახლოებით 15-დან 17-მდეა, რასაც აქ არც კი ახსენებენ.
მაშინაც კი, ისინი ვერასდროს მიაღწევდნენ ფარის 80 ან 90 პროცენტიან დაცვას; საუკეთესო შემთხვევაში, 60-70 პროცენტს მიაღწევდნენ.
და რადგან ვაქცინაცია სავალდებულო გახდომამდეც კი უკვე გვქონდა 80 პროცენტზე მაღალი მაჩვენებლები, ეს კვლევებიც კი არ
ამყარებს იდეას, რომ კოლექტიური იმუნიტეტი საერთოდ ეფექტურია – რაც, რა თქმა უნდა, ძალიან საკამათოა.
და ეს ასევე ტერმინია ვეტერინარიიდან, როგორც ხედავთ: "სტადის დაცვა".
ჰოდა, ეს საეჭვო საკითხია...
მაშინ ის ამ ნაშრომითაც ვერ გამართლდება.
პრობლემა, თუმცა, ისაა, რომ ვაქცინაციის ამჟამინდელი მაჩვენებლების პირობებში, ჩვენ არა მხოლოდ ვხედავთ, რომ სულ უფრო მეტი ხანდაზმული
ადამიანი ინფიცირდება – როგორც ვთქვი, 20 წელს გადაცილებულები ახლა ყველა შემთხვევის ნახევარს შეადგენენ – არამედ იმასაც, რომ
ინფიცირებულთა უმეტესობა უკვე ვაქცინირებული ადამიანები არიან.
ასე რომ, ყოველი აფეთქებისას, თუ იკითხავთ, შეგიძლიათ გაიგოთ – ხელისუფლება ძალიან მორიდებულია, მაგრამ რაღაცნაირად შეგიძლიათ
გაარკვიოთ, რომ ინფიცირებულთა სულ მცირე 30 პროცენტი აცრილია.
აქ რაიმე სახის დამცავი ეფექტის შესახებ საუბარი ზედმეტია.
ერთხელ ვიღაცამ 18 სკოლამდელი ასაკის ბავშვთა შორის წითელას აფეთქების ანგარიშს გადახედა.
ვაქცინაციის მაჩვენებლები 71-დან 99.8 პროცენტამდე მერყეობდა.
და ეს აშკარაა, თუ ახლა, მაგალითად, გერმანიაში ერთი ასეთი შემთხვევა გვაქვს – და ჩვენ ნამდვილად გვაქვს სავალდებულო
ვაქცინაცია საბავშვო ბაღებისა და სკოლის ბავშვებისთვის – მაშინ შეგიძლიათ ვივარაუდოთ, რომ კითხვაც კი არ გჭირდებათ.
რა თქმა უნდა, ყველა აცრილია, თორემ სკოლაში არ იქნებოდნენ.
ეს ნიშნავს, რომ ვაქცინაციის ეს მაღალი მაჩვენებლები სულაც არაფერს იცავს.
პირიქით, ეს დაავადებები ისევ ვრცელდება, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ბავშვებს აცრები
კეთდება, მათ არ აიზოლირებენ და ისინი კვლავაც სხვა ბავშვებთან ერთად საერთო სივრცეებში იმყოფებიან.
ამან უფრო მეტად შეიძლება წაახალისოს წითელას შემდგომი გავრცელება.
ეს არის გოლდმანისა და მილერის მიერ ჩატარებული კვლევა, რომლებმაც ეს რიცხვი ორწლიანი პერიოდის განმავლობაში,
სხვადასხვა ქვეყნის რაოდენობისთვის, განსხვავებულად გამოთვალეს. აქ, მაგალითად, ის 30 ქვეყნისთვისაა გამოთვლილი.
აქ, ქვედა X-ღერძზე შეგიძლიათ იხილოთ ბავშვების აცრების რაოდენობა, ხოლო Y-ღერძზე — ბავშვთა სიკვდილიანობა.
ეს არ არის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი, მაგრამ ეს არის ძალიან, ძალიან ძლიერი კორელაცია, კერძოდ R 0.70, რომელიც მნიშვნელოვანია
0.1 პროცენტიან დონეზე, რაც ნიშნავს, რომ რაც უფრო ხშირად ტარდება ვაქცინაცია ქვეყნებში, მით
უფრო მაღალია ჩვილთა სიკვდილიანობის მაჩვენებელი.
ამისგან მიზეზ-შედეგობრიობის გამოყვანა შეუძლებელია. თუმცა, თუ კორელაცია მაღალია, მიზეზ-შედეგობრიობა უნდა გამოიკვლიოს.
და სინამდვილეში, ეს პირიქით უნდა იყოს.
რაც უფრო მეტად იცრება ბავშვები, მით უფრო ჯანმრთელები უნდა იყვნენ და მით უფრო ნაკლებია მათი
გარდაცვალების ალბათობა. თუმცა, ეს კორელაცია არ არსებობს.
ეს ნიშნავს, რომ ეს კორელაცია ნამდვილად აჩვენებს, რომ ვაქცინაცია არ იცავს ბავშვთა ჯანმრთელობას, რადგან
კორელაციის გარეშე მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი ვერ იარსებებს.
და ვაქცინაციით ბავშვთა ჯანმრთელობის გაუმჯობესების ეს მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი არ არსებობს.
და ამ ვაქცინების რეალური ეფექტები ჩანს GSK-ის მიერ ინგლისში ახლახან ჩატარებულ ვაქცინის კვლევაში – 42-დღიანი
დაკვირვების პერიოდით, რაც, ნებისმიერ შემთხვევაში, ძალიან მცირეა.
ეს ნიშნავს, რომ ქრონიკული დაავადებების დიაგნოსტირება საერთოდ შეუძლებელია.
თუმცა ჩვილებს შორის არცერთი სადამკვირვებლო კვლევა არ ჩატარებულა; ამის ნაცვლად, ჩვილები კვლევის ფარგლებში აიცრნენ.
ეს უკვე მეტად სერიოზული ეთიკური შეშფოთების საგანია.
ბავშვების ორმოცდაათი პროცენტი – ამ პლანეტაზე მისასალმებლად – არასასურველი გვერდითი ეფექტებია.
მათ ყოველდღიურ რუტინაზე 6.1 პროცენტი დაზარალდა. 2 პროცენტმა მძიმე გვერდითი ეფექტები განიცადა.
და ეს ყველაფერი ვაქცინაციის გამო, რომელიც ბავშვების მომავალში დასაცავად იყო განკუთვნილი.
ბავშვების 10 პროცენტს გადაუდებელი დახმარების განყოფილებაში ვიზიტი დასჭირდა.
ამიტომ ვაცრით? ტარდება მსგავსი კვლევები? ეს ხომ სიმართლე ვერ იქნება!
თუ ვაქცინაცია საერთოდ განიხილება, ჩემი აზრით, ეს მხოლოდ იმის გამო შეიძლება იყოს, რომ უკიდურესად იშვიათ შემთხვევებში მას
შესაძლოა გარკვეული ზიანი მოჰყვეს იმ პირისთვის, რომელიც მას იკეთებს, რისი გამორიცხვაც, ალბათ, შეუძლებელია.
მაგრამ იმის გათვალისწინებით, თუ რა გავრცელებულია ისინი, მხოლოდ იმის გაოცება შეიძლება, თუ რა სახის საშინელი ნივთიერებებია ეს.
და თუ უფრო დიდხანს დააკვირდებოდით, 180 დღის შემდეგ, 3.4 პროცენტს ახალი ქრონიკული დაავადებები აღენიშნებოდა.
შეუძლებელია იმის პროგნოზირება, თუ რა დაემართებათ ამ ბავშვებს მომდევნო წლებში.
ასე რომ, მოდით, შევაჯამოთ დასკვნა: წითელა ბავშვობის უძველესი დაავადებაა, რომელიც
იშვიათად აზიანებდა ზრდასრულებს. ეს ახლა შეიცვალა.
თუმცა, ეს არის მდგომარეობა, რომელიც მკურნალობის გარეშე დატოვების შემთხვევაში, ბავშვებში სერიოზული გართულებების
გამოწვევის ან ფატალური შედეგის გამოვლენის ალბათობა მცირეა.
და ამგვარად, მდგომარეობა, რომელსაც შეუძლია ცხოვრების შემდგომ პერიოდში დადებითი გავლენა იქონიოს ჯანმრთელობაზე.
თქვენ არა მხოლოდ წითელას მიმართ ხართ იმუნიტეტური, არამედ მრავალი სხვა დაავადების გადატანის რისკი გაქვთ მნიშვნელოვნად შემცირებული.
და სწორედ ამიტომ, "პროტექტორული ვაქცინაცია", რომელიც რაიმე სახის დაცვას უნდა უზრუნველყოფდეს, სინამდვილეში
სერიოზულად ვერ განიხილება წითელასა თუ სხვა დაავადებებისთვის.
რადგან ყველა ამ ვაქცინაციამ შეიძლება გამოიწვიოს არაპროგნოზირებადი მძიმე დაავადებები, ან თუნდაც სიკვდილი.
თუნდაც ეს იმდენად იშვიათი იყოს, რამდენადაც ვაქცინაციის ლობისტები ამტკიცებენ, რისკი
ცალკეულ შემთხვევებში წინასწარ ვერ განისაზღვრება.
და მთელ ამ დისკუსიაში – მათ შორის COVID-19-ის საწინააღმდეგო სავალდებულო ვაქცინაციის საკითხშიც – დაიკარგა ის, რომ თერაპიული
ზომებისგან განსხვავებით, ჩვენ ყოველთვის ჯანმრთელი ადამიანების მკურნალობაზე ვსაუბრობთ. და ეს ზღვარს უკიდურესად მაღლა აწევს.
და თუ ახლა წითელას აცრას სავალდებულოს გახდით და ამას მიჰყვებით, მაშინ საზოგადოება სულელთა საზოგადოება გახდება.
შილდბურგერებმა, რომლებიც ქალაქის კედლიდან ბალახის მოშორებას ცდილობდნენ და მოიფიქრეს, რომ ამისათვის ძროხა გამოადგებოდათ,
მაგრამ არ იცოდნენ, როგორ აეყვანათ ის კედელზე, შემდეგ ბრწყინვალე იდეა მოუვიდათ — ძროხა თოკით ამოეყვანათ.
სამწუხაროდ, როდესაც ძროხა მწვერვალს მიაღწია, ის ჩამოიხრჩო.
და ეს, არსებითად, იგივე სიტუაციაა, რაც წითელას ვაქცინაციასთან დაკავშირებით გვაქვს.
გმადლობთ ყურადღებისთვის.