На 1 март 2020 година, во Германија стапи на сила таканаречениот Закон за заштита од сипаници.
Како дел од обврската да се обезбеди доказ за заштита од сипаници, родителите имаат можност да
присуствуваат на консултација со надлежниот здравствен орган.
Овие консултации имаат за цел да ги убедат родителите во неопходноста од таканаречената вакцинација против сипаници.
Изјави како "Вакцинацијата ќе му наштети на вашето дете помалку отколку ако заболи од сипаници", "Сипаниците се во опаѓање од
воведувањето на вакцинацијата", "Вашето дете нема да заболи од сипаници затоа што сите други се вакцинирани", "Вакцинацијата
придонесува за колективен имунитет [(=колективен имунитет: заедницата е (голема мера)
заштитена од заразно заболување.)!" и "Сè е научно!"
Во својата актуелна и информативна презентација, д-р Герд Реутер ги побива многуте тврдења на таканаречените
советници за вакцинација против морбили и објаснува зошто детските болести се важни.
"Осип, како и другите детски болести, доведува до тоа многу болести подоцна во животот да бидат поретки."
Ова значи дека, генерално, прележувањето на детските болести служи за заштита на здравјето.
Затоа е сигурно дека, на пример, заикувањето и мокрењето во кревет можат да исчезнат кај децата откако ќе прележат морбили.
Сега има извештаи дека 32 хронични болести се подобруваат или исчезнуваат по инфекција со морбили.
Со години, Детската болница во Базел намерно предизвикувала инфекции со морбили кај пациенти со нефротски синдром, болест на
бубрезите, бидејќи било познато дека по инфекција со морбили нефротскиот синдром исчезнува без никаков третман,
кој можеби со години претходно бил безуспешно применуван.
Мултиплекс склерозата подоцна во животот е исто така многу поретка кај луѓето кои во детството имале болести како овчи
сипаници, отколку кај оние кои не ги имале или биле вакцинирани.
И исто така знаеме од земјите во развој дека децата таму се помалку подложни на паразитски
инфестации и маларија ако како деца имале морбили.
Родителите речиси никогаш не го слушаат тоа!
Одвојте време да ја погледнете целата презентација на д-р Герд Реутер и информирајте ги родителите, вашата здравствена
институција, лекарите или политичарите во вашата област.
Ви благодарам за воведот.
Да, ни се лажат на многу начини, како што рековте:
Ни лажат во историјата, во медицинската историја, но и повторно и повторно во врска со фактите за современата медицина.
Оние кои претходно не сакаа да поверуваат, најново со коронавирусот, видоа дека на
официјалните информации всушност не може да им се верува.
И ова е точно веќе подолго време за сè што се кажува на тема вакцинации.
И затоа денес сакам да зборувам за вакцината против сипаници и за болеста сипаници, која е претворена во знак за тревога,
како да сипаниците се ужасно сериозна болест што често може да доведе до тешки компликации, па дури и до смрт.
И... – Само момент, треба да преминам на презентацијата додека тоа не исчезне, да, во ред.
Значи, уште од самиот почеток, да – ...каде што, се разбира, станува збор за состојба која на почетокот има
донекаде драматичен аспект за сите поради симптомите на кожата.
Очигледно е дека некој е болен кога се јавуваат високи температури.
Но потоа всушност започнува со сосема неповерливи информации што ги шират медиумите и, за жал, и официјалните
институции, вклучувајќи ја Светската здравствена организација.
Само неодамна СЗО издаде соопштение во кое се вели дека ситуацијата е драматична, односно дека бројот на
епидемии на сипаници во земјите ширум светот се зголемил од 36 на 57, што претставува зголемување од 50 проценти.
И ќе имаше 10,3 милиони случаи на сипаници на планетата, со 107.500 смртни случаи.
Доволно е да ве остави малку збунети, бидејќи RKI продолжува да циркулира (распрснува) бројка – на која ќе
се вратиме подоцна – која исто така е неточна: една смрт на секои 1.000 случаи на морбили.
Но ако направите пресметка, тоа би било една смрт на секои 100 случаи на морбили. Како е тоа можно?
И целата приказна станува уште по-интересна кога ќе ги погледнете најновите клучни информации од СЗО.
Во текот на изминатите 25 години, вакцинацијата спаси животи на 60 милиони луѓе.
Ако кажете, на пример, 100.000 смртни случаи годишно, 25 години, тоа би било 2,5 милиони смртни случаи.
И како вакцинација можеше да спаси 60 милиони животи?
Значи, сосема очигледно, нешто не е во ред.
И ако си дадете малку труд да ја прочитате деталната публикација на СЗО, ќе откриете дека СЗО не се потпрела на
набљудувачки податоци, туку во оваа публикација наведува дека набљудувачките податоци биле недоволни.
И така тие лично ги прифатија податоците и ги симулираа со компјутерска програма, имено програма наречена Measles CFR.
И оваа програма очигледно не внесе една смрт на 1.000, туку една смрт на 100. И неколку други претпоставки.
Во секој случај, вкупниот број пријавени случаи на сипаници овде е целосно неточен.
И тоа важи, ако го погледнеме на малку помала скала, за Европа.
Со што можеби треба уште еднаш да се разјасни дека Европа не е Европа за Светската
здравствена организација, туку Европа на западните сили.
Вклучува Гренланд, Европа се протега до Беринговиот теснец, сè до Владивосток, и можете да го видите и малиот
Израел, кој всушност нема никаква врска со Европа, но е исто така вклучен во европскиот регион.
Значи, ако читате наслови како "Драматично зголемување на случаите на морбили во Европа", можеби имало неколку
повеќе случаи во Израел или некаде другаде во мала земја.
Но тоа би било "Европа", а не земјите на Европската Унија.
Но што навистина се случува во Европската Унија?
Во 2023 година, имаше 2.361 случај на сипаници во 30 земји на ЕУ.
Инциденца од 5,2 на 1 милион жители.
Значи, навистина не е вообичаена болест, туку, како што знаеме во медицината, многу ретка болест.
Особено кога ќе го погледнете во споредба со дефиницијата што Европската унија ја воспостави за
ретки болести во корист на фармацевтската индустрија.
На крајот на краиштата, токму фармацевтската индустрија пред неколку години побара
првенствено да биде одговорна за лекови за ретки болести.
Ви требаат посебни услови, а потоа требаше да најдете дефиниција – што е ретка болест?
Ретко заболување во Европската Унија е она што зафаќа не повеќе од 5 на 10.000 луѓе.
Ајде да погледнеме на сипаницата.
Осипницата сè уште би била ретка болест во Европа ако во Германија не беа пријавени 50 до 500
случаи годишно, туку 41.500 случаи на осипница.
Дури и тогаш, тоа сè уште би било ретка болест.
Ова значи дека во реалноста морбилите се навистина исклучително ретка болест.
И овие се бројките што сега ги имаме, од 2001 до 2018 година.
Можете јасно да го видите на лево: во 2001 година имаше 6.000 случаи, а во 2008 година имаше 500.
А сега, во 2020 година, кога беше воведена задолжителната вакцинација, имаше 50 случаи.
Тоа значи дека зборуваме за навистина мал број случаи овде.
И исто така е интересно што сега, во 2020 година, имало 50 случаи на задолжително вакцинирање... – што е всушност поправилен
термин, бидејќи всушност не треба да се зборува за обврска.
Тоа е малку како исполнување на обврска. Тоа е принуда.
Но правно гледано, она што всушност се изразува овде е принуда за вакцинација.
Тука мора да се каже дека само овој развој во последните 20 години покажува каде лежи објективната потреба за него.
Највпечатливата промена во последните 20 години беше падот од 6.000 на 766 помеѓу 2001 и 2003 година. И што се случи таму?
Стапката на вакцинација не се променила. Нема принуда за вакцинација.
Не, она што се случи беше воведувањето на обврската за пријавување на случаи на сипаници, што на прв поглед изгледа апсурдно.
Тоа значи дека ако ги принудам лекарите да пријавуваат случаи на сипаници кај здравствените власти, бројот на
случаи се намалува на десет проценти. Како е тоа можно?
Единственото објаснување, според мене, е дека овие веројатно се вистинските бројки.
Но претходните бројки, односно 6.000 и дури повисоки во 1990-тите, никогаш не беа точни.
Тие очигледно се измислени, бидејќи како поинаку може да се објасни дека штом лекарите се казнуваат за
неповестување на болеста кај здравствените власти, бројот на случаи ненадејно опаѓа?
Тоа не може да биде вистина. Значи, како што видовме во други случаи, мораме да претпоставиме дека
бројките со децении се измислени од Институтот "Роберт Кох".
Откако стапи на сила обврската за известување, се појави уште еден феномен што не е одразен во овие бројки, имено
дека просечната возраст на случаите на сипаници се зголемува.
Денес, половина од сите случаи на сипаница се кај лица постари од 20 години.
Тоа значи дека нешто се променило. И исто така треба да се претпостави причинска врска со вакцинациите.
Со векови, мали сипаници не беше болест што ги погодуваше возрасните.
Ова беа исклучително ретки случаи. Всушност, тоа беше проблем при воведувањето.
Ако тоа повеќе не е така, тогаш мора да постои некој фактор што влијае.
И единствениот фактор што во моментов е веродостоен е спроведувањето на вакцинациите.
Во секој случај, целата ситуација е таква што болеста е исклучително ретка.
И ако пресметате дека просечен лекар има вкупно околу 200.000 контакти со пациенти во 30 години пракса,
тогаш еден обичен лекар би морал да работи 150 години за да види само еден случај на морбили.
Сепак, ова се толкува како "посебен здравствен ризик".
Тоа е гротескно, бидејќи Законот за заштита од инфекции наведува дека закана од пренос е: заразно заболување кое, поради
клинички сериозни форми на напредување и начинот на ширење, може да претставува сериозна опасност за општата јавност.
Прашањето е, како може ова да се направи за болест која е исклучително ретка и, според официјалните
податоци, многу ретко има тежок или фатален тек?
Тоа всушност не е можно. Но овој дел од Законот за заштита од инфекции е искористен за да се оправда индиректното
принудување за вакцинација против морбили во Германија.
Не се сите погодени. Како што гледам овде на мониторите, повеќето од нив се родени пред 1971 година, така да се
каже, и затоа имаат корист од благодатта на раното раѓање.
Тогаш би се претпоставило дека некој би бил имун.
Сепак, секој што е роден по 31 декември 1970 година мора да достави доказ дека имал морбили
или дека инаку би бил вакциниран против морбили.
Ова се однесува на деца во градинки и училишта, вработени во објектите на заедницата, лица родени во
1971 година или порано и сите здравствени работници.
Бидејќи се претпоставува, или барем се сугерира, дека во овие заеднички објекти постои особено висок ризик од морбили.
И треба да провериш дали тоа воопшто се применува.
Според информациите од Сојузниот совет во 2020 година, вкупно 11 милиони луѓе во Германија мора да докажат
дека се имуни на сипаници преку болест или вакцинација.
Фактот дека докажувањето на имунитет кон вирусна болест е прилично нејасна работа е друга
приказна, која ќе ја разгледаме малку подоцна.
Но ајде да погледнеме ова: помеѓу 2014 и 2018 година имаше 430 епидемии на сипаници со 3.178 случаи на сипаници, од кои
само една четвртина се случија во овие заеднички објекти каде што вработените се обврзани да приложат доказ за имунитет.
Останатите 75 проценти од случаите се случија на места каде што вакцинацијата сè уште не е задолжителна.
Ова исто така покажува дека она што овде го спроведуваат таканаречените експертски комисии на Институтот "Роберт Кох",
СТИКО и здравствените власти е далеку од рационален пристап.
Вкупната ситуација веројатно е добро позната.
Осипката порано беше многу почеста. Ова се смртните случаи од оспица овде.
Затоа се повикувам на бројот на смртни случаи, а не на вкупниот број на случаи, бидејќи, како што објаснив претходно,
обврската за известување беше воведена дури во 2001 година.
Претходно немаше обврска за известување. Ова значи дека вистинскиот број на случаи пред тоа не е навистина познат.
Затоа што колку подалеку во минатото одите, беше релативно вообичаено многумина што
имале сипаници дури и да не посетат лекар.
Кога како дете имав сипаници, исто така бев дома.
Тоа беше дијагнозата на мајката, и таа рече: "Сега ќе останеш во кревет неколку дена, а потоа ќе
станеш повторно кога ќе оздравееш." И тоа беше сè.
Се разбира, тоа не се појавува во статистиката. Затоа има смртни случаи.
Но се покажа дека уште во 1960-тите години имало меѓу 100 и 200 наводни смртни случаи од морбили.
Велам наводно, бидејќи причинско-последичната врска во никој случај не е сигурна.
И кога вакцината против морбили беше првпат воведена во 1974 година, а потоа во 1976 година кампањата
за елиминирање на морбилите беше засилена, овие бројки веќе драматично паднаа под 40.
Ова значи дека трендот на постојан пад на случаите на морбили и смртните случаи од морбили веќе постоеше пред тоа.
Не постои никаква причинско-последична врска помеѓу овие вакцинации и тоа.
Но има уште нешто интересно во врска со статистиката.
Размислете повторно за оваа изјава од RKI: една смрт на секои илјада случаи.
Во 1960-тите и 1970-тите, пред воведувањето на вакцината против морбили, имавме 800.000 раѓања.
Ова значи дека од овие 800.000 раѓања, ако сите беа вакцинирани или ако стапката на смртност од морбили беше 0,1%, тогаш
значително повеќе деца требаше да умрат од морбили, бидејќи морбилите беа релативно
честа детска болест што ја имаа повеќето деца.
И потоа не би можело да има премалку смртни случаи од 50, 100 или 150 ако едно од илјада
деца кои се заразиле со морбили навистина умрело.
Значи, и овде повторно гледаме дека бројките се многу слободно манипулираат, имено бројката од 1 на 1.000, која не може
да се поткрепи за индустријализираните земји врз основа на вкупните податоци собрани во последните неколку децении.
И Сојузниот уставен суд во својата одлука претпостави сооднос 1 спрема 10.000.
Најмалку во последните неколку години од 2018 до 2024, бројот на случаи на сипаници, вклучувајќи ги смртните случаи
и трајните оштетувања, со сипаници од лева и рубеола од десна страна, се официјалните бројки од RKI.
Значи, гледате, во шест години нема жртви, нема трајни оштетувања.
Значи, ова не е болест што на кој било начин може да претставува опасност за пошироката јавност.
Ова значи дека примената на клаузулата за контрола на инфекции, прикажана претходно, не може да се изведе од бројките во целина.
Ако погледнеме уште подалеку во минатото, од 7.092 случаи на сипаници, всушност се
пријавени три смртни случаи предизвикани од сипаници.
Но, секако, прашањето е: дали навистина морбилите беа причината?
Можев да тврдам само ако морбилите спонтано напредуваа и некој почина без никакво надворешно влијание од третман.
Можам да кажам дека, да, очигледно, сипаницата беше смртоносниот агент за луѓето.
Но штом ја третирам и исто така се соочувам со ризици, тогаш се разбира е поинаку.
Потоа, секогаш постои можност некој да починал од основната болест, но и од третманот.
И потоа се користат и инвазивни супстанции, дури и во случај на сипаница, ако состојбата на детето продолжи да се влошува.
Само замисли како тоа го имавме во Соединетите Американски Држави, каде што велеа дека некој починал од морбили од децата.
Да, таквото дете се вентилира. Стана јасно дека болеста изгледаше многу поинаку.
Но ако некому му вршам вентилација, тоа значи дека го седирам со опиоиди, го опуштам, можеби му давам ремдесивир – некој нејасен
антивирусен лек со сериозни несакани ефекти – па така или така.
Но дури и не морам да одам толку далеку.
Па, денес е вообичаена пракса, особено во болниците, веднаш да се намали дури и блага температура.
И особено кога температурата се покачува уште повеќе при морбили, се користат антипиретици.
И не со преврски за потколеници или можеби со доброто старо аспирин, туку денес, дури и кај децата, се преземаат
посилни мерки, имено диклофенак или ибупрофен, на пример.
И тука, во Arzneimittel-Telegramm (Медицински телеграм), можете да прочитате во упатствата за употреба дека овие две супстанции,
кои се користат за намалување на треската, можат да предизвикаат главоболки, мачнина, повраќање и дури асептичен менингитис.
Со други зборови, менингитисот се смета за фатална компликација или причина за тежок тек на
морбили, што води до менингитис, а потоа до енцефалитис.
И ова е можно само со овие лекови, на пример.
И не знам за ниту еден случај каде што, во случај на смрт, се обиде да се утврди дали ефектите од терапијата имале улога.
Тоа е автоматски; се прогласува дека морбилите некому го однеле животот.
И на крајот, веројатно ќе испадне дека никој никогаш не умрел од сипаници.
Постојат неколку студии кои јасно наведуваат дека без намалување на температурата, телото може многу добро да
се справи со природниот тек на болеста, барем кај децата.
И дека оваа висока температура на крајот од болеста е апсолутно неопходна за да се постигне одлучувачко закрепнување.
И би сакал исто така да го цитирам универзитетскиот професор Гранингер, кого некои од
вас, ако сте Австријци, можеби го познавате.
Професор Гранингер, кој, инаку, сè уште е жив денес, поранешен колега во AKH во Виена, кој 30 години
беше светски познат експерт за инфекции, тогаш рече:
Луѓето денес веќе не можат да добијат вистинска треска – тоа е алармантниот заклучок.
Способноста да создава внатрешна топлина е нашиот најстар одбранбен механизам од еволутивен развој.
И е исто така клучно за текот и преживувањето на болестите дека всушност може да се појави треска.
И така е. Гранингер никако не беше практичар на алтернативна медицина, туку искусен конвенционален лекар кој го кажа ова, но
кој, како дел од постарата генерација, исто така препозна дека намалувањето на
температурата може сериозно да му наштети на некого.
И ако потоа го комбинирате ова со лекови како диклофенак или ибупрофен, можете да предизвикате
двојна штета, што дури може да доведе до смрт.
И ако го разгледаме ризикот помеѓу морбилите и вакцинацијата против морбили врз основа на официјалните
податоци, ќе видиме дека се соочуваме со целосно ирационален концепт на задолжителна вакцинација.
Имаме од 50 до 100 случаи годишно во Германија.
Австрија секогаш може да се подели со десет.
Половина од овие случаи сега се кај деца, односно 25 до 250 педијатриски случаи.
И потоа може да имаме една смрт на секои 5 до 10.000 случаи.
Тоа е она што всушност го покажуваат статистичките податоци кога овие смртни случаи, кои најверојатно се предизвикани од
третманот, сè уште се сметаат за смртни случаи од сипаници.
Ова значи дека, во зависност од фреквенцијата годишно, би имале по една смрт на дете на секои 10 до 200 години.
Па, што е со вакцината против морбили? Дури и лобистите за вакцинација признаваат дека годишно мора да има
една до две смртни случаи од вакцината против морбили.
Тоа се околу милион вакцинации што се даваат во Германија.
И најмалку што се вели за секоја вакцинација е една смрт на милион вакцинации.
Една до две смртни случаи, според официјални информации од RKI, и исто така официјални информации од RKI: 100
сериозни несакани ефекти годишно, вклучувајќи трајни оштетувања.
Тоа е очекувано. Во споредба со една смрт на дете на секои 10 до 200 години.
Значи, кога се разгледуваат предностите и недостатоците, ниту еден одговорен медицински професионалец, ниту пак кој било
одговорен политичар, никогаш не би можел со здрав разум да одлучи во корист на
вакцинацијата, а уште помалку за задолжителна вакцинација.
Затоа што станува уште полошо: морбилите ти оставаат доживотен имунитет.
Ова значи дека некој што имал морбили никогаш повеќе нема да заболи од морбили.
Тоа е слично на сипаници. Секој што имал сипаници нема повторно да ги добие.
Но работите изгледаат поинаку по вакцинацијата.
Не постои единствена вакцинација, ако воопшто се верува во ефикасноста на вакцинациите, а ниедна од нив
не е медицина заснована на докази, бидејќи не се тестирани со соодветни плацебо-студии.
Тогаш дури и лобистите за вакцинација мора да признаат дека вакцинацијата предизвикува пониски
нивоа на антитела отколку да се преболедува болеста.
И, секако, болестите потоа можат повторно да се појават.
И сега сфаќаме дека население кое со години или децении е вакцинирано има понизок имунитет отколку
население во кое мнозинството луѓе имаат природен имунитет.
Апсолутно! Затоа што имунитетот е, во најдобар случај, нецелосен, ако воопшто се постигне.
Вакцинираните мајки имаат пониски нивоа на антитела и затоа на своите деца им пренесуваат помалку
антитела како примарна заштита од самиот почеток.
Ова значи дека, врз основа на овие факти, кои исто така се потврдени од Институтот "Роберт Кох", е јасно
дека не можам да го намалам или дури и да го искоренам морбилите или други болести преку вакцинација.
Напротив, ако имам висока стапка на вакцинација или дури задолжителна вакцинација, јас повторно предизвикувам нови случаи
кои не можат да се појават во популација што всушност често е погодена од оваа болест,
бидејќи инаку се развива природен имунитет.
И тоа може да се открие со овие нивоа на антитела.
И овие нивоа на антитела се, секако, како што велат, малку измама, што е исто така важно да се знае.
Бидејќи, како што реков на почетокот, ако некој не сака да се вакцинира според овој услов за вакцинација во Германија,
тој, секако, може да направи тест за антитела за да покаже дека има доволно антитела и не мора да се вакцинира.
Но што укажуваат овие антитела? Знаеме дека со овие IgG ELISA тестови дури и некој што навистина имал морбили има толку
ниски нивоа што, според резултатот од тестот, всушност би требало да биде вакциниран, иако докажливо имал морбили.
Ова значи дека веќе можеме да видиме дека целата работа навистина нема многу смисла.
И тоа е сосема јасно, бидејќи според официјалната верзија, тука се работи за "вирусна болест".
А вирусни болести првенствено се борат со клеточен имунитет, а не со антитела.
А кога ќе ги измерам антителата, што беше исто така целосна бесмислица со
коронавирусот, тогаш немам информации за имунитетот.
Но веќе е така што, со ова индиректно принудување за вакцинација во Германија, од засегнатите лица се бара
доказ за имунитет, дури и ако досега тоа не беше барано.
Но токму со тоа нѐ заканува овој закон за пандемија во иднина, за секакви болести.
Ние сме виновните и, во случај на сомнеж, мораме да докажеме дека сме имуни.
И бидејќи не ни веруваат како граѓани, велат: "Да, ние веруваме само во тестовите што ги правиме."
Сепак, не постои тест што може да докаже имунитет на која било болест. Важно е секогаш да се биде свесен за ова.
Но ние знаеме уште повеќе: не само што заштитата од повторно заразување со морбили е 100 проценти ефикасна кога веќе сте
имале морбили, туку морбилите, како и другите детски болести, значат дека многу болести се поретки подоцна во животот.
Ова значи дека, генерално, прележувањето на детските болести служи за заштита на здравјето.
Затоа е сигурно дека, на пример, заикувањето и мокрењето во кревет можат да исчезнат кај децата откако ќе прележат морбили.
Сега има извештаи дека 32 хронични болести се подобруваат или исчезнуваат по инфекција со морбили.
Многу години Детската болница во Базел намерно предизвикуваше инфекции со морбили кај пациенти со нефротски синдром, болест на
бубрезите, бидејќи беше познато дека по инфекција со морбили нефротскиот синдром ќе исчезне без никаков
третман, што можеби било обидувано со години претходно.
Мултиплекс склерозата подоцна во животот е исто така многу поретка кај луѓето кои во детството имале болести како овчи
сипаници, отколку кај оние кои не ги имале или биле вакцинирани.
И исто така знаеме од Третиот свет дека децата таму се помалку подложни на паразитски
инфестации и маларија ако како деца имале морбили.
Значи, тоа е многу важна точка.
Бидејќи ако сега некој го принудите да помине низ природна болест, морбили, која е докажано дека нуди многу
здравствени придобивки подоцна во животот, тогаш тоа е исто така нарушување на нивната слобода на избор во животот.
Тоа вели: да, со вакцинацијата веројатно ќе ве спречиме да добиете сипаници, но тоа не е сигурно.
Сега знаеме дека најмалку 30 проценти од случаите на сипаници се кај вакцинирани лица, и бројките растат.
И мораме исто така да кажеме дека овие здравствени придобивки не се обезбедуваат со природна
инфекција со морбили по нашата вакцинација против морбили.
И потоа некој мора да ги претежи предностите и недостатоците, и верувам дека речиси никој нема да се одлучи за вакцинација, но во
тој случај тоа повеќе не е прашање на избор, туку на принудување да го сторат тоа, иако за лицето за
кое станува збор постојат објективни недостатоци.
И како што споменав претходно, сега кога забележуваме опаѓање на детските болести како што е морбили, исто така забележуваме
зголемување на други болести, што веднаш се забележува од Институтот "Роберт Кох" или СЗО како повик
за акција, велејќи, да, сега имаме нови избивања, па затоа треба да вакцинираме веднаш.
Тоа е, секако, целосно погрешна реакција. Наместо тоа, овие избувнувања што сега повторно ги гледаме се
всушност неизбежни, според она што го кажав претходно.
Со население кое сè поретко природно ја прележува морбилите и сè повеќе се вакцинира, имунитетот кон морбилите мора
да опаѓа. И со тоа, морбилите повторно стануваат сè почести.
И тогаш тоа не може да биде причина за сметање на сипаницата за болест против која е потребна вакцинација.
Значи, имаме нова заразна болест, која важи и за други болести.
Потоа ја аплицираме оваа вакцина со користење на ослабен патоген.
Тоа секогаш нуди нецелосна заштита.
Но ако е ослабен патоген, тој сепак е патоген според конвенционалната медицина и сигурно може да предизвика болест.
И фактот е дека никаде во светот никој не е изолиран 10 или 14 дена по вакцинацијата.
По вакцинацијата, тој веднаш се враќа во човечката популација, и затоа е јасно дека овие ослабени
патогени можат природно да се пренесат на други луѓе.
Ова значи дека со секоја вакцинација ризикот од природно ширење на болеста повторно се зголемува.
Ова значи дека ќе имаме нови инфекции, бидејќи циркулираме ослабени патогени и бидејќи обезбедуваме
послаба имунолошка заштита отколку при природна болест.
И потоа ги интензивирате напорите за вакцинација, и кога тоа ќе го направите, има уште повеќе заразни болести.
И токму тоа повторно го видовме во последните пет години во неколку земји со високи
стапки на вакцинација против детски болести.
Еве, на пример, можете да видите и случаи на морбили во европскиот регион. Ова се пријавените случаи,
црвените колони. И можете да ја видите сината линија на врвот, која означува кога е дадена само една доза.
Ова долго време често се правело, а втора доза не се давала рутински; тоа се преферира само во последните 25 години.
И како што можете да видите, стапката за втората доза сега се зголеми на над 90 проценти.
Но дали ова доведе до тоа болестите да станат поретки? Очигледно не.
И тоа е исто така следното нарушување што го прави законодавецот овде.
Значи, се признава дека, според конвенционалната медицина, првата вакцинација обезбедува 95 проценти имунитет.
Ако почекате уште 12 до 15 месеци без втора доза, имунитетот се зголемува на 98 проценти.
И по втората вакцинација, велат дека стапката на успешност на вакцинацијата е поголема од 99 проценти.
Всушност, сепак, втората вакцинација е сосема непотребна мерка за повеќе од 95 од 100, или поточно 98 од 100, бидејќи
според конвенционалната медицина имунитетот веќе е развиен на 98 проценти по првата вакцинација – ако само почекате.
И сепак, ќе добиете втора доза, која ги носи токму истите ризици како и првата инјекција.
Ова значи ризик од 1 смрт на милион и најмалку 100 сериозни болести на милион како резултат.
И тоа и покрај фактот дека, морам да признаам, повеќето луѓе всушност не ги требаат.
Всушност, во 98 од 100 случаи тие се непотребни.
Но можете да видите дека луѓето не сакаат да проверат дали е непотребно; тие само сакаат да го направат
тоа уште еднаш. Тоа исто така не е рационална медицина.
И додека сме на таа тема, би сакал повторно да ја разгледам темата "заштита на стадото".
Тоа е уште еден моден израз што го користат многумина во медицината, а повеќето од
нив никогаш не се занимавале со таа тема.
И овие три криви покажуваат три значајни трудови на таа тема што се направени.
Сината линија е работата на Фокс од 1971 година.
Методолошки катастрофално дело, кое затоа се заснова на целосно лажни претпоставки.
И таму го гледате колективниот имунитет долу, тоа е факторот R.
Тоа значи дека овој заразен фактор покажува колку е високо пренослива болеста.
Како што знаете, ова е повеќепати спомнато во врска со коронавирусот: "Факторот R мора да се одржува под 1."
Во најдобар случај, беше 2, како што се тврди. И тоа исто така е означено овде, 2.
Значи, со овој R фактор од 2 за коронавирусот, според работата на Фокс, на која се темелеше сè до 2020
година, би бил потребен колективен имунитет од 50 проценти.
Ете за тие 60 или 80 проценти што беа пријавени.
Ова нема никаква врска со никаква научна студија.
Сепак, бидејќи работата на Фокс е исто така заснована на целосно лажни претпоставки, таа беше преизчислена од две други
студиски групи овде во 2020 година. Повторно, R-вредноста е 2.
Една група изнесува 10 проценти, а другата 20 проценти.
Тоа значи дека ова се стапките каде што, ако препорачате вакцинација, 10-20 проценти од луѓето во една
земја ќе ја примат, бидејќи не сакаат да размислуваат за тоа, одат кај лекарот и ја примаат вакцината.
Не ми требаат никакви принудни мерки или било што друго за да ја заштитам мојата стадо.
И ако болеста сега е поинфективна, имаме многу висока R-вредност за морбили, која се проценува
на околу 15 до 17, што дури и не е спомнато овде.
Дури и тогаш, тие никогаш не би постигнале 80 или 90 проценти заштита на стадото; во
најдобар случај, би постигнале 60 до 70 проценти.
И бидејќи веќе имавме стапки далеку над 80 проценти пред вакцинацијата да стане задолжителна, дури и овие студии
не ја поддржуваат идејата дека колективниот имунитет воопшто е ефикасен – што, се разбира, е многу контроверзно.
И тоа е исто така термин од ветеринарната медицина, како што можете да видите: "заштита на стадото".
Па, тоа е сомнително прашање...
Тогаш ниту со оваа работа не може да се оправда.
Проблемот, сепак, е што со сегашните стапки на вакцинација не само што гледаме дека сè повеќе постари лица – како што реков,
оние над 20 години сега сочинуваат половина од сите случаи – се инфицираат, туку и дека
повеќето од заразените сега се вакцинирани лица.
Значи, при секој излив, ако прашате, можете да дознаете – властите се многу воздржани, но некако можете да дознаете
дека најмалку 30 проценти од заразените биле вакцинирани.
Па, колку за некаков заштитен ефект овде.
Некој еднаш пребара 18 извештаи за епидемии на сипаници меѓу учениците. Стапките на
вакцинација се движеа од 71 до 99,8 проценти.
И тоа е очигледно, ако сега имаме еден таков случај во Германија, на пример – и навистина имаме задолжително
вакцинирање за деца во градинки и училишта – тогаш можете да претпоставите дека дури и не треба да прашувате.
Се разбира дека сите се вакцинирани, инаку не би биле во училиште.
Значи, тоа значи дека овие високи стапки на вакцинација воопшто не спречуваат ништо.
Напротив, овие болести се репродуцираат, особено ако се има предвид дека се даваат вакцини, а децата не се
изолираат и сè уште се во заеднички установи со други деца.
Тоа би било поверојатно да предизвика понатамошно ширење на сипаници.
Ова е студија спроведена од Голдман и Милер, кои го пресметаа ова поинаку во текот на две години за различен
број земји. Тука, на пример, е пресметано за 30 земји.
Тука можете да го видите бројот на вакцинации што ги добиваат децата на X-оската долу и смртноста кај децата на Y-оската.
Ова не е причинско-последична врска, туку многу, многу силна корелација, имено R=0,70, која е статистички значајна на ниво од
0,1 процент, што значи дека колку почесто се спроведуваат вакцинации во земјите, толку е
повисока стапката на смртност кај доенчињата.
Не е можно да се изведе причинско-последична врска од ова. Сепак, ако корелацијата е висока,
причинско-последичната врска мора да се испита.
И всушност, треба да биде обратно.
Колку повеќе вакцини примаат децата, толку поздрави треба да бидат и толку помала е
веројатноста да умрат. Сепак, оваа корелација не постои.
Ова значи дека оваа корелација дефинитивно покажува дека вакцинациите не го штитат здравјето на децата,
бидејќи без корелација не може да има причина и последица.
И оваа поврзаност дека вакцинациите го подобруваат здравјето на децата не постои.
А вистинските ефекти од овие вакцини може да се видат во студија за вакцини неодамна спроведена од GSK во Англија –
со набљудувачки период од 42 дена, што е веќе многу кратко.
Тоа значи дека хроничните болести воопшто не можат да се дијагностицираат.
Но не е спроведено никакво набљудувачко истражување кај доенчиња; наместо тоа, доенчињата беа вакцинирани како дел од студија.
Значи, тоа веќе е прашање на повеќе од сериозна етичка загриженост.
Педесет проценти од бебињата – како добредојде на оваа планета – несакани несакани ефекти.
6,1 проценти беа засегнати во нивната секојдневна рутина. 2 проценти доживеаја сериозни несакани ефекти.
И сето тоа за вакцинација која требаше да ги заштити бебињата подоцна во животот.
10 проценти од бебињата мораа да посетат итна помош.
Дали затоа се вакцинираме? Дали се спроведуваат вакви студии? Тоа не може да биде!
Ако воопшто се разгледува каква било вакцинација, според мое мислење тоа може да биде само затоа што во исклучително
ретки случаи таа може да предизвика некаква штета за лицето за кое станува збор, што можеби не може да се исклучи.
Но, со оглед на тоа колку се чести, човек може само да се запраша какви ужасни супстанции се тие.
И ако погледнете подолго, по 180 дена, 3,4 проценти имаа нови хронични болести.
Невозможно е да се предвиди што ќе се случи со овие деца во наредните години.
Па, да го сумираме заклучокот: Морбилите се древна детска болест која ретко ги погодувала возрасните. Сега тоа се промени.
Сепак, тоа е состојба која е малку веројатно да предизвика сериозни компликации или
да биде фатална кај децата ако не се лекува.
И така, состојба што може да има позитивно влијание врз здравјето подоцна во животот.
Не само што сте имунизирани на сипаници, туку имате и значително помал ризик да се заразите со многу други болести.
И затоа "заштитна вакцинација" која треба да обезбеди некаква заштита всушност не може сериозно
да се разгледува за морбили или други болести.
Бидејќи сите овие вакцинации можат да доведат до непредвидливи сериозни болести и дури до смрт.
Дури и ако ова е толку ретко како што тврдат лобистите за вакцинација, ризикот не може да се предвиди во поединечни случаи.
И она што е изгубено во целата дискусија – вклучително и принудата за вакцинација против КОВИД-19 – е дека, за
разлика од терапевтските мерки, секогаш зборуваме за лекување на здрави луѓе. И тука прагот е поставен исклучително високо.
И ако сега ја направите вакцинацијата против сипаници задолжителна и се придржувате до тоа,
тогаш општеството ќе стане општество на глупаци.
Шилдбургерците, кои се обидоа да ја отстранат тревата од градскиот ѕид и дојдоа до идеја дека може да ја изеде крава, но
не знаеја како да ја качат кравата на градскиот ѕид, потоа дојдоа до брилијантната идеја да ја повлечат кравата со
јаже. За жал, кога кравата стигна на врвот, таа беше обесена.
И тоа е во суштина истата ситуација што ја имаме со вакцината против сипаници.
Ви благодарам за вашето внимание.