၂၀၂၀ ခုနှစ် မတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် ဂျာမနီနိုင်ငံ၌ 'မီးလိပ်ကာကွယ်ရေးဥပဒေ' ဟုခေါ်ဆိုသော ဥပဒေသည် အကျုံးဝင်ခဲ့သည်။
ကလေးငယ်များအတွက် ကြက်တက်ကာကွယ်မှု သက်သေပြရန် တာဝန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် မိဘများသည် သက်ဆိုင်ရာ
ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင်နှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် ရွေးချယ်နိုင်ပါသည်။
ဤဆွေးနွေးပွဲများသည် လူသိများသော ကလေးရောင်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း၏ လိုအပ်ကြောင်းကို မိဘများအား ယုံကြည်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။
"ကလေးကို ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်ခံရခြင်းထက် ပိုနည်းစွာထိခိုက်စေနိုင်သည်"၊
"ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းစတင်မိတ်ဆက်ပြီးနောက် မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်မှုများ လျော့နည်းလာခဲ့သည်"၊ "အခြားလူတိုင်းက
ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် သင့်ကလေး မီးလိပ်ရောဂါမကူးစက်ခံရပါ"၊ "ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက လူစုကာကွယ်မှု [
(=အုပ်စုကာကွယ်မှု (herd immunity): လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုကို ကူးစက်ရောဂါမှ (အများအားဖြင့်)
ကာကွယ်ထားခြင်း။)!" နှင့် "အားလုံး သိပ္ပံနည်းကျပဲ!"
သူ၏ လက်ရှိနှင့် အသိပညာပေးသော တင်ပြချက်တွင် ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရူသာသည် ကလေးငယ်များအား မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးထိုးရန်
အကြံပေးသူများဟု ဆိုသူများ၏ အဆိုများစွာကို ငြင်းဆိုကာ ကလေးဘဝရောဂါများ ဘာကြောင့် အရေးကြီးကြောင်း ရှင်းပြသည်။
၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ "ကလေးဘဝရောဂါများကဲ့သို့ မီးလိပ်ရောဂါသည် အသက်ကြီးလာချိန်တွင် အခြားရောဂါများ ဖြစ်ပွားမှုကို နည်းပါးစေသည်။"
ဒါကတော့ စုစုပေါင်းအားဖြင့် ကလေးဘဝရောဂါများကို ခံစားဖြတ်သန်းခြင်းသည် ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ပေးသည်။
ထို့ကြောင့် ဥပမာအားဖြင့် ကလေးများတွင် တုန်တုန်ပြောခြင်းနှင့် အိပ်ရာတွင် ဆီးကျခြင်းတို့သည်
မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပြီးနောက် ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ကြောင်း သေချာပါသည်။
ယခုအခါ မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်ခံပြီးနောက် ရေရှည်ခံရောဂါ ၃၂ မျိုးသည် ကောင်းမွန်လာ သို့မဟုတ် ပျောက်ကင်းသွားကြောင်း သတင်းများ ရှိပါသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာက ဘေဆယ်မြို့ရှိ ကလေးဆေးရုံတွင် ကျောက်ကပ်ရောဂါတစ်မျိုးဖြစ်သည့် နက်ဖရိုတိုစင်ဒရိုးမရှိ လူနာများအား
ရည်ရွယ်ကာ မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်စေခဲ့သည်။ မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်ပြီးနောက် နက်ဖရိုတိုစင်ဒရိုးသည် မည်သည့်ကုသမှုမျှမလိုဘဲ
ပျောက်ကင်းသွားသည်ဟု သိရှိထားပြီး၊ ယခင်နှစ်ပေါင်းများစွာကလည်း ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ကြိုးပမ်းကြည့်ဖူးနိုင်သည်။
ဘဝနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်တတ်သော မူလတန်းအကြောပြတ်ရောဂါသည် ကလေးဘဝတွင် မီးလိပ်ရောဂါကဲ့သို့သော ရောဂါများ
ခံစားခဲ့သူများတွင် မခံစားခဲ့သူများ သို့မဟုတ် ကာကွယ်ထိုးနှံထားသူများထက် အလွန်နည်းပါးသည်။
တတိယကမ္ဘာမှလည်း ကလေးဘဝက တုတ်ကျပ်ရောဂါဖြစ်ဖူးသူများသည် ပိုးမွှားကပ်ခြင်းနှင့် မာလာရီယာရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို
ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိထားပါသည်။
မိဘတွေကတော့ အဲဒီလိုကို မကြာခဏ မကြားရပါဘူး!
Dr Gerd Reuther ၏ တင်ပြချက်အားလုံးကို အချိန်ယူကြည့်ရှုပြီး မိဘများ၊ သင့်ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင်၊ ဆရာဝန်များ
သို့မဟုတ် သင့်ဒေသရှိ နိုင်ငံရေးသမားများအား အသိပေးပါ။
မိတ်ဆက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
ဟုတ်ကဲ့၊ သင်ပြောသလို ကျွန်ုပ်တို့ကို အမျိုးမျိုးနည်းလမ်းများဖြင့် လိမ်လည်ခံနေရပါတယ်။
သမိုင်းမှာ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာသမိုင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့ကို လိမ်လည်ခဲ့ကြပြီး၊ လက်ရှိဆေးဘက်ဆိုင်ရာအချက်အလက်များအပေါ်မှာလည်း
ထပ်ခါထပ်ခါ လိမ်လည်ခံနေရသည်။
ယခင်က ယုံရန် မလိုချင်ခဲ့သူများသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ်ကပ်ရောဂါကြောင့် တရားဝင်သတင်းအချက်အလက်များကို
တကယ် မယုံကြည်သင့်ကြောင်း မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုသမျှအားလုံးအတွက် ဒီအချက်ဟာ ယခုအချိန်အတော်ကြာကတည်းက မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ကျွန်ုပ်က မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးနှင့် မီးလိပ်ရောဂါအကြောင်း ပြောချင်ပါသည်။ မီးလိပ်ရောဂါကို
အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ဆိုးရွားသော ဆိုးကျိုးများဖြစ်စေတတ်ကာ သေဆုံးမှုအထိ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သတိပေးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားကြသည်။
ပြီးတော့… ခဏစောင့်ပါ၊ အဲဒါပျောက်သွားတဲ့အထိ ပရက်ဆင်တေးရှင်းကို ပြောင်းဖို့လိုတယ်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ အိုကေ။
ဒါကြောင့် အစကတည်းက ဟုတ်ပါတယ် – ...အဲဒီအခြေအနေဟာ အရေပြားလက္ခဏာတွေကြောင့် လူတိုင်းအတွက် အစပိုင်းမှာ
တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားစွာ ထင်ရှားနေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပါ။
အပူချိန်မြင့်တက်လာတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်ရောဂါဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အရာအားလုံးဟာ မီဒီယာတွေက ဖြန့်ချိတဲ့၊ နောက်ပြီး ကံဆိုးစွာ ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အပါအဝင်
တရားဝင်အဖွဲ့အစည်းတွေကလည်း ဖြန့်ချိတဲ့ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကနေ စတင်တာပါ။
မကြာသေးမီက ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) မှ ထုတ်ပြန်ချက်တစ်ရပ်တွင် အခြေအနေသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ
နိုင်ငံများတွင် မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများသည် ၃၆ ခုမှ ၅၇ ခုသို့ တက်လာကာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပေါ်မှာ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှု ၁၀.၃ သန်းရှိခဲ့ပြီး၊ သေဆုံးသူ ၁၀၇,၅၀၀ ဦးရှိခဲ့မည်။
ဒါက သင့်ကို နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးစေနိုင်ပါတယ်၊ RKI က အမြဲတမ်း တူညီတဲ့ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြန်နေပြီး၊ ၎င်းကို နောက်ပိုင်း
ဆွေးနွေးမယ်ဖြစ်သလို မှားယွင်းနေပါသည် – တစ်ထောင်ယားနာဖြစ်ပွားမှုလျှင်
တစ်ဦး သေဆုံးမှု ဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားတာပါ။
ဒါပေမယ့် သင်က ကိန်းဂဏန်းတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကလေးနာဖြစ်ပွားမှု တစ်ရာတွင် တစ်ဦး သေဆုံးမယ်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ?
ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့ (WHO) မှ ထုတ်ပြန်ထားသည့် နောက်ဆုံးသတင်းအချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်လျှင်
အပြည့်အစုံဇာတ်လမ်းသည် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်လာသည်။
ပြီးခဲ့သည့် ၂၅ နှစ်အတွင်း ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက လူ ၆၀ သန်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် တစ်နှစ်လျှင် သေဆုံးသူ ၁၀၀,၀၀၀ ဟု ဆိုပါက၊ ၂၅ နှစ်အတွင်း သေဆုံးသူ ၂.၅ သန်း ဖြစ်ပါမည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူ ၆၀ သန်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာလဲ?
ဒါကြောင့် တကယ်ရှင်းလင်းစွာ တစ်ခုခုမှားနေပါတယ်။
WHO ရဲ့ အသေးစိတ် ထုတ်ဝေချက်ကို ဖတ်ရှုဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် WHO က စောင့်ကြည့်လေ့လာချက်ဒေတာကို မူတည်မထားဘဲ၊
ထိုထုတ်ဝေချက်မှာ စောင့်ကြည့်လေ့လာချက်ဒေတာ မလုံလောက်ကြောင်းသာ ဖော်ပြထားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်တိုင် အချက်အလက်များကို လက်ခံယူပြီး Measles CFR ဟု အမည်ရသော
ကွန်ပျူတာအစီအစဉ်ဖြင့် စမ်းသပ်ခိုင်းခဲ့ကြသည်။
ဒီအစီအစဉ်မှာ တစ်ထောင်ဦးချင်းလျှင် သေဆုံးမှု တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ တစ်ရာဦးချင်းလျှင် သေဆုံးမှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့တာကို
ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ အခြားယူဆချက်အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်ပါတယ်။
မည်သည့်အခြေအနေမျှမဆို ဒီမှာ တင်ပြထားသော မီးစေ့ရောဂါဖြစ်ပွားမှု စုစုပေါင်းအရေအတွက်သည် လုံးဝ မှားယွင်းပါသည်။
နည်းနည်းသေးငယ်တဲ့အတိုင်းအတာနဲ့ကြည့်မယ်ဆိုရင်လည်း ဥရောပမှာလည်း အဲဒါ သက်ဆိုင်တယ်။
ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာ့ကျန်းမာရေးအဖွဲ့အတွက် ဥရောပဟာ ဥရောပမဟုတ်ဘဲ အနောက်တိုင်းနိုင်ငံကြီးများ၏
ဥရောပသာဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံရှင်းလင်းပြသသင့်ပါသည်။
ဤတွင် ဂရင်းလန်ဒ် ပါဝင်ပြီး၊ ဥရောပသည် ဘေရင်း ရေလက်ကြားအထိ တိုးချဲ့ကာ ဗလာဒီဗော့စတော့ခ်အထိ အားလုံးပါဝင်သည်။
ထို့အပြင် တကယ်တော့ ဥရောပနှင့် မဆက်နွယ်ပေမယ့် ဥရောပဒေသအတွင်း ထည့်သွင်းထားသည့် သေးငယ်တဲ့ အစ္စရေးကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ဒါဆိုရင် "ဥရောပမှာ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများ အလွန်တိုးလာ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တွေကို ဖတ်ရင်၊ အစ္စရေးမှာ သို့မဟုတ် တခြား သေးငယ်တဲ့
နိုင်ငံတစ်ခုမှာ ဖြစ်ပွားမှုအနည်းငယ်သာ တိုးလာတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါက "ဥရောပ" ဖြစ်ပြီး ဥရောပသမဂ္ဂနိုင်ငံတွေ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ဥရောပသမဂ္ဂမှာ တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေလဲ?
၂၀၂၃ ခုနှစ်တွင် ဥရောပသမဂ္ဂနိုင်ငံ ၃၀ တွင် မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှု ၂,၃၆၁ ခုရှိခဲ့သည်။
လူဦးရေ တစ်သန်းလျှင် ဖြစ်ပွားမှု ၅.၂ ဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် တကယ်တော့ ပုံမှန်ဖြစ်တတ်တဲ့ ရောဂါမဟုတ်ဘဲ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာမှာ သိထားသလို အလွန်ရှားပါးတဲ့ ရောဂါတစ်ခုပါ။
ဆေးဝါးလုပ်ငန်းအကျိုးအတွက် ဥရောပသမဂ္ဂက ရှားပါးရောဂါများအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် အဓိပ္ပာယ်နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားပါသည်။
နောက်ဆုံးတော့ အချို့နှစ်က ရှားပါးရောဂါဆေးများအတွက် တာဝန်ယူသင့်ကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့တာက ဆေးဝါးလုပ်ငန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သင့်အတွက် အထူးအခြေအနေတွေလိုအပ်ပြီး၊ ထို့နောက် 'ရှားပါးသောရောဂါ' ဆိုတာဘာလဲဆိုတာကို သတ်မှတ်ချက်တစ်ခု ရှာဖွေရမယ်။
ဥရောပသမဂ္ဂတွင် ရှားပါးသော ရောဂါဆိုသည်မှာ လူဦးရေ ၁၀,၀၀၀ ဦးတွင် ၅ ဦးထက် မပိုသော ရောဂါဖြစ်သည်။
ကလေးရောင်ရောဂါကို ကြည့်ကြရအောင်။
ဂျာမနီမှာ တစ်နှစ်လျှင် လူနာ ၅၀ မှ ၅၀၀ ခန့်သာရှိခဲ့ပေမယ့်၊ တကယ်တော့ လူနာ ၄၁,၅၀၀ ယောက်ရှိခဲ့ရင်တောင် ဥရောပမှာ မီးလိပ်ရောဂါဟာ
ရှားပါးတဲ့ ရောဂါတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့ပါလိမ့်မယ်။
ထိုအခါမှာတောင်၊ ဒါဟာ ရှားပါးတဲ့ ရောဂါတစ်ခုပဲ ဖြစ်နေဆဲပါလိမ့်မယ်။
ဤအဓိပ္ပာယ်မှာ အမှန်တကယ် မီးလိပ်ရောင်ရောဂါသည် အလွန်ရှားပါးသော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ဤကိန်းဂဏန်းများမှာ ယခု ကျွန်ုပ်တို့တွင် ရှိပြီး ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှ ၂၀၁၈ ခုနှစ်အထိ ဖြစ်ပါသည်။
ဘယ်ဘက်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ပါတယ်၊ ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှာ အမှုရေ ၆,၀၀၀ ရှိခဲ့ပြီး၊ ၂၀၀၈ ခုနှစ်မှာ ၅၀၀ ရှိခဲ့သည်။
ယခု ၂၀၂၀ ခုနှစ်တွင် မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း စတင်မိတ်ဆက်ချိန်၌ ကိစ္စ ၅၀ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါဆိုရင် ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြောနေတာက အမှုအရေအတွက် အရမ်းနည်းတဲ့ အကြောင်းပါ။
ထို့အပြင် ယခု ၂၀၂၀ ခုနှစ်တွင် ၅၀ ဦးအား အတင်းအကျပ် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း... ဆိုတာကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပါပဲ။
တကယ်တော့ 'အတင်းအကျပ်' ဆိုတာက ပိုမှန်တဲ့ အသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး၊ တကယ်တော့ တာဝန်တစ်ခုအဖြစ် မပြောသင့်ပါဘူး။
တာဝန်တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါက မရပ်တန့်နိုင်တဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပါ။
ဥပဒေအရ ပြောရရင် ဒီမှာ တကယ်ဖော်ပြထားတာက ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ ဖိအားပေးခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတစ်ခုတည်းကပဲ နောက်ဆုံး ၂၀ နှစ်အတွင်းမှာ ၎င်းအတွက် ရည်ရွယ်ချက်အရ လိုအပ်ချက် တည်ရှိရာနေရာကို ပြသပေးခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ၂၀ နှစ်အတွင်း အထင်ရှားဆုံးပြောင်းလဲမှုကတော့ ၂၀၀၁ မှ ၂၀၀၃ အတွင်း ၆,၀၀၀ မှ ၇၆၆ သို့
ကျဆင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။ အဲဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ?
ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်း မပြောင်းလဲသေးပါ။ ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် မည်သူမျှ ဖိအားမပေးခဲ့ပါ။
မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖြစ်ခဲ့တာကတော့ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုတွေကို တင်ပြရမယ့် တာဝန်ကို ထည့်သွင်းလိုက်တာပါ၊
ပထမမြင်တာနဲ့တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ထင်ရပါတယ်။
ဒါဆိုရင် ကျွန်ုပ်က ဆရာဝန်တွေကို မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုတွေကို ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင်ထံ တင်ပြဖို့
ဖိအားပေးလိုက်ရင် ဖြစ်ပွားမှုအရေအတွက်က ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်သွားတယ်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?
ကျွန်ုပ်မြင်ရာတွင် တစ်ခုတည်းသော ရှင်းပြချက်မှာ ဤအချက်အလက်များသည် ဖြစ်နိုင်သမျှ တကယ့်အချက်အလက်များဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခင်က ဖော်ပြထားသော အရေအတွက်များ၊ အထူးသဖြင့် ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်များတွင် ၆,၀၀၀ ကျော်ဟု
ဆိုခဲ့သည့် အချက်များမှာ တကယ် မှန်ကန်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပါ။
သူတို့ကို ထင်ရှားစွာ ဖန်တီးထားတာပဲဖြစ်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာဝန်တွေကို ရောဂါကို ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင်တွေဆီ
မတင်ပြတာကြောင့် ဒဏ်ခတ်တဲ့အခါ လူနာအရေအတွက်တွေ တစ်ပြိုင်နက်မှာပဲ လျော့နည်းသွားတာကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။
ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ထို့ကြောင့် အခြားကိစ္စများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့သလို ဂဏန်းများကို Robert Koch
အင်စတီကျုက နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖန်တီးထားသည်ဟု ယူဆရမည်။
အစီရင်ခံတင်ပြရမည့် စည်းကမ်းချက် အကျုံးဝင်လာပြီးနောက်၊ ဤဂဏန်းများတွင် မဖော်ပြထားသေးသည့်
နောက်ထပ်ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ မီးစေ့ရောဂါဖြစ်သူများ၏ ပျမ်းမျှအသက် တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ယနေ့ခေတ်တွင် မီးလိပ်ရောင်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုအားလုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အသက် ၂၀ ကျော်သူများတွင် တွေ့ရသည်။
ဒါဆိုရင် တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုလိုတာပါ။ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းနှင့်လည်း
အကြောင်းအကျိုး ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ယူဆရပါမယ်။
ရာစုပေါင်းများစွာအတွင်း မီးစေ့ရောဂါသည် လူကြီးများကို ထိခိုက်စေသော ရောဂါတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါ။
ဤကိစ္စများမှာ အလွန်ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်များဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ စတင်အဆင့်တွင် ကြုံတွေ့ရသော ပြဿနာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒါ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုရင် သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိနေရပါမယ်။
လက်ရှိအချိန်တွင် ယုံကြည်နိုင်သော သက်ရောက်မှုဖြစ်စေသော တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရာမှာ
ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်းသာ ဖြစ်ပါသည်။
မည်သည့်အခြေအနေမျှဖြစ်စေ၊ အခြေအနေတစ်ခုလုံးအရ ဒီရောဂါဟာ အလွန်ရှားပါးပါသည်။
တစ်ဦးချင်းစီ ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် ၃၀ နှစ်တာ လေ့ကျင့်ကာလအတွင်း လူနာနှင့် စုစုပေါင်း ၂၀၀,၀၀၀ ခန့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းလျှင်၊ ပုံမှန်
ဆရာဝန်တစ်ဦးသည် တစ်ကြိမ်တည်း မီးစဲရောဂါဖြစ်ပွားမှုတစ်ခုကိုသာ တွေ့မြင်ရန် ၁၅၀ နှစ်တာ အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤကို 'အထူးကျန်းမာရေးအန္တရာယ်' ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
ဒါကတော့ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့အချက်ပါ၊ အကြောင်းကတော့ ကူးစက်ရောဂါကာကွယ်ရေးဥပဒေ (Infection Protection Act) အရ
ကူးစက်မှုဖြစ်ပွားနိုင်ခြေဆိုသည်မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအရ အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုးတက်ပြီး
ဖြန့်ပွားပုံကြောင့် လူထုအား အလွန်အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည့် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားပါသည်။
မေးခွန်းကတော့ အလွန်ရှားပါးပြီး တရားဝင်အချက်အလက်အရ ပြင်းထန်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပေါ်မှု အလွန်နည်းပါးတဲ့
ရောဂါတစ်ခုအတွက် ဒီလို ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာပါ။
အဲဒါက တကယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ သို့သော် ကူးစက်ရောဂါကာကွယ်ရေးဥပဒေ၏ ဤအပိုဒ်ကို ဂျာမနီတွင် မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် တိုက်တွန်းရန်
မတိုက်ရိုက် ဖိအားပေးခြင်းကို တရားဝင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။
အားလုံးထိခိုက်ခံရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီမှာ မော်နီတာတွေမှာ မြင်ရသလို သူတို့အများစုဟာ ၁၉၇၁ မတိုင်ခင် မွေးဖွားခဲ့ကြတာဖြစ်လို့
မွေးဖွားချိန်အစောပိုင်းရဲ့ ကရုဏာကို ခံစားနေရပါတယ်။
ထိုအခါ တစ်ယောက်ယောက်က ကာကွယ်ခံနိုင်မည်ဟု ယူဆမည်။
သို့သော် ၁၉၇၀ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ ၃၁ ရက်နေ့နောက်ပိုင်း မွေးဖွားသူတိုင်းသည် မီးစဲရောဂါဖြစ်ဖူးကြောင်း
သို့မဟုတ် မီးစဲကာကွယ်ဆေးထိုးထားကြောင်း သက်သေပြရမည်။
ဤသည်မှာ ကလေးထိန်းကျောင်းနှင့် ကျောင်းကလေးများ၊ လူထုအဆောက်အအုံဝန်ထမ်းများ၊ ၁၉၇၁ ခုနှစ် သို့မဟုတ် ယခင်က
မွေးဖွားသူများနှင့် ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းအားလုံးအတွက် သက်ဆိုင်ပါသည်။
ဤအစုလိုက်အသုံးပြုနေသော အဆောက်အအုံများတွင် မီးစေ့ရောဂါဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ အထူးမြင့်မားသည်ဟု ယူဆထားခြင်း
သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး အကြံပြုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒါက တကယ်အသုံးဝင်မဝင်ကို သင် စစ်ဆေးကြည့်ရပါမယ်။
၂၀၂၀ ခုနှစ် ဖက်ဒရယ်ကောင်စီမှ ထုတ်ပြန်သော အချက်အလက်အရ ဂျာမနီနိုင်ငံတွင် လူပေါင်း ၁၁ သန်းသည်
ရောဂါဖြစ်ဖူးခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ထိုးနှံခြင်းမှတဆင့် မီးစလစ်ရောဂါကာကွယ်နိုင်မှု ရှိကြောင်း သက်သေပြရန် လိုအပ်သည်။
ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါတစ်ခုအတွက် ကိုယ်ခံစွမ်းအား ရှိကြောင်း သက်သေပြရခြင်းဟာ မရှင်းလင်းသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊
ဒါကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ နည်းနည်း ဆွေးနွေးပါမယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီအချက်ကို ကြည့်ကြရအောင်။ ၂၀၁၄ ခုနှစ်မှ ၂၀၁၈ ခုနှစ်အထိ မီးစေ့ရောဂါပေါက်ကွဲမှု ၄၃၀ ကြိမ်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မီးစေ့ရောဂါဖြစ်သူ
၃,၁၇၈ ဦးရှိခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ အလုပ်သမားများအား ကိုယ်ခံစွမ်းအားသက်သေပြရန်
တောင်းဆိုထားသည့် လူထုအဆောက်အအုံများတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ကျန်ရှိသော ၇၅ ရာခိုင်နှုန်းအမှုများသည် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို မဖြစ်မနေရသေးသော နေရာများတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဒါကလည်း Robert Koch Institute၊ STIKO နဲ့ ကျန်းမာရေးအာဏာပိုင်တွေက ကျွမ်းကျင်သူကော်မတီတွေလို့ ခေါ်ဆိုပြီး ဒီမှာ
အကောင်အထည်ဖော်နေတဲ့ အရာတွေဟာ သေချာစဉ်းစားထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုမှ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပါသည်။
အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို မကြာခဏ သိပြီးသားဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကပ်ရောဂါသည် ယခင်က ပိုမိုကျယ်ပြန့်ခဲ့သည်။ ဤမှာ ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူများဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကိစ္စစုစုပေါင်းအရေအတွက်မဟုတ်ဘဲ သေဆုံးသူအရေအတွက်ကိုသာ ရည်ညွှန်းပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပါသည်။
အကြောင်းကတော့ ယခင်က ရှင်းပြခဲ့သလို အစီရင်ခံတင်ပြရန် တာဝန်ကို ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှသာ စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ယခင်က အစီရင်ခံရန် တောင်းဆိုချက် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အမှုများ၏ တကယ့်အရေအတွက်ကို မသိနိုင်ပါ။
အချိန်နောက်ပြန်သွားသမျှ လူအများစုဟာ မီးစေ့ရောဂါဖြစ်ရင် ဆရာဝန်ဆီ မသွားကြတာဟာ ပုံမှန်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
ငါကလေးဘဝမှာ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ခဲ့တဲ့အခါမှာလည်း အိမ်မှာပဲနေခဲ့တယ်။
ဒါက မိခင်ရဲ့ ရောဂါသတ်မှတ်ချက်ပဲဖြစ်ပြီး၊ သူမက "အခုတော့ နေ့အနည်းငယ် အိပ်ရာထဲမှာ နေပြီး
ကျန်းမာလာတဲ့အခါမှ ထပ်ထွက်ပါ" လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါပဲ ဖြစ်တာပါ။
တကယ်တော့ အဲဒါက စာရင်းအင်းထဲမှာ မပေါ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သေဆုံးမှုတွေ ဖြစ်တာပါ။
ဒါပေမယ့် ၁၉၆၀ ပြည့်နှစ်များက ကလေးရောင်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးကြောင်းဆိုသော လူပေါင်း ၁၀၀ မှ ၂၀၀ ခန့်ရှိခဲ့ကြောင်း သိရသည်။
ကျွန်ုပ်က 'ဆိုသည်' လို့ပြောတာက ဖြစ်စဉ်ဆက်စပ်မှုဟာ တကယ်သေချာမဟုတ်တာကြောင့်ပါ။
၁၉၇၄ ခုနှစ်တွင် မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးကို ပထမဆုံး မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး၊ ၁၉၇၆ ခုနှစ်တွင် မီးလိပ်ရောဂါ ဖယ်ရှားရေး လှုပ်ရှားမှုကို
ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည့်အခါ၊ ဤဂဏန်းများသည် ယခင်ကတည်းက အလွန်အမင်းကျဆင်းကာ ၄၀ ထက်နည်းသွားခဲ့သည်။
ဤသည်မှာ မီးစွဲရောဂါနှင့် မီးစွဲရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုများ ဆက်လက်လျော့နည်းလာခြင်းသည်
အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ရှိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ဤကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများနှင့် အဲဒါကြားတွင် မည်သည့်အကြောင်းအကျိုးဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိပါ။
ဒါပေမယ့် အချက်အလက်တွေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုထပ်ရှိတယ်။
RKI က ထုတ်ပြန်ထားတဲ့ "ကိစ္စတစ်ထောင်လျှင် သေဆုံးမှု တစ်ယောက်" ဆိုတဲ့ ဒီကြေညာချက်ကို ထပ်မံစဉ်းစားပါ။
၁၉၆၀ နှင့် ၁၉၇၀ ပြည့်နှစ်များတွင် မီးစေ့ကာကွယ်ဆေး မမိတ်ဆက်ခင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် မွေးကင်းစကလေး ၈၀၀,၀၀၀ ဦးရှိခဲ့သည်။
ဤအဓိပ္ပါယ်မှာ မွေးကင်းစကလေး ၈၀၀,၀၀၀ ဦးအားလုံးကို ကာကွယ်ထိုးနှံထားခဲ့ပါက သို့မဟုတ် မီးလိပ်ရောဂါကြောင့်
သေဆုံးမှုနှုန်းကို ၀.၁% သတ်မှတ်ပါက မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသည့်ကလေးအရေအတွက်သည်
အများကြီးပိုများခဲ့မည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ မီးလိပ်ရောဂါသည် ကလေးများအများစုတွင် ဖြစ်တတ်သော လူငယ်ဘဝရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်။
ကလေးတစ်ထောင်ထဲမှ တစ်ယောက်သာ မီးစေ့ရောဂါကူးစက်ခံရပြီး သေဆုံးခဲ့တယ်ဆိုရင် တကယ်တော့ ၅၀၊ ၁၀၀ သို့မဟုတ်
၁၅၀ ခန့် သေဆုံးမှုတွေ မလုံလောက်လောက် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ဒီမှာလည်း နံပါတ်များကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်ကစားနေကြောင်း ထပ်မံတွေ့မြင်ရပြီး၊ အထူးသဖြင့် တစ်ထောင်လျှင် တစ်ယောက်ဆိုသည့်
ဂဏန်းကို နောက်ဆုံးနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့် စုစုပေါင်းဒေတာများအပေါ် အခြေခံ၍
စက်မှုတိုးတက်ပြီးသား နိုင်ငံများတွင် အတည်ပြု၍ မရနိုင်ပါ။
ဖက်ဒရယ် အခြေခံဥပဒေတရားရုံးသည် ၎င်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် တစ်သောင်းလျှင် တစ်ယောက် အချိုးကို ယူဆခဲ့သည်။
အနည်းဆုံး ၂၀၁၈ မှ ၂၀၂၄ အထိ နောက်ဆုံးနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မီးစဲရောဂါဖြစ်ပွားမှုများ (သေဆုံးမှုများနှင့်
အမြဲတမ်းထိခိုက်ဒဏ်ရာများပါဝင်သည်) ကို ဘယ်ဘက်တွင် မီးစဲရောဂါ၊ ညာဘက်တွင် ရူဘဲလာဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး၊
ဤအချက်အလက်များမှာ RKI ၏ တရားဝင်စာရင်းများဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သင်မြင်နိုင်ပါပြီ၊ ခြောက်နှစ်အတွင်း သေဆုံးမှုမရှိ၊ အမြဲတမ်းထိခိုက်မှုမရှိပါ။
ဒါကြောင့် ဒီရောဂါက လူထုအတွက် ဘယ်လိုမှ အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး။
ဤသည်မှာ ယခင်က ပြထားသော ကူးစက်ရောဂါထိန်းချုပ်ရေး စည်းကမ်းချက်ကို စုစုပေါင်း ဂဏန်းများမှ
ဆွဲထုတ်၍ အသုံးချ၍ မရနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
နောက်ထပ်နက်နဲစွာကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ကာကွယ်ဆေးမထိုးဘဲဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ မီးလိပ်ရောင်ရောဂါဖြစ်စဉ် ၇,၀၉၂ ခုထဲက သေဆုံးမှု သုံးခုကို
တကယ်တော့ မီးလိပ်ရောင်ရောဂါကြောင့်ဖြစ်တယ်လို့ တင်ပြထားပါတယ်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ မေးခွန်းကတော့ တကယ်ပဲ မီးစက်ရောဂါက ဖြစ်စေတဲ့ အကြောင်းရင်းလား?
ကျွန်ုပ်ကဆိုနိုင်တာက ကလေးရောင်ရောဂါဟာ ကိုယ်တိုင်တိုးတက်ပြီး ကုသမှုမှ မည်သည့်အပြင်အဆင်မှမရှိဘဲ
တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ရင်ပဲ ဖြစ်ပါသည်။
ဟုတ်ကဲ့၊ တကယ်တော့ လူသားများအတွက် သေဆုံးစေတဲ့ အရာက ကလေးနာပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ကုသပြီး အန္တရာယ်တွေနဲ့လည်း ကုသတဲ့အခါမှာတော့ တကယ်တော့ ကွဲပြားသွားတယ်။
ဒါဆိုရင် အမြဲတမ်း အခြေခံရောဂါကြောင့် သေဆုံးနိုင်သလို ကုသမှုကြောင့်လည်း သေဆုံးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အလားအလာ ရှိနေပါသည်။
ကလေး၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေ ဆက်လက်ဆိုးရွားလာပါက၊ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်နေစဉ်တွင်ပါ
ထိုးထွင်းဆေးများကိုလည်း အသုံးပြုကြသည်။
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ ကလေးတွေကြောင့် မီးစေ့ရောဂါကြောင့် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ်လို့ သူတို့ပြောခဲ့တာကိုသာ စဉ်းစားကြည့်ပါ။
ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီကလေးကို အသက်ရှူကူစက်ဖြင့် ထောက်ပံ့နေရပါတယ်။ ရောဂါပုံစံကတော့ တကယ်ကွဲပြားနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားသွားပါပြီ။
ဒါပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို အသက်ရှူကူညီနေတယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါကတော့ opioids နဲ့ သူတို့ကို အိပ်စက်အောင် သက်သာစေပြီး၊ အနားယူစေပြီး၊ တစ်ခါတစ်လေ
remdesivir လည်း ပေးနေတယ်ဆိုလိုတာပါ – တခြားပြောရရင်တော့ ဘေးထွက်ဆိုးရွားတဲ့ အန္တီဗိုင်းရယ်ဆေးတွေကို သုံးနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ဒါပေမယ့် ငါ အဲဒီအထိ သွားစရာတောင် မလိုပါဘူး။
ဟုတ်ကဲ့၊ ယနေ့ခေတ်မှာ၊ အထူးသဖြင့် ဆေးရုံတွေမှာ အဖျားနည်းငယ်သာဖြစ်ဖြစ်
ချက်ချင်းလျော့ချပေးတာဟာ ပုံမှန်လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။
အထူးသဖြင့် မီးစေ့ရောဂါကြောင့် ဖျားနာအပူပိုမြင့်တက်လာသောအခါ ဖျားလျော့ဆေးများကို အသုံးပြုကြသည်။
ခြေထောက်ချောင်းပတ်များ သို့မဟုတ် ရိုးရာ အက်စ်ပရင် မဟုတ်ဘဲ၊ ယနေ့မှာ ကလေးများအတွက်ပါ ပိုမိုထိရောက်သော ကုသမှုများဖြစ်သည့်
ဥပမာ diclofenac သို့မဟုတ် ibuprofen များကို အသုံးပြုကြသည်။
ဒီမှာ Arzneimittel-Telegramm (ဆေးဝါးတယ်လီဂရမ်) မှ ထုတ်ပြန်ထားသည့် ထုပ်ပိုးစာရွက်များအရ ဖော်ပြထားသလို အပူလျော့ချရန် အသုံးပြုသော
ဓာတုပစ္စည်းနှစ်မျိုးသည် ခေါင်းကိုက်၊ မောမောခံစားခြင်း၊ အန်ခြင်းနှင့် အဆီပ်တစ်
မင်နင်ဂျိုက်တီးစ် ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။
အခြားအားဖြင့် မီနင်ဂျိုက်တီးစ်သည် မီးလိပ်ရောဂါတွင် သေဆုံးစေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော ဆိုးကျိုးတစ်ခု သို့မဟုတ်
ရောဂါတိုးတက်မှု ပြင်းထန်စေသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး မီနင်ဂျိုက်တီးစ်မှ
ဦးနှောက်ရောင်ရောဂါသို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ဒီဆေးဝါးတွေကို တစ်ကိုယ်တည်း သုံးခြင်းဖြင့် ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သေဆုံးမှုဖြစ်ပေါ်တဲ့အခါ ကုသမှုရဲ့ ထိရောက်မှုက ပါဝင်ခဲ့သလား မပါဝင်ခဲ့သလား ခွဲခြားစစ်ဆေးဖို့
ကြိုးစားခဲ့တဲ့ တစ်ခုတောင် မရှိဘူးဆိုတာကို မသိပါဘူး။
ဒါက အလိုအလျောက်ဖြစ်တာပါ၊ မီးလိပ်ရောဂါကြောင့် တစ်ယောက် သေဆုံးသွားတယ်လို့ ကြေညာလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မီးစေ့ရောဂါကြောင့် ဘယ်သူမှ မသေဆုံးဖူးဘူးဆိုတာ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
အချို့သော သုတေသနများတွင် ဖော်ပြထားသလို၊ အဖျားမလျော့ပါကလည်း (အထူးသဖြင့် ကလေးများတွင်) ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရောဂါ၏ သဘာဝဖြစ်စဉ်ကို
ကောင်းစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
ရောဂါကုန်ဆုံးချိန်၌ ဖြစ်ပေါ်သော အလွန်မြင့်မားသော ဖျားခြင်းသည် သေချာစွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် လုံးဝလိုအပ်ပါသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခ ဂရန်နင်ဂါကိုလည်း ကိုးကားလိုပါသည်၊ သင်တို့ထဲမှ အော်စတြီးယားသားများက သူ့ကို သိကြလိမ့်မည်။
ပရော်ဖက်ဆာ ဂရန်နင်ဂါသည် ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဗီယင်နာရှိ AKH တွင် ယခင်က အလုပ်ဖော်တစ်ဦးဖြစ်ကာ ၃၀ နှစ်ကြာ
ကမ္ဘာကျော် ကူးစက်ရောဂါကျွမ်းကျင်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူက အဲဒီအချိန်မှာ ပြောခဲ့တာကတော့:
ယနေ့ လူတွေကတော့ မှန်ကန်တဲ့ ဖျားခြင်းတစ်ခုကိုတောင် မဖြစ်နိုင်တော့ကြပါဘူး – ဒါပဲ စိုးရိမ်ဖွယ် အဆုံးသတ်ချက်ပါ။
အတွင်းပိုင်းအပူထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းသည် ဇီဝဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအရ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဟောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးစနစ်ဖြစ်သည်။
နာမကျန်းမှုများ၏ ဖြစ်ပေါ်မှုနှင့် ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက်လည်း ဖျားခြင်းဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။
အဲဒါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ Graninger ဟာ အခြားဆေးကုထုံးဆရာဝန် မဟုတ်ဘဲ ရိုးရာဆေးကုထုံးကျွမ်းကျင်တဲ့ ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊
ဒီလိုပြောခဲ့ပေမယ့် အသက်ကြီးသူမျိုးဆက်တစ်ဦးအနေနဲ့ ဖျားနာခြင်းကို လျော့ချခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို
အလွန်ထိခိုက်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သိမြင်ခဲ့သူပါ။
ဒါကို diclofenac သို့မဟုတ် ibuprofen ကဲ့သို့သော ဆေးဝါးများနှင့် တွဲသုံးပါက ထိခိုက်မှုကို
နှစ်ဆတိုးမြှင့်ကာ သေဆုံးမှုအထိ ဖြစ်စေနိုင်သည်။
တရားဝင်စာရင်းအရ မီးလိပ်ရောဂါနှင့် မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးကြားရှိ အန္တရာယ်ကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့ဟာ
အတင်းအကျပ် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဆိုတဲ့ အပြည့်အဝ မသဘာဝကျတဲ့ အယူအဆနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာကို တွေ့ရပါသည်။
ဂျာမနီမှာ တစ်နှစ်လျှင် အမှု ၅၀ မှ ၁၀၀ ခန့်ရှိသည်။
အော်စတြီးယားကို အမြဲ ဆယ့်တစ်ဝက်ခွဲနိုင်သည်။
ယခုအခါ ဤကိစ္စများ၏ တစ်ဝက်မှာ ကလေးများတွင် ဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကလေးဆိုင်ရာကိစ္စ ၂၅ မှ ၂၅၀ အထိ ဖြစ်ပါသည်။
ပြီးတော့ ကိစ္စ ၅,၀၀၀ မှ ၁၀,၀၀၀ တစ်ခုစီမှာ တစ်ယောက် သေဆုံးနိုင်ပါတယ်။
ဤကိန်းဂဏန်းများက တကယ်ပြသနေသည်မှာ ကုသမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်သော ဤသေဆုံးမှုများကို
မီးလိပ်ရောဂါသေဆုံးမှုများအဖြစ် ဆက်လက်ရေတွက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ဖြစ်ပွားမှုကြိမ်နှုန်းပေါ် မူတည်၍ ကလေးသေဆုံးမှု ၁၀ မှ ၂၀၀ အတွင်း ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ဒါဆိုရင် မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးကော? ကာကွယ်ဆေးထိုးရေး လိုဘီတွေကတောင် မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးကြောင့် တစ်နှစ်လျှင်
တစ်ယောက်မှ နှစ်ယောက်အထိ သေဆုံးမှု ဖြစ်တတ်တယ်လို့ ဝန်ခံကြပါတယ်။
ဂျာမနီမှာ တစ်သန်းခန့် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံပေးတာပါ။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းတိုင်းအတွက် ဆိုထားတဲ့ အနည်းဆုံးနှုန်းက တစ်သန်းထိုးနှံမှုလျှင် တစ်ဦး သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
RKI ၏ တရားဝင်အချက်အလက်အရ သေဆုံးမှု တစ်ဦးမှ နှစ်ဦးအထိ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့အပြင် RKI ၏ တရားဝင်အချက်အလက်အရ တစ်နှစ်လျှင် ပြင်းထန်သော
ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ၁၀၀ ခုရှိကာ အမြဲတမ်းထိခိုက်မှုများပါဝင်သည်။
ဒါကို မျှော်လင့်ထားရမှာပါ။ တစ်ယောက်ကလေး သေဆုံးမှုကို တစ်ခါတိုင်း ၁၀ နှစ်မှ ၂၀၀ နှစ်အတွင်း
တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်တတ်တာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်မယ်ဆိုရင်။
ထို့ကြောင့် အကျိုးနှင့် အနစ်နာများကို ချိန်ဆကြည့်သည့်အခါ တာဝန်ယူစိတ်ရှိသော ဆရာဝန်တစ်ဦးမျှ၊ သို့မဟုတ် တာဝန်ယူစိတ်ရှိသော
နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးမျှ မှန်ကန်စွာ စဉ်းစားပြီး ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ထောက်ခံမည်မဟုတ်၊ အထူးသဖြင့်
တာဝန်ပေးကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကိုတော့ မဖြစ်နိုင်ပါ။
ပိုဆိုးလာတာကတော့ မီးလိပ်ရောဂါက သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကာကွယ်ခံနိုင်စွမ်းကို ပေးတယ်။
ဒါကတော့ မီးစေ့ရောဂါဖြစ်ဖူးသူတစ်ယောက်ဟာ ထပ်မံမီးစေ့ရောဂါမဖြစ်တော့ဘူးဆိုလိုတာပါ။
ဒါက ကပ်ရောဂါနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ကပ်ရောဂါဖြစ်ဖူးသူ မည်သူမဆို ထပ်မဖြစ်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် အခြေအနေတွေက မတူတော့ပါဘူး။
ကာကွယ်ဆေးတစ်မျိုးတည်း မရှိပါ၊ ကာကွယ်ဆေးများ၏ ထိရောက်မှုကို ယုံကြည်ပါက မည်သည့်ကာကွယ်ဆေးမျှ
သက်သေပြဆေးပညာမဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ သင့်တော်သော ပလစီဘို စမ်းသပ်မှုများဖြင့် စမ်းသပ်မထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ထိုအခါ ကာကွယ်ဆေးထိုးရေး လိုဘီများကပါ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက ရောဂါခံစားပြီးနောက် ရရှိသည့်
အန္တီဘော်ဒီအဆင့်ထက် နည်းပါးစေကြောင်း ဝန်ခံရမည်။
ပြီးတော့၊ အမှန်တကယ်တော့ ရောဂါတွေ ပြန်ဖြစ်တတ်ပါတယ်။
ယခုကျွန်ုပ်တို့သိရှိလာတာကတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသော
လူဦးရေဟာ သဘာဝကာကွယ်မှုရှိသူအများစုပါဝင်သော လူဦးရေထက် ကိုယ်ခံစွမ်းအားနည်းပါးကြောင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်ပါပဲ! ရောဂါကာကွယ်စွမ်းအားဟာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် မပြည့်စုံပါဘူး၊ တကယ်ရရှိနိုင်မလားဆိုတာကလည်း မသေချာပါဘူး။
ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသော မိခင်များတွင် အန္တီဘော်ဒီ အဆင့်နည်းပါးသောကြောင့် အစပိုင်းကစ၍ ကလေးများထံ
ပေးပို့နိုင်သည့် အန္တီဘော်ဒီများလည်း နည်းပါးသွားသည်။
ဤအချက်များအရ၊ Robert Koch အင်စတီကျဉ်ကလည်း အတည်ပြုထားသဖြင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် မီးစေ့ရောဂါ သို့မဟုတ်
အခြားရောဂါများကို လျော့နည်းစေခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သေချာပါသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနှုန်းမြင့်မားခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို တာဝန်ပေးခြင်းရှိပါက၊
ဤရောဂါကြောင့် မကြာခဏထိခိုက်ခံနေရသော လူဦးရေတွင် မဖြစ်ပေါ်နိုင်သည့် ကူးစက်မှုအသစ်များကို အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး၊
မဟုတ်ပါက သဘာဝကာကွယ်စွမ်းအား ဖွံ့ဖြိုးလာမည်ဖြစ်သည်။
ဤအန္တီဘိုဒီအဆင့်များဖြင့် ထိုအရာကို တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။
ဒီအန္တီဘော်ဒီအဆင့်တွေကတော့၊ လူတွေပြောသလို တကယ်တော့ အနည်းငယ်လိမ်လည်မှုတစ်ခုပဲဖြစ်ပြီး၊
ဒါကိုလည်း သိထားဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။
အစမှာပြောခဲ့သလို၊ ဂျာမနီနိုင်ငံရဲ့ ဒီကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းလိုအပ်ချက်အရ တစ်စုံတစ်ယောက် ကာကွယ်ဆေးထိုးရန်
မလိုချင်ပါက၊ သူတို့မှာ လုံလောက်သော အန္တီဘော်ဒီများ ရှိကြောင်း ပြသနိုင်ရန် အန္တီဘော်ဒီ စစ်ဆေးမှုကိုလည်း
ခံယူနိုင်ပြီး ထိုအခါ ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် မလိုတော့ပါ။
ဒါပေမယ့် ဒီအန်တီဘော်ဒီတွေက ဘာကို ပြောပြနေလဲ။ IgG ELISA စမ်းသပ်မှုတွေအရ တကယ်တမ်း မီးလိပ်ရောဂါခံစားဖူးသူတစ်ယောက်ရဲ့
အန်တီဘော်ဒီအဆင့်တွေကလည်း အလွန်နည်းပါးလို့ စမ်းသပ်ရလဒ်အရ ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာ သိရပါတယ်။
ဒါကတော့ အရာအားလုံးဟာ တကယ်တော့ အဓိပ္ပါယ်မရှိကြောင်း ကျွန်တော်တို့ ယခုအချိန်မှာပဲ မြင်နိုင်ပြီဆိုလိုတာပါ။
ဒါကတော့ တကယ်ရှင်းလင်းပါတယ်၊ တရားဝင်ထုတ်ပြန်ချက်အရ ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့ "ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါ" တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတာပါ။
ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါများကို အဓိကအားဖြင့် ဆဲလ်ဆိုင်ရာ ကိုယ်ခံစွမ်းအားဖြင့် တိုက်ဖျက်ပြီး၊ အန္တီဘော်ဒီများဖြင့် မဟုတ်ပါ။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ် အန်တီဘော်ဒီတွေကို တိုင်းတာတဲ့အခါ၊ ကော်ရိုနာဗိုင်းရပ်စ်နဲ့ပတ်သက်ပြီးလည်း
အကုန်လုံး အဓိပ္ပာယ်မရှိခဲ့သလို၊ အခုတော့ ကိုယ်ခံစွမ်းအားအကြောင်း ဘာမှ မသိတော့ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ဂျာမနီမှာ ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် တိုက်တွန်းတဲ့ အကွယ်အကွင်းမဲ့ ဖိအားကြောင့် သက်ဆိုင်သူများအနေဖြင့်
ကိုယ်ခံစွမ်းအားရှိကြောင်း သက်သေပြရန် လိုအပ်နေပြီး ယခုထိ ထိုအမည်မခေါ်ထားသေးပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ အဲဒီလိုဖြစ်နေပါပြီ။
ဒါပေမယ့် ဒီကပ်ရောဂါဥပဒေက အနာဂတ်မှာ မည်သည့်ရောဂါမျိုးမဆို ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို တိတိကျကျ ခြိမ်းခြောက်နေပါသည်။
ကျွန်ုပ်တို့မှာ ပြစ်ဒဏ်ခံရသူများဖြစ်ပြီး၊ သံသယရှိပါက ကျွန်ုပ်တို့သည် ကင်းလွတ်ကြောင်း သက်သေပြရမည်။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပြည်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မယုံကြည်ကြလို့၊ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တို့က ကျွန်တော်တို့လုပ်တဲ့
စစ်ဆေးမှုတွေကိုပဲ ယုံကြည်တယ်" လို့ ပြောကြတယ်။
သို့သော် မည်သည့်ရောဂါကိုမဆို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် စမ်းသပ်မှု
မရှိပါ။ ဤအချက်ကို အမြဲ သတိထားထားရန် အရေးကြီးပါသည်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်ုပ်တို့က ထိုထက်ပို၍ သိထားတာကတော့၊ မီးလိပ်ရောဂါကို ခံစားပြီးသားဖြစ်လျှင် ထပ်မံဖြစ်ပွားမှုကို ကာကွယ်ပေးခြင်းမှာ ၁၀၀
ရာခိုင်နှုန်းထိရောက်သလို၊ မီးလိပ်ရောဂါကလည်း အခြားကလေးဘဝရောဂါများကဲ့သို့ နောက်ပိုင်းဘဝတွင်
ရောဂါအများအပြား ဖြစ်ပွားမှုကိုလည်း လျော့နည်းစေတတ်သည်။
ဒါကတော့ စုစုပေါင်းအားဖြင့် ကလေးဘဝရောဂါများကို ဖြတ်သန်းခြင်းက ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ပေးတယ်ဆိုလိုတာပါ။
ထို့ကြောင့် ဥပမာအားဖြင့် ကလေးများတွင် တုန်တုန်ပြောခြင်းနှင့် အိပ်ရာတွင် ဆီးကျခြင်းတို့သည်
မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပြီးနောက် ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ကြောင်း သေချာပါသည်။
ယခုအခါ မီးစေ့ရောဂါကူးစက်ခံပြီးနောက် ရေရှည်ခံရောဂါ ၃၂ မျိုးသည် ကောင်းမွန်လာ သို့မဟုတ် ပျောက်ကင်းသွားကြောင်း သတင်းများ ရှိပါသည်။
၁၂၃၄၃၂၁ ၁၂၃၄၃၂၁ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဘေဆယ်မြို့ရှိ ကလေးဆေးရုံတွင် ကျောက်ကပ်ဆိုင်ရာ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည့် နက်ဖရိုတိုစင်ဒရိုးမရှိ
လူနာများအား ရည်ရွယ်ကာ မီးလိပ်ရောဂါ ကူးစက်စေခဲ့သည်။ မီးလိပ်ရောဂါကူးစက်ပြီးနောက် နက်ဖရိုတိုစင်ဒရိုးသည် မည်သည့်ကုသမှုမျှ
မလိုဘဲ ပျောက်ကင်းသွားမည်ဟု သိရှိထားပြီး ယခင်နှစ်ပေါင်းများစွာက ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည့် ကုသမှုများအားလုံးကို မလိုအပ်တော့စေခဲ့သည်။
ဘဝနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်တတ်သော မူလတန်းအကြောပြားရောင်ရောဂါသည် ကလေးဘဝက မီးလိပ်ရောဂါကဲ့သို့သော ရောဂါများ
ခံစားဖူးသူများတွင် မခံစားဖူးသူများ သို့မဟုတ် ကာကွယ်ထိုးနှံထားသူများထက် အလွန်နည်းပါးသည်။
တတိယကမ္ဘာမှလည်း ကလေးဘဝက တုပ်ကွေးရောဂါဖြစ်ဖူးသူများသည် ပိုးမွှားကပ်ခြင်းနှင့် မာလာရီယားရောဂါဖြစ်ပွားမှုကို
ပိုမိုခံနိုင်ရည်ရှိကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိထားပါသည်။
ဒါကတော့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုပါ။
ဘာဖြစ်လို့ဆိုတော့ သင်သည် လူတစ်ဦးကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်သော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည့် မီးလိပ်ရောဂါကို ခံစားစေဖို့
အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ပါက၊ ၎င်းရောဂါသည် နောက်ပိုင်းဘဝတွင် ကျန်းမာရေးအကျိုးကျေးဇူးများစွာ ပေးနိုင်ကြောင်း
သက်သေပြထားပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ ဒါကလည်း သူတို့၏ ဘဝရွေးချယ်ခွင့်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။
ဒီမှာဆိုရင် 'ဟုတ်ကဲ့၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် သင် measles ရောဂါမဖြစ်အောင် ကာကွယ်နိုင်မယ်လို့
ခန့်မှန်းထားပေမယ့် အာမခံမထားပါဘူး' လို့ ဆိုထားပါတယ်။
ယခု ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိထားတာက ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသူများထဲမှာ မီးလိပ်ရောင်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုအနည်းဆုံး ၃၀
ရာခိုင်နှုန်းရှိပြီး၊ အရေအတွက်က ဆက်တိုးလာနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကလည်း ပြောရမည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မီးလိပ်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် သဘာဝ မီးလိပ်ရောဂါ ကူးစက်ခြင်းမှ
ဤကျန်းမာရေးအကျိုးကျေးဇူးများ မရရှိနိုင်ကြောင်း ဖြစ်ပါသည်။
ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က အကျိုးကျေးဇူးနဲ့ အနုတ်လက္ခဏာတွေကို ချိန်ဆရမယ်၊ ငါထင်တာကတော့ အဲဒီအခါမှာတော့ မည်သူမှ ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့
ဆုံးဖြတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအခါမှာတော့ ဒါဟာ ရွေးချယ်ခွင့်မဟုတ်တော့ပဲ လူကို အတင်းအကျပ်
ဆေးထိုးခိုင်းခြင်းပဲ ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး၊ ဆေးထိုးခံရသူအတွက် တကယ့်အနုတ်လက္ခဏာတွေ ရှိနေသေးပေမယ့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
ယခင်က ပြောခဲ့သလို၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးလိပ်ကပ်ကဲ့သို့ ကလေးရောဂါများ လျော့နည်းလာတာကို မြင်ပြီးနောက် ယခုတော့ တိုးလာတာကို
ကြုံတွေ့နေရပြီး၊ ၎င်းကို Robert Koch Institute သို့မဟုတ် WHO မှ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် ခေါ်ဆိုချက်အဖြစ် ယူဆကာ "ဟုတ်ကဲ့၊" ဟု
ဆိုကြသည်။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့မှာ အသစ်ထပ်ဖြစ်ပွားနေတဲ့ ကပ်ရောဂါများ ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့်
အခုချက်ချင်း ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ လိုအပ်ပါသည်။
ဒါကတော့ တကယ်တော့ လုံးဝမှားယွင်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါ။ ထိုအစား ယခုကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်မြင်တွေ့နေရတဲ့ ဒီကပ်ရောဂါပေါက်ကွဲမှုတွေဟာ
ကျွန်ုပ်ရှေ့ကပြောခဲ့သလို မဖြစ်မနေဖြစ်မယ့် အရာတွေပါ။
လူဦးရေဟာ သဘာဝအတိုင်း မီးစေ့ရောဂါကို ရရှိခြင်း နည်းပါးလာပြီး ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုများ တိုးလာတာကြောင့်
မီးစေ့ရောဂါဆန့်ကျင်ခံနိုင်ရည် လျော့နည်းလာနေရသည်။ ထို့ကြောင့် မီးစေ့ရောဂါက ထပ်မံ ပိုမိုတွေ့ရှိလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကလေးရောင်ရောဂါကို ကာကွယ်ထိုးနှံရန် လိုအပ်သည့် ရောဂါတစ်ခုဟု သတ်မှတ်ရန် အကြောင်းမဖြစ်နိုင်ပါ။
ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ ကူးစက်ရောဂါအသစ်တစ်ခုရှိပြီး၊ ၎င်းသည် အခြားရောဂါများတွင်လည်း သက်ဆိုင်ပါသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် အားနည်းအောင် ပြုလုပ်ထားသော ရောဂါပိုးကို အသုံးပြု၍ ဤကာကွယ်ဆေးကို ထိုးနှံပေးပါသည်။
ဒါက အမြဲ မပြည့်စုံတဲ့ ကာကွယ်မှုကိုသာ ပေးတယ်။
ဒါပေမယ့် အားနည်းသွားတဲ့ ရောဂါပိုးတစ်ခုဖြစ်ပါကလည်း ရိုးရာဆေးပညာအရ အဲဒါက ရောဂါပိုးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ရောဂါဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။
အမှန်တကယ်ကတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မည်သည့်နေရာမှာမှ ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် ၁၀ ရက်
သို့မဟုတ် ၁၄ ရက်ကြာ သီးကွပ်ထားခြင်း မရှိပါ။
ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးချင်း ၎င်းကို လူဦးရေထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ဤအားနည်းသွားသော ရောဂါပိုးများသည်
သဘာဝအတိုင်း အခြားလူများထံ ကူးစက်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
ဤသည်မှာ ကာကွယ်ဆေးထိုးတိုင်းနှင့်အမျှ ရောဂါကူးစက်မှုအန္တရာယ်သည် သဘာဝအတိုင်း ထပ်မံတိုးလာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဤအရာသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် အားနည်းသွားသော ရောဂါပိုးများကို လည်ပတ်နေခြင်းနှင့် သဘာဝရောဂါနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်
ကိုယ်ခံစွမ်းအားကာကွယ်မှု ပိုမိုနည်းပါးစွာ ပံ့ပိုးပေးနေခြင်းကြောင့် အသစ်သော ကူးစက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ပြီးတော့ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံရေးကြိုးပမ်းမှုတွေကို ပိုမိုတင်းကျပ်အောင်လုပ်တဲ့အခါမှာတော့
ပိုမိုများပြားတဲ့ ကူးစက်ရောဂါတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
ကလေးရောဂါများအတွက် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနှုန်းမြင့်မားသော နိုင်ငံအချို့တွင် နောက်ဆုံးငါးနှစ်အတွင်း
ကျွန်ုပ်တို့ ထပ်မံတွေ့မြင်ခဲ့တာက ဒါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ဥရောပဒေသရှိ မီးလိပ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကိုလည်း မြင်နိုင်ပါသည်။ ဤများမှာ
တင်ပြထားသည့် ဖြစ်ပွားမှုများဖြစ်ပြီး အနီရောင်ကော်လံများဖြစ်သည်။ ထိပ်ပိုင်းရှိ အပြာရောင်လိုင်းကိုလည်း မြင်နိုင်ပြီး
၎င်းသည် တစ်ကြိမ်သာ ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသည့်အချိန်ကိုသာ ဖော်ပြသည်။
ဒီလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ကြာရှည်စွာ မကြာခဏ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ထိုးဆေးပေးခြင်းကို ပုံမှန်မပြုခဲ့ပါ၊ ယခင်
၂၅ နှစ်အတွင်းမှသာ ထိုနည်းလမ်းကို ပိုမိုထောက်ခံခဲ့ကြသည်။
မြင်နိုင်သလို ဒုတိယအကြိမ်ထိုးနှုန်းသည် ယခု ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်သို့ တက်လာပါပြီ။
ဒါပေမယ့် ဒီအခြေအနေကြောင့် ရောဂါတွေ ပိုမိုနည်းပါးလာသလား။ ထင်ရှားသလို မဟုတ်ပါဘူး။
ဤသည်မှာလည်း ဥပဒေပြုသူက ဒီမှာ ပြုလုပ်နေသော နောက်ထပ် ကျူးကျော်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ရိုးရာဆေးပညာအရ ပထမဆုံး ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် ၉၅ ရာခိုင်နှုန်း ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ပေးသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုထားသည်။
ဒုတိယထိုးထည့်ခြင်းမပြုဘဲ နောက်ထပ် ၁၂ မှ ၁၅ လ စောင့်ဆိုင်းပါက ကိုယ်ခံစွမ်းအားသည် ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ တိုးတက်ပါသည်။
ဒုတိယကြိမ် ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် ကာကွယ်ဆေးအောင်မြင်မှုနှုန်းသည် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းထက်ပိုကြောင်း သူတို့က ပြောကြသည်။
အမှန်တော့ ဒုတိယ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဟာ ၁၀၀ ဦးထဲမှ ၉၅ ကျော်၊ တကယ်တော့ ၁၀၀ ဦးထဲမှ ၉၈ ကျော်အတွက် လုံးဝ မလိုအပ်ပါဘူး။
ရိုးရာဆေးပညာအရ ပထမ ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရင် ကိုယ်ခံစွမ်းအားက ၉၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဖွံ့ဖြိုးပြီးသားဖြစ်ပါတယ်။
သို့သော် သင်သည် ဒုတိယထိုးဆေးကိုလည်း ထိုးခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ပထမထိုးဆေးနှင့် တိတိကျကျတူညီသည့် အန္တရာယ်များပါရှိသည်။
ဤသည်မှာ တစ်သန်းလျှင် သေဆုံးမှု တစ်ခုနှင့် တစ်သန်းလျှင် အနည်းဆုံး ပြင်းထန်သော ရောဂါဖြစ်ပွားမှု ၁၀၀ ရှိနိုင်သည့် အန္တရာယ်ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ လူအများစုက အဲဒီတွေကို တကယ်မလိုအပ်ကြောင်း ကျွန်တော် ဝန်ခံရမယ်။ အမှန်တော့ ၁၀၀ ခုအနက် ၉၈ ခုမှာ မလိုအပ်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် လူတွေက မလိုအပ်တာ မဟုတ်မချင်း စစ်ဆေးဖို့ မလိုချင်ကြဘူး၊ တစ်ခါထပ်လုပ်ချင်တာပဲ။ ဒါလည်း
သေချာစဉ်းစားထားတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာနည်းလမ်း မဟုတ်ပါဘူး။
ပြီးတော့ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောရရင်၊ "အုပ်စုကာကွယ်ရေး" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။
ဒါက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာမှာ လူအများက မကြာခဏ သုံးတဲ့ buzzword တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အများစုကတော့ ဒီအကြောင်းကို တကယ်မလေ့လာဖူးကြပါဘူး။
ဤသုံးခုကွေ့များသည် ဤဘာသာရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ထုတ်လုပ်ထားသော အရေးပါသော လက်ရာသုံးခုကို ပြသသည်။
အပြာရောင်လိုင်းသည် ၁၉၇၁ ခုနှစ်တွင် ဖော့စ်၏ လက်ရာဖြစ်သည်။
နည်းဗျူဟာအရ အလွန်ပျက်စီးနေသော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် အခြေခံထားသည့် ယုံကြည်ချက်များအားလုံးသည် လုံးဝ မမှန်ကန်ပါ။
ဒီမှာ အောက်မှာ လူစုကာကွယ်မှုကို မြင်ရတယ်၊ ဒါက R အချက်ပါ။
ဒါဆိုရင် ဒီကူးစက်မှုအချက်ဟာ ရောဂါက ဘယ်လောက်ထိ ကူးစက်နိုင်သလဲ ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ။
သင်သိသလို၊ ကိုရိုနာဗိုင်းရပ်စ်နှင့်ဆက်စပ်၍ ဤအကြောင်းကို မကြာခဏ ပြောကြားခဲ့ပါသည်။ "R
ကိန်းဂဏန်းကို ၁ ထက်နည်းအောင် ထိန်းသိမ်းရမည်။"
အကောင်းဆုံးဆိုရင်၊ အဆိုပြုထားသလို ၂ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကိုလည်း ဒီမှာ ၂ ဟု အမှတ်ပြုထားသည်။
ဒီလို coronavirus ရဲ့ R တန်ဖိုး 2 ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ Fox ရဲ့ လေ့လာမှုအပေါ် ၂၀၂၀ အထိ အားလုံးကို အခြေခံပြီး တွက်ချက်ထားတဲ့အရ
လူဦးရေ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ အုပ်စုကာကွယ်မှု ရရှိဖို့ လိုအပ်ပါမယ်။
သတင်းထွက်ခဲ့တဲ့ ၆၀ သို့မဟုတ် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာကတော့ ဒီလောက်ပဲဖြစ်ပါတယ်။
ဤသည်မှာ သိပ္ပံဆိုင်ရာ သုတေသနတစ်ခုနှင့် မည်သည့်ပုံစံမျှ ဆက်စပ်မှုမရှိပါ။
သို့သော် Fox ၏ လုပ်ငန်းသည်လည်း အခြေခံမှားယွင်းသော ယူဆချက်များပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် ၂၀၂၀ ခုနှစ်တွင်
ဒီမှာ အခြား သုတေသနအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က ပြန်လည်တွက်ချက်ခဲ့သည်။ ထပ်မံတွက်ချက်ရာတွင် R တန်ဖိုးမှာ ၂ ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ အခြားအဖွဲ့က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။
ဒါကတော့ ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ အကြံပြုလိုက်ရင် တစ်နိုင်ငံလုံး လူဦးရေ၏ ၁၀–၂၀ ရာခိုင်နှုန်းက ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ
ဆရာဝန်ဆီသွားပြီး ကာကွယ်ဆေးထိုးမယ့်နှုန်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်ုပ်၏ တိရစ္ဆာန်အုပ်ကို ကာကွယ်ရန် မည်သည့် အတင်းအကြပ်နည်းများမဆို သို့မဟုတ် အခြားနည်းလမ်းများမဆို မလိုအပ်ပါ။
ရောဂါက ယခု ပိုမိုကူးစက်နိုင်လာခဲ့ရင် ကျွန်ုပ်တို့မှာ မီးလိပ်ရောဂါအတွက် R တန်ဖိုးကို ၁၅ မှ ၁၇ ခန့်
ခန့်မှန်းထားခဲ့ပေမယ့် ဒီမှာတော့ အဲဒီအခြေအနေ မရှိတော့ပါဘူး။
ထိုအချိန်မှာတောင် သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကာကွယ်မှုကို ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း သို့မဟုတ် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း
မရောက်နိုင်ဘဲ အကောင်းဆုံးမှာ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းမှ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရရှိနိုင်မည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို မဖြစ်မနေ ဆောင်ရွက်ရန် မပြုမီကတည်းက ကျွန်ုပ်တို့မှာ ရာခိုင်နှုန်း ၈၀ ကျော်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊
ဤသုတေသနများကလည်း လူအုပ်ကာကွယ်မှုသည် အကျိုးရှိသည်ဆိုသည့် အယူအဆကို မထောက်ခံနိုင်ကြောင်း ပြသနေသည် – ၎င်းကတော့
အလွန်ဆွေးနွေးဖွယ်ကောင်းသော အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။
ဒါလည်း တိရိစ္ဆာန်ဆေးပညာမှ အသုံးအနှုန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သင်မြင်နိုင်သလို "အုပ်စုကာကွယ်မှု" ဟုခေါ်သည်။
ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာကိစ္စတစ်ခုပါ...
ဒါဆိုရင် ဒီအလုပ်နဲ့လည်း တရားမျှတစွာ မထောက်ခံနိုင်ပါဘူး။
သို့သော် ပြဿနာကတော့ လက်ရှိ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်းများအရ လူကြီးများပိုမိုပိုမိုကူးစက်ခံနေရခြင်းသာမက (ကျွန်ုပ်ပြောခဲ့သလို
အသက် ၂၀ ကျော်သူများသည် ယခုအခါ ဖြစ်ပွားမှုအားလုံး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်)၊ ကူးစက်ခံရသူအများစုမှာလည်း
ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးသားသူများဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားတိုင်း မေးမြန်းကြည့်ရင် သိနိုင်ပါတယ် – အာဏာပိုင်တွေကတော့ အရမ်းရှောင်ကြဉ်ပေမယ့်
ထိခိုက်ခံရသူတွေထဲက အနည်းဆုံး ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းက ကာကွယ်ဆေးထိုးထားကြတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ သိနိုင်ပါတယ်။
ဒီမှာ ဘယ်လိုကာကွယ်ထိရောက်မှုမျှ မရှိကြောင်း သက်သေပြလိုက်ပြီ။
တစ်ခါတုန်းက တစ်ယောက်က ကျောင်းသားများအကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် မီးစေ့ရောဂါပျံ့နှံ့မှုအစီရင်ခံစာ ၁၈ ချက်ကို
ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သည်။ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုနှုန်းများမှာ ရာခိုင်နှုန်း ၇၁ မှ ၉၉.၈ အထိ ရှိခဲ့သည်။
ဒါကတော့ ထင်ရှားပါတယ်၊ ဥပမာ ဂျာမနီမှာ ယခု ကျွန်တော်တို့မှာ တစ်ခုရှိနေပြီဆိုပါစို့ – နာရီစကူးနဲ့ ကျောင်းကလေးတွေအတွက်
မဖြစ်မနေရ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ကျွန်တော်တို့မှာ ပြုလုပ်နေရပြီဆိုတော့ မေးစရာမလိုဘဲ သင်ယူနိုင်ပါပြီ။
အဲဒါတွေကတော့ အားလုံး ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးသားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ကျောင်းမှာ မတက်နိုင်ပါဘူး။
ဆိုလိုတာက ဒီမြင့်မားတဲ့ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်းတွေက ဘာမှ မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာပါ။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဒီရောဂါတွေက ထပ်မံဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးနေကြပေမယ့် ကလေးတွေကို သီးခြားမထားဘဲ
အခြားကလေးတွေနဲ့အတူ အသိုင်းအဝိုင်းနေရာတွေမှာ ဆက်လက်နေထိုင်နေရတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် ပိုဆိုးနေပါသည်။
ဒါကတော့ မီးစေ့ရောဂါ ပိုမိုပြန့်ပွားစေနိုင်ခြေ ပိုများစေပါလိမ့်မယ်။
ဤသည်မှာ Goldman နှင့် Miller တို့က နှစ်နှစ်ကြာ ကွဲပြားသည့် နိုင်ငံအရေအတွက်များအတွက် ကိန်းဂဏန်းများကို
မတူညီစွာတွက်ချက်၍ ပြုလုပ်ထားသည့် သုတေသနတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဤနေရာတွင် ၃၀ နိုင်ငံအတွက် တွက်ချက်ထားသည်။
ဒီမှာ အောက်ဘက်ရှိ X-တံပေါ်တွင် ကလေးများထိုးနှံထားသည့် ကာကွယ်ဆေးအရေအတွက်ကို၊
Y-တံပေါ်တွင် ကလေးသေဆုံးနှုန်းကို မြင်နိုင်ပါသည်။
ဤသည်မှာ အကြောင်းအကျိုး ဆက်နွယ်မှု မဟုတ်ပေမယ့် R = 0.70 ဖြစ်ပြီး 0.1 ရာခိုင်နှုန်းအဆင့်တွင် အရေးပါသော အလွန်အမင်း ခိုင်မာသော
ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နိုင်ငံများတွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုများ ပိုမိုကြိမ်နှုန်းမြင့်စွာ
ပြုလုပ်သည့်အခါ ကလေးသေဆုံးနှုန်း ပိုမိုမြင့်တက်လာသည်။
ဒီအချက်အလက်များမှ ဖြစ်စေမှုဆက်နွယ်မှုကို သတ်မှတ်၍ မရနိုင်ပါ။ သို့သော်
ဆက်နွယ်မှုမြင့်မားပါက ဖြစ်စေမှုဆက်နွယ်မှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရမည်။
တကယ်တော့ အဲဒါကို ဆန့်ကျင်ဘက်အတိုင်း ဖြစ်သင့်တယ်။
ကလေးများအား ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှုများ ပိုများလာသမျှ ကျန်းမာရေးပိုကောင်းလာပြီး သေဆုံးနိုင်ခြေလည်း
လျော့နည်းလာမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုဆက်စပ်မှု မရှိပါ။
ဤသည်မှာ ဤဆက်စပ်မှုက ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးကို ကာကွယ်ပေးခြင်းမရှိကြောင်း သေချာစွာ ပြသနေသည်၊
ဆက်စပ်မှုမရှိလျှင် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှု မဖြစ်နိုင်ပါ။
ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်လာခြင်းတွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဆိုသော အကြောင်းအကျိုးဆက်မရှိပါ။
ဤကာကွယ်ဆေးများ၏ တကယ့်ထိရောက်မှုများကို GSK က အင်္ဂလန်တွင် မကြာသေးမီက ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ကာကွယ်ဆေးလေ့လာမှုတွင်
တွေ့မြင်နိုင်ပြီး၊ ကြည့်ရှုစောင့်ကြည့်ကာလကို ၄၂ ရက်သာ သတ်မှတ်ထားခြင်းကြောင့် အလွန်တိုတောင်းပါသည်။
ဒါဆိုရင် ရောဂါရှည်များကို လုံးဝ မသိရှိနိုင်တော့ဘူးဆိုလိုတာပါ။
သို့သော် ကလေးငယ်များပေါ်တွင် ကြည့်ရှုလေ့လာမှု မပြုလုပ်ခဲ့ပါ၊ အစားထိုး၍ ကလေးငယ်များကို
သုတေသနတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ကာကွယ်ဆေးထိုးခဲ့သည်။
ဒါဟာ ယခုအခါ အလွန်ပြင်းထန်သော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုဖြစ်နေပါပြီ။
ကလေးငယ်များ၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ – ဒီကမ္ဘာပေါ်သို့ ကြိုဆိုခြင်းအဖြစ် – မလိုလားအပ်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်သည်။
နေ့စဉ်ဘဝတွင် ၆.၁ ရာခိုင်နှုန်း ထိခိုက်ခံရသည်။ ၂ ရာခိုင်နှုန်းက ပြင်းထန်သော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ခံစားခဲ့ရသည်။
ကလေးတွေကို နောင်ဘဝမှာ ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကာကွယ်ဆေးတစ်ခုအတွက် အကုန်လုံး။
ကလေးငယ်များ၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် အရေးပေါ်ကုသရေးဌာနသို့ သွားရောက်ခဲ့ရသည်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ဆေးထိုးတာလား။ ဒီလို သုတေသနတွေ လုပ်ဆောင်နေကြလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး!
မည်သည့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကိုမဆို စဉ်းစားမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်ုပ်မြင်တာကတော့ အလွန်ရှားပါးတဲ့ အခြေအနေတစ်ချို့မှာသာ
ထိုဆေးထိုးခြင်းကြောင့် လူနာကို ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တစ်ချို့ ရှိနိုင်ပြီး၊
ထိုအန္တရာယ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်လို့သာ ဖြစ်ပါသည်။
ဒါပေမယ့် သူတို့ဟာ အလွန်များပြားနေတဲ့အတွက် ဘယ်လိုဆိုးရွားတဲ့ဓာတုပစ္စည်းတွေဖြစ်မလဲဆိုတာကိုသာ စဉ်းစားမိစေတယ်။
ပြီး ၁၈၀ ရက်ကျော်ကြာကြည့်လျှင် ၃.၄ ရာခိုင်နှုန်းတွင် အသစ်ဖြစ်လာသော ရေရှည်ရောဂါများ ရှိခဲ့သည်။
လာမည့်နှစ်များတွင် ဤကလေးများနှင့် ဘာဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပါ။
ဒါဆိုတော့ နိဂုံးချုပ်ကို အကျဉ်းချုပ်ကြည့်ရအောင်။ မီးလိပ်ရောင်ရောဂါသည် ကလေးဘဝကတည်းက ရှေးခေတ်ကတည်းက
ရှိခဲ့ပြီး လူကြီးတွေကို မကြာခဏ မထိခိုက်ခဲ့တဲ့ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။
သို့သော် ကလေးများတွင် မကုသထားပါက ပြင်းထန်သော ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ
သေဆုံးမှုလည်း မဖြစ်စေသော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အသက်ကြီးလာချိန်တွင် ကျန်းမာရေးအပေါ် အကျိုးပြုနိုင်သည့် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သင်မှာ မီးဇယ်ရောဂါကာကွယ်ခံနိုင်ရည်ရှိသလို အခြားရောဂါများစွာကူးစက်ခံရနိုင်ခြေလည်း သိသိသာသာနည်းပါးနေပါသည်။
ဒါကြောင့် တစ်မျိုးတစ်စားကာကွယ်မှုပေးမယ်လို့ ဆိုထားတဲ့ "ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း" ကို မီးလိပ်ရောင်ရောဂါ သို့မဟုတ်
အခြားရောဂါများအတွက် တကယ်တော့ အလေးမထားစဉ်းစားလို့ မရပါဘူး။
ဤကာကွယ်ဆေးများအားလုံးကြောင့် မမျှော်လင့်ထားသော ပြင်းထန်သော ရောဂါများဖြစ်ပေါ်နိုင်ပြီး၊ သေဆုံးမှုအထိ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးရေး လိုဘီများကဆိုသလို ဤအရာသည် ရှားပါးပေမယ့် တစ်ဦးချင်းစီအပေါ် ဖြစ်နိုင်ခြေကို မခန့်မှန်းနိုင်ပါ။
ဒီဆွေးနွေးချက်တစ်ခုလုံးမှာ—COVID-19 ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် ဖိအားပေးခြင်းအပါအဝင်—ဆုံးရှုံးသွားတာက
ကုထုံးနည်းလမ်းများနှင့်မတူဘဲ ကျွန်ုပ်တို့က အမြဲ ကျန်းမာသူများကို ကုသဖို့ ဆွေးနွေးနေရတယ်ဆိုတာပါ။
ထိုအခါမှာတော့ စံနှုန်းတွေကို အလွန်မြင့်မားစွာ သတ်မှတ်ထားရပါတယ်။
အခု မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို တာဝန်ရှိအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး တင်းကျပ်စွာလိုက်နာမယ်ဆိုရင် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းဟာ
မိုက်သူများစုပေါင်းထားတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။
မြို့တံတိုင်းပေါ်က မြက်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ရှီလ်ဒ်ဘတ်ဂါးတွေက အဲဒီမြက်တွေကို နွားက စားနိုင်မယ်ဆိုတဲ့
စိတ်ကူးကို ထုတ်ခဲ့ပေမယ့် နွားကို ဘယ်လို မြို့တံတိုင်းပေါ် တင်ရမလဲ မသိကြဘူး။ ထို့နောက် ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ နွားကို ဆွဲတင်ဖို့
ထူးချွန်တဲ့ စိတ်ကူးကို ထပ်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ နွားက ထိပ်ဆုံးကို
ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကြိုးကြောင့် ချိတ်ကပ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ဒါကတော့ ကျွန်ုပ်တို့မှာ မီးလိပ်ကာကွယ်ဆေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှိနေတဲ့ အခြေအနေဟာ အခြေခံအားဖြင့် တူညီပါပဲ။
သင့်အာရုံစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါသည်။