Më 1 mars 2020, në Gjermani hyri në fuqi e ashtuquajtura Ligji për Mbrojtjen nga Fruthi.
Si pjesë e detyrimit për të paraqitur provë të mbrojtjes kundër fruthit, prindërit kanë mundësinë të marrin
pjesë në një konsultë me autoritetin përkatës shëndetësor.
Këto konsultime synojnë të bindin prindërit për nevojën e ashtuquajturës vaksinim kundër fruthit.
Shpallje të tilla si "Vaksinimi do t'i dëmtojë fëmijës tuaj më pak se sa nëse ai/ajo infektohet me fruthin", "Fruthi ka qenë në
rënie që nga futja e vaksinimit", "Fëmija juaj nuk do të infektohet me fruthin sepse të gjithë të tjerët janë vaksinuar",
"Vaksinimi kontribuon në imunitetin e tufës [(=imunitet tufë: një komunitet është (kryesisht) i mbrojtur nga një
sëmundje ngjitëse.)!" dhe "Është krejtësisht shkencore!"
Në prezantimin e tij aktual dhe informues, Dr Gerd Reuther rrëzon shumë pretendime të bëra nga të ashtuquajturit
këshilltarë për vaksinimin kundër fruthit dhe shpjegon pse sëmundjet e fëmijërisë janë të rëndësishme.
Fruthi, si sëmundjet e tjera të fëmijërisë, bën që shumë sëmundje të jenë më pak të zakonshme më vonë në jetë.
Kjo do të thotë se, në përgjithësi, kalimi i sëmundjeve të fëmijërisë shërben për të mbrojtur shëndetin.
Prandaj është e sigurt që, për shembull, të përpyepurit dhe enureza mund të zhduken te fëmijët sapo të kenë kaluar fruthin.
Tani ka raporte që 32 sëmundje kronike përmirësohen ose zhduken pas një infeksioni me fruthin.
Për shumë vite, Spitali i Fëmijëve në Bazel nxiste me qëllim infeksione me fruth te pacientët me sindromë nefrotike, një
sëmundje të veshkave, sepse dihej që pas një infeksioni me fruth, sindroma nefrotike zhdukej pa asnjë trajtim,
gjë që mund të ishte provuar për vite me radhë më parë.
Skleroza e shumëfishtë më vonë në jetë është gjithashtu shumë më e rrallë tek njerëzit që kanë pasur sëmundje të fëmijërisë, si
fruthi, sesa tek ata që nuk i kanë pasur ose që janë vaksinuar.
Dhe gjithashtu dimë nga Bota e Tretë se fëmijët atje janë më pak të prirur ndaj infestimit parazitar
dhe malaries nëse kanë pasur fruthin në fëmijëri.
Prindërit pothuajse kurrë nuk e dëgjojnë këtë!
Merrni kohë për të parë të gjithë prezantimin e Dr. Gerd Reuther dhe informoni prindërit, autoritetin
tuaj shëndetësor, mjekët ose politikanët në zonën tuaj.
Faleminderit për prezantimin.
Po, na gënjejnë në shumë mënyra, siç thatë:
Na gënjejnë në histori, në historinë mjekësore, por edhe përsëritshëm në lidhje me
faktet që kanë të bëjnë me mjekësinë aktuale.
Ata që ishin të ngurruar ta besonin, tani, së paku me koronavirusin, kanë parë se
informacioni zyrtar në të vërtetë nuk duhet besuar.
Dhe kjo ka qenë e vërtetë për një kohë të gjatë tashmë për gjithçka që thuhet mbi vaksinimet.
Dhe për këtë arsye sot dua të flas për vaksinën kundër fruthit dhe për vetë sëmundjen e fruthit, e cila është kthyer në një
shenjë paralajmëruese, sikur fruthi të ishte një sëmundje jashtëzakonisht serioze që shpesh mund të çojë
në komplikacione të rënda dhe madje edhe në vdekje.
Dhe... – Vetëm një moment, duhet të kaloj te prezantimi tani derisa kjo të zhduket, po, mirë.
Pra, që nga fillimi, po – ...ku, natyrisht, është një gjendje që në fillim ka një aspekt disi
dramatik për të gjithë për shkak të simptomave në lëkurë.
Është e qartë që dikush është i sëmurë kur shfaqen temperatura të larta.
Por pastaj gjithçka fillon me informacionin krejtësisht të paqëndrueshëm që përhapet nga mediat dhe,
fatkeqësisht, edhe nga institucionet zyrtare, përfshirë Organizatën Botërore të Shëndetësisë.
Së fundmi, OBSH-ja lëshoi një deklaratë duke thënë se situata ishte dramatike, pra se shpërthimet e fruthit në vendet e
botës ishin rritur nga 36 në 57, një rritje prej 50 për qind.
Dhe do të kishte pasur 10.3 milionë raste të fruthit në planet, me 107,500 vdekje.
Mjafton që të të lërë pak të hutuar, sepse RKI vazhdon të qarkullojë (të përhapë) një shifër – të cilës do
t'i kthehemi më vonë – që gjithashtu është e pasaktë: një vdekje për çdo 1,000 raste të fruthit.
Por nëse bën llogaritjet, kjo do të ishte një vdekje për çdo 100 raste të fruthit. Si mund të jetë kjo?
Dhe e gjithë historia bëhet edhe më kurioze kur shikon informacionet më të fundit kyçe nga OBSH.
Gjatë 25 viteve të fundit, vaksinimi ka shpëtuar jetët e 60 milionë njerëzve.
Nëse thua, për shembull, 100,000 vdekje në vit, për 25 vjet, do të ishin 2.5 milionë vdekje.
Dhe si mund të kishte shpëtuar një vaksinim 60 milionë jetë?
Pra, mjaft qartë, diçka nuk është në rregull.
Dhe nëse merrni mundimin të lexoni botimin e detajuar të OBSH-së, do të vini re se OBSH-ja nuk u mbështet në të
dhënat vëzhguese, por në këtë botim deklaron se të dhënat vëzhguese ishin të pamjaftueshme.
Dhe kështu ata pranuan personalisht të dhënat dhe i simuluan me një program kompjuterik,
konkretisht një program të quajtur Measles CFR.
Dhe ky program, natyrisht, nuk parashikoi një vdekje për 1,000, por një vdekje për 100. Dhe disa supozime të tjera.
Në çdo rast, numri total i rasteve të fruthit të raportuara këtu është krejtësisht i pasaktë.
Dhe kjo gjithashtu vlen, nëse e shikojmë në një shkallë pak më të vogël, për Evropën.
Me anë të kësaj, ndoshta duhet bërë e qartë edhe një herë se Evropa nuk është Evropa për Organizatën Botërore të
Shëndetësisë, por më tepër Evropa e fuqive perëndimore.
Përfshin Groenlandën, Europa shtrihet deri te Ngushtica e Berinxit, gjithçka deri në Vladivostok, dhe mund të shihni edhe
Izraelin e vogël, i cili në të vërtetë nuk ka asgjë të përbashkët me Evropën, por gjithashtu përfshihet në rajonin evropian.
Pra, nëse lexoni tituj të tillë si "Rritje dramatike e rasteve të fruthit në Evropë," mund të jetë që ka pasur disa
raste të tjera në Izrael ose diku tjetër në një vend të vogël.
Por kjo do të ishte "Evropa", jo vendet e Bashkimit Evropian.
Por çfarë po ndodh vërtet në Bashkimin Evropian?
Në vitin 2023, kishte 2,361 raste të fruthit në 30 vende të BE-së.
Një incidencë prej 5.2 për 1 milion banorë.
Pra, me të vërtetë nuk është një sëmundje e zakonshme, por, siç e dimë në mjekësi, një sëmundje shumë e rrallë.
Veçanërisht kur e shikon në krahasim me përkufizimin që Bashkimi Evropian ka vendosur për
sëmundjet e rralla në favor të industrisë farmaceutike.
Më në fund të fundit, ishte industria farmaceutike që disa vjet më parë kërkoi që në radhë të parë të
ishte përgjegjëse për ilaçet e sëmundjeve të rralla.
Ju nevojiten kushte të veçanta, dhe pastaj duhej të gjenit një përkufizim – çfarë është një sëmundje e rrallë?
Një sëmundje e rrallë në Bashkimin Evropian është ajo që prek jo më shumë se 5 në 10,000 njerëz.
Le të hedhim një vështrim fruthit.
Fruthi do të ishte ende një sëmundje e rrallë në Evropë edhe sikur në Gjermani të mos kishim 50 deri
në 500 raste në vit, por 41,500 raste të fruthit.
Edhe atëherë, do të ishte ende një sëmundje e rrallë.
Kjo do të thotë se realiteti është se fruthi në të vërtetë është një sëmundje jashtëzakonisht e rrallë.
Dhe këto janë shifrat që tani kemi, nga viti 2001 deri në 2018.
Mund ta shihni qartë në të majtë: në vitin 2001 kishte 6,000 raste, në vitin 2008 kishte 500.
Dhe tani, në vitin 2020, kur u prezantua vaksinimi i detyrueshëm, kishte 50 raste.
Kjo do të thotë që po flasim për një numër vërtet të vogël rastesh këtu.
Dhe gjithashtu është interesante që tani, në vitin 2020, ka pasur 50 raste të vaksinimit të detyrueshëm... – që në fakt është
termi më i saktë, pasi nuk duhet vërtet të flitet për detyrim.
Është pak si të përmbushësh një detyrë. Është një detyrim.
Por ligjërisht, ajo që po shprehet këtu në të vërtetë është detyrim për t'u vaksinuar.
Ku duhet të thuhet se ky zhvillim vetëm gjatë 20 viteve të fundit tregon se ku qëndron nevoja objektive për këtë.
Ndryshimi më i dukshëm në 20 vitet e fundit ishte rënia nga 6,000 në 766 midis viteve 2001 dhe 2003. Dhe çfarë ndodhi atje?
Norma e vaksinimit nuk ka ndryshuar. Nuk ka pasur asnjë detyrim për t'u vaksinuar.
Jo, ajo që ndodhi ishte se u prezantua detyrimi për të raportuar rastet e fruthit, gjë që duket absurde në një vështrim të parë.
Kjo do të thotë se nëse detyroj mjekët të raportojnë rastet e fruthit te autoritetet shëndetësore, numri i
rasteve bie në dhjetë për qind. Si mund të ndodhë kjo?
E vetmja shpjegim, sipas mendimit tim, është se këto ndoshta janë shifrat e vërteta.
Por shifrat e mëparshme, domethënë 6,000 dhe edhe më të larta në vitet 1990, nuk ishin kurrë të sakta.
Ato janë padyshim të shpikura, sepse si mund të shpjegohet ndryshe që sapo mjekët penalizohen për mosraportimin e sëmundjes
te autoritetet shëndetësore, numri i rasteve papritmas bie?
Kjo nuk mund të jetë e vërtetë. Pra, siç kemi parë në raste të tjera, duhet të supozojmë se shifrat
janë shpikur nga Instituti Robert Koch për dekada.
Që nga hyrja në fuqi e kërkesës për raportim, ka dalë në pah një fenomen tjetër që nuk pasqyrohet në këto shifra,
konkretisht se mosha mesatare e rasteve të fruthit po rritet.
Sot, gjysma e të gjitha rasteve të fruthit janë tek njerëzit mbi moshën 20 vjeç.
Kjo do të thotë që diçka ka ndryshuar. Dhe gjithashtu duhet të supozojmë një lidhje shkakësore me vaksinimet.
Për shekuj me radhë, fruthi nuk ishte një sëmundje që prekte të rriturit.
Këto ishin raste jashtëzakonisht të rralla. Në të vërtetë, ishte një problem fillestar.
Nëse kjo nuk është më rasti, atëherë duhet të ketë ndonjë faktor ndikues.
Dhe faktori i vetëm ndikues që është i besueshëm në këtë moment është zbatimi i vaksinimeve.
Në çdo rast, e gjithë situata është e tillë që sëmundja është jashtëzakonisht e rrallë.
Dhe nëse llogaritni se një mjek mesatar ka gjithsej rreth 200,000 kontakte me pacientë në 30 vjet praktikë,
atëherë një mjek normal do të duhej të punonte për 150 vjet për të parë një rast të vetëm të fruthit.
Megjithatë, kjo interpretohet si një "rrezik i veçantë shëndetësor".
Kjo është gjëja groteske, sepse Ligji për Mbrojtjen nga Infeksionet thotë se ekziston një kërcënim transmetimi: një
sëmundje ngjitëse që, për shkak të formave klinikisht të rënda të përparimit dhe mënyrës së përhapjes,
mund të përbëjë një rrezik serioz për publikun e gjerë.
Pyetja është, si mund të bëhet kjo për një sëmundje që është jashtëzakonisht e rrallë dhe, sipas shifrave
zyrtare, rrallë shpie në pasoja serioze ose fatale?
Kjo në fakt nuk është e mundur. Por kjo pjesë e Ligjit për Mbrojtjen nga Infeksionet është përdorur
për të justifikuar detyrim të tërthortë për t'u vaksinuar kundër fruthit në Gjermani.
Nuk preken të gjithë. Siç mund ta shoh këtu në monitorë, shumica e tyre janë lindur para vitit 1971, për të thënë kështu,
dhe për rrjedhojë përfitojnë nga hiri i lindjes së hershme.
Pastaj dikush do të supozohej se do të ishte imun.
Megjithatë, çdo person i lindur pas 31 dhjetorit 1970 duhet të paraqesë dëshmi që ka pasur fruthin ose
që përndryshe do të ishte vaksinuar kundër fruthit.
Kjo vlen për fëmijët e kopshteve dhe shkollave, punonjësit e objekteve komunitare, ata që janë lindur në vitin 1971
ose më vonë, dhe të gjithë punonjësit e kujdesit shëndetësor.
Sepse supozohet, ose të paktën sugjerohet, se në këto objekte komunale ekziston një rrezik veçanërisht i lartë nga fruthi.
Dhe duhet të shikosh nëse kjo në të vërtetë zbatohet fare.
Sipas informacionit nga Këshilli Federal në vitin 2020, gjithsej 11 milionë persona në Gjermani duhet të provojnë se janë imunë
ndaj fruthit të kuq, qoftë përmes sëmundjes apo vaksinimit.
Fakti që vërtetimi i imunitetit ndaj një sëmundjeje virale është një çështje mjaft e paqartë është një
histori tjetër, të cilën do ta diskutojmë pak më vonë.
Por le të hedhim një sy kësaj: midis 2014 dhe 2018 pati 430 shpërthime të fruthit me 3,178 raste të fruthit, vetëm një e
katërta e të cilave ndodhën në këto objekte komunitare ku punonjësit janë të detyruar të paraqesin dëshmi të imunitetit.
75 për qind e rasteve të tjera ndodhën në vende ku vaksinimi ende nuk është i detyrueshëm.
Kjo gjithashtu tregon se ajo që po zbatohet këtu nga të ashtuquajturat komitete të ekspertëve të
Institutit Robert Koch, STIKO dhe autoriteteve shëndetësore është larg një qasjeje racionale.
Situata e përgjithshme ndoshta është mirë e njohur.
Fruthi dikur ishte shumë më i zakonshëm. Këtu janë vdekjet nga fruthi.
Prandaj unë i referohem numrit të vdekjeve dhe jo numrit total të rasteve, sepse, siç shpjegova më parë,
kërkesa për raportim u prezantua vetëm në vitin 2001.
Më parë nuk kishte asnjë kërkesë për raportim. Kjo do të thotë se numri aktual i rasteve para kësaj nuk dihet me saktësi.
Sepse, sa më prapa të shkosh në kohë, ishte relativisht e zakonshme që shumë njerëz që
kishin fruthin as të mos shihnin një mjek.
Kur isha me fruthin si fëmijë, isha gjithashtu në shtëpi.
Kjo ishte diagnoza e nënës, dhe ajo tha: "Tani do të qëndrosh në shtrat për disa ditë dhe pastaj do të
ngrihesh përsëri kur të jesh mirë." Dhe kaq ishte.
Sigurisht, kjo nuk duket në statistika. Prandaj ka vdekje.
Por rezulton se në vitet 1960 kishte midis 100 dhe 200 vdekje të dyshuara nga fruthi.
Unë them "gjoja" sepse shkakësia nuk është aspak e sigurt.
Dhe kur vaksina kundër fruthit u prezantua për herë të parë në vitin 1974, dhe më pas në vitin 1976 fushata për
eliminimin e fruthit u intensifikua, këto shifra tashmë kishin rënë në mënyrë dramatike nën 40.
Kjo do të thotë se tendenca e një rënieje të qëndrueshme të rasteve të fruthit dhe të
vdekjeve nga fruthi ishte tashmë në vend para kësaj.
Nuk ka asnjë lidhje shkakësore fare midis këtyre vaksinimeve dhe asaj.
Por ka diçka tjetër interesante rreth statistikave.
Mendo përsëri për këtë deklaratë nga RKI: një vdekje për çdo mijë raste.
Në vitet 1960 dhe 1970, para se të fillonte vaksinimi kundër fruthit, kishim 800,000 lindje.
Kjo do të thotë se nga këto 800,000 lindje, nëse të gjithë do të ishin vaksinuar ose nëse shkalla e vdekshmërisë nga fruthi do të
ishte 0.1%, atëherë duhej të kishin vdekur dukshëm më shumë fëmijë nga fruthi, sepse fruthi ishte një sëmundje relativisht
e zakonshme e fëmijërisë që e kishin shumica e fëmijëve.
Dhe atëherë nuk do të kishte qenë shumë pak vdekje – 50, 100 apo 150 – nëse një në një mijë fëmijë që
infektoheshin me fruthin e vërtetë do të kishte vdekur.
Pra, edhe këtu shohim përsëri se shifrat po manipulohen shumë lirshëm, konkretisht shifra 1 në 1.000, e cila nuk mund
të vërtetohet për vendet e industrializuara bazuar në të dhënat e plota të mbledhura gjatë dekadave të fundit.
Dhe Gjykata Federale Kushtetuese mori si bazë një raport 1 në 10,000 në vendimin e saj.
Të paktën në disa vitet e fundit, nga 2018 deri në 2024, numri i rasteve të fruthit, duke përfshirë vdekjet dhe
dëmtimet e përhershme, me fruthin në të majtë dhe rubeolën në të djathtë, janë shifrat zyrtare të RKI-së.
Pra, siç e shihni, në gjashtë vjet, asnjë viktimë, asnjë dëmtim i përhershëm.
Pra, kjo nuk është një sëmundje që mund të paraqesë në asnjë mënyrë rrezik për publikun e gjerë.
Kjo do të thotë se zbatimi i klauzolës së kontrollit të infeksionit, e treguar më parë,
nuk mund të nxirret nga shifrat në tërësi.
Nëse shikojmë më prapa, nga 7,092 rastet e fruthit, tre vdekje janë raportuar si të shkaktuara nga fruthi.
Por natyrisht, pyetja është, a ishte me të vërtetë fruthi shkaku?
Unë mund të pohja vetëm nëse fruthi përparonte në mënyrë spontane dhe dikush vdiste pa asnjë ndikim të jashtëm nga trajtimi.
Mund të them se, po, natyrisht, fruthi ishte agjenti vdekjeprurës për njerëzit.
Por sapo unë trajtoj dhe gjithashtu trajtoj me rreziqe, atëherë natyrisht është ndryshe.
Atëherë gjithmonë kam mundësinë që dikush të ketë vdekur nga sëmundja themelore, por edhe nga trajtimi.
Dhe pastaj përdoren edhe substanca invazive, madje edhe në rastin e fruthit, nëse gjendja e fëmijës vazhdon të përkeqësohet.
Mjafton të mendosh se si ndodhi kjo në Shtetet e Bashkuara, ku thanë se dikush kishte vdekur nga fruthi i fëmijëve.
Po, një fëmijë i tillë po trajtohet me ventilim mekanik. Është bërë e qartë se sëmundja dukej shumë ndryshe.
Por nëse po i ventiloj dikë, kjo do të thotë që po e sedatoj me opioide, po e relaksoj, ndoshta po i jap remdesivir
– me fjalë të tjera, disa ilaçe antivirale të panjohura me efekte serioze anësore – atëherë gjithsesi.
Por nuk kam as nevojë të shkoj kaq larg.
Epo, sot është praktikë e zakonshme, veçanërisht në spitale, të ulësh menjëherë edhe një ethe të lehtë.
Dhe veçanërisht kur ethet rriten më shumë me fruthin, përdoren antipiretikë.
Dhe jo me mbështjellëse për kofshët apo ndoshta me aspirinin e vjetër të mirë, por sot, madje edhe për fëmijët,
merren masa më të forta, si p.sh. diklofenak ose ibuprofen.
Dhe këtu, në Arzneimittel-Telegramm (Telegram i Barnave), mund të lexoni në fletët e informacionit të paketës se këto dy substanca,
të cilat përdoren për të ulur ethet, mund të shkaktojnë dhimbje koke, nauze, të vjella dhe madje edhe meningjit aseptik.
Me fjalë të tjera, meningjiti konsiderohet një komplikacion fatal ose shkak i një ecurie të rëndë të
fruthit, që çon në meningjit dhe më pas në encefalit.
Dhe kjo është e mundur vetëm me këto medikamente, për shembull.
Dhe nuk di asnjë rast ku, në rast vdekjeje, është bërë përpjekje për të dalluar nëse efektet e terapisë kanë luajtur një rol.
Kjo është automatike; fruthi shpallet se ka vrarë dikë.
Dhe në fund, me shumë gjasa do të rezultojë se askush nuk ka vdekur kurrë nga fruthi.
Ka disa studime që tregojnë qartë se pa uljen e etheve, trupi mund të përballojë shumë mirë
rrjedhën natyrale të sëmundjes, të paktën te fëmijët.
Dhe se kjo ethe e lartë në fund të sëmundjes është absolutisht e nevojshme për të sjellë një shërim vendimtar.
Dhe gjithashtu do të doja të citoja profesorin universitar Graninger, të cilin disa
prej jush, nëse jeni austriakë, mund ta njihni.
Profesori Graninger, i cili, rastësisht, është ende gjallë sot, një ish-koleg në AKH në Vjenë, i cili për
30 vjet ishte një ekspert i njohur ndërkombëtarisht i infeksioneve, tha në atë kohë:
Njerëzit sot nuk janë më në gjendje të kenë një ethe të duhur – ky është përfundimi alarmues.
Aftësia për të gjeneruar nxehtësi të brendshme është mekanizmi ynë më i vjetër i mbrojtjes nga ana e zhvillimit evolucionar.
Dhe gjithashtu është thelbësore për ecurinë dhe mbijetesën e sëmundjeve që të shfaqet ethe.
Dhe kështu është. Graninger nuk ishte aspak praktikues i mjekësisë alternative, por më tepër një mjek konvencional me
përvojë, i cili e tha këtë, por që, si pjesë e brezit të vjetër, gjithashtu e njihte se
ulja e etheve mund t'i bëjë dëm serioz dikujt.
Dhe nëse e kombinoni këtë me medikamente si diklofenaku ose ibuprofeni, mund të shkaktoni
dyfishin e dëmit, që madje mund të çojë në vdekje.
Dhe nëse shikojmë rrezikun midis fruthit dhe vaksinimit kundër fruthit bazuar në shifrat zyrtare, shohim se po merremi me
një koncept krejtësisht irracional të vaksinimit të detyrueshëm.
Ne kemi 50 deri në 100 raste në vit në Gjermani.
Austria gjithmonë mund të ndahej me dhjetë.
Gjysma e këtyre rasteve tani janë tek fëmijët, dmth. 25 deri në 250 raste pediatrike.
Dhe pastaj mund të kemi një vdekje për çdo 5 deri në 10,000 raste.
Kjo është ajo që statistikat në të vërtetë tregojnë kur këto vdekje, që me shumë gjasa janë shkaktuar
nga trajtimi, ende numërohen si vdekje nga fruthi.
Kjo do të thotë se, në varësi të frekuencës vjetore, do të kishim një vdekje fëmije çdo 10 deri në 200 vjet.
Pra, çfarë ndodh me vaksinimin kundër fruthit? Edhe lobistët e vaksinimit pranojnë se duhet të ketë një
deri në dy vdekje në vit nga vaksinimi kundër fruthit.
Kjo është rreth një milion vaksinimesh që kryhen në Gjermani.
Dhe minimumi që thuhet për çdo vaksinim është një vdekje për çdo një milion vaksinimesh.
Një deri në dy vdekje, sipas informacionit zyrtar nga RKI, dhe gjithashtu informacion zyrtar nga RKI: 100 efekte
anësore serioze në vit, duke përfshirë dëmtime të përhershme.
Kjo është e pritshme. Krahasuar me një vdekje të një fëmije çdo 10 deri në 200 vjet.
Pra, kur peshohen të mirat dhe të këqijat, asnjë profesionist mjekësor i përgjegjshëm, apo në të vërtetë çdo politikan i
përgjegjshëm, nuk mund kurrë me mendje të kthjellët të vendoste në favor të vaksinimit,
dhe sigurisht jo për vaksinim të detyrueshëm.
Sepse bëhet edhe më keq: fruthi lë tek ty imunitet për gjithë jetën.
Kjo do të thotë se dikush që ka pasur fruthin kurrë nuk do ta marrë përsëri.
Është e ngjashme me fruthin e vogël. Kushdo që ka pasur fruthin e vogël nuk do ta marrë përsëri.
Por gjërat duken ndryshe pas vaksinimit.
Nuk ekziston asnjë vaksinë e vetme, nëse dikush beson fare në efektivitetin e vaksinimeve, dhe asnjë prej tyre
nuk bazohet në mjekësinë e bazuar në prova sepse nuk janë testuar me studime të duhura me placebo.
Pastaj edhe lobistët e vaksinimit duhet të pranojnë se vaksinimi shkakton nivele më të ulëta
të antitrupave sesa të kesh kaluar sëmundjen.
Dhe, natyrisht, sëmundjet mund të shfaqen përsëri.
Dhe tani kuptojmë se një popullatë që është vaksinuar për vite ose dekada ka imunitet më të ulët se një
popullatë ku shumica e njerëzve kanë imunitet natyral.
Absolutisht! Sepse imuniteti është i paplotë, në më të mirën e rasteve, nëse arrihet fare.
Nënat e vaksinuar kanë nivele më të ulëta të antitrupave dhe, për rrjedhojë, u transmetojnë më pak
antitrupa fëmijëve të tyre si mbrojtje fillestare.
Kjo do të thotë se, bazuar në këto fakte, të cilat gjithashtu janë konfirmuar nga Instituti Robert Koch, është e
qartë se nuk mund të reduktoj apo madje të eliminoj fruthin ose sëmundje të tjera përmes vaksinimit.
Përkundrazi, nëse kam një shkallë të lartë vaksinimi ose madje vaksinim të detyrueshëm, unë përsëritësisht shkaktoj raste të
reja që nuk mund të ndodhin në një popullatë që në të vërtetë preket shpesh nga kjo sëmundje,
sepse përndryshe zhvillohet imuniteti natyral.
Dhe kjo mund të zbulohet me këto nivele të antitrupave.
Dhe këto nivele të antitrupave janë, natyrisht, siç thonë, një mashtrim i vogël, gjë që
është gjithashtu e rëndësishme për t'u ditur.
Sepse, siç thashë në fillim, nëse dikush nuk dëshiron të vaksinohet sipas këtij detyrimi për vaksinim në Gjermani, ai
mund, natyrisht, të bëjë një test antitrupash për të treguar se ka antitrupa të mjaftueshëm dhe nuk ka nevojë të vaksinohet.
Por çfarë na tregojnë këto antitrupa? Ne e dimë se me këto teste ELISA për IgG, edhe dikush që me të vërtetë ka pasur fruthin
ka nivele kaq të ulëta sa, bazuar në rezultatet e testit, do t'i duhej të vaksinonte, edhe pse ka pasur qartë fruthin.
Kjo do të thotë që tashmë mund të shohim se e gjithë kjo nuk ka vërtet kuptim.
Dhe është krejtësisht e qartë, sepse sipas linjës zyrtare, këtu po merremi me një "sëmundje virale".
Dhe sëmundjet virale luftohen kryesisht nga imuniteti qelizor, jo nga antitrupat.
Dhe kur mat antitrupat, që ishte gjithashtu krejt budallallëk me koronavirusin, atëherë
nuk kam asnjë informacion rreth imunitetit.
Por tashmë është kështu që ky detyrim i tërthortë për t'u vaksinuar në Gjermani kërkon provë të imunitetit për personat
e përfshirë, edhe pse deri tani nuk është quajtur kështu.
Por pikërisht me këtë na kërcënon ky ligj pandemik të gjithëve në të ardhmen, për çdo lloj sëmundjeje.
Ne jemi fajtorët, dhe në rast dyshimi, duhet të provojmë se jemi imunë.
Dhe meqë nuk na besojnë si qytetarë, thonë: "Po, ne besojmë vetëm testet që i bëjmë vetë."
Megjithatë, nuk ka asnjë test që mund të provojë imunitetin ndaj asnjë sëmundjeje. Është e
rëndësishme të jeni gjithmonë të vetëdijshëm për këtë.
Por ne dimë edhe më shumë se kaq: jo vetëm që mbrojtja kundër rikthimit të fruthit të kuq është 100 për qind efektive kur e
keni kaluar fruthin, por fruthi i kuq, si sëmundjet e tjera të fëmijërisë, bën që shumë
sëmundje të jenë më pak të zakonshme më vonë në jetë.
Kjo do të thotë se, në përgjithësi, kalimi i sëmundjeve të fëmijërisë shërben për të mbrojtur shëndetin.
Prandaj është e sigurt që, për shembull, të folurit me ngecje dhe enureza mund të zhduken te fëmijët sapo të kenë kaluar fruthin.
Tani ka raporte që 32 sëmundje kronike përmirësohen ose zhduken pas një infeksioni me fruth.
Për shumë vjet, Spitali i Fëmijëve në Bazel nxiste me qëllim infeksione me fruthin te pacientët me sindromë nefrotike, një
sëmundje të veshkave, sepse dihej që pas një infeksioni me fruthin, sindroma nefrotike do të zhdukej pa asnjë
trajtim, gjë që mund të ishte provuar për vite me radhë më parë.
Skleroza e shumëfishtë më vonë në jetë është gjithashtu shumë më e rrallë tek njerëzit që kanë pasur sëmundje fëmijërie si
fruthi, sesa tek ata që nuk i kanë pasur ose që janë vaksinuar.
Dhe gjithashtu dimë nga Bota e Tretë se fëmijët atje janë më pak të ndjeshëm ndaj infestimit
parazitar dhe malaries nëse kanë pasur fruthin në fëmijëri.
Pra, kjo është një pikë shumë e rëndësishme.
Sepse nëse tani detyroni dikë të kalojë një sëmundje natyrale, fruthin, i cili është vërtetuar se ofron shumë përfitime
shëndetësore më vonë në jetë, atëherë kjo gjithashtu përbën një shkelje të lirisë së tyre për të zgjedhur në jetë.
Ai thotë: "Po, me vaksinimin ndoshta do t'ju parandalojmë të merrni fruthin, por nuk është e sigurt."
Tani dimë që të paktën 30 për qind e rasteve të fruthit janë midis individëve të vaksinuar, dhe numrat po rriten.
Dhe duhet të themi gjithashtu se këto përfitime shëndetësore nuk sigurohen nga infeksioni
natyral me fruth pas vaksinimit tonë kundër fruthit.
Dhe pastaj dikush duhet të vlerësojë të mirat dhe të këqijat, dhe besoj se pothuajse askush nuk do të vendosë në favor të
vaksinimit, por në atë rast nuk bëhet më fjalë për zgjedhje, por për t'i detyruar ata ta bëjnë këtë, edhe pse
ekzistojnë disavantazhe objektive për personin në fjalë.
Dhe siç përmenda më parë, tani që po shohim një ulje të sëmundjeve të fëmijërisë si fruthi, po shohim gjithashtu një
rritje të sëmundjeve të tjera, të cilën Instituti Robert Koch ose OBSH e kap menjëherë si një thirrje për veprim, duke thënë, po,
tani kemi shpërthime të reja, kështu që duhet të vaksinojmë tani.
Kjo është, natyrisht, krejtësisht reagimi i gabuar. Përkundrazi, këto shpërthime që po i shohim përsëri tani janë në
të vërtetë të pashmangshme, sipas asaj që thashë më parë.
Me një popullsi që gjithnjë e më rrallë ka kontraktuar fruthin në mënyrë natyrale dhe gjithnjë e më shpesh ka një shkallë të
lartë vaksinimi, imuniteti ndaj fruthit duhet të jetë në rënie. Dhe me këtë, fruthi po bëhet përsëri më i zakonshëm.
Dhe atëherë nuk mund të jetë arsyeja për të konsideruar fruthin një sëmundje kundër së cilës vaksinimi është i nevojshëm.
Pra, kemi një sëmundje infektive të re, e cila vlen edhe për sëmundje të tjera.
Pastaj ne administrojmë këtë vaksinim duke përdorur një patogjen të dobësuar.
Ai gjithmonë ofron mbrojtje të paplotë.
Por nëse është një patogjen i dobësuar, ai mbetet një patogjen sipas mjekësisë
konvencionale dhe padyshim mund të shkaktojë sëmundje.
Dhe fakti është se askund në botë askush nuk izolohet për 10 ose 14 ditë pasi të jetë vaksinuar.
Pas vaksinimit, ai lirohet menjëherë përsëri në popullsinë njerëzore, dhe prandaj është e qartë se këta patogjenë të dobësuar
mund të transmetohen në mënyrë natyrale te njerëz të tjerë.
Kjo do të thotë se me çdo vaksinim, rreziku i përhapjes natyrale të sëmundjes rritet përsëri.
Kjo do të thotë se do të kemi infeksione të reja, sepse po qarkullojmë patogjenë të dobësuar dhe sepse ofrojmë
mbrojtje imune më të dobët se me një sëmundje natyrale.
Dhe pastaj intensifikoni përpjekjet për vaksinim, dhe kur e bëni këtë, ka edhe më shumë sëmundje infektive.
Dhe kjo është ajo që kemi parë përsëri gjatë pesë viteve të fundit në disa vende me norma të
larta të vaksinimit kundër sëmundjeve të fëmijërisë.
Këtu, për shembull, mund të shihni edhe rastet e fruthit në rajonin evropian. Këto janë rastet e raportuara,
kolonat e kuqe. Dhe mund të shihni vijën blu në krye, që tregon kur është dhënë vetëm një dozë.
Kjo është bërë shpesh për një kohë të gjatë, dhe një dozë e dytë nuk jepej rutinë; kjo
është favorizuar vetëm gjatë 25 viteve të fundit.
Dhe siç mund ta shihni, norma për dozën e dytë tani ka arritur mbi 90 për qind.
Por a ka bërë kjo që sëmundjet të bëhen më të rralla? Duket se jo.
Dhe kjo është gjithashtu shkelja tjetër që po bëhet këtu nga ligjvënësi.
Kështu pranohet se, sipas mjekësisë konvencionale, vaksinimi i parë ofron imunitet 95 për qind.
Nëse prisni edhe 12 deri në 15 muaj pa një dozë të dytë, imunitetit rritet në 98 për qind.
Dhe pas një dozë të dytë të vaksinës, ata thonë se shkalla e suksesit të vaksinimit është më e madhe se 99 për qind.
Në fakt, megjithatë, vaksinimi i dytë është një masë krejtësisht e panevojshme për më shumë se 95 nga 100, ose më saktë 98 nga
100, sepse sipas mjekësisë konvencionale, imuniteti tashmë është zhvilluar në 98 për qind
pas vaksinimit të parë – nëse thjesht prisni.
Megjithatë, ju prapë merrni një dozë të dytë, e cila ka saktësisht të njëjtat rreziqe si injeksioni i parë.
Kjo do të thotë një rrezik prej një vdekjeje për çdo një milion dhe të paktën 100
sëmundje të rënda për çdo një milion si rezultat.
Dhe kjo pavarësisht faktit që, duhet ta pranoj, shumica e njerëzve në të vërtetë nuk kanë nevojë për
to. Në fakt, 98 nga 100 njerëz nuk kanë nevojë për to.
Por mund ta shihni që njerëzit nuk duan të kontrollojnë nëse është i panevojshëm; ata thjesht duan ta
bëjnë përsëri. As kjo nuk është mjekësi racionale.
Dhe ndërsa jemi te kjo temë, do të doja të riktheheshim te tema e "mbrojtjes së tufës".
Kjo është një tjetër fjalë modë që përdoret nga shumë në mjekësi, paqë shumica e tyre kurrë nuk janë marrë me këtë temë fare.
Dhe këto tre kurba tregojnë tre vepra të rëndësishme mbi këtë temë që janë prodhuar.
Vija blu është puna e Fox-it nga viti 1971.
Një punë metodologjikisht katastrofike, e cila për rrjedhojë bazohet në supozime krejtësisht të rreme.
Dhe atje poshtë e shihni imunitetin e tufës, ai është faktori R.
Kjo do të thotë faktori i infeksionit, sa e transmetueshme është sëmundja.
Siç e dini, kjo është përmendur përsëritur në lidhje me koronavirusin: "Faktori R duhet të mbahet nën 1."
Në më të mirën, ishte 2, siç pretendohej. Dhe kjo gjithashtu është shënuar këtu, 2.
Pra, me këtë faktor R prej 2 për koronavirusin, sipas punës së Fox-it, në të cilën bazohej gjithçka deri në vitin
2020, do të nevojitej një imunitet tufor prej 50 për qind.
Kjo është e gjitha për 60 ose 80 për qind që është raportuar.
Kjo nuk ka asnjë lidhje me asnjë studim shkencor.
Megjithatë, meqë puna e Fox-it bazohet gjithashtu në supozime krejtësisht të rreme, ajo është ricaluluar nga dy grupe të tjera
studimore këtu në vitin 2020. Përsëri, për vlerën R prej 2.
Një grup arrin në 10 për qind, tjetri në 20 për qind.
Kjo do të thotë se këto janë normat ku duhet të thuash se, nëse rekomandon një vaksinim, 10–20 për qind e njerëzve
në një vend do ta bëjnë atë sepse nuk duan të mendojnë për të; ata shkojnë te mjeku dhe e marrin vaksinën.
Nuk kam nevojë për asnjë masë koercive apo për asgjë tjetër për të mbrojtur tufën time.
Dhe nëse sëmundja tani është më ngjitëse, ne kemi një vlerë R shumë të lartë për fruthin, e cila vlerësohet
të jetë rreth 15 deri në 17, por kjo nuk vlen më këtu.
Edhe atëherë, ata kurrë nuk do të arrinin 80 ose 90 për qind mbrojtje të tufës; në më të
mirën, do të arrinin 60 deri në 70 për qind.
Dhe meqë ne tashmë kishim norma shumë mbi 80 për qind para se vaksinimi të bëhej i detyrueshëm, edhe këto studime nuk e
mbështesin idenë se mbrojtja e tufës është fare efektive – gjë që, natyrisht, është jashtëzakonisht kontroverse.
Dhe është gjithashtu një term nga medicina veterinare, siç mund ta shihni: "mbrojtja e tufës".
Epo, kjo është një çështje e diskutueshme...
Atëherë as ky punim nuk mund ta justifikojë.
Problemi, megjithatë, është se me ritmet aktuale të vaksinimit, jo vetëm që po shohim se gjithnjë e më shumë të moshuar – siç
thashë, ata mbi 20 vjeç tani përbëjnë gjysmën e të gjitha rasteve – po infektohen, por edhe se
shumica e të infektuarve tani janë individë të vaksinuar.
Pra, me çdo shpërthim, mund ta zbuloni nëse pyesni – autoritetet janë shumë të ngurta, por në njëfarë mënyre mund të
mësoni se të paktën 30 për qind e të prekurve janë të vaksinuar.
Sa për ndonjë efekt mbrojtës këtu.
Dikush njëherë shqyrtoi 18 raporte për shpërthime të fruthit te nxënësit e shkollave. Normat e
vaksinimit varionin nga 71 deri në 99,8 për qind.
Dhe kjo është e qartë: nëse tani kemi një të tillë në Gjermani, për shembull – dhe ne me të vërtetë kemi këtë vaksinim
të detyrueshëm për fëmijët e kopshteve dhe shkollave – atëherë mund të supozoni se nuk keni as nevojë të pyesni.
Sigurisht që të gjithë janë vaksinuar, përndryshe nuk do të ishin në shkollë.
Kjo do të thotë që këto shkallë të larta të vaksinimit nuk parandalojnë asgjë fare.
Përkundrazi, këto sëmundje po riprodhohen, veçanërisht kur mendoni se po bëhen vaksinime dhe fëmijët nuk izolohen,
por mbeten ende në ambiente komunale me fëmijë të tjerë.
Kjo do të ishte më e prirur të provokonte një përhapje të mëtejshme të fruthit.
Ky është një studim i kryer nga Goldman dhe Miller, të cilët e llogaritën këtë ndryshe gjatë dy viteve për numra të
ndryshëm vendesh. Këtu, për shembull, llogaritet për 30 vende.
Këtu mund të shihni numrin e vaksinimeve që marrin fëmijët në boshtin X në fund dhe mortalitetin e fëmijëve në boshtin Y.
Kjo nuk është shkakësi, por është një korrelacion shumë, shumë i fortë, konkretisht R = 0,70, i cili është i rëndësishëm në
nivelin 0,1 për qind, që do të thotë se sa më shpesh të kryhen vaksinimet në vende, aq më e
lartë është shkalla e vdekshmërisë së foshnjave.
Nuk është e mundur të nxirret përfundimi i shkakësisë nga kjo. Megjithatë, nëse
korrelacioni është i lartë, duhet të hetohet shkakësia.
Dhe në fakt, duhet të jetë e kundërta.
Sa më shumë vaksina të marrin fëmijët, aq më të shëndetshëm duhet të jenë dhe aq më pak të prirur
të vdesin. Megjithatë, ky korrelacion nuk ekziston.
Kjo do të thotë se kjo korrelacion tregon me siguri se vaksinimet nuk mbrojnë shëndetin e
fëmijëve, sepse pa korrelacion nuk mund të ketë shkakësi.
Dhe ky shkak-pasojë që vaksinat përmirësojnë shëndetin e fëmijëve nuk ekziston.
Dhe efektet reale të këtyre vaksinave mund të shihen në një studim të vaksinave të kryer së fundmi nga
GSK në Angli – me një periudhë vëzhgimi prej 42 ditësh, që gjithsesi është shumë e shkurtër.
Kjo do të thotë që sëmundjet kronike nuk mund të diagnostikohen fare.
Por asnjë studim vëzhgues nuk është kryer mbi foshnjat; në vend të kësaj, foshnjat u vaksinuan si pjesë e një studimi.
Pra, kjo tashmë është një çështje më shumë se serioze etike.
Pesëdhjetë për qind e foshnjave – si mirëseardhje në këtë planet – efekte anësore të padëshiruara.
6,1 për qind u prekën në rutinën e tyre të përditshme. 2 për qind përjetuan efekte serioze anësore.
Dhe gjithë kjo për një vaksinim që duhej t'i mbrojë foshnjat më vonë në jetë.
10 për qind e foshnjave duhej të vizitonin urgjencën.
A është për këtë që ne vaksinohemi? A po kryhen studime të tilla? Kjo nuk mund të jetë!
Nëse fare mendohet për ndonjë vaksinim, sipas mendimit tim, kjo mund të jetë vetëm për shkak se në raste jashtëzakonisht
të rralla mund të shkaktojë ndonjë dëm për personin e përfshirë, gjë që ndoshta nuk mund të përjashtohet.
Por duke marrë parasysh sa të zakonshme janë, njeriu vetëm mund të pyesë se çfarë lloj substancash të tmerrshme janë.
Dhe nëse do të kishit vëzhguar më gjatë, pas 180 ditësh, 3.4 për qind kishin sëmundje kronike të reja.
Është e pamundur të parashikohet se çfarë do të ndodhë me këta fëmijë në vitet e ardhshme.
Pra, le të përmbledhim përfundimin: Fruthi është një sëmundje e lashtë e fëmijërisë që
rrallë prekte të rriturit. Kjo tani ka ndryshuar.
Megjithatë, është një gjendje që me shumë gjasa nuk shkakton komplikacione serioze apo të
jetë fatale te fëmijët nëse lihet pa trajtuar.
Dhe kështu një gjendje që mund të ketë një ndikim pozitiv në shëndet më vonë në jetë.
Jo vetëm që jeni imun ndaj fruthit, por gjithashtu keni një rrezik dukshëm më të ulët
për t'u infektuar me shumë sëmundje të tjera.
Dhe për këtë arsye një "vaksinim mbrojtës" që supozohet të ofrojë njëfarë mbrojtjeje nuk mund të
merret seriozisht për fruthin ose sëmundje të tjera.
Sepse të gjitha këto vaksina mund të çojnë në sëmundje serioze të paparashikueshme dhe madje edhe në vdekje.
Edhe nëse kjo është po aq e rrallë sa pretendojnë lobistët e vaksinimit, rreziku nuk
mund të parashikohet në raste individuale.
Dhe ajo që është humbur në të gjithë diskutimin – përfshirë detyrimin për t'u vaksinuar kundër COVID-19 – është se, ndryshe
nga masat terapeutike, ne gjithmonë flasim për trajtimin e njerëzve të shëndetshëm. Dhe
aty standardi vendoset jashtëzakonisht i lartë.
Dhe nëse tani e keni bërë të detyrueshme vaksinimin kundër fruthit dhe e mbani këtë, atëherë
shoqëria do të bëhet një shoqëri budallenjsh.
Schildbürgerët, të cilët u përpoqën të hiqnin barin nga muri i qytetit dhe menduan se mund ta hante një lopë, por nuk dinin si
ta ngjinin lopën mbi murin e qytetit, pastaj menduan idenë brilante për ta tërhequr lopën atje me një
litar. Fatkeqësisht, kur lopëja arriti në majë, ajo u var.
Dhe kjo është në thelb e njëjta situatë që kemi me vaksinën kundër fruthit.
Faleminderit për vëmendjen tuaj.