1 марти соли 2020 дар Олмон Қонуни ба ном «Дар бораи ҳифзи сироят аз корь» ба иҷро даромад.
Дар доираи ӯҳдадории пешниҳоди исботи эминӣ аз сархӯшак, волидон имкони иштирок дар
машварат бо мақоми ваколатдори тандурустиро доранд.
Ин машваратҳо бо ҳадафи бовар кардани волидон дар бораи зарурати он чи «ваксинаи сурхча» ном дорад, равона шудаанд.
Баёнотҳое монанди «Ваксина ба кӯдаки шумо камтар зарар мерасонад нисбат ба ҳолате, ки ӯ ба сархӯшак гирифтор шавад», «Аз замони
ҷорӣ шудани ваксина сархӯшак дар ҳоли коҳиш аст», «Кӯдаки шумо ба сархӯшак гирифтор намешавад, зеро ҳама дигарон ваксина
гирифтаанд», «Ваксина ба масунияти гуруҳӣ мусоидат мекунад [(=иммунитети гуруҳӣ: ҷомеа (асосан) аз
бемории сироятӣ ҳифз мешавад.)!" ва "Ҳамааш илмӣ аст!"
Дар муаррифии ҷолиб ва пурмазмуни худ доктор Герд Рёутер даъвоҳои зиёдеро, ки аз ҷониби машваратчиёни гӯё оид ба
эмгузаронии зидди корь пешниҳод шудаанд, рад мекунад ва шарҳ медиҳад, ки чаро бемориҳои кӯдакӣ муҳиманд.
"Кӯфк, монанди дигар бемориҳои кӯдакӣ, боис мешавад, ки дар синни калонсолӣ бисёр бемориҳо камтар маъмул шаванд."
Ин маънои онро дорад, ки дар маҷмӯъ, гузаштан аз бемориҳои кӯдакӣ ба ҳифзи саломатӣ мусоидат мекунад.
Аз ин рӯ, бешубҳа, масалан, заифии нутқ ва пешоб кардани шабона дар кӯдакон пас аз гирифтор шудан ба оспо пас меоянд.
Ҳоло гузоришҳо ҳастанд, ки пас аз сирояти сархӯшак 32 бемории музмин беҳтар мешаванд ё нопадид мешаванд.
Дар тӯли солҳои зиёд Беморхонаи кӯдакони Базел ба беморони гирифтори синдроми нефротикӣ, ки бемории гурда мебошад, қасдан
сирояти сархӯшакро ворид мекард, зеро маълум буд, ки пас аз сирояти сархӯшак синдроми нефротикӣ бидуни
ягон табобат нопадид мешавад, дар ҳоле ки пештар барои табобати он солҳои зиёд кӯшиш мекарданд.
Склерози сершакл дар синни калонсолӣ низ дар онҳое, ки дар кӯдакӣ бемориҳои монанди сархӯшӣ гузаронидаанд, хеле камтар маъмул
аст нисбат ба онҳое, ки ин бемориҳоро надоштаанд ё эм шудаанд.
Ва мо инчунин медонем, ки дар кишварҳои дар ҳоли рушд кӯдакон, агар дар кӯдакӣ сурхча гирифта бошанд,
камтар ба паразитҳо ва малярия осебпазир мешаванд.
Волидон қариб ҳеҷ гоҳ инро намешунаванд!
Вақт ҷудо кунед, то тамоми презентатсияи доктор Герд Рёутерро тамошо кунед ва волидон, мақомоти тандурустии
маҳаллӣ, духтурон ё сиёсатмадоронро дар минтақаи худ огоҳ созед.
Ташаккур барои муаррифӣ.
Бале, моро ба роҳҳои гуногун дурӯғ мегӯянд, чунон ки шумо гуфтед:
Моро дар таърих, дар таърихи тиб дурӯғ мегӯянд, вале ҳамчунин борҳо дар бораи далелҳои марбут ба тибби имрӯза дурӯғ мегӯянд.
Онҳое, ки бовар кардан намехостанд, ҳоло, ҳадди ақал бо вируси коронав, диданд, ки ба
маълумоти расмӣ воқеан бовар кардан мумкин нест.
Ва ин аллакай муддате боз дар бораи ҳама чизҳое, ки дар мавзӯи эмгузаронӣ гуфта мешаванд, дуруст аст.
Ва ҳамин аст, ки ман имрӯз мехоҳам дар бораи эмгузаронии зидди корь ва худи бемории корь сухан гӯям, ки он ба як нишонаи ҳушдор
табдил ёфтааст, гӯё корь бемории хеле вазнин аст, ки аксаран метавонад ба оқибатҳои ҷиддӣ ва ҳатто марг оварда расонад.
Ва... – Як лаҳза, ман бояд ба презентация гузарам, то он нопадид шавад, ҳа, хуб.
Пас, аз ибтидо, ҳа – ...ки он, албатта, ҳолатест, ки аз сабаби нишонаҳои пӯст дар
ибтидо барои ҳама то андозае драматикӣ менамояд.
Равшан аст, ки вақте ҳарорат баланд мешавад, касе бемор аст.
Аммо воқеан ҳама чиз аз маълумоти комилан ноэътимод оғоз меёбад, ки аз ҷониби васоити ахбори омма ва,
мутаассифона, инчунин аз ҷониби муассисаҳои расмӣ, аз ҷумла Созмони ҷаҳонии тандурустӣ паҳн мешавад.
Чанд рӯз пеш Созмони ҷаҳонии тандурустӣ изҳорот дод, ки вазъият драматикӣ аст, яъне шумораи сар задани бемории
сурхча дар кишварҳои гуногуни ҷаҳон аз 36 то 57 афзудааст, ки ин афзоиш 50 фоизро ташкил медиҳад.
Ва дар сайёра 10,3 миллион ҳодисаи омос ва 107 500 марг рух медод.
Ин ба қадри кофӣ аст, ки шуморо каме саргардон кунад, зеро RKI пайваста рақамеро паҳн мекунад (ки мо баъдтар ба он бармегардем)
— ки он низ нодуруст аст: як марг дар ҳар 1 000 ҳолати оташбакш.
Аммо агар шумо ҳисоб кунед, ин маънои як марг дар ҳар 100 ҳолати оташсудро дорад. Чӣ гуна ин мумкин аст?
Ва тамоми ҳикоя ҳангоми нигаристан ба навтарин маълумоти калидӣ аз Созмони ҷаҳонии тандурустӣ боз ҳам ҷолибтар мешавад.
Дар тӯли 25 соли охир, ин эмгузаронӣ ҷони 60 миллион нафарро наҷот додааст.
Агар, масалан, шумо бигӯед, ки дар як сол 100 000 марг ва дар давоми 25 сол, ин 2,5 миллион марг мешавад.
Ва чӣ гуна як эмгузаронӣ метавонист 60 миллион ҷони одамонро наҷот диҳад?
Пас, хеле равшан аст, ки чизе дуруст нест.
Ва агар шумо заҳмат кашед ва нашри муфассали Созмони ҷаҳонии тандурустиро пурра мутолиа кунед, хоҳед дид, ки Созмони ҷаҳонии
тандурустӣ ба маълумоти мушоҳидавӣ такя накардааст, балки дар ин нашр қайд мекунад, ки маълумоти мушоҳидавӣ нокифоя буданд.
Ва онҳо шахсан ин маълумотро қабул карданд ва онро бо барномаи компютерӣ, яъне барномаи бо номи Measles CFR, симулятсия карданд.
Ва ин барнома, албатта, як марг дар ҳар 1000 нафарро дар бар намегирифт, балки як марг
дар ҳар 100 нафарро. Ва чанд тахмини дигар.
Дар ҳар сурат, шумораи умумии ҳолатҳои огоҳшудаи сархӯшӣ дар ин ҷо комилан нодуруст аст.
Ва ин низ, агар мо онро дар миқёси каме хурдтар баррасӣ кунем, ба Аврупо низ дахл мекунад.
Аз ин рӯ, шояд бояд боз як бор равшан карда шавад, ки барои Созмони ҷаҳонии тандурустӣ Аврупо
Аврупо нест, балки Аврупои қудратҳои Ғарбӣ мебошад.
Он Гренландияро дар бар мегирад, Аврупо то ҷангали Берингиро паҳн мешавад, ҳама чиз то Владивосток, ва шумо инчунин метавонед
Исроили хурдро бубинед, ки дар асл бо Аврупо ҳеҷ иртиботе надорад, аммо он низ дар минтақаи Аврупо дохил карда шудааст.
Пас, агар шумо сарлавҳаҳоеро монанди «Афзоиши драматикӣ дар шумораи ҳолатҳои омос дар Аврупо» бихонед, мумкин аст, ки чанд
ҳолати иловагӣ дар Исроил ё дар ягон кишвари хурд рух дода бошад.
Аммо он «Аврупо» хоҳад буд, на кишварҳои Иттиҳоди Аврупо.
Аммо дар Аҳдномаи Аврупоӣ воқеан чӣ мегузарад?
Дар соли 2023 дар 30 кишвари Иттиҳоди Аврупо 2 361 ҳолати сирояти сурхча ба қайд гирифта шуд.
Пайдоиш 5,2 ҳодиса дар як миллион нафар аҳолӣ.
Пас воқеан ин беморӣ маъмул нест, балки, чунон ки дар тиб медонем, бемории хеле камёб аст.
Хусусан вақте ки онро дар муқоиса бо таърифе мебинед, ки Иттиҳоди Аврупо ба манфиати саноати
фармасевтӣ барои бемориҳои нодир муқаррар кардааст.
Дар ниҳоят, маҳз саноати дорусозӣ чанд сол пеш талаб карда буд, ки аввалан барои доруҳои бемориҳои нодир масъул бошад.
Барои ин ба шумо шароитҳои махсус лозим аст, ва сипас шумо бояд таърифро пайдо мекардед – бемории нодир чист?
Бемории нодир дар Иттиҳоди Аврупо бемориест, ки ба на бештар аз 5 нафар дар ҳар 10 000 нафар таъсир мерасонад.
Биёед ба корь назар андозем.
Кӯфк ҳанӯз ҳам дар Аврупо бемории камёб мебуд, ҳатто агар дар Олмон на тақрибан 50 то 500 ҳодиса
дар як сол, балки 41 500 ҳодисаи он сабт мешуд.
Ҳатто дар он сурат ҳам, он ҳанӯз бемории камёб мебуд.
Ин маънои онро дорад, ки воқеият чунин аст, ки сифил воқеан бемории хеле камёб аст.
Ва инҳо рақамҳое ҳастанд, ки мо ҳоло дорем, аз соли 2001 то соли 2018.
Шумо метавонед онро дар тарафи чап равшан бинед: дар соли 2001 6 000 ҳолат буд, дар соли 2008 500 ҳолат буд.
Ва ҳоло, дар соли 2020, вақте ки эмгузаронии ҳатмӣ ҷорӣ карда шуд, 50 ҳолат вуҷуд дошт.
Пас ин маънои онро дорад, ки мо дар ин ҷо дар бораи шумораи хеле ками ҳолатҳо сӯҳбат мекунем.
Ва инчунин ҷолиб аст, ки ҳоло, дар соли 2020, 50 ҳолати эмгузаронии ҳатмӣ сабт шудааст... – ки дар асл истилоҳи дурусттар
аст, зеро воқеан набояд дар бораи маҷбурият сӯҳбат кард.
Ин каме монанди иҷрои як вазифа аст. Ин як маҷбурият аст.
Аммо аз нуқтаи назари ҳуқуқӣ, он чи дар асл дар ин ҷо ифода мешавад, маҷбур кардан ба эмгузаронӣ аст.
Дар ин ҷо бояд гуфт, ки маҳз ҳамин рушд дар тӯли 20 соли охир нишон медиҳад, ки зарурати объективӣ барои он дар куҷост.
Намудтарин тағйирот дар 20 соли охир коҳиш аз 6 000 то 766 байни солҳои 2001 ва 2003 буд. Ва дар он ҷо чӣ рӯй дод?
Нисбати эмкунӣ тағйир наёфтааст. Барои эмкунӣ ҳеҷ гуна маҷбурсозӣ набуд.
Не, он чи рӯй дод ин буд, ки ӯҳдадории гузориш додани ҳолатҳои омос ҷорӣ карда шуд, ки дар назари аввал абсурд менамояд.
Ин маънои онро дорад, ки агар ман духтуронро маҷбур кунам, ки ҳолатҳои сархӯшак (меаслис)-ро ба мақомотҳои
тандурустӣ гузориш диҳанд, шумораи ҳолатҳо то даҳ фоиз коҳиш меёбад. Чӣ гуна ин мумкин аст?
Ба назари ман, ягона шарҳ ин аст, ки эҳтимолан инҳо рақамҳои воқеӣ ҳастанд.
Аммо рақамҳои қаблӣ, яъне 6 000 ва ҳатто баландтар дар солҳои 1990-ум, ҳеҷ гоҳ дақиқ набуданд.
Онҳо албатта ихтироъ шудаанд, зеро чӣ гуна дигар метавон фаҳмонд, ки ҳамон лаҳзае, ки духтурон барои нагузориш
додани беморӣ ба мақомоти тандурустӣ ҷазо мегиранд, шумораи ҳодисаҳо ногаҳон коҳиш меёбад?
Ин наметавонад дуруст бошад. Пас, чунон ки дар ҳолатҳои дигар дидаем, мо бояд тахмин кунем, ки ин
рақамҳоро Институти Роберт Кох даҳсолаҳо ихтироъ кардааст.
Аз замони ба иҷро даромадани талаботи гузоришдиҳӣ падидаи дигаре пайдо шудааст, ки дар ин рақамҳо инъикос
нашудааст, яъне миёнаи синни ҳолатҳои омос афзоиш меёбад.
Имрӯзҳо нисфи ҳамаи ҳолатҳои оташкӯчак дар шахсони аз 20-сола боло ба қайд гирифта мешаванд.
Ин маънои онро дорад, ки чизе тағйир ёфтааст. Ва инчунин бояд тахмин кард, ки ин бо эмгузаронӣ алоқаи сабабӣ дорад.
Садсолаҳо омаси беморие набуд, ки калонсолонро гирифтор мекард.
Ин ҳолатҳо хеле кам вомехӯрданд. Дар асл, ин мушкили ибтидоӣ буд.
Агар ин дигар чунин набошад, пас бояд омиле вуҷуд дошта бошад, ки таъсир мерасонад.
Ва ягона омиле, ки дар айни замон боваринок аст, ҷорӣ намудани эмгузаронӣ мебошад.
Дар ҳар сурат, вазъият чунин аст, ки ин беморӣ хеле камёб аст.
Ва агар шумо ҳисоб кунед, ки як табиби миёна дар тӯли 30 соли фаъолияти худ тақрибан 200 000 тамоси бемор дорад, пас як
табиби оддӣ бояд 150 сол кор кунад, то як ҳолати омосро бубинад.
Аммо ин ҳамчун «хатари махсуси саломатӣ» тафсир карда мешавад.
Ин чизи даҳшатовар аст, зеро Қонуни ҳифзи сироят муқаррар мекунад, ки таҳдиди интиқол ин аст: бемории сироятие, ки
бо сабаби шаклҳои клиникан вазнини пешрафт ва усули паҳншавияш метавонад барои аҳолии умумӣ хатаре ҷиддӣ эҷод кунад.
Савол ин аст, ки чӣ гуна инро барои беморие, ки хеле камёб аст ва, тибқи маълумоти расмӣ, хеле кам
ҳолатҳои вазнин ё марговар дорад, анҷом додан мумкин аст?
Дар асл ин ғайриимкон аст. Аммо ин бахши Қонуни ҳифзи сироят дар Олмон барои асоснок кардани маҷбуркунии
ғайримустақим ба эмгузаронии зидди менингит истифода шудааст.
Ҳама кас осеб надидааст. Тавре ки ман дар ин экранҳо мебинам, аксари онҳо, метавон гуфт, пеш аз соли 1971 таваллуд шудаанд
ва аз ин рӯ аз неъмати таваллуди барвақтӣ манфиат мебаранд.
Он гоҳ кас гумон мекард, ки касе масуният дорад.
Аммо ҳар касе, ки пас аз 31 декабри 1970 таваллуд шудааст, бояд исбот кунад, ки ӯ мезлиро
гузаронидааст ё дар акси ҳол бар зидди мезли эм шудааст.
Ин ба кӯдакони боғча ва мактаб, кормандони муассисаҳои ҷамъиятӣ, онҳое, ки дар соли 1971 ё баъд аз он таваллуд
шудаанд, ва ҳамаи кормандони соҳаи тандурустӣ дахл мекунад.
Зеро гумон карда мешавад, ё ҳадди ақал ишора мешавад, ки дар ин муассисаҳои ҷамъиятӣ
хатари олудашавӣ ба меаслес махсусан баланд аст.
Ва шумо бояд бубинед, ки оё ин воқеан татбиқ мешавад ё не.
Ба иттилои Шӯрои Федералӣ дар соли 2020, дар Олмон дар маҷмӯъ 11 миллион нафар бояд исбот кунанд, ки онҳо
тавассути беморӣ ё эмбардорӣ ба сурхчашма масуният доранд.
Ин ки исботи масуният ба бемории вирусӣ масъалаи нисбатан норӯшан аст, мавзӯи дигар
аст, ки мо онро каме дертар баррасӣ хоҳем кард.
Аммо биёед ба ин назар андозем: дар солҳои 2014 то 2018 дар маҷмӯъ 430 хуруҷи касалии сурхча ба қайд гирифта шуд, ки дар онҳо
3 178 ҳодисаи сурхча сабт шуд, ва танҳо як-чоруми онҳо дар ин муассисаҳои ҷамъиятӣ рух додааст, ки дар
он кормандон бояд исботи масуният пешниҳод кунанд.
75 фоизи дигари ҳолатҳо дар ҷойҳое рух доданд, ки эмгузаронӣ ҳанӯз ҳатмӣ нест.
Инчунин нишон медиҳад, ки он чизе, ки дар ин ҷо аз ҷониби комиссияҳои ба ном коршиносон — Институти
Роберт Кох, STIKO ва мақомотҳои тандурустӣ — татбиқ мешавад, аз равиши мантиқӣ хеле дур аст.
Вазъи умумӣ эҳтимолан хуб маълум аст.
Касалии оспо (меаслес) қаблан хеле маъмул буд. Инҳо ҳалокатҳои оспо дар инҷо мебошанд.
Аз ин сабаб ман ба шумораи фавтиҳо ишора мекунам, на ба шумораи умумии ҳолатҳо, зеро, чунон ки қаблан шарҳ
додам, талаботи гузоришдиҳӣ танҳо соли 2001 ҷорӣ шуд.
Пештар ҳеҷ талаботи гузоришдиҳӣ вуҷуд надошт. Ин маънои онро дорад, ки шумораи воқеии ҳолатҳо то ин замон воқеан маълум нест.
Зеро ҳарчӣ дуртар дар гузашта меравед, барои бисёре аз одамоне, ки ба корь гирифтор буданд,
муроҷиат кардан ба духтур нисбатан маъмул набуд.
Вақте ки ман дар кӯдакӣ ба сурхча гирифтор будам, ман низ дар хона будам.
Ин ташхиси модар буд, ва ӯ гуфт: «Ҳоло ту чанд рӯз дар бистар мемонӣ ва вақте ки сиҳат
мешавӣ, боз бармехезӣ.» Ва ҳамин буд тамоми гап.
Албатта, ин дар омор инъикос намешавад. Аз ҳамин сабаб маргумирҳо рух медиҳанд.
Аммо маълум шуд, ки дар солҳои 1960-ум тахминан 100 то 200 марг аз меаслес ба қайд гирифта шуда буд.
Ман мегӯям «гӯё», зеро сабабият ҳеҷ гоҳ мутлақ нест.
Ва вақте ки ваксинаи сурхчал аввалин бор дар соли 1974 ҷорӣ шуд ва сипас дар соли 1976 маъракаи барҳам додани
сурхчал шиддат гирифт, ин рақамҳо аллакай ба таври назаррас то поёнтар аз 40 коҳиш ёфта буданд.
Ин маънои онро дорад, ки тамоюли коҳиши доимии шумораи ҳолатҳои омос ва маргҳо аз он аллакай пештар вуҷуд дошт.
Ҳеҷ гуна робитаи сабабӣ байни ин эмгузариҳо ва он вуҷуд надорад.
Аммо дар бораи ин омор як чизи дигар ҷолиб вуҷуд дорад.
Боз як бор дар бораи ин изҳороти RKI фикр кунед: як марг дар ҳар ҳазор ҳолат.
Дар солҳои 1960-ум ва 1970-ум, пеш аз ҷорӣ шудани эмгузаронии сурхча, мо 800 000 таваллуд доштем.
Ин маънои онро дорад, ки аз ин 800 000 таваллуд, агар ҳамаи онҳо эм карда мешуданд ё сатҳи фавтии сархал 0,1% мебуд, пас бояд
теъдоди хеле зиёди кӯдакон аз сархал мемурданд, зеро сархал бемории нисбатан маъмуле дар байни
кӯдакон буд, ки аксари онҳо гирифтор мешуданд.
Ва он гоҳ, агар воқеан аз ҳар ҳазор кӯдаке, ки ба сархӯшак гирифтор мешуд, яке мемурд, шумораи
маргҳо 50, 100 ё 150 нафар наметавонист хеле кам бошад.
Пас дар ин ҷо низ боз як бор мебинем, ки рақамҳо хеле озодона тағйир дода мешаванд, яъне рақами 1 ба 1000, ки бар
асоси ҳамаи маълумотҳои ҷамъоваришуда дар кишварҳои саноатӣ дар тӯли чанд даҳсолаи охир исбот карда намешавад.
Ва Додгоҳи Федералии Конститутсионӣ дар қарори худ таносуби 1 ба 10 000-ро қабул кард.
Ҳадди ақал дар чанд соли охир аз соли 2018 то 2024 шумораи ҳолатҳои сархӯшак, аз ҷумла маргҳо ва осеби
доимӣ, бо сархӯшак дар тарафи чап ва рубеола дар тарафи рост, рақамҳои расмии RKI мебошанд.
Пас мебинед, дар шаш сол ягон қурбонӣ набуд, ягон зарари доимӣ набуд.
Пас ин беморӣ ба ҳеҷ ваҷҳ наметавонад барои аҳолии умумӣ хатар эҷод кунад.
Ин маънои онро дорад, ки татбиқи банди назорати сироят, ки қаблан нишон дода шуда буд, аз рақамҳо дар маҷмӯъ бармеояд.
Агар мо боз ҳам ба қафо назар кунем, аз 7 092 ҳолати оташакӣ се марг воқеан ҳамчун натиҷаи оташакӣ гузориш шудаанд.
Аммо, албатта, савол ин аст: оё воқеан оспа истионо будааст?
Ман метавонистам танҳо даъво кунам, ки агар корь ба таври худҷӯш пеш рафта ва касе бидуни
ягон таъсири беруна аз табобат фавтида бошад.
Ман метавонам бигӯям, ки ҳа, албатта, корь барои инсонҳо омилест ҳалокатбор.
Аммо ҳангоме ки ман табобат мекунам ва ҳамзамон бо хатарҳо рӯ ба рӯ мешавам, албатта ҳама чиз дигар мешавад.
Пас ман ҳамеша имконият дорам, ки касе на танҳо аз бемории аслӣ, балки аз табобат низ фавтида бошад.
Ва дар он сурат, ҳатто дар мавриди корь, агар ҳолати кӯдак боз ҳам бадтар шавад, моддаҳои инвазивӣ низ истифода мешаванд.
Фақат фикр кунед, ки дар Иёлоти Муттаҳида чӣ гуна буд, вақте ки мегуфтанд, ки касе аз кӯдакон аз меаслес фавтидааст.
Бале, ба чунин кӯдак нафаскашии сунъӣ дода мешавад. Маълум шуд, ки беморӣ хеле дигар буд.
Аммо агар ман касеро вентилятсия кунам, ин маънои онро дорад, ки ман ӯро бо опиоидҳо седация мекунам, ором мекунам, шояд ба ӯ
ремдесивир медиҳам – ба ибораи дигар, баъзе доруҳои номаълуми зиддивирусӣ бо таъсироти ҷиддии тарафӣ – пас, ба ҳар ҳол.
Аммо ман ҳатто набояд то он қадар равам.
Хуб, имрӯз, хусусан дар беморхонаҳо, маъмул аст, ки ҳатто гармии ками баданро фавран поён оранд.
Ва махсусан вақте ки ҳарорат дар ваболаи сурхча болотар мешавад, доруҳои зиддиҳароратӣ истифода мешаванд.
Ва на бо бандажҳои голеностоп ё шояд бо аспирини қадимиву хуб, балки имрӯз, ҳатто барои кӯдакон, чораҳои
қавитар андешида мешаванд, масалан диклофенак ё ибупрофен.
Ва дар ин ҷо, дар Arzneimittel-Telegramm (Телеграммаи дору), шумо метавонед дар дастурҳои бастабандӣ бихонед, ки ин ду модда, ки
барои паст кардани гармӣ истифода мешаванд, метавонанд сардард, дилбеҳузурӣ, қай ва ҳатто менингити асептикӣ ба вуҷуд оранд.
Ба ибораи дигар, менингит он чизест, ки ҳамчун асрори ҳалокатбор ё сабаби ҷараёни вазнини сархалза (корь) баррасӣ
мешавад, ки аввал ба менингит ва сипас ба энцефалит меорад.
Ва ин, масалан, танҳо бо ёрии ҳамин доруҳо имконпазир аст.
Ва ман ягон ҳолатеро намедонам, ки дар сурати фавт кӯшиш мешуд муайян кунанд, оё таъсири терапия нақш дошт ё не.
Ин ба таври худкор аст; эълон мешавад, ки касе аз меасле фавтидааст.
Ва дар ниҳоят, эҳтимолан маълум мешавад, ки ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ аз меасиз намурдааст.
Чанд тадқиқот ҳастанд, ки возеҳ нишон медиҳанд, ки бе паст кардани ҳарорат бадан, ҳадди ақал дар кӯдакон,
метавонад бо раванди табиии беморӣ хеле хуб мубориза барад.
Ва ин, ки ин табби баланди охири беморӣ комилан зарур аст барои ба даст овардани сиҳатшавии қатъӣ.
Ва ман инчунин мехоҳам аз профессори донишгоҳ Гранингер иқтибос орам, ки баъзе аз шумо, агар австриягӣ бошед, шояд ӯро мешиносед.
Профессор Гранингер, ки, ба ҳар ҳол, то ҳол зинда аст, собиқ ҳамкорам дар AKH дар Вена, ки 30 сол мутахассиси
маъруфи ҷаҳонӣ оид ба бемориҳои сироятӣ буд, дар он замон гуфт:
Имрӯз одамон дигар наметавонанд ҳарорати дурустро ба вуҷуд оранд – ин хулосаи нигаронкунанда аст.
Қобилияти тавлиди гармии дохилӣ аз ҷиҳати рушди эволютсионӣ қадимтарин механизми дифоии мост.
Ва инчунин барои раванди беморӣ ва зинда мондани беморон муҳим аст, ки воқеан таб бошад.
Ва ҳамин тавр аст. Гранингер ҳеҷ гоҳ табиби тибби алтернативӣ набуд, балки духтури анъанавии ботаҷрибае буд, ки инро
гуфт, вале ҳамчун узви насли калонсол низ медонист, ки паст кардани ҳарорат метавонад ба касе ҷиддан зарар расонад.
Ва агар шумо инро бо доруҳое монанди диклофенак ё ибупрофен якҷоя кунед, он метавонад зарари
дучанд расонад ва ҳатто ба марг оварда расонад.
Ва агар мо хатари огоҳак ва эмгузаронии зидди огоҳакро бар асоси рақамҳои расмӣ баррасӣ кунем, мебинем, ки мо бо мафҳуми
комилан ғайримантиқонии эмгузаронии ҳатмӣ рӯ ба рӯ ҳастем.
Мо дар Олмон дар як сол аз 50 то 100 ҳодиса дорем.
Австрияро ҳамеша метавон ба даҳ қисм тақсим кард.
Нисфи ин ҳолатҳо ҳоло дар кӯдакон сабт шудаанд, яъне аз 25 то 250 ҳолат дар кӯдакон.
Ва сипас мо метавонем дар ҳар 5 то 10 000 ҳолат як марг дошта бошем.
Ин ҳамон чизест, ки омор воқеан нишон медиҳад, вақте ки ин маргҳо, ки эҳтимолан аз сабаби табобат рух додаанд,
ҳанӯз ҳам ҳамчун маргҳои сархӯшак ҳисоб карда мешаванд.
Ин маънои онро дорад, ки вобаста ба такроршавӣ дар як сол, мо ҳар 10 то 200 сол як марг дар байни кӯдакон хоҳем дошт.
Пас, дар бораи эмгузаронии сурхча чӣ гуфтан мумкин аст? Ҳатто лоббигарони эмгузаронӣ ҳам иқрор мекунанд, ки ҳар
сол бояд як ё ду нафар аз эмгузаронии сурхча бимиранд.
Дар Олмон тақрибан як миллион эмгузаронӣ гузаронида мешавад.
Ва ҳадди ақалле, ки барои ҳар эмгузаронӣ зикр мешавад, як марг дар як миллион эмгузаронӣ аст.
Як то ду марг, бар асоси маълумоти расмии RKI, ва инчунин маълумоти расмии RKI: 100 таъсири
ҷиддии паҳлӯӣ дар як сол, аз ҷумла зарари доимӣ.
Ин интизор меравад. Дар муқоиса бо як марг дар байни кӯдакон, ки ҳар 10 то 200 сол як бор рух медиҳад.
Ҳангоми баррасии ҷонибҳои мусбат ва манфӣ, ҳеҷ мутахассиси масъули соҳаи тиб ва, дар асл, ҳеҷ сиёсатмадори
масъул ҳеҷ гоҳ наметавонад ба ҷонибдории эмгузаронӣ, ва албатта на ба эмгузаронии ҳатмӣ, қарор қабул кунад.
Зеро вазъ бадтар мешавад: корь то охири умр масунияти доимӣ мебахшад.
Ин маънои онро дорад, ки шахсе, ки як бор сурхак гирифтааст, дигар ҳеҷ гоҳ боз сурхак намегирад.
Ин ба оспо баробар аст. Ҳар касе, ки оспо гирифтааст, боз онро намегирад.
Аммо пас аз эмгузаронӣ ҳама чиз дигар менамояд.
Ҳеҷ як эмкунӣ вуҷуд надорад, агар касе умуман ба самаранокии эмкунӣ бовар дошта бошад; ҳеҷ кадоме аз онҳо
тибби асосёфта бар далелҳо нест, зеро онҳо бо тадқиқоти дурусти плацебо санҷида нашудаанд.
Пас ҳатто лоббигарони эмкунӣ маҷбур мешаванд эътироф кунанд, ки эмкунӣ сатҳи антителоҳоро нисбат
ба гирифтор шудан ба беморӣ пасттар мегардонад.
Ва, албатта, бемориҳо метавонанд боз такрор шаванд.
Ва ҳоло мо мефаҳмем, ки аҳолие, ки солҳо ё даҳсолаҳо эм шудаанд, нисбат ба аҳолие, ки аксарият одамони
он масунияти табиӣ доранд, масунияти заифтар доранд.
Албатта! Зеро масуният, ҳатто дар беҳтарин ҳолат, нокомил аст, агар он умуман ба даст оварда шавад.
Модарони эмшуда сатҳи антителоҳояшон пасттар аст ва аз ин рӯ аз аввалин лаҳзаҳо ба фарзандонашон антителоҳои камтар мегузаронанд.
Ин маънои онро дорад, ки бар асоси ин далелҳо, ки онҳоро низ Институти Роберт Кох тасдиқ кардааст, равшан
аст, ки ман наметавонам бо воксинация омос ё дигар бемориҳоро коҳиш диҳам ё ҳатто нест кунам.
Баръакс, агар сатҳи эмкунӣ баланд бошад ё ҳатто эмкунӣ ҳатмӣ бошад, ман такрор ба такрор ҳолатҳои нави бемориро ба вуҷуд
меорам, ки дар аҳолие, ки воқеан зуд-зуд ба ин беморӣ гирифтор мешавад, рух дода наметавонанд,
зеро дар акси ҳол масунияти табиӣ ташаккул меёбад.
Ва инро бо ин сатҳҳои антителоҳо ошкор кардан мумкин аст.
Ва, албатта, чуноне ки мегӯянд, ин сатҳҳои антителаҳо то андозае фиребанд, ки ин низ муҳим аст, ки донист.
Зеро, чунон ки ман дар оғоз гуфтам, агар касе намехоҳад дар доираи ин талаботи эмгузаронӣ дар Олмон эм гирад, албатта
метавонад санҷиши антителаҳо гузаронад, то нишон диҳад, ки антителаҳои кофӣ дорад ва ба эмгузаронӣ ниёз надорад.
Аммо ин антителаҳо нишонаи чӣ мебошанд? Мо медонем, ки бо ин санҷишҳои ELISA барои IgG ҳатто шахсе, ки воқеан меаслис
гузаронидааст, сатҳҳои он қадар паст аст, ки бар асоси натиҷаи санҷиш воқеан бояд эм карда шавад,
гарчанде ки ӯ аллакай меаслисро паси сар кардааст.
Ин маънои онро дорад, ки мо аллакай мебинем, ки тамоми ин воқеан маъно надорад.
Ва ин комилан равшан аст, зеро тибқи нуқтаи назари расмӣ, мо дар ин ҷо бо «бемории вирусии» рӯбарӯ ҳастем.
Ва бемориҳои вирусиро асосан масунияти ҳуҷайравӣ мубориза мебарад, на антителоҳо.
Ва вақте ман антителаҳоро чен мекунам, ки дар мавриди коронавирус низ ҳама беҳуда буд, пас
ман дар бораи масуният ҳеҷ маълумоте надорам.
Аммо аллакай чунин аст, ки ин маҷбуркунии ғайримустақим барои эмгузаронӣ дар Олмон аз шахсони дахлдор талаб мекунад, ки исботи
масуният дошта бошанд, ҳарчанд то ҳол онро чунин номида намешуд.
Аммо ҳамин чизест, ки ин қонуни пандемия дар оянда моро барои ҳама гуна бемориҳо таҳдид мекунад.
Мо гунаҳкорон ҳастем ва дар ҳолати шубҳа бояд исбот кунем, ки мо иммунитет дорем.
Ва азбаски онҳо моро ҳамчун шаҳрвандон бовар намекунанд, мегӯянд: «Бале, мо танҳо ба
санҷишҳое бовар мекунем, ки худамон мегузаронем.»
Аммо ҳеҷ санҷише вуҷуд надорад, ки метавонад иммунитет ба ягон бемориро исбот кунад. Муҳим аст, ки ҳамеша аз ин огоҳ бошед.
Аммо мо ҳатто бештар медонем: на танҳо ҳимоя аз такрори сурхчашма пас аз гирифторӣ 100 фоиз самаранок аст, балки
сурхчашма, мисли дигар бемориҳои кӯдакӣ, маънои онро дорад, ки бисёр бемориҳо дар синни калонсол камтар рух медиҳанд.
Ин маънои онро дорад, ки дар маҷмӯъ, гузаштани бемориҳои кӯдакӣ ба ҳифзи саломатӣ мусоидат мекунад.
Аз ин рӯ, бешубҳа, масалан, заифии нутқ ва пешоб кардани шабона дар кӯдакон пас аз гирифтани омос нопадид мешаванд.
Ҳоло гузоришҳо ҳастанд, ки 32 бемории музмин пас аз сирояти корь беҳтар мешаванд ё нопадид мешаванд.
Дар тӯли солҳои зиёд Беморхонаи кӯдакони Базел бо мақсади махсус дар беморони гирифтори синдроми нефротикӣ, ки бемории гурда аст,
сирояти сархӯшак (меалес)-ро ба вуҷуд меовард, зеро маълум буд, ки пас аз сирояти сархӯшак синдроми
нефротикӣ бидуни ягон табобат нопадид мешавад, ки шояд солҳо пеш кӯшиш мешуд онро табобат кунанд.
Склерози сершоха дар синни калонсолӣ низ дар онҳое, ки дар кӯдакӣ бемориҳои монанди корь доштанд, хеле камтар маъмул аст нисбат
ба онҳое, ки чунин бемориҳоро надоштанд ё эм гирифта буданд.
Ва мо инчунин медонем, ки дар кишварҳои сеюм кӯдакон, агар дар кӯдакӣ сурхча гирифта бошанд,
камтар осебпазир ба паразитҳо ва малярия ҳастанд.
Пас ин нуқта хеле муҳим аст.
Зеро агар шумо ҳоло касеро маҷбур кунед, ки бемории табииро, масалан корь, гузаронад, ки собит шудааст дар
ояндаи ҳаёт манфиатҳои зиёди саломатӣ меорад, пас ин низ поймол кардани озодии интихоби ӯ дар ҳаёт аст.
Он мегӯяд: «Бале, эҳтимолан мо бо эмгузаронӣ шуморо аз меаслес эмин хоҳем дошт, аммо ин кафолат дода намешавад.»
Ҳоло мо медонем, ки ҳадди ақал 30 фоизи ҳолатҳои омос дар байни шахсони эмшудаанд ва ин рақамҳо афзоиш меёбанд.
Ва мо бояд инчунин бигӯем, ки ин манфиатҳои саломатӣ пас аз эмгузаронии мо алайҳи сӯхтапӯст
тавассути сирояти табиии он таъмин намешаванд.
Ва сипас касе бояд ҷанбаҳои мусбат ва манфиро баррасӣ кунад, ва ман бовар дорам, ки қариб ҳеҷ кас дар он сурат ба ҷонибдории
эмгузаронӣ қарор намедиҳад, аммо дар он ҳолат ин дигар масъалаи интихоб нест, балки маҷбур кардани онҳо ба ин кор аст,
гарчанде барои шахси дахлдор камбудиҳои объективӣ вуҷуд доранд.
Ва, чун пештар зикр кардам, ҳоло ки мо коҳиши бемориҳои кӯдакона, монанди сархӯшак, дидаем, мо афзоишро эҳсос мекунем, ки фавран аз
ҷониби Институти Роберт Кох ё Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ҳамчун даъвати амал қабул мешавад, мегӯянд, ҳа, ҳоло мо бо авҷгирии нави
бемориҳо рӯ ба рӯ ҳастем, бинобар ин бояд ҳоло эмгузаронӣ кунем.
Албатта, ин пурра вокуниши нодуруст аст. Баръакс, ин хуруҷҳое, ки мо ҳоло боз мебинем, дар асл
ногузиранд, мувофиқи он чизе, ки ман қаблан гуфта будам.
Бо афзоиши шумораи одамоне, ки табиатан камтар гирифтори сархӯш мешаванд ва бештар эмгузаронӣ мешаванд, масунияти ба
сархӯш бояд коҳиш ёбад. Ва бо ин, сархӯш боз маъмултар мешавад.
Ва он гоҳ он наметавонад сабаби он бошад, ки сурхчаро беморие ҳисоб кунанд, ки бар зидди он эмгузаронӣ зарур аст.
Пас мо як бемории нави сироятӣ дорем, ки ин ба дигар бемориҳо низ дахл мекунад.
Сипас мо ин эмгузариро бо истифода аз патогени заифшуда мегузаронем.
Он ҳамеша ҳифози нокомилро пешниҳод мекунад.
Аммо агар он патогени заифшуда бошад, аз назари тибби анъанавӣ он ҳанӯз ҳам патоген аст
ва бешубҳа метавонад беморӣ ба вуҷуд орад.
Ва ҳақиқат ин аст, ки дар ҳеҷ ҷои ҷаҳон касе пас аз эмгузаронӣ барои 10 ё 14 рӯз ҷудо намешавад.
Пас аз эмгузаронӣ он фавран дубора ба аҳолии инсонӣ баргардонида мешавад ва аз ин рӯ равшан аст, ки ин патогенҳои заифшуда
метавонанд ба таври табиӣ ба дигар одамон интиқол ёбанд.
Ин маънои онро дорад, ки бо ҳар эмгузаронӣ хатари табиӣ паҳншавии беморӣ боз афзоиш меёбад.
Ин маънои онро дорад, ки мо сироятҳои нав хоҳем дошт, зеро патогенҳои заифшуда дар гардиш ҳастанд ва мо муҳофизати
масуниятиро нисбат ба бемории табиӣ сусттар таъмин мекунем.
Ва сипас шумо кӯшишҳои эмкунӣро шиддат мебахшед, ва вақте ки ин корро мекунед, бемориҳои сироятӣ боз ҳам бештар мешаванд.
Ва ҳамин чизест, ки мо дар панҷ соли охир дар чандин кишвар бо сатҳи баланди эмгузаронӣ алайҳи бемориҳои кӯдакон боз дидаем.
Инҷо, масалан, шумо метавонед ҳолатҳои омосро дар минтақаи Аврупо низ бубинед. Ин ҳолатҳои гузоришшудаанд, сутунҳои
сурх. Ва шумо метавонед хатти кабудро дар боло бубинед, ки он вақт (танҳо) як доза татбиқ шудааст.
Ин кор муддати тӯлонӣ борҳо анҷом дода шудааст ва дозаи дуюм одатан дода намешуд; танҳо
дар 25 соли охир ба он афзалият дода шудааст.
Ва, чун мебинед, сатҳи дозаи дуюм ҳоло ба зиёда аз 90 дарсад расидааст.
Оё ин боиси камтар маъмул шудани ин бемориҳо шуд? Албатта не.
Ва ин низ дахолати навбатиест, ки қонунгузор дар ин ҷо анҷом медиҳад.
Пас эътироф мешавад, ки тибқи тибби анъанавӣ, аввалин эмгузаронӣ 95 фоизи масуният мебахшад.
Агар шумо боз 12 то 15 моҳ бе дозаи дуюм интизор шавед, масуният то 98 фоиз меафзояд.
Ва пас аз дуюмин эмгузаронӣ мегӯянд, ки сатҳи муваффақияти эмгузаронӣ беш аз 99 фоиз аст.
Дар асл, бошад, эмгузаронии дуюм барои беш аз 95 аз 100, ё дақиқтараш 98 аз 100, комилан чораест нолозим, зеро тибқи
тибби маъмулӣ пас аз эмгузаронии аввал — агар шумо танҳо мунтазир шавед — аллакай 98 фоизи масуният ташаккул ёфтааст.
Ва бо вуҷуди ин шумо ҳанӯз ҳам дуюмин воксина мегиред, ки хатарҳояш дақиқан ҳамон хатарҳоест, ки дар воксинаи аввал буданд.
Ин маънои онро дорад, ки дар натиҷа хатари як марг дар як миллион ва ҳадди ақал 100 бемории вазнин дар як миллион вуҷуд дорад.
Ва ин бо вуҷуди он аст, ки ман бояд иқрор шавам, аксари одамон дар асл ба онҳо ниёз
надоранд. Дар асл, дар 98 ҳолат аз 100 онҳо беҳудаанд.
Аммо шумо мебинед, ки мардум намехоҳанд санҷанд, ки оё он нолозим аст; онҳо танҳо мехоҳанд онро
бори дуюм анҷом диҳанд. Ин низ тибби мантиқӣ нест.
Ва ҳангоме ки дар ин мавзӯъ ҳастем, ман мехоҳам мавзӯи «ҳифзи гуруҳ»-ро бозбинӣ кунам.
Ин боз як истилоҳи мӯд аст, ки дар тиб бисёриҳо онро истифода мебаранд, дар ҳоле ки аксари
онҳо ҳеҷ гоҳ бо ин мавзӯъ сарукор надоштаанд.
Ва ин се каҷҳо се асари муҳими мавзӯиро, ки эҷод шудаанд, нишон медиҳанд.
Хати кабуд кори Фокс аз соли 1971 аст.
Як кори методологӣ комилан фалокатбор, ки бинобар ин бар асоси тахминҳои пурра бардурӯғ бунёд ёфтааст.
Ва дар он ҷо шумо масунияти гуруҳиро мебинед, он ҷо омили R аст.
Яъне ин омили сироятӣ нишон медиҳад, ки беморӣ то чӣ андоза ба осонӣ паҳн мешавад.
Чуноне ки медонед, ин дар робита ба вируси коронавӣ борҳо зикр шудааст: «Фактори R бояд аз 1 камтар нигоҳ дошта шавад.»
Дар беҳтарин ҳолат, он 2 буд, тавре даъво карда мешуд. Ва инчунин дар ин ҷо 2 қайд шудааст.
Пас, бо ин коэффисиенти R барои коронавирус, ки 2 аст, мувофиқи кори Фокс, ки тамоми маълумот то соли 2020 бар он асос ёфта буд,
барои ба даст овардани иммунитети гуруҳӣ 50 дарсад зарур аст.
Ҳамин аст он 60 ё 80 дарсад, ки гузориш шуда буд.
Ин ба ягон тадқиқоти илмӣ ҳеҷ рабте надорад.
Аммо азбаски кори Фокс низ бар асоси тахминҳои пурра бардурӯғ бунёд ёфтааст, он дар соли 2020 дар ин ҷо
ду гурӯҳи дигари таҳқиқотӣ боз ҳисоб кардаанд. Бори дигар, арзиши R баробар ба 2 аст.
Як гурӯҳ ба 10 фоиз мерасад, дигараш ба 20 фоиз.
Ин маънои онро дорад, ки ин сатҳҳо ҳастанд, ки шумо бояд бигӯед, агар шумо эмгузариро тавсия диҳед, 10–20 фоизи мардум
дар як кишвар онро мегиранд, зеро намехоҳанд дар бораи он фикр кунанд, ба духтур мераванд ва эмкуниро мегиранд.
Барои ҳифзи гуруҳам ба ман ягон чораҳои маҷбурӣ ё чизе дигар лозим нест.
Ва агар беморӣ ҳоло сирояткунандатар шуда бошад, мо барои омос арзиши хеле баланди R дорем, ки
тахминан 15 то 17 аст, ки дар ин ҷо ҳатто зикр нашудааст.
Ҳатто дар он сурат ҳам онҳо ҳеҷ гоҳ наметавонистанд 80 ё 90 фоизи ҳимояи гуруҳро таъмин кунанд; дар беҳтарин
ҳолат онҳо метавонистанд 60 то 70 фоизро ба даст оранд.
Ва азбаски ҳанӯз пеш аз ҳатмӣ шудани эмгузаронӣ сатҳҳои мо аллакай хеле болотар аз 80 фоиз буданд, ҳатто ин
тадқиқотҳо низ идеяи муҳофизати гуруҳиро самаранок намедонанд – ки, албатта, хеле баҳсбарангез аст.
Ва инчунин ин истилоҳест аз тибби байторӣ, чунон ки мебинед: «муҳофизати гуруҳ».
Хуб, ин масъала шубҳанок аст...
Пас онро низ бо ин кор асоснок кардан мумкин нест.
Аммо мушкилот дар он аст, ки бо сатҳи кунунии эмгузаронӣ мо на танҳо мебинем, ки теъдоди пиронсолон – чунон ки гуфтам, онҳое, ки
синнашон аз 20 сола боло аст, ҳоло нисфи ҳамаи ҳолатҳоро ташкил медиҳанд – меафзояд ва онҳо сироят мешаванд,
балки аксари сироятшудагон ҳоло шахсони эмкурда мебошанд.
Ҳамин тавр, дар ҳар як хуруҷ, агар пурсед, метавонед маълум кунед – мақомот хеле эҳтиёткор ҳастанд, аммо ба ҳар ҳол шумо
метавонед фаҳмед, ки ҳадди ақал 30 фоизи гирифторон эм шудаанд.
Ҳамин бас барои он, ки дар ин ҷо ягон таъсири муҳофизатӣ вуҷуд дошта бошад.
Як кас як бор 18 гузориш дар бораи хуруҷи касалии корь дар байни хонандагони мактабҳоро баррасӣ
кард. Сатҳи эмгузаронӣ аз 71 то 99,8 дарсад буд.
Ва ин равшан аст: агар ҳоло, масалан, дар Олмон яке аз онҳоро дошта бошем – ва мо воқеан барои кӯдакони боғча ва
мактаб ин эмгузаронии ҳатмиро дорем – пас шумо метавонед гумон кунед, ки ҳатто зарур нест, ки пурсед.
Албатта, онҳо ҳама эм гирифтаанд, вагарна дар мактаб намебуданд.
Пас ин маъно дорад, ки ин сатҳҳои баланди эмгузаронӣ ҳеҷ чизро пешгирӣ намекунанд.
Баръакс, ин бемориҳо такрор мешаванд, хусусан вақте ки ба назар мегиред, ки эмгузаронӣ гузаронида мешавад ва
кӯдакон ҷудо намешаванд ва ҳанӯз ҳам дар муассисаҳои ҷамъиятӣ бо дигар кӯдакон қарор доранд.
Ин бештар эҳтимол дорад, ки паҳншавии минбаъдаи сархӯшак ба вуҷуд ояд.
Ин як таҳқиқотест, ки аз ҷониби Голдман ва Миллер гузаронида шудааст, ки онҳо онро дар давоми ду сол барои
шумораи гуногуни кишварҳо ба тарзи дигар ҳисоб кардаанд. Дар ин ҷо, масалан, он барои 30 кишвар ҳисоб шудааст.
Дар ин ҷо шумо метавонед шумораи эмкуниҳое, ки кӯдакон дар меҳвари X дар поён мегиранд,
ва сатҳи фавтии кӯдаконро дар меҳвари Y бинед.
Ин сабабият нест, аммо ин як ҳамбастагии хеле, хеле қавӣ аст, яъне R = 0,70, ки дар сатҳи 0,1 фоиз аҳамияти статистикӣ
дорад, яъне ҳар қадар дар кишварҳо эмкунӣ бештар гузаронида шавад, ҳамон қадар сатҳи фавтии кӯдакон баландтар мешавад.
Аз ин ҷо муайян кардани сабабият ғайриимкон аст. Аммо агар ҳамбастагӣ баланд бошад, бояд сабабиятро таҳқиқ кард.
Ва дар асл, бояд баръакс бошад.
Ҳар қадар кӯдакон эмкуниҳои бештар гиранд, ҳамон қадар онҳо бояд солимтар бошанд ва эҳтимолияти
маргашон камтар шавад. Аммо ин ҳамбастагӣ вуҷуд надорад.
Ин маъно дорад, ки ин ҳамбастагӣ бешубҳа нишон медиҳад, ки эмгузаронӣ саломатии кӯдаконро ҳифз
намекунад, зеро бе ҳамбастагӣ сабабият вуҷуд надорад.
Ва ин сабабият барои беҳтар шудани саломатии кӯдакон тавассути эмгузаронӣ вуҷуд надорад.
Ва таъсири воқеии ин ваксинҳоро дар як таҳқиқоти ваксина, ки ахиран аз ҷониби GSK дар Англия гузаронида шуд, дидан мумкин аст
– бо давраи мушоҳида то 42 рӯз, ки дар ҳар сурат хеле кӯтоҳ аст.
Пас ин маъно дорад, ки бемориҳои музминро умуман ташхис кардан ғайриимкон аст.
Аммо ҳеҷ гуна омӯзиши мушоҳидавӣ дар байни кӯдакон гузаронида нашудааст; ба ҷои ин,
кӯдакон дар доираи як тадқиқот эм карда шуданд.
Пас ин масъала аз ҷиҳати ахлоқӣ беш аз шубҳанок аст.
Панҷоҳ фоизи кӯдакон – ҳамчун хушомади омадан ба ин сайёра – таъсироти номатлуби нохоста.
6,1 фоиз дар фаъолияти ҳаррӯзаашон осеб диданд. 2 фоиз таъсироти ҷиддии паҳлӯро эҳсос карданд.
Ва ҳамаи ин барои эмгузарониие буд, ки бояд кӯдаконро дар ояндаи ҳаёт муҳофизат мекард.
10 фоизи кӯдакон маҷбур шуданд ба шуъбаи ёрии таъҷилӣ муроҷиат кунанд.
Оё барои ҳамин мо эм мегузаронем? Оё чунин тадқиқотҳо гузаронида мешаванд? Ин наметавонад дуруст бошад!
Агар умуман дар бораи ягон эмгузаронӣ фикр карда шавад, ба назари ман ин танҳо аз он сабаб аст, ки дар ҳолатҳои хеле
кам он метавонад ба шахси дахлдор зараре расонад, ки шояд онро пурра истисно кардан ғайриимкон аст.
Аммо бо назардошти он ки онҳо хеле маъмуланд, танҳо метавон тасаввур кард, ки онҳо чӣ гуна моддаҳои даҳшатноканд.
Ва агар шумо муддати дарозтар назар мекардед, пас аз 180 рӯз 3,4 фоиз бемориҳои нави музмин доштанд.
Пешгӯӣ кардан ғайриимкон аст, ки дар солҳои оянда бо ин кӯдакон чӣ рӯй хоҳад дод.
Пас, биёед хулосаро ҷамъбаст кунем: корь бемории қадимаи кӯдакон аст, ки калонсолонро
камтар фаро мегирифт. Ҳоло ин вазъ тағйир ёфтааст.
Аммо ин ҳолат, агар бе табобат монад, дар кӯдакон эҳтимолан мураккабиҳои ҷиддӣ ба бор намеорад ва марговар нест.
Ва аз ин рӯ ҳолате, ки метавонад дар оянда ба саломатӣ таъсири мусбат расонад.
Шумо на танҳо ба корь масунед, балки хатари гирифтор шудан ба бисёр бемориҳои дигар низ ба таври назаррас камтар аст.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки «ваксинагузории муҳофизатӣ», ки гӯё бояд як навъ ҳифозатро таъмин кунад, дар асл
наметавонад ҷиддӣ барои сӯхтаги ё дигар бемориҳо баррасӣ шавад.
Зеро ҳамаи ин эмгузариҳо метавонанд ба бемориҳои вазнин ва ногаҳонӣ ва ҳатто марг оварда расонанд.
Ҳатто агар ин ҳамон қадар камёб бошад, ки лоббигарони эмгузаронӣ даъво мекунанд, хатарро
дар ҳар як ҳолат пешгӯӣ кардан ғайриимкон аст.
Ва он чизе, ки дар тамоми баҳс – аз ҷумла маҷбурсозӣ ба эм кардани COVID-19 – гум шудааст, ин аст, ки бар хилофи
чораҳои терапевтӣ, мо ҳамеша дар бораи табобати одамони солим сӯҳбат мекунем. Ва ин меъёрро хеле баланд мегузорад.
Ва агар шумо ҳоло ин эмгузарии сурхакро ҳатмӣ карда, ба он пойбанд шавед, пас ҷомеа ба ҷомеаи аблаҳон табдил меёбад.
Шилдбургерҳо, ки кӯшиш карданд алафро аз девори шаҳр бардоранд ва ба ин фикр расиданд, ки гов метавонад онро бихӯрад, аммо
намедонистанд чӣ гуна говро ба болои девор баранд, сипас ба фикри дурахшоне расиданд, ки говро бо ресмон боло
кашанд. Мутаассифона, вақте гов ба боло расид, он овезон шуд.
Ва ин аслан ҳамон вазъият аст, ки мо бо эмгузаронии зидди корь дорем.
Ташаккур барои диққати шумо.