Noong ika-1 ng Marso 2020, pumasok sa bisa sa Alemanya ang tinatawag na Batas sa Proteksyon laban sa Tuberculosis ng Dibdib.
Bilang bahagi ng obligasyong magbigay ng patunay ng proteksyon laban sa tigdas, may opsyon ang mga magulang na
dumalo sa konsultasyon sa kaukulang awtoridad sa kalusugan.
Ang mga konsultasyong ito ay naglalayong kumbinsihin ang mga magulang sa
pangangailangan ng tinatawag na bakuna laban sa tigdas.
Mga pahayag tulad ng "Mas kaunti ang pinsalang idudulot ng bakuna sa iyong anak kaysa kung magkakaroon siya ng tigdas", "Patuloy
nang bumababa ang kaso ng tigdas mula nang ipakilala ang bakuna", "Hindi magkakaroon ng tigdas ang iyong anak dahil lahat ng iba ay
nabakunahan na", "Ang bakuna ay nakakatulong sa herd immunity [(=herd immunity: ang isang komunidad ay (halos) protektado mula
sa isang nakakahawang sakit.)!" at "Lahat ito ay siyentipiko!"
Sa kanyang kasalukuyan at impormatibong presentasyon, pinabulaanan ni Dr. Gerd Reuther ang maraming pahayag ng
mga tinatawag na tagapayo sa pagbabakuna laban sa tigdas at ipinaliwanag kung bakit mahalaga ang mga sakit sa pagkabata.
"Ang tigdas, tulad ng iba pang mga sakit sa pagkabata, ay nagiging dahilan upang maging hindi gaanong
karaniwan ang maraming sakit sa paglaon ng buhay."
Ibig sabihin nito, sa pangkalahatan, ang pagdaan sa mga sakit sa pagkabata ay nakakatulong upang mapangalagaan ang kalusugan.
Kaya tiyak na ang pag-uutal at pag-ihi sa kama, halimbawa, ay maaaring mawala sa mga bata kapag nagkaroon na sila ng tigdas.
May mga ulat na ngayon na 32 uri ng talamak na sakit ay bumubuti o nawawala pagkatapos ng impeksyon ng tigdas.
Sa loob ng maraming taon, sinadya ng Ospital ng mga Bata sa Basel na magdulot ng impeksyon ng tigdas sa mga pasyenteng may
sindromang nephrotic, isang sakit sa bato, dahil alam na pagkatapos ng impeksyon ng tigdas ay nawawala ang
sindromang nephrotic nang walang anumang paggamot, na maaaring sinubukan nang maraming taon bago iyon.
Ang multiple sclerosis sa huling bahagi ng buhay ay mas bihira rin sa mga taong nagkaroon ng mga sakit noong pagkabata tulad ng
tigdas kaysa sa mga hindi nagkaroon nito o sa mga nabakunahan.
At alam din natin mula sa mga umuunlad na bansa na ang mga bata doon ay hindi gaanong naaapektuhan ng parasitikong impeksyon
at malaria kung nagkaroon sila ng tigdas noong bata pa sila.
Bihira lang marinig 'yan ng mga magulang!
Maglaan ng oras upang panoorin ang buong presentasyon ni Dr. Gerd Reuther at ipaalam ito sa mga magulang, sa inyong awtoridad
sa kalusugan, sa mga doktor, o sa mga politiko sa inyong lugar.
Salamat sa pagpapakilala.
Oo, niloloko tayo sa maraming paraan, gaya ng sinabi mo:
Niloloko tayo sa kasaysayan, sa kasaysayan ng medisina, at paulit-ulit din sa mga
katotohanan tungkol sa kasalukuyang medisina.
Ang mga dati'y ayaw maniwala ay nakita na, lalo na sa coronavirus, na hindi pala mapagkakatiwalaan ang opisyal na impormasyon.
At matagal nang totoo ito sa lahat ng sinasabi tungkol sa pagbabakuna.
At iyon ang dahilan kung bakit nais kong pag-usapan ngayon ang bakuna laban sa tigdas at ang sakit na tigdas, na ginawang babala,
na para bang ang tigdas ay isang napakaseryosong sakit na madalas humahantong sa malubhang komplikasyon at maging kamatayan.
At... – Sandali lang, kailangan kong lumipat sa presentasyon hanggang mawala iyon, oo, sige.
Kaya, mula pa sa simula, oo – ...kung saan ito ay, siyempre, isang kondisyon na sa umpisa ay may medyo
dramatikong anyo para sa lahat dahil sa mga sintomas sa balat.
Malinaw na may sakit ang isang tao kapag may mataas siyang lagnat.
Ngunit nagsisimula talaga ito sa ganap na hindi maaasahang impormasyong ipinapalaganap ng media at, sa
kasamaang palad, pati na rin ng mga opisyal na institusyon, kabilang ang World Health Organisation.
Kamakailan lamang, naglabas ang WHO ng pahayag na ang sitwasyon ay dramatiko, ibig sabihin tumaas ang mga pagdami
ng kaso ng tigdas sa mga bansa sa buong mundo mula 36 hanggang 57, isang pagtaas na 50 porsyento.
At sana ay mayroong 10.3 milyong kaso ng tigdas sa buong mundo, na may 107,500 pagkamatay.
Sapat na para malilito ka nang kaunti, dahil palagi lang inilalathala ng RKI ang parehong bilang, na
tatalakayin natin mamaya – at na hindi rin naman tama – na isang pagkamatay sa bawat 1,000 kaso ng tigdas.
Ngunit kung bibilangin mo, magiging isang kamatayan sa bawat 100 kaso ng tigdas. Paano 'yan mangyayari?
At ang buong kuwento ay nagiging mas kakaiba kapag tiningnan mo ang pinakabagong mahahalagang impormasyon mula sa WHO.
Sa nakalipas na 25 taon, nailigtas ng bakuna ang buhay ng 60 milyong tao.
Kung sasabihin mo, halimbawa, 100,000 na pagkamatay bawat taon, sa loob ng 25 taon, magiging 2.5 milyong pagkamatay iyon.
At paano kaya nakaligtas ng 60 milyong buhay ang isang pagbabakuna?
Kaya, malinaw na may hindi tama.
At kung magsisikap kang basahin nang mabuti ang detalyadong publikasyon ng WHO, matutuklasan mong hindi umasa ang WHO
sa mga datos mula sa pagmamasid, kundi sinasabi sa publikasyong ito na hindi sapat ang mga datos mula sa pagmamasid.
Kaya personal nilang tinanggap ang datos at ipinasimula ito sa pamamagitan ng isang
programang kompyuter, na tinatawag na Measles CFR.
At malinaw na hindi naglapat ang programang ito ng isang kamatayan kada 1,000, kundi isang
kamatayan kada 100. At ilang iba pang mga palagay.
Sa anumang kaso, ang kabuuang bilang ng mga kaso ng tigdas na naiulat dito ay ganap na hindi tumpak.
At ganoon din ito, kung titingnan natin ito sa medyo mas maliit na sukat, sa Europa.
Kung saan marahil ay kailangang muling linawin na ang Europa ay hindi ang Europa para sa World Health
Organisation, kundi ang Europa ng mga Kanlurang kapangyarihan.
Kasama rito ang Greenland, umaabot ang Europa hanggang sa Bering Strait, lahat ng lugar hanggang sa Vladivostok, at
makikita mo rin ang maliit na Israel, na wala talagang kinalaman sa Europa, ngunit kasama rin sa rehiyong Europeo.
Kaya, kung babasahin mo ang mga headline tulad ng "Dramatic increase in measles cases in Europe," maaaring may
ilang karagdagang kaso sa Israel o sa ibang maliit na bansa.
Ngunit iyon ay "Europa", hindi ang mga bansa ng European Union.
Ngunit ano nga ba talaga ang nangyayari sa European Union?
Noong 2023, mayroong 2,361 kaso ng tigdas sa 30 bansa ng EU.
Isang insidente na 5.2 kada isang milyong naninirahan.
Kaya hindi talaga ito karaniwang sakit, kundi, gaya ng alam natin sa medisina, isang napakabihirang sakit.
Lalo na kapag tiningnan mo ito sa paghahambing sa depinisyon na itinakda ng European Union para sa mga
bihirang sakit na pabor sa industriya ng parmasyutiko.
Pagkatapos ng lahat, ang industriya ng parmasyutiko ang ilang taon na ang nakalipas ay iginiit na dapat itong
maging responsable sa mga gamot para sa mga bihirang sakit.
Kailangan mo ng mga espesyal na kondisyon, at pagkatapos ay kailangan mong hanapin ang
depinisyon – ano ang isang bihirang sakit?
Ang isang bihirang sakit sa European Union ay yaong nakakaapekto sa hindi hihigit sa 5 sa bawat 10,000 katao.
Tingnan natin ang tigdas.
Manatiling bihirang sakit ang tigdas sa Europa kahit na sa Alemanya ay hindi natin nagkaroon ng humigit-kumulang 50
hanggang 500 kaso bawat taon, kundi 41,500 kaso ng tigdas.
Kahit ganoon, isa pa rin itong bihirang sakit.
Ibig sabihin nito, sa katotohanan, ang tigdas ay isang napakabihirang sakit.
At ito ang mga bilang na mayroon tayo ngayon, mula 2001 hanggang 2018.
Makikita mo ito nang malinaw sa kaliwa: noong 2001 ay may 6,000 kaso, noong 2008 ay may 500.
At ngayon, noong 2020, nang ipinatupad ang sapilitang pagbabakuna, mayroong 50 kaso.
Kaya nangangahulugan iyon na talagang maliit na bilang ng mga kaso ang pinag-uusapan natin dito.
At kawili-wili rin na ngayon, sa 2020, mayroong 50 kaso ng sapilitang pagbabakuna... – na siyang mas tamang
termino, dahil hindi talaga dapat magsalita ng obligasyon.
Medyo parang pagtupad sa isang tungkulin. Isang sapilitan ito.
Ngunit ayon sa batas, ang aktwal na ipinapahayag dito ay pagpipilít na magpabakuna.
Dapat sabihin na ang pag-unlad na ito lamang sa nakalipas na 20 taon ang nagpapakita kung saan
nakapaloob ang objektibong pangangailangan nito.
Ang pinaka-kapansin-pansing pagbabago sa nakalipas na 20 taon ay ang pagbaba mula 6,000 hanggang 766 sa
pagitan ng 2001 at 2003. At ano ang nangyari doon?
Hindi nagbago ang antas ng pagbabakuna. Walang sapilitang pagbabakuna.
Hindi, ang nangyari ay ipinakilala ang obligasyon na iulat ang mga kaso ng tigdas, na sa unang tingin ay tila walang katuturan.
Ibig sabihin, kung pipilitin ko ang mga doktor na iulat sa mga awtoridad sa kalusugan ang mga kaso ng tigdas, bumababa ang
bilang ng mga kaso sa sampung porsyento. Paano 'yan nangyayari?
Ang tanging paliwanag, sa aking pananaw, ay malamang na ito ang tunay na mga numero.
Ngunit ang mga naunang bilang, na 6,000 at mas mataas pa noong dekada 1990, ay hindi kailanman naging tumpak.
Malinaw na imbento lang ang mga ito, dahil paano pa ipapaliwanag na sa sandaling pinaparusahan ang mga doktor dahil
hindi nila iniulat ang sakit sa mga awtoridad sa kalusugan, biglang bumababa ang bilang ng mga kaso?
Hindi iyon maaaring totoo. Kaya, tulad ng nakita natin sa ibang mga kaso, dapat nating ipagpalagay na ang mga bilang ay
inimbento ng Robert Koch Institute sa loob ng maraming dekada.
Mula nang ipatupad ang kinakailangan sa pag-uulat, lumitaw ang isa pang penomenon na hindi makikita sa mga numerong ito,
ito ay ang pagtaas ng karaniwang edad ng mga kaso ng tigdas.
Sa kasalukuyan, kalahati ng lahat ng kaso ng tigdas ay nasa mga taong higit sa 20 taong gulang.
Ibig sabihin may nagbago. At dapat ding ipalagay na may ugnayang sanhi at bunga sa mga pagbabakuna.
Sa loob ng maraming siglo, hindi sakit na nakakaapekto sa mga matatanda ang tigdas.
Ito ay mga napakabihirang kaso. Sa halip, ito ay isang pansamantalang suliranin sa pagsisimula.
Kung hindi na iyon ang kaso, tiyak na may salik na nakakaapekto.
At ang tanging salik na makatuwiran sa ngayon ay ang pagpapatupad ng pagbabakuna.
Sa anumang kaso, ang kabuuang sitwasyon ay ganoon na ang sakit ay napakabihira.
At kung kukuwentahin mo na ang karaniwang doktor ay may kabuuang humigit-kumulang 200,000 na pakikipag-ugnayan sa pasyente sa loob
ng 30 taon ng pagsasanay, kailangan ng isang karaniwang doktor na magtrabaho ng 150 taon para makakita ng isang kaso ng tigdas.
Gayunpaman, ito ay tinuturing na isang "espesyal na panganib sa kalusugan".
Iyon ang nakapangilabut na bagay, dahil ayon sa Infection Protection Act, ang banta ng pagkalat ay: isang nakakahawang
sakit na, dahil sa klinikal na malulubhang anyo ng pag-usad at sa paraan ng pagkalat nito, ay maaaring
magdulot ng seryosong panganib sa pangkalahatang publiko.
Ang tanong ay, paano ito magagawa para sa isang sakit na napakabihira at, ayon sa opisyal na datos, napakabihira
ring nagkakaroon ng malubhang o nakamamatay na kurso?
Hindi iyon talaga posible. Ngunit ang seksyong ito ng Infection Protection Act ay ginamit upang bigyang-katwiran ang di-tuwirang
pagpipilít na magpabakuna laban sa tigdas sa Alemanya.
Hindi lahat ay naaapektuhan. Tulad ng nakikita ko rito sa mga monitor, karamihan sa kanila ay ipinanganak
bago ang 1971, masasabi natin, at dahil dito ay nakikinabang sila sa biyaya ng maagang pagsilang.
Maiiisip ng isa na may isang tao na hindi maaapektuhan.
Gayunpaman, ang sinumang ipinanganak pagkatapos ng ika-31 ng Disyembre 1970 ay kailangang magpakita ng patunay na nagkaroon
na sila ng tigdas o na sana'y nabakunahan sila laban dito.
Ito ay nalalapat sa mga bata sa nursery at paaralan, mga empleyado ng mga pasilidad sa komunidad, mga ipinanganak noong 1971 o mas
maaga, at lahat ng mga manggagawa sa pangangalaga ng kalusugan.
Dahil ipinapalagay, o hindi bababa sa ipinahihiwatig, na may partikular na mataas na panganib
ng tigdas sa mga pasilidad na komunal na ito.
At kailangan mong tingnan kung talagang naaangkop iyon.
Ayon sa impormasyon mula sa Pederal na Konseho noong 2020, kabuuang 11 milyong tao sa Alemanya ang kailangang
patunayan na sila ay may resistensya laban sa tigdas sa pamamagitan ng pagkakasakit o pagbabakuna.
Ang katotohanang ang pagpapatunay ng kaligtasan sa isang viral na sakit ay isang medyo malabong
usapin ay ibang kuwento, na tatalakayin natin mamaya.
Ngunit tingnan natin ito: sa pagitan ng 2014 at 2018, nagkaroon ng 430 pagsabog ng tigdas na may 3,178 kaso ng tigdas, kung saan
isang-kapat lamang ang naganap sa mga pasilidad ng komunidad kung saan kinakailangang magpakita
ng patunay ng pagiging immune ang mga empleyado.
Ang natitirang 75 porsyento ng mga kaso ay naganap sa mga lugar kung saan hindi pa rin sapilitan ang pagbabakuna.
Ipinapakita rin nito na ang ipinatutupad dito ng tinatawag na mga komiteng eksperto ng Robert Koch Institute, STIKO, at ng mga
awtoridad sa kalusugan ay malayo sa isang makatwirang pamamaraan.
Marahil ay kilala na ng lahat ang kabuuang sitwasyon.
Noong nakaraan, mas karaniwan ang tigdas. Ito ang mga pagkamatay dahil sa tigdas dito.
Kaya tinutukoy ko ang bilang ng mga namatay at hindi ang kabuuang bilang ng mga kaso, dahil, gaya ng ipinaliwanag ko kanina,
ipinakilala lamang ang kinakailangang mag-ulat noong 2001.
Noong una, walang kinakailangang mag-ulat. Ibig sabihin, hindi talaga alam ang aktwal na bilang ng mga kaso bago ito.
Dahil habang mas bumabalik ka sa nakaraan, karaniwan na para sa maraming taong nagkaroon ng
tigdas na hindi man lang kumonsulta sa doktor.
Nang nagkaroon ako ng tigdas noong bata pa ako, nasa bahay din ako.
Iyon ang diagnosis ng ina, at sinabi niya, "Manatili ka na lang sa kama ng ilang araw, at saka ka
bumangon kapag magaling ka na." At iyon lang ang lahat.
Siyempre, hindi iyon lumalabas sa estadistika. Kaya may mga pagkamatay.
Ngunit lumalabas na noong dekada 1960, mayroong pagitan ng 100 at 200 na diumano'y pagkamatay dahil sa tigdas dito.
Sinasabi kong diumano dahil hindi tiyak ang sanhi at bunga.
At nang unang ipakilala ang bakuna laban sa tigdas noong 1974, at noong 1976 ay pinalakas ang kampanya para
tuluyang mawala ang tigdas, ang mga bilang na ito ay bumaba nang malaki hanggang sa mas mababa sa 40.
Ibig sabihin nito ay ang patuloy na pagbaba ng mga kaso ng tigdas at ng mga pagkamatay dahil dito ay umiiral na bago pa man noon.
Walang anumang sanhi-at-bunga na ugnayan sa pagitan ng mga pagbabakuna na ito at niyon.
Ngunit may isa pang kawili-wili tungkol sa estadistika.
Isipin muli ang pahayag na ito mula sa RKI: isang pagkamatay sa bawat isang libong kaso.
Noong dekada 1960 at 1970, bago ipinakilala ang bakuna laban sa tigdas, nagkaroon tayo ng 800,000 na kapanganakan.
Ibig sabihin nito, sa 800,000 na ipinanganak na ito, kung lahat sila ay nabakunahan o kung ang antas ng kamatayan mula sa tigdas
ay 0.1%, dapat ay mas marami sanang mga bata ang namatay dahil sa tigdas, dahil ang tigdas ay isang medyo karaniwang
sakit sa pagkabata na karamihan sa mga bata ay nagkakaroon.
At hindi sana naging napakababa ng bilang ng mga namatay na 50, 100, o 150 kung ang isa sa bawat
libong batang nagkaroon ng tigdas ay talagang namatay.
Kaya rito rin, muli nating nakikita na labis na binabago-bago ang mga numero, partikular ang bilang na isa sa isang libo, na
hindi mapatutunayan para sa mga industriyalisadong bansa batay sa kabuuang datos na nakalap sa nakalipas na ilang dekada.
At ipinagpalagay ng Pederal na Konstitusyonal na Hukuman sa kaniyang hatol ang ratio na isa sa sampung libo.
Sa hindi bababa sa huling ilang taon mula 2018 hanggang 2024, ang bilang ng mga kaso ng tigdas, kabilang ang mga pagkamatay at
permanenteng pinsala, kung saan ang tigdas ay nasa kaliwa at ang rubella ay nasa kanan, ay ang opisyal na datos mula sa RKI.
Kaya nakikita mo, sa loob ng anim na taon, walang nasawi, walang permanenteng pinsala.
Kaya hindi ito isang sakit na sa anumang paraan ay maaaring magdulot ng panganib sa pangkalahatang publiko.
Ibig sabihin nito, hindi maaaring makuha mula sa kabuuang mga numero ang pagpapatupad ng nakasaad na
talata para sa kontrol ng impeksyon na ipinakita kanina.
Kung titingnan natin nang mas malalim, sa 7,092 kaso ng tigdas, tatlong pagkamatay ang aktwal na naiulat na sanhi ng tigdas.
Ngunit siyempre, ang tanong ay, talaga bang tigdas ang sanhi?
Maaari ko lamang ipahayag na kung kusang lumala ang tigdas at may namatay nang walang
anumang panlabas na impluwensya mula sa paggamot.
Masasabi ko na, oo, malinaw na ang tigdas ang nakamamatay na ahente para sa mga tao.
Ngunit sa sandaling gamutin ko at gamutin ko rin nang may panganib, siyempre iba na iyon.
Kaya palagi kong may posibilidad na may namatay dahil sa nakapailalim na sakit, ngunit pati na rin dahil sa paggamot.
At ginagamit din ang mga invasive na substansiya, kahit sa kaso ng tigdas, kung patuloy na lumalala ang kalagayan ng bata.
Isipin mo lang kung paano nangyari iyon sa Estados Unidos, kung saan sinabi nila na may
namatay dahil sa tigdas na nagmula sa mga bata.
Oo, ang batang tulad niyan ay binibigyan ng bentilasyon. Naging malinaw na ang sakit ay mukhang iba talaga.
Pero kung ini-ventilate ko ang isang tao, ibig sabihin ini-sedate ko sila gamit ang mga opioid, pinaparelaks ko sila, baka
binibigyan ko pa sila ng remdesivir – sa madaling salita, ilang hindi pangkaraniwang antiviral na
gamot na may seryosong side effect – ganoon pa man.
Pero hindi ko pa nga kailangang pumunta nang ganoon kalayo.
Sa ngayon, karaniwang gawi na, lalo na sa mga ospital, na agad na pababain kahit bahagyang lagnat.
At lalo na kapag mas tumataas ang lagnat dahil sa tigdas, ginagamit ang mga pampababa ng lagnat.
At hindi na lang sa pamamagitan ng balot sa binti o marahil ng karaniwang aspirin, kundi ngayon, kahit sa mga bata, mas
malalakas na gamot ang iniinom, gaya ng diclofenac o ibuprofen.
At dito, mula sa Arzneimittel-Telegramm (Telegram ng Gamot), mababasa mo sa mga polyeto ng pakete na ang dalawang sangkap na
ito, na ginagamit upang pababain ang lagnat, ay maaaring magdulot ng pananakit ng ulo,
pagduduwal, pagsusuka, at maging aseptikong meningitis.
Sa madaling salita, ang meningitis ay itinuturing na isang nakamamatay na komplikasyon o sanhi ng malubhang kurso ng tigdas,
na humahantong sa meningitis at pagkatapos ay sa encephalitis.
At posible ito sa pamamagitan lamang ng mga gamot na ito, halimbawa.
At hindi ako nakakaalam ng kahit isang kaso kung saan, sa pagkakaroon ng pagkamatay, sinubukang tukuyin
kung nagkaroon ng papel ang mga epekto ng terapiya.
Awtomatiko iyon; idineklara na pinatay ng tigdas ang isang tao.
At sa huli, malamang na lumalabas na walang sinuman ang kailanman namatay dahil sa tigdas.
May ilang pag-aaral na malinaw na nagsasaad na kung hindi bumaba ang lagnat, kayang-kaya ng katawan na labanan nang
mabuti ang natural na daloy ng sakit, lalo na sa mga bata.
At ang matinding lagnat sa pagtatapos ng karamdaman ay lubos na kinakailangan upang makamit ang tiyak na paggaling.
At nais ko ring sipiin si Propesor ng Unibersidad na si Graninger, na maaaring kilala ng ilan sa inyo kung kayo ay Austrian.
Si Propesor Graninger, na, sa totoo lang, ay buhay pa rin hanggang ngayon, isang dating kasamahan sa AKH sa
Vienna na naging kilalang eksperto sa impeksyon sa buong mundo sa loob ng 30 taon, ay nagsabi noon:
Hindi na kayang magkaroon ng tamang lagnat ang mga tao ngayon – iyan ang nakakabahalang konklusyon.
Ang kakayahang makalikha ng panloob na init ang pinakamatanda nating mekanismo ng
pagtatanggol sa usapin ng ebolusyonaryong pag-unlad.
At mahalaga rin para sa pag-usad at paglago ng mga sakit na maaaring magdulot ng lagnat.
At ganoon nga. Hindi naman isang tagapagpraktis ng alternatibong medisina si Graninger, kundi isang bihasang doktor sa karaniwang
medisina na nagsabi nito, ngunit bilang bahagi ng nakatatandang henerasyon, kinilala rin niya na ang pagpapababa
ng lagnat ay maaaring seryosong makasama sa isang tao.
At kung pagsasamahin mo pa ito sa mga gamot tulad ng diclofenac o ibuprofen, maaari mong idoble
ang pinsala, na maaaring humantong sa kamatayan.
At kung titingnan natin ang panganib sa pagitan ng tigdas at pagbabakuna laban sa tigdas batay sa opisyal na datos,
makikita natin na nakikitungo tayo sa isang ganap na hindi makatwirang konsepto ng sapilitang pagbabakuna.
Mayroon kaming 50 hanggang 100 kaso bawat taon sa Alemanya.
Ang Austria ay palaging maaaring hatiin sa sampu.
Kalahati ng mga kasong ito ay ngayon nasa mga bata, ibig sabihin 25 hanggang 250 na kasong pediyatriko.
At saka maaaring magkaroon tayo ng isang pagkamatay sa bawat 5 hanggang 10,000 kaso.
Iyan ang ipinapakita ng estadistika kapag ang mga kamatayang ito, na malamang na sanhi ng paggamot, ay
binibilang pa rin bilang mga kamatayan dahil sa tigdas.
Ibig sabihin nito, depende sa dalas kada taon, magkakaroon tayo ng isang pagkamatay ng bata tuwing 10 hanggang 200 taon.
Kaya, paano naman ang bakuna laban sa tigdas? Kahit ang mga lobbyista ng bakuna ay umamin na may isa hanggang
dalawang pagkamatay bawat taon dahil sa bakuna laban sa tigdas.
Iyon ay halos isang milyong pagbabakuna na ibinibigay sa Alemanya.
At ang pinakamababang sinasabi para sa bawat pagbabakuna ay isang kamatayan kada isang milyong pagbabakuna.
Isa hanggang dalawang pagkamatay, ayon sa opisyal na impormasyon mula sa RKI, at pati na rin sa opisyal na
impormasyon mula sa RKI: 100 malulubhang side effect bawat taon, kabilang ang permanenteng pinsala.
Inaasahan iyon. Kung ikukumpara sa isang pagkamatay ng bata tuwing 10 hanggang 200 taon.
Kaya, kapag tinimbang ang mga kalamangan at kahinaan, walang responsableng propesyonal sa medisina, o kahit sinumang
responsableng politiko, na nasa tamang pag-iisip ang kailanman makapagpasiya pabor sa pagbabakuna,
at tiyak na hindi rin sa sapilitang pagbabakuna.
Dahil lalo pang lumalala: ang tigdas ay nag-iiwan sa iyo ng panghabambuhay na resistensya.
Ibig sabihin nito, ang isang taong nagkaroon na ng tigdas ay hindi na muling magkakaroon ng tigdas.
Katulad ito ng tigdas. Ang sinumang nagkaroon na ng tigdas ay hindi na muling magkakaroon nito.
Ngunit magkakaiba ang itsura ng mga bagay pagkatapos ng pagbabakuna.
Walang iisang bakuna, kung naniniwala man sa bisa ng pagbabakuna, at wala sa mga ito ang batay sa ebidensiyang medikal
dahil hindi pa nasusubok sa wastong pag-aaral na may placebo.
Kahit ang mga lobbyista ng pagbabakuna ay kinikilala na ang pagbabakuna ay nagdudulot ng mas mababang
antas ng antibodies kaysa sa pagkakaroon ng sakit.
At siyempre, maaaring muling maganap ang mga karamdaman.
At ngayon napagtanto natin na ang populasyong nabakunahan nang maraming taon o dekada ay may mas mababang resistensya
kaysa sa populasyong karamihan ay may likas na resistensya.
Siyempre! Dahil ang resistensya ay hindi ganap, sa pinakamabuti, kung ito man ay makamtan.
Ang mga nanay na nabakunahan ay may mas mababang antas ng mga antibodies kaya mas kaunti ang naipapasa
nila sa kanilang mga anak bilang panimulang proteksyon.
Ibig sabihin nito, batay sa mga katotohanang ito na kinumpirma rin ng Robert Koch Institute, malinaw na hindi
ko mababawasan o tuluyang mapupuksa ang tigdas o iba pang mga sakit sa pamamagitan ng pagbabakuna.
Sa kabaligtaran, kung may mataas akong antas ng pagbabakuna o kahit sapilitang pagbabakuna, paulit-ulit kong nagdudulot ng mga
bagong kaso na hindi mangyayari sa isang populasyon na talagang madalas na naaapektuhan ng sakit na
ito, dahil kung hindi, nabubuo ang natural na imunidad.
At iyon ay maaaring matukoy gamit ang mga antas ng mga antibodies na ito.
At ang mga antas ng antibody na ito ay, siyempre, gaya ng sinasabi nila, medyo panlilinlang, na mahalaga ring malaman.
Dahil, gaya ng sinabi ko sa simula, kung ayaw ng isang tao na mabakunahan alinsunod sa kinakailangang ito sa pagbabakuna sa
Alemanya, maaari rin siyang kumuha ng pagsusuri ng mga antibodies upang ipakita na mayroon siyang sapat
na mga antibodies at hindi na kailangang mabakunahan.
Ngunit ano ang ipinahihiwatig ng mga antibodies na ito? Alam natin na sa mga IgG ELISA na pagsusuri, kahit ang isang taong
talagang nagkaroon na ng tigdas ay may napakababang antas kaya, batay sa resulta ng pagsusuri, kailangan pa rin siyang
bakunahan, kahit na napatunayan nang nagkaroon na siya ng tigdas.
Ibig sabihin nito, makikita na natin na ang buong bagay ay hindi talaga makahulugan.
At ito ay ganap na malinaw, dahil ayon sa opisyal na pahayag, isang "sakit na nakakahawa" ang pinag-uusapan dito.
At ang mga viral na sakit ay pangunahing nilalabanan ng cellular immunity, hindi ng mga antibodies.
At kapag sinukat ko ang mga antibodies, na puro kalokohan din naman sa coronavirus,
wala akong impormasyon tungkol sa kaligtasan.
Ngunit nangyayari na, sa pamamagitan ng di-tuwirang pagpipilít na magpabakuna sa Alemanya, kinakailangan ang patunay
ng pagkabigat ng resistensya para sa mga apektadong tao, kahit hindi pa ito hinihingi hanggang ngayon.
Ngunit iyan nga mismo ang banta ng batas na ito sa panahon ng pandemya sa ating lahat
sa hinaharap, para sa lahat ng uri ng sakit.
Kami ang may sala, at kung may pag-aalinlangan, kailangan naming patunayan na hindi kami mahahawa.
At dahil hindi nila tayo pinaniniwalaan bilang mga mamamayan, sabi nila, oo, pinaniniwalaan
lang namin ang mga pagsusulit na ginagawa namin.
Gayunpaman, walang pagsusuri na makapagpapatunay ng kaligtasan sa anumang sakit. Mahalagang laging maging mulat dito.
Ngunit alam pa natin ang higit pa rito: hindi lamang 100 porsyentong epektibo ang proteksyon laban sa muling pagkakaroon
ng tigdas kapag nagkaroon ka na nito, kundi ang tigdas, tulad ng iba pang mga sakit sa pagkabata, ay nangangahulugang mas
bihira nang maganap ang maraming karamdaman sa paglaon ng buhay.
Ibig sabihin nito, sa pangkalahatan, ang pagdaan sa mga sakit sa pagkabata ay nakakatulong upang mapangalagaan ang kalusugan.
Kaya tiyak na ang pag-uutal at pag-ihi sa kama, halimbawa, ay maaaring mawala sa mga bata kapag nagkaroon na sila ng tigdas.
May mga ulat na ngayon na 32 uri ng talamak na sakit ay bumubuti o nawawala pagkatapos ng impeksyon ng tigdas.
Sa loob ng maraming taon, sinadya ng Ospital ng mga Bata sa Basel na magdulot ng impeksyon ng tigdas sa mga pasyenteng may
nephrotic syndrome, isang sakit sa bato, dahil alam na pagkatapos ng impeksyon ng tigdas ay nawawala ang
nephrotic syndrome nang walang anumang paggamot, na maaaring sinubukan nang maraming taon bago iyon.
Ang multiple sclerosis sa huling bahagi ng buhay ay mas bihira rin sa mga taong nagkaroon ng mga sakit noong pagkabata tulad ng
tigdas kaysa sa mga hindi nagkaroon nito o sa mga nabakunahan.
At alam din natin mula sa Ikatlong Daigdig na ang mga bata doon ay hindi gaanong naaapektuhan ng parasitikong impeksyon
at malaria kung nagkaroon sila ng tigdas noong bata pa sila.
Kaya napakahalagang punto iyon.
Dahil kung pipilitin mo ngayon ang isang tao na dumaan sa isang likas na karamdaman, gaya ng tigdas, na napatunayang nagbibigay
ng maraming benepisyo sa kalusugan sa kalaunan ng buhay, ay isang paglabag din iyon sa kanyang kalayaan na pumili sa buhay.
Sinasabi nito, oo, malamang na mapipigilan namin ang iyong pagkakaroon ng tigdas sa
pamamagitan ng pagbabakuna, ngunit hindi ito tiyak.
Alam na natin na hindi bababa sa 30 porsyento ng mga kaso ng tigdas ay nasa mga indibidwal na
nabakunahan, at patuloy na tumataas ang bilang.
At kailangan din nating sabihin na ang mga benepisyong pangkalusugan na ito ay hindi ibinibigay ng natural na impeksyon
ng tigdas pagkatapos ng ating pagbabakuna laban sa tigdas.
At pagkatapos ay kailangang timbangin ng isang tao ang mga kalamangan at kahinaan, at naniniwala ako na halos walang sinuman
ang magpapasya pabor sa pagbabakuna; ngunit sa ganoong kaso hindi na ito usapin ng pagpipilian, kundi
pagpipilitan silang gawin ito, kahit na may mga objektibong kawalan para sa taong pinag-uusapan.
At tulad ng nabanggit ko kanina, ngayon na unti-unti nang bumababa ang mga sakit sa pagkabata gaya ng tigdas, nakikita
natin ang pagtaas ng mga kaso, na agad namang napapansin ng Robert Koch Institute o ng WHO bilang panawagan para
kumilos, na nagsasabing, oo, ngayon ay mayroon na tayong mga bagong paglaganap, kaya kailangan na tayong magpabakuna ngayon.
Iyon ay, siyempre, ganap na maling reaksyon. Sa halip, ang mga pagsiklab na ito, na muling nakikita natin
ngayon, ay talagang hindi maiiwasan batay sa sinabi ko kanina.
Dahil ang populasyon ay hindi na gaanong nagkakaroon ng natural na tigdas at patuloy na nababakunahan, tiyak na
bumababa ang kanilang resistensya laban dito. At dahil dito, muling nagiging mas karaniwan ang tigdas.
At hindi na ito maaaring maging dahilan upang ituring na ang tigdas ay isang sakit na kailangang bakunahan.
Kaya mayroon tayong bagong nakakahawang sakit, na naaangkop din sa iba pang mga sakit.
Pagkatapos ay iniiniksyon namin ang bakunang ito gamit ang isang pinahina na mikrobyo.
Palagi itong nag-aalok ng hindi kumpletong proteksyon.
Ngunit kung ito ay isang pinahinaang pathogen, ito ay nananatiling pathogen ayon sa karaniwang
medisina at tiyak na maaaring magdulot ng sakit.
At ang katotohanan ay wala sa kahit saan sa mundo ang sinuman na inihihiwalay nang 10 o 14 na araw matapos mabakunahan.
Pagkatapos ng pagbabakuna, agad itong muling napapalabas sa populasyon ng tao, kaya malinaw na ang mga pinahinaang
pathogen na ito ay natural na naipapasa sa ibang tao.
Ibig sabihin nito, sa bawat pagbabakuna, muling tumataas ang panganib na natural na kumalat ang sakit.
Ibig sabihin nito ay magkakaroon tayo ng mga bagong impeksyon dahil nagpapalipat-lipat tayo ng mga pinahina na
pathogen at dahil nagbibigay tayo ng mas mahinang proteksyon ng immune system kaysa sa isang natural na sakit.
At pagkatapos ay pinapalakas mo ang mga pagsisikap sa pagbabakuna, at kapag ginawa mo
iyon, mas dumarami pa ang mga nakakahawang sakit.
At iyan ang nakita natin muli sa nakalipas na limang taon sa ilang bansa na may mataas na antas
ng pagbabakuna laban sa mga sakit sa pagkabata.
Narito, halimbawa, makikita mo rin ang mga kaso ng tigdas sa rehiyong Europeo. Ito ang mga naiulat na kaso, ang mga
pulang haligi. At makikita mo ang asul na linya sa itaas, na tumutukoy sa pagkakataong (lamang) isang dosis ang naibigay.
Matagal nang madalas itong ginagawa, at hindi karaniwang ibinibigay ang pangalawang dosis; sa
nakalipas lamang na 25 taon ito'y naging mas pinipili.
At gaya ng nakikita ninyo, ang porsyento para sa ikalawang dosis ay umakyat na ngayon sa mahigit 90 porsyento.
Ngunit nagbunga ba ito ng pagiging hindi gaanong karaniwan ng mga sakit? Malinaw na hindi.
At iyan din ang susunod na paglabag na ginagawa rito ng mambabatas.
Kaya kinikilala na, ayon sa karaniwang medisina, ang unang pagbabakuna ay nagbibigay ng 95 porsyentong kaligtasan.
Kung maghihintay ka pa ng 12 hanggang 15 buwan nang hindi kumukuha ng ikalawang dosis,
tataas ang iyong resistensya sa 98 porsyento.
At pagkatapos ng ikalawang pagbabakuna, sinasabi nila na ang antas ng tagumpay ng pagbabakuna ay higit sa 99 porsyento.
Sa katunayan, gayunpaman, ang ikalawang pagbabakuna ay isang ganap na hindi kinakailangang hakbang para sa higit sa 95 sa 100,
o mas tama pa, 98 sa 100, dahil ayon sa karaniwang medisina, nabuo na ang imyunidad sa 98 porsyento
matapos ang unang pagbabakuna – kung maghihintay ka lang.
At gayon pa man, makakakuha ka pa rin ng pangalawang bakuna, na may eksaktong parehong panganib tulad ng unang iniksyon.
Ibig sabihin nito ay panganib ng isang pagkamatay kada isang milyong tao at hindi bababa sa isang daang
malulubhang karamdaman kada isang milyong tao bilang resulta.
At iyon ay sa kabila ng katotohanan na, kailangan kong aminin, karamihan sa mga tao ay hindi naman talaga
nangangailangan ng mga ito. Sa katunayan, sa 98 sa 100 kaso, hindi naman talaga kailangan ang mga ito.
Ngunit makikita mo na ayaw ng mga tao na suriin kung hindi naman ito kinakailangan; gusto lang nilang ulitin ito
nang pangalawang beses. Hindi rin iyon makatwirang medisina.
At habang pinag-uusapan na natin ito, nais kong muling talakayin ang paksa ng "proteksyon ng kawan".
Isa na namang buzzword iyon na ginagamit ng marami sa larangan ng medisina kahit karamihan sa
kanila ay hindi naman talaga nakapag-aral tungkol dito.
At ipinapakita ng tatlong kurbang ito ang tatlong makabuluhang akda tungkol sa paksa na naisulat.
Ang asul na linya ay ang gawa ni Fox noong 1971.
Isang metodolohikal na sakuna ang piraso ng gawaing ito, kaya nakabatay ito sa ganap na maling mga palagay.
At makikita mo roon ang herd immunity sa ibaba; iyon ang R factor.
Ibig sabihin nito ay ang salik ng impeksyon, kung gaano kahawâ ang sakit.
Tulad ng alam ninyo, paulit-ulit na nabanggit ito kaugnay ng coronavirus: "Dapat panatilihin ang R factor sa ibaba ng 1."
Sa pinakamainam, dalawa lang ito, ayon sa inaangkin. At dito rin ito nakamarka bilang 2.
Kaya, sa R na salik na 2 para sa coronavirus, ayon sa gawa ni Fox na siyang pinagbatayan ng lahat hanggang
2020, kakailanganin ang 50 porsyentong herd immunity.
Ganito na lang ang 60 o 80 porsyento na naiulat.
Walang kaugnayan ito sa anumang siyentipikong pag-aaral.
Gayunpaman, dahil ang gawa ni Fox ay nakabatay din sa ganap na maling mga palagay, muling kinalkula ito ng dalawang iba pang
pangkat-pagsasaliksik dito noong 2020. Muli, ang halagang R ay 2.
Ang isang grupo ay umaabot sa 10 porsyento, ang isa naman ay sa 20 porsyento.
Ibig sabihin, ito ang mga antas kung saan kailangan mong sabihin na, kung irekomenda mo ang pagbabakuna, 10–20 porsyento
ng mga tao sa isang bansa ang magpapabakuna dahil ayaw nilang isipin ito; pupunta sila sa doktor at magpapabakuna.
Hindi ko kailangan ng anumang mapilit na hakbang o iba pa para protektahan ang aking kawan.
At kung mas nakakahawa na ngayon ang sakit, mayroon tayong napakataas na R-value para sa tigdas, na tinatayang
nasa 15 hanggang 17, na hindi man lang nabanggit dito.
Kahit ganoon, hindi nila kailanman maaabot ang 80 o 90 porsyentong proteksyon sa kawan; sa
pinakamainam, makakamit nila ang 60 hanggang 70 porsyento.
At dahil mayroon na tayong mga antas na mahigit 80 porsyento bago naging sapilitan ang pagbabakuna, hindi sinusuportahan
kahit ng mga pag-aaral na ito ang ideya na epektibo ang herd protection – na siyempre ay lubhang kontrobersyal.
At ito rin ay isang termino mula sa medisinang beterinaryo, gaya ng makikita mo: "proteksyon ng kawan".
Well, iyon ay isang kwestiyonableng usapin...
Kung gayon, hindi rin ito maaaring ipagtwiran sa pamamagitan ng gawaing ito.
Ang problema, gayunpaman, ay sa kasalukuyang antas ng pagbabakuna, hindi lamang natin nakikita na mas marami nang
matatanda – gaya ng sinabi ko, ang mga mahigit 20 taong gulang ay ngayon kalahati na ng lahat ng kaso – ang
nahahawa, kundi pati na rin na karamihan sa mga nahahawa ay mga nabakunahan na indibidwal.
Kaya sa bawat paglaganap, malalaman mo kung tatanungin mo – nag-aatubili ang mga awtoridad, pero sa
anumang paraan malalaman mong hindi bababa sa 30 porsyento ng mga naapektuhan ang nabakunahan.
Kaya wala nang usapin tungkol sa anumang uri ng protektibong epekto rito.
May isang tao minsan na nagsaliksik sa 18 ulat ng paglaganap ng tigdas sa mga mag-aaral. Ang antas
ng pagbabakuna ay mula 71 hanggang 99.8 porsyento.
At malinaw iyon: kung mayroon na tayo ngayon ng isa sa Alemanya, halimbawa—at talagang mayroon tayong sapilitang
pagbabakuna para sa mga bata sa nursery at paaralan—maaari mong ipagpalagay na hindi mo na kailangang magtanong pa.
Siyempre, bakunado silang lahat; kung hindi, hindi sila makakapag-aral.
Kaya nangangahulugan iyon na ang mga mataas na antas ng pagbabakuna ay hindi pumipigil sa kahit ano man.
Sa kabaligtaran, muling lumalaganap ang mga sakit na ito, lalo na kung isasaalang-alang mong binibigyan ng bakuna ang
mga bata at hindi sila inilalayo kundi nananatili pa rin sa mga komunal na pasilidad kasama ang ibang bata.
Mas malamang na magdulot iyon ng karagdagang pagkalat ng tigdas.
Ito ay isang pag-aaral na isinagawa nina Goldman at Miller, na iba ang paraan ng pagkalkula nito sa loob ng
dalawang taon para sa iba't ibang bilang ng mga bansa. Dito, halimbawa, kinakalkula ito para sa 30 bansa.
Dito, makikita mo ang bilang ng mga bakunang natatanggap ng mga bata sa X-axis sa ibaba at ang kamatayan ng mga bata sa Y-axis.
Hindi ito sanhi at bunga, ngunit napakalakas na korelasyon, na may R na 0.70, na makabuluhan sa antas na 0.1 porsyento, na
nangangahulugang kapag mas madalas isinasagawa ang pagbabakuna sa mga bansa, mas mataas ang antas ng pagkamatay ng mga sanggol.
Hindi posible na makuha ang sanhi mula rito. Gayunpaman, kung mataas ang korelasyon, kailangang imbestigahan ang sanhi.
At sa katunayan, dapat kabaliktaran.
Kapag mas maraming bakuna ang natatanggap ng mga bata, mas malusog sila at mas maliit ang posibilidad na
mamatay sila. Gayunpaman, hindi umiiral ang ugnayang ito.
Ibig sabihin nito, tiyak na ipinapakita ng korelasyong ito na hindi pinoprotektahan ng pagbabakuna ang kalusugan ng mga bata,
dahil kung walang korelasyon, hindi maaaring may sanhi at bunga.
At ang sanhi-at-bunga na ito para sa pagpapabuti ng kalusugan ng mga bata sa pamamagitan ng pagbabakuna ay hindi umiiral.
At makikita ang aktwal na epekto ng mga bakunang ito sa isang pag-aaral ng bakuna na kamakailan lamang
isinagawa ng GSK sa Inglatera – na may panahon ng pagmamasid na 42 araw, na napakaikli naman.
Kaya nangangahulugan iyon na hindi talaga matutukoy ang mga talamak na sakit.
Ngunit walang isinagawang observational na pag-aaral sa mga sanggol; sa halip, nabakunahan
ang mga sanggol bilang bahagi ng isang pag-aaral.
Kaya't ito ay isang usapin na higit pa sa seryosong etikal na pag-aalala.
Limampung porsyento ng mga sanggol – bilang pagtanggap sa mundong ito – ay mga hindi kanais-nais na epekto.
6.1 porsyento ang naapektuhan sa kanilang pang-araw-araw na gawain. 2 porsyento ang nakaranas ng malulubhang side effect.
At lahat ng iyon para sa isang bakuna na dapat sana'y magpoprotekta sa mga sanggol sa hinaharap.
10 porsyento ng mga sanggol ang kinailangang pumunta sa silid-emerhensiya.
Iyon ba ang dahilan kung bakit tayo nagpapabakuna? May isinasagawang mga pag-aaral na
tulad nito? Hindi iyon maaaring mangyari!
Kung isasaalang-alang man ang anumang pagbabakuna, sa tingin ko'y dahil lamang ito sa napakabihirang mga
pagkakataon na maaari itong magdulot ng ilang pinsala sa taong pinag-uusapan, na marahil ay hindi maiiwasan.
Ngunit dahil sa madalas itong mangyari, hindi maiwasang magtaka kung anong uri ng kakila-kilabot na mga sangkap ito.
At kung titingin ka nang mas matagal, pagkatapos ng 180 araw, 3.4 porsyento ang nagkaroon ng bagong talamak na karamdaman.
Imposibleng mahulaan kung ano ang mangyayari sa mga batang ito sa mga darating na taon.
Kaya't buodin natin ang konklusyon: Ang tigdas ay isang sinaunang sakit sa pagkabata na bihirang
nakaaapekto sa mga matatanda. Ngayon ay nagbago na iyon.
Gayunpaman, ito ay isang kondisyon na hindi malamang magdulot ng malubhang komplikasyon o maging
nakamamatay sa mga bata kung hindi ito magagamot.
At sa gayon, isang kondisyon na maaaring magkaroon ng positibong epekto sa kalusugan sa kalaunan ng buhay.
Hindi lamang ka immune sa tigdas, kundi mas mababa rin nang malaki ang panganib mong magka-iba pang mga sakit.
At iyan ang dahilan kung bakit ang isang "protektibong pagbabakuna" na dapat sana'y nagbibigay ng anumang
uri ng proteksyon ay hindi talaga maaaring seryosong isaalang-alang para sa tigdas o iba pang mga sakit.
Dahil ang lahat ng mga pagbabakuna na ito ay maaaring magdulot ng hindi mahuhulaan na malulubhang sakit at maging kamatayan.
Kahit na kasing bihira ito gaya ng inaangkin ng mga lobbyista ng bakuna, hindi
mahuhulaan ang panganib sa bawat indibidwal na kaso.
At ang nawala sa buong talakayan – kasama na ang isyu ng sapilitang pagbabakuna para sa COVID-19 – ay, hindi tulad ng mga
terapeutikong hakbang, palagi nating pinag-uusapan ang paggamot sa mga malulusog na tao. At
iyon ang nagpapataas nang napakataas ng pamantayan.
At kung ginawang sapilitan ninyo ngayon ang bakunang kontra-tigdas at ipinapatupad ninyo
ito, magiging lipunan ng mga hangal ang lipunan.
Ang mga Schildbürger, na sinubukang alisin ang damo sa pader ng lungsod at naisip na maaari itong kainin ng baka, ngunit hindi
nila alam kung paano maiakyat ang baka sa pader ng lungsod, ay nakaisip ng napakatalinong ideya na hilahin
ito gamit ang lubid. Sa kasamaang-palad, nang makarating ang baka sa tuktok, ito ay nabitin.
At iyan ay halos kaparehong sitwasyon na mayroon tayo sa bakuna laban sa tigdas.
Maraming salamat sa inyong pansin.