In die volgende aanbieding sal 'n ervare prokureur nou die ontstellende onderwerp wat deur Dr Michael Brunner aangespreek
is, in selfs groter praktiese besonderhede ondersoek en staaf.
Dit handel hoofsaaklik oor die bedreigings wat deur die regsmanipulasies van die WGO en sy
pandemie-verdrage en die IHR, d.w.s. die Internasionale Gesondheidsregulasies, aan ons gestel word.
Die vraag bly: staan ons voor die bedreiging van 'n totalitêre gesondheidsregime?
Voordat ons hierdie ander vooraanstaande figuur na die 21ste AZK uitnooi om ons met haar kundige
perspektiewe te verryk, kom ons kyk na haar CV.
Dr Beate Sibylle Pfeil, gebore in 1967, is 'n Duitse prokureur en onafhanklike navorser wat spesialiseer
in kwessies rakende nasionale minderhede in Europa.
Dit geld veral vir grondwetlike, internasionale en Europese reg.
Sy het in haar vakgebied 'n naam gemaak deur talle lesings en fundamentele publikasies, insluitend as
mede-outeur van 'n veelbindige handboek oor etniese groepe.
Sy was hoofredakteur van 2008 tot 2016.
Sedert 2019 is sy mede-redakteur van die European Journal of Minority Issues (EJM).
Sy het regte aan die Universiteit van Heidelberg gestudeer en haar tweede staatsondersoek in Freiburg geslaag.
In 2002 het sy met lof in regte aan die Universiteit van Innsbruck gegradueer.
Sy het 20 jaar lank by die Suid-Tirolese Instituut vir Etniese Groepe gewerk en navorsing gedoen.
waarvan 17 jaar as adjunkwetenskaplike direkteur.
Van 2017 tot 2023 was sy die Duitse lid van 'n kundigeskomitee vir die Europese Handves vir Streek- of Minderheidstale,
'n internasionale verdrag van die Raad van Europa.
Van 2017 tot 2022 was sy adjunkvoorsitter van die Europese Sentrum vir Minderhede-aangeleenthede in Flensburg.
Haar huidige werk fokus op koronavirusmaatreëls, insluitend die WGO se planne vanuit 'n regsperspektief.
Sy is 'n lid van die Netwerk van Kritiese Regters en Aanklaers, Dokters en Wetenskaplikes vir Gesondheid, Vryheid en Demokrasie,
Onafhanklike Prokureurs, Prokureurs vir Verligting, die Wêreldgesondheidsalliansie-aksiealliansie en die
Hippokratiese Eed Mediese Professionele Vereniging.
Dr Beate Pfeil praat vandag oor die WGO, die pandemie-verdrag en internasionale gesondheidsregulasies.
Staar ons die bedreiging van 'n totalitêre gesondheidsregime in die gesig?
Welkom, Dr Beate Pfeil. Dankie dat u u kundigheid met ons deel.
Baie dankie. Wees 'n geslypte pyl. Dankie.
Ek sal vandag baie gevaarlik wees, maar nie so gevaarlik soos die WGO nie.
En ek wil graag begin deur my opregte dank uit te spreek teenoor my kollega mnr. Brunner vir sy wonderlike onderwerp,
veral omdat dit juis hierdie onskendbare menswaardigheid was wat my aangevuur het om my regstudies aan te pak.
Hierdie eerste sin uit die Duitse Grondwet was deurentyd my inspirasie tydens my regstudies.
En wanneer ek vandag oor die WGO praat, dink ek dat ons nie almal prokureurs hoef te wees nie. As ons die kwessie deur die lens
van menswaardigheid beskou en die WGO vanuit hierdie perspektief beoordeel, kan sommige antwoorde outomaties na vore kom.
In die volgende wil ek hoofsaaklik fokus op die twee belangrike WHO-verdrage, die
Internasionale Gesondheidsregulasies en die Pandemieverdrag.
Maar eers, laat ons uiteensit wat reeds by die WGO van toepassing is.
Want wat ons sedert 2020 in die sogenaamde Corona-jare ervaar het, en dit kan nie genoeg beklemtoon word nie, het te
make met die reeds bestaande, ek sou sê, regime van die WGO.
Dus die eerste punt, WGO-opdatering.
Dan is daar die vraag wat ons kan teëkom as die wysigings by die Internasionale Gesondheidsregulasies, wat op 1 Junie 2024 onder
twyfelagtige omstandighede aangeneem is, werklik in werking tree, beide kragtens
internasionale reg en moontlik ook kragtens binnelandse reg.
Dan, in 'n derde punt, wil ek die pandemie-verdrag aanspreek, wat eers vanjaar bekendgestel
is, maar nog nie ten volle aangeneem is nie.
Ek wil dit later kortliks toelig.
En dan, in punt 4, sal ek vir eers my gevolgtrekking trek.
Punt 5 gaan oor die verkenning van perspektiewe: wat kan volgende gebeur met die WGO en sy planne?
En bo alles 'n vraag wat ek dink ons almal aangaan: wat kan ons doen? Ons, die individuele burgers.
Ja, punt 1. Wat die WGO en sy bestaande sistemiese gebreke betref, sal ek vir nou dit sê.
Dit is 'n absolute stelselfout.
Die WGO is in 1948 gestig as 'n assosiasie van state.
En stadig maar seker het vanaf die middel van die 1980's 'n probleem ontstaan wat deels te wyte was aan die feit dat die VSA
sy lidmaatskapsbydraes in die middel van die 1980's gevries het.
Dit is normaal dat sulke organisasies deur gereelde bydraes van hul lidstate befonds word, wat
nie vir spesifieke doeleindes aangewys is nie.
In die middel van die 1980's, op versoek van die Verenigde State, het die lidstate ook hul lidmaatskapsbydraes bevraagteken.
En toe het dit begin... Toe het rampspoed geheim, stil en geruisloos sy loop geneem.
Vandag hang ongeveer 85 persent van die WGO-begroting af van vrywillige skenkings, waarvan
die meeste vir spesifieke doeleindes bestem is.
Hierdie skenkers, wat nou skenkers van die WGO is, sluit ook lande in wat nie net hul lidmaatskapsfooie betaal
nie, maar ook afsonderlike skenkings aan die WGO maak.
Ongelukkig sou ek sê dat Duitsland in hierdie opsig baie voorbeeldig is.
So gaan ons belastinggeld in groot hoeveelhede na die WGO.
En nou dat die VSA onttrek het, is Duitsland waarskynlik die nommer een skenker.
Dan is daar ook internasionale regeringsorganisasies onder die skenkers, en dan kom die
sensitiewe punt: 'n groot aantal privaat individue.
Nou is daar, soos ek onder die derde pyl beskryf het, 'n pragtige nuwe studie uit Italië, nee, uit Australië, nie Italië nie.
Hulle het die aangewese skenkings aan die WGO ondersoek – alhoewel daar slegs agt farmaseutiese maatskappye onder hulle is
– maar alle ander instellings en organisasies wat nie state is nie en wat aangewese skenkings aan die WGO
maak, het, soos hierdie studie briljant openbaar, byna 100 persent farmaseutiesverwante belange.
Hulle noem dit farmaseuties versoenbaar.
En die top twee is die Gates-stigting en die Gavi-entstofalliansie.
Op hierdie punt wil ek nog 'n voorlopige opmerking maak: die stigtersvaders van die WGO het iets in gedagte gehad toe hulle in
Artikel 37 van die WGO-grondwet neergelê het dat die Direkteur-Generaal en die personeel, in die
uitoefening van hul pligte, nie instruksies van enige regering of owerheid mag soek of ontvang nie.
En wat op regerings of openbare owerhede van toepassing is, geld nog meer vir bindende bepalings van die
farmaseutiese bedryf of van organisasies wat met die farmaseutiese bedryf geassosieer word.
Dit beteken dat die WGO met hierdie bestemde skenkings sy eie grondwet oortree, en daar is ook bykomende riglyne.
Dan het ons nog 'n probleem in die agtergrond van hierdie WGO-skenkings, wat nie genoeg beklemtoon kan word nie:
As die Duitse Bundestag byvoorbeeld sou sê: ja, ons moet eenvoudig weer die lidstate se bydraes
verhoog, dan sou ons die probleem van afhanklikheid van die farmaseutiese bedryf maklik opgelos het.
Nee, Ons het lankal reeds in die geheim en stilweg verhoudings tussen state en private individue in die agtergrond gekonsolideer
en geïnstitusionaliseer deur hierdie verraderlike, sou ek sê, konstruksie van openbare-private vennootskappe, wat nie meer
bevraagteken word nie, waar byvoorbeeld in GAVI of CEPI die WGO gekoppel is aan regerings, aan die beroemde
Gates-stigting en, let wel, aan entstofvervaardigers.
Unicef, die Wêreldbank en ander NGO's is ook by GAVI betrokke.
Die Europese Kommissie en ander navorsingsinstellings steun CEPI, wat 'n program het om binne
100 dae entstowwe teen alle reëls te ontwikkel.
Vanuit 'n regsperspektief is dit absoluut onaanvaarbaar omdat state – en hier keer ons terug na die fundamentele idee dat state
daar is om die mense te dien – en private individue, insluitend menswaardigheid en menslike vryheid, en
private maatskappye, wat selfs legitiem winsgewend kan wees.
Maar wanneer die twee verweef raak en staatsinstellings afhanklik raak van privaat skenkings wat deur
winsmotiewe aangedryf word, staan ons reeds voor 'n ramp.
En hierdie hele kwessie, wat reeds aan die WGO gekoppel is en waaraan geen enkele lid van die Duitse Parlement byvoorbeeld
tot dusver enige aandag geskenk het nie – ons moet dit aan hulle uitwys – is die skandalige gebrek aan deursigtigheid by die WGO.
Nie net het ons hierdie openbare-private vennootskappe waar die privaat- en openbare sektore aan mekaar gekoppel is nie, maar
soos briljante kollegas getoon het, het ons ook 'n konstante rondsirkel van personeel
tussen GAVI, die Gates-stigting en die WGO.
Terloops dra die Gates-stigting direk en indirek, deur ander organisasies wat dit borg, by
tot ongeveer 20 persent van die WGO se begroting.
En mnr Gates, wat aan die een kant homself as 'n filantroop voorhou, aan die ander kant baat by al die winste
wat uit hierdie veronderstelde skenkings voortspruit.
So nou het ons botsings van belange in groot getal. Wanneer 'n sogenaamde WGO-deskundige in die farmaseutiese bedryf gewerk het
en dan skielik na die WGO terugkeer of weer vir GAVI gaan werk, het ons botsings van belange tot die n-ste graad. En
hier is die saak: hierdie botsings word nie bekendgemaak nie, en skielik kom databeskerming in die spel.
Dan die volgende punt: kontrakte met WGO-skenkers, waaruit 'n mens dalk kan sien watter doeleindes die skenkers met hul
skenkings verbind, dit kan sê, "Gebruik asseblief ons ModRNA-entstof, dit is regtig wonderlik, veral as dit by wins
kom; anders sal ons niks aan jou skenk nie, so beveel dit asseblief aan," en, watter toeval, hierdie
kontrakte word ook nie bekendgemaak nie, nie vir die algemene publiek beskikbaar gestel nie.
En die kroon op die werk is 'n prosedure genaamd die prosedure vir noodgebruiklys, ingestel deur die WGO in 2022.
Farmaseutiese maatskappye kan reeds aansoek doen om die medisyne en entstowwe wat hulle vervaardig, te laat beoordeel, eers in 'n
soort proeflopie, voordat dit presies bekend is watter veronderstelde gevaarlike pandemievirus nou weer in omloop is,
d.w.s. eers in abstrakte terme met plekhouers en dan, in 'n tweede stap, wanneer die sogenaamde pandemie plaasvind, met die
ooreenstemmende spesifieke patogene. Hierdie middels en entstowwe word beoordeel, eers deur 'n
voorlopige komitee en dan deur 'n latere komitee.
Maar nou kom die skandaal par excellence: die WGO behou die reg voor om alleen te besluit wat dit wel of nie met die resultate
van hierdie deskundigenverslae sal doen nie, en dit behou ook die reg voor om te besluit of dit dit wel of nie sal publiseer nie.
Die WGO behou volle beheer oor die resultate van die deskundigerapporte.
Dit is ook 'n ongehoorde skandaal, en dan wonder ons hoekom soveel mense nou ly aan entskade, deur die
sogenaamde koronavirus-entstof, en in sommige gevalle nog nie eens weet dat dit dalk die oorsaak is nie.
So nou het ons 'n WGO wat reeds ly aan massiewe sistemiese mislukkings teen hierdie agtergrond, en nou kom die
werklik groot probleem wat verband hou met die feit dat 'n enkele persoon buitensporige magte binne die WGO het.
En dit is die Direkteur-Generaal, soos ons weet. Mnr. Tedros self is ook steeds die fokus van
menseregte-organisasies weens oorlogsmisdade en so meer.
Hierdie Tedros, wat glad nie demokratiese legitimiteit het nie, kan reeds sogenaamde
gesondheidsnoodgevalle van internasionale kommer afkondig.
En op hierdie grondslag kan hy sogenaamde aanbevelings uitreik, en ons het die gevolg van
mnr. Tedros se hooghartige optrede in 2020 gesien.
Soos ons almal weet, het dit inentings- en toetsvereistes, mediese ondersoeke, behandelings, kontakopsporing, isolasie,
kwarantyn, reis- en handelsbeperkings, ensovoorts, behels.
Nou mag die feite-ondersoeker sê: ja, maar Tedros moet sekere feitelike kriteria in ag neem, soos
uiteengesit in die Internasionale Gesondheidsregulasies.
Ja, en dan juig die prokureur en sê: ja, ons het 'n reuse lys siektes, en as hulle daar is en vinnig
wêreldwyd versprei, kan hy 'n noodtoestand afkondig.
Engels, sinvol afgekort tot PHEIC, Openbare Gesondheidsnoodgeval van Internasionale Betekenis – watter ironie.
En wanneer hy aanbevelings maak, byvoorbeeld oor algemene of fasiliteit-spesifieke inentingsvereistes, moet hy die
proporcionaliteit nagaan, moet hy nagaan of dit werklik help om aansteeklike siektes wêreldwyd in te dam,
wat van die newe-effekte en so meer, hy moet alles doen.
Ja, dit staan op papier, maar – en dit is ook nie wyd bekend nie, nog steeds nie wyd bekend nie – wetenskaplike bewyse en
proporsionaliteit is hier so belangrik, en die papier waarop dit geskryf is, is nie
eers die papier werd waarop dit geskryf is nie.
Want alhoewel Tedros 'n noodkomitee het wat hom adviseer, adviseer dit hom slegs en is dit geensins
onafhanklik nie. Die lede word deur Tedros self aangestel en kan ook, indien nodig, ontslaan word.
Anders as in die sogenaamde grondwetlike staat wat ons tans nastreef, is daar geen onafhanklike toesighoudende gesag nie.
Wat beteken dit alles?
Ons het volop belange botsings.
Ons staan voor 'n massiewe risiko van willekeur, misbruik en mag wat deur mnr. Tedros uitgeoefen word, wat heel goed in
die agtergrond deur allerhande mense ingefluister kan word oor dinge wat ver buite bewys en proporsionaliteit gaan.
Daarom word die woord "gevaar van eksterne beheer" hier ook genoem, deur wie ook al.
En wat aan die einde van hierdie ketting lê, is die slegste ding van alles: die gevaar, wat lankal 'n werklikheid geword het, van
massiewe skendinge van fundamentele regte, insluitend die reg op lewe, fisiese integriteit en, natuurlik, menslike gesondheid.
Dit, en dit kan nie genoegsaam dikwels gesê word nie, is die WGO vandag.
Wat kan ons in die toekoms verwag wanneer hierdie internasionale gesondheidsregulasies, wat nou relatief naby daaraan is om
aangeneem te word – soos ek gesê het, verlede jaar, en nou het die beswaarperiode vir
byna alle lande verstryk; dit was op 19 Julie.
Die state het die geleentheid gehad om by die WGO beswaar te maak teen die inwerkingtreding van
hierdie internasionale gesondheidsregulasies vanaf 2024.
Dan sou die ou WGO die vorige weergawe toegepas het.
Baie min lande het ongelukkig van hierdie sperdatum van 19 Julie gebruik gemaak. Meer hieroor later.
Die ander is nou kragtens internasionale reg verplig om hierdie IGV te implementeer indien hulle dit nog nie
gedoen het nie, en dit sal dan op 19 September kragtens internasionale reg in werking tree.
Wat sê dit?
Ons het reeds die PHEIC in die huidige IHR as 'n geïntensiveerde vorm geformuleer – nou word 'n pandemiese noodtoestand bygevoeg –
en ons glo – as prokureurs sien ons dit onmiddellik – dat daar bykomende intensiverende faktore betrokke is
– dit moet selfs gevaarliker wees, die virus moet in baie lande selfs vinniger versprei.
Dit gaan oor die oorskryding van die kapasiteit van die gesondheidsorgstelsel.
Die punt is dat hierdie virus, soos dit in so 'n verskriklike lig uitgebeeld word, sosiale en ekonomiese ontwrigting
kan veroorsaak, en dan sê dit dat die hoë risiko voldoende is.
So is dit ook 'n ongehoorde skandaal; 'n funksionerende grondwetlike hof, soos die Duitse Federale Grondwetlike Hof,
behoort eintlik so 'n saak van meet af aan in stukkies te skeur.
Dan punt 2: wat sê die nuwe IGV eintlik uitdruklik?
Wat die farmaseutiese lobby waarskynlik al vir 'n baie lang tyd wou hê en gehoop het: die nuwe fokus, pragtige nuusspraak,
relevante gesondheidsprodukte, insluitend natuurlik medisyne, sogenaamde entstowwe en ook, wat ek
baie ontstellend vind, sel- en gengebaseerde terapieë.
Volgens wat ons nou van ons kollega Brody gehoor het.
En al hierdie maatreëls kan nou die onderwerp van noodaanbevelings wees. Maar selfs buite noodgevalle kan
TETROS, die Direkteur-Generaal, aanbevelings uitreik.
Dit is die sogenaamde permanente aanbevelings.
Nou moet navorsing en ontwikkeling van sulke produkte kragtig voortgesit word, en dit is kristalhelder uit die
WGO se verklarings dat dit mod-RNA-gebaseerde produkte moet wees, veral wanneer dit by entstowwe kom.
Navorsing en ontwikkeling moet massaal bevorder word, en nuwe bykomende produksiefasiliteite moet regoor die wêreld gebou word,
omdat, soos ons nou ook in Genève gehoor het, die probleem met COVID-19 was dat ontwikkelende lande blykbaar nie voldoende
toegang tot al hierdie seëninge gehad het nie. Hier kom die beginsel van billikheid, of gelyke verspreiding, nou in werking.
En solidariteit, onder die vaandel van solidariteit, beteken dat die ryker lande in hul sakke moet
delf sodat die armer lande nog meer kan produseer.
En soos ek vroeër genoem het, is daar reeds hierdie lys vir noodgebruik, wat beteken dat die WGO reeds probeer om massiewe
invloed uit te oefen op regulatoriese owerhede regoor die wêreld.
En ek het dit deur kenners aan my verduidelik gekry: die vervaardiging van hierdie sogenaamde ModRNA-entstof
behels onvermydelik 'n vorm van wins-van-funksie-navorsing.
Dit beteken dat die pandemiese patogene, wat nou wêreldwyd aktief gesoek word omdat hulle ook baie winsgewend is, kunsmatig in die
laboratorium gemodifiseer word, d.w.s. die mutasie word kunsmatig geskep sodat 'n entstof
spesifiek teen hierdie mutasie ontwikkel kan word.
Kenners is dit nie eens oor hoe gevaarlik dit is nie.
Ek hoor Dr Wodarg, dan hoor ek Prof. Wiesendanger.
Ek is nie 'n deskundige in hierdie veld nie, so ek kan nie oordeel nie.
Ek kan net sien dat die druk wat hier uitgeoefen word duidelik wys dat daar duidelike belange op die spel is.
Daar is kringe wat 'n nuwe pandemie wil sien.
Dit kan ek uit al hierdie uitmaak.
Dit beteken dat ons 'n verdere versterking sien van hierdie eenzijdige, uitsluitlik
farmaseuties-georiënteerde siening van medisyne.
Ons het 'n toename in sekuriteitsrisiko's.
Prof. Kemmerer sê reg dat hierdie mod-RNA-inspuiting eintlik selfs beter toestande skep vir
pandemies om in die menslike liggaam voet te vang.
Deur die immuunstelsel te onderdruk, versnel hierdie inspuitings pandemies verder.
Dit kan met sekerheid gesê word op grond van die huidige kennis.
Lewe en gesondheid is selfs meer in gevaar.
Nou kom 'n derde uiters gevaarlike punt.
Hierdie IGV bevat nou wat ons al lank van die EU hoor, en wat ons ook in ons eie lande hoor.
Ons is hier by die anti-sensuurkonferensie.
En een van die gevaarlikste ideologiese instrumente is hierdie sluipend idee dat daar êrens 'n gesag is wat
die reg opeis om misleiding en waninligting te bekamp.
En hierdie monopolie op die waarheid, waarna ek altyd verbaas is dat geen grondwetlike regter en byna geen
grondwetlike regsdeskundige daarop wys nie, is fundamenteel in stryd met basiese regte.
Die fundamentele reg op vryheid van uitdrukking en akademiese vryheid is gebaseer op die idee
van die vrye uitruil van menings in vrye diskoers.
En sodra dit ingedam is, is hierdie vryhede in wese reeds versmoor.
Nou word dit gestel sonder enige uitroep van amptelike bronne.
Die stryd teen waninligting en desinformasie in hierdie nuwe IGV.
Daarby kom risikokommunikasie.
So daar is nog iemand anders wat daar sit en weet hoe dit werk en hoe hierdie risiko lyk.
En hy bepaal nou wat aan die bevolking gekommunikeer word en wat as 'n risiko beskou moet word.
En alles anders is verborge.
Agter dit lê 'n baie sluipend begrip. Dit word infodemie-bestryding genoem.
Hier weer, propagandataal: infodemie, amper so gevaarlik soos die pandemie.
En in teorie is dit ook moontlik dat selfs te veel inligting gekanselleer kan word.
Wie besluit wat te veel is?
En so is ons mense nie meer in staat om te onderskei tussen die inligting wat ons
verbruik en die inligting wat ons nie verbruik nie.
Dan het iets al lank aan die gang met gedragsbeheer by die WGO, maar nie net daar nie.
Mense word nie meer oortuig om aan sekere vereistes te voldoen deur die oortuigende krag en goeie werk van
regeringsagentskappe nie – wat wonderlik sou wees – maar wel deur die sielkundige manipulering van hul gedrag.
Dan het ons nie meer wetenskaplike bewyse nodig nie, wat gerieflik is vir dié wat mag wil uitoefen of wins wil maak.
Dit word versterk deur die feit dat die WGO ooreenkomste met die hele digitale groottegnologiebedryf onderteken het.
En wie, in geval van twyfel, aan hulle kan voorskryf wat as waar beskou moet word en wat as vals.
Verassing, verassing, hulle is ook nie in die openbaar nie.
So hier het ons in wese 'n onderdrukking van vryheid, van opinie, van inligting en ook van die pers, die vrye
pers, die vrye media, wat dissidente menings verteenwoordig.
En natuurlik, en dit is nogal fataal, akademiese vryheid.
Dan nog een laaste belangrike punt: wat is nog in die IGV?
Hulle beveel nou aan dat lande 'n nasionale IHR-owerheid oprig, wat natuurlik uitsluitlik verantwoordelik sal wees vir die
implementering van IHR-verpligtinge, en ook op die administratiewe vlak daartussenin – byvoorbeeld in Duitsland op
federale staatsvlak of op munisipale vlak – moet gesondheidsowerhede oral daarop gerig wees of, sou ek sê,
belangstel om hulself met die WGO-verpligtinge in lyn te bring.
In gevalle van twyfel word nie meer ondersoek of dit redelik is nie en, bowenal, of dit
met die grondwet en menseregte versoenbaar is.
Dit sal dus die druk op die kontrakterende state verhoog om die ooreenkoms te implementeer.
Dit sou die IGV 2024 wees, wat ons kan verwag.
Die pandemieverdrag is nog ver weg, en met baie geluk sal dit dalk nie geïmplementeer word nie.
Dit hou ook verband met hierdie pandemiese noodgevalle.
Die pandemie-verdrag self bevat egter geen magtiging om noodtoestande uit te roep nie.
Ongelukkig het ons reeds die IGV daarvoor.
Maar dit lui byvoorbeeld dat die kontrak geldig is tydens en tussen pandemieë.
So word hier 'n pandemie-narratief bevorder.
Ons leef in 'n tydperk van pandemieë.
Die enigste verklaring is zoonose, wat uiteindelik ook menslike aktiwiteit in die
agtergrond behels. Sleutelwoord: funksiewin-navorsing.
Dit sal baie vinnig verborge wees.
Dan het ons hier 'n verdere konkretisering en versterking van die bevordering van hierdie relevante gesondheidsprodukte.
Alles wat ek reeds hier in verband met die IGV genoem het.
Daarbenewens behoort tegnologie-oordrag tussen rykes en armes te plaasvind.
Dan is daar die bekende Patogeentoegang- en voordeelverdelingsisteem.
Die probleem is dat lande regoor die wêreld natuurlik veg oor toegang tot genetiese materiaal.
Maar op hierdie grondslag kan medisyne en entstowwe ontwikkel word, wat 'n uiters winsgewende model is.
En die armes wil natuurlik ook deel in die winste van die rykes.
Dit mag vir ons gelukkig wees, want daar is interne geskille oor finansies.
En dit is ook die rede waarom hierdie pandemie-ooreenkoms nog nie afgesluit is nie.
En daarom is dit, toe dit vanjaar aangeneem is, byna oor die hoof gesien dat Artikel 12(2) bepaal dat die ooreenkoms eers vir
ondertekening oopgestel kan word nadat die partye oor 'n aanhangsel by hierdie
sogenaamde 'pouslike stelsel' ooreengekom het.
Dit beteken dat ons 'n sprankie hoop het dat die interne dispuut – wanneer twee mense argumenteer, die derde juig –
moontlik die dispuut oor geld, hier 'n baie belangrike rol speel en ons van hierdie pandemie-ooreenkoms sal spaar.
En dit sou wonderlik wees.
(Dit is) natuurlik steeds 'n saak om die noodgoedkeuringsisteme te versterk.
Wat voorheen in hierdie ekstra vel – laat ons dit die Noodgebruiklys noem – vervat was,
word nou in meer besonderhede gespesifiseer.
So uiteindelik gaan dit net oor die vestiging van 'n wêreldwye medies-industriële kompleks, niks anders nie.
Dit gaan nie oor gesondheid nie. Dit gaan oor die teenoorgestelde van gesondheid. Mense sal hier woon.
Menslike gesondheid en fisiese integriteit word in die belang van wins en mag in gevaar gestel.
En dan het ons punt drie: die konsep van infodemie in die pandemie-verdrag is baie kommerwekkend.
Die IGV sluit die stryd teen waninligting en desinformasie in.
Nou kom hier nog 'n bomskok.
Dit gaan oor die versterking van die bevolking se wetenskaplike, gesondheids- en pandemieletterdheid.
Hier sien ons duidelik die waarheidsmonopolie wat deur die WGO geëis word: die bevolking moet in die gebiede van
pandemies, openbare gesondheid en wetenskap hersenspoel word – natuurlik slegs soos die WGO hierdie terme verstaan.
Ja, want soos ek gesê het, het ons geen toesighoudende bevoegdheid nie.
'n Hooggeplaaste VN-verteenwoordiger het reeds baie duidelik verklaar, sonder enige uitroep van die Verenigde
Nasies, dat die WGO, soos ons weet, 'n filiale van die VN is, en dat die Verenigde Nasies die wetenskap besit.
Wat het wetenskap met eiendom te doen, asseblief?
Die enigste verklaring is altyd mag en wins.
En dan moet mense ingelig word oor die doeltreffendheid en veiligheid van mediese produkte.
Dit word dus as vanselfsprekend beskou en gedragsriglyne sal steeds bevorder word.
Dan het ons verdere hervormings, 'n versterkte moniteringsmeganisme en die invoering van die bestaande Een
Gesondheid-beginsel, wat dieregesondheid met omgewingsgesondheid en menslike gesondheid verbind, gee die WGO verdere onmeetlike
magte en dien natuurlik om hierdie zoönose-teorie te onderbou.
Namlik dat pandemieë nooit eintlik deur mense veroorsaak kan word nie, maar slegs deur diere wat skielik gevaarlik siek word, om
watter rede ook al, en dat die hele saak dan na mense versprei.
Zoönotiese oordrag is natuurlik reeds ingesluit.
Ja, en as ons nou weer na die geheel kyk, die idee dat menswaardigheid onaantastbaar
is, die idee van menseregte, van vryheid.
En dan, as ons na hierdie verdragte kyk, het ons eerstens en voor alles 'n verhoogde de
facto-bedreiging vir staatssoewereiniteit.
Ek beklemtoon "in werklikheid" omdat selfs in 2020 geen land verplig was om bloot die WGO se aanbevelings te implementeer nie.
Maar hulle het dit gedoen.
Hulle het dit gedoen, en dit het my diep geskok.
En mnr. Brunner het so welsprekend verduidelik waar die tekortkominge in ons regstelsels lê.
Wat na my mening ontbreek, is die ethos sonder welke selfs die mooiste regstelsel nie kan oorleef nie, die ethos wat
ook in staat is om 'n gebrekkige regstelsel te kompenseer.
Ons het al tye gehad, byvoorbeeld in Duitsland en beslis ook elders, toe die Federale Grondwethof effektief gefunksioneer het,
met die vryheid en waardigheid van die individu as uitgangspunt en uiteindelike doel en dit bo alle ander belange gestel het.
En al daardie dinge is verlore.
Ek onthou hoe geskok ek was toe ek vir die eerste keer in die handboek van grondwetlike reg gelees het dat elke grondwet
afhanklik is van toestande wat dit nie self kan skep nie.
En ek het altyd gedink, ja, as dit op papier neergeskryf word, sal dit nagekom word.
Dis hoe naïef jy as regstudent is.
Ek het pas 'n les gekry, maar een van die hoogste gehalte.
Met hierdie kognitiewe oorlogvoering, met hierdie infodemie-beleid, met hierdie EU Digitale Dienswet, met hierdie
mal siekte van feite-ondersoekers, beland ons met 'n volledige heropvoeding van mense van
onafhanklik dinkende burgers tot gehoorsame onderdane.
Dit geld vir alle gebiede, insluitend staatskap, die regsprekende gesag, die wetgewende gesag, en so meer.
En sonder hierdie etos van menswaardigheid en vryheid kan selfs 'n regstelsel nie meer funksioneer nie.
Mnr. Brunner het dit pragtig gestel, en miskien is dit op hierdie punt die moeite werd om te noem dat die eerste konsep van
die Duitse Grondwet aanvanklik die sin bevat het: die staat bestaan vir die mense, nie die mense vir die staat nie.
En al daardie dinge het nou, soos hy dit so pragtig in 'n ander manier gestel het, alles op die oomblik verdwyn.
Dus bly soewereiniteit steeds massief bedreig deur die WGO, en ons het 'n totale mislukking van
grondwetlike beheer, insluitend die grondwetlike howe.
Ek sien dit met afgrysing, veral in Duitsland, en ook hierdie politieke vervolging wat in ons
land plaasvind – ek sou dit nooit kon voorstel nie.
En dan is daar natuurlik die verhoogde risiko van massiewe beperkings op vryheid, willekeurige
verklarings van 'n noodtoestand en moontlik permanente aanbevelings wat vryheid beperk.
En teen die agtergrond van die gebrek aan toesighoudende liggame op WGO-vlak, ignoreer
lande eenvoudig hul toesighoudende liggame.
Dan het ons nog 'n belangrike punt, wat ons kollegas Silvia Behrendt en Amrei Müller herhaaldelik uitgewys het: ons
sien 'n sluipend ideologiese militarisering van gesondheidsbeleid, wat in die algehele wêreldwye prentjie pas.
Alhoewel dit nie in die verdrae vermeld word nie, bestaan daar 'n doktrine van wêreldwye gesondheidssekuriteit: patogene word as 'n
militêre vyand en 'n sekuriteitsrisiko beskou, en dan moet 'n outomatiese reaksie ontlok word, d.w.s. 'n
outomatiese meganisme word ingestel en, natuurlik, word entstowwe gebruik om hulle te bestry, soos vanselfsprekend.
Niemand bevraagteken meer of inentings mense se gesondheid benadeel nie.
En ons het ook, al is dit natuurlik slegs op een plek, 'n versterking van die algehele digitale toesig oor die mensdom,
omdat digitale inentingsertifikate nou ingestel is, al is dit nie uitsluitlik nie, maar dit is ook 'n
baie belangrike saak as dit by totalitêre beheer kom.
Dan is daar natuurlik die versterkte gesondheidsprotocolle wat deur hierdie medies-farmaseutiese kompleks ingestel
is, die infodemie-konsep, wat ek reeds in detail beskryf het.
En dan, inderdaad, 'n sluipend ideologiese herstrukturering in hierdie verdragte.
Dit gaan daaroor om mense stadig maar seker weg te beweeg van die idee dat ek die individu is en
dat my vryheid die beginpunt en die eindpunt is.
Nee, jy is niks, die gemeenskap is alles.
Klink dit bekend vir jou?
Menswaardigheid, nie meer 'n kwessie nie.
Ons sien 'n tendens na kollektiewe gehoorsaamheid.
Dit sluit byvoorbeeld die sogenaamde heel-van-die-samelewing-benadering in.
Dit beteken dat wanneer 'n gevaarlike pandemie uitbreek, almal in die samelewing saam
moet staan en in dieselfde rigting moet trek.
Wat beteken dit logies?
Logies beteken dit dat enigiemand wat nie na die strand verhuis nie, uitgesluit is; ons het almal al daar gewees.
Jy moet jou fundamentele regte leer, anders is jy uit.
Alles wat van die heersende opinie verskil, word in een of ander vorm aan massiewe aanvalle onderwerp, en dan is daar hierdie
pseudo-fundamentele regte van billikheid en solidariteit.
En hierdie word dan op gelyke voet met werklike menseregte geplaas.
Ja, dit beantwoord eintlik die vraag.
Wanneer ek vra, word ons bedreig deur 'n totalitêre gesondheidsregime?
Nie net het ons 'n totalitêre gesondheidsregime wat tans ter bespreking is nie, maar ook 'n wêreldwye tendens na
outoritarisme en totalitarisme in plekke waar dit nog nie die geval is of tot dusver nie so was nie.
Dit is waar dit veronderstel is om te gebeur.
Ons sien massiewe druk op die regstaat, op fundamentele regte en ook op die reg tot vrywillige toestemming tot
mediese eksperimente, wat reeds genoem is en in Artikel 7 van die VN-Menseregteverdrag vervat is.
Ons plaas druk op die soewereiniteit van lidstate, en uiteindelik vorm dit 'n baie groot gevaar.
So dit is regtig alles of niks.
Daarom het ons afdeling 5. Kortom, wat gebeur volgende?
Gelukkig kan 'n mens watter opinie ook al oor hierdie state het, maar die onttrekking van die VSA was 'n uiters belangrike sein.
Argentinië het gevolg.
Hierdie state sal die IGV nie meer in enige weergawe ondersteun nie.
Hierdie IGV 2024 sal ook nie deur Israel en Italië ondersteun word nie, wat baie opwindend is.
Oostenryk het ook 'n beswaar ingedien, maar slegs omdat, en ek sê dit tussen aanhalingstekens, hulle baie laat besef
het dat die Parlement nog nie sy goedkeuring gegee het nie.
Volgens die grondwet moes dit egter goedgekeur gewees het; selfs die heel eerste IGV.
Dit beteken dat hulle steeds Parlement se goedkeuring wil verkry – maar dit is ten minste 'n begin.
Wat die pandemie-ooreenkoms betref, soos ek reeds beskryf het, is dit te hoop dat dit nie tot stand sal kom nie.
En een belangrike ding is dit – en ek het dit in die voorbeeld van Oostenryk opgemerk – regerings wat nie direk
demokraties verkies is nie, mag kragtens die internasionale reg verdrae onderhandel en onderteken.
As 'n reël moet parlemente egter hul toestemming gee.
Ons kon dit ook op die laaste oomblik in Oostenryk inisieer, omdat dit vreemd genoeg op
een of ander manier oor die hoof gesien is.
Daarom is dit belangrik om daarop te let dat een aspek verteenwoordiging ingevolge die
internasionale reg is, en die ander die demokratiese legitimiteit van hierdie regeringsbesluite.
As 'n reël is die parlemente betrokke.
Dit beteken dat prokureurs regoor die wêreld ook gevra word om nogmaals te kontroleer of hulle die
parlement in die eerste plek al 'n sê gegee het.
Indien nie, verwys asseblief daarna en versoek dit.
Anders kan hierdie IGV's ook nie eenvoudig in hierdie lande afgedwing word nie.
In Duitsland is hulle 'n bietjie meer deeglik en het nou 'n toestemmingswet deur die federale regering goedgekeur.
Duitsland het egter reeds die beswaarperiode laat verloop, wat in wese gelykstaande is aan ratifikasie.
Stel jou nou voor dat die Bundestag en die Bundesrat hierdie toestemmingswet nie aanvaar nie.
Dan sal die regering in 'n benarde posisie wees.
Aan die een kant het dit 'n verpligting kragtens internasionale reg, maar aan die ander kant mag dit nie die
demokraties uitgedrukte wil van die Parlement oorskry nie.
Daar moet gevrees word dat hulle sal saamstem.
Nietemin vind ek wat daar gebeur baie opwindend.
En dit is net dat ons, met 'n agtergrond in menseregte, ook elke geleentheid het om voordeel te trek uit enige geleentheid
wat in Oostenryk ontstaan om aandag te vestig op sulke kwessies.
Dit is ook interessant om op te let dat hierdie wet in Duitsland reeds bepaal dat toestemming tot die IGV die grondreg op fisiese
integriteit, persoonlike vryheid, korrespondensie-privaatheid, pos- en telekommunikasievertroue,
en die reg op vryheid van beweging beperk.
Hulle neem dus aan dat dit outomaties sal gebeur, alhoewel die Duitse owerhede eintlik
verplig is om die WGO se regsakte te implementeer.
Ja. En mnr. Brunner en ek het dit nie vooraf bespreek nie.
Maar vir my is dit, as dit by wat ons kan doen kom, altyd belangrik om terug te keer na die idee van menswaardigheid.
Dit is pragtig beskryf dat die idee van menswaardigheid, ook as 'n ethos van die Grondwet, voortkom uit die idee dat die mens
na God se beeld geskape is, en dus Christelik geïnspireer is.
Dit lei tot die waarde van menslike wesens per se.
En uit die idee van die Verligting, wat sê dat dit gaan oor die mens se uittrede uit sy selfopgelegde onvolwasseheid.
Sonder hierdie etos werk niks in ons regstelsel nie, en miskien skaars iets in ons lewens.
Daarom is dit regtig 'n saak om alles uit die kaste te haal.
Mnr. Sasek het dit so pragtig gestel: vra altyd om hulp, onderrig ander in die samelewing, die mense rondom
ons deur politieke aktiwiteite, demonstrasies, pamflette, lesings, wat ook al nodig is.
Deur die vrye media, deur die korporatiewe media te nader.
As jy aanhou probeer, mag daar een of twee wees wat ontvanklik is.
En bowenal deur politici op te voed, insoverre hulle steeds menslike wesens is wat dalk net naïef is.
Ek neem aan dat daar baie is wat nie onskuldig is nie.
Maar miskien die onbewuste agtersitplek-lede van die ingeligtes.
Asseblief, asseblief verduidelik en moedig hulle aan om 'n besluit te neem op grond van hul gewete.
En uiteindelik, bly so gereeld as moontlik probeer om hof toe te gaan en daarop te wys
dat fundamentele menseregte hier geskend word.
En elke enkele aksie, ek is selfs oortuig dat elke enkele gedagte hier tel, en ons wil nie so 'n wêreld hê nie.
Ons beweeg na die visie van 'n beter wêreld met menswaardigheid en vryheid.
Met dit in gedagte, baie dankie.
Baie dankie, Beate Pfeil. My pyl is weer geslyp. Dit is nog nie verby nie. Hierdie uitademing ná die
Corona is verby. Dit is nie waar nie. Jy het dit gehoor.
Ek kon net alles herhaal wat jy gesê het. Gaan net voluit met onderwys. Soveel as wat ons kan, terwyl ons nog kan.
Dan sal ons sien wat volgende gebeur. Dankie dat julle by ons is. Saam. Hou aan om ons met mekaar te
verbind. Hou aan om julleself met mekaar te verbind.
Mag soveel prokureurs en regters en allerhande mense kom en hierdie front versterk.
Dankie vir u kundigheid. Ons het dit nodig. Dankie.