En la sekva prezento sperta advokato esploros kaj pruvos la maltrankviligan temon traktitan de
d-ro Michael Brunner eĉ pli detale kaj praktike.
Ĝi ĉefe traktas la minacojn, kiujn al ni prezentas la juraj maĥinacioj de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), ĝiaj
pandemiaj traktatoj kaj la IHR, t.e. la Internaciaj Sanreguloj.
La demando restas: ĉu ni alfrontas la minacon de totalisma sanregimo?
Antaŭ ol ni invitos ĉi tiun alian eminentulon al la 21-a AZK kun ŝiaj spertaj
perspektivoj, kiuj riĉigos nin, ni rigardu ŝian CV-on.
Doktoro Beate Sibylle Pfeil, naskita en 1967, estas germana juristino kaj sendependa esploristino specialiĝanta
pri demandoj rilataj al naciaj malplimultoj en Eŭropo.
Ĉi tio validas precipe por konstitucia, internacia kaj eŭropa juro.
Ŝi akiris famon en sia fako per multaj prelegoj kaj fundamentaj publikaĵoj, inkluzive kiel
kunverkistino de multivoluma manlibro pri etnaj grupoj.
Ŝi estis ĉefredaktoro de 2008 ĝis 2016.
Ekde 2019, ŝi estas kunredaktoro de la Eŭropa Ĵurnalo pri Malplimultaj Demandoj (EJM).
Ŝi studis juron ĉe la Universitato de Heidelberg kaj pasis sian duan ŝtatan ekzamenon en Freiburg.
En 2002 ŝi diplomiĝis kun honoroj pri juro ĉe la Universitato de Insbruko.
Ŝi laboris kaj faris esplorojn ĉe la Sudtirola Instituto por Etnaj Grupoj dum dudek jaroj.
17 jaroj, el kiuj kiel vic-scienca direktoro.
De 2017 ĝis 2023, ŝi estis la germana membro de eksperta komitato por la Eŭropa Ĉarto pri Regionaj aŭ Malplimultaj
Lingvoj, internacia traktato de la Konsilio de Eŭropo.
De 2017 ĝis 2022, ŝi estis vicprezidantino de la Eŭropa Centro pri Malplimultraj Aferoj en Flensburg.
Ŝia nuna laboro fokusiĝas pri la rimedoj kontraŭ la kronviruso, inkluzive de la planoj de la
Monda Organizaĵo pri Sano el jura perspektivo.
Ŝi estas membro de la Reto de Kritikaj Juĝistoj kaj Prokuroroj, de Kuracistoj kaj Sciencistoj por Sano, Libereco kaj Demokratio,
de Sendependaj Advokatoj, de Advokatoj por Iluminismo, de la Monda Sano-Alianca Agad-Alianco kaj de la
Asocio de Medicinaj Profesiuloj de la Hipokrata Ĵuro.
D-ro Beate Pfeil hodiaŭ parolas pri la Monda Organizaĵo pri Sano, la pandemia traktato kaj la internaciaj sanitaraj regularoj.
Ĉu ni alfrontas la minacon de totalisma sanregimo?
Bonvenon, D-ro Beate Pfeil. Dankon pro kundividi vian sperton kun ni.
Multan dankon. Estu akra sago. Dankon.
Mi estos tre danĝera hodiaŭ, sed ne tiel danĝera kiel la WHO.
Kaj mi ŝatus komenci per esprimi mian koran dankon al mia kolego, sinjoro Brunner, pro lia mirinda temo, precipe ĉar ĝuste tiu
nevioligebla homa digno instigis min komenci miajn jurstudojn.
Ĉi tiu unua frazo el la Germana Baza Leĝo ĉiam estis mia inspiro dum miaj juraj studoj.
Kaj kiam mi hodiaŭ parolas pri la Monda Organizaĵo pri Sano, mi opinias, ke ni ne ĉiuj devas esti juristoj. Se ni rigardas la
aferon tra la lenso de homa digno kaj taksas la Mondan Organizaĵon pri Sano el ĉi tiu
perspektivo, iuj respondoj eble venos aŭtomate.
En la sekva teksto mi ŝatus ĉefe fokusiĝi pri la du gravaj traktatoj de la Monda Organizaĵo pri Sano,
la Internaciaj Sanreguloj kaj la Pandemia Traktato.
Sed unue, ni skizu tion, kio jam validas ĉe la Monda Organizaĵo pri Sano.
Ĉar tio, kion ni spertis en la tiel nomataj Korona-jaroj ekde 2020, kaj tion oni ne povas sufiĉe emfazi, rilatas al la jam
ekzistanta, mi dirus, reĝimo de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Tial la unua punkto, ĝisdatigo de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Tiam estas la demando, kion ni eble alfrontos, se la amendoj al la Internaciaj Sanitaraj Regularoj, kiuj estis adoptitaj sub
dubindaj cirkonstancoj la 1-an de junio 2024, efektive ekvalidiĝos, kaj laŭ
internacia juro kaj eble ankaŭ laŭ nacia juro.
Poste, en tria punkto, mi ŝatus pritrakti la pandemian traktaton, kiu estis enkondukita nur
ĉi-jare sed ankoraŭ ne estas plene adoptita.
Mi ŝatus poste mallonge plue klarigi tion.
Kaj tiam, en punkto 4, mi por la momento tironos mian konkludon.
Punkto 5 temas pri esplorado de perspektivoj: kio povus okazi poste kun la Monda Organizaĵo pri Sano kaj ĝiaj planoj?
Kaj super ĉio, demando, kiu laŭ mi koncernas nin ĉiujn: kion ni povas fari? Ni, la individuaj civitanoj.
Jes, punkto 1. Pri la Monda Organizaĵo pri Sano kaj ĝiaj ekzistantaj sistemaj mankoj, mi diros jenon por nun.
Tio estas absoluta sistema eraro.
La Monda Organizaĵo pri Sano estis fondita en 1948 kiel asocio de ŝtatoj.
Kaj malrapide sed certe, ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, aperis problemo, kiu parte ŝuldiĝis al la fakto, ke Usono
frostigis siajn membrokotizojn en la mezo de la 1980-aj jaroj.
Estas normale, ke tiaj organizoj estu financataj per regulaj kontribuoj de siaj
membroŝtatoj, kiuj ne estas destinataj por specifaj celoj.
Meze de la 1980-aj jaroj, instigitaj de Usono, la membroŝtatoj ankaŭ frostigis siajn membrokotizojn.
Kaj tiam ĝi komenciĝis... Poste, sekrete, kviete kaj silente, katastrofo komencis preni sian kurson.
Hodiaŭ proksimume 85 procentoj de la buĝeto de la Monda Organizaĵo pri Sano dependas de volontulaj
donacoj, plejparte destinitaj por specifaj celoj.
Tiuj donacantoj, kiuj nun estas donacantoj de la Monda Organizaĵo pri Sano, ankaŭ inkluzivas landojn, kiuj ne nur
pagas siajn membrecajn kotizojn, sed ankaŭ faras apartajn donacojn al la Monda Organizaĵo pri Sano.
Bedaŭrinde, mi dirus, ke Germanio estas tre ekzempla rilate al tio.
Do niaj impostaj monoj iras al la Monda Organizaĵo pri Sano en grandaj kvantoj.
Kaj nun, kiam Usono retiriĝis, Germanio verŝajne estas la numero unu donanto.
Poste inter la donacantoj estas ankaŭ internaciaj registaraj organizoj, kaj poste venas la
sentema punkto: tre multaj privataj individuoj.
Nun ekzistas, kiel mi priskribis sub la tria sago, mirinda nova studo el Italio, ne, el Aŭstralio, ne Italio.
Ili ekzamenis la celitajn donacojn al la Monda Organizaĵo pri Sano – kvankam inter ili estas nur ok farmaciaj kompanioj – sed
ĉiuj aliaj institucioj kaj organizoj, kiuj ne estas ŝtatoj kaj kiuj faras celitajn donacojn al la Monda
Organizaĵo pri Sano, havas, kiel ĉi tiu studo brile malkaŝas, preskaŭ centprocente farmaciajn interesojn.
Ili nomas ĝin farmakompta.
Kaj la du plej elstaraj estas la Gates-Fondaĵo kaj la Gavi-vakcinalianco.
Pri ĉi tiu punkto mi ŝatus fari alian preparan rimarkon: la fondintaj patroj de la Monda Organizaĵo pri Sano havis ion en
menso kiam ili skribis en Artikolo 37 de la Konstitucio de la Monda Organizaĵo pri Sano, ke dum la plenumo de siaj
devoj la Ĝenerala Direktoro kaj la personaro ne serĉu nek ricevu instrukciojn de iu ajn registaro aŭ aŭtoritato.
Kaj kio validas por registaroj aŭ publikaj aŭtoritatoj, tio validas eĉ pli por devigaj dispozicioj de la farmacia
industrio aŭ de organizoj asociitaj kun la farmacia industrio.
Tio signifas, ke la Monda Organizaĵo pri Sano malobservas sian propran konstitucion per ĉi tiuj
destinitaj donacoj, kaj ekzistas ankaŭ aliaj gvidlinioj.
Tiam ni havas alian problemon en la fono de ĉi tiuj donacoj al la Monda Organizaĵo pri Sano, kiun oni ne povas sufiĉe emfazi:
Se, ekzemple, la germana Bundestag dirus: "Jes, ni simple devas denove plialtigi la kontribuojn de la membroŝtatoj", tiam ni
facile solvus la problemon de dependeco de la farmacia industrio.
Ne, ni jam delonge sekrete kaj kviete solidigis kaj institucie enkadrigis rilatojn inter ŝtatoj kaj privataj individuoj en la
fono per ĉi tiu perfida, mi dirus, konstruo de publik-privataj partnerecoj, kiu ne plu estas pridubata, kie, ekzemple, en GAVI aŭ
CEPI, la Monda Organizaĵo pri Sano estas ligita kun registaroj, kun la fama Fondaĵo Gates kaj, rimarku, kun vakcinproduktantoj.
UNICEF, la Monda Banko kaj aliaj NRO-oj ankaŭ estas implikitaj en GAVI.
La Eŭropa Komisiono kaj aliaj esplorinstitucioj subtenas CEPI, kiu havas programon por
evoluigi vakcinojn kontraŭ ĉiuj reguloj en 100 tagoj.
El jura vidpunkto tio estas tute neakceptebla, ĉar ŝtatoj – kaj ĉi tie ni revenas al la fundamenta ideo, ke ŝtatoj ekzistas por
servi la popolon – kaj privataj individuoj, inkluzive de homa digno kaj homa libereco, kaj privataj
kompanioj, kiuj eĉ legitime povas esti profit-orientitaj.
Sed kiam la du interplektiĝas kaj ŝtataj institucioj fariĝas dependaj de privataj donacoj
movataj de profito, tiam ni jam alfrontas katastrofon.
Kaj ĉi tiu tuta afero, kiu jam estas ligita al la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) kaj pri kiu ĝis nun neniu membro de la
Germana Parlamento, ekzemple, entute pripensis – ni devas atentigi ilin pri tio – estas
la flagranta manko de travidebleco ĉe la MOS.
Ne nur ni havas ĉi tiujn publikajn-privatajn partnerecojn, kie la privata kaj publika sektoroj estas ligitaj, sed ni ankaŭ havas,
kiel brilaj kolegoj montris, konstantan karuselon de personaro inter GAVI, la Gates-Fondaĵo kaj la Monda Organizaĵo pri Sano.
Cetere, la Fondaĵo Gates kontribuas rekte kaj nerekte, per aliaj organizoj, kiujn ĝi sponsoras, al ĉirkaŭ 20
procentoj de la buĝeto de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Kaj sinjoro Gates, kiu unuflanke prezentas sin kiel filantropo, aliflanke profitas de ĉiuj
gajnoj, kiuj rezultas el ĉi tiuj supozataj donacoj.
Do nun ni havas konfliktojn de intereso en granda kvanto. Kiam tiel nomata WHO-eksperto laboris en la farmacia industrio kaj
poste subite revenas al la WHO aŭ reiras labori por GAVI, ni havas konfliktojn de intereso ĝis la n-a grado.
Kaj jen la afero: ĉi tiuj konfliktoj ne estas malkaŝitaj, kaj subite ekvalidas datumprotektado.
Poste la sekva punkto: kontraktoj kun donacantoj de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS), el kiuj oni eble povus vidi, kiajn
celojn la donacantoj asociigas kun siaj donacoj, ĝi povus diri, "Bonvolu uzi nian ModRNA-vakcinon, ĝi estas vere bonega, almenaŭ
koncerne profiton, alie ni nenion donacos al vi, do bonvolu rekomendi ĝin," kaj, kia koincido, ĉi tiuj kontraktoj ankaŭ ne
estas malkaŝitaj, ne estas disponigitaj al la ĝenerala publiko.
Kaj la kulmino estas proceduro nomata la Proceduro de Urĝa Uzo-Listigo, enkondukita de la Monda Organizaĵo pri Sano en 2022.
Farmaciaj kompanioj jam povas tie peti, ke la medikamentoj kaj vakcinoj, kiujn ili produktas, estu taksataj, unue en ia
provfunkciado, antaŭ ol estas precize konate, kiu supozeble danĝera pandemia viruso denove aktiviĝas, t.e. unue abstrakte kun
lokteniloj kaj poste, en dua paŝo, kiam la tiel nomata pandemio okazas, kun la koncernaj specifaj patogenoj.
Tiuj medikamentoj kaj vakcinoj estas taksataj, unue de prepara komitato kaj poste de posta komitato.
Sed nun venas la skandalo par excellence: la WHO rezervas al si la rajton sole decidi, kion ĝi faros aŭ ne faros kun
la rezultoj de ĉi tiuj spertulraportoj, kaj ĝi ankaŭ rezervas al si la rajton decidi, ĉu publikigi ilin aŭ ne.
La Monda Organizaĵo pri Sano retenas kompletan kontrolon super la rezultoj de la raportoj de la spertuloj.
Tio ankaŭ estas senprecedenca skandalo, kaj tiam ni demandas nin, kial tiom da homoj nun suferas pro vaksina damaĝo,
pro la tiel nomata kronvirusa vakcino, kaj en iuj kazoj ankoraŭ ne scias, ke tio eble estas la kaŭzo.
Do nun ni havas OMS-on, kiu jam suferas pro masivaj sistemaj malsukcesoj en ĉi tiu kunteksto, kaj nun aperas la
vere granda problemo asociita kun la fakto, ke unu sola persono havas troajn povojn ene de la OMS.
Kaj jen estas la Ĝenerala Direktoro, kiel ni scias. Sinjoro Tedros mem ankaŭ ankoraŭ estas en la fokuso
de homrajtaj organizoj pro militkrimoj kaj tiel plu.
Ĉi tiu Tedros, kiu tute ne havas demokratian legitimecon, jam povas proklami tiel nomatajn sanajn krizojn de internacia zorgo.
Kaj sur tiu bazo, li povas eldoni tiel nomatajn rekomendojn, kaj ni vidis la rezulton
de la arogantaj agoj de s-ro Tedros en 2020.
Kiel ni ĉiuj scias, tio inkluzivis postulojn pri vakcinado kaj testado, medicinajn ekzamenojn, kuracadojn,
kontakt-spuradon, izolitecon, kvarantenon, limigojn pri vojaĝado kaj komerco, kaj tiel plu.
Nu, la faktokontrolisto eble diros: jes, sed Tedros ja devas konsideri certajn faktajn kriteriojn, kiel
estas difinite en la Internaciaj Sanitaraj Regularoj.
Jes, kaj tiam la advokato ĝojas kaj diras: jes, ni havas enorman liston de malsanoj, kaj se ili estas tie kaj rapide disvastiĝas
tutmonde, tiam li povas deklari staton de urĝa situacio.
Angle, saĝe mallongigita al PHEIC, Publika San-Krizo de Internacia Zorgado – kia ironio.
Kaj kiam li faras rekomendojn, ekzemple pri ĝeneralaj aŭ instalaĵ-specifaj postuloj pri vakcinado, li devas kontroli la
proporciecon, kontroli ĉu tio efektive helpas limigi infektajn malsanojn tutmonde, konsideri
la kromefikojn kaj tiel plu, li devas fari ĉion.
Jes, ĝi estas sur papero, sed – kaj tio ankaŭ ne estas vaste konata, ankoraŭ ne vaste konata – sciencaj pruvoj kaj proporcieco
estas ĉi tie tiel gravaj, kaj la papero, sur kiu ili estas skribitaj, ne valoras eĉ la paperon, sur kiu ĝi estas skribita.
Ĉar kvankam Tedros havas krizkomitaton, kiu konsilas lin, ĝi nur konsilas lin kaj neniel estas sendependa. La membroj estas
nomumitaj de Tedros mem kaj ankaŭ povas esti eksigitaj se necese.
Malsame ol en la tiel nomata konstitucia ŝtato, kiun ni nuntempe serĉas, ne ekzistas sendependa kontrolinstanco.
Kion ĉio ĉi signifas?
Ni havas abunde konfliktojn de intereso.
Ni alfrontas enorman riskon de arbitreco, misuzo kaj misuzo de potenco fare de sinjoro Tedros, kiu eble estas en
la fono flustrata de diversaj homoj pri aferoj, kiuj multe superas la evidenton kaj proporciecon.
Tial la vorto "danĝero de ekstera kontrolo" ankaŭ estas menciita ĉi tie, de kiu ajn.
Kaj tio, kio kuŝas ĉe la fino de ĉi tiu ĉeno, estas la plej malbona afero el ĉiuj: la danĝero, kiu jam delonge fariĝis
realaĵo, de masivaj malobservoj de fundamentaj rajtoj, inkluzive de la rajto al vivo,
fizika integreco kaj, kompreneble, homa sano.
Tio, kaj oni ne povas diri tion sufiĉe ofte, estas la Monda Organizaĵo pri Sano hodiaŭ.
Kion ni povas atendi en la estonteco, kiam ĉi tiuj internaciaj sanreguloj, kiuj nun estas relative proksimaj al adopto – kiel
mi diris, pasintjare, kaj nun la periodo de obĵetoj eksvalidiĝis por preskaŭ ĉiuj landoj; tio estis la 19-a de julio.
La ŝtatoj havis la eblecon obĵeti al la Monda Organizaĵo pri Sano koncerne la ekvalidon de
ĉi tiuj internaciaj sanaj regularoj ekde 2024.
Tiam la malnova WHO estus aplikinta la antaŭan version.
Bedaŭrinde, tre malmultaj landoj uzis ĉi tiun limdaton de la 19-a de julio. Pli pri tio poste.
La aliaj nun estas devigitaj laŭ internacia juro efektivigi ĉi tiun IGV, se ili ankoraŭ ne faris tion, kaj ĝi tiam
eniros en forton laŭ internacia juro la 19-an de septembro.
Kion ĝi diras?
Ni jam formulis la PHEIC en la aktuala IHR kiel intensigitan formon – nun oni aldonas pandemian urĝan situacion – kaj ni
kredas – kiel juristoj, ni tuj vidas tion – ke ekzistas pliaj intensigaj faktoroj – ĝi devas esti eĉ pli danĝera,
la viruso devas disvastiĝi eĉ pli rapide en multaj landoj.
Temas pri superi la kapaciton de la sansistemo.
La afero estas, ke ĉi tiu viruso, kiel oni prezentas ĝin en tiel terura lumo, povas kaŭzi socian kaj ekonomian
perturbon, kaj poste ĝi diras, ke la alta risko sufiĉas.
Do ĉi tio ankaŭ estas senprecedenca skandalo; funkcianta konstitucia kortumo, kiel la Germana Federacia Konstitucia
Kortumo, devus fakte dispecigi tian kazon ekde la komenco.
Do, punkto 2: kion fakte eksplicite diras la nova IGV?
Kion la farmacia lobiisto verŝajne jam delonge deziris kaj esperis: la nova fokuso, bela novparolo, rilataj sanproduktoj,
inkluzive, kompreneble, medikamentoj, tiel nomataj vakcinoj kaj ankaŭ, kio al mi estas tre
maltrankviliga, ĉel- kaj gen-bazitaj terapioj.
Laŭ tio, kion ni nun aŭdis de nia kolego Brody.
Kaj ĉiuj ĉi mezuroj nun povas esti la temo de krizaj rekomendoj. Sed eĉ ekster krizaj situacioj,
TETROS, la ĝenerala direktoro, povas eldoni rekomendojn.
Jen la tiel nomataj permanentaj rekomendoj.
Nun oni devas vigle daŭrigi esploradon kaj disvolvadon de tiaj produktoj, kaj estas kristale klare el la deklaroj
de la Monda Organizaĵo pri Sano, ke temas pri modRNA-bazitaj produktoj, precipe rilate al vakcinado.
Esplorado kaj disvolvado devus esti vaste antaŭenigataj, kaj novaj kromaj produktaj instalaĵoj devus esti konstruataj tra la
tuta mondo, ĉar, kiel ni nun ankaŭ aŭdis en Ĝenevo, la problemo kun KOVIM-19 estis, ke evoluantaj landoj ŝajne ne havis
sufiĉan aliron al ĉiuj ĉi tiuj bonfaraĵoj. Jen kie la principo de egaleco, aŭ egala distribuado, nun ekrolas.
Kaj solidareco, sub la standardo de solidareco, signifas, ke la pli riĉaj landoj devus elpreni monon el
siaj poŝoj, por ke la pli malriĉaj povu produkti eĉ pli.
Kaj, kiel mi antaŭe menciis, jam ekzistas ĉi tiu listo por krizokaza uzo, kio signifas, ke la Monda
Organizaĵo pri Sano jam provas exerci masivan influon sur reguligajn aŭtoritatojn tra la tuta mondo.
Kaj mi ricevis tion klarigitan de fakuloj: la produktado de ĉi tiu tiel nomata ModRNA-vakcino
neeviteble implikas formon de esplorado pri akiro de funkcio.
Tio signifas, ke la pandemiaj patogenoj, kiuj nun estas aktive serĉataj tutmonde ĉar ili ankaŭ estas tre profitodonaj, estas
artefarite modifitaj en la laboratorio, t.e. la mutacio estas artefarite kreita tiel, ke vakcino
povas esti evoluigita specife kontraŭ tiu mutacio.
Spertuloj malkonsentas pri tio, kiom danĝera ĉi tio estas.
Mi aŭdas d-ron Wodarg, poste mi aŭdas prof-on Wiesendanger.
Mi ne estas fakulo pri ĉi tiu kampo, do mi ne povas juĝi.
Mi nur povas vidi, ke la ĉi tie ekzercata premo klare montras, ke estas en ludo klaraj interesoj.
Estas rondoj, kiuj ŝatus vidi novan pandemion.
Tiom mi povas kompreni el ĉio ĉi.
Tio signifas, ke ni vidas pluan plifortigon de ĉi tiu unuflanka, pure farmaceŭtike orientita vidpunkto pri medicino.
Ni havas pliiĝon de sekurecaj riskoj.
Prof. Kemmerer prave diras, ke ĉi tiu injekto de modRNA fakte provizas eĉ pli bonajn kondiĉojn
por ke pandemioj ekprenu tenon en la homa korpo.
Subpremante la imunsistemon, ĉi tiuj injektoj plue akcelas pandemiojn.
Tion oni povas diri kun certeco surbaze de la nuna scio.
Vivo kaj sano estas eĉ pli en danĝero.
Nun venas tria tre danĝera punkto.
Ĉi tiu IGV nun enhavas tion, kion ni jam delonge aŭdas de la EU, kaj kion ni ankaŭ aŭdas en niaj propraj landoj.
Ni estas ĉi tie ĉe la kontraŭcenzura konferenco.
Kaj unu el la plej danĝeraj ideologiaj iloj estas ĉi tiu insidema ideo, ke ie ekzistas aŭtoritato, kiu pretendas
la rajton kontraŭbatali misinformadon kaj malinformadon.
Kaj ĉi tiu monopolo pri la vero, pri kiu mi ĉiam miras, ke neniu konstitucia juĝisto kaj preskaŭ neniu fakulo pri konstitucia
juro atentigas, estas fundamente kontraŭ bazaj rajtoj.
La fundamenta rajto al libereco de esprimo kaj akademia libereco baziĝas sur la ideo de
libera interŝanĝo de opinioj en libera diskurso.
Kaj post kiam tio estas limigita, tiam ĉi tiuj liberecoj esence jam estas sufokitaj.
Nun tio estas deklarita sen ajna protestego de oficialaj fontoj.
La batalo kontraŭ misinformado kaj malinformado en ĉi tiu nova IGV.
Aldone al tio estas riskokomunikado.
Do tie sidas iu alia, kiu scias, kiel ĝi funkcias, kaj kiel tiu ĉi risko aspektas.
Kaj li nun decidas, kio estas komunikata al la loĝantaro, kio supozeble estas risko.
Kaj ĉio alia estas kaŝita.
Malantaŭ tio kuŝas tre insidema koncepto. Ĝi nomiĝas kontraŭbatalado de infodemioj.
Jen denove, propaganda lingvaĵo: infodemio, preskaŭ tiel danĝera kiel la pandemio.
Kaj teorie, eblas ankaŭ, ke eĉ tro da informoj povas esti nuligitaj.
Kiu decidas, kio estas tro?
Kaj tiel ni homoj ne plu kapablas distingi inter la informoj, kiujn ni konsumas, kaj tiujn, kiujn ni ne konsumas.
Do jam delonge okazas io pri kondutkontrolo ĉe la Monda Organizaĵo pri Sano, sed ne nur tie.
Oni ne plu persvadas homojn plenumi certajn postulojn per la persvada potenco kaj bona laboro de
registaraj agentejoj – kio estus mirinda – sed anstataŭe per psikologia manipulado de ilia konduto.
Tiam ni ne plu bezonas sciencajn pruvojn, kio estas oportuna por tiuj, kiuj volas ekzerci potencon aŭ profiti.
Tion plifortigas la fakto, ke la Monda Organizaĵo pri Sano subskribis interkonsentojn kun
la tuta cifereca giganta teknologia industrio.
Kaj kiu, en kazo de dubo, ankaŭ povas al ili dikti, kio estas konsiderata vera kaj kio falsa.
Surprizo, surprizo, ili ankaŭ ne estas malkaŝaj.
Do jen ni havas, esence, subpremon de libereco, de opinioj, de informoj kaj ankaŭ de la gazetaro, de la libera gazetaro, de la
liberaj amaskomunikiloj, kiuj reprezentas malkonsentajn opiniojn.
Kaj, kompreneble, kaj tio estas sufiĉe fatala, akademia libereco.
Do unu lasta decida punkto: kio alia estas en la IGV?
Ili nun instrukcias landojn starigi nacian aŭtoritaton pri la Internaciaj Sanreguloj (IHR), kiu kompreneble estos ekskluzive
respondeca pri efektivigo de la IHR-devoj, kaj ankaŭ ĉe la administraj niveloj intere, ekzemple en Germanio ĉe la federacia
ŝtata nivelo aŭ ĉe la municipa nivelo, sanaj aŭtoritatoj ĉie devas esti orientitaj aŭ, mi dirus, interesataj pri
alinigo al la devontigoj de la Monda Organizaĵo pri Sano.
En kazoj de dubo, oni ne plu ekzamenas, ĉu ili estas raciaj kaj, antaŭ ĉio, ĉu ili kongruas kun la konstitucio kaj homaj rajtoj.
Tio do pligrandigos la premon sur la kontraktaj ŝtatoj por efektivigi la interkonsenton.
Tio estus la IGV 2024, kion ni povas atendi.
La pandemia traktato estas ankoraŭ malproksima, kaj kun multe da bonŝanco, ĝi eble ne estos efektivigita.
Ĉi tio ankaŭ rilatas al ĉi tiuj pandemiaj krizoj.
Tamen, la pandemia traktato mem ne enhavas ian rajtigon por deklari krizostatojn.
Bedaŭrinde, ni jam havas la IGV por tio.
Sed ĝi deklaras, ekzemple, ke la kontrakto estas valida dum kaj inter pandemioj.
Do ĉi tie oni antaŭenigas pandemian rakonton.
Ni vivas en epoko de pandemioj.
La sola klarigo estas zoonzo, kiu finfine ankaŭ implikas homan agadon en la fono. Ŝlosilvorto: esplorado pri funkcia plibonigo.
Tio estos kaŝita tre rapide.
Do ni ĉi tie havas plian konkretigon kaj plifortigon de la promocio de ĉi tiuj rilataj sanproduktoj.
Ĉio, kion mi jam menciis ĉi tie rilate al la IGV.
Krome, teknologia transdono devus okazi inter riĉaj kaj malriĉaj.
Poste estas la fama Sistemo pri Aliro al Patogenoj kaj Dividado de Profitoj.
La problemo estas, ke landoj tra la mondo nature batalas pri aliro al genetika materialo.
Sed sur tiu bazo oni povas evoluigi medikamentojn kaj vakcinojn, kio estas tre profita modelo.
Kaj la malriĉuloj, kompreneble, volas partopreni en la profitoj de la riĉuloj.
Tio eble estas bonŝanca por ni, ĉar estas internaj disputoj pri financoj.
Kaj tio ankaŭ estas la kialo, kial ĉi tiu pandemia interkonsento ankoraŭ ne estis konkludita.
Kaj tial, kiam ĝi estis adoptita ĉi-jare, preskaŭ estis pretervidite, ke Artikolo 12(2) deklaras, ke la interkonsento
povas esti malfermita por subskribo nur post kiam la partioj konsentos pri anekso al ĉi tiu tiel nomata "papa sistemo".
Tio signifas, ke ni havas etan esperon, ke la interna disputo – kiam du homoj kverelas, la tria ĝojas – eble la
disputo pri mono, ludas tre gravan rolon ĉi tie kaj ŝparos al ni ĉi tiun pandemian interkonsenton.
Kaj tio estus bonega.
(Estas) kompreneble ankoraŭ demando pri plifortigo de la sistemoj por kriz-tempa rajtigo.
Kio antaŭe estis enhavita en ĉi tiu kroma folio – ni nomu ĝin la Listo por Urĝa Uzo – nun estas pli detale specifita.
Do finfine temas pri starigo de tutmonda medicina-industria komplekso, nenio alia.
Ne temas pri sano. Temas pri la kontraŭo de sano. Homoj loĝos ĉi tie.
La homa sano kaj fizika integreco estas endanĝerigataj en la interesoj de profito kaj potenco.
Kaj tiam ni havas punkton tri: la koncepto de infodemio en la pandemia traktato estas tre maltrankviliga.
La IGV inkluzivas la batalon kontraŭ misinformado kaj malinformado.
Nun jen venas alia bombŝoko.
Temas pri plifortigo de la scienca, san- kaj pandemianalfabeteco de la loĝantaro.
Do ĉi tie ni klare vidas la monopolon de la vero, kiun pretendas la WHO: la loĝantaro devas esti cerbolavita en la
kampoj de pandemioj, publika sano kaj scienco – kompreneble nur laŭ la kompreno de la WHO pri tiuj terminoj.
Jes, ĉar, kiel mi diris, ni ne havas superan aŭtoritaton.
Altranga reprezentanto de UN jam sufiĉe klare deklaris, sen ia ajn protesto de la Unuiĝintaj Nacioj, ke la Monda
Organizaĵo pri Sano estas, kiel ni scias, filio de UN, kaj ke la Unuiĝintaj Nacioj posedas sciencon.
Kion scienco havas komune kun posedaĵo, bonvolu?
La sola klarigo ĉiam estas potenco kaj profito.
Kaj tiam oni devus informi homojn pri la efikeco kaj sekureco de medicinaj produktoj.
Tial tio estas memkomprenebla, kaj konduta gvidado daŭre estos antaŭenigata.
Poste ni havas pliajn reformojn, plifortigitan monitoran mekanismon kaj la enkondukon de la ekzistanta principo Unu Sano,
kiu ligas bestan sanon kun media sano kaj homa sano, donante al la Monda Organizaĵo pri Sano pliajn nemalhaveblajn povojn
kaj, kompreneble, servante por subteni ĉi tiun zoonozan teorion.
Nome, ke pandemioj fakte neniam povas esti kaŭzitaj de homoj, sed nur de bestoj, kiuj subite iĝas danĝere malsanaj, pro
kia ajn kialo, kaj tiam la tuta afero disvastiĝas al homoj.
Zoonota transdono estas, kompreneble, jam inkluzivita.
Jes, kaj se ni nun denove rigardas la tuton, la ideo, ke homa digno estas nevioligebla, la ideo pri homaj rajtoj, pri libereco.
Kaj tiam, rigardante ĉi tiujn traktatojn, ni unue kaj ĉefe havas pliiĝintan de facto minacon al ŝtata suvereneco.
Mi emfazas "fakte", ĉar eĉ en 2020, neniu lando estis devigita simple efektivigi la rekomendojn de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Sed ili faris ĝin.
Ili faris ĝin, kaj tio profunde ŝokis min.
Kaj sinjoro Brunner tiel elokvente klarigis, kie kuŝas la mankoj en niaj juraj sistemoj.
Mankas, laŭ mia vidpunkto, la etoso sen kiu eĉ la plej bela jura sistemo ne povas supervivi, la etoso
kiu ankaŭ kapablas kompensi mankhavan juran sistemon.
Ni havis tempojn, ekzemple en Germanio, kaj certe ankaŭ aliloke, kiam la Federacia Konstitucia Kortumo efike funkciis, prenante
la liberecon kaj dignon de la individuo kiel sian komencan punkton kaj finan celon, kaj metante ilin unue kaj ĉefe.
Kaj ĉio tio perdiĝis.
Mi memoras, kiom ŝokita mi estis, kiam mi unue legis en la lernolibro pri konstitucia juro, ke ĉiu
konstitucio dependas de kondiĉoj, kiujn ĝi mem ne povas krei.
Kaj mi ĉiam pensis, ke se io estas skribita sur papero, tiam oni ĝin observos.
Tiel naiva vi estas kiel jura studento.
Mi ĵus ricevis lecionon, sed unu el la plej alta kvalito.
Per ĉi tiu kognitiva militado, per ĉi tiu infodemika politiko, per ĉi tiu EU-Leĝo pri Ciferecaj Servoj, per ĉi tiu freneza
malsano de faktokontrolistoj, ni finfine havas kompletan rekondiĉigon de homoj, de
sendepende pensantaj civitanoj al obeemaj subjektoj.
Ĉi tio validas por ĉiuj areoj, inkluzive de ŝtata regado, la juĝistaro, la leĝdona korpo, kaj tiel plu.
Kaj sen ĉi tiu etoso de homa digno kaj libereco, eĉ jura sistemo ne plu povas funkcii.
S-ro Brunner esprimis ĝin bele, kaj eble ĉi-momente indas mencii, ke la unua skizo de la Germana Baza Leĝo
komence enhavis la frazon: la ŝtato ekzistas por la popolo, ne la popolo por la ŝtato.
Kaj ĉio tio nun, kiel li tiel bele esprimis ĝin alimaniere, en ĉi tiu momento ĉio tio forfalis.
Do la suvereneco daŭre estas masive minacata de la Monda Organizaĵo pri Sano, kaj ni havas kompletan malsukceson de
konstitucia kontrolo, inkluzive de la konstituciaj tribunaloj.
Mi vidas ĝin kun teruro, precipe en Germanio, kaj ankaŭ ĉi tiun politikan persekuton, kiu
okazas en nia lando – mi neniam estus imaginta ĝin.
Kaj tiam, kompreneble, ekzistas la pliigita risko de masivaj limigoj de libereco, arbitraj deklaroj de krizostato,
kaj eble permanentaj rekomendoj, kiuj limigas liberecon.
Kaj kontraŭ la fono de la manko de kontrolaj instancoj je la nivelo de la Monda Organizaĵo pri Sano,
landoj simple ignoras siajn kontrolajn instancojn.
Poste ni havas alian gravan punkton, kiun niaj kolegoj Silvia Behrendt kaj Amrei Müller jam plurfoje rimarkigis:
ni vidas rampan ideologian militarigon de sanpolitiko, kiu kongruas kun la ĝenerala tutmonda bildo.
Kvankam tio ne estas deklarita en la traktatoj, ekzistas doktrino pri tutmonda sansekureco: patogenoj estas traktataj kiel militaj
malamikoj, kiel sekureca risko, kaj tiam devas esti ekfunkciigita aŭtomata respondo, t.e. oni starigas aŭtomatan
mekanismon kaj, kompreneble, oni uzas vakcinadojn por kontraŭbatali ilin, kiel memkomprenebla afero.
Neniu plu pridubas, ĉu vakcinadoj damaĝas la sanon de homoj.
Kaj ni ankaŭ havas, kvankam nur en unu loko, kompreneble, plifortigon de la ĝenerala cifereca observado de la homaro, pro
la fakto ke ciferecaj atestiloj pri vakcinado nun estis enkondukitaj, kvankam ne ekskluzive, sed ankaŭ
tre grava afero kiam temas pri totalisma kontrolo.
Poste, kompreneble, estas la plifortigitaj sanproceduroj efektivigitaj de ĉi tiu medicina-farmacia komplekso,
la koncepto de infodemio, kiun mi jam detale priskribis.
Kaj tiam, efektive, en ĉi tiuj traktatoj okazas iom post iom ideologia restrukturado.
Temas pri malrapide sed certe forigi homojn de la ideo, ke mi estas la individuo, ke
mia libereco estas la komenca kaj fina punkto.
Ne, vi estas nenio, la komunumo estas ĉio.
Ĉu tio sonas konata al vi?
Homa digno, ne plu problemo.
Ni vidas tendencon al kolektiva obeemo.
Tio inkluzivas, ekzemple, la tiel nomatan aliron de la tuta socio.
Tio signifas, ke kiam okazas danĝera pandemio, ĉiuj en la socio devas resti unuiĝintaj kaj tiri en la sama direkto.
Kion tio logike signifas?
Logike, tio signifas, ke ĉiu, kiu ne translokiĝas al la plaĝo, estas ekskludita; ni ĉiuj jam spertis tion.
Vi devas lerni viajn fundamentajn rajtojn, alie vi estas ekster.
Ĉio, kio diferencas de la reganta opinio, estas submetata al masivaj atakoj en unu aŭ alia formo, kaj tiam estas ĉi
tiuj pseŭdo-fundamentaj rajtoj de egaleco kaj solidareco.
Kaj ĉi tiuj tiam estas metitaj sur la saman nivelon kiel veraj homaj rajtoj.
Jes, tio fakte respondas la demandon.
Kiam mi demandas, ĉu ni estas minacataj de totalisma sanregimo?
Ni ne nur havas totalisman sanreĝimon, kiu nuntempe estas diskutata, sed ankaŭ tutmondan tendencon al
aŭtoritarismo kaj totalitarismo en lokoj, kie tio ankoraŭ ne estas la kazo aŭ ne estis tiel en la pasinteco.
Tie devus okazi.
Ni vidas masivan premon sur la regadon de la juro, sur fundamentajn rajtojn, kaj ankaŭ sur la rajton je libera konsento
al medicinaj eksperimentoj, kiu estas enskribita en Artikolo 7 de la Pakto de Unuiĝintaj
Nacioj pri Homaj Rajtoj, kiel jam menciite.
Ni metas premon sur la suverenecon de la Membroŝtatoj, kaj finfine tio prezentas tre grandan danĝeron.
Do vere temas pri ĉio aŭ nenio.
Tial ni havas sekcion 5. Mallonge, kio okazos poste?
Feliĉe oni povas havi ajnan opinion pri ĉi tiuj ŝtatoj, sed la retiriĝo de Usono estis tre grava signo.
Argentino sekvis la ekzemplon.
Tiuj ŝtatoj ne plu subtenos la IGV en iu ajn versio.
Ĉi tiujn IGV 2024 ankaŭ ne subtenos Israelo kaj Italio, kio estas tre ekscita.
Aŭstrio ankaŭ prezentis obĵeton, sed nur ĉar, kaj mi diras tion en citiloj, ili tre malfrue
rimarkis, ke la Parlamento ankoraŭ ne donis sian aprobon.
Tamen, laŭ la konstitucio, tio devintus esti aprobita; eĉ la plej unua IGV.
Tio signifas, ke ili ankoraŭ volos akiri la aprobon de la Parlamento – sed almenaŭ tio estas komenco.
Koncerne la pandemian interkonsenton, kiel mi jam priskribis, oni esperu, ke ĝi ne realiĝos.
Kaj unu grava afero estas ĉi tio – kaj mi rimarkis tion en la ekzemplo de Aŭstrio – registaroj, kiuj ne
estas rekte demokratie elektitaj, rajtas sub internacia juro negoci kaj subskribi traktatojn.
Kiel regulo, tamen, parlamentoj devas doni sian konsenton.
Ni ankaŭ povis iniciati tion en Aŭstrio je la lasta momento, ĉar ĝi iel estis pretervidita, strange sufiĉe.
Tial gravas noti, ke unu aspekto estas reprezentado laŭ internacia juro, kaj la alia estas la
demokratia legitimeco de ĉi tiuj registaraj decidoj.
Kutime la parlamentoj estas implikitaj.
Tio signifas, ke oni ankaŭ petas advokatojn tra la tuta mondo denove kontroli, ĉu ili
entute permesis al la parlamento havi voĉon.
Se ne, bonvolu referiĝi al ĉi tio kaj peti ĝin.
Alie, ĉi tiuj IGV-oj ankaŭ ne povas simple esti devigataj en ĉi tiuj landoj.
En Germanio ili estas iom pli zorgemaj kaj nun trapasis konsentleĝon per la federacia registaro.
Tamen Germanio jam lasis la periodon por obĵetoj eksvalidiĝi, kio esence egalas al ratifiko.
Nun imagu, ke la Bundestag kaj la Bundesrat ne aprobas ĉi tiun konsentleĝon.
Tiam la registaro estos en malfacila situacio.
Unuflanke ĝi havas devon laŭ internacia juro, sed aliflanke ĝi ne rajtas superregi la
demokratie esprimitan volon de la Parlamento.
Oni timas, ke ili konsentos.
Tamen mi trovas tre ekscita tion, kio tie okazas.
Kaj ĝuste tio estas, ke, venante el fono de homaj rajtoj, ni ankaŭ havas ĉiun eblon profiti de ajna okazo,
kiu aperas en Aŭstrio, por altiri atenton al tiaj temoj.
Estas ankaŭ interese noti, ke ĉi tiu leĝo en Germanio jam deklaras, ke konsento al la IGV limigas la fundamentan rajton al
fizika integreco, persona libereco, privateco de korespondado, sekreto de poŝtaj kaj
telekomunikaj komunikoj, kaj la rajton al libereco de movado.
Do ili supozas, ke tio okazos aŭtomate, kvankam la germanaj aŭtoritatoj fakte devas efektivigi
la jurajn aktojn de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Jes. Kaj sinjoro Brunner kaj mi ne diskutis tion antaŭe.
Sed por mi, kiam temas pri tio, kion ni povas fari, ĉiam gravas reveni al la ideo de homa digno.
Belege estis priskribite, ke la ideo de homa digno, ankaŭ kiel etoso de la Baza Leĝo, devenas de la ideo, ke la homo estas
kreita laŭ la bildo de Dio, kaj tial estas kristan-inspirita.
Tio kondukas al la valoro de homoj per si mem.
Kaj el la ideo de la Klerismo, kiu diras, ke temas pri la eliro de la homo el sia memimposita nematureco.
Sen ĉi tiu etoso, nenio funkcias en nia jura sistemo, kaj eble preskaŭ nenio en niaj vivoj.
Tial vere temas pri elĉerpi ĉiujn rimedojn.
S-ro Sasek tiel bele diris: ĉiam petu helpon, eduku aliajn en la socio, la homojn ĉirkaŭ ni per politika
agado, manifestacioj, flugfolioj, prelegoj, kio ajn necesas.
Per la liberaj amaskomunikiloj, alproksimiĝante al la korporaciaj amaskomunikiloj.
Se vi daŭre provas, eble estos unu aŭ du, kiuj estos akceptemaj.
Kaj precipe edukante politikistojn, ĉar ili ankoraŭ estas homoj, kiuj simple povas esti naivaj.
Mi supozas, ke estas multaj, kiuj ne estas senkulpaj.
Sed eble la ne-suspektantaj malantaŭbenkuloj de la informitoj.
Bonvolu, bonvolu klarigu kaj kuraĝigu ilin fari decidon bazitan sur ilia konscienco.
Kaj finfine, daŭre provu iri al tribunalo kiel eble plej ofte kaj montri, ke ĉi tie estas malobservataj fundamentaj homaj rajtoj.
Kaj ĉiu unuopa ago, mi eĉ konvinkiĝas, ke ĉi tie gravas ĉiu unuopa penso, NE, kaj ni ne volas tian mondon.
Ni moviĝas al la vizio de pli bona mondo kun homa digno kaj libereco.
Konsiderante tion, dankon tre multe.
Multan dankon, Beate Pfeil. Mia sago estas denove akrigita. Ĝi ankoraŭ ne finiĝis. Ĉi tiu elspiro post la
fino de la Korono. Tio ne estas vera. Vi aŭdis ĝin.
Mi povis nur ripeti ĉion, kion vi diris. Simple plenforte investu en edukadon. Kiom ajn ni povas, dum ni ankoraŭ povas.
Tiam ni vidos, kio okazos poste. Dankon, ke vi estas kun ni. Kune. Daŭre konektu nin. Daŭre konektu vin mem.
Ke multaj advokatoj, juĝistoj kaj ĉiaspecaj homoj venu kaj plifortigu ĉi tiun fronton.
Dankon pro via kompetenteco. Ni bezonas ĝin. Dankon.