Հաջորդ ներկայացման ընթացքում փորձառու փաստաբանը կքննի և կհիմնավորի դոկտոր Մայքլ Բրունների անդրադարձած
անհանգստացնող թեման՝ ավելի մեծ գործնական մանրամասնությամբ։
Այն հիմնականում վերաբերում է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) իրավական մանիպուլյացիաներից, նրա
պանդեմիական պայմանագրերից և Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերից (IHR) մեզ համար ստեղծված սպառնալիքներին։
Հարցը մնում է՝ արդյոք մենք բախվում ենք տոտալիտար առողջապահական ռեժիմի սպառնալիքին։
Նախքան այս մեկ այլ նշանավոր դեմքին հրավիրել 21-րդ AZK-ին՝ իր փորձառու տեսակետներով, որոնք
մեզ հարստացնելու են, եկեք նայենք նրա CV-ին։
Դոկտոր Բեատե Սիբիլլե Փֆեյլը, ծնված 1967 թվականին, գերմանացի իրավաբան և անկախ հետազոտող է, ով մասնագիտացած է
Եվրոպայում ազգային փոքրամասնությունների հետ կապված հարցերում։
Սա հատկապես վերաբերում է սահմանադրական, միջազգային և եվրոպական իրավունքին։
Նա իր ոլորտում մեծ համբավ է ձեռք բերել բազմաթիվ դասախոսությունների և հիմնարար հրատարակությունների շնորհիվ, այդ թվում՝
էթնիկ խմբերի մասին բազմահատորյա ձեռնարկի համահեղինակ լինելով։
Նա 2008 թվականից մինչև 2016 թվականը գլխավոր խմբագիրն էր։
2019 թվականից ի վեր նա հանդիսանում է Փոքրամասնությունների հարցերի եվրոպական հանդեսի (EJM) համահրատարակիչ։
Նա Հեյդելբերգի համալսարանում ուսումնասիրել է իրավագիտություն և Ֆրայբուրգում
հաջողությամբ հանձնել է իր երկրորդ պետական քննությունը։
2002 թվականին նա Ինսբրուքի համալսարանից իրավագիտության բակալավրի աստիճան ստացավ գերազանցությամբ։
Նա 20 տարի աշխատել և հետազոտություններ է անցկացրել Հարավային Տիրոլի էթնիկ խմբերի ինստիտուտում։
որից 17 տարի՝ որպես գիտական տնօրենի տեղակալ։
2017 թվականից մինչև 2023 թվականը նա եղել է Եվրոպայի խորհրդի միջազգային պայմանագրի՝ «Եվրոպական շրջանային
կամ փոքրամասնությունների լեզուների խարտիա»-ի փորձագիտական հանձնաժողովի գերմանական անդամը։
2017 թվականից մինչև 2022 թվականը նա եղել է Ֆլենսբուրգի փոքրամասնությունների հարցերի եվրոպական կենտրոնի փոխնախագահը։
Նրա ներկա աշխատանքը կենտրոնացած է կորոնավիրուսի դեմ ձեռնարկվող միջոցառումների վրա, այդ թվում՝ Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության պլանների իրավական տեսանկյունից։
Նա անդամ է «Քննադատական դատավորների և դատախազների ցանցի», «Առողջության, ազատության և ժողովրդավարության համար բժիշկների և
գիտնականների», «Անկախ փաստաբաններ», «Լուսավորության փաստաբաններ», «Առողջապահական համաշխարհային դաշինքի գործողությունների
դաշինք» և «Հիպոկրատական երդման բժշկական մասնագիտական ասոցիացիա»։
Դոկտոր Բեատե Ֆայլը այսօր խոսում է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության, պանդեմիայի
պայմանագրի և միջազգային առողջապահական կանոնակարգերի մասին։
Արդյո՞ք մենք բախվում ենք տոտալիտար առողջապահական ռեժիմի սպառնալիքին։
Բարի գալուստ, դոկտոր Բիատե Ֆայլ։ Շնորհակալություն մեզ հետ ձեր փորձը կիսելու համար։
Շատ շնորհակալ եմ։ Լինիր սրած նետ։ Շնորհակալ եմ։
Այսօր ես շատ վտանգավոր կլինեմ, բայց ոչ այնքան վտանգավոր, որքան ԱՀԿ-ն։
Ես կցանկանայի սկսել՝ սրտանց շնորհակալություն հայտնելով իմ գործընկեր պարոն Բրուններին իր հիանալի թեմայի համար,
հատկապես որ հենց այս անխախտ մարդկային արժանապատվությունն էր, որը ինձ մղեց սկսել իրավաբանական ուսումնասիրությունները։
Գերմանիայի Հիմնական Օրենքի այս առաջին նախադասությունը իմ իրավաբանական ուսումնառության ողջ
ընթացքում միշտ եղել է իմ ոգեշնչման աղբյուրը։
Եվ երբ այսօր խոսում եմ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության մասին, կարծում եմ, որ բոլորիս հարկավոր չէ
իրավաբան լինել։ Եթե խնդրին նայենք մարդկային արժանապատվության տեսանկյունից և գնահատենք ԱՀԿ-ն այս
դիտանկյունից, որոշ պատասխաններ կարող են ինքնաբերաբար գալ։
Հետագա մեջ ես կցանկանայի հիմնականում կենտրոնանալ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության երկու կարևոր
պայմանագրերի վրա՝ Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերի և Պանդեմիայի պայմանագրի վրա։
Բայց նախ, եկեք ներկայացնենք, թե ինչն արդեն կիրառվում է ԱՀԿ-ում։
Քանի որ այն, ինչ մենք ապրել ենք 2020 թվականից ի վեր կոչված «Կորոնա տարիներին», և սա չի կարելի բավարար չափով ընդգծել, կապված
է արդեն գոյություն ունեցող, կարելի է ասել, ԱՀԿ ռեժիմի հետ։
Այսպիսով՝ առաջին կետը՝ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության թարմացումը։
Այնուհետև ծագում է այն հարցը, թե ինչի կարող ենք բախվել, եթե 2024 թ. հունիսի 1-ին կասկածելի հանգամանքներում ընդունված Միջազգային
առողջապահական կանոնակարգի փոփոխությունները իրականում ուժի մեջ մտնեն՝ ինչպես միջազգային իրավունքի, այնպես
էլ, հնարավոր է, ներպետական իրավունքի շրջանակներում։
Այնուհետև, երրորդ կետում, ես կցանկանայի անդրադառնալ համաճարակային պայմանագրին, որը ներկայացվեց միայն
այս տարի, սակայն դեռևս ամբողջությամբ չի ընդունվել։
Ես կցանկանայի դա կարճ ժամանակ անց մանրամասն բացատրել։
Եվ ապա, 4-րդ կետում, ես առայժմ կձևակերպեմ իմ եզրակացությունը։
5-րդ կետը վերաբերում է տեսանկյունների ուսումնասիրությանը՝ ինչ կարող է տեղի ունենալ հետագայում ԱՀԿ-ի և նրա պլանների հետ?
Եվ ամենից առաջ՝ հարց, որը, իմ կարծիքով, վերաբերում է մեզ բոլորիս. ինչ կարող ենք անել մենք՝ անհատ քաղաքացիներս։
Այո, կետ 1. Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության և դրա առկա համակարգային թերությունների վերաբերյալ առայժմ ասեմ հետևյալը։
Դա ամբողջական համակարգային սխալ է։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը հիմնադրվել է 1948 թվականին որպես պետությունների ասոցիացիա։
Եվ դանդաղ, բայց հաստատուն կերպով, 1980-ականների կեսերից սկսած, առաջացավ մի խնդիր, որը մասամբ պայմանավորված էր նրանով, որ
ԱՄՆ-ը 1980-ականների կեսերին սառեցրեց իր անդամակցային վճարները։
Սովորական է, որ նման կազմակերպությունները ֆինանսավորվեն իրենց անդամ պետությունների կանոնավոր
ներդրումներով, որոնք չեն հատկացվում կոնկրետ նպատակների համար։
1980-ականների կեսերին, Միացյալ Նահանգների նախաձեռնությամբ, անդամ պետությունները նույնպես սառեցրին իրենց անդամակցության վճարները։
Եվ ապա սկսվեց… Այնուհետև գաղտնի, հանգիստ և լուռ աղետը սկսեց ընթանալ իր ընթացքով։
Այսօր Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության բյուջեի մոտավորապես 85 տոկոսը կախված է կամավոր նվիրատվություններից,
որոնց մեծ մասը հատկացված է կոնկրետ նպատակների համար։
Այս նվիրատուները, որոնք այժմ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) նվիրատուներն են, ներառում են նաև
այնպիսի երկրներ, որոնք ոչ միայն վճարում են իրենց անդամակցության վճարները, այլև առանձին նվիրատվություններ են անում ԱՀԿ-ին։
Ցավոք, ես կասեի, որ այս առումով Գերմանիան շատ օրինակելի է։
Այսպիսով, մեր հարկային գումարները մեծ քանակով գնում են ԱՀԿ-ին։
Եվ հիմա, երբ ԱՄՆ-ը դուրս է եկել, Գերմանիան, հավանաբար, առաջին հովանավորն է։
Այնուհետև նվիրատուների թվում են նաև միջազգային կառավարական կազմակերպություններ, և հետո գալիս
է զգայուն կետը՝ շատ մեծ թվով մասնավոր անհատներ։
Հիմա կա, ինչպես ես նկարագրել եմ երրորդ սլաքի տակ, հիանալի նոր ուսումնասիրություն Իտալիայից, ոչ, Ավստրալիայից, ոչ Իտալիայից։
Նրանք ուսումնասիրեցին Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությանը (ԱՀԿ) հատուկ նպատակով տրամադրված
նվիրատվությունները՝ չնայած դրանց մեջ ընդգրկված են ընդամենը ութ դեղագործական ընկերություններ, սակայն բոլոր այն մյուս
հաստատություններն ու կազմակերպությունները, որոնք չեն հանդիսանում պետություններ և հատուկ նպատակով նվիրատվություններ են
անում ԱՀԿ-ին, ինչպես այս ուսումնասիրությունը փայլուն կերպով ցույց է տալիս, գրեթե 100 տոկոսով դեղագործական շահեր ունեն։
Նրանք դա անվանում են ֆարմա-համատեղելի։
Եվ առաջին երկուսը Գեյթսի հիմնադրամն ու ԳԱՎԻ պատվաստանյութերի դաշինքն են։
Այս առնչությամբ ցանկանում եմ անել ևս մեկ նախնական նկատառում. Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության հիմնադիր հայրերը մի
բան ունեին մտքում, երբ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կանոնադրության 37-րդ հոդվածում գրել էին, որ իրենց
պարտականությունները կատարելիս Գլխավոր տնօրենը և կազմակերպության անձնակազմը չեն փնտրի և չեն
ստանա որևէ կառավարության կամ իշխանության ցուցումներ։
Եվ այն, ինչ վերաբերում է կառավարություններին կամ պետական մարմիններին, առավել ևս վերաբերում է դեղագործական արդյունաբերության
կամ դրա հետ կապված կազմակերպությունների պարտադիր դրույթներին։
Սա նշանակում է, որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը այս հատուկ նշանակված նվիրատվություններով խախտում է իր
սեփական սահմանադրությունը, և կան նաև լրացուցիչ ուղեցույցներ։
Այնուհետև այս ԱՀԿ նվիրատվությունների ֆոնին կա մեկ այլ խնդիր, որը չի կարելի բավարար չափով ընդգծել։
Եթե, օրինակ, Գերմանիայի Բունդեսթագը ասեր՝ այո, մենք պարզապես պետք է կրկին բարձրացնենք անդամ պետությունների
վճարումները, ապա մենք հեշտությամբ կլուծեինք դեղագործական արդյունաբերության նկատմամբ կախվածության խնդիրը։
Ոչ, Մենք վաղուց արդեն գաղտնի և լուռ կերպով ամրապնդել և ինստիտուցիոնալացրել ենք պետությունների և մասնավոր անհատների միջև
հարաբերությունները այս դավադիր, կարելի է ասել, հանրային-մասնավոր գործընկերությունների կառուցվածքի միջոցով, որը այլևս չի
վիճարկվում, որտեղ, օրինակ, GAVI-ում կամ CEPI-ում ԱՀԿ-ն կապված է կառավարությունների, հայտնի Գեյթսի
հիմնադրամի և, նկատի ունեցեք, պատվաստանյութերի արտադրողների հետ։
ՅՈՒՆԻՍԵՖ-ը, Համաշխարհային բանկը և այլ ՀԿ-ներ նույնպես ներգրավված են GAVI-ում։
Եվրոպական հանձնաժողովը և այլ հետազոտական հաստատություններ միացել են CEPI-ին, որը ունի ծրագիր՝ 100 օրվա
ընթացքում բոլոր կանոնների դեմ պատվաստանյութեր մշակելու համար։
Իրավական տեսանկյունից սա ամբողջովին անընդունելի է, քանի որ պետությունները — և այստեղ մենք վերադառնում ենք հիմնարար
գաղափարին, որ պետությունները գոյություն ունեն ժողովրդի ծառայելու համար —, ինչպես նաև մասնավոր անհատները, որոնց մեջ են մարդկային
արժանապատվությունն ու մարդկային ազատությունը, և մասնավոր ընկերությունները, որոնք
նույնիսկ օրինականորեն կարող են շահույթ հետապնդել։
Բայց երբ երկուսն իրար են խճճվում և պետական ինստիտուտները կախված են դառնում շահամոլ մասնավոր
նվիրատվություններից, ապա մենք արդեն աղետի առջև ենք կանգնած։
Եվ այս ամբողջ խնդիրը, որը արդեն կապված է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) հետ և որի մասին, օրինակ,
Գերմանիայի խորհրդարանի ոչ մի անդամ մինչ օրս չի մտածել, մենք պետք է նրանց դա ընդգծենք, ԱՀԿ-ում թափանցիկության ակնհայտ պակասն է։
Մենք ոչ միայն ունենք այս պետա-մասնավոր գործընկերությունները, որտեղ մասնավոր և պետական հատվածները կապված են, այլև, ինչպես
փայլուն գործընկերները ցույց են տվել, GAVI-ի, Գեյթսի հիմնադրամի և Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության միջև անընդհատ կադրային պտտվող շրջապտույտ։
Ի դեպ, Գեյթսի հիմնադրամը, ուղղակիորեն և անուղղակիորեն՝ իր հովանավորած այլ կազմակերպությունների միջոցով,
մասնակցում է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության բյուջեի մոտ 20 տոկոսի ապահովմանը։
Իսկ պարոն Գեյթսը, ով մի կողմից ներկայանում է որպես բարերար, մյուս կողմից շահում է այդ ենթադրյալ
նվիրատվություններից ստացված բոլոր շահույթներից։
Այսպիսով, այժմ մենք զանգվածային շահերի բախումներ ունենք։ Երբ կոչված Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ)
փորձագետը աշխատել է դեղագործական արդյունաբերությունում և ապա հանկարծ վերադառնում է ԱՀԿ կամ նորից սկսում է աշխատել GAVI-ի
համար, մենք ունենք շահերի բախումներ անսահմանափակ աստիճանի։ Եվ ահա թե ինչն է՝ այդ բախումները չեն հրապարակվում,
և հանկարծ գործի է դրվում տվյալների պաշտպանությունը։
Հաջորդ կետը՝ պայմանագրերը ԱՀԿ դոնորների հետ, որոնցից, գուցե, կարելի է հասկանալ, թե ինչ նպատակների համար են դոնորները կապում
իրենց նվիրատվությունները, դրանք կարող են ասել, «Խնդրում ենք օգտագործել մեր ModRNA պատվաստանյութը, այն իսկապես հիանալի է,
առնվազն շահույթի առումով, հակառակ դեպքում մենք ձեզ ոչինչ չենք նվիրաբերելու, այնպես որ խնդրում ենք այն խորհուրդ
տալ», և, ինչ պատահականություն, այս պայմանագրերը նույնպես չեն հրապարակվում, հասարակության համար մատչելի չեն։
Եվ գագաթնակետը «Արտակարգ օգտագործման ցուցակում ընդգրկման ընթացակարգ» կոչվող մեխանիզմն է, որը 2022 թվականին ներկայացվել է
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) կողմից։
Դեղագործական ընկերությունները արդեն կարող են դիմել, որպեսզի իրենց արտադրած դեղերը և պատվաստանյութերը գնահատվեն՝ նախնական փորձարկման
փուլում, մինչև հստակ հայտնի դառնա, թե կոնկրետ որ ենթադրյալ վտանգավոր պանդեմիկ վիրուսն է կրկին տարածվում, այսինքն՝ նախ՝
ընդհանուր, տեղակալիչներով, ապա՝ երկրորդ փուլում, երբ կոչված պանդեմիան կսկսվի, համապատասխան կոնկրետ պաթոգեններով։
Այս դեղերն ու պատվաստանյութերը գնահատվում են նախ նախնական հանձնաժողովի, ապա՝ հետագա հանձնաժողովի կողմից։
Բայց հիմա գալիս է անգերազանցելի սկանդալը՝ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը ինքնուրույն իրավունք է վերապահում
որոշելու, թե ինչ անել կամ չանել այս փորձագիտական զեկույցների արդյունքների հետ, և նաև իրավունք է
վերապահում որոշելու՝ հրապարակե՞լ դրանք, թե ոչ։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը ամբողջությամբ վերահսկում է փորձագետների զեկույցների արդյունքները։
Սա նույնպես աննախադեպ սկանդալ է, և հետո մենք զարմանում ենք, թե ինչու շատ մարդիկ այժմ տառապում են պատվաստանյութի, այսպես
կոչված կորոնավիրուսի պատվաստանյութի վնասներից, և որոշ դեպքերում դեռևս չեն գիտակցում, որ դա կարող է լինել պատճառը։
Այսպիսով, մենք ունենք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպություն (ԱՀԿ), որը արդեն տառապում է զանգվածային
համակարգային ձախողումներից, և այժմ առաջ է գալիս իսկապես մեծ խնդիր՝ կապված այն հանգամանքի հետ, որ
ԱՀԿ-ում մեկ անձ ունի չափազանց մեծ լիազորություններ։
Եվ, ինչպես գիտենք, սա գլխավոր տնօրենն է։ Պարոն Թեդրոսը ինքն էլ դեռ մարդու իրավունքների կազմակերպությունների ուշադրության
կենտրոնում է պատերազմական հանցագործությունների և այլնի համար։
Այս Թեդրոսը, ով ընդհանրապես որևէ ժողովրդավարական լեգիտիմություն չունի, արդեն կարող է հայտարարել կոչվող
միջազգային նշանակության առողջապահական արտակարգ իրավիճակներ։
Եվ այս հիմքի վրա նա կարող է հրապարակել կոչված առաջարկություններ, և մենք 2020 թվականին տեսանք
պարոն Թեդրոսի ինքնակամ գործողությունների արդյունքը։
Ինչպես բոլորս գիտենք, սա ներառում էր պատվաստման և թեստավորման պահանջներ, բժշկական զննություններ, բուժումներ,
շփումների հետազոտություն, մեկուսացում, կարանտին, ճանապարհորդությունների և առևտրի սահմանափակումներ և այլն։
Հիմա փաստերի ստուգողը կարող է ասել՝ այո, բայց Թեդրոսը պետք է հաշվի առնի որոշ փաստական չափանիշներ,
ինչպես նշված է Միջազգային առողջապահական կանոններում։
Այո, և հետո փաստաբանը ուրախանում է և ասում է՝ այո, մենք ունենք հսկայական հիվանդությունների ցուցակ, և եթե դրանք
այնտեղ կան և արագորեն տարածվեն ամբողջ աշխարհում, ապա նա կարող է հայտարարել արտակարգ դրություն։
Անգլերեն, խելամիտ կերպով կրճատված PHEIC՝ Միջազգային նշանակության հանրային առողջապահական արտակարգ իրավիճակ – ինչ հեգնանք։
Եվ երբ նա առաջարկություններ է անում, օրինակ՝ ընդհանուր կամ հաստատության առանձնահատուկ պատվաստման պահանջների վերաբերյալ, նա
պետք է ստուգի համաչափությունը, պարզի՝ արդյոք դա իսկապես օգնում է զսպել վարակիչ հիվանդությունները ամբողջ աշխարհում, ուշադրություն
դարձնի կողմնակի ազդեցություններին և այլն, նա պետք է անի ամեն ինչ։
Այո, դա թղթի վրա է, բայց — և սա նույնպես լայնորեն հայտնի չէ, դեռևս լայնորեն հայտնի չէ — գիտական ապացույցներն ու
համաչափությունը այստեղ չափազանց կարևոր են, և այն թուղթը, որի վրա դրանք գրված են, անգամ իր թղթի արժեքին չի արժանի։
Քանի որ Թեդրոսը ունի արտակարգ հանձնաժողով, որը խորհուրդ է տալիս նրան, այն միայն խորհուրդ է տալիս և ոչ մի կերպ անկախ
չէ։ Հանձնաժողովի անդամները նշանակվում են հենց Թեդրոսի կողմից և անհրաժեշտության դեպքում կարող են ազատվել։
Ի տարբերություն այնպես կոչված սահմանադրական պետության, որին մենք ներկայում ձգտում ենք, այստեղ չկա անկախ հսկող մարմին։
Այս ամենը ինչ է նշանակում?
Մեզ մոտ շահերի բազմաթիվ բախումներ կան։
Մենք բախվում ենք հսկայական ռիսկի՝ անօրինական կամայականության, չարաշահման և իշխանության չարաշահման, որի կրողն է պարոն Թեդրոսը,
ում ետնաբեմում ամենատարբեր մարդիկ շշուկներով կարող են ուղղորդել՝ առաջարկելով գործել այնպես, ինչը
վկայությունների և համաչափության սկզբունքներից շատ ավելի հեռու է։
Դրա համար է, որ այստեղ, ով էլ որ լինի, նույնպես նշվում է «արտաքին վերահսկողության վտանգ» բառը։
Եվ այս շղթայի վերջում գտնվում է ամենավատը՝ վտանգը, որը վաղուց արդեն իրականություն է դարձել՝ հիմնարար իրավունքների զանգվածային
խախտումների, այդ թվում՝ կյանքի իրավունքի, ֆիզիկական ամբողջականության և, իհարկե,
մարդու առողջության իրավունքի խախտումների։
Դա, և դա երբեք բավարար հաճախ չի կարելի ասել, այսօր Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունն է։
Ի՞նչ կարող ենք սպասել ապագայում, երբ այս միջազգային առողջապահական կանոնակարգերը, որոնք այժմ համեմատաբար մոտ են ընդունմանը –
ինչպես ասացի, անցյալ տարի, և այժմ գրեթե բոլոր երկրների համար առարկությունների ժամկետը լրացել է; դա տեղի ունեցավ հուլիսի 19-ին։
Պետություններին տրված էր հնարավորություն առարկելու Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությանը՝ այս միջազգային
առողջապահական կանոնակարգերի ուժի մեջ մտնելուն 2024 թվականից։
Այն ժամանակ հին ԱՀԿ-ն կկիրառեր նախորդ տարբերակը։
Ցավոք, շատ քիչ երկրներ օգտվեցին այս՝ հուլիսի 19-ի վերջնաժամկետից։ Այս մասին՝ ավելի ուշ։
Մյուսները այժմ միջազգային իրավունքի համաձայն պարտավոր են կիրառել այս IGV-ն, եթե դեռ չեն արել, և այն
միջազգային իրավունքի համաձայն ուժի մեջ կմտնի սեպտեմբերի 19-ին։
Այն ինչ է ասում?
Մենք արդեն ձևակերպել ենք PHEIC-ը ներկայիս IHR-ում որպես ինտենսիվացված ձև՝ հիմա ավելացվում է պանդեմիական արտակարգ
դրություն, և մենք՝ որպես իրավաբաններ, անմիջապես տեսնում ենք, որ ներգրավված են լրացուցիչ ինտենսիվացնող
գործոններ՝ դա պետք է լինի ավելի վտանգավոր, վիրուսը պետք է ավելի արագ տարածվի բազմաթիվ երկրներում։
Այն վերաբերում է առողջապահական համակարգի հզորությունների գերազանցմանը։
Գործը նրանում է, որ այս վիրուսը, ինչպես այն ներկայացվում է այդքան սարսափելի լույսի տակ, կարող է առաջացնել սոցիալական և տնտեսական
խափանումներ, և հետո նշվում է, որ բարձր ռիսկը բավարար է։
Այսպիսով, սա նույնպես աննախադեպ սկանդալ է; գործող սահմանադրական դատարանը, օրինակ՝ Գերմանիայի Դաշնային սահմանադրական
դատարանը, սկզբից ի վեր պետք է նման գործը ամբողջությամբ քանդեր։
Այնուհետև՝ կետ 2. Ի՞նչ է նոր IGV-ն իրականում հստակ ասում։
Ֆարմացևտիկական լոբբին, հավանաբար, երկար ժամանակ է, ինչ ցանկանում և հույս է ունեցել դրա համար՝ նոր կենտրոնացում, գեղեցիկ նյուզփիք,
համապատասխան առողջապահական արտադրանքներ, այդ թվում, իհարկե, դեղեր, այսպես կոչված պատվաստանյութեր և, ինչը
ինձ շատ անհանգստացնում է, բջջային և գենային թերապիաներ։
Ըստ այն, ինչ հիմա լսել ենք մեր գործընկեր Բրոդիից։
Եվ այս բոլոր միջոցառումները այժմ կարող են լինել արտակարգ իրավիճակների վերաբերյալ առաջարկությունների առարկա։
Սակայն արտակարգ իրավիճակներից դուրս էլ Տետրոսը, գլխավոր տնօրենը, կարող է առաջարկություններ հրապարակել։
Սրանք կոչվում են մշտական առաջարկություններ։
Հիմա նման արտադրանքների հետազոտությունն ու զարգացումը պետք է եռանդունորեն իրականացվեն, և Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպության հայտարարություններից ակնհայտ է, որ դրանք պետք է լինեն մոդ-ՌՆԹ հիմքով
արտադրանքներ, հատկապես պատվաստումների դեպքում։
Հետազոտությունն ու զարգացումը պետք է լայնածավալ խթանվեն, և ամբողջ աշխարհում պետք է կառուցվեն նոր հավելյալ արտադրական
հզորություններ, որովհետև, ինչպես մենք հիմա Ջնևայում էլ լսեցինք, COVID-19-ի խնդիրը նրանում էր, որ զարգացող երկրները, ըստ
երևույթին, բավարար հասանելիություն չեն ունեցել այս բոլոր առավելություններին։ Այստեղ է, որ գործի է
դրվում արդարության, կամ հավասար բաշխման, սկզբունքը։
Եվ համերաշխությունը, համերաշխության դրոշի տակ, նշանակում է, որ հարուստ երկրները պետք է խորը գրպանեն,
որպեսզի աղքատ երկրները կարողանան արտադրել ավելի շատ։
Եվ ինչպես ավելի վաղ նշեցի, արդեն գոյություն ունի արտակարգ օգտագործման ցուցակում ընդգրկում, ինչը նշանակում է, որ
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը արդեն փորձում է զգալի ազդեցություն
գործադրել ամբողջ աշխարհում կարգավորիչ մարմինների վրա։
Եվ փորձագետները ինձ բացատրել են, որ այսպես կոչված ModRNA պատվաստանյութի արտադրությունը անխուսափելիորեն
ներառում է ֆունկցիայի բարելավման հետազոտության ձև։
Սա նշանակում է, որ պանդեմիայական պաթոգենները, որոնք այժմ աշխարհով մեկ ակտիվորեն փնտրվում են, քանի որ դրանք նույնպես շատ շահութաբեր
են, լաբորատորիայում արհեստականորեն փոփոխվում են, այսինքն՝ մուտացիան արհեստականորեն է ստեղծվում, որպեսզի
հնարավոր լինի հատուկ այս մուտացիայի դեմ պատվաստանյութ մշակել։
Մասնագետները տարաձայն են, թե որքան վտանգավոր է սա։
Ես լսում եմ դոկտոր Վոդարգին, ապա լսում եմ պրոֆեսոր Վիզենդանգերին։
Ես այս ոլորտի մասնագետ չեմ, ուստի չեմ կարող դատել։
Ես միայն տեսնում եմ, որ այստեղ գործադրվող ճնշումը հստակ ցույց է տալիս, որ խաղադրույքի տակ կան հստակ շահեր։
Կան շրջանակներ, որոնք կցանկանային տեսնել նոր համաճարակ։
Այդքանն ես հասկանում եմ այս ամենից։
Սա նշանակում է, որ մենք տեսնում ենք բժշկության այս միակողմանի, բացառապես դեղագործական ուղղվածության տեսակետի հետագա ամրապնդումը։
Մենք ունենք անվտանգության ռիսկերի աճ։
Պրոֆ. Քեմմերերը ճիշտ է ասում, որ այս մոդ-ՌՆԹ ներարկումը իրականում մարդու օրգանիզմում համաճարակների
զարգացման համար ավելի բարենպաստ պայմաններ է ստեղծում։
Իմունային համակարգը ճնշելով՝ այս ներարկումները ավելի են արագացնում համաճարակները։
Ըստ ներկայիս գիտելիքների՝ դա կարելի է ասել վստահորեն։
Կյանքն ու առողջությունը ավելի մեծ վտանգի տակ են։
Հիմա գալիս է երրորդ չափազանց վտանգավոր կետը։
Այս IGV-ն այժմ պարունակում է այն, ինչ մենք երկար ժամանակ լսել ենք ԵՄ-ից, և ինչը մենք նույնպես լսում ենք մեր սեփական երկրներում։
Մենք այստեղ ենք ցենզուրայի դեմ կոնֆերանսում։
Եվ գաղափարական ամենավտանգավոր գործիքներից մեկը այս նենգ գաղափարն է, որ մի տեղ գոյություն ունի մի իշխանություն, որը պնդում
է, թե ունի իրավունք պայքարել սխալ և ապատեղեկատվության դեմ։
Եվ այս ճշմարտության մոնոպոլիան, որի առնչությամբ ես միշտ զարմանում եմ, որ ոչ մի սահմանադրական դատարանի դատավոր և գրեթե ոչ մի
սահմանադրական իրավունքի փորձագետ դրան ուշադրություն չի դարձնում, հիմնարար իրավունքների հետ արմատապես հակասում է։
Արտահայտվելու ազատության և ակադեմիական ազատության հիմնարար իրավունքները հիմնված են ազատ
բանավեճում կարծիքների ազատ փոխանակման գաղափարի վրա։
Եվ երբ դա սահմանափակվի, այդ ազատությունները, ըստ էության, արդեն խեղդված են։
Հիմա սա նշվում է առանց պաշտոնական աղբյուրների որևէ բողոքի։
Այս նոր IGV-ում սխալ տեղեկատվության և ապատեղեկատվության դեմ պայքարը։
Դրան գումարվում է ռիսկերի հաղորդակցությունը։
Այսպիսով, այնտեղ նստած կա մեկ այլ մարդ, ով գիտի, թե ինչպես է դա գործում և ինչ տեսք ունի այս ռիսկը։
Եվ հիմա նա որոշում է, թե ինչ է հաղորդվում բնակչությանը, և ինչը պետք է համարվի ռիսկ։
Եվ ամեն ինչ մնացածը թաքնված է։
Սրա ետևում թաքնված է շատ նենգ մի հասկացություն։ Այն կոչվում է ինֆոդեմիաների դեմ պայքար։
Ահա կրկին քարոզչական լեզու՝ ինֆոդեմիա, գրեթե նույնքան վտանգավոր, որքան պանդեմիան։
Եվ տեսականորեն նույնպես հնարավոր է, որ անգամ չափազանց շատ տեղեկատվությունը չեղարկվի։
Ով է որոշում, թե ինչն է չափազանց շատ?
Եվ այդպիսով մենք՝ մարդիկ, այլևս չենք կարողանում տարբերել այն տեղեկատվությունը, որը սպառում ենք, և այն, որը չենք սպառում։
Այդ դեպքում արդեն երկար ժամանակ է, ինչ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունում վարքագծի վերահսկման հետ
կապված ինչ-որ բան է տեղի ունենում, բայց ոչ միայն այնտեղ։
Մարդիկ այլևս չեն համոզվում որոշակի պահանջներին ենթարկվելու կառավարական մարմինների համոզիչ ուժով և լավ
աշխատանքով՝ ինչը հրաշալի կլիներ, այլ նրանց վարքագծի հոգեբանական մանիպուլյացիայի միջոցով։
Այդ դեպքում մեզ այլևս գիտական ապացույցներ չեն պետք, ինչը հարմար է նրանց համար, ովքեր
ուզում են իշխանություն կիրառել կամ շահույթ ստանալ։
Սա հաստատվում է այն փաստով, որ ԱՀԿ-ն համաձայնագրեր է ստորագրել ամբողջ թվային մեծ տեխնոլոգիական արդյունաբերության հետ։
Եվ ով, կասկածի դեպքում, կարող է նրանց նաև պարտադրել, թե ինչը պետք է համարվի ճիշտ, և ինչը՝ սխալ։
Զարմանալի է, զարմանալի, նրանք նույնպես բացահայտ չեն։
Այսպիսով, ըստ էության, մենք ունենք ազատության, կարծիքի, տեղեկատվության և նաև ազատ մամուլի, ազատ լրատվամիջոցների
նկատմամբ ճնշում, որոնք ներկայացնում են տարբերվող կարծիքներ։
Եվ, իհարկե, և սա բավականին մահացու է՝ ակադեմիական ազատությունը։
Վերջին մեկ կարևոր կետ՝ ի՞նչն է ևս IGV-ում։
Նրանք այժմ երկրներին հորդորում են ստեղծել ազգային IHR մարմին, որը, իհարկե, բացառապես պատասխանատու կլինի IHR պարտավորությունների
իրականացման համար, և նաև վարչական միջանկյալ մակարդակներում՝ օրինակ՝ Գերմանիայում ֆեդերալ նահանգային կամ համայնքային
մակարդակներում, առողջապահական բոլոր մարմինները պետք է ուղղված լինեն կամ, կարելի է ասել, հետաքրքրված լինեն
համաշխարհային առողջապահական կազմակերպության պարտավորություններին համապատասխանվելու հարցում։
Կասկածի դեպքում այլևս չի ստուգվում, թե արդյոք դրանք հիմնավոր են և, առավել ևս, համահունչ
են Սահմանադրությանը և մարդու իրավունքներին։
Սա, հետևաբար, կավելացնի պայմանագրային պետությունների վրա ճնշումը՝ համաձայնագիրը իրականացնելու համար։
Դա կլինի IGV 2024-ը, որը մենք կարող ենք ակնկալել։
Պանդեմիայի պայմանագիրը դեռ շատ հեռու է, և եթե բախտը ժպտա, այն կարող է չկիրառվել։
Սա նույնպես կապված է այս համաճարակային արտակարգ իրավիճակների հետ։
Այնուամենայնիվ, պանդեմիայի պայմանագիրը ինքնին չի պարունակում որևէ լիազորություն արտակարգ դրություն հայտարարելու համար։
Ցավոք, դրա համար մենք արդեն ունենք IGV։
Բայց այն նշում է, օրինակ, որ պայմանագիրը վավեր է համաճարակների ընթացքում և դրանց միջև։
Այսպիսով, այստեղ խթանվում է համաճարակային պատմություն։
Մենք ապրում ենք համաճարակների դարաշրջանում։
Միակ բացատրությունը զոոնոզն է, որը վերջիվերջո նույնպես ենթադրում է մարդկային գործունեության առկայությունը
ֆոնում։ Գաղափարաբառ՝ ֆունկցիայի ավելացման հետազոտություն։
Դա շատ արագ կթաքնվի։
Այնուհետև այստեղ ունենք այս համապատասխան առողջապահական արտադրանքների խթանման հետագա կոնկրետացում և ամրապնդում։
Այստեղ IGV-ի վերաբերյալ ես արդեն նշել եմ ամեն ինչ։
Բացի այդ, տեխնոլոգիական փոխանցումը պետք է տեղի ունենա հարուստների և աղքատների միջև։
Այնուհետև կա հանրահայտ պաթոգենների մուտքի և օգուտների բաժանման համակարգը։
Խնդիրը նրանում է, որ աշխարհի երկրները բնականաբար պայքարում են գենետիկ նյութին հասանելիության համար։
Բայց այս հիմքի վրա կարելի է մշակել դեղեր և պատվաստանյութեր, ինչը շատ շահութաբեր մոդել է։
Եվ աղքատները, իհարկե, ուզում են բաժին ստանալ հարուստների շահույթից։
Դա մեզ համար կարող է բախտավոր լինել, քանի որ ֆինանսների շուրջ ներքին վեճեր կան։
Եվ դա նույնպես պատճառն է, որ այս համաճարակային համաձայնագիրը դեռ չի կնքվել։
Եվ հենց դրա համար, երբ այն այս տարի ընդունվեց, գրեթե անտեսվեց, որ 12-րդ հոդվածի 2-րդ կետում նշվում է, որ համաձայնագիրը ստորագրման
համար կարող է բացվել միայն այն բանից հետո, երբ կողմերը համաձայնության կգան այսպես
կոչված «պապական համակարգի» հավելվածի վերաբերյալ։
Սա նշանակում է, որ մենք ունենք հույսի մի փոքրիկ շող, որ ներքին վեճը՝ երբ երկու մարդ վիճում են, երրորդը ուրախանում է,
հավանաբար փողի շուրջ վեճը, այստեղ շատ կարևոր դեր է խաղում և կխուսափեցնի մեզ այս համաճարակային համաձայնագրից։
Եվ դա հիանալի կլիներ։
(Դա) իհարկե դեռևս արտակարգ թույլտվությունների համակարգերի ամրապնդման հարց է։
Այն, ինչ նախկինում պարունակվում էր այս հավելյալ թերթիկում՝ անվանենք այն «Արտակարգ օգտագործման
ցուցակ», այժմ ավելի մանրամասնորեն է սահմանվում։
Վերջիվերջո, ամեն ինչ վերաբերում է համաշխարհային բժշկական-արդյունաբերական համալիր ստեղծելուն, ոչ ավելին։
Սա առողջության մասին չէ։ Սա առողջության հակառակի մասին է։ Այստեղ մարդիկ կբնակվեն։
Մարդու առողջությունն ու ֆիզիկական ամբողջականությունը վտանգի տակ են դրվում շահի և իշխանության շահերից ելնելով։
Եվ հետո ունենք երրորդ կետը՝ համաճարակային պայմանագրում ինֆոդեմիկայի հասկացությունը շատ մտահոգիչ է։
IGV-ն ներառում է կեղծ և մոլորեցնող տեղեկատվության դեմ պայքարը։
Ահա ևս մեկ ցնցող նորություն։
Այն վերաբերում է բնակչության գիտական, առողջապահական և պանդեմիայական գրագիտության ամրապնդմանը։
Այստեղ մենք հստակ տեսնում ենք Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) պնդած ճշմարտության մոնոպոլիան՝ բնակչության
ուղեղը պետք է լվացվի պանդեմիաների, հանրային առողջության և գիտության ոլորտներում, բնականաբար միայն
այնպես, ինչպես ԱՀԿ-ն է հասկանում այդ տերմինները։
Այո, որովհետև, ինչպես ասացի, մենք չունենք հսկող մարմին։
ՄԱԿ-ի բարձր պաշտոնյա արդեն բավական հստակ հայտարարել է, առանց ՄԱԿ-ի որևէ բողոքի, որ Առողջապահության համաշխարհային
կազմակերպությունը, ինչպես գիտենք, ՄԱԿ-ի դուստր ձեռնարկություն է, և որ ՄԱԿ-ն է տիրապետում գիտությանը։
Գիտությունն ինչ կապ ունի սեփականության հետ, խնդրում եմ?
Միակ բացատրությունը միշտ ուժն ու շահն է։
Եվ հետո մարդկանց պետք է տեղեկացնել բժշկական արտադրանքների արդյունավետության և անվտանգության մասին։
Այդ պատճառով սա ընդունվում է որպես ինքնըմբռնված, և վարքային ուղեցույցների խթանումը կշարունակվի։
Այնուհետև կիրականացվեն լրացուցիչ բարեփոխումներ, կուժեղացվի մոնիթորինգի մեխանիզմը և կներդրվի գործող «Մեկ առողջություն»
սկզբունքը, որը կապում է կենդանիների առողջությունը շրջակա միջավայրի և մարդու առողջության հետ, տալով Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպությանը չափազանց մեծ, անչափելի լիազորություններ և, իհարկե, ծառայելով
զոոնոզների այս տեսությունը հիմնավորելու համար։
Այսինքն՝ պանդեմիաները իրականում երբեք չեն կարող առաջանալ մարդկանց պատճառով, այլ միայն այն դեպքում, երբ կենդանիները
որևէ պատճառով հանկարծ վտանգավորորեն հիվանդանում են, և այդ հիվանդությունը հետո փոխանցվում է մարդկանց։
Զոոնոտիկ փոխանցման դեպքը, իհարկե, արդեն ներառված է։
Այո, և եթե հիմա նորից նայենք ամբողջին, այն գաղափարը, որ մարդու արժանապատվությունը անխախտելի
է, մարդու իրավունքների և ազատության գաղափարը։
Եվ ապա, նայելով այս պայմանագրերին, առաջին հերթին մենք ունենք պետական ինքնիշխանության նկատմամբ աճած դե ֆակտո սպառնալիք։
Ես ընդգծում եմ «իրականում», որովհետև նույնիսկ 2020 թվականին ոչ մի երկիր պարտավորված չէր պարզապես կիրառել Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության առաջարկությունները։
Բայց նրանք դա արեցին։
Նրանք դա արեցին, և դա ինձ խորը ցնցեց։
Պարոն Բրունները այնքան հստակ ու հուզիչ կերպով բացատրեց, թե որտեղ են մեր իրավական համակարգերի թերությունները։
Իմ կարծիքով, պակասում է այն էթոսը, առանց որի անգամ ամենագեղեցիկ իրավական համակարգը չի կարող գոյատևել,
և որը կարող է փոխհատուցել թերի իրավական համակարգը։
Մենք ունեցել ենք ժամանակներ, օրինակ՝ Գերմանիայում, և, անշուշտ, նաև այլուր, երբ Դաշնային Սահմանադրական Դատարանը արդյունավետորեն
գործում էր՝ որպես իր մեկնարկային կետ և վերջնական նպատակ ընդունելով անհատի ազատությունն ու
արժանապատվությունը և դրանք դնելով առաջին հերթին։
Եվ ամեն ինչ կորել է։
Ես հիշում եմ, թե որքան ցնցված էի, երբ առաջին անգամ սահմանադրական իրավունքի ձեռնարկում կարդացի, որ յուրաքանչյուր սահմանադրություն
կախված է այնպիսի պայմաններից, որոնք ինքը չի կարող ստեղծել։
Ես միշտ էլ մտածում էի, որ եթե դա գրված է թղթի վրա, ապա դրան կհետևեն։
Դա ցույց է տալիս, թե որքան անփորձ ես դու որպես իրավաբանական ֆակուլտետի ուսանող։
Ինձ նոր դաս տվեցին, բայց ամենաբարձր որակի։
Այս ճանաչողական պատերազմով, այս ինֆոդեմիկ քաղաքականությամբ, այս ԵՄ թվային ծառայությունների օրենքով, այս փաստերի ստուգիչների
խելագար հիվանդությամբ մենք վերջում ականատես ենք լինում մարդկանց լիակատար վերամշակմանը՝ անկախ
մտածող քաղաքացիներից դառնալով ենթարկվող առարկաներ։
Սա վերաբերում է բոլոր ոլորտներին, այդ թվում՝ պետականությանը, դատական համակարգին, օրենսդիր մարմնին և այլն։
Եվ առանց մարդկային արժանապատվության ու ազատության այս էթոսի, անգամ իրավական համակարգը այլևս չի կարող գործել։
Պարոն Բրունները դա գեղեցիկ ձևակերպեց, և, հավանաբար, այս պահին արժե նշել, որ Գերմանիայի Հիմնական օրենքի առաջին նախագծում
ընդգրկված էր հետևյալ նախադասությունը՝ «պետությունը գոյություն ունի ժողովրդի համար, ոչ թե ժողովուրդը պետության համար»։
Եվ այդ ամենը հիմա, ինչպես նա այնքան գեղեցիկ ձևակերպեց մեկ այլ կերպ, մի պահում անհետացել է։
Այսպիսով, ինքնիշխանությունը շարունակում է զանգվածաբար վտանգված լինել Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ)
կողմից, և մենք ունենք սահմանադրական վերահսկողության ամբողջական ձախողում, այդ թվում՝ սահմանադրական դատարանների մասով։
Ես սարսափով եմ դա տեսնում, հատկապես Գերմանիայում, և մեր երկրում ընթացող այս քաղաքական հետապնդումը՝ ես երբեք չէի պատկերացնի։
Եվ հետո, իհարկե, կա ազատության վրա զանգվածային սահմանափակումների, արտակարգ դրության կամայական հայտարարությունների
և, հնարավոր է, մշտական առաջարկությունների՝ որոնք սահմանափակում են ազատությունը, բարձրացած ռիսկ։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության մակարդակում հսկիչ մարմինների բացակայության ֆոնին
երկրները պարզապես անտեսում են իրենց հսկիչ մարմինները։
Այնուհետև կա մեկ այլ կարևոր կետ, որին մեր գործընկերներ Սիլվիա Բեռենդտը և Ամրեյ Մյուլլերը բազմիցս են անդրադարձել՝ մենք տեսնում
ենք առողջապահական քաղաքականության աստիճանական գաղափարական ռազմականացում, որը
համապատասխանում է ընդհանուր համաշխարհային պատկերին։
Չնայած դա պայմանագրերում նշված չէ, գոյություն ունի համաշխարհային առողջապահական անվտանգության դոկտրինա. պաթոգենները դիտվում են
որպես ռազմական թշնամի և անվտանգության վտանգ, և ապա պետք է գործարկվի ավտոմատ արձագանք՝ այսինքն՝ ներդրվում է ավտոմատ մեխանիզմ,
և, բնականաբար, դրանց դեմ պայքարում են պատվաստանյութերով։
Այսուհետև ոչ ոք այլևս չի կասկածում, թե արդյոք պատվաստումները վնասում են մարդկանց առողջությունը։
Եվ մենք նաև, թեև միայն մեկ տեղում, իհարկե, ունենք մարդկության նկատմամբ ընդհանուր թվային հսկողության ուժեղացում, քանի որ այժմ
ներդրվել են թվային պատվաստանյութային վկայականներ, թեև ոչ բացառապես, սակայն դա շատ
կարևոր խնդիր է տոտալիտար վերահսկողության առումով։
Այնուհետև, իհարկե, կան այս բժշկա-ֆարմացևտիկ համալիրի կողմից կիրառված ամրացված առողջապահական ընթացակարգերը և
ինֆոդեմիայի հասկացությունը, որը ես արդեն մանրամասն նկարագրել եմ։
Եվ ապա, իսկապես, այս պայմանագրերում տեղի է ունենում աստիճանական գաղափարական վերակառուցում։
Սա վերաբերում է մարդկանց աստիճանաբար, բայց վստահորեն հեռացնելուն այն գաղափարից, որ ես եմ
անհատը, և իմ ազատությունն է սկզբնակետն ու վերջնակետը։
Ոչ, դու ոչինչ ես, համայնքն է ամեն ինչ։
Դա ձեզ ծանոթ է՞
Մարդկային արժանապատվությունը այլևս խնդիր չէ։
Մենք տեսնում ենք միտում դեպի կոլեկտիվ ենթարկողականություն։
Սա ներառում է, օրինակ, այն, ինչը կոչվում է «ամբողջ հասարակության մոտեցում»։
Սա նշանակում է, որ երբ բռնկվում է վտանգավոր համաճարակ, հասարակության բոլոր անդամները
պետք է միասին մնան և նույն ուղղությամբ ձգեն։
Լոգիկորեն դա ինչ է նշանակում?
Տրամաբանականորեն դա նշանակում է, որ ով չի տեղափոխվում ծովափ, դուրս է մնում; մենք բոլորս էլ դրա միջով անցել ենք։
Դուք պետք է իմանաք ձեր հիմնական իրավունքները, հակառակ դեպքում դուրս եք։
Ամեն այն, ինչը տարբերվում է գերիշխող կարծիքից, ենթարկվում է զանգվածային հարձակումների որևէ ձևով, և հետո գոյություն ունեն
այս կեղծ-հիմնարար իրավունքները՝ հավասարության և համերաշխության։
Եվ դրանք ապա հավասարեցվում են իսկական մարդու իրավունքների հետ։
Այո, դա իսկապես պատասխանում է հարցին։
Երբ ես հարցնում եմ՝ արդյոք մեզ սպառնում է տոտալիտար առողջապահական ռեժիմը՞
Մենք ոչ միայն ունենք տոտալիտար առողջապահական ռեժիմ, որը ներկայում քննարկման է, այլև գլոբալ միտում դեպի
ավտորիտարիզմն ու տոտալիտարիզմը այն վայրերում, որտեղ դա դեռևս գոյություն չունի կամ անցյալում չի եղել։
Դա այնտեղ է, որտեղ դա պետք է տեղի ունենա։
Մենք տեսնում ենք օրինականության սկզբունքների վրա, հիմնարար իրավունքների վրա և նաև բժշկական փորձարկումներին կամավոր
համաձայնություն տալու իրավունքի վրա զանգվածային ճնշում, որը, ինչպես արդեն նշվել է, ամրագրված է
ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների պայմանագրի 7-րդ հոդվածում։
Մենք ճնշում ենք գործադրում անդամ պետությունների ինքնիշխանության վրա, և վերջիվերջո սա շատ մեծ վտանգ է ներկայացնում։
Այսպիսով, իսկապես ամեն ինչ կամ ոչինչ է։
Դրա համար էլ ունենք 5-րդ բաժինը։ Մի խոսքով, հետո ի՞նչ է լինելու։
Բարեբախտաբար, մարդը կարող է այս պետությունների մասին ունենալ ցանկացած կարծիք, սակայն
ԱՄՆ-ի դուրս գալը չափազանց կարևոր ազդանշան էր։
Արգենտինան նույնպես այդպես վարվեց։
Այս նահանգները այլևս չեն աջակցի IGV-ին որևէ տարբերակում։
Այս IGV 2024-ը նույնպես չի ստանա Իսրայելի և Իտալիայի աջակցությունը, ինչը շատ հուզիչ է։
Ավստրիան նույնպես առարկություն ներկայացրեց, բայց միայն այն պատճառով, և ես սա ասում եմ մեջբերման նշանների մեջ, որ նրանք
շատ ուշ հասկացան, որ Խորհրդարանը դեռ չի տվել իր հավանությունը։
Այնուամենայնիվ, ըստ Սահմանադրության, սա պետք է հաստատվեր; նույնիսկ առաջին IGV-ն։
Դա նշանակում է, որ նրանք դեռ կցանկանան ստանալ խորհրդարանի հավանությունը, բայց առնվազն սա սկիզբ է։
Ինչ վերաբերում է համաճարակային համաձայնագրին, ինչպես ես արդեն նկարագրել եմ, հուսանք, որ այն չի իրականանա։
Եվ մի կարևոր բան կա՝ ես դա նկատեցի Ավստրիայի օրինակով՝ միջազգային իրավունքի համաձայն այն կառավարություններին, որոնք
անմիջապես ժողովրդավարական ընտրություններով չեն ընտրվել, թույլատրվում է բանակցել և ստորագրել պայմանագրեր։
Սակայն որպես կանոն, խորհրդարանները պետք է տան իրենց համաձայնությունը։
Մենք կարողացանք Ավստրիայում նույնպես վերջին պահին սա նախաձեռնել, քանի որ, տարօրինակաբար, այն ինչ-որ կերպ անտեսվել էր։
Ուստի կարևոր է նշել, որ մեկ կողմը միջազգային իրավունքի համաձայն ներկայացվածությունն է, իսկ մյուսը՝ այս
կառավարական որոշումների ժողովրդավարական օրինականությունը։
Ընդհանուր կանոնով, խորհրդարանները ներգրավված են։
Սա նշանակում է, որ աշխարհի բոլոր փաստաբաններից ևս մեկ անգամ խնդրում են ստուգել՝ արդյոք նրանք ընդհանրապես
թույլ են տվել խորհրդարանին արտահայտվելու հնարավորություն։
Եթե ոչ, խնդրում ենք հղվել այսին և պահանջել այն։
Հակառակ դեպքում, այս IGV-ները նույնպես չեն կարող պարզապես կիրառվել այդ երկրներում։
Գերմանիայում նրանք մի փոքր ավելի մանրակրկիտ են և այժմ դաշնային կառավարության միջոցով ընդունել են համաձայնության օրենք։
Այնուամենայնիվ, Գերմանիան արդեն թույլ էր տվել, որ առարկության ժամկետը ավարտվի, ինչը, ըստ էության, համարժեք է վավերացմանը։
Հիմա պատկերացրեք, որ Բունդեսթագը և Բունդեսրատը չեն ընդունում այս համաձայնության օրենքը։
Այդ ժամանակ կառավարությունը կհայտնվի դժվար իրավիճակում։
Մի կողմից՝ այն ունի միջազգային իրավունքի համաձայն պարտավորություն, մյուս կողմից՝ չպետք է գերակայի
խորհրդարանի ժողովրդավարական կերպով արտահայտված կամքին։
Վախ կա, որ նրանք կհամաձայնեն։
Այնուամենայնիվ, ես այնտեղ տեղի ունեցողը շատ հուզիչ եմ համարում։
Եվ հենց այն է, որ մարդու իրավունքների ոլորտից գալով՝ մենք ունենք բոլոր հնարավորությունները օգտվել Ավստրիայում առաջացող ցանկացած
առիթից՝ այդպիսի խնդիրների վրա ուշադրություն հրավիրելու համար։
Նաև հետաքրքիր է նշել, որ Գերմանիայում այս օրենքը արդեն սահմանում է, որ IGV-ին համաձայնությունը սահմանափակում է ֆիզիկական
անձեռնմխելիության հիմնարար իրավունքը, անձնական ազատությունը, նամակագրության գաղտնիությունը, փոստային և հեռահաղորդակցային
գաղտնիությունը և տեղաշարժի ազատության իրավունքը։
Այսպիսով, նրանք ենթադրում են, որ դա տեղի կունենա ավտոմատ կերպով, չնայած գերմանական իշխանությունները իրականում
պարտավոր են իրականացնել Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության իրավական ակտերը։
Այո։ Պարոն Բրունները և ես այս մասին նախապես չենք քննարկել։
Իսկ ինձ համար, երբ խոսքը գնում է այն մասին, թե ինչ կարող ենք անել, միշտ կարևոր է վերադառնալ մարդկային արժանապատվության գաղափարին։
Գեղեցիկ կերպով նկարագրվել է, որ մարդկային արժանապատվության գաղափարը, որպես Հիմնական օրենքի էթոս, ծագում է
այն գաղափարից, որ մարդը ստեղծված է Աստծո պատկերով, և, հետևաբար, քրիստոնեական ոգեշնչում ունի։
Սա առաջ է բերում մարդկանց ինքնին արժեքը։
Եվ Լուսավորության գաղափարից, որը ասում է, որ դա վերաբերում է մարդու ինքն իրեն պարտադրված անչափահասությունից դուրս գալուն։
Այս էթոսի բացակայության դեպքում մեր իրավական համակարգում ոչինչ չի աշխատում, և,
հավանաբար, մեր կյանքում էլ գրեթե ոչինչ չի աշխատում։
Ուստի, սա իսկապես բոլոր միջոցները գործի դնելու հարց է։
Պարոն Սասեկը շատ գեղեցիկ արտահայտվեց՝ միշտ խնդրեք օգնություն, կրթեք հասարակության մյուս անդամներին, մեր շրջապատի
մարդկանց քաղաքական գործունեության, ցույցերի, թռուցիկների, դասախոսությունների և ցանկացած այլ միջոցով։
Ազատ լրատվամիջոցների միջոցով՝ մոտենալով կորպորատիվ լրատվամիջոցներին։
Եթե շարունակեք փորձել, կարող են լինել մեկ կամ երկու հոգի, որոնք պատրաստակամ կլինեն։
Եվ ամենից առաջ՝ քաղաքական գործիչներին կրթելով, քանի որ նրանք դեռ մարդիկ են, որոնք կարող են պարզապես միամիտ լինել։
Ես ենթադրում եմ, որ կան շատերը, ովքեր անմեղ չեն։
Բայց գուցե տեղեկացվածների անզգուշ հետնապահները։
Խնդրում եմ, խնդրում եմ, բացատրեք նրանց և խրախուսեք, որ նրանք իրենց խղճի հիման վրա որոշում կայացնեն։
Վերջում էլ հնարավորինս հաճախ դիմեք դատարան և ընդգծեք, որ այստեղ խախտվում են հիմնարար մարդու իրավունքները։
Եվ յուրաքանչյուր գործողություն, ես անգամ համոզված եմ, որ այստեղ հաշվի է առնվում յուրաքանչյուր
միտք «ՈՉ»-ից, և մենք չենք ուզում նման աշխարհ։
Մենք շարժվում ենք դեպի ավելի լավ աշխարհի տեսլականը՝ մարդկային արժանապատվությամբ և ազատությամբ։
Սա հաշվի առնելով, շատ շնորհակալություն։
Շատ շնորհակալ եմ, Բեատե Ֆայլ։ Իմ նետը կրկին սրված է։ Այն դեռ չի ավարտվել։ Կորոնայից հետո այս
արտաշնչումը ավարտված է։ Դա ճիշտ չէ։ Դուք լսեցիք։
Ես միայն կարող էի կրկնել այն ամենը, ինչ դու ասացիր։ Պարզապես ամբողջ գազով առաջ գնա
կրթության մեջ։ Որքան կարող ենք, մինչ դեռ կարող ենք։
Այնուհետև կտեսնենք, թե ինչ կկատարվի հետո։ Շնորհակալ ենք, որ մեզ հետ եք։ Միասին։ Շարունակեք
կապել մեզ։ Շարունակեք կապվել ինքներդ ձեզ հետ։
Թող որքան հնարավոր է շատ փաստաբաններ, դատավորներ և ամենատարբեր մարդիկ գան ու ամրապնդեն այս ճակատը։
Շնորհակալություն ձեր փորձառության համար։ Մեզ դա անհրաժեշտ է։ Շնորհակալություն։