Ing presentasi sabanjure, pengacara sing wis pengalaman bakal njelajah lan mbuktekake topik ngganggu sing diangkat dening
Dr Michael Brunner kanthi rincian praktis sing luwih jero.
Iki utamane ngrembug ancaman marang kita sing disebabake dening liciké hukum WHO lan perjanjian
pandemi lan IHR, yaiku Peraturan Kesehatan Internasional.
Pitakonan isih ana: apa kita lagi ngadhepi ancaman rezim kesehatan totaliter?
Sadurunge kita ngundang cendekiawan liyane iki menyang AZK kaping 21 kanthi pandangan ahli
sing bakal nggugah kita, ayo padha ndeleng CV-e.
Dr Beate Sibylle Pfeil, lair taun 1967, iku pengacara saka Jerman lan panaliti mandiri sing
khusus ngurusi masalah minoritas nasional ing Éropa.
Iki ditrapake utamane kanggo hukum konstitusi, hukum internasional, lan hukum Eropa.
Dheweke wis ngasilake jeneng ing bidange liwat pirang-pirang ceramah lan publikasi dhasar, kalebu dadi
co-penulis buku pandhuan multi-jilid babagan klompok etnis.
Dheweke dadi pimpinan redaksi saka taun 2008 nganti 2016.
Wiwit taun 2019, dheweke wis dadi co-editor European Journal of Minority Issues (EJM).
Dheweke sinau hukum ing Universitas Heidelberg lan lulus ujian negara kapindho ing Freiburg.
Ing taun 2002, dheweke lulus kanthi pujian ing hukum saka Universitas Innsbruck.
Dheweke wis makarya lan nindakake riset ing Institut Tyrol Kidul kanggo Kelompok Etnis suwéné 20 taun.
17 taun, kalebu 10 taun dadi wakil direktur ilmiah.
Saka taun 2017 nganti 2023, dheweke dadi anggota Jerman ing sawijining komite ahli kanggo Piagam Éropa
babagan Basa Regional utawa Minoritas, sawijining perjanjian internasional saka Déwan Éropa.
Saka taun 2017 nganti 2022, dheweke dadi Wakil Ketua Pusat Eropa kanggo Masalah Minoritas ing Flensburg.
Pakaryan saiki fokus marang langkah-langkah coronavirus, kalebu rencana WHO saka perspektif hukum.
Dheweke minangka anggota Jaringan Hakim lan Jaksa Kritis, Dokter lan Ilmuwan kanggo Kesehatan, Kabebasan, lan Demokrasi, Pengacara
Independen, Pengacara kanggo Pencerahan, Aliansi Aksi Aliansi Kesehatan Dunia, lan
Asosiasi Profesional Medis Sumpah Hipokrates.
Dr Beate Pfeil dina iki ngomong babagan WHO, perjanjian pandemi, lan peraturan kesehatan internasional.
Apa kita lagi ngadhepi ancaman rezim kesehatan totaliter?
Sugeng rawuh, Dr Beate Pfeil. Matur nuwun wis nuduhake kaprigelan panjenengan marang kita.
Matur nuwun sanget. Dadi panah sing diasah. Matur nuwun.
Aku bakal banget mbebayani dina iki, nanging ora sak mbebayani WHO.
Lan aku kepengin miwiti kanthi ngaturake panuwun sing tulus marang kanca kerjaku, Pak Brunner, amarga topik sing
apik tenan, utamane amarga martabat manungsa sing ora kena dilanggar iki sing nyurung aku kanggo sinau hukum.
Ukara kapisan saka Undhang-Undhang Dasar Jerman iki tansah dadi inspirasiku sajrone sinau hukum.
Lan nalika aku ngomong bab WHO dina iki, aku mikir yen kita ora kabeh kudu dadi pengacara. Yen kita ndeleng masalah iki
liwat lensa ajining manungsa lan ngevaluasi WHO saka perspektif iki, sawetara jawaban bisa teka kanthi otomatis.
Ing ngisor iki, aku kepengin fokus utamane marang loro perjanjian penting saka WHO, yaiku
Peraturan Kesehatan Internasional lan Perjanjian Pandemi.
Nanging dhisik, ayo kita ringkes apa sing wis ditrapake ing WHO.
Amarga apa sing wis kita alami ing taun-taun sing diarani Corona wiwit taun 2020, lan iki ora bisa ditekanké
kakehan, ana gandhèngané karo rezim WHO sing wis ana, miturutku.
Mula saka iku, poin kapisan, apdet WHO.
Banjur ana pitakon apa sing bakal kita hadapi yen amandemen Peraturan Kesehatan Internasional, sing disahake ing kahanan
sing diraguhi tanggal 1 Juni 2024, pancen mlebu berlaku, loro miturut hukum internasional lan bisa uga miturut hukum domestik.
Banjur, ing poin katelu, aku kepengin ngrembug perjanjian pandemi, sing mung diajokaké taun iki nanging durung rampung diadopsi.
Aku bakal nerangake babagan kuwi kanthi ringkes mengko.
Lan banjur, ing poin papat, aku bakal narik kesimpulanku kanggo saiki.
Poin 5 babagan njelajah perspektif: apa sing bisa kelakon sabanjure karo WHO lan rencanane?
Lan ing ndhuwur kabèh, ana pitakon sing tak kira nyentuh kita kabèh: apa sing bisa kita lakoni? Kita, warga individu.
Ya, poin 1. Bab WHO lan cacat sistemik sing wis ana, aku bakal ngomong iki dhisik.
Iku kesalahan sistem sing mutlak.
WHO didegaké ing taun 1948 minangka asosiasi negara-negara.
Lan alon nanging mesthi, wiwit pertengahan taun 1980-an, muncul sawijining masalah sing sawenehing amarga Amerika Serikat
nahan kontribusi keanggotaane ing pertengahan taun 1980-an.
Biasane organisasi kaya ngono dibiayai dening kontribusi rutin saka negara anggota, sing ora ditemtokake kanggo tujuan tartamtu.
Ing pertengahan taun 1980-an, amarga digerakake dening Amerika Serikat, negara-negara anggota uga mbekuk iuran keanggotaane.
Lan banjur diwiwiti... Banjur, kanthi rahasia, alon-alon lan meneng, bencana wiwit lumaku.
Saiki, kira-kira 85 persen saka anggaran WHO gumantung marang sumbangan sukarela, sing
umume wis ditemtokake kanggo tujuan tartamtu.
Para panyumbang iki, sing saiki dadi sumbangan kanggo WHO, uga kalebu negara-negara sing ora mung mbayar iuran
keanggotaane, nanging uga menehi sumbangan kapisah kanggo WHO.
Sayangé, aku bakal ngomong yèn Jerman iku banget dadi tuladha ing bab iki.
Dadi dhuwit pajak kita miliaké gedhé-gedhé menyang WHO.
Lan saiki Amérika Serikat wis mundur, Jerman kamungkinan dadi donor nomer siji.
Banjur ana uga organisasi pamaréntah internasional ing antarané para panyumbang, lan banjur teka
titik sing sensitif: akèh banget individu pribadi.
Saiki ana, kaya sing wis tak gambarke ing panah katelu, sawijining panaliten anyar sing
nggumunake saka Italia, ora, saka Australia, dudu Italia.
Padha mriksa sumbangan sing ditemtokake kanggo WHO – mung ana wolu perusahaan farmasi ing antarané – nanging kabèh lembaga lan
organisasi liya sing dudu negara lan sing maringi sumbangan sing ditemtokake kanggo WHO, kaya sing kanthi gemilang
diungkapaké déning panaliten iki, meh 100 persen kagungan kapentingan sing ana gandhèngané karo farmasi.
Padha nyebut iku kompatibel karo farmasi.
Lan loro sing paling dhuwur yaiku Yayasan Gates lan Aliansi Vaksin Gavi.
Ing babagan iki, aku kepengin nggawe cathetan pendahuluan maneh: para bapak pangadeg WHO wis ana ing pikiran nalika nulis ing
Artikel 37 Konstitusi WHO manawa nalika nindakake tugase, Direktur Jenderal lan staf ora kena njaluk utawa
nampa instruksi saka pamaréntah utawa panguwasa apa waé.
Lan apa sing ditrapake marang pamaréntah utawa wewenang umum malah luwih ditrapake marang ketentuan sing
ngiket saka industri farmasi utawa saka organisasi sing kagandhèng karo industri farmasi.
Iki ateges WHO nglanggar konstitusi dhéwé nganggo sumbangan sing wis ditemtokake iki, lan ana uga pedoman tambahan.
Banjur kita duwe masalah liyane ing latar mburi sumbangan WHO iki, sing ora bisa ditekankan cukup:
Yen, umpama, Bundestag Jerman kandha, ya, kita pancen kudu nambah maneh kontribusi negara-negara anggota, mula kita bakal
gampang ngrampungake masalah gumantung marang industri farmasi.
Ora, Kita wis suwé kanthi rahasia lan meneng nyawiji lan nglembagakaké hubungan antarané negara lan individu swasta ing
latar mburi liwat konstruksi kemitraan publik-swasta sing licik iki, sing saiki ora ditakoni maneh, ing ngendi, umpamané ing
GAVI utawa CEPI, WHO digandhengaké karo pamaréntah, karo Yayasan Gates sing misuwur, lan, élinga, karo pabrikan vaksin.
Unicef, Bank Dunia, lan LSM liyane uga melu ing GAVI.
Komisi Éropa lan lembaga riset liyane melu CEPI, sing duwé program kanggo ngembangaké
vaksin nglawan kabèh aturan sajrone 100 dina.
Saka sudut pandang hukum, iki pancen ora bisa ditrima amarga negara-negara – lan ing kéné kita bali marang gagasan dhasar yèn
negara ana kanggo nglayani rakyat – lan individu pribadi, kalebu ajining manungsa lan kabebasan manungsa, lan
perusahaan swasta, sing malah bisa kanthi sah ngarahaké bathi.
Nanging nalika loro-lorone nyawiji lan lembaga negara dadi gumantung marang sumbangan swasta sing
digerakké déning bathi, mula kita wis ngadhepi bencana.
Lan sakabehe masalah iki, sing wis ana gandhengane karo WHO lan sing nganti saiki durung ana siji anggota Parlemen Jerman,
umpama, sing wis nate mikirake – kita kudu negesake iki marang dheweke – yaiku ketiadaan transparansi sing cetha ing WHO.
Ora mung kita duwe kemitraan publik-swasta iki, ing ngendi sektor swasta lan publik nyambung, nanging uga, kaya sing wis
dituduhake kanca-kanca cemerlang, ana perputaran personel sing terus-terusan antarane GAVI, Yayasan Gates, lan WHO.
Kejadiané, Yayasan Gates nyumbang sacara langsung lan ora langsung liwat organisasi-organisasi liya sing
disponsori kanggo watara 20 persen saka anggaran WHO.
Lan Pak Gates, sing ing siji sisih nampilake awake dhewe minangka filantropis, nanging ing sisih liyane entuk bathi saka
kabeh asil sing diasilake dening sumbangan sing dianggep kuwi.
Saiki kita nduwé benturan kapentingan kanthi akèh. Nalika sing diarani ahli WHO tau makarya ing industri farmasi banjur
dumadakan bali menyang WHO utawa makarya maneh ing GAVI, kita nduwé benturan kapentingan nganti tingkat paling
dhuwur. Lan iki sing penting: benturan kapentingan iki ora diungkapaké, lan dumadakan perlindungan data dadi alesan.
Banjur poin sabanjure: kontrak karo para panyumbang WHO, saka kene bisa uga katon apa tujuane sing digandhengake karo
sumbangané, bisa waé kandha, "Mangga gunakna vaksin ModRNA saka kita, pancen apik tenan, paling ora babagan bathi, yen ora, kita
ora bakal nyumbang apa-apa marang sampeyan, mula mangga rekomendasikake," lan, kebeneran, kontrak-kontrak
iki uga ora diungkapake, ora disedhiyakake kanggo umum.
Lan puncak kamulyané yaiku prosedur sing diarani Prosedur Dhaptar Panggunaan Darurat, sing diwènèhaké déning WHO ing taun 2022.
Perusahaan farmasi wis bisa ngajokake ing kana supaya obat-obatan lan vaksin sing diprodhuksi dinilai, sepisanan kaya uji coba,
sadurunge cetha persis virus pandemi sing diduga mbebayani sing saiki nyebar maneh, yaiku sepisan ing istilah abstrak nganggo
placeholder, banjur ing langkah kapindho, nalika pandemi sing diarani kuwi kelakon, nganggo patogen spesifik sing
cocog. Obat lan vaksin kasebut dinilai dhisik dening komite awal lan banjur dening komite sabanjure.
Nanging saiki muncul skandal paling utama: WHO nduwèni hak kanggo mutusaké piyambak apa sing bakal ditindakake utawa
ora karo asil laporan para ahli iki, lan uga nduwèni hak kanggo mutusaké apa bakal nerbitaké utawa ora.
WHO tetep nduwèni kendali sakabehe marang asil laporan para ahli.
Iki uga skandal sing durung tau ana sadurunge, banjur kita padha gumun kenapa akèh wong saiki nandhang cilaka amarga vaksin,
yaiku vaksin coronavirus sing diarani vaksin coronavirus, lan ing sawetara kasus isih ora ngerti yèn iki bisa dadi panyebabé.
Dadi saiki kita duwe WHO sing wis nandhang kegagalan sistemik gedhe banget ing latar iki, lan saiki muncul masalah
gedhe banget sing ana gandhengane karo kasunyatan manawa siji wong nduweni wewenang sing kakehan ing WHO.
Lan kuwi Direktur-Jenderal, kaya sing kita ngerti. Pak Tedros dhéwé uga isih dadi sorotan organisasi hak
asasi manungsa amarga kejahatan perang lan sapituruté.
Tedros iki, sing ora duwe legitimasi demokratis apa-apa, wis bisa ngumumake apa sing diarani kahanan
darurat kesehatan sing dadi perhatian internasional.
Lan adhedhasar iki, dhèwèké bisa ngetokaké sing diarani rekomendasi, lan kita wis weruh asil
saka tumindak kasar Pak Tedros ing taun 2020.
Kaya sing kita kabèh ngerti, iki kalebu syarat vaksinasi lan tes, pemeriksaan medis, perawatan, pelacakan kontak, isolasi,
karantina, watesan lelungan lan perdagangan, lan sapituruté.
Saiki, pemeriksa fakta bisa ngomong, ya, nanging Tedros pancen kudu nimbang sawetara kriteria faktual,
kaya sing kasebut ing Peraturan Kesehatan Internasional.
Ya, banjur pengacara kuwi mènèhi sorak-sorai lan kandha, ya, kita duwé dhaptar gedhé penyakit, lan yèn kuwi
ana lan nyebar kanthi cepet ing saindenging jagad, dhèwèké bisa ngumumaké kahanan darurat.
Inggris, sing kanthi wicaksana dipendhekake dadi PHEIC, Kahanan Darurat Kesehatan Masyarakat Internasional – alangkah ironisé.
Lan nalika dhèwèké maringi rekomendasi, umpamané kanggo syarat vaksinasi umum utawa sing khusus kanggo fasilitas, dhèwèké kudu
mriksa proporsionalitas, kudu mriksa apa pancèn mbantu ngendhalèni penyakit menular ing saindenging jagad, apa babagan
efek samping lan sapituruté, dhèwèké kudu nindakake kabèh.
Ya, iku ana ing kertas, nanging – lan iki uga durung akèh sing ngerti – bukti ilmiah lan proporsionalitas iku
penting banget ing kéné, lan kertas sing digunakaké kanggo nulis kuwi ora pantes karo regané kertasé.
Amarga sanajan Tedros duwé komite darurat sing maringi saran marang dhèwèké, komite kuwi mung maringi saran
lan ora mandhiri. Anggota-anggotaé diangkat déning Tedros dhéwé lan uga bisa dipecat yèn perlu.
Ora kaya ing sing diarani nagara konstitusional sing saiki kita goleki, ora ana wewenang pangawasan mandiri.
Apa tegese kabeh iki?
Kita nduwé akèh konflik kapentingan.
Kita ngadhepi risiko gedhé banget saka tumindak sewenang-wenang, panyalahgunaan, lan panggunaan kekuwatan déning Pak Tedros,
sing bisa uga lagi diomongi ing latar mburi déning macem-macem wong bab-bab sing adoh banget saka bukti lan proporsionalitas.
Mula saka iku tembung "bebaya pangendalian saka njaba" uga kasebut ing kene, sapa waé.
Lan apa sing ana ing pungkasan rantai iki yaiku bab paling awon saka kabeh: bebaya, sing wis suwe dadi kasunyatan, saka
pelanggaran masif marang hak-hak dhasar, kalebu hak kanggo urip, integritas fisik, lan mesthi wae kesehatan manungsa.
Iku, lan ora bisa diomongake cukup kerep, iku WHO saiki.
Apa sing bisa kita ngarepake ing mangsa ngarep nalika peraturan kesehatan internasional iki, sing saiki wis meh disahake – kaya
sing tak kandhakake taun kepungkur, lan saiki periode keberatan wis kadaluwarsa kanggo meh kabèh negara; iku tanggal 19 Juli.
Para negara nduwé kasempatan kanggo mbantah WHO babagan wiwitan berlaku peraturan kesehatan internasional iki wiwit taun 2024.
Banjur WHO lawas mesthine wis ngetrapake versi sadurunge.
Sayangé, mung sawatara negara sing migunakaké tenggat wektu tanggal 19 Juli iki. Bab iki bakal diterusaké mengko.
Negara-negara liyane saiki wajib miturut hukum internasional kanggo ngetrapake IGV iki yen durung nindakake, lan bakal
resmi berlaku miturut hukum internasional tanggal 19 September.
Apa sing diomongake?
Kita wis ngformulasikake PHEIC ing IHR saiki minangka wujud sing luwih diintensifake, lan saiki kahanan darurat pandemi wis
ditambahake. Minangka pengacara, kita langsung weruh yen ana faktor-faktor tambahan sing nambah intensitas –
mesthine iki luwih mbebayani, lan virus kasebut nyebar luwih cepet ing pirang-pirang negara.
Iki babagan ngluwihi kapasitas sistem kesehatan.
Intine yaiku virus iki, amarga digambarke kanthi cara sing medeni banget, bisa nyebabake gangguan sosial lan
ekonomi, lan banjur diomongake yen risiko sing dhuwur wis cukup.
Dadi iki uga skandal sing durung tau ana sadurunge; pangadilan konstitusi sing mlaku kanthi becik, kaya
Pangadilan Konstitusi Federal Jerman, saktenane kudune mecah-mecah kasus kaya ngene saka wiwitan.
Banjur poin 2: apa sing sejatine diomongake kanthi eksplisit dening IGV anyar?
Apa sing mbokmenawa wis suwé digoleki lan diarep-arep déning lobi farmasi: fokus anyar, kabar anyar sing éndah, produk kesehatan
sing relevan, kalebu mesthi waé obat-obatan, vaksin sing diarani, lan uga, sing tak rasa banget nguwatiraké, terapi sel lan gen.
Miturut apa sing saiki wis kita krungu saka kanca kita Brody.
Lan kabèh ukuran iki saiki bisa dadi subyek rekomendasi darurat. Nanging sanajan ing njaba kahanan darurat,
TETROS, Direktur-Jenderal, bisa ngetokake rekomendasi.
Iki sing diarani rekomendasi permanen.
Saiki, riset lan pangembangan produk kaya ngono kudu digiatake kanthi sungguh-sungguh, lan saka pernyataan
WHO cetha banget yèn iki bakal dadi produk adhedhasar mod-RNA, utamané kanggo vaksinasi.
Panlitèn lan pangembangan kudu dipromosikaké kanthi masif, lan fasilitas produksi tambahan anyar kudu dibangun ing saindenging
jagad amarga, kaya sing saiki uga wis kita krungu ing Jenewa, masalahé COVID-19 yaiku negara-negara berkembang katon ora
nduwé akses sing cukup marang kabèh berkah iki. Ing kéné prinsip kaadilan, utawa distribusi sing padha, saiki mlebu peran.
Lan solidaritas, ing sangisore panji solidaritas, ateges negara-negara sugih kudu mbukak kanthongé
supaya negara-negara mlarat bisa ngasilake luwih akèh.
Lan kaya sing wis tak sebutake sadurunge, wis ana dhaptar panggunaan darurat iki, sing ateges WHO wis nyoba ngetokake
pengaruh gedhe marang panguwasa regulasi ing saindenging jagad.
Lan aku wis diterangake iki marang aku dening para ahli: produksi vaksin sing diarani ModRNA
iki mesthi kalebu wujud riset gain-of-function.
Iki ateges patogen pandemi, sing saiki digoleki kanthi aktif ing saindenging jagad amarga uga nguntungake banget, dimodifikasi
sacara buatan ing laboratorium, yaiku mutasi kasebut digawe sacara buatan supaya vaksin
bisa dikembangake khusus nglawan mutasi iki.
Para ahli ora sarujuk babagan sepira mbebayani iki.
Aku krungu Dr Wodarg, banjur aku krungu Prof. Wiesendanger.
Aku dudu ahli ing babagan iki, mula aku ora bisa ngadili.
Aku mung bisa ndeleng yèn tekanan sing ditrapaké ing kéné kanthi cetha nuduhaké yèn ana kapentingan sing cetha dipertaruhkan.
Ana sawetara kalangan sing kepengin weruh pandemi anyar.
Saka kabeh iki aku bisa mangerteni sak kuwi.
Iki ateges kita nyekseni panguwatan maneh saka pandangan kedokteran sing sepihak lan murni berorientasi farmasi iki.
Kita nduwé paningkatan risiko keamanan.
Prof. Kemmerer kanthi bener kandha yèn injeksi mod-RNA iki saktenané malah maringi kahanan sing
luwih apik supaya pandemi bisa nyekel awak manungsa.
Kanthi nyetop sistem kekebalan awak, suntikan-suntikan iki malah ngebutake pandemi.
Kuwi bisa diomongake kanthi mesthi adhedhasar kawruh saiki.
Urip lan kesehatan malah luwih rawan kena risiko.
Saiki ana titik katelu sing banget mbebayani.
IGV iki saiki ngemot apa sing wis suwe kita krungu saka Uni Éropa, lan uga apa sing kita krungu ing negara kita dhéwé.
Kita ana ing kene ing konferensi anti-sensor.
Lan salah siji piranti ideologis sing paling mbebayani yaiku gagasan licik iki sing ngomong ana panguwasa ing endi wae sing
ngaku duwe hak kanggo nglawan misinformasi lan disinformasi.
Lan monopoli kasunyatan iki, aku tansah kaget amarga ora ana hakim konstitusi lan meh ora ana ahli hukum konstitusi
sing nyorot, saktenane bertentangan karo hak-hak dhasar.
Hak dhasar kanggo kabebasan nyatakake pendapat lan kabebasan akademik adhedhasar gagasan
pertukaran bebas pendapat ing diskursus bebas.
Lan sawise kuwi diwatesi, kebebasan-kebebasan iki sejatine wis kesekendala.
Saiki iki diandharake tanpa ana protes saka sumber resmi.
Perjuangan nglawan misinformasi lan disinformasi ing IGV anyar iki.
Ditambahake uga komunikasi risiko.
Dadi ana wong liya ing kono sing ngerti carane kerjane lan kepiye wujud risiko iki.
Lan saiki dhèwèké sing nemtokake apa sing disampèkaké marang masarakat, apa sing dianggep dadi risiko.
Lan kabeh liyane didhelikake.
Ing mburi iki ana sawijining konsep sing banget licik. Iki diarani nglawan infodemi.
Malih kene, basa propaganda: infodemik, meh padha mbebayani kaya pandemi.
Lan sacara teori, uga bisa wae yen informasi sing kakehan dibatalake.
Sapa sing mutusake apa sing kakehan?
Mula saka iku, kita manungsa ora bisa mbedakake maneh antarane informasi sing kita
konsumsi lan informasi sing ora kita konsumsi.
Banjur ana prekara sing wis suwe kedadeyan babagan pangendalian prilaku ing WHO, nanging ora mung ing kono.
Wong-wong ora maneh kapengaruh supaya netepi sawetara syarat liwat daya persuasif lan karya apik saka lembaga
pamaréntah – sing mesthi bakal apik tenan – nanging luwih liwat manipulasi psikologis tumindaké.
Banjur kita ora perlu maneh bukti ilmiah, sing praktis kanggo wong-wong sing kepengin nggunakake kuwasa utawa nguntungake.
Iki dikuatké déning kasunyatan yèn WHO wis mlebu kontrak karo kabèh industri raksasa teknologi digital.
Lan sapa, yen ana sangsi, uga bisa maringi dhawuh marang wong-wong mau apa sing kudu
dianggep bener lan apa sing kudu dianggep salah.
Kaget, kaget, padha ora metu ing panggonan sing kabuka uga.
Dadi ing kéné kita nduwé, sakjatiné, penindasan marang kabebasan, marang panemu, marang informasi, lan uga
marang pers bebas, media bebas, sing makili panemu sing béda.
Lan mesthi wae, lan iki pancen fatal, kabebasan akademik.
Banjur siji poin pungkasan sing penting: apa maneh sing ana ing IGV?
Saiki padha maringi arahan marang negara-negara supaya mbentuk otoritas IHR nasional, sing mesthi bakal tanggung jawab sacara
eksklusif kanggo ngetrapake kewajiban IHR, lan uga ing tingkat administratif ing antarané, contone ing Jerman ing tingkat negara
bagian federal utawa ing tingkat kotamadya, panguwasa kesehatan ing endi wae kudu diarahake utawa, miturutku,
kasengsem nyelarasake awake dhewe karo kewajiban WHO.
Yen ana keraguan, ora dipriksa maneh apa kuwi wajar lan, luwih saka kabeh, apa kuwi
cocog karo konstitusi lan hak asasi manungsa.
Mula saka iku, iki bakal nambah tekanan marang negara-negara sing wis mlebu perjanjian supaya ngetrapake perjanjian kasebut.
Iku bakal dadi IGV 2024, sing bisa kita ngarepake.
Perjanjian pandemi isih adoh tenan, lan yen begja, bisa uga ora ditrapake.
Iki uga ana gandhèngané karo kahanan darurat pandemi iki.
Nanging, perjanjian pandemi kasebut ora ngemot wewenang apa wae kanggo ngumumake kahanan darurat.
Sayange, kita wis duwe IGV kanggo kuwi.
Nanging kasebut, umpama, manawa kontrak iki sah sajrone lan ing antarane pandemi.
Dadi narasi pandemi iki lagi dipromosikake ing kene.
Kita urip ing jaman pandemi.
Siji-sijine panjelasan yaiku zoonosis, sing pungkasane uga melu aktivitas manungsa ing
latar mburi. Kata kunci: riset gain-of-function.
Iku bakal disembunyikake kanthi cepet banget.
Banjur ing kéné ana konkretisasi lan penguatan luwih lanjut saka promosi produk kesehatan sing relevan iki.
Kabeh sing wis tak sebutake ing kene gegayutan karo IGV.
Kajaba iku, transfer teknologi kudu kelakon antarane wong sugih lan wong mlarat.
Banjur ana Sistem Akses lan Bagi Hasil Patogen sing misuwur.
Masalahe yaiku negara-negara ing saindenging jagad mesthi padha rebutan akses marang bahan genetik.
Nanging adhedhasar iki, obat-obatan lan vaksin bisa dikembangaké, sing dadi modhèl sing nguntungaké banget.
Lan wong mlarat mesthi kepengin melu nampa bathi saka wong sugih.
Mbok menawa iku begja kanggo kita, amarga ana perselisihan internal babagan keuangan.
Lan kuwi uga dadi sabab kenapa persetujuan pandemi iki durung rampung.
Lan mulane, nalika disahake taun iki, meh ora digatekake manawa Pasal 12 ayat (2) nyatakake manawa persetujuan iki mung
bisa dibukak kanggo ditandatangani sawise para pihak sarujuk marang lampiran saka sing diarani 'sistem paus'.
Iki ateges kita nduwé secercah pangarep-arep yèn perselisihan internal – nalika loro wong padha mbantah, wong katelu bungah –
bisa uga perselisihan bab dhuwit, nduwé peran sing wigati banget ing kéné lan bakal ngluwakake kita saka persetujuan pandemi iki.
Lan kuwi bakal apik tenan.
Mesthi wae isih dadi bab nguwatake sistem ijin darurat.
Apa sing sadurunge ana ing lembar tambahan iki – ayo diarani Daftar Panggunaan
Darurat – saiki dijlentrehake kanthi luwih rinci.
Dadi ing pungkasané, iki mung babagan ngedegaké kompleks medis-industri global, ora ana liya.
Iki dudu babagan kesehatan. Iki babagan kebalikané kesehatan. Wong-wong bakal manggon ing kéné.
Kesehatan manungsa lan integritas fisik saiki dadi taruhan kanggo kapentingan bathi lan kuwasa.
Lan banjur kita duwe poin telu: konsep infodemic ing perjanjian pandemi iku banget nguwatirake.
IGV kalebu perang nglawan misinformasi lan disinformasi.
Saiki iki ana kabar ngagetake maneh.
Iki bab nguatake literasi ilmiah, kesehatan, lan pandemi ing masyarakat.
Dadi ing kéné kita weruh kanthi cetha monopoli kabeneran sing diklaim déning WHO: populasi arep dicuci otak ing babagan
pandemi, kesehatan umum, lan ilmu pengetahuan – mesthi waé mung miturut pangerten WHO marang istilah-istilah mau.
Ya, amarga kaya sing wis tak kandhakake, kita ora duwe wewenang pengawasan.
Wakil PBB pangkat dhuwur wis nyatakake kanthi cetha, tanpa ana protes saka Perserikatan Bangsa-Bangsa, manawa WHO iku,
kaya sing kita ngerti, anak perusahaan saka PBB, lan manawa Perserikatan Bangsa-Bangsa nduwèni ilmu pengetahuan.
Apa gunane ilmu pengetahuan karo properti, tolong?
Siji-sijine panjelasan mesthi yaiku daya lan bathi.
Lan banjur wong-wong kudu diwenehi informasi babagan efisiensi lan kaamanan produk medis.
Mulane iki dianggep lumrah lan pandhuan prilaku bakal terus dipromosikake.
Banjur ana reformasi luwih lanjut, mekanisme pemantauan sing luwih kuwat, lan ngenalake prinsip One Health sing wis ana, sing
nyambungake kesehatan kéwan karo kesehatan lingkungan lan kesehatan manungsa, maringi WHO wewenang sing ora
bisa diukur lan mesthi wae ndhukung teori zoonosis iki.
Yaiku, pandemi ora bakal bisa disebabake manungsa, nanging mung amarga kéwan sing dumadakan lara
parah, apa waé sababé, banjur nyebar marang manungsa.
Penularan zoonotik mesthi wis kalebu.
Ya, lan yen saiki kita ndeleng maneh sakabehe, gagasan manawa ajining manungsa ora kena
dilanggar, gagasan hak asasi manungsa, lan kabebasan.
Lan banjur, nalika ndeleng perjanjian-perjanjian iki, kita sepisanan lan paling utama nduwèni ancaman
de facto sing saya tambah marang kedaulatan nagara.
Aku negesake "sejatine" amarga sanajan ing taun 2020, ora ana negara sing kapeksa mung ngetrapake rekomendasi WHO.
Nanging padha nindakake.
Padha nindakake kuwi, lan kuwi ngagetake aku banget.
Lan Pak Brunner wis nerangake kanthi lancar ing ngendi ana kekurangan ing sistem hukum kita.
Sing kurang, miturut panemuku, yaiku etos sing tanpa etos kuwi sanajan sistem hukum sing paling endah ora bisa
lestari, etos sing uga bisa ngimbangi sistem hukum sing cacat.
Kita wis tau ngalami wektu, contone ing Jerman, lan mesthi uga ing panggonan liya, nalika Mahkamah Konstitusi Federal makarya
kanthi efektif, njupuk kabebasan lan ajining diri individu minangka titik wiwitan lan tujuan
pungkasan, lan ngutamakake iku ing ndhuwur kabeh.
Lan kabèh kuwi wis ilang.
Aku kelingan sepira kagetku nalika pisanan maca ing buku pandhuan hukum konstitusi manawa saben konstitusi
gumantung marang kahanan sing ora bisa digawe dhéwé.
Lan aku tansah mikir, ya, yen ditulis ing kertas, mesthi bakal dituruti.
Mangkono polosmu kowe minangka mahasiswa hukum.
Aku nembe diwenehi pelajaran, nanging pelajaran sing paling bermutu.
Kanthi perang kognitif iki, karo kabijakan infodemic iki, karo Undhang-Undhang Layanan Digital EU iki, karo penyakit edan
para panyidik fakta iki, kita pungkasané ngalami rekondisi total wong-wong saka warga sing mikir mandhiri dadi subjek sing taat.
Iki ditrapake ing kabèh bidang, kalebu pamaréntahan nagara, yudikatif, legislatif, lan sapituruté.
Lan tanpa etos ajining manungsa lan kabebasan iki, sanajan sistem hukum ora bisa mlaku maneh.
Kanca kerjaku Pak Brunner ngendika kanthi éndah, lan mbok menawa ing kéné pantes disebutaké yèn draf kapisan Undhang-Undhang
Dasar Jerman wiwitané ngemot ukara: nagara ana kanggo kapentingan rakyat, dudu rakyat kanggo kapentingan nagara.
Lan kabèh kuwi saiki, kaya sing diucapké kanthi éndah ing cara liya, wis sirna ing wektu iki.
Dadi kedaulatan terus-terusan diancam banget déning WHO, lan kita ngalami kegagalan total ing
pangawasan konstitusional, kalebu pengadilan konstitusi.
Aku weruh iki kanthi ngeri, utamane ing Jerman, lan uga penindasan politik sing lagi kelakon
ing negara kita – aku ora tau mbayangake iki.
Lan banjur, mesthi wae ana risiko sing luwih gedhé saka watesan gedhé marang kabebasan, pangumuman darurat sing sewenang-wenang,
lan bisa uga ana rekomendasi permanen sing matesi kabebasan.
Lan amarga ana kekosongan badan pengawas ing tingkat WHO, negara-negara mung nglirwakake badan pengawasé.
Banjur kita duwe poin penting liyane, sing bola-bali ditunjukake kanca-kanca kita Silvia Behrendt lan Amrei Müller: kita
nyekseni militarisasi ideologis sing merayap ing kabijakan kesehatan, sing cocog karo gambaran global sakabehe.
Sanajan iki ora kacathet ing perjanjian, ana doktrin keamanan kesehatan global: patogen dianggep minangka mungsuh militer,
risiko keamanan, banjur kudu dipicu tanggapan otomatis, yaiku mekanisme otomatis sing diadegake lan mesthi
wae vaksinasi digunakake kanggo nglawan patogen kasebut.
Saiki ora ana sing takon maneh apa vaksinasi ngrusak kesehatan wong.
Lan kita uga nduwèni, sanajan mung ing siji panggonan, mesthi waé, panguwatan pangawasan digital sakabèhé marang manungsa,
amarga saiki wis diwènèhaké sertifikat vaksinasi digital, sanajan ora mung kuwi, nanging uga dadi prakara
sing wigati banget nalika ngrembug kontrol totaliter.
Banjur, mesthi wae ana prosedur kesehatan sing diperkuat sing ditrapake dening kompleks medis-farmasi iki,
konsep infodemic, sing wis tak gambarke kanthi rinci.
Lan banjur, pancen, ana restrukturisasi ideologis sing lumaku alon-alon ing perjanjian-perjanjian iki.
Iki bab ngalihake wong-wong alon-alon nanging mesthi saka gagasan manawa aku iku individu,
kabebasanku minangka titik wiwitan lan titik pungkasan.
Ora, kowe ora ana apa-apa, komunitas iku kabeh.
Apa iki muni akrab kanggo sampeyan?
Kajèn manungsa, ora dadi masalah maneh.
Kita weruh ana tren tumuju patuh bebarengan.
Iki kalebu, contone, sing diarani pendekatan sakabehe masyarakat.
Iki ateges nalika ana pandemi sing mbebayani, saben wong ing masyarakat kudu guyub rukun lan padha narik ing arah sing padha.
Apa tegese kuwi sacara logis?
Secara logis, iki ateges sapa waé sing ora pindhah menyang pantai iku ketinggalan; kita kabèh wis tau ngalami kuwi.
Kowe kudu sinau hak-hak dhasarmu, yen ora kowe metu.
Apa waé sing béda karo panemu umum sing lagi lumaku bakal kena serangan gedhé ing wangun apa waé, lan banjur ana
hak-hak pseudo-fundamental babagan kaadilan lan solidaritas.
Lan iki banjur dianggep sejajar karo hak asasi manungsa sejati.
Ya, kuwi pancen njawab pitakonane.
Nalika aku takon, apa kita kaancam déning rezim kesehatan totaliter?
Ora mung kita duwé rezim kesehatan totaliter, sing saiki lagi dirembug, nanging uga ana tren global marang otoritarianisme
lan totalitarianisme ing panggonan-panggonan sing durung ngalami kahanan kaya ngono utawa durung tau ngalami ing jaman kepungkur.
Ing kono sing kuduné kelakon.
Kita saiki nyekseni tekanan gedhe marang panguwasa hukum, marang hak-hak dhasar, lan uga marang hak kanggo sarujuk
sukarela ing eksperimen medis, sing wis kacantum ing Pasal 7 Piagam Hak Asasi Manungsa PBB, kaya sing wis kasebut.
Kita lagi meksa kedaulatan Negara Anggota, lan pungkasane iki nyebabake bebaya sing gedhe banget.
Dadi pancen kabeh utawa ora ana apa-apa.
Mula saka iku kita duwe bagean 5. Sacara ringkes, apa sing bakal kelakon sabanjure?
Syukurlah, sapa waé bisa nduwé panemu apa waé babagan negara-negara iki, nanging munduré
Amérika Sarékat iku dadi pratandha sing wigati banget.
Argentina banjur niru.
Negara-negara iki ora bakal ndhukung IGV ing versi apa wae maneh.
IGV 2024 iki uga ora bakal didhukung dening Israel lan Italia, sing pancen nyenengake.
Austria uga nglontar keberatan, nanging mung amarga, lan aku ngomong iki ing tanda petik, padha nyadari
banget telat yèn Parlemen durung maringi persetujuan.
Nanging, miturut konstitusi, iki mesthine kudu disetujoni; malah IGV sing pisanan.
Iku ateges dheweke isih bakal kepengin entuk persetujuan Parlemen – nanging paling ora iki wiwitan.
Babagan persetujuan pandemi, kaya sing wis tak gambarke, muga-muga ora bakal kelakon.
Lan siji bab penting yaiku iki – lan aku weruh iki ing conto Austria – pamaréntah sing ora dipilih sacara
langsung kanthi cara demokratis diijini rembugan lan nandatangani perjanjian miturut hukum internasional.
Minangka aturan umum, nanging parlemen kudu maringi persetujuan.
Kita uga bisa miwiti iki ing menit pungkasan ing Austria, amarga kanthi aneh iki wis kelewat.
Mula saka iku, penting kanggo dicathet yèn salah siji aspek yaiku perwakilan miturut hukum internasional, lan aspek liyane yaiku
legitimasi demokratis saka keputusan-keputusan pamaréntah iki.
Minangka aturan, parlemen-parlemen melu.
Iki ateges para pengacara ing saindenging jagad uga dijaluk mriksa maneh apa dheweke wis ngidini parlemen duwe swara.
Yen ora, mangga delengen iki lan njaluk.
Yen ora, IGV iki uga ora bisa gampang ditrapake ing negara-negara iki.
Ing Jerman, padha rada luwih teliti lan saiki wis nglulusaké undang-undang persetujuan liwat pamaréntah federal.
Nanging, Jerman wis ngidini periode keberatan rampung, sing sejatine padha karo ratifikasi.
Saiki bayangna yèn Bundestag lan Bundesrat ora nglulusaké undang-undang persetujuan iki.
Banjur pamaréntah bakal ana ing kahanan angel.
Saka siji sisih, iku nduwé kewajiban miturut hukum internasional, nanging saka sisih liyané, iku ora kena ngluwihi
kersané Parlemen sing wis diungkapaké kanthi demokratis.
Kuwatir menawa padha bakal sarujuk.
Sanajan mangkono, aku rumangsa apa sing kedadeyan ing kana pancen nyenengake banget.
Lan kuwi mung amarga saka latar mburi hak asasi manungsa, kita uga nduwé saben kasempatan kanggo nggunakake
saben kesempatan sing muncul ing Austria kanggo narik kawigaten marang masalah kaya ngono.
Uga menarik kanggo dicathet yèn undang-undang iki ing Jerman wis nyatakake yèn sarujuk marang IGV matesi hak dhasar kanggo
integritas fisik, kabebasan pribadi, privasi korespondensi, rahasia pos lan telekomunikasi, lan hak kabebasan obah.
Dadi padha nganggep manawa iki bakal kelakon kanthi otomatis, sanajan panguwasa
Jerman saktenane kudu ngetrapake akta hukum WHO.
Ya. Lan Pak Brunner lan aku ora rembugan bab iki sadurunge.
Nanging kanggo aku, nalika ngomongake apa sing bisa kita lakoni, mesthi penting kanggo bali marang gagasan ajining manungsa.
Wis diterangake kanthi éndah yèn gagasan ajining manungsa, uga minangka etos Undhang-Undhang Dasar, asalé saka
gagasan yèn manungsa digawé miturut gambaré Gusti Allah, lan mulané diilhami déning ajaran Kristen.
Iki ndadekake ajining manungsa sakdiri.
Lan saka gagasan Pencerahan, sing kandha yèn iku bab manungsa metu saka kahanan durung diwasa sing ditetepake dhéwé.
Tanpa etos iki, ora ana sing bisa mlaku ing sistem hukum kita, lan mbok menawa meh ora ana apa-apa ing urip kita.
Mula saka iku, pancen kudu ngupaya kabeh sing bisa.
Pak Sasek ngendika kanthi éndah banget: tansah njaluk tulung, mulang wong liya ing masyarakat, wong-wong ing
sakupenge kita liwat kegiatan politik, demonstrasi, selebaran, ceramah, apa waé sing perlu.
Liwat media bebas, kanthi nyedhaki media korporat.
Yen kowe terus nyoba, bisa wae ana siji utawa loro sing gelem nampa.
Lan ing ndhuwur kabèh kanthi maringi pendhidhikan marang para politikus, amarga padha isih manungsa sing bisa waé polos.
Aku nganggep yèn ana akèh wong sing ora polos.
Nanging mbok menawa para anggota bangku mburi sing ora disangka-sangka iku wong sing wis paham.
Mangga, mangga terangna lan dorongna supaya padha njupuk keputusan adhedhasar nurani.
Lan ing pungkasan, terus-terusan nyoba saben ana kesempatan kanggo menyang pangadilan lan nunjukake
manawa hak asasi manungsa dhasar lagi dilanggar ing kene.
Lan saben tumindak, aku malah yakin yen saben pikiran uga diitung ing kene saka TIDAK, lan kita ora kepengin donya kaya ngono.
Kita lagi maju ngarah marang visi donya sing luwih apik kanthi ajining manungsa lan kamardikan.
Kanthi mangkono, matur nuwun sanget.
Matur nuwun sanget, Beate Pfeil. Panahku wis diasah maneh. Iki durung rampung. Ambegan lega
sawisé Corona rampung. Iku ora bener. Kowe wis krungu.
Aku mung bisa mbaleni kabeh sing kowe kandha. Mung gas pol karo pendidikan. Sakabehe
sing bisa kita lakoni, nalika kita isih bisa.
Banjur kita bakal weruh apa sing bakal kelakon sabanjure. Matur nuwun wis bebarengan karo kita. Bebarengan.
Terus nyambungake kita. Terus nyambungake awakmu dhewe.
Mugi akèh pengacara, hakim, lan macem-macem wong teka lan nguwatake barisan iki.
Matur nuwun kanggo keahlian sampeyan. Kita butuh kuwi. Matur nuwun.