Në prezantimin e radhës, një avokate me përvojë do të thellohet më thellë dhe do ta mbështesë temën
tronditëse të Dr. Michael Brunner në terma edhe më praktikë.
Ai fokusohet kryesisht në rreziqet që na kërcënojnë përmes makinacioneve ligjore të OBSH-së dhe traktateve
të saj pandemike dhe IGV-së, rregulloreve ndërkombëtare shëndetësore që do të ndikojnë tek ne.
Pyetja mbetet: a jemi të kërcënuar nga një regjim totalitar shëndetësor?
Përpara se ta ftojmë këtë eksperte shtesë në AZK-në e 21-të me opinionet e saj pasuruese si
eksperte, le të hedhim një vështrim në CV-në e saj.
Dr. Beate Sibylle Pfeil, e lindur në vitin 1967, është një avokate gjermane dhe akademike e pavarur e
specializuar në çështjet e pakicave kombëtare në Evropë.
Kjo është veçanërisht e vërtetë në kontekstin e ligjit kushtetues, ndërkombëtar dhe evropian.
Ajo ka bërë emër në fushën e saj përmes leksioneve të shumta dhe botimeve themelore, duke përfshirë edhe
bashkautorësinë e një manuali shumëvëllimësh mbi grupet etnike.
Nga viti 2008 deri në vitin 2016, ajo shërbeu si kryeredaktore.
Që nga viti 2019, ajo është bashkë-redaktore e Revistës Evropiane të Çështjeve të Minoriteteve, EJM.
Ajo studioi drejtësi në Universitetin e Heidelbergut dhe kaloi provimin e dytë shtetëror në Freiburg.
Në vitin 2002, ajo mori doktoraturën në drejtësi me nota summa cum laude nga Universiteti i Innsbruckut.
Ajo punoi dhe kreu kërkime në Institutin e Tirolit Jugor për Grupet Etnike për 20 vjet,
17 prej të cilave si zëvendësdrejtore akademike.
Nga viti 2017 deri në vitin 2023, ajo ishte anëtare gjermane e një komiteti ekspertësh për Kartën Evropiane
për Gjuhët Rajonale ose të Minoriteteve, një traktat ndërkombëtar i Këshillit të Evropës.
Nga viti 2017 deri në vitin 2022, ajo ishte nënkryetare e Qendrës Evropiane për Çështjet e Minoriteteve në Flensburg.
Puna e saj aktuale fokusohet në masat e koronavirusit, duke përfshirë planet e OBSH-së nga një këndvështrim ligjor.
Ajo është anëtare e Rrjetit të Gjyqtarëve dhe Prokurorëve Publikë Kritikë, Mjekëve dhe Shkencëtarëve për Shëndet, Liri dhe
Demokraci, Shoqatës së Avokatëve të Lirë, Avokatëve për Iluminizëm, Aleancës Botërore të Shëndetit dhe
Betimit të Hipokratit, një shoqatë profesionale mjekësore.
Dr. Beate Pfeil flet sot për OBSH-në, Traktatin e Pandemisë dhe Rregulloret Ndërkombëtare të Shëndetit.
A jemi të kërcënuar nga një regjim totalitar shëndetësor?
Mirë se vini, Dr. Beate Pfeil. Faleminderit që ndatë ekspertizën tuaj me ne.
Faleminderit shumë. Jini një shigjetë e mprehur. Faleminderit.
Do të jem shumë e rrezikshme sot, por jo aq e rrezikshme sa OBSH-ja.
Dhe tani, para së gjithash, do të doja ta falënderoja kolegun tim Brunner nga thellësia e zemrës për temën e tij të
mrekullueshme, veçanërisht pasi ky dinjitet shumë i paprekshëm njerëzor ishte arsyeja pse fillova studimet e mia për drejtësi.
Kjo fjali e parë nga Ligji Bazë Gjerman ka qenë gjithmonë frymëzimi im për të gjitha studimet e mia juridike.
Dhe kur flas për OBSH-në sot, mendoj se nuk kemi nevojë të gjithë të jemi juristë. Nëse e vëmë në lentet e
dinjitetit njerëzor dhe e vlerësojmë OBSH-në nga kjo perspektivë, disa përgjigje mund të dalin automatikisht.
Në vijim, natyrisht do të doja të përqendrohesha kryesisht në dy traktatet e rëndësishme të OBSH-së: Rregulloret
Ndërkombëtare të Shëndetit dhe Traktatin e Pandemisë.
Por së pari, më lejoni të shpjegoj se çfarë vlen tashmë në OBSH.
Sepse ajo që përjetuam në të ashtuquajturat vite të Koronës nga viti 2020 e tutje, dhe kjo nuk mund të theksohet
mjaftueshëm, ka të bëjë me regjimin e OBSH-së që është tashmë në fuqi - do ta them tani - në fuqi.
Prandaj pika e parë: OBSH aktuale.
Pastaj pyetja se çfarë mund të na presë nëse ndryshimet në Rregulloret Ndërkombëtare të Shëndetit, të miratuara në
rrethana të diskutueshme më 1 qershor 2024, hyjnë në fuqi, sipas ligjit ndërkombëtar dhe ndoshta edhe në nivel kombëtar.
Si pikë e tretë, do të doja të trajtoja marrëveshjen për pandeminë, e cila nuk u miratua plotësisht këtë vit.
Do të doja ta trajtoja shkurtimisht këtë më vonë.
Dhe pastaj, në pikën 4, do të nxjerr përfundimet e mia.
Pika 5 ka të bëjë me eksplorimin e perspektivave: cila është e ardhmja e mundshme e OBSH-së dhe planet e saj?
Dhe mbi të gjitha, një pyetje që, mendoj, na shqetëson të gjithëve: çfarë mund të bëjmë? Ne, qytetarët individualë.
Po, pika 1. Lidhur me OBSH-në dhe të metën e saj ekzistuese sistemike, do të them vetëm këtë së pari.
Është një e metë absolute sistemike.
OBSH-ja u themelua në vitin 1948 si një shoqatë shtetesh.
Dhe ngadalë por me siguri, duke filluar nga mesi i viteve 1980, lindi një problem, i cili kishte të bënte,
ndër të tjera, me ngrirjen e tarifave të anëtarësimit nga SHBA-ja në mesin e viteve 1980.
Është normale që organizata të tilla të financohen përmes kontributeve të rregullta,
jo të destinuara nga shtetet e tyre anëtare.
Në mesin e viteve 1980, të nxitura nga SHBA-ja, shtetet gjithashtu ngrinë tarifat e anëtarësimit.
Dhe pastaj... Pastaj, fshehurazi, në heshtje, katastrofa filloi të merrte rrjedhën e saj.
Sot, rreth 85 përqind e buxhetit të OBSH-së varet nga donacionet vullnetare, shumica e të
cilave janë të destinuara për qëllime specifike.
Këta donatorë, të cilët tani janë donacione për OBSH-në, përfshijnë edhe vende që jo vetëm paguajnë tarifat e
anëtarësimit, por edhe... bëjnë donacione të veçanta për OBSH-në.
Gjermania, them unë, fatkeqësisht është shumë shembullore në këtë drejtim.
Pra, paratë tona të taksave shkojnë në OBSH në masën më të madhe të mundshme.
Dhe tani që SHBA-të janë shkëputur, Gjermania është ndoshta donatori numër një.
Pastaj donatorët përfshijnë edhe organizatat qeveritare ndërkombëtare, dhe pastaj vjen pika thelbësore e
ndjeshmërisë, duke përfshirë shumë individë privatë.
Tani, siç e kam përshkruar nën shigjetën e tretë, ekziston një studim i ri fantastik nga Italia - jo, nga Australia, jo Italia.
Ata kanë hetuar donacionet e destinuara për OBSH-në - megjithëse midis tyre ka vetëm tetë kompani farmaceutike - por të gjitha
institucionet dhe organizatat e tjera që nuk janë shtete dhe që bëjnë donacione të destinuara për OBSH-në kanë, dhe
ky studim e zbulon këtë në një mënyrë gjeniale, pothuajse 100 për qind interesa të lidhura me farmaceutikën.
Ata e quajnë miqësore me farmaceutikët.
Dhe dy të parët janë Fondacioni Gates dhe aleanca e vaksinave Gavi.
Edhe një pikë në fillim: Themeluesit e OBSH-së kishin diçka në mendje kur shkruan në Nenin 37 të Kushtetutës së OBSH-së se
Drejtori i Përgjithshëm dhe stafi i tij nuk duhet të kërkojnë udhëzime nga asnjë qeveri
apo autoritet në kryerjen e detyrave të tyre.
Dhe ajo që vlen për qeveritë ose agjencitë qeveritare, vlen edhe më shumë për rregulloret e lëshuara nga industria farmaceutike
ose nga organizatat e lidhura me industrinë farmaceutike.
Kjo do të thotë që me këto donacione të destinuara, OBSH-ja po shkel kushtetutën e saj, dhe ka edhe udhëzime shtesë.
Pastaj kemi një problem tjetër pas këtyre donacioneve të OBSH-së; nuk mund të theksohet mjaftueshëm:
Nëse, për shembull, Bundestagu gjerman do të thoshte po, thjesht duhet t’i rrisim përsëri tarifat e anëtarësimit të
shteteve anëtare, atëherë do ta kishim zgjidhur lehtësisht problemin e varësisë nga industria farmaceutike.
Jo, prej kohësh kemi pasur fshehurazi, në heshtje dhe në sfond një konsolidim dhe institucionalizim të marrëdhënieve midis
shteteve dhe individëve privatë përmes këtij ndërtimi të pabesë, le të themi, të partneriteteve publik-privat, i cili nuk vihet më
në dyshim, ku, sigurisht, për shembull, në GAVI ose CEPI, OBSH-ja lidhet me qeveritë, me Fondacionin e
famshëm Gates dhe, kini parasysh, me prodhuesit e vaksinave.
UNICEF-i, Banka Botërore dhe OJQ-të e tjera janë gjithashtu dakord me GAVI-n.
Komisioni i BE-së dhe institucione të tjera kërkimore janë gjithashtu dakord me CEPI-n, i cili ka një program për të
zhvilluar vaksina në 100 ditë, kundër të gjitha rregullave.
Nga një perspektivë ligjore, kjo është absolutisht e papranueshme sepse shtetet - tani le të kthehemi te kjo ide themelore që
shtetet duhet t'u shërbejnë njerëzve - dhe individët privatë, duke përfshirë dinjitetin dhe lirinë njerëzore, dhe kompanitë
private mund të jenë legjitimisht të orientuara drejt fitimit.
Por nëse të dyja janë të ndërthurura dhe institucionet shtetërore bëhen të varura nga donacionet private të nxitura
nga fitimi, atëherë ne jemi tashmë në prag të katastrofës.
Dhe i gjithë ky problem, i cili është tashmë i ndërthurur brenda OBSH-së dhe për të cilin asnjë anëtar i Bundestagut gjerman,
për shembull, nuk ka menduar deri më tani - duhet t'ua theksojmë këtë - është mungesa e hapur e transparencës në OBSH.
Jo vetëm që kemi këto partneritete publik-privat, ku privati ​​dhe publiku janë të lidhur, por kemi edhe, siç e kanë
demonstruar kolegë të shkëlqyer, një karusel të vazhdueshëm njerëzish midis GAVI-t, Fondacionit Gates dhe OBSH-së.
Rastësisht, Fondacioni Gates kontribuon drejtpërdrejt dhe tërthorazi, nëpërmjet organizatave të tjera që
sponsorizon, rreth 20 përqind të buxhetit të OBSH-së.
Dhe Zotëri Gates, i cili nga njëra anë vepron si filantrop, nga ana tjetër përfiton nga të gjitha
fitimet që rrjedhin nga këto donacione të supozuara.
Pra, tani kemi konflikte interesi në masë. Nëse një i ashtuquajtur ekspert i OBSH-së, nga njëra anë, ka punuar në
industrinë farmaceutike dhe pastaj papritmas kthehet në OBSH ose bën diçka përsëri në GAVI, atëherë kemi konflikte
interesi në ekstrem. Dhe ja ku është puna: këto nuk zbulohen - dhe këtu hyn në lojë mbrojtja e të dhënave.
Pastaj pika tjetër: kontratat me donatorët e OBSH-së, nga të cilat mund të përcaktohet qëllimi që donatorët i lidhin me
donacionet e tyre. Ata mund të thonë: "Jo, përdor vaksinën tonë ModRNA, është shumë mirë, të paktën kur bëhet fjalë për fitim,
përndryshe nuk do të të dhurojmë asgjë, prandaj të lutem ma rekomandoje." Dhe çfarë rastësie, këto kontrata gjithashtu
nuk zbulohen, nuk i vihen në dispozicion publikut të gjerë.
Dhe samiti është një procedurë e quajtur Procedura e Listës së Përdorimit të Emergjencës nga viti 2022 në OBSH.
Kompanitë farmaceutike mund të aplikojnë atje për barna dhe vaksina, të cilat më pas do t'i prodhojnë, një herë si një cikël
paraprak, si të thuash, përpara se të dihet saktësisht se cili virus pandemik, i supozuar i rrezikshëm, është përsëri në
lëvizje, d.m.th. një herë në mënyrë abstrakte me zëvendësues dhe pastaj në një hap të dytë, kur të ndodhë e ashtuquajtura pandemi,
me patogjenët përkatës konkretë, këto barna dhe vaksina do të rishikohen, një herë nga një
komitet paraprak, pastaj nga një (komitet) i mëvonshëm.
Por tani vjen skandali par excellence: OBSH rezervon të drejtën për të vendosur vetë se çfarë të bëjë ose jo me rezultatet e
këtyre raporteve të ekspertëve, dhe edhe këtu, ajo rezervon të drejtën për të vendosur nëse do t'i publikojë ato apo jo.
OBSH mban kontroll të plotë mbi rezultatet e raporteve të ekspertëve.
Ky, gjithashtu, është një skandal i paprecedentë, dhe sot pyesim veten pse kaq shumë njerëz tani vuajnë nga dëmet e vaksinave, nga
vaksina e koronavirusit, e ashtuquajtura vaksinë e koronavirusit, dhe disa ende nuk e dinë se mund të jetë shkaktuar nga kjo.
Në këtë sfond, ne tashmë kemi një OBSH që vuan nga të meta të mëdha sistemike. Tani përballemi me problemin madhor të një
individi të vetëm brenda OBSH-së që ushtron pushtet të tepërt.
Dhe ky është Drejtori i Përgjithshëm, siç e dimë; Z. Tedros në veçanti është gjithashtu në qendër të vëmendjes së organizatave
të të drejtave të njeriut për krime lufte e kështu me radhë.
Ky Tedros, i cili nuk ka asnjë lloj legjitimiteti demokratik, tashmë mund të shpallë të ashtuquajturat
emergjenca shëndetësore me shqetësim ndërkombëtar.
Dhe mbi këtë bazë, ai mund të bëjë të ashtuquajturat rekomandime dhe ne pamë rezultatin e këtij
veprimi arbitrar të zotit Tedros në vitin 2020.
Siç e dimë të gjithë, këto përfshinin vaksinim dhe testim të detyrueshëm, ekzaminime mjekësore, trajtime,
gjurmim të kontakteve, izolim, karantinë, kufizime të udhëtimit dhe tregtisë, e kështu me radhë.
Tani verifikuesi i fakteve mund të thotë, po, por Tedros duhet të marrë në konsideratë disa kritere faktike,
siç përcaktojnë Rregulloret Ndërkombëtare të Shëndetit.
Dhe avokati pastaj gëzohet dhe thotë, po, ne kemi një listë të madhe sëmundjesh; nëse ato ekzistojnë dhe
përhapen me shpejtësi në të gjithë botën, atëherë ai mund të shpallë një gjendje të jashtëzakonshme.
Në anglisht shkurtohet me vend si PHEIC, Emergjencë e Shëndetit Publik me Shqetësim Ndërkombëtar, çfarë ironie.
Dhe kur ai më pas jep rekomandime, për shembull, për kërkesat e përgjithshme ose specifike të vaksinimit për institucionin, ai
duhet të kontrollojë proporcionalitetin, ai duhet të kontrollojë nëse kjo ndihmon vërtet në përmbajtjen e sëmundjeve
infektive në mbarë botën, çfarë lidhje ka me efektet anësore të mundshme e kështu me radhë. Ai duhet të bëjë gjithçka.
Po, është në letër, por—dhe kjo gjithashtu nuk dihet mirë, ende nuk dihet mirë—provat shkencore dhe
proporcionaliteti janë kaq të rëndësishme këtu dhe nuk ia vlejnë letrës në të cilën janë shkruar.
Sepse ky Tedros ka një komitet urgjence që e këshillon, por vetëm e këshillon; nuk është aspak i pavarur; anëtarët e tij emërohen
nga vetë Tedrosi dhe, nëse është e nevojshme, shkarkohen përsëri.
Ndryshe nga i ashtuquajturi shtet kushtetues, të cilin po e kërkojmë aktualisht, nuk ka një organ mbikëqyrës të pavarur.
Çfarë do të thotë e gjithë kjo?
Kemi konflikte interesi në masë.
Ne përballemi me një rrezik masiv të arbitraritetit, të abuzimit, të pushtetit nga një Z. Tedros, të cilit mund t'i
pëshpëriten të gjitha llojet e njerëzve në sfond për gjëra krejtësisht të ndryshme përtej provave dhe proporcionalitetit.
Kjo është arsyeja pse fjala "rreziku i kontrollit të jashtëm", ​​nga kushdo qoftë, është shkruar këtu poshtë.
Dhe ajo që qëndron në fund të këtij zinxhiri është më e keqja: rreziku që është bërë realitet prej kohësh, i shkeljeve masive të
të drejtave themelore, duke përfshirë të drejtën për jetë, integritetin fizik dhe,
sigurisht, shkeljen e shëndetit të njeriut.
Kjo është, dhe nuk mund të theksohet mjaftueshëm, OBSH-ja aktualisht.
Çfarë na pret në të ardhmen, kur të miratohen këto rregullore ndërkombëtare shëndetësore, të cilat tani janë relativisht afër
nesh - siç thashë, vitin e kaluar, dhe tani afati për kundërshtime ka kaluar për
pothuajse të gjitha shtetet; kjo ishte 19 korriku.
Shtetet do të kishin pasur mundësinë të kundërshtonin hyrjen në fuqi të këtyre rregulloreve ndërkombëtare shëndetësore,
që nga viti 2024, duke paraqitur një kundërshtim në OBSH.
Atëherë do të kishte zbatuar versioni i mëparshëm i OBSH-së.
Fatkeqësisht, shumë pak shtete përfituan nga afati i 19 korrikut. Më shumë për këtë më vonë.
Të tjerët, nëpërmjet këtij moskundërshtimi, tani janë, para së gjithash, të detyruar sipas ligjit ndërkombëtar të
zbatojnë këto IGV nëse nuk e kanë bërë tashmë, dhe ato do të hyjnë në fuqi sipas ligjit ndërkombëtar më 19 shtator.
Çfarë do të thotë kjo?
Në IGV-në aktuale, ne kemi formuluar tashmë PHEIC - tani është shtuar një emergjencë pandemike - si një formë intensifikuese dhe
konstatojmë - si juristë, e shohim menjëherë këtë, ka elementë të mëtejshëm intensifikues në të - se kjo duhet
të jetë edhe më e rrezikshme, virusi duhet të përhapet edhe më shpejt në shumë shtete.
Bëhet fjalë për tejkalimin e kapacitetit të sistemit të kujdesit shëndetësor.
Bëhet fjalë për këtë virus, siç është pikturuar tmerrësisht, duke shkaktuar potencialisht përçarje sociale dhe ekonomike,
dhe pastaj thuhet se rreziku i lartë është i mjaftueshëm.
Pra, edhe ky është një skandal i paprecedentë, një Gjykatë Kushtetuese Federale ende funksionale, siç është
Gjykata Kushtetuese Federale Gjermane, do të duhej ta shkatërronte një situatë të tillë që në fillim.
Pastaj pika 2: Çfarë thotë në të vërtetë IHR-ja e re në mënyrë eksplicite?
Ajo që lobi farmaceutik ndoshta ka dëshiruar dhe shpresuar prej kohësh është një fokus i ri, në gjuhën e hollë të Newspeak, në
produktet përkatëse shëndetësore, duke përfshirë, sigurisht, ilaçet, të ashtuquajturat vaksina, dhe
gjithashtu, unë i konsideroj shumë shqetësuese, terapitë e bazuara në qeliza dhe gjene.
Bazuar në atë që kemi dëgjuar tani nga kolegu ynë Brody.
Dhe këto, të gjitha këto ilaçe, tani mund t'i nënshtrohen rekomandimeve të emergjencës. Por edhe jashtë emergjencave,
TETROS, Drejtori i Përgjithshëm, mund të lëshojë rekomandime.
Këto janë të ashtuquajturat rekomandime në këmbë.
Tani, kërkimi dhe zhvillimi i produkteve të tilla duhet të intensifikohen, dhe deklaratat e OBSH-së e bëjnë të
qartë këtë: Të gjitha produktet tani duhet të bazohen në mod ARN, veçanërisht kur bëhet fjalë për vaksinimet.
Kërkimi dhe zhvillimi do të promovohen masivisht, dhe do të ndërtohen objekte të reja prodhimi shtesë në të gjithë botën,
sepse, siç kemi dëgjuar tani në Gjenevë, problemi me Koronën ishte se vendet në zhvillim me sa duket nuk kishin
qasje të mjaftueshme në të gjitha këto bekime. Për këtë përdoret tani parimi i barazisë, shpërndarjes së barabartë.
Dhe solidaritet, dhe nën fjalën kyçe solidaritet, vendet më të pasura duhet të gërmojnë në xhepat e tyre në
mënyrë që ato më të varfra të mund të prodhojnë edhe më shumë.
Dhe përmenda më parë se tashmë ekziston kjo listë miratimi emergjent, që do të thotë se OBSH-ja tashmë
po përpiqet të ushtrojë ndikim të madh mbi autoritetet e miratimit në të gjithë botën.
Dhe kam pasur ekspertë që më kanë shpjeguar se prodhimi i kësaj të ashtuquajture vaksine modRNA përfshin në mënyrë
të pashmangshme një formë kërkimi për fitimin e funksionit.
Kjo do të thotë se patogjenët pandemikë, të cilët tani po kërkohen me intensitet të madh në mbarë botën, sepse janë edhe
shumë fitimprurës, po modifikohen artificialisht në laborator, gjegjësisht po krijohet artificialisht mutacioni që
të zhvillohet një vaksinë pikërisht kundër këtij mutacioni.
Ekspertët po debatojnë se sa e rrezikshme është kjo.
Dëgjoj Dr. Wodarg, pastaj dëgjoj Prof. Wiesendanger.
Nuk jam ekspert këtu, nuk mund të gjykoj.
Shoh vetëm se presioni që ushtrohet këtu është mjaft i qartë; ka interesa të qarta këtu.
Ka qarqe që duan një pandemi të re.
Kjo është e gjitha që mund të mbledh nga e gjithë kjo.
Kjo do të thotë se po shohim një përforcim të mëtejshëm të kësaj pikëpamjeje të njëanshme,
të orientuar farmaceutikisht, për mjekësinë.
Po shohim një rritje të rreziqeve të sigurisë.
Prof. Kemmerer me të drejtë thotë se me këtë injeksion të ARN-së së modifikuar, pandemitë në fakt
gjejnë terren shumë më të mirë në trupin e njeriut.
Duke shtypur sistemin imunitar, këto injeksione po i përshpejtojnë pandemitë edhe më tej.
Kjo mund të thuhet me siguri sot, bazuar në gjendjen aktuale të njohurive.
Jeta dhe shëndeti janë edhe më në rrezik.
Tani vjen një pikë e tretë, shumë e rrezikshme.
Ky IGV tani përmban atë që kemi dëgjuar nga BE-ja për një kohë të gjatë, atë që po dëgjojmë edhe në vendet tona.
Jemi këtu në konferencën anticensurë!
Dhe një nga mjetet më të rrezikshme ideologjike është kjo ide e pabesë se diku ekziston një autoritet që pretendon
të drejtën për të luftuar dezinformimin dhe dezinformimin.
Dhe ky monopol mbi të vërtetën - dhe unë gjithmonë habitem që asnjë gjyqtar kushtetues, mezi ndonjë avokat
kushtetues, nuk e thekson këtë - është thelbësisht në kundërshtim me të drejtat themelore.
E drejta themelore e lirisë së shprehjes dhe lirisë akademike bazohet në idenë e shkëmbimit të lirë dhe diskursit të lirë.
Dhe nëse kjo kufizohet, atëherë këto liri janë tashmë të mbytura në thelbin e tyre.
Tani është në vend, pa asnjë protestë zyrtare.
Luftimi i dezinformimit dhe keqinformimit është përfshirë në këtë IGV të ri.
Përveç kësaj, është edhe komunikimi i riskut.
Pra, ka dikush atje që e di se si funksionon, si duket ky rrezik.
Dhe ky person tani vendos se çfarë duhet t'i komunikohet publikut në lidhje me rrezikun.
Dhe gjithçka tjetër injorohet.
Pas kësaj fshihet një koncept shumë tinëzar. Quhet lufta kundër infodemisë.
Këtu përsëri, gjuha e propagandës: infodemia, pothuajse aq e rrezikshme sa pandemia.
Dhe teoria tashmë thotë se edhe shumë informacion mund të anulohet.
Kush vendos tani se çfarë është shumë?
Dhe ne njerëzit nuk jemi më në gjendje të dallojmë se cilin informacion konsumojmë dhe cilin jo.
Më pas diçka po ndodh prej kohësh me kontrollin e sjelljes në OBSH, por jo vetëm atje.
Njerëzit nuk po bindin më t'u përmbahen udhëzimeve të caktuara përmes bindjes dhe punës së mirë nga agjencitë qeveritare -
kjo do të ishte e mrekullueshme - por në të vërtetë bëhet fjalë për kontrollin e sjelljes së njerëzve në një nivel psikologjik.
Atëherë nuk do të kemi më nevojë për prova shkencore, sa e përshtatshme për ata që
duan të ushtrojnë pushtet ose të përfitojnë.
E gjithë kjo përforcohet nga fakti që OBSH-ja ka nënshkruar kontrata me të gjithë
industrinë dixhitale të Teknologjisë së Madhe.
Dhe në rast dyshimi, ata gjithashtu mund t'u diktojnë atyre se çfarë duhet të konsiderohet e vërtetë dhe çfarë është e rreme.
Këto, për habi, as nuk janë të hapura.
Pra, ajo që kemi këtu është në thelb një goditje ndaj lirisë, opinionit, informacionit, dhe gjithashtu ndaj shtypit,
shtypit të lirë, medias së lirë që shpreh mendime të kundërta.
Dhe sigurisht, dhe kjo është mjaft fatale, ndaj lirisë akademike.
Pastaj një pikë e fundit thelbësore: Çfarë tjetër përfshihet në IGV?
Ata tani po udhëzojnë shtetet të krijojnë një autoritet kombëtar të IGV, i cili natyrisht do të jetë i vetmi përgjegjës për
zbatimin e detyrimeve të IGV, dhe në nivel administrativ në mes, për shembull në Gjermani, në shtetet federale ose në nivel
komunal, autoritetet shëndetësore kudo duhet të orientohen ose të interesuara, le të themi, në përputhje me detyrimet e OBSH-së.
Në raste dyshimi, nuk shqyrtohet më nëse këto masa kanë kuptim dhe, mbi të gjitha, nëse ato janë në
përputhje me Ligjin Bazë dhe të drejtat e njeriut.
Kështu, presioni mbi shtetet kontraktuese për t'i zbatuar ato rritet masivisht.
Ky do të ishte IGV 2024, i cili është ai që na pret.
Traktati i Pandemisë është ende pak larg nesh dhe me shumë fat, mund të mos zbatohet.
Në këtë gjen përsëri pika lidhjeje me këto emergjenca pandemike.
Megjithatë, vetë Traktati i Pandemisë nuk përmban asnjë autorizim për të shpallur gjendje të jashtëzakonshme.
Fatkeqësisht, ne tashmë e kemi IGV për këtë.
Por ai thotë, për shembull, se traktati zbatohet gjatë dhe midis pandemive.
Pra, këtu po promovohet një narrativë pandemie.
Ne jetojmë në epokën e pandemive.
Shpjegimi i vetëm është zoonoza, e cila në fund të fundit përfshin aktivitetin njerëzor në sfond.
Fjala kyçe është hulumtimi i fitimit të funksionit.
Kjo injorohet shpejt.
Pastaj kemi specifikim dhe forcim të mëtejshëm të promovimit të këtyre produkteve relevante shëndetësore.
Gjithçka që kam përmendur këtu në lidhje me IGV-në.
Shtuar kësaj është fakti që transferimi i teknologjisë supozohet të ndodhë midis të pasurve dhe të varfërve.
Pastaj është Sistemi i famshëm i Qasjes dhe Ndarjes së Përfitimeve të Patogjenëve.
Kjo ka të bëjë me vendet e botës që debatojnë natyrshëm për aksesin në materialin gjenetik.
Por mbi këtë bazë, ilaçet dhe vaksinat mund të zhvillohen - një model fitimi i madh.
Dhe të varfrit, në veçanti, duan natyrshëm të ndajnë fitimet e të pasurve.
Ndoshta ky është fati ynë i mirë, sepse ka mosmarrëveshje të brendshme për financat.
Dhe kjo është edhe arsyeja pse ky traktat pandemie nuk është realizuar ende.
Dhe kjo është arsyeja pse, edhe një herë këtë vit, kur u miratua, pothuajse u anashkalua që Neni 12, Paragrafi 2, thotë se traktati
mund të hapet për nënshkrim vetëm pasi palët të kenë rënë dakord për një aneks të këtij të ashtuquajturi "sistem pape".
Kjo do të thotë që kemi një shkëndijë shprese se mosmarrëveshja e brendshme - kur dy njerëz grinden, një i tretë është i
lumtur - ndoshta mosmarrëveshja për paratë, luan një rol shumë të rëndësishëm këtu dhe na kursen këtë kontratë pandemie.
Dhe kjo do të ishte fantastike.
(Bëhet fjalë) sigurisht edhe për forcimin e sistemeve të autorizimit të përdorimit emergjent.
Ajo që më parë përmbahej në këtë fletë të veçantë - le ta quajmë Lista e Përdorimeve në Rast Emergjence - tani specifikohet atje.
Pra, në fund të fundit, bëhet fjalë për krijimin e një kompleksi global mjekësor-industrial, asgjë tjetër.
Nuk ka të bëjë me shëndetin. Ka të bëjë me të kundërtën e shëndetit. Bëhet fjalë për jetën e njerëzve.
Bëhet fjalë për shëndetin e njeriut, integritetin fizik, duke u vënë në rrezik në interes të fitimit dhe pushtetit.
Dhe pastaj kemi pikën e tretë: koncepti infodemik në Traktatin e Pandemisë është shumë shqetësues.
IGV përfshin luftën kundër dezinformimit dhe dezinformimit.
Tani vjen një tjetër bombë.
Bëhet fjalë për forcimin e shkencës, shëndetit dhe shkrim-leximit pandemik të popullsisë.
Pra, këtu monopoli i pretenduar i OBSH-së mbi të vërtetën realizohet qartë: popullsia supozohet të jetë e
shpërlarë në fushat e pandemive, shëndetit publik dhe shkencës - sigurisht, vetëm atë që OBSH e përcakton si të tillë.
Po, sepse, siç thashë, nuk kemi organ mbikëqyrës.
Një përfaqësues i lartë i OKB-së e ka deklaruar tashmë këtë mjaft qartë, pa asnjë protestë nga Kombet e
Bashkuara: OBSH-ja është, siç e dimë, një degë e OKB-së, dhe Kombet e Bashkuara zotërojnë shkencën.
Çfarë lidhje ka shkenca me pronësinë?
Shpjegimi i vetëm është gjithmonë pushteti dhe fitimi.
Dhe pastaj njerëzit supozohet të jenë të informuar për efikasitetin dhe sigurinë e produkteve mjekësore.
Pra, kjo tashmë merret si e mirëqenë, dhe kontrolli i sjelljes promovohet më tej.
Pastaj kemi inovacione të mëtejshme, një mekanizëm të përforcuar monitorimi, dhe pastaj futjen e parimit tashmë ekzistues të Një
Shëndeti, i cili lidh shëndetin e kafshëve me shëndetin mjedisor dhe shëndetin e njeriut, duke i dhënë OBSH-së fuqi të
mëtejshme të pamatshme dhe, sigurisht, duke shërbyer gjithashtu për të vërtetuar këtë teori të zoonozës.
Se pandemitë në të vërtetë nuk mund të shkaktohen kurrë nga njerëzit, por vetëm nga kafshët që sëmuren
papritur në mënyrë të rrezikshme, për çfarëdo arsye, dhe e gjithë kjo pastaj përhapet tek njerëzit.
Efektet zoonotike të përhapjes, sigurisht, janë marrë tashmë në konsideratë.
Po, dhe nëse e shohim përsëri të gjithë çështjen, idenë se dinjiteti njerëzor është i
paprekshëm, idenë e të drejtave të njeriut, të lirisë.
Dhe pastaj të shohim këto traktate, atëherë kemi, para së gjithash, një kërcënim de
facto në rritje për sovranitetin e shtetit.
E theksoj de facto sepse, edhe në vitin 2020, asnjë shtet nuk ishte i detyruar thjesht të zbatonte atë që rekomandoi OBSH-ja.
Por ata e bënë.
Ata e bënë, dhe kjo më tronditi thellë.
Dhe kolegu im Brunner shpjegoi kaq bukur se ku qëndrojnë të metat në sistemet tona ligjore.
Ajo që mungon, sipas meje, është etosi pa të cilin as sistemi më i bukur ligjor nuk mund të mbijetojë, etosi që është
gjithashtu i aftë të kompensojë një sistem ligjor të dëmtuar.
Kemi pasur kohë, për shembull në Gjermani, dhe sigurisht edhe gjetkë, me një Gjykatë Kushtetuese Federale funksionale që e
konsideronte lirinë dhe dinjitetin e individit si pikën e saj të fillimit dhe të fundit, dhe e vendoste atë në radhë të parë.
Dhe e gjithë kjo është humbur.
Ende e mbaj mend sa i tmerruar isha kur lexova, për herë të parë në Manualin e së Drejtës Kushtetuese, se çdo
kushtetutë varet nga parakushte që nuk mund t'i krijojë vetë.
Dhe gjithmonë mendoja, po, nëse është e shkruar, atëherë do t'i përmbahemi.
Kaq naiv je si student i drejtësisë.
Tani kam marrë një mësim, por një nga më cilësorët.
Me këtë kognitive luftë njohëse, me këtë politikë infodemike, me këtë Digital Services Act, (Akt të Shërbimeve Dixhitale të
BE-së), me këtë sëmundje të çmendur të verifikuesve të fakteve, në fund të fundit kemi një rikondicionim të plotë të njerëzimit
nga qytetarë me mendim të pavarur në subjekte të bindura.
Kjo ndikon në të gjitha fushat, duke përfshirë kapacitetin juridik të shtetit, gjyqësorin, legjislaturën e kështu me radhë.
Dhe pa këtë etos të dinjitetit dhe lirisë njerëzore, një sistem ligjor nuk mund të funksionojë më.
Kolegu im Brunner e tha bukur, dhe ndoshta në këtë pikë: drafti i parë i një Ligji Bazë Gjerman fillimisht
përmbante fjalinë: "Shteti ekziston për hir të popullit, jo populli për hir të shtetit".
Dhe e gjithë kjo tani - ai e shprehu bukur në një mënyrë tjetër - e gjithë kjo është shembur.
Pra, sovraniteti vazhdon të kërcënohet masivisht nga OBSH-ja, dhe ne kemi një dështim total të
mbikëqyrjes kushtetuese, përfshirë gjykatat kushtetuese.
E shoh me tmerr, veçanërisht në Gjermani, dhe gjithashtu këtë persekutim politik që po ndodh
në vendin tonë; nuk do ta kisha ëndërruar kurrë.
Dhe pastaj, si pasojë, sigurisht, një rrezik në rritje i kufizimeve masive të lirisë, shpalljeve arbitrare
të gjendjeve të jashtëzakonshme dhe ndoshta lëshimit të përhershëm të rekomandimeve që kufizojnë lirinë.
Dhe në sfondin e mungesës së organeve mbikëqyrëse në nivelin e OBSH-së, shtetet thjesht i injorojnë organet e tyre mbikëqyrëse.
Pastaj kemi një pikë tjetër të rëndësishme, të cilën kolegët tanë Silvia Behrendt dhe Amrei Müller e kanë theksuar vazhdimisht:
Kemi, dhe kjo përshtatet në pamjen e përgjithshme globale, një militarizim ideologjik në rritje të politikës shëndetësore.
Nuk është në traktate, por ekziston një doktrinë e sigurisë globale shëndetësore: Patogjenët trajtohen si një armik ushtarak,
një rrezik sigurie, dhe pastaj një përgjigje duhet të jetë automatike. Pra, instalohet një automatizëm, dhe
sigurisht, ka vaksinime kundër kësaj, si një gjë e natyrshme.
Nuk vihet më në dyshim nëse po vaksinojnë njerëz deri në vdekje.
Dhe gjithashtu kemi, megjithëse vetëm në një vend, një forcim të mbikëqyrjes së përgjithshme dixhitale të njerëzimit, përmes
faktit që pasaportat dixhitale të vaksinimit tani janë futur, jo vetëm, por edhe, një temë shumë e
rëndësishme kur bëhet fjalë për kontrollin totalitar.
Më pas, natyrisht, u përforcuan procedurat shëndetësore përmes këtij kompleksi mjeko-farmaceutik, koncepti
infodemik, të cilin e kam përshkruar tashmë në detaje.
Dhe pastaj ka vërtet një ristrukturim gradual ideologjik në këto traktate.
Bëhet fjalë për largimin ngadalë por me siguri të njerëzve nga ideja se unë jam individi,
liria ime është pika e fillimit dhe e mbarimit.
Jo, ti nuk je asgjë, komuniteti është gjithçka.
A ju duket e njohur kjo?
Dinjiteti njerëzor, nuk është më problem.
Ne po shkojmë drejt bindjes kolektive.
Kjo përfshin, për shembull, të ashtuquajturën qasje të të gjithë shoqërisë.
Kjo do të thotë që kur ndodh një pandemi e rrezikshme, të gjithë në shoqëri duhet të qëndrojnë së bashku dhe të bashkëpunojnë.
Çfarë do të thotë kjo logjikisht?
Logjikisht, do të thotë që nëse nuk zhvendosesh në një plazh, je jashtë; i kemi parë të gjitha këto më parë.
Duhet të vaksinohesh kundër të drejtave të tua themelore, përndryshe je jashtë.
Çdo gjë që ka një mendim mospajtues sulmohet masivisht në një farë forme, dhe pastaj këto të drejta
pseudo-themelore të barazisë dhe solidaritetit hyjnë në lojë.
Dhe ato pastaj renditen së bashku me të drejtat e vërteta të njeriut.
Po, kjo në fakt i përgjigjet pyetjes.
Kur pyes: A jemi të kërcënuar nga një regjim totalitar shëndetësor?
Ne përballemi jo vetëm me një regjim shëndetësor totalitar, por edhe me një prirje globale drejt autoritarizmit dhe
totalitarizmit në vendet ku një tendencë e tillë nuk është ende e pranishme ose nuk ka arritur ende atë nivel.
Do të ndodhë edhe atje.
Ne jemi nën një presion të madh mbi sundimin e ligjit, mbi të drejtat themelore, përfshirë të drejtën e lartpërmendur për
pëlqimin vullnetar për eksperimente mjekësore, të sanksionuar në Nenin 7 të Paktit të OKB-së për të Drejtat e Njeriut.
Ne jemi nën presion mbi sovranitetin e shteteve anëtare dhe, në fund të fundit, mbi këtë rrezik shumë serioz.
Pra, në të vërtetë ka të bëjë me gjithçka.
Prandaj Seksioni 5. Shumë shkurt, çfarë ndodh më pas?
Falë Zotit, mund të marrim çdo qëndrim që duam ndaj këtyre shteteve, por tërheqja e SHBA-së
ishte një sinjal jashtëzakonisht i rëndësishëm.
Argjentina ka ndjekur shembullin.
Këto shtete nuk do ta mbështesin më IGV-në në asnjë version.
Izraeli dhe Italia gjithashtu nuk e mbështesin këtë IGV 2024, gjë që është shumë emocionuese.
Austria gjithashtu paraqiti një kundërshtim, por vetëm – do ta vendos në thonjëza – sepse e kuptuan
shumë vonë se Parlamenti nuk e kishte miratuar ende atë.
Por sipas kushtetutës, kjo do të duhej të miratohej; madje edhe IGV-ja e parë.
Kjo do të thotë se ata ende do të duan të marrin miratimin parlamentar – por të paktën.
Lidhur me traktatin e pandemisë, siç e kam përshkruar tashmë, shpresohet që të mos realizohet.
Dhe një gjë e rëndësishme është kjo - dhe kjo është ajo që vura re nga shembulli i Austrisë - se qeveritë, nëse nuk zgjidhen
drejtpërdrejt në mënyrë demokratike, lejohen të negociojnë dhe të nënshkruajnë traktate sipas ligjit ndërkombëtar.
Si rregull, megjithatë, parlamentet duhet ta miratojnë atë.
Ne ishim në gjendje ta inicionim këtë në minutën e fundit edhe në Austri, sepse u anashkalua disi, çuditërisht.
Prandaj është e rëndësishme: një gjë është përfaqësimi sipas ligjit ndërkombëtar, tjetra është
legjitimiteti demokratik i këtyre vendimeve qeveritare.
Parlamentet zakonisht përfshihen në këtë.
Kjo do të thotë që kjo u bën thirrje gjithashtu juristëve të botës që të kontrollojnë dy herë nëse keni lejuar
ndonjë parlament të marrë pjesë në procesin e vendimmarrjes.
Nëse jo, ju lutemi ta përdorni këtë dhe ta kërkoni.
Përndryshe, këto IGV nuk mund të zbatohen thjesht në këto vende.
Në Gjermani, ato janë pak më të hollësishme dhe qeveria federale tani ka miratuar një ligj pëlqimi.
Por Gjermania tashmë e kishte lejuar periudhën e kundërshtimit të skadonte, gjë që në
fakt është ekuivalente me një akt ratifikimi.
Tani imagjinoni që Bundestagu dhe Bundesrati nuk e miratojnë këtë ligj pëlqimi.
Atëherë qeveria do të jetë në një situatë të vështirë.
Nga njëra anë, ajo ka një detyrim sipas ligjit ndërkombëtar, por nga ana tjetër, nuk mund të anashkalojë
vullnetin e deklaruar demokratikisht të parlamentit.
Është për t'u frikësuar se ata do të bien dakord.
Por prapëseprapë e gjej shumë emocionuese atë që po ndodh atje.
Dhe është e vërtetë - unë vij nga një sfond i të drejtave të njeriut - se ne duhet të përdorim çdo mundësi
që paraqitet, përfshirë edhe në Austri, për të tërhequr vëmendjen ndaj problemeve të tilla.
Është gjithashtu interesante që në Gjermani, ky ligj tashmë thotë se pëlqimi për IGV kufizon të drejtën themelore të integritetit
fizik, lirisë personale, konfidencialitetit të korrespondencës, postës dhe
telekomunikacionit, si dhe të drejtën e lirisë së lëvizjes.
Pra, në njëfarë mënyre ata po supozojnë se kjo është automatike, edhe pse autoritetet gjermane në
fakt duhet të zbatojnë edhe aktet ligjore të OBSH-së.
Po. Dhe unë dhe zoti Brunner nuk u koordinuam.
Por për mua është gjithmonë e rëndësishme, kur bëhet fjalë për atë që mund të bëjmë, të kthehemi te ideja e dinjitetit njerëzor.
Është përshkruar bukur se ideja e dinjitetit njerëzor, gjithashtu si një etos i Ligjit Bazë, rrjedh nga ideja
se njeriu është një imazh i Zotit, dhe për këtë arsye është i frymëzuar nga krishteri.
Nga kjo, vlera e njerëzimit lind në vetvete.
Dhe nga ideja e Iluminizmit, e cila thotë se bëhet fjalë për daljen e njeriut nga papjekuria e tij e shkaktuar nga vetja.
Pa këtë etos, asgjë në sistemin tonë ligjor nuk funksionon, dhe ndoshta pothuajse asgjë në jetën tonë.
Pra, është në të vërtetë të bëjmë gjithçka që kemi në fuqi.
Z. Sasek e tha kaq bukur: Kërkoni gjithmonë ndihmë dhe gjithashtu edukoni shoqërinë nga ana tjetër, njerëzit përreth
nesh përmes aktivitetit politik, përmes demonstratave, përmes fletëpalosjeve, leksioneve, çfarëdo qoftë.
Përmes mediave të pavarura dhe duke iu drejtuar mediave të korporatave.
Nëse vazhdojmë të përpiqemi, ndoshta ka një ose dy njerëz atje që janë të afrueshëm.
Dhe mbi të gjitha, duke edukuar politikanët, në rast se ka ende njerëz në politikë që thjesht mund të mos jenë në dijeni.
Unë mendoj se ka shumë që nuk janë injorantë.
Por ndoshta mbështetësit e paditur të të informuarve.
Ju lutem, ju lutem edukojini dhe inkurajojini të marrin një vendim të ndërgjegjshëm këtu.
Dhe në fund të fundit, përpiquni përsëri e përsëri, sa më shpesh të jetë e mundur, të shkoni në gjykata dhe të
theksoni se të drejtat themelore të njeriut po shkelen këtu.
Dhe çdo veprim i vetëm, jam madje i bindur, çdo mendim i vetëm ka rëndësi këtu, që nga të
thuash JO, dhe ne nuk duam një botë të tillë.
Ne po shkojmë drejt vizionit të një bote më të mirë me dinjitet njerëzor dhe liri.
Me këtë në mendje, faleminderit shumë nga zemra.
Faleminderit shumë, Beate Pfeil. Shigjeta ime është mprehur përsëri. Ende nuk ka mbaruar. Tani mund të
marrim një psherëtimë të lehtësuar, Corona ka mbaruar. Nuk është e vërtetë. Ju e keni dëgjuar atë.
Mund të përsërisja vetëm gjithçka që thatë. Tani me gjithë energjinë tonë për të sqaruar faktet. Sa
më shumë që të mundemi, ndërsa jemi ende në gjendje.
Pastaj do të shohim se çfarë do të ndodhë më pas. Faleminderit që jeni me ne. Së bashku. Na lidhni më tej. Vazhdoni rrjetëzimin.
Shpresojmë që sa më shumë avokatë, gjyqtarë dhe gjithçka tjetër të vijnë dhe ta forcojnë këtë front.
Faleminderit për ekspertizën tuaj. Kemi nevojë për të. Faleminderit.