Dina presentasi salajengna, saurang pengacara anu geus boga pangalaman bakal ngajajah jeung ngabuktikeun
topik anu ngaganggu anu dibahas ku Dr Michael Brunner kalayan jéntré praktis anu leuwih jero.
Ieu utamina ngabahas ancaman ka urang tina licik hukum WHO jeung perjanjian pandemikna sarta
IHR, nyaéta Peraturan Kaséhatan Internasional.
Patanyaanana tetep aya: naha urang sabenerna diancam ku rezim kasehatan totaliter?
Sateuacan urang ngondang luminari séjén ieu ka AZK ka-21 kalayan sudut pandang ahli-na anu bakal
ngabeungharkeun urang, hayu urang tingali CV-na.
Dr Beate Sibylle Pfeil, lahir taun 1967, nyaéta pangacara ti Jérman jeung panaliti mandiri anu khusus dina
masalah anu patali jeung minoritas nasional di Éropa.
Ieu hususna lumaku dina hukum konstitusional, internasional, jeung Éropa.
Manéhna geus ngawangun ngaran dina widangna ngaliwatan réa ceramah jeung publikasi dasar, kaasup jadi
ko-pangarang buku panduan multi-jilid ngeunaan kelompok étnis.
Manéhna janten redaktur utama ti taun 2008 nepi ka taun 2016.
Ti saprak taun 2019, manéhna geus jadi redaktur babarengan European Journal of Minority Issues (EJM).
Manéhna diajar hukum di Universitas Heidelberg sarta lulus ujian nagara kadua di Freiburg.
Dina taun 2002, manéhna lulus summa cum laude kalayan gelar doktor hukum ti Universitas Innsbruck.
Manéhna digawé jeung ngalaksanakeun panalungtikan di Institut Kaompok Etnis Tirol Kidul salila 20 taun.
17 taun di antarana salaku wakil diréktur ilmiah.
Ti taun 2017 nepi ka 2023, manéhna jadi anggota ti Jérman dina komite ahli pikeun Piagam Éropa ngeunaan Basa Daérah
atawa Minoritas, hiji perjangjian internasional ti Déwan Éropa.
Ti taun 2017 nepi ka taun 2022, manéhna janten Wakil Ketua Puseur Éropa pikeun Masalah Minoritas di Flensburg.
Karya ayeuna anjeunna museur kana léngkah-léngkah coronavirus, kaasup rencana WHO tina sudut pandang hukum.
Manehna anggota Jaringan Hakim jeung Jaksa Kritis, Dokter jeung Ilmuwan pikeun Kaséhatan, Kabébasan, jeung Demokrasi, Pengacara
Mandiri, Pengacara pikeun Pencerahan, grup aksi Aliansi Kaséhatan Dunya, jeung asosiasi profésional médis Sumpah Hipokrates.
Dr Beate Pfeil ayeuna nyarios ngeunaan WHO, perjangjian pandemi, jeung peraturan kasehatan internasional.
Naha urang keur nyanghareupan ancaman rezim kasehatan totaliter?
Wilujeng sumping, Dr Beate Pfeil. Hatur nuhun parantos ngabagi kaahlian anjeun ka kami.
Hatur nuhun pisan. Janten panah anu diasah. Hatur nuhun.
Abdi bakal pisan bahaya dinten ieu, tapi henteu saloba WHO.
Sareng abdi hoyong ngamimitian ku nganyatakeun hatur nuhun anu jero ka rerencangan abdi, Bapak Brunner, pikeun topikna anu
saé pisan, utamina sabab martabat manusa anu teu tiasa dilanggar ieu anu nyurung abdi pikeun ngamimitian diajar hukum.
Kalimah munggaran tina Undang-Undang Dasar Jerman salawasna janten inspirasi abdi salila abdi diajar hukum.
Sareng nalika abdi nyarioskeun ngeunaan WHO ayeuna, abdi nyangka yén urang sadayana teu kedah janten pengacara. Lamun urang
ningali masalah ieu ngaliwatan lénsa martabat manusa sareng meunteun WHO tina sudut pandang éta,
sababaraha jawaban tiasa sumping sacara otomatis.
Dina tulisan di handap ieu, abdi hoyong museurkeun utamina kana dua perjangjian penting ti WHO, nyaéta
Peraturan Kaséhatan Internasional jeung Perjangjian Pandemi.
Tapi heula, hayu urang ngajelaskeun naon anu geus lumaku di WHO.
Kusabab naon anu geus urang alami dina nu disebut taun-taun Corona ti saprak 2020, jeung ieu teu bisa ditekankan
teuing, aya patalina jeung rezim WHO anu geus aya ti baheula.
Ku kituna, poin kahiji, apdet WHO.
Teras aya patalékan naon anu bakal urang hadapi lamun parobahan kana Peraturan Kaséhatan Internasional, anu disatujuan dina
kaayaan anu diragukeun tanggal 1 Juni 2024, sabenerna lumaku, boh dina hukum internasional boh meureun ogé dina hukum domestik.
Teras, dina poin katilu, abdi hoyong ngabahas perjanjian pandemi, anu mung diwanohkeun
taun ieu tapi acan sacara lengkep diadopsi.
Abdi hoyong ngajelaskeun éta sacara ringkes engké.
Sareng teras, dina poin kaopat, abdi bakal nyimpulkeun samentawis.
Poin 5 ngeunaan ngajajah sudut pandang: naon anu bisa kajadian salajengna jeung WHO jeung rencanana?
Sareng di luhur sagalana, aya hiji patarosan anu kuring pikir ngarujuk ka urang sadayana: naon
anu bisa urang lakukeun? Urang, warga individu.
Sumuhun, poin kahiji. Ngeunaan WHO jeung kalemahan sistemik anu geus aya, kuring bakal nyarios kieu heula.
Éta téh kasalahan sistem lengkep.
WHO diadegkeun taun 1948 salaku asosiasi nagara-nagara.
Sareng lalaunan tapi pasti, ti pertengahan taun 1980-an ka hareup, hiji masalah muncul anu sabagean
disababkeun ku kanyataan yén Amérika Serikat ngeureunkeun kontribusi kaanggotaanna dina pertengahan taun 1980-an.
Biasana organisasi sapertos kitu dibiayaan ku iuran rutin ti nagara anggota
maranéhna, anu teu ditangtukeun pikeun tujuan husus.
Dina pertengahan taun 1980-an, didorong ku Amérika Serikat, nagara-nagara anggota ogé
ngabekukeun kontribusi kaanggotaan maranéhna.
Teras dimimitian... Teras sacara rusiah, tenang jeung meneng, musibah mimiti lumangsung.
Ayeuna, sakitar 85 persén tina anggaran WHO gumantung kana sumbangan sukarela,
kalolobaanana dialokasikeun pikeun tujuan husus.
Para donor ieu, anu ayeuna nyumbang ka WHO, ngawengku nagara-nagara anu henteu ngan mayar waragad
kaanggotaanana, tapi ogé masihan sumbangan misah ka WHO.
Hanjakalna, abdi nyarios yén Jerman téh kacida jadi conto dina hal ieu.
Jadi duit pajeg urang mah loba pisan ka WHO.
Sareng ayeuna Amérika Serikat geus mundur, Jerman sigana jadi donor nomer hiji.
Saterusna aya ogé organisasi pamaréntah internasional di antara para donor, teras aya titik sénsitip: loba pisan individu swasta.
Ayeuna aya, sakumaha anu parantos kuring gambarkeun dina panah katilu, hiji studi anyar anu megah
ti Italia, henteu, ti Australia, lain ti Italia.
Aranjeunna nalungtik sumbangan anu ditujukeun husus ka WHO – sanajan ngan aya dalapan pausahaan farmasi di antarana – tapi
sakabéh lembaga jeung organisasi séjén anu lain nagara jeung anu masihan sumbangan husus ka WHO, sakumaha anu kacida
jelasna dibuktikeun ku panalungtikan ieu, ampir 100 persén miboga kapentingan nu patali jeung farmasi.
Maranéhna nyebutna pharma-compatible.
Sareng dua pangluhurna nyaéta Yayasan Gates sareng Aliansi Vaksin Gavi.
Dina hal ieu, abdi hoyong nyieun hiji catetan awal deui: para bapa pangadeg WHO geus boga pamikiran nalika maranéhna nyerat
dina Pasal 37 Konstitusi WHO yén dina ngalaksanakeun tugasna, Diréktur Jéndral jeung pagawéna teu meunang
néangan parentah ti pamaréntah atawa otoritas mana waé.
Sareng naon anu lumaku pikeun pamaréntah atawa otoritas publik, lumaku deui leuwih tegas pikeun katangtuan anu ngiket ti industri
farmasi atawa ti organisasi anu patali jeung industri farmasi.
Ieu hartosna yén WHO ngalanggar konstitusi sorangan ku sumbangan anu ditangtukeun ieu, sarta aya ogé pedoman tambahan.
Teras urang gaduh masalah séjén dina latar tukang sumbangan WHO ieu, anu teu tiasa cukup ditekankan:
Lamun, contona, Bundestag Jerman nyarios enya, urang saukur kudu ningkatkeun deui kontribusi nagara anggota, mangka urang bakal
gampang ngarengsekeun masalah gumantung kana industri farmasi.
Henteu, Urang geus lila sacara rusiah jeung tenang ngahijikeun jeung ngainstitusikeun hubungan antara nagara jeung individu
swasta di balik layar ngaliwatan konstruksi kemitraan publik-swasta anu licik, saur abdi, anu geus teu dipertanyakan
deui, dimana, contona, di GAVI atawa CEPI, WHO dikaitkeun jeung pamaréntah, jeung Yayasan Gates anu
kasohor, sarta, perhatikeun, jeung produsén vaksin.
Unicef, Bank Dunia jeung LSM séjén ogé aub dina GAVI.
Komisi Éropa jeung lembaga panalungtikan séjén ngadukung CEPI, anu boga program pikeun
ngembangkeun vaksin ngalawan sagala aturan dina 100 poé.
Ti sudut pandang hukum, ieu téh mutlak teu tiasa ditampi sabab nagara – sarta di dieu urang balik deui kana gagasan dasar yén
nagara aya pikeun ngaladénan rahayat – ogé individu pribadi, kaasup martabat jeung kabébasan manusa, sarta pausahaan
swasta, anu malah sacara sah bisa berorientasi kana kauntungan.
Tapi nalika duanana ngahiji sarta lembaga nagara jadi gumantung kana sumbangan swasta anu digerakkeun ku
kauntungan, mangka urang geus nyanghareupan musibah.
Sareng sakabéh masalah ieu, anu geus patali jeung WHO jeung anu nepi ka ayeuna tacan aya sanajan saurang waé anggota Parlemén
Jerman, contona, anu kungsi mikirkeunana – urang kudu nunjukkeun ieu ka maranéhna – nyaéta
kakurangan transparansi anu kacida jelasna di WHO.
Henteu ngan ukur urang gaduh kemitraan publik-swasta ieu, dimana sektor swasta jeung publikna nyambung, tapi ogé, sakumaha anu
geus dibuktikeun ku rerencangan anu cemerlang, aya silih ganti tanaga anu terus-terusan antara GAVI, Yayasan Gates, jeung WHO.
Sajaba ti éta, Yayasan Gates nyumbang sacara langsung jeung henteu langsung ngaliwatan organisasi séjén anu disponsoran
ku éta yayasan, kira-kira 20 persén tina anggaran WHO.
Sareng Bapak Gates, anu di hiji sisi nampilkeun dirina salaku filantropis, di sisi séjén nguntungkeun tina
sagala kauntungan anu timbul tina sumbangan anu disangka éta.
Jadi ayeuna urang gaduh konflik kapentingan sacara masal. Nalika saurang anu disebut ahli WHO kungsi digawé di industri farmasi
teras ujug-ujug balik deui ka WHO atawa balik digawé di GAVI, urang gaduh loba pisan konflik kapentingan. Jeung ieu
nu jadi masalah: konflik-konflik éta henteu diungkabkeun, sarta ujug-ujug perlindungan data jadi diperhatikeun.
Teras poin salajengna: kontrak sareng donor WHO, anu tiasa waé tiasa ningali tujuan naon anu dikaitkeun ku para donor kana
sumbanganana, bisa waé nyebutkeun, "Mangga anggo vaksin ModRNA kami, éta saé pisan, sahenteuna dina hal kauntungan, upami henteu
kami moal nyumbang nanaon ka anjeun, janten mangga rekoméndasikeunana," sareng, kabeneran pisan, kontrak-kontrak
ieu ogé henteu diungkabkeun, henteu disadiakeun pikeun umum.
Sareng puncak kamulyaanna nyaéta hiji prosedur nu disebut Prosedur Daptar Pamakéan Darurat, nu diwanohkeun ku WHO dina taun 2022.
Perusahaan farmasi geus bisa ngalamar ka ditu pikeun meunteun ubar jeung vaksin nu engkéna maranéhna produksi, heula salaku uji
coba, kitu cenah, saméméh écés terang virus pandemi nu disebut-sebut bahaya mana nu ayeuna keur sumebar deui, nyaéta
heula sacara abstrak maké placeholder, teras dina léngkah kadua, nalika nu disebut pandemi lumangsung, maké patogén
spésifik nu saluyu. Ubar jeung vaksin ieu dinilai heula ku komite samentara, teras ku komite salajengna.
Tapi ayeuna datang skandal pangparipurna: WHO nyimpen hak pikeun mutuskeun sorangan naon anu bakal atawa moal dilakukeun ku
hasil laporan para ahli ieu, sarta ogé nyimpen hak pikeun mutuskeun naha éta laporan bakal diterbitkeun atawa henteu.
WHO tetep ngajaga kadali pinuh kana hasil laporan para ahli.
Ieu ogé hiji skandal anu tacan kungsi aya saméméhna, tuluy urang heran kunaon loba pisan jalma ayeuna nu ngalaman karuksakan tina
vaksin coronavirus, nu disebut ogé vaksin coronavirus, sarta dina sababaraha kasus maranéhna
masih teu nyaho yén ieu bisa jadi panyababna.
Jadi ayeuna urang gaduh WHO anu geus ngalaman kagagalan sistemik anu gedé pisan dina kontéks ieu, sarta ayeuna muncul masalah
anu sabenerna gedé pisan anu patali jeung kanyataan yén hiji jalma wungkul miboga kakawasaan kaleuleuwihi di jero WHO.
Sareng éta Diréktur Jéndral, sakumaha anu urang terang. Bapak Tedros sorangan ogé masih kénéh jadi sorotan organisasi
hak asasi manusa alatan kajahatan perang jeung sajabana.
Tedros ieu, anu henteu boga legitimasi démokrasi nanaon, geus bisa ngumumkeun nu disebut kaayaan
darurat kasehatan anu jadi perhatian internasional.
Sareng dumasar kana ieu, anjeunna tiasa ngaluarkeun nu disebut rekomendasi, sareng urang ningali
hasil tina lampah paksa Bapak Tedros dina taun 2020.
Sakumaha urang sadayana terang, ieu ngalibatkeun sarat vaksinasi jeung tés, pamariksaan médis, pangubaran,
pelacakan kontak, isolasi, karantina, watesan perjalanan jeung dagang, jeung sajabana.
Ayeuna, nu mariksa fakta bisa nyarios, enya, tapi Tedros ogé kudu mertimbangkeun sababaraha kriteria fakta nu tangtu,
sakumaha anu diatur dina Peraturan Kaséhatan Internasional.
Sumuhun, teras pengacara éta sorak-sorai bari nyarios, "Sumuhun, urang gaduh daptar panyakit anu kacida lobana, sareng upami
éta panyakit aya di dinya sareng sumebar gancang ka sakuliah dunya, mangka anjeunna tiasa ngumumkeun kaayaan darurat."
Inggris, sacara wijaksana disingget jadi PHEIC, Darurat Kaséhatan Masyarakat Internasional – betapa ironisna.
Sareng nalika anjeunna masihan rekomendasi, contona pikeun sarat vaksinasi sacara umum atawa husus pikeun fasilitas, anjeunna
kedah mariksa proporsionalitasna, naha éta sabenerna ngabantu ngandung panyakit menular di sakuliah dunya, kumaha jeung efek
sampingna jeung sajabana, anjeunna kedah ngalakukeun sagalana.
Sumuhun, éta aya dina kertas, tapi – sareng ieu ogé tacan loba dipikanyaho – bukti ilmiah jeung proporsionalitas
téh kacida pentingna di dieu, sarta kertas nu dipaké pikeun nyeratna mah teu pantes jeung tintana.
Kusabab sanajan Tedros gaduh komite darurat anu masihan naséhat ka anjeunna, éta ngan saukur masihan naséhat ka anjeunna
wungkul sareng henteu mandiri; para anggotana diangkat ku Tedros sorangan sareng ogé tiasa dipecat upami diperlukeun.
Beda jeung nu disebut nagara konstitusional anu ayeuna keur urang kejar, teu aya otoritas pangawas mandiri.
Naon hartina sadayana ieu?
Urang gaduh loba pisan konflik kapentingan.
Urang nyanghareupan résiko anu gedé pisan tina kersa-kersaan, panyalahgunaan, jeung kakawasaan anu dipaké ku Bapak Tedros, anu
bisa jadi keur diomongkeun di tukangeun ku rupa-rupa jalma ngeunaan hal-hal anu jauh
ngaleuwihan bukti jeung proporsionalitas.
Éta sababna kecap "bahaya kontrol eksternal" ogé disebatkeun di dieu, ku saha waé.
Sareng naon anu aya di tungtung ranté ieu téh hal anu panggoréngna tina sagalana: bahaya anu geus lila jadi kanyataan
tina palanggaran masif kana hak-hak dasar, kaasup hak pikeun hirup, integritas fisik, sareng tangtosna kasehatan manusa.
Éta, sarta éta teu bisa cukup sering diucapkeun, nya éta WHO ayeuna.
Naon anu bisa urang harepkeun di mangsa nu bakal datang nalika peraturan kasehatan internasional ieu, anu ayeuna geus rada
deukeut pikeun diadopsi – sakumaha anu kuring sebat taun kamari, sarta ayeuna periode bantahan geus béak
pikeun ampir sakabéh nagara; éta téh tanggal 19 Juli.
Nagara-nagara miboga kasempetan pikeun ngabantah WHO ngeunaan mimiti berlaku peraturan
kasehatan internasional ieu, ti taun 2024.
Teras WHO baheula bakal geus nerapkeun vérsi saméméhna.
Hanjakalna, ngan sababaraha nagara anu ngamangpaatkeun tenggat waktos ieu tanggal 19 Juli. Langkung lengkepna engké.
Nagara-nagara séjén ayeuna kawajiban nurutkeun hukum internasional pikeun ngalaksanakeun IGV ieu lamun
maranéhna tacan ngalaksanakeunana, sarta éta bakal resmi berlaku nurutkeun hukum internasional dina 19 Séptémber.
Naon ceukna?
Kami parantos ngafomulasikeun PHEIC dina IHR ayeuna salaku wangun anu leuwih diintensifkeun – ayeuna darurat pandemi nuju
ditambahkeun – sareng kami yakin – salaku pengacara, kami ningali ieu langsung – yén aya faktor panyepet
tambahan anu aub – éta pasti leuwih bahaya, virusna pasti sumebar leuwih gancang di loba nagara.
Ieu ngeunaan ngaleuwihan kapasitas sistem kasehatan.
Intina mah virus ieu, sabab keur digambarkeun dina cahaya anu kacida goréngna, bisa nyababkeun gangguan sosial jeung
ékonomi, teras disebutkeun yén résiko anu luhur geus cukup.
Janten ieu ogé mangrupikeun skandal anu teu kungsi aya saméméhna; pangadilan konstitusi anu jalan luyu jeung konstitusi,
sapertos Pangadilan Konstitusi Federal Jerman, sabenerna kuduna geus ngarecah perkara sapertos kieu ti mimiti.
Teras poin kadua: naon anu sabenerna diomongkeun sacara eksplisit ku IGV anyar?
Anu sigana geus lila dipikahayang jeung dipiharep ku lobi farmasi: fokus anyar, kabar anyar anu éndah, produk kasehatan
anu relevan, kaasup tangtu ubar, disebut vaksin, sarta ogé, anu kuring anggap pisan ngaganggu, terapi dumasar sél jeung gén.
Numutkeun kana naon anu ayeuna geus urang kadéngé ti rerencangan urang, Brody.
Sareng sadaya ukuran ieu ayeuna tiasa janten bahan rekomendasi darurat. Tapi sanajan di luar kaayaan darurat,
TETROS, Diréktur Jéndral, tiasa ngaluarkeun rekomendasi.
Ieu nu disebut rekomendasi permanén.
Ayeuna, panalungtikan jeung pamekaran produk sapertos kitu kudu ditekunkeun sacara tegas, sarta écés pisan tina pernyataan WHO
yén ieu téh produk dumasar mod-RNA, utamana dina hal vaksinasi.
Panalungtikan jeung pamekaran kudu dipromosikeun sacara masif, sarta fasilitas produksi tambahan anyar kudu diwangun di sakuliah
dunya sabab, sakumaha anu geus urang kadéngé di Jenewa, masalahna jeung COVID-19 nyaéta nagara-nagara nu keur mekar sigana henteu
boga aksés anu cukup kana sagala karunia éta. Di dieu prinsip kaadilan, atawa distribusi anu sarua, ayeuna jadi berlaku.
Sareng solidaritas, dina panji solidaritas, hartosna nagara-nagara beunghar kedah ngaluarkeun artos tina kantongna supaya
nagara-nagara miskin tiasa ngahasilkeun langkung seueur deui.
Sareng sakumaha anu parantos abdi sebat tadi, parantos aya daptar panggunaan darurat ieu, anu hartosna yén WHO
parantos nyobian ngalaksanakeun pangaruh ageung ka otoritas régulasi di sakuliah dunya.
Sareng ieu parantos dijelaskeun ka abdi ku para ahli: produksi vaksin nu disebut ModRNA ieu teu bisa dihindari
ngalibatkeun hiji bentuk panalungtikan gain-of-function.
Ieu hartosna yén patogén pandemi, anu ayeuna keur sacara aktif dipilarian di sakuliah dunya sabab ogé pisan nguntungkeun,
dirobah sacara buatan di laboratorium, nyaéta mutasi éta dijieun sacara buatan supaya vaksin bisa
dikembangkeun sacara husus ngalawan mutasi éta.
Para ahli teu satuju ngeunaan sabaraha bahaya ieu.
Kuring ngadéngé Dr Wodarg, teras kuring ngadéngé Prof. Wiesendanger.
Abdi sanés ahli dina widang ieu, janten abdi teu tiasa ngadili.
Kuring ngan ukur tiasa ningali yén tekanan anu diterapkeun di dieu sacara jelas nunjukkeun
yén aya kapentingan anu jelas anu dipertaruhkan.
Aya sababaraha pihak anu hayang ningali pandemi anyar.
Sakitu nu tiasa abdi ngartos tina sadayana ieu.
Ieu hartosna yén urang ningali panguatan deui pandangan kedokteran anu sapihak tur murni berorientasi kana farmasi.
Urang gaduh paningkatan résiko kaamanan.
Prof. Kemmerer leres nyarios yén suntikan mod-RNA ieu sabenerna nyayogikeun kaayaan anu
langkung hadé pikeun pandemi nyekel di awak manusa.
Ku ngahalangan sistem imun, suntikan ieu langkung ngagancangkeun pandemi.
Éta téh bisa disebutkeun kalayan pasti dumasar kana pangaweruh ayeuna.
Hirup jeung kasehatan malah leuwih kaancam.
Ayeuna sumping hiji poin katilu anu kacida bahaya.
IGV ieu ayeuna ngamuat naon anu geus lila urang dengekeun ti Uni Éropa, sarta naon anu
ogé urang dengekeun di nagara urang sorangan.
Urang aya di dieu di konferénsi anti-sensor.
Sareng salah sahiji pakakas ideologis anu paling bahaya nyaéta ide licik ieu yén aya hiji otoritas di mana waé anu
ngaku boga hak pikeun merangan misinformasi jeung disinformasi.
Sareng monopoli kana kabeneran ieu, anu sok matak héran ka abdi sabab euweuh hakim konstitusi atawa ampir
euweuh ahli hukum konstitusi nu nunjukkeunana, sacara dasarna bertentangan jeung hak-hak dasar.
Hak dasar pikeun kabébasan nyatakeun pamadegan jeung kabébasan akademik dumasar kana gagasan
tukeur pamadegan sacara bébas dina diskursus bébas.
Sareng sakali éta geus diwatesan, mangka kabébasan ieu sacara dasarna geus dicekik.
Ayeuna ieu diungkabkeun tanpa aya bantahan ti sumber resmi.
Perjuangan ngalawan misinformasi jeung disinformasi dina IGV anyar ieu.
Ditambahkeun kana ieu nyaéta komunikasi résiko.
Jadi aya batur nu calik di dinya anu nyaho kumaha jalanna jeung kumaha rupa résiko ieu.
Sareng ayeuna manéhna nu nangtukeun naon anu disampeurkeun ka masarakat, naon anu dianggap résiko.
Sareng sagala hal séjénna disumputkeun.
Di balik ieu aya hiji konsép anu pikasieuneun pisan. Éta disebut merangan infodemi.
Di dieu deui, basa propaganda: infodemic, ampir sabaraha bahaya na kawas pandemi.
Sareng sacara téori, ogé mungkin yén sanajan inpormasi anu kaleuleuwihan ogé bisa dibatalkeun.
Saha nu mutuskeun naon anu kaleuleuwihi?
Ku kituna urang manusa henteu tiasa ngabédakeun deui antara inpormasi anu urang
konsumsi jeung inpormasi anu henteu urang konsumsi.
Tétéla aya hiji hal anu geus lumangsung lila dina ngadalikeun paripolah di WHO, tapi henteu ngan di dinya wungkul.
Jalma-jalma henteu deui diyakinkeun pikeun nurut kana sawatara sarat ngaliwatan kakuatan persuasif jeung karya hadé
lembaga pamaréntah – anu sabenerna saé pisan – tapi ngaliwatan manipulasi psikologis kana paripolah maranéhna.
Teras urang teu kedah deui bukti ilmiah, anu merenah pikeun jalma-jalma anu hayang maké kakawasaan atawa néangan kauntungan.
Ieu diperkuat ku kanyataan yén WHO geus nandatanganan pasatujuan jeung sakabéh industri téknologi digital badag.
Sareng saha, upami aya ragu, ogé tiasa maréntahkeun ka maranéhna naon anu kudu dianggap
leres sareng naon anu kudu dianggap salah.
Kagét, kagét, maranéhna ogé henteu kaluar ka hareup.
Jadi di dieu urang gaduh, sacara dasarna, panindasan kana kabébasan, kana pamadegan, kana informasi, ogé kana
pers bébas, média bébas, anu ngawakilan pamadegan anu béda.
Sareng tangtosna, sareng ieu kacida fatalna, kabébasan akademik.
Teras hiji poin pamungkas anu penting pisan: naon deui anu aya dina IGV?
Ayeuna maranéhna nuju maréntahkeun nagara-nagara pikeun ngadegkeun otoritas IHR nasional, anu tangtu bakal tanggung jawab
sacara éksklusif pikeun ngalaksanakeun kawajiban IHR, sarta ogé dina tingkat administrasi di antawisna, contona di Jérman dina
tingkat nagara bagian féderal atawa dina tingkat kotamadya, otoritas kaséhatan di mana waé kudu diarahkeun atawa, saur
abdi, kabetot pikeun nyaluyukeun diri jeung kawajiban WHO.
Lamun aya ragu, moal deui dipariksa naha éta wajar jeung, utamana, naha éta saluyu jeung konstitusi jeung hak asasi manusa.
Ku kituna, ieu bakal ningkatkeun tekanan ka nagara-nagara anu geus nandatanganan pikeun ngalaksanakeun perjangjian éta.
Éta téh IGV 2024, anu bisa urang antosan.
Perjangjian pandemi masih jauh kénéh, sarta mun untung mah bisa jadi moal dilaksanakeun.
Ieu ogé patali jeung kaayaan darurat pandemi ieu.
Nanging, perjangjian pandemi éta sorangan henteu ngandung idin naon waé pikeun nyatakeun kaayaan darurat.
Hanjakalna, urang geus boga IGV pikeun éta.
Tapi dinyatakeun, contona, yén kontrak éta sah salila jeung di antara pandemi.
Jadi, narasi pandemi keur dipromosikeun di dieu.
Urang hirup dina jaman pandemi.
Hiji-hijina panjelasan nyaéta zoonosis, anu pamustunganana ogé ngalibatkeun kagiatan manusa di
balikna. Kecap konci: panalungtikan gain-of-function.
Éta bakal disumputkeun pisan gancang.
Teras di dieu aya leuwih konkrit jeung panguatan promosi produk kasehatan anu relevan ieu.
Sadayana anu parantos ku abdi sebat di dieu patali sareng IGV.
Sajaba ti éta, transfer téknologi kudu lumangsung antara nu beunghar jeung nu miskin.
Teras aya Sistem Aksés jeung Bagi Hasil Manpaat Patogén anu kasohor.
Masalahna nyaéta nagara-nagara di sakuliah dunya sacara alami keur tarung pikeun ngaksés bahan genetik.
Tapi dumasar kana dasar ieu, ubar jeung vaksin bisa dimekarkeun, anu mangrupa modél anu kacida nguntungkeun.
Sareng jalma miskin, tangtosna, hoyong ngabagi kana kauntungan jalma beunghar.
Éta bisa jadi untung pikeun urang, sabab aya pasualan di jero ngeunaan kauangan.
Sareng éta ogé alesanana naha perjangjian pandemi ieu tacan dirampungkeun.
Jeung éta sababna, nalika éta diadopsi taun ieu, ampir teu diperhatikeun yén Pasal 12 ayat (2) nyatakeun yén
perjangjian éta ngan bisa dibuka pikeun ditandatanganan sanggeus pihak-pihak sapuk kana lampiran tina nu disebut 'sistem paus'.
Ieu hartina urang gaduh secercah harepan yén pasualan internal – nalika dua jalma rebutan, jalma katilu bungah – meureun
pasualan duit, maénkeun peran anu kacida pentingna di dieu sarta bakal ngajaga urang tina perjangjian pandemi ieu.
Sareng éta bakal saé pisan.
Tangtosna, ieu masih kénéh ngeunaan nguatkeun sistem otorisasi darurat.
Naon anu saméméhna dikandung dina lambar tambahan ieu – hayu urang sebut Daptar Pamakéan
Darurat – ayeuna keur dijelaskeun leuwih jéntré.
Janten pamustunganana, ieu mah ngeunaan ngadegkeun kompleks médis-industri global, teu aya deui.
Ieu sanés ngeunaan kasehatan. Ieu ngeunaan sabalikna tina kasehatan. Jalma-jalma bakal cicing di dieu.
Kaséhatan manusa jeung integritas fisik keur diancam demi kauntungan jeung kakawasaan.
Sareng teras aya poin katilu: konsép infodemic dina perjangjian pandemi téh matak prihatin pisan.
IGV ngawengku perjuangan ngalawan misinformasi jeung disinformasi.
Ayeuna ieu aya deui berita ngageunjleung.
Ieu ngeunaan nguatkeun élmu pangaweruh, kasehatan, jeung literasi pandemi masarakat.
Janten di dieu urang tiasa ningali sacara jelas kanyataan yén WHO ngaku miboga monopoli: masarakat kudu dicuci otak dina
widang pandemi, kasehatan umum, jeung élmu pangaweruh – tangtu waé ngan sakumaha WHO ngartikeun istilah-istilah éta.
Sumuhun, sabab sakumaha anu parantos abdi carioskeun, urang teu gaduh wewenang pangawasan.
Wakil PBB pangkat luhur geus nyatakeun sacara écés pisan, tanpa aya bantahan ti PBB, yén WHO téh, sakumaha urang terang, mangrupa
anak perusahaan PBB, sarta yén PBB nu miboga élmu pangaweruh.
Naon patalina élmu pangaweruh jeung harta, punten?
Hiji-hijina panjelasan sok kakuatan jeung kauntungan.
Sareng teras, jalma-jalma kedah dibéré inpormasi ngeunaan efisiensi jeung kaamanan produk médis.
Ku kituna ieu dianggap lumrah sarta pituduh paripolah bakal terus dipromosikeun.
Teras aya deui reformasi salajengna, mékanisme pangawasan anu diperkuat, jeung ngenalkeun prinsip One Health anu geus aya, anu
ngahubungkeun kasehatan sasatoan jeung kasehatan lingkungan ogé kasehatan manusa, masihan WHO kakuatan anu teu
kaukur deui sarta tangtosna ngadukung téori zoonosis ieu.
Nya éta, pandemi sabenerna moal bisa disababkeun ku manusa, tapi ngan ku sasatoan anu ujug-ujug gering pisan nepi ka
ngabahayakeun, ku alesan naon waé, teras sumebar ka manusa.
Penularan zoonotik geus tangtu kaasup.
Sumuhun, sareng upami ayeuna urang ningali sakabéhna deui, idé yén martabat manusa teu tiasa dilanggar,
idé ngeunaan hak asasi manusa, ngeunaan kabébasan.
Sareng teras, nalika ningali kana perjangjian-perjangjian ieu, anu paling utama urang gaduh
ancaman de facto anu ningkat kana kedaulatan nagara.
Abdi nekenkeun kecap "sabenerna" sabab sanajan dina taun 2020, teu aya nagara nu
kawajiban pikeun saukur nerapkeun rekomendasi WHO.
Tapi maranéhna ngalakukeunana.
Aranjeunna geus ngalakukeunana, jeung éta ngajantenkeun kuring kacida kagetna.
Sareng Bapak Brunner parantos ngajelaskeun kalayan lancar pisan dimana kakurangan dina sistem hukum urang.
Nu kurang, dina panempoan abdi, nyaéta étos anu tanpa éta sanajan sistem hukum anu paling éndah moal tiasa salamet,
étos anu ogé sanggup ngagantikeun sistem hukum anu cacad.
Urang kungsi ngalaman mangsa, contona di Jérman, sarta tangtu ogé di tempat séjén, nalika Mahkamah Konstitusi Federal jalan sacara
épéktif, ngajadikeun kabébasan jeung martabat individu minangka titik awal jeung tujuan
ahir, sarta ngajadikeun éta prioritas utama.
Sareng sadayana éta parantos leungit.
Kuring émut sabaraha kagetna kuring basa munggaran maca dina buku panduan hukum konstitusi yén unggal konstitusi
gumantung kana kaayaan anu teu bisa dijieun ku dirina sorangan.
Sareng abdi salawasna nyangka, enya, upami ditulis dina kertas, éta bakal diturutan.
Kitu polosna anjeun salaku mahasiswa hukum.
Kuring kakara dibéré palajaran, tapi éta téh salah sahiji anu panghadéna.
Kalayan perang kognitif ieu, kalayan kawijakan infodemic ieu, kalayan EU Digital Services Act ieu, kalayan panyakit gila para
fact-checker ieu, urang tungtungna ngalaman rekondisi lengkep masarakat ti warga anu mikir mandiri jadi subjek anu patuh.
Ieu lumaku pikeun sagala widang, kaasup pamaréntahan nagara, yudikatif, legislatif, jeung sajabana.
Tanpa étos martabat jeung kabébasan manusa ieu, sanajan hiji sistem hukum ogé moal tiasa jalan deui.
Bapak Brunner nyariosna kalayan éndah, sareng panginten dina waktos ieu pantes disebatkeun yén draf munggaran
Undang-Undang Dasar Jerman awalna ngamuat kalimah: nagara aya pikeun rahayat, lain rahayat pikeun nagara.
Sareng sadayana éta ayeuna, sakumaha manéhna geus nyariosna kalayan éndah dina cara
séjén, sadayana éta geus leungit dina waktos ieu.
Jadi kedaulatan terus-terusan diancam pisan ku WHO, sarta urang ngalaman kagagalan total dina
pangawasan konstitusional, kaasup pangadilan konstitusi.
Kuring ningali éta kalayan ngeri, utamana di Jérman, sarta ogé panganiayaan pulitik anu keur lumangsung di
nagara urang – kuring moal kungsi ngabayangkeun éta.
Sareng teras, tangtosna, aya résiko anu ningkat tina watesan ageung kana kabébasan, deklarasi darurat sacara sewenang-wenang,
sareng kamungkinan rekomendasi permanén anu ngawates kabébasan.
Sareng dina latar tukang kurangna badan pangawas di tingkat WHO, nagara-nagara saukur ngabaékeun badan pangawasna.
Teras aya hiji deui hal penting anu geus sababaraha kali ditepikeun ku rerencangan urang, Silvia Behrendt jeung Amrei
Müller: urang keur nyaksian militarisasi ideologis dina kabijakan kasehatan anu lumangsung sacara
laun-laun, anu saluyu jeung gambaran global sacara umum.
Sanajan ieu henteu disebatkeun dina perjangjian, aya doktrin kaamanan kaséhatan global: patogén diperlakukeun siga musuh
militér, résiko kaamanan, teras kudu dipicu réspon otomatis, nyaéta hiji mékanisme otomatis diadegkeun sarta tangtu waé
vaksinasi dipaké pikeun meranganana, minangka hal anu lumrah.
Teu aya deui nu nanyakeun naha vaksinasi ngaruksak kaséhatan jalma.
Sareng urang ogé gaduh, sanajan ngan di hiji tempat, tangtosna, panguatan pangawasan digital sacara umum ka umat manusa, kusabab
ayeuna geus diwanohkeun, di antarana, sertipikat vaksinasi digital, anu ogé janten isu anu
kacida pentingna dina hal kontrol totaliter.
Teras, tangtosna, aya prosedur kasehatan anu diperkuat anu dilaksanakeun ku kompleks médis-farmasi ieu, konsép
infodémik, anu parantos kuring jentrekeun sacara rinci.
Sareng teras, sabenerna, aya restrukturisasi ideologis anu ngalir laun dina perjangjian-perjangjian ieu.
Ieu ngeunaan ngalihkeun jalma-jalma sacara laun tapi pasti tina pamadegan yén kuring téh individu,
kabébasan kuring téh titik awal jeung titik ahir.
Henteu, anjeun mah euweuh, komunitas mah sagalana.
Naha ieu karasa wawuh ka anjeun?
Karapihan manusa, henteu janten masalah deui.
Urang ningali aya tren kana ketaatan kolektif.
Ieu ngawengku, contona, nu disebut pendekatan sakabéh masarakat.
Ieu hartina nalika aya pandemi anu bahaya, sadayana di masarakat kudu silih dukung jeung
gawé bareng pikeun ngahontal tujuan anu sarua.
Naon hartina éta sacara logis?
sacara logis, éta hartina saha waé anu henteu pindah ka pantai mah teu kaasup; urang sadayana geus kungsi ngalaman éta.
Anjeun kudu diajar hak-hak dasar anjeun, upami henteu anjeun kaluar.
Naon waé anu béda ti pamadegan umum anu dominan bakal diserang sacara masif dina rupa-rupa cara, teras aya
hak-hak pseudo-fundamental ngeunaan kaadilan jeung solidaritas.
Sareng ieu teras disamakeun jeung hak asasi manusa anu sajati.
Enya, éta sabenerna ngajawab patarosan.
Nalika abdi naros, naha urang diancam ku rezim kasehatan totaliter?
Henteu ngan urang gaduh rezim kasehatan totaliter anu ayeuna keur dibahas, tapi ogé aya tren global ka arah
otoritarianisme jeung totalitarianisme di tempat-tempat anu tacan kitu atawa tacan kungsi kitu dina mangsa kapungkur.
Di dinya tempatna kedah lumangsung.
Urang ningali tekanan anu gedé kana pamaréntahan hukum, kana hak-hak dasar, sarta ogé kana hak pikeun masihan idin sacara
sukarela dina ékspérimén médis, anu diamanatkeun dina Pasal 7 Konvénan Hak Asasi Manusa PBB, sakumaha geus disebatkeun.
Urang keur nempatkeun tekanan kana kedaulatan Nagara Anggota, sarta pamustunganana ieu nyababkeun bahaya anu kacida gedéna.
Jadi sabenerna mah sakabéhna atawa euweuh nanaon.
Ku kituna urang gaduh bagian 5. Pondokna, naon anu bakal kajadian salajengna?
Syukurlah, saha waé tiasa ngarasa kumaha waé ngeunaan nagara-nagara éta, tapi mundurna
Amérika Sarikat téh hiji sinyal anu kacida pentingna.
Argentina nuturkeun.
Nagara-nagara ieu moal deui ngadukung IGV dina sagala vérsi.
IGV 2024 ieu ogé moal didukung ku Israél jeung Italia, anu matak pisan pikabungaheun.
Austria ogé ngalebetkeun keberatan, tapi ngan kusabab, sareng abdi nyarios ieu dina tanda petik, maranéhna
sadar pisan telat yén Parlemén can masihan persetujuanana.
Nanging, numutkeun konstitusi, ieu kedah disatujuan; komo deui IGV anu munggaran.
Éta hartosna maranéhna masih kénéh hoyong meunangkeun persetujuan Parlemén – tapi sahenteuna éta mangrupa awal.
Ngeunaan pasatujuan pandemi, sakumaha anu parantos kuring jelaskeun, mugia éta moal kajadian.
Jeung hiji hal anu penting nyaéta ieu – sareng abdi nengetan ieu dina conto Austria – pamaréntah anu henteu langsung
kapilih sacara démokratis diidinan pikeun ngarundingkeun jeung nandatanganan perjangjian nurutkeun hukum internasional.
Numutkeun aturanana, sanajan kitu, parlemen kudu masihan idin.
Urang ogé bisa ngadorong ieu dina menit panungtungan di Austria, sabab éta ku cara naon waé geus teu katingali, anéhna.
Ku kituna, penting pikeun dicatet yén hiji aspék nyaéta perwakilan dina hukum internasional, sarta aspék séjénna
nyaéta legitimasi démokratis tina kaputusan pamaréntah ieu.
Biasana, parlemen-parlemen aub.
Ieu hartina yén para pengacara di sakuliah dunya ogé dipénta pikeun mariksa sakali deui naha
maranéhna geus ngidinan parlemen pikeun miboga sora.
Lamun henteu, mangga rujuk kana ieu sareng nyuhunkeunana.
Upama henteu kitu, IGV ieu ogé teu bisa saukur diterapkeun di nagara-nagara éta.
Di Jérman, maranéhna rada leuwih teliti jeung ayeuna geus ngaluluskeun undang-undang idin ngaliwatan pamaréntah féderal.
Nanging, Jerman parantos ngantepkeun periode bantahan béak, anu sacara dasarna sarua jeung ratifikasi.
Ayeuna bayangkeun yén Bundestag jeung Bundesrat henteu nyatujuan undang-undang ieu.
Teras pamaréntah bakal aya dina kaayaan hésé.
Di hiji sisi, éta boga kawajiban nurutkeun hukum internasional, tapi di sisi séjén, éta teu meunang ngaleuwihan
kahayang Parlemén anu geus diungkabkeun sacara démokratis.
Aya kahariwang yén maranéhna bakal satuju.
Sanajan kitu, abdi ngarasa naon anu keur lumangsung di dinya pisan matak seru.
Sareng éta mah, kusabab asalna ti latar hak asasi manusa, kami ogé gaduh sagala kasempetan pikeun
ngamangpaatkeun sagala kasempetan anu muncul di Austria pikeun narik perhatian kana masalah sapertos kitu.
Ogé matak pikaresepeun pikeun dicatet yén undang-undang di Jérman geus nyatakeun yén idin kana IGV ngawates hak dasar kana
integritas fisik, kabébasan pribadi, privasi korespondénsi, rusiah pos jeung telekomunikasi, sarta hak kabébasan gerak.
Jadi maranéhna nganggap yén ieu bakal kajadian sacara otomatis, sanajan pamaréntah Jerman
sabenerna wajib ngalaksanakeun akta hukum WHO.
Sumuhun. Sareng Bapak Brunner sareng abdi henteu ngabahas ieu sateuacanna.
Tapi keur kuring, lamun ngeunaan naon anu bisa urang lakukeun, sok penting pikeun balik deui kana gagasan martabat manusa.
Parantos éndah dijelaskeun yén gagasan martabat manusa, ogé salaku étos Undang-Undang Dasar, asalna tina
pamanggih yén manusa dijieun nurutkeun gambar Gusti, sarta ku kituna diilhaman ku ajaran Kristen.
Ieu ngabalukarkeun timbulna ajén manusa sorangan.
Sareng tina gagasan Pencerahan, anu nyebut yén éta ngeunaan kaluarna manusa tina kaayaan
teu dewasa anu ditetepkeun ku dirina sorangan.
Tanpa étos ieu, euweuh nu jalan dina sistem hukum urang, sarta meureun ampir euweuh nu jalan dina kahirupan urang.
Ku kituna, ieu téh sabenerna masalah ngaluarkeun sagala usaha.
Bapak Sasek nyariosna éndah pisan: sok ménta bantosan, aturkeun atikan ka batur di masarakat, ka jalma-jalma di
sabudeureun urang ngaliwatan kagiatan pulitik, demonstrasi, selebaran, ceramah, naon waé anu diperlukeun.
Ngaliwatan média bébas, ku ngadeukeutan média korporasi.
Lamun anjeun terus nyobian, bisa jadi aya hiji atawa dua urang anu daék nampa.
Sareng di luhur sagalana ku ngadidik para politikus, salami maranéhna masih kénéh manusa anu bisa waé polos.
Kuring nganggap yén aya loba jalma anu henteu polos.
Tapi meureun anggota bangku tukang anu teu disangka-sangka téh jalma anu boga inpormasi.
Mangga, mangga jelaskeun sareng ngadorong aranjeunna pikeun nyandak kaputusan dumasar kana nurani maranéhna.
Jeung dina ahirna, teruskeun usaha sabisa-bisa pikeun indit ka pangadilan jeung nunjukkeun yén
hak asasi manusa dasar keur dilanggar di dieu.
Sareng unggal lampah, abdi malah yakin yén unggal pamikiran di dieu penting ti NO,
sareng urang henteu hoyong dunya sapertos kitu.
Urang keur ngaléngkah kana visi dunya anu leuwih hadé kalayan martabat jeung kabébasan manusa.
Kalayan ieu dina pikiran, hatur nuhun pisan.
Hatur nuhun pisan, Beate Pfeil. Panah abdi diasah deui. Ieu can réngsé. Ieu ngaleupaskeun napas sanggeus
Corona réngsé. Éta mah teu leres. Anjeun geus ngadéngé éta.
Kuring ngan bisa ngulang sagala nu anjeun carioskeun. Hayu urang gas pol dina atikan.
Sakumaha anu urang tiasa, salami urang masih tiasa.
Teras urang bakal ningali naon anu kajadian salajengna. Hatur nuhun parantos babarengan sareng kami. Babarengan. Teraskeun
nyambungkeun urang. Teraskeun nyambungkeun diri anjeun sorangan.
Mugi seueur pangacara, hakim, jeung sagala rupa jalma sumping pikeun nguatkeun barisan ieu.
Hatur nuhun kana kaahlian anjeun. Kami peryogi éta. Hatur nuhun.