Sa susunod na presentasyon, susuriin at patutunayan ng isang bihasang abogado ang nakakabahalang paksa na tinalakay
ni Dr. Michael Brunner nang mas detalyado at praktikal.
Pangunahing tumatalakay ito sa mga banta na dulot sa atin ng mga legal na pakana ng WHO at ng mga kasunduan nito sa pandemya
at ng IHR, ibig sabihin, ng International Health Regulations.
Nananatiling tanong: hinaharap ba natin ang banta ng isang totalitaryong rehimen sa kalusugan?
Bago natin imbitahan ang isa pang kilalang personalidad sa ika-21 AZK dahil sa kanyang mga dalubhasang pananaw na
magpapayaman sa atin, silipin muna natin ang kanyang CV.
Si Dr. Beate Sibylle Pfeil, ipinanganak noong 1967, ay isang abogada at malayang mananaliksik na Aleman na dalubhasa sa
mga isyung may kinalaman sa mga pambansang minorya sa Europa.
Ito ay partikular na naaangkop sa konstitusyonal, internasyonal, at Europeanong batas.
Nakilala siya sa kanyang larangan sa pamamagitan ng maraming lektura at mahahalagang publikasyon,
kabilang ang pagiging co-author ng isang multi-bolyum na manwal tungkol sa mga etnikong grupo.
Siya ang punong patnugot mula 2008 hanggang 2016.
Simula noong 2019, siya ang katuwang na patnugot ng European Journal of Minority Issues (EJM).
Nag-aral siya ng batas sa Unibersidad ng Heidelberg at pumasa sa kanyang ikalawang pagsusulit ng estado sa Freiburg.
Noong 2002, nagtapos siya nang may karangalan sa batas mula sa Unibersidad ng Innsbruck.
Nagtrabaho siya at nagsagawa ng pananaliksik sa South Tyrolean Institute for Ethnic Groups sa loob ng dalawampung taon.
17 taon kung saan siya ay naging pangalawang direktor pang-agham.
Mula 2017 hanggang 2023, siya ang Aleman na miyembro ng isang komiteng eksperto para sa European Charter
for Regional or Minority Languages, isang pandaigdigang kasunduan ng Konseho ng Europa.
Mula 2017 hanggang 2022, siya ang Pangalawang Tagapangulo ng European Centre for Minority Issues sa Flensburg.
Nakatuon ang kanyang kasalukuyang gawain sa mga hakbang kaugnay ng coronavirus, kabilang
ang mga plano ng WHO mula sa pananaw ng batas.
Siya ay kasapi ng Network of Critical Judges and Prosecutors, Doctors and Scientists for Health, Freedom and Democracy,
Independent Lawyers, Lawyers for Enlightenment, World Health Alliance Action Alliance, at
Hippocratic Oath Medical Professional Association.
Pinag-uusapan ngayon ni Dr. Beate Pfeil ang WHO, ang kasunduan sa pandemya, at ang mga pandaigdigang regulasyon sa kalusugan.
Nakaharap ba tayo sa banta ng isang totalitaryong rehimen sa kalusugan?
Maligayang pagdating, Dr. Beate Pfeil. Salamat sa pagbabahagi ng iyong kadalubhasaan sa amin.
Maraming salamat. Maging isang pinatalas na palaso. Salamat.
Magiging napakapanganib ako ngayon, ngunit hindi kasing panganib ng WHO.
At nais kong simulan sa pamamagitan ng taos-pusong pasasalamat sa aking kasamahan na si Ginoong Brunner para sa kanyang
kahanga-hangang paksa, lalo na't ito ngang hindi matitinag na dangal ng tao ang nag-udyok sa akin na mag-aral ng batas.
Ang unang pangungusap mula sa Batas Pundamental ng Alemanya ay palaging naging inspirasyon ko sa buong pag-aaral ko ng batas.
At kapag pinag-uusapan ko ngayon ang WHO, sa tingin ko hindi naman kailangang maging abogado tayong lahat. Kung titingnan
natin ang isyu sa pamamagitan ng lente ng dangal ng tao at susuriin ang WHO mula sa
perspektibong ito, maaaring kusang lumitaw ang ilang sagot.
Sa mga susunod na talata, nais kong ituon ang pansin sa dalawang mahahalagang kasunduan ng WHO: ang
International Health Regulations at ang Pandemic Treaty.
Ngunit una, balangkasin muna natin kung ano na ang umiiral sa WHO.
Dahil ang naranasan natin sa tinatawag na mga taon ng Corona mula pa noong 2020, at hindi ito maaaring
bigyang-diin nang sapat, ay may kinalaman sa dati nang umiiral, masasabi kong, rehimen ng WHO.
Kaya ang unang punto, ang pag-update ng WHO.
Pagkatapos, may tanong kung ano ang maaaring harapin natin kung ang mga amyenda sa International Health Regulations, na
inaprubahan sa ilalim ng mga kaduda-dudang pangyayari noong 1 Hunyo 2024, ay talagang ipatutupad, kapwa
sa ilalim ng pandaigdigang batas at posibleng pati na rin sa ilalim ng lokal na batas.
Pagkatapos, sa ikatlong punto, nais kong talakayin ang kasunduan sa pandemya, na ipinakilala lamang
ngayong taon ngunit hindi pa ganap na inaprubahan.
Gusto kong ipaliwanag iyon nang maikli mamaya.
At pagkatapos, sa puntong 4, ibubunyag ko muna ang aking konklusyon.
Ang punto 5 ay tungkol sa paggalugad ng mga pananaw: ano ang maaaring mangyari sa susunod sa WHO at sa mga plano nito?
At higit sa lahat, isang tanong na sa tingin ko ay nakakaapekto sa ating lahat: ano ang maaari
nating gawin? Tayo, ang mga indibidwal na mamamayan.
Oo, punto 1. Tungkol sa WHO at sa mga umiiral nitong sistemikong depekto, ito muna ang sasabihin ko.
Iyon ay isang ganap na error sa sistema.
Ang WHO ay itinatag noong 1948 bilang isang samahan ng mga estado.
At dahan-dahan ngunit tiyak, mula sa kalagitnaan ng dekada 1980 pataas, lumitaw ang isang problema na bahagyang sanhi ng pagyeyelo
ng Estados Unidos sa mga kontribusyon nito sa pagiging kasapi.
Karaniwan para sa mga ganitong organisasyon na pinondohan ng regular na kontribusyon mula sa kanilang mga
estadong kasapi, na hindi nakalaan para sa tiyak na mga layunin.
Sa kalagitnaan ng dekada 1980, dahil sa hinihikayat ng Estados Unidos, pinigil din ng mga bansang
kasapi ang kanilang mga kontribusyon sa pagiging kasapi.
At saka nagsimula... Pagkatapos, lihim, tahimik at walang ingay, nagsimulang maganap ang sakuna.
Sa kasalukuyan, humigit-kumulang 85 porsyento ng badyet ng WHO ay nakasalalay sa boluntaryong donasyon,
na karamihan ay nakalaan para sa mga tiyak na layunin.
Kasama rin sa mga donor na ito, na ngayon ay mga donor ng WHO, ang mga bansa na hindi lamang nagbabayad ng
kanilang mga bayarin sa pagiging kasapi, kundi nagbibigay din ng hiwalay na donasyon sa WHO.
Sa kasamaang palad, masasabi kong napakahusay na halimbawa ang Alemanya sa bagay na ito.
Kaya't napupunta nang todo ang buwis natin sa WHO.
At ngayon na umatras na ang Estados Unidos, malamang na ang Alemanya ang nangungunang donor.
Mayroon ding mga pandaigdigang organisasyong pang-gobyerno sa hanay ng mga nagbibigay, at narito na ang
sensitibong punto: napakaraming pribadong indibidwal.
Ngayon ay mayroon, gaya ng inilarawan ko sa ilalim ng ikatlong palaso, isang kahanga-hangang bagong pag-aaral
mula sa Italya, hindi, mula sa Australia, hindi sa Italya.
Sinuri nila ang mga nakalaang donasyon sa WHO – bagaman walo lamang sa mga ito ang mga kumpanyang parmasyutiko – ngunit ang
lahat ng iba pang mga institusyon at organisasyon na hindi estado at nagbibigay ng nakalaang donasyon sa WHO ay, gaya ng
mahusay na ipinapakita ng pag-aaral na ito, halos 100 porsyentong may kaugnayan sa industriya ng parmasyutiko.
Tinatawag nila itong pharma-compatible.
At ang dalawang nangunguna ay ang Gates Foundation at ang Gavi vaccine alliance.
Sa puntong ito, nais kong magbigay ng isa pang paunang pahayag: may nasa isip ang mga nagtatag ng WHO nang isinulat nila sa
Artikulo 37 ng Konstitusyon ng WHO na, sa pagsasagawa ng kanilang mga tungkulin, ang Direktor-Heneral at ang mga
kawani ay hindi dapat humingi o tumanggap ng mga tagubilin mula sa anumang pamahalaan o awtoridad.
At kung ano ang naaangkop sa mga pamahalaan o pampublikong awtoridad ay lalo pang naaangkop sa mga nakabinding na
probisyon mula sa industriya ng parmasyutiko o mula sa mga organisasyong kaugnay ng industriya ng parmasyutiko.
Ibig sabihin nito ay nilalabag ng WHO ang sarili nitong konstitusyon sa pamamagitan ng mga nakalaang
donasyong ito, at mayroon ding karagdagang mga alituntunin.
Pagkatapos, may isa pa tayong problema sa likod ng mga donasyong ito ng WHO, na hindi maaaring hindi bigyang-diin:
Kung, halimbawa, sasabihin ng Bundestag ng Alemanya na oo, kailangan talaga nating itaas muli ang kontribusyon
ng mga estadong kasapi, madali nating malulutas ang problema ng pagdepende sa industriya ng parmasyutiko.
Hindi, Matagal na naming lihim at tahimik na pinagsama-sama at in-institusyonalisa ang mga ugnayan sa pagitan ng mga estado at
ng mga pribadong indibidwal sa likod ng eksena sa pamamagitan ng mapanlinlang, masasabi kong, konstruksyon ng mga
pampubliko-pribadong pakikipagsosyo, na hindi na pinagtatanong, kung saan, halimbawa, sa GAVI o CEPI, ang WHO ay
nakakabit sa mga pamahalaan, sa tanyag na Gates Foundation at, tandaan mo, sa mga tagagawa ng bakuna.
Kasali rin sa GAVI ang Unicef, ang World Bank, at iba pang mga NGO.
Ang European Commission at iba pang mga institusyong pananaliksik ay sumasang-ayon sa CEPI, na may programang bumuo ng
mga bakuna laban sa lahat ng mga virus sa loob ng 100 araw.
Mula sa pananaw ng batas, ito ay lubos na hindi katanggap-tanggap dahil ang mga estado – at dito tayo bumabalik sa pangunahing
kaisipan na ang mga estado ay nandiyan upang paglingkuran ang mga tao – pati na rin ang mga pribadong indibidwal,
kabilang ang dangal at kalayaan ng tao, at ang mga pribadong kumpanya, na maaaring lehitimong nakatuon sa kita.
Ngunit kapag nagkaugnay na ang dalawa at ang mga institusyong pampamahalaan ay nakadepende na sa mga pribadong
donasyong nakatuon sa tubo, nakaharap na tayo sa isang sakuna.
At ang buong isyung ito, na nakaugnay na sa WHO at na wala pang kahit isang miyembro ng Parlamento ng Alemanya, halimbawa, ang
nakapag-isip tungkol dito hanggang ngayon – kailangan nating ipunto ito sa kanila – ay ang
lantad na kakulangan ng transparency sa WHO.
Hindi lamang tayo may mga pampubliko-pribadong pakikipagsosyo kung saan magkakaugnay ang pribado at pampublikong sektor, kundi
mayroon din tayong, gaya ng ipinakita ng mga mahuhusay na kasamahan, patuloy na pag-ikot-ikot ng mga
tauhan sa pagitan ng GAVI, ng Gates Foundation, at ng WHO.
Sa totoo lang, ang Gates Foundation ay nag-aambag nang direkta at hindi direkta sa pamamagitan ng iba pang
mga organisasyong pinondohan nito sa humigit-kumulang 20 porsyento ng badyet ng WHO.
At si Ginoong Gates, na sa isang banda ay ipinapakita ang sarili bilang pilantropo, ay sa kabilang banda ay nakikinabang
sa lahat ng kita na nagmumula sa mga diumano'y donasyong ito.
Ngayon ay mayroon na tayong maramihang salungatan ng interes. Kapag ang tinatawag na eksperto ng WHO ay nagtrabaho sa
industriya ng parmasyutiko at bigla na lang bumalik sa WHO o muling nagtrabaho para sa GAVI, nasa sukdulang antas na ang
salungatan ng interes. At narito ang punto: hindi inilalantad ang mga salungatan na ito, at
bigla na lang pumapasok ang proteksyon ng datos.
Pagkatapos, ang susunod na punto: mga kontrata sa mga donor ng WHO, mula sa mga ito marahil ay makikita kung anong mga layunin
ang iniuugnay ng mga donor sa kanilang mga donasyon, maaaring nakasaad dito, "Pakiusap, gamitin ninyo ang aming ModRNA na
bakuna, talagang mahusay ito, lalo na pagdating sa kita; kung hindi, hindi kami magdo-donate ng kahit ano sa inyo, kaya
paki-rekomenda ito," at, naku, ano nga ba ang pagkakataon, hindi rin naman ipinapahayag ang
mga kontratang ito, hindi inilalabas sa publiko.
At ang pinakamataas na karangalan ay isang pamamaraan na tinatawag na Pamamaraan ng Listahan para sa
Emerhensiyang Paggamit, na ipinakilala ng WHO noong 2022.
Maaari nang mag-aplay ang mga kumpanyang parmasyutiko doon upang suriin ang mga gamot at bakunang kanilang ginagawa, una sa isang
uri ng paunang pagsubok, bago pa malaman nang eksakto kung aling diumano'y mapanganib na virus ng pandemya ang muling kumakalat,
ibig sabihin, una sa pangkalahatang mga termino gamit ang mga placeholder at pagkatapos, sa ikalawang hakbang, kapag naganap na
ang tinatawag na pandemya, kasama ang mga katugmang tiyak na pathogen. Ang mga gamot at bakunang ito ay sinusuri muna ng
isang paunang komite at pagkatapos ay ng isang susunod na komite.
Ngunit ngayon ay dumating na ang sukdulang iskandalo: inilalaan ng WHO ang karapatang mag-isa na magpasya kung ano ang gagawin o
hindi gagawin sa mga resulta ng mga ulat ng mga eksperto, at inilalaan din nito ang
karapatang magpasya kung ilalathala ang mga ito o hindi.
Pinananatili ng WHO ang ganap na kontrol sa mga resulta ng mga ulat ng mga eksperto.
Ito rin ay isang walang kapantay na iskandalo, at nagtataka tayo kung bakit napakaraming tao ngayon ang nagdurusa mula sa
pinsalang dulot ng bakuna, ng tinatawag na bakuna laban sa coronavirus, at sa ilang kaso ay
hindi pa rin nila alam na maaaring ito ang dahilan.
Kaya ngayon, ang WHO ay nakararanas na ng malalawakang sistemikong pagkabigo sa kontekstong ito, at dumarating na ang
talagang malaking problema na may kinalaman sa katotohanang isang tao lamang ang may labis na kapangyarihan sa loob ng WHO.
At iyan ang Direktor-Heneral, gaya ng alam natin. Si Ginoong Tedros mismo ay nananatili pa rin sa sentro ng
pansin ng mga organisasyong pangkarapatang pantao dahil sa mga krimen sa digmaan at iba pa.
Si Tedros na ito, na walang anumang demokratikong lehitimasyon, ay maaari nang ideklara ang tinatawag na mga
emerhensiyang pangkalusugan na pandaigdigang ikababahala.
At sa batayang ito, maaari siyang maglabas ng tinatawag na mga rekomendasyon, at nakita natin ang resulta
ng mga padalos-dalos na aksyon ni G. Tedros noong 2020.
Tulad ng ating lahat ay alam, kasama rito ang mga kinakailangan sa pagbabakuna at pagsusuri, mga medikal na pagsusuri, mga
paggamot, pagsubaybay sa mga nakasalamuha, pag-iisa, pagkuwarantina, mga
paghihigpit sa paglalakbay at kalakalan, at iba pa.
Ngayon, maaaring sabihing oo ng tagasuri ng katotohanan, ngunit kailangan talagang isaalang-alang ni Tedros
ang ilang pamantayan ng katotohanan, ayon sa nakasaad sa International Health Regulations.
Oo, at saka nagche-cheer ang abogado at sinasabi, oo, mayroon kaming napakalaking listahan ng mga sakit, at kung
naroroon ang mga ito at mabilis na kumalat sa buong mundo, maaari niyang ideklara ang isang estado ng emerhensiya.
Ingles, na makatuwirang pinaikli bilang PHEIC, Pambihirang Pagsusugod sa Kalusugan ng Publiko na
May Pandaigdigang Pagkabahala – anong kabalintunaan.
At kapag siya ay gumagawa ng mga rekomendasyon, halimbawa para sa pangkalahatan o pasilidad-espesipikong mga kinakailangan sa
pagbabakuna, kailangan niyang suriin ang proporsyonalidad, kung talagang nakakatulong ito sa pagpigil ng mga
nakakahawang sakit sa buong mundo, pati na rin ang mga side effect at iba pa; kailangan niyang gawin ang lahat.
Oo, nakasulat ito sa papel, pero – at hindi pa rin ito malawak na alam – napakahalaga rito ang ebidensiyang siyentipiko
at proporsyonalidad, at ang papel na pinagsulatan nito ay hindi kasinghalaga ng papel na pinagsulatan nito.
Dahil kahit na may komite sa emerhensiya si Tedros na nagbibigay ng payo sa kanya, nagbibigay lamang ito ng payo at
hindi ito malaya. Ang mga miyembro ay hinirang mismo ni Tedros at maaari rin silang tanggalin kung kinakailangan.
Hindi tulad ng tinatawag na konstitusyonal na estado na kasalukuyan nating hinahangad,
walang independiyenteng awtoridad na nangangasiwa.
Ano ang ibig sabihin ng lahat ng ito?
Marami kaming salungatan ng interes.
Nakaharap tayo sa napakalaking panganib ng pagiging pabigla-bigla, pang-aabuso, at paggamit ng kapangyarihan ni
Ginoong Tedros, na maaaring pinapabulong sa likuran ng iba't ibang tao tungkol sa mga bagay
na lampas sa ebidensya at katamtamang sukat.
Kaya't binanggit din dito ang salitang "panganib ng panlabas na kontrol", kahit sino pa man.
At ang nasa dulo ng kadena na ito ay ang pinakamalalang bagay sa lahat: ang panganib, na matagal nang naging katotohanan, ng
malawakang paglabag sa mga pangunahing karapatan, kabilang ang karapatan sa buhay, sa pisikal
na integridad at, siyempre, sa kalusugang pantao.
Iyon, at hindi ito maaaring sabihin nang sapat, ang WHO ngayon.
Ano ang maaari nating asahan sa hinaharap kapag ang mga pandaigdigang regulasyon sa kalusugan na ito, na ngayon ay medyo
malapit nang maipatupad – gaya ng sinabi ko noong nakaraang taon, at ngayon ay nagwakas na ang panahon ng pagtutol
para sa halos lahat ng bansa; iyon ay noong ika-19 ng Hulyo.
Nagkaroon ng pagkakataon ang mga estado na tutol sa WHO hinggil sa pagkabisa ng mga
pandaigdigang regulasyong pangkalusugan na ito, simula 2024.
Pagkatapos ay sana inilapat ng dating WHO ang naunang bersyon.
Sa kasamaang palad, kakaunti lamang ang mga bansa na nagamit ang takdang petsa na ito
noong 19 ng Hulyo. Tatalakayin pa ito mamaya.
Ang iba ay ngayon obligadong ipatupad ang IGV na ito alinsunod sa pandaigdigang batas kung hindi pa nila ito
naipatupad, at magkakabisa ito sa ilalim ng pandaigdigang batas sa ika-19 ng Setyembre.
Ano ang sinasabi nito?
Naipormula na namin ang PHEIC sa kasalukuyang IHR bilang isang pinalakas na anyo – ngayon ay idinadagdag na ang isang
pandaigdigang emerhensiya – at naniniwala kami – bilang mga abogado, nakikita namin ito agad – na may karagdagang mga
salik na nagpapalala rito – dapat ay mas mapanganib pa ito, dapat ay mas mabilis pang kumakalat ang virus sa maraming bansa.
Ito ay tungkol sa paglabis sa kapasidad ng sistema ng pangangalagang pangkalusugan.
Ang punto ay ang virus na ito, dahil sa paglalarawan dito sa napakasamang liwanag, ay maaaring magdulot ng
panlipunang at pang-ekonomiyang kaguluhan, at sinasabi pa na sapat na ang mataas na panganib.
Kaya't ito rin ay isang walang kapantay na iskandalo; ang isang gumaganang konstitusyonal na hukuman, gaya ng German
Federal Constitutional Court, ay dapat talagang punitin nang piraso-piraso ang ganitong kaso mula pa sa simula.
Pagkatapos, punto 2: ano mismo ang tahasang sinasabi ng bagong IGV?
Ang marahil ay matagal nang hinahangad at inaasahan ng loby ng parmasyutiko: ang bagong pokus, magandang newspeak, mga kaugnay
na produktong pangkalusugan, kabilang, siyempre, ang mga gamot, ang tinatawag na bakuna, at pati na rin, na nakakabahala
sa akin, ang mga terapiyang batay sa selula at gene.
Ayon sa narinig natin ngayon mula sa ating kasamahan na si Brody.
At ang lahat ng mga hakbang na ito ay maaari nang sumailalim sa mga rekomendasyong pang-emergency. Gayunpaman,
kahit hindi panahon ng emerhensiya, maaaring maglabas ng mga rekomendasyon si TETROS, ang Direktor-Heneral.
Ito ang tinatawag na mga permanenteng rekomendasyon.
Ngayon, ang pananaliksik at pagpapaunlad ng mga produktong ito ay dapat masigasig na isulong, at malinaw na malinaw
mula sa mga pahayag ng WHO na ito ay mga produktong nakabatay sa mod-RNA, lalo na pagdating sa pagbabakuna.
Dapat masusing itaguyod ang pananaliksik at pagpapaunlad, at dapat magtayo ng mga bagong karagdagang pasilidad sa produksyon
sa buong mundo dahil, gaya ng narinig na rin natin sa Geneva, ang problema sa COVID-19 ay tila hindi sapat ang akses ng mga
umuunlad na bansa sa lahat ng mga biyayang ito. Dito na pumapasok ang prinsipyo ng pagkakapantay-pantay, o pantay na pamamahagi.
At ang pagkakaisa, sa ilalim ng bandila ng pagkakaisa, ay nangangahulugang dapat maghuhukay sa kanilang
mga bulsa ang mga mas mayayamang bansa upang mas marami pang makaproduce ang mga mas mahihirap.
At tulad ng nabanggit ko kanina, mayroon nang listahan para sa emergency use, na nangangahulugang sinusubukan
na ng WHO na magpataw ng malawakang impluwensya sa mga awtoridad sa regulasyon sa buong mundo.
At ipinaliwanag ito sa akin ng mga eksperto: ang paggawa ng tinatawag na ModRNA na bakuna ay hindi maiiwasang
kinapapalooban ng isang uri ng pananaliksik na gain-of-function.
Ibig sabihin nito, ang mga pandemyang mikrobyo, na kasalukuyang aktibong hinahanap sa buong mundo dahil napakakita rin, ay
artipisyal na binabago sa laboratoryo; ibig sabihin, ang mutasyon ay artipisyal na nilikha
upang makabuo ng bakuna na partikular na laban dito.
Hindi magkasundo ang mga eksperto kung gaano ito ka-delikado.
Naririnig ko si Dr. Wodarg, pagkatapos ay naririnig ko si Prof. Wiesendanger.
Hindi ako eksperto sa larangang ito, kaya hindi ako makakahusga.
Nakikita ko lamang na ang presyur na ipinapataw dito ay malinaw na nagpapakita na may malinaw na mga interes na nakataya.
May mga grupo na gustong makita ang isang bagong pandemya.
Iyon ang aking napag-alaman mula sa lahat ng ito.
Ibig sabihin nito ay nakikita natin ang karagdagang pagpapalakas ng isang panig na, purong
nakatuon sa parmasyutiko na pananaw sa medisina.
May pagtaas tayo ng mga panganib sa seguridad.
Tama si Prof. Kemmerer nang sabihin na ang pag-iniksyon ng mod-RNA na ito ay nagbibigay pa nga ng mas magandang
kondisyon para kumalat ang mga pandemya sa katawan ng tao.
Sa pamamagitan ng pagpigil sa sistemang pang-imyunidad, lalo pang pinapabilis ng mga iniksiyong ito ang mga pandemya.
Maaaring masabi nang may katiyakan iyon batay sa kasalukuyang kaalaman.
Mas nanganganib pa ang buhay at kalusugan.
Ngayon ay dumarating ang ikatlong napakadelikadong punto.
Ang IGV na ito ay ngayon naglalaman ng mga naririnig na natin nang matagal mula sa EU, at ng mga
naririnig din natin sa ating sariling mga bansa.
Narito kami sa kumperensya laban sa sensura.
At isa sa mga pinakamapanganib na kasangkapang ideolohikal ay ang mapanlinlang na ideyang may awtoridad sa isang
lugar na inaangkin ang karapatang labanan ang maling impormasyon at panlilinlang na impormasyon.
At ang monopolyo sa katotohanan na palagi akong nagugulat na walang hukom sa konstitusyon at halos walang
eksperto sa batas konstitusyonal ang nagbabanggit, ay lubos na salungat sa mga pangunahing karapatan.
Ang pangunahing karapatan sa kalayaan ng pagpapahayag at kalayaan akademiko ay nakabatay sa ideya ng
malayang palitan ng mga opinyon sa malayang talakayan.
At kapag napigilan na iyon, ang mga kalayaang ito ay halos napigilan na.
Ngayon, ito ay sinabi nang walang anumang pagtutol mula sa mga opisyal na pinagkukunan.
Ang pakikipaglaban sa maling impormasyon at panlilinlang na impormasyon sa bagong IGV na ito.
Idinagdag dito ang komunikasyon sa panganib.
Kaya may isa pang nakaupo roon na alam kung paano ito gumagana at kung ano ang hitsura ng panganib na ito.
At siya na ngayon ang nagtatakda kung ano ang ipinapaalam sa publiko, kung ano ang itinuturing na panganib.
At ang lahat ng iba pa ay nakatago.
Sa likod nito ay nakatago ang isang napakapanlinlang na konsepto. Tinatawag itong paglaban sa infodemic.
Narito na naman ang pananalitang pang-propaganda: impodemya, halos kasing delikado ng pandemya.
At sa teorya, posible rin na kahit labis na impormasyon ay maaaring kanselahin.
Sino ang nagpapasya kung ano ang sobra?
At dahil dito, hindi na natin kayang pag-ibahin ang impormasyong kinokonsumo natin at ang impormasyong hindi natin kinokonsumo.
May nangyayari na pala nang matagal sa pagkontrol ng pag-uugali sa WHO, ngunit hindi lamang doon.
Hindi na nahihikayat ang mga tao na sumunod sa ilang mga kinakailangan sa pamamagitan ng mapanghikayat na kapangyarihan at
mabuting gawain ng mga ahensiya ng gobyerno – na sana nga – kundi sa pamamagitan ng
sikolohikal na manipulasyon ng kanilang pag-uugali.
Kung gayon, hindi na natin kailangan ng siyentipikong ebidensya, na maginhawa para sa mga
nagnanais magamit ang kapangyarihan o kumita.
Pinagtitibay ito ng katotohanang ang WHO ay pumirma ng mga kasunduan sa buong
industriya ng malalaking digital na teknolohiya.
At kung sakaling mag-alinlangan, maaari rin niyang ipag-utos sa kanila kung ano ang
ituturing na totoo at kung ano ang ituturing na mali.
Nakakagulat, hindi rin sila lantad.
Kaya narito tayo, sa esensya, sa isang matinding pagpigil sa kalayaan, sa opinyon, sa impormasyon, at pati na rin
sa pamamahayag, sa malayang pamamahayag, sa malayang media, na kumakatawan sa mga salungat na opinyon.
At siyempre, at ito ay lubhang mapanganib, kalayaan sa akademya.
At isang huling mahalagang punto: ano pa ang nasa IGV?
Ngayon ay iniuutos nila sa mga bansa na magtatag ng pambansang awtoridad para sa IHR, na siyempre ang magiging eksklusibong
responsable sa pagpapatupad ng mga obligasyon sa IHR, at sa mga antas ng administrasyon sa pagitan—halimbawa sa Germany sa antas
ng pederal na estado o sa antas ng munisipalidad—ang mga awtoridad sa kalusugan saanman ay dapat itutok o, masasabi nating,
maging interesado na makipag-ayon sa mga obligasyon ng WHO.
Sa mga pagkakataon ng pagdududa, hindi na sinisiyasat kung makatwiran ang mga ito at, higit sa lahat, kung naaayon
ang mga ito sa konstitusyon at sa mga karapatang pantao.
Dahil dito, lalong tataas ang presyon sa mga estadong kontratista upang ipatupad ang kasunduan.
Iyon ang IGV 2024, na iyon ang maaari nating asahan.
Malayo pa ang pandemyang kasunduan, at kung magiging masuwerte, maaaring hindi ito maisakatuparan.
Kaugnay din ito ng mga emerhensiyang pandemyang ito.
Gayunpaman, ang mismong kasunduan sa pandemya ay hindi naglalaman ng anumang pahintulot
upang magdeklara ng mga estado ng emerhensiya.
Sa kasamaang palad, mayroon na kaming IGV para doon.
Ngunit nakasaad, halimbawa, na ang kontrata ay balido sa panahon at sa pagitan ng mga pandemya.
Kaya't isang naratibo ng pandemya ang ipinopromote dito.
Nananahan tayo sa panahon ng mga pandemya.
Ang tanging paliwanag ay zoonosis, na sa huli ay may kinalaman din sa aktibidad ng tao sa likuran.
Pangunahing salita: pananaliksik sa pagtaas ng kakayahan.
Mabilis itong maitatago.
Pagkatapos, dito ay mayroon tayong karagdagang konkretisasyon at pagpapalakas ng
pagsusulong ng mga kaugnay na produktong pangkalusugan.
Lahat ng nabanggit ko na dito kaugnay ng IGV.
Bukod dito, dapat maganap ang paglilipat ng teknolohiya sa pagitan ng mayayaman at mahihirap.
Mayroon ding kilalang Sistema ng Pag-access at Pagbabahagi ng Benepisyo para sa mga Pathogen.
Ang isyu ay ang mga bansa sa buong mundo ay likas na nag-aagawan ng access sa materyal na henetiko.
Ngunit sa batayang ito, maaaring makabuo ng mga gamot at bakuna, na isang napakakumikitang modelo.
At ang mga mahihirap, siyempre, ay nais ding makibahagi sa kita ng mga mayayaman.
Maaaring masuwerte iyon para sa atin, dahil may mga panloob na alitan tungkol sa pananalapi.
At iyon din ang dahilan kung bakit hindi pa napagtatapos ang kasunduang ito sa pandemya.
At iyon ang dahilan kung bakit, nang ito ay inaprubahan ngayong taon, halos hindi napansin na nakasaad sa Artikulo 12(2) na ang
kasunduan ay maaari lamang buksan para sa paglagda kapag nagkasundo na ang mga partido sa
isang aneks sa tinatawag na 'sistemang papa'.
Ibig sabihin nito ay mayroon tayong bahid ng pag-asa na ang panloob na pagtatalo – kapag nag-aaway ang dalawang tao, ang
ikatlo ay nagagalak – marahil ang pagtatalo tungkol sa pera, ay may napakahalagang papel dito
at ililigtas tayo sa kasunduang pandemikong ito.
At iyon ay magiging kahanga-hanga.
(Ito ay) siyempre, nananatili pa ring usapin ng pagpapalakas ng mga sistema ng awtorisasyong pang-emergency.
Ang dating nakapaloob sa karagdagang pahinang ito – tawagin natin itong Listahan para sa Emerhensiyang
Paggamit – ay ngayon mas detalyado nang tinutukoy.
Sa huli, tungkol lamang ito sa pagtatatag ng isang pandaigdigang medikal-industriyal na kompleks, wala nang iba pa.
Hindi ito tungkol sa kalusugan. Ito ay tungkol sa kabaligtaran ng kalusugan. Maninirahan dito ang mga tao.
Ang kalusugan ng tao at ang pisikal na integridad ay inilalagay sa panganib alang-alang sa tubo at kapangyarihan.
At saka mayroon tayong punto tatlo: ang konsepto ng infodemic sa kasunduan sa pandemya ay lubhang nakababahala.
Kasama sa IGV ang pakikipaglaban sa maling impormasyon at disimpormasyon.
Ngayon, narito na naman ang isa pang nakagugulat na balita.
Ito ay tungkol sa pagpapalakas ng kaalaman ng populasyon sa agham, kalusugan, at pandemya.
Kaya dito malinaw nating nakikita ang monopolyo sa katotohanan na inaangkin ng WHO: ang populasyon ay huhugasan ang utak sa mga
larangan ng pandemya, pampublikong kalusugan, at agham – siyempre ayon lamang sa pagkaunawa ng WHO sa mga terminong ito.
Oo, dahil, gaya ng sinabi ko, wala kaming kapangyarihang pang-superbisyon.
Isang mataas na ranggong kinatawan ng United Nations ang malinaw nang nagsabi, nang walang anumang pagtutol mula sa United
Nations, na ang WHO ay, gaya ng alam natin, isang anak na kumpanya ng UN, at pag-aari ng United Nations ang agham.
Ano ang kinalaman ng agham sa ari-arian, pakisabi?
Ang tanging paliwanag ay laging kapangyarihan at kita.
At pagkatapos ay dapat ipaalam sa mga tao ang kahusayan at kaligtasan ng mga produktong medikal.
Kaya naman ito ay tinatanggap nang walang pag-aalinlangan at patuloy na itataguyod ang gabay sa pag-uugali.
Pagkatapos, mayroon pa tayong karagdagang reporma, isang pinatibay na mekanismo ng pagmamanman, at ang pagpapakilala ng
umiiral na prinsipyong One Health, na nag-uugnay sa kalusugan ng hayop, kalusugan ng kapaligiran, at kalusugan ng tao, na
nagbibigay sa WHO ng higit pang hindi masukat na kapangyarihan at, siyempre, nagsisilbing batayan ng teoryang ito ng zoonosis.
Ibig sabihin, hindi kailanman maaaring sanhi ng tao ang mga pandemya, kundi dahil lamang sa biglaang
pagkasawi ng mga hayop sa mapanganib na karamdaman, sa anumang dahilan, at saka kumakalat ito sa mga tao.
Kasama na, siyempre, ang zoonotic spillover.
Oo, at kung titingnan natin muli ang kabuuan, ang ideya na ang dangal ng tao ay hindi maaaring
labagin, ang ideya ng karapatang pantao, ng kalayaan.
At saka, sa pagtingin sa mga kasunduang ito, una sa lahat ay mayroon tayong mas tumaas
na de facto na banta sa kasarinlan ng estado.
Binibigyang-diin ko ang "sa katunayan" dahil kahit noong 2020, walang bansang pinilit na basta
na lang ipatupad ang mga rekomendasyon ng WHO.
Ngunit ginawa nila ito.
Ginawa nila iyon, at lubos akong nabigla.
At napakahusay na ipinaliwanag ni Ginoong Brunner kung saan nakapaloob ang mga kakulangan sa ating mga sistemang legal.
Ang kulang, sa aking pananaw, ay ang etos na kung wala nito ay hindi makaliligtas kahit ang pinakamagandang
sistemang legal, at ang etos ding may kakayahang makabawi sa isang may depektong sistemang legal.
Nagkaroon tayo ng mga pagkakataon, halimbawa sa Alemanya, at tiyak din sa ibang lugar, kung kailan epektibong gumana ang
Pederal na Konstitusyonal na Hukuman, na ginamit ang kalayaan at dangal ng indibidwal bilang panimulang punto at
panghuling layunin nito at inuna ito nang higit sa lahat.
At nawala na ang lahat ng iyon.
Naalala ko kung gaano ako nagulat nang una kong mabasa sa aklat-gabay ng batas konstitusyonal na ang bawat konstitusyon
ay nakasalalay sa mga kundisyong hindi nito kayang likhain.
At palagi kong inisip, oo, kung nakasulat ito sa papel, susundin ito.
Ganito ka ka-inosente bilang isang estudyante ng batas.
Kakatapos ko lang matuto ng isang aral, at isa ito sa pinakamataas na kalidad.
Sa pamamagitan ng digmaang kognitibo na ito, ng patakarang infodemic na ito, ng EU Digital Services Act na ito, ng baliw na
karamdaman ng mga fact-checker na ito, nauuwi tayo sa ganap na muling pagsasanay ng mga tao mula sa mga mamamayang
malayang nag-iisip tungo sa mga masunuring nasasakupan.
Ito ay naaangkop sa lahat ng larangan, kabilang ang pagiging estado, ang hudikatura, ang lehislatura, at iba pa.
At kung wala ang etos ng dangal at kalayaan ng tao, hindi na gagana kahit ang sistemang legal.
Maganda ang pagkakasabi ni Ginoong Brunner, at marahil sa puntong ito ay nararapat banggitin na ang unang burador ng Batas
Pundamental ng Alemanya ay orihinal na naglalaman ng pangungusap na: umiiral ang estado para sa kapakinabangan ng
mga tao, hindi ang mga tao para sa kapakinabangan ng estado.
At lahat ng iyon ay, gaya ng napakagandang paglalarawan niya sa ibang paraan, nawala na sa sandaling ito.
Kaya't patuloy na labis na nanganganib ang kasarinlan dahil sa WHO, at mayroon tayong ganap na pagkabigo ng konstitusyonal
na kontrol, kabilang ang mga konstitusyonal na hukuman.
Nakikita ko ito nang may matinding takot, lalo na sa Alemanya, at pati na rin ang politikal na pag-uusig na
nagaganap sa ating bansa – hindi ko kailanman inakala ito.
At saka, siyempre, nariyan ang mas mataas na panganib ng malawakang paghihigpit sa kalayaan, arbitraryong
pagpapahayag ng estado ng emerhensiya, at posibleng permanenteng mga rekomendasyon na naglilimita sa kalayaan.
At dahil sa kawalan ng mga katawang pang-superbisyon sa antas ng WHO, basta na lang binabalewala ng
mga bansa ang kanilang mga katawang pang-superbisyon.
May isa pa kaming mahalagang punto na paulit-ulit nang itinuro ng aming mga kasamahan na sina Silvia Behrendt at Amrei Müller:
nakikita natin ang unti-unting ideolohikal na militarisasyon ng patakaran sa kalusugan,
na akma sa kabuuang larawan sa buong mundo.
Bagaman hindi ito nakasaad sa mga kasunduan, may doktrina ng pandaigdigang seguridad sa kalusugan: tinuturing ang mga pathogen
bilang kaaway militar at panganib sa seguridad, kaya't kailangang agad na ma-trigger ang awtomatikong tugon, ibig sabihin inilalagay
ang isang awtomatikong mekanismo at siyempre ginagamit ang mga bakuna upang labanan ang mga ito, bilang karaniwang gawain.
Walang nagtatanong na ngayon kung nakakasama sa kalusugan ng mga tao ang pagbabakuna.
At mayroon din tayong, kahit sa isang lugar lamang siyempre, pagpapalakas ng pangkalahatang digital na pagsubaybay sa
sangkatauhan, dahil ipinakilala na ngayon ang mga digital na sertipiko ng pagbabakuna, bagaman hindi
lamang dito nakatuon, ngunit isa ring napakahalagang isyu pagdating sa totalitaryong kontrol.
Pagkatapos, siyempre, nariyan ang pinatibay na mga pamamaraan sa kalusugan na ipinatupad ng kompleks na medikal-parmasyutiko,
ang konsepto ng infodemic, na naipaliwanag ko na nang detalyado.
At saka, sa katunayan, isang unti-unting ideolohikal na muling pagsasaayos sa mga kasunduang ito.
Ito ay tungkol sa dahan-dahan ngunit tiyak na paglayo sa mga tao mula sa ideya na ako ang indibidwal, at ang aking
kalayaan ang panimulang punto at ang pangwakas na punto.
Hindi, wala kang kwenta, ang komunidad ang lahat.
Parang pamilyar ba ito sa iyo?
Karapatang pantao, hindi na isyu.
Nakikita namin ang isang uso patungo sa kolektibong pagsunod.
Kasama rito, halimbawa, ang tinatawag na pamamaraang buong lipunan.
Ibig sabihin nito, kapag nagkaroon ng mapanganib na pandemya, dapat magkaisa ang lahat sa
lipunan at magtulungan sa iisang direksyon.
Ano ang ibig sabihin niyan, lohikal?
Loobikal, ibig sabihin nito na sinumang hindi lumipat sa tabing-dagat ay out; naranasan na nating lahat iyon.
Dapat mong matutunan ang iyong mga pangunahing karapatan, kung hindi, wala ka na.
Anumang bagay na iba sa umiiral na opinyon ay sumasailalim sa malawakang pag-atake sa anumang anyo, at saka may mga
huwad na pangunahing karapatan ng katarungan at pagkakaisa.
At ang mga ito ay inilalagay sa kapantay ng tunay na karapatang pantao.
Oo, talagang sinasagot nito ang tanong.
Kapag tinatanong ko, tayo ba ay nanganganib dahil sa isang totalitaryong rehimen sa kalusugan?
Hindi lamang tayo may totalitaryong rehimen sa kalusugan, na kasalukuyang pinag-uusapan, kundi mayroon ding pandaigdigang
uso patungo sa awtoritaryanismo at totalitaryanismo sa mga lugar kung saan hindi pa ito umiiral o hindi pa ito nangyari noon.
Doon dapat itong mangyari.
Nakikita natin ang napakalaking presyon sa pamamahala ng batas, sa mga pangunahing karapatan, at pati na rin sa karapatan sa
kusang-loob na pahintulot sa mga medikal na eksperimento, na nakasaad sa Artikulo 7 ng Kumbensiyon ng
Mga Karapatang Pantao ng UN, gaya ng nabanggit na.
Pinipilit namin ang kasarinlan ng mga Estado-miyembro, at sa huli ay nagdudulot ito ng napakalaking panganib.
Kaya talagang lahat o wala.
Kaya mayroon tayong Seksyon 5. Sa madaling sabi, ano ang susunod na mangyayari?
Sa kabutihang-palad, malaya ang bawat tao na magkaroon ng anumang opinyon tungkol sa mga estadong ito, ngunit ang
pag-urong ng Estados Unidos ay isang napakahalagang senyales.
Sumunod din ang Argentina.
Hindi na susuportahan ng mga estadong ito ang IGV sa anumang bersyon.
Hindi rin susuportahan ng Israel at Italya ang mga IGV 2024 na ito, na napakasaya.
Nagpasa rin ng pagtutol ang Austria, ngunit iyon lamang dahil, at sinasabi ko ito sa pagitan ng mga tandang
kuwit, napagtanto nila nang napakalate na hindi pa naibibigay ng Parlamento ang pag-apruba.
Gayunpaman, ayon sa konstitusyon, kailangang aprubahan ito; kahit ang pinakaunang IGV.
Ibig sabihin, gusto pa rin nilang makuha ang pag-apruba ng Parlamento – pero kahit papaano, simula na ito.
Tungkol naman sa kasunduan sa pandemya, gaya ng aking naipaliwanag na, sana'y hindi ito matuloy.
At isang mahalagang bagay ito – napansin ko ito sa halimbawa ng Austria – pinapayagan ng batas internasyonal ang mga
pamahalaang hindi direktang hinirang nang demokratiko na makipagnegosasyon at pumirma ng mga kasunduan.
Bilang panuntunan, gayunpaman, kailangang magbigay ng kanilang pahintulot ang mga parlamento.
Nagawang simulan namin ito sa huling minuto sa Austria rin, dahil sa hindi maipaliwanag na paraan ay nakalimutan ito.
Kaya mahalagang tandaan na ang isang aspeto ay ang representasyon sa ilalim ng pandaigdigang batas, at ang isa naman ay ang
demokratikong lehitimasyon ng mga desisyong ito ng pamahalaan.
Bilang panuntunan, kasangkot ang mga parlamento.
Ibig sabihin nito, hinihiling din sa mga abogado sa buong mundo na muling suriin kung pinayagan
nga ba nila ang parlamento na magkaroon ng boses.
Kung hindi, mangyaring sumangguni rito at hilingin ito.
Kung hindi, hindi rin basta-basta maisasakatuparan ang mga IGV na ito sa mga bansang ito.
Sa Alemanya, mas masusing sila at nakapasa na ngayon ng batas sa pahintulot sa pamamagitan ng pederal na pamahalaan.
Gayunpaman, pinayagan na ng Alemanya na mag-expire ang panahon para sa pagtutol, na sa esensya ay katumbas ng ratipikasyon.
Ngayon, isipin na hindi pinasa ng Bundestag at ng Bundesrat ang batas na ito para sa pahintulot.
Pagkatapos ay mapipilitan ang pamahalaan.
Sa isang banda, may obligasyon ito sa ilalim ng pandaigdigang batas, ngunit sa kabilang banda, hindi nito dapat
lampasan ang demokratikong ipinahayag na kalooban ng Parlamento.
Kailangang ikabahala na baka sila'y magkasundo.
Gayunpaman, nakakapanabik sa akin ang nangyayari doon.
At dahil nga nagmula kami sa larangan ng karapatang pantao, mayroon din kaming bawat pagkakataon na
samantalahin ang anumang oportunidad na lumitaw sa Austria upang itaguyod ang pansin sa mga isyung ito.
Kapansin-pansin din na itinatadhana na ng batas sa Alemanya na nililimitahan ng pahintulot sa IGV ang pangunahing karapatan sa
pisikal na integridad, personal na kalayaan, pagkapribado ng korepondensiya, lihim ng koreo at
telekomunikasyon, at ang karapatan sa kalayaan ng paggalaw.
Kaya inaakala nila na mangyayari ito nang kusa, kahit na talagang kinakailangan ng mga awtoridad sa
Alemanya na ipatupad ang mga legal na akto ng WHO.
Oo. At hindi namin pinag-usapan ni Ginoong Brunner ito nang maaga.
Ngunit para sa akin, pagdating sa kung ano ang maaari nating gawin, palaging mahalaga na bumalik sa ideya ng dangal ng tao.
Maganda itong inilarawan na ang ideya ng dangal ng tao, bilang etos ng Batas Pundamental, ay nagmumula sa
kaisipan na ang tao ay nilikha ayon sa wangis ng Diyos, at samakatuwid ay hango sa Kristiyanismo.
Nagbubunsod ito ng halaga ng mga tao sa kanilang sarili.
At mula sa ideya ng Kaliwanagan, na nagsasabing ito ay tungkol sa paglabas ng tao mula sa
kanyang sariling ipinataw na hindi pagkahinog.
Kung wala ang etos na ito, wala sa ating sistemang legal ang gagana, at marahil halos wala rin sa ating buhay.
Kaya naman, talagang kailangan gawin ang lahat ng makakaya.
Sinabi ni Ginoong Sasek nang napakaganda: laging humingi ng tulong, turuan ang iba sa lipunan, ang mga tao sa paligid natin
sa pamamagitan ng mga gawaing pampulitika, mga demonstrasyon, mga polyeto, mga lektura, at anumang kinakailangan.
Sa pamamagitan ng malayang media, sa pamamagitan ng paglapit sa korporatibong media.
Kung patuloy kang susubok, maaaring may isa o dalawa na bukas ang isip.
At higit sa lahat, sa pamamagitan ng pagbibigay ng edukasyon sa mga pulitiko, dahil sila ay mga
tao pa rin na maaaring maging inosente lamang.
Inaakala kong marami ang hindi inosente.
Ngunit marahil ang mga hindi inaasahang backbencher ng mga may alam.
Pakiusap, pakiusap, ipaliwanag at hikayatin silang gumawa ng desisyon batay sa kanilang budhi.
At sa huli, patuloy na subukang pumunta sa hukuman hangga't maaari at ituro na nilalabag
dito ang mga pangunahing karapatang pantao.
At sa bawat kilos, kumbinsido pa nga ako na mahalaga rito ang bawat kaisipan mula sa HINDI, at ayaw natin ng ganitong mundo.
Tumatalakay tayo patungo sa bisyon ng isang mas mabuting mundo na may dangal at kalayaan ng tao.
Dahil dito, maraming salamat.
Maraming salamat, Beate Pfeil. Muling pinatalas ang aking palaso. Hindi pa ito tapos. Ang paghinga pagkatapos
ng Corona ay tapos na. Hindi iyon totoo. Narinig mo iyon.
Maaari ko lang ulitin ang lahat ng sinabi mo. Ituloy lang nang buong lakas ang edukasyon. Hangga't maaari, habang kaya pa natin.
Pagkatapos, titingnan natin kung ano ang susunod na mangyayari. Salamat sa pagsama sa amin. Sama-sama.
Ipagpatuloy ninyo ang pag-uugnay sa amin. Ipagpatuloy ninyo ang pag-uugnay sa inyong mga sarili.
Nawa'y dumating ang maraming solicitor, hukom, at iba't ibang uri ng tao upang patatagin ang harapang ito.
Salamat sa iyong kadalubhasaan. Kailangan namin ito. Salamat.