Нам не хапае стабільнасці, амаль не засталося ідэнтычнасці.
Што дае нам стабільнасць і сёння?
Так, злачыннасць — гэта сённяшняя рэальнасць.
Занадта шмат сэрцаў халодныя
Насамрэч, усе проста шукаюць мір.
Скажы мне, чаму ўсё яшчэ ідзе вайна?
Куды ні зірні – хоць і ёсць толькі прайграўшыя
Засыпаны глыбока ў снезе
І пануе занепакоенасць
Ці задумваецеся вы калі-небудзь, ці зможаце вы ўбачыць нас на небе?
Як я мог бы быць злым?
Або судзіць цябе
У кожнага свая гісторыя і мінулае
Так, гэта цемра
Неўзабаве стане справай мінулага
Паглядзі, усё вакол цябе квітнее на сонцы.
З усяго толькі што пачутага можна падумаць, што
што мы ў самым разгары халоднай, няўмольнай зімы.
Але ў нас ёсць мэта на гэтай зямлі:
Мы ўсе органы аднаго вялікага цела,
і калі мы навучымся жыць адпаведна,
Мы можам вызваліць сілу, што вяртае вясну.
Так, мы ўсе частка гэтага.
З вялікага цела
Разам як адно
Ніхто не хоча жыць без сэрца,
быць вухам ці ныркай
І тое ж самае з чалавецтвам.
Я буду і надалей верыць у цуды.
Пра каханне і давер
Тады мы разам пабудуем новы свет?
З месцаў, адкуль уцякаюць людзі,
Неўзабаве будзе рай
І тады ўсе заўважаюць, што вясна зноў прыйшла.
Як я мог бы быць злым?
Або судзіць цябе
У кожнага свая гісторыя і мінулае
Так, гэта цемра
Неўзабаве стане справай мінулага
Паглядзі, усё вакол цябе квітнее на сонцы.
Гэтая цемра...
...хутка стане справай мінулага
Усё цвіце
Як я мог бы быць злым?
Або судзіць цябе
У кожнага свая гісторыя і мінулае
Так, гэта цемра
Неўзабаве стане справай мінулага
Паглядзі, усё вакол цябе квітнее на сонцы.