«Невуцтва або адсутнасць ведаў — гэта бяссілле.»
Людзі бездапаможныя, таму што яны не разумеюць інфекцый або не разумеюць іх дастаткова
добра. І яны не могуць прагледзець хлусню.
«Праблема ў тым, што інфекцыйныя хваробы могуць быць неверагодна прыбытковымі, чаго большасць людзей не ўсведамляе».
Я сардэчна вітаю прафесара доктара Бхакдзі і доктара Кёнлейн у нашым інтэрв'ю на Kla.TV.
Мы вельмі рады вітаць вас зноў.
Абодва выступалі на антыцэнзурнай канферэнцыі па важных медыцынскіх тэмах.
І вы двое таксама былі першымі экспертамі, якія выступілі падчас каранавіруснага крызісу, калі ніхто з нас
па-сапраўднаму не мог зразумець, што адбывалася вакол.
Затым яны з'явіліся на Kla.TV 15 і 30 сакавіка 2020 года – у паказаных праграмах , пасля чаго адбыліся далейшыя інтэрв'ю.
Для гледачоў, якія яшчэ не ведаюць вас: доктар Кёнлейн, вы спецыяліст па ўнутраных хваробах і
спартыўнай медыцыне і на працягу дзесяцігоддзяў працавалі тэрапеўтам у сваёй прыватнай практыцы.
Прафесар, доктар Бхакдзі, вы на працягу дзесяцігоддзяў рыхтавалі студэнтаў-медыкаў у якасці прафесара і
загадчыка Інстытута медыцынскай мікрабіялогіі і гігіены ў Майнцкім універсітэце імя Іагана Гутэнберга.
Вы былі галоўным рэдактарам медыцынскага часопіса «Медыцынская мікрабіялогія і імуналогія» і атрымалі
незлічоныя ўзнагароды за свае даследаванні, тым самым узбагаціўшы наша базавае разуменне імуннай сістэмы.
Вы і ваша жонка (праф. Бакдзі) разам з доктарам Райсам апублікавалі новую кнігу пад назвай «Разуменне інфекцыі –
замест таго, каб яе баяцца. Міфы, ілюзіі і рэальнасць».
Маё першае пытанне: прафесар Бхакдзі, што заахвоціла вас напісаць гэтую кнігу?
Ну, я выпусціў кнігу разам з жонкай дзесяць гадоў таму.
Яго называлі «Прывід інфекцый. Міфы, ілюзіі і рэальнасць».
І мы тады напісалі кнігу, бо я выйшаў на пенсію, і мая жонка сказала мне:
Вам варта запісаць свае лекцыі для шырокай публікі.
Усё, што людзі ў гэтай краіне хочуць і павінны ведаць пра інфекцыі.
«А менавіта: рэальнасць, а потым — паказ таго, што не з'яўляецца рэальнасцю, а менавіта міфаў». І менавіта гэта я і зрабіў.
І гэтая кніга была на рынку дзесяць гадоў.
Яно не вельмі добра разышлося, але гэта не страшна.
Але там я даў агляд усіх важных інфекцыйных захворванняў у гэтай краіне. Як іх прадухіліць.
Чаму некаторыя бактэрыі і вірусы небяспечныя? Чаму іншыя не небяспечныя?
Як яны нас хварэюць? І як мы можам гэта прадухіліць?
І гэта неабходна ўключала разгляд тэмы вакцынацыі.
Каб пытанне з вакцынацыяй было канчаткова вырашана для ўсіх.
Потым прыйшоў COVID-19. І, каб не зацягваць:
Праз пяць гадоў пасля пачатку COVID-19 я зразумеў, што тое, што мы напісалі ў першай кнізе, трэба перагледзець.
І тэрмінова. Бо, відавочна, я там не перадаў ніякай сапраўды грунтоўнай веды.
Я памыляўся. Таму што я не дастаткова адукаваны.
Я выкладаў гэты прадмет больш за 20 гадоў.
І тады я зразумеў, што былі фундаментальныя рэчы, якіх я не ўсведамляў, рэчы, што былі няправільнымі.
І ведаеш, мая маці была маёй першай настаўніцай.
Яна была дактарам. І яна сказала мне, калі я быў маленькі, — я зразумеў, што хачу быць дактарам.
Яна сказала: «Ты станеш доктарам. Памятай, доктар не павінен нічога баяцца. Нічога».
Толькі адно, а менавіта тое, што ён робіць памылку.
Сказаць нешта няправільнае ў сувязі з медыцынскім лячэннем.
І калі вы гэта зробіце, вы павінны пераканацца, што вы гэта выправіце.
І таму я сказаў сваёй жонцы, што мы павінны перавыдаць гэтую кнігу.
І нам трэба ўнесці паляпшэнні, каб ён забяспечваў належны ўзровень ведаў.
І ў той час мы былі з ім, Клаўсам (д-р Кёнлейн), блізкімі сябрамі.
І я сказаў, што тут ёсць чалавек, які дзесяцігоддзі таму выказаў свой скепсіс наконт гэтай тэмы, і вось ён тут.
І ён заўсёды меў рацыю. Няўжо нам не варта спытаць у яго, ці не хоча ён далучыцца да нас?
І вось што адбылося. І ён сказаў: «Так, вядома!»
І таму ён з'яўляецца трэцім аўтарам новай кнігі, якая была апублікавана назаўтра.
Як урач-тэрапеўт, я не вельмі займаўся вакцынацыямі.
Я па-сапраўднаму не пачаў задумвацца пра вакцынацыю, пакуль у нас не нарадзіліся дзеці.
І маёй першай дачцэ павінны былі зрабіць вакцынацыю БЦЖ адразу пасля нараджэння.
І тады я інтуітыўна сказаў: «Мы не хочам гэтага рабіць зараз».
Я сапраўды не лічу, што сухоты ўяўляюць пагрозу для маёй дачкі.
У той час я не ведаў, што існавала даследаванне па вакцынацыі БЦЖ, у якім фактычна правялі
плацэба-кантраляванае выпрабаванне для тэсціравання гэтай вакцыны, што з'яўляецца рэдкасцю ў галіне вакцынацыі.
Гэта было ў Індыі, дзе вялікую колькасць насельніцтва вакцынавалі, а вялікую колькасць пакінулі невакцынаванай.
І вынікам сапраўды стала тое, што ва ўспрымальным да туберкулёзу насельніцтве, якое атрымала БЦЖ-вакцыну, было больш выпадкаў
інфекцыі, выкліканай гэтай вакцынай, чым ва ўспрымальным да туберкулёзу насельніцтве, якое не атрымлівала БЦЖ-вакцыну.
Затым гэта было шырока апублікавана ў часопісе «The Lancet» пад загалоўкам «Дрэнныя навіны з Індыі».
І я лічу, што пасля гэтай публікацыі спатрэбілася яшчэ 13 гадоў, перш чым нямецкія педыятры
былі гатовыя спыніць выкарыстанне гэтай вакцыны.
А мая першая дачка яшчэ павінна была нарадзіцца.
Падчас другога я стаў больш крытычным, таму спытаў: а як наконт вакцынацыі БЦЖ?
Прыйшоў даволі абураны адказ: «Не, мы гэтага даўно не рабілі».
Вельмі добра. Давайце зрабім крок назад.
Стагоддзямі хваробы і інфекцыі былі прывідамі чалавецтва.
Былі эпідэміі: чума, халера і сухоты былі асноўнымі прычынамі смерці.
Потым, на пачатку XX стагоддзя, гэтыя хваробы раптам пачалі рэзка змяншацца.
А сёння вадзіць аўтамабіль небяспечней, чым, напрыклад, захварэць на воспу ці нават на жахлівы тэтанус.
Але страх перад інфекцыйнымі хваробамі застаецца нязменным, як мы бачылі падчас пандэміі каранавіруса.
Ці не маглі б вы расказаць нам, чаму так адбываецца?
Што ж, праблема ў тым, што інфекцыйныя хваробы, пра што большасць людзей не здагадваецца, могуць быць
неверагодна прыбытковымі і прыносіць вар'яцкія прыбыткі.
З інфекцыйнымі хваробамі заўсёды звязана вымярэнне антыцел, лабараторныя даследаванні і, у
наш час, выкарыстанне супрацьвірусных прэпаратаў.
І менавіта гэтая тэма, па сутнасці, і вывела мяне на сцэну.
У той час праблема СНІДу здавалася такой небяспечнай з-за масавага пералячэння.
Насамрэч, тады гэта было проста катастрафічным правалам для АКТ.
Праблемай быў гэты супрацьвірусны прэпарат, які з'явіўся на рынку ў перадазіроўцы, а не сама праблема СНІДу.
Насамрэч гэта было выклікана толькі невялікімі коламі.
Але пытанне СНІДу, як я ўжо казаў, было перш за ўсё катастрофай АКТ.
І паколькі гэта ўжо не так, усё супакоілася.
Але тады ў ЦКЗ, органаў па кантролі хвароб, скончыліся хваробы.
І СНІД быў, так бы мовіць, паратункам.
Пасля поліяміэліту і вялікай хваробы вакцыны больш не засталося.
Потым была «легіянерова пнеўманія» , якую раздзьмулі да пандэміі, якой яна таксама не была.
Гэта былі проста купка старых, даволі нездаровых легіянераў, якія сабраліся разам, гулялі, шмат пілі і курылі.
А потым некалькі з іх захварэлі на пнеўманію.
Але потым з'явіўся ЦКЗ, які выявіў раней невядомую бактэрыю, лагічна назваў яе «Легіянела пнеўмафіла» і абвясціў
вінаватай у захворванні на легіянелёз, хоць сапраўднай прычынай былі проста аслабленыя імунныя сістэмы пацярпелых.
І ў гэтым, уласна, і заключаецца праблема інфекцыйных захворванняў: яны не могуць насамрэч нашкодзіць
нам, пакуль наша імунная сістэма працуе належным чынам.
А калі яна аслабее, можа здарыцца нешта падобнае.
Тады вы можаце падхапіць інфекцыю.
А ў выпадку СНІДу ў прыватнасці, калі злоўжываць наркотыкамі, то можна захварэць на так званыя апартуністычныя інфекцыі.
Гэта хваробы, якімі вы захворваеце толькі тады, калі ваш імунітэт зведзены да мінімуму.
Так, я хацеў бы дадаць нешта да гэтага.
Праблема ў тым, што асноўныя эпідэміі былі выкліканы патагенамі, якія вельмі лёгка распаўсюджваліся.
Прынцыпова, былі толькі два спосабы зрабіць гэта: альбо вадой, альбо паветрам.
Гэта азначае, што пры паветраным шляху перадачы ён перадаецца ад чалавека да чалавека праз кашаль і чханне.
Калі панавала чума, хворыя кашлялі на іншых, і бактэрыі распаўсюджваліся сярод іх паветрам.
Механізмы і шляхі перадачы большасці сапраўды важных інфекцыйных захворванняў цяпер вядомыя.
Вядома, што ваду трэба ачышчаць, і таму больш няма халеры. Больш няма халеры.
Вядома, што калі хтосьці кашляе і хварэе на чуму, таму чалавеку, на якога закашлялі, неабходна даць антыбіётыкі.
У любым выпадку чумы ўжо больш няма, бо мы ведаем, як яна перадаецца, а менавіта праз
пацукоў і блох, і дзе няма пацукоў, там няма і чумы.
Дзе ёсць чума і антыбіётыкі, чуму немагчыма перадаць.
Аднак гэта азначае, што, паколькі метады вядомыя, можна ведаць, як нешта прадухіліць.
І гэтая прафілактыка не заўсёды ўключае вакцынацыю, а толькі ў вельмі рэдкіх выпадках.
Я хацеў бы ўдакладніць адно:
Гэта не значыць, што, напрыклад, таму што тут столбняк стаў такім рэдкім, ён ужо не небяспечны.
Тэтанус сёння такі ж небяспечны, як і 100 гадоў таму.
Таксама небяспечна. І калі гэта адбываецца, людзі знаходзяцца ў небяспецы.
Так, цяпер я пераходжу да вельмі важнай тэмы, а менавіта вакцынацыі. Чаму нам давялося так шмат пераглядаць?
Бо я зразумеў, што тры слупы, на якіх павінна грунтавацца рэкамендацыя па вакцынацыі, — перад тым,
як яна робіцца, — гэта: перш за ўсё, неабходнасць.
Калі вакцынацыя сапраўды неабходная? Калі хвароба сапраўды пагражае жыццю.
Калі хвароба не небяспечная для жыцця, няма неабходнасці вакцынавацца. І тады трэба пакінуць усё як ёсць.
Адзін слуп не павінен адсутнічаць. Другі слуп — эфектыўнасць.
Эфектыўнасць азначае, што колькасць цяжка хворых і памерлых павінна быць значна зменшана.
Цяпер уявіце, што ў нас ёсць інфекцыя, якая не выклікае ніякай смяротнасці.
Або настолькі мала, што ніякага змяншэння ўвогуле немагчыма дасягнуць.
Напрыклад – дарэчы, корь – вельмі добры прыклад – людзі, якія ў мінулым памерлі ад кору, паміралі па
тых жа прычынах, па якіх паміралі людзі з грыпам.
Яны заразіліся бактэрыямі. Менавіта бактэрыяльная суперінфекцыя забіла людзей.
Але сёння гэтая бактэрыяльная суперінфекцыя можа быць вельмі эфектыўна вылечана.
Вось чаму, у прынцыпе, ад краснухі не паміраюць людзі з добрым медыцынскім абслугоўваннем і
здаровыя людзі з нармальнай імуннай сістэмай.
Вось чаму немагчыма вымераць перавагі.
А дзе няма карысці, там толькі рызыка.
І пры вакцынацыі заўсёды ёсць рызыка. Заўсёды.
Таму што, як сказаў Клаус, гэтыя вакцыны — гэта не адна рэчыва, а заўсёды кактэйль з рэчываў, і гэты
кактэйль заўсёды ўтрымлівае патэнцыйна небяспечныя рэчывы.
І кожны, хто гэта адмаўляе, павінен, у прынцыпе, быць неадкладна дэлегітымаваны .
Яму не дазваляецца даваць парады або рабіць рэкамендацыі па вакцынацыі.
Таму што, калі няма карысці, а я маю на ўвазе, калі карысць роўная нулю, то з каранавірусам, як мы ведаем сёння і як
было ўстаноўлена, рызыка смерці для людзей ва ўзросце да 65 гадоў практычна роўная нулю. Практычна роўная нулю.
Калі карысць роўная нулю, тады любы рызыка, няхай гэта будзе адзінкавы выпадак на мільён ці
на трыльён, дзелены на нуль, роўны бясконцаму.
Я тай. Так, я навучыўся гэтаму ў школе.
Усё, дзеленае на нуль, бясконцае.
Тады суадносіны рызыкі і карысці бясконцыя. І гэта непрымальна.
Так. Эфектыўнасць павінна быць прадэманстравана, і, як сказаў Клаус, а таксама як мы тлумачылі ў кнізе, эфектыўнасць
можна прадэманстраваць толькі тады, калі ў вас ёсць даныя пра колькасць смерцяў сярод вакцынаваных і невакцынаваных.
І такіх лічбаў не існуе для ніводнай вакцынацыі ў свеце – для ніводнай.
Цяпер вернемся да пытання прапарцыйнасці.
Тут няма тэтанусу. Але я магу сказаць вам, што ў Трэцім свеце, у Афрыцы, у Тайландзе тэтанус ёсць.
І я быў у Тайландзе на клініцы ад тэтанусу, і бачыў, як людзі пакутліва паміралі ад тэтанусу.
Другое захворванне, пры якім вакцынацыя патэнцыйна можа быць карыснай, — гэта шаленства.
І я кажу гэта, таму што павінна быць зразумела, што ён, я і мая жонка не тут як праціўнікі вакцынацыі.
Мы не антывакцыяністы, але мы кажам, што вакцынацыя сапраўды мае сэнс, калі ў ёй ёсць патрэба, таму што паказчыкі
смяротнасці неверагодна высокія – пры тэтанусе больш за 50 працэнтаў, кожны другі чалавек, які захварэў на тэтан, памрэ.
Бешенства сёння практычна на 100 працэнтаў смяротнае. Гэта азначае, што любы, хто заразіўся на
бешенства, памрэ, калі нічога не рабіць, і лячэння не існуе.
Насамрэч, вакцынацыя тут даступная для абодвух. І гэтая вакцынацыя эфектыўная.
І вось гэта мы і распавядаем, і тлумачым у нашай кнізе.
Каб усім было зразумела, калі вакцынацыя мэтазгодная – так.
І не проста так, а мы шчыра рэкамендуем гэта, бо гэта можа выратаваць жыцці — і, дарэчы, павінна.
Калі доктар не ведае, што ад тэтану можна вакцынавацца, і, перш за ўсё, як гэта рабіць.
І тут, як тлумачыцца ў кнізе, існуе не толькі вакцынацыя, якую праводзяць тут, з вакцынай, што стымулюе ўтварэнне антыцел.
Існуе таксама так званая пасіўная вакцынацыя. Яна заключаецца ва ўвядзенні гатовых антыцелаў ад вакцынаваных людзей.
І гэтыя антыцелы даступныя для стафілакакавай інфекцыі, тэтанусу і шаленства. І яны дзейнічаюць, яны сапраўды дзейнічаюць!
І насамрэч у іх няма сур'ёзных пабочных эфектаў, таму што яны чыстыя.
Гэта чыстыя антыцелы, без дабавак.
Такім чынам, я хацеў бы абсалютна дакладна сказаць, што я не супраць вакцынацыі, але я кажу, што
суадносіны рызыкі і карысці павінны быць правільнымі.
Вы прысвяцілі сем раздзелаў сваёй кнігі тэме вакцынацыі, якая ў цэлым лічыцца найвялікшым
дасягненнем і самай магутнай зброяй супраць інфекцый.
Вы ўжо закраналі гэта. А прыхільнікі вакцынацыі будуць сцвярджаць, што ўсе інфекцыйныя захворванні ідуць на змяншэнне.
Хіба гэта не доказ таго, што вакцынацыя эфектыўная?
Так, гэта важны момант, які я таксама хацеў закрануць.
Разглядаючы тэму вакцынацыі, я наткнуўся на кнігу спадара Бухвальда, якая мае простую і
запамінальную назву «Вакцынацыя – бізнес на страху».
І Бухвальд зрабіў тут вельмі простую і вельмі запамінальную працу.
Ён наносіў на дыяграму ўсе даступныя статыстычныя даныя Федэральнага статыстычнага ўпраўлення аб інфекцыйных
захворваннях, а потым заўсёды пазначаў зверху дату вакцынацыі.
І тады для кожнай інфекцыйнай хваробы стала відавочна, што рэзкі спад захворванняў заўсёды
назіраўся значна да ўвядзення масавай вакцынацыі.
Гэта настойліва сведчыць пра тое, што зніжэнне колькасці інфекцыйных захворванняў
абумоўлена не ўплывам вакцынацыі, а іншымі мерамі.
І гэта проста лепшы лад жыцця, які мы маем у пасляваенны перыяд.
Вы таксама можаце вельмі выразна ўбачыць, як туберкулёз распаўсюджваўся і змяншаўся падчас ваенных гадоў.
Такім чынам, гэта звязана з тым, што людзі галадалі, мерзлі і жылі ў дрэнных умовах, што
спрыяла распаўсюджванню інфекцыйных хвароб.
Жыццёвыя ўмовы былі вырашальнымі, жыццёвыя ўмовы.
Так.
А фармацэўтычная прамысловасць кажа адваротнае. Яна кажа, што ў нас такая спрыяльная сітуацыя, таму што мы вакцынуем.
Але статыстычныя даныя відавочна гэта абвяргаюць, і таму гэты довад, які заўсёды выкарыстоўваецца іншага бокам, што
антываксальнікі або крытыкі вакцын з'яўляюцца антысацыяльнымі пасажырамі-дармаедамі, насамрэч з'яўляецца неабгрунтаваным.
Найперш, мы ўжо бачылі на прыкладзе вакцынацыі ад каранавіруса, што аховы іншых зусім не было, таму гэты лозунг,
якім увесь час падкідвалі, цалкам не мае пад сабой падстаў.
Мэта вакцынацыі — выпрацаваць антыцелы.
Гэта павінна быць доказам таго, што вакцынацыя прайшла паспяхова.
Гэта тое, што кажуць людзі.
Так, ці гэта нават вырашальны момант, калі гаворка ідзе пра імунную абарону?
Не, вядома, наіўна казаць, што ўсё заснавана на антыцелах.
Што такое антыцелы? Як яны працуюць? І як увогуле працуе імунная сістэма?
Ніхто не ведае, бо гэта амаль ніколі не выкладаецца ў медыцыне.
Лекары становяцца лекарамі, не атрымаўшы базавых ведаў па імуналогіі.
Паколькі я выкладаў гэты прадмет ад А да Я больш за 20 гадоў, студэнты ў Майнцы сапраўды павінны былі ведаць страшэнна
шмат, інакш яны б не здалі экзамен. Яны гэта таксама ведалі.
Не, існуюць розныя галіны і слупы імуннай сістэмы, і мы ўсе іх растлумачылі.
Іх няшмат, але іх трэба ведаць.
Спачатку гэта антыцелы, а потым клеткі, лімфацыты .
І, груба кажучы, антыцелы могуць быць эфектыўнымі толькі супраць таксінаў, таму што таксіны малыя, а антыцелы таксама
малыя, і яны могуць перахапіць таксіны, калі тыя прысутнічаюць.
А менавіта таксіны, якія знаходзяцца ў крыві, бо антыцелы галоўным чынам знаходзяцца ў крыві.
Таму ён дзейнічае толькі ў тым выпадку, калі таксін пераносіцца праз крыватоў.
Напрыклад, таксін, які выпрацоўваецца бактэрыяй столбняку.
І менавіта там антыцелы могуць злавіць і спыніць, а гэта значыць, што яны могуць спыніцца і не прайсці далей.
У адваротным выпадку антыцелы могуць спыніць вірусы толькі калі яны прысутнічаюць у крыві.
Аднак большасць вірусаў трапляе ў арганізм праз нос, дыхальныя шляхі або кішэчнік.
І таму вакцынацыя не дае магчымасці сапраўды абараніць слізістую лёгкіх, бронхі, самі лёгкія ці нават страўнікава-кішачны тракт.
Вось чаму, як я казаў пяць гадоў таму, сябры, зусім бессэнсоўна спрабаваць вакцынавацца ад дыхальнага патагену, калі антыцелы
выпрацоўваюцца ў крыві, бо яны знаходзяцца не з той бок сцяны.
Яго не спыніць, і цяпер мы ведаем, што гэта так.
Што гэтая вакцынацыя ніколі не магла прадухіліць інфекцыю.
Так. Вакцынацыя супраць краснухі, уведзеная Енсам Спаннам, зараз зноў абмяркоўваецца.
І там, здаецца, антыцелы не робяць значнага ўнёску ў абарону.
Так, мы таксама згадвалі гэта ў кнізе. Гэта вядома ўжо 50 гадоў.
Ёсць людзі, якія зусім не могуць выпрацоўваць антыцелы. Гэта генетычны дэфект.
І было вядома, што гэтыя людзі нармальна захворваюць на воспу і заўсёды нармальна выздараўліваюць, як і ўсе астатнія.
Яны не паміраюць. І не хварэюць больш цяжка. Ні ў якім разе.
І гэта доказ, ясная прыкмета таго, што менавіта лімфацыты, белыя крывяныя цельцы, адказваюць за барацьбу з віруснымі інфекцыямі.
Так, і гэтыя белыя крывяныя цельцы не вымяраюцца. Вы разумееце? З-за вакцынацыі.
Таму што гэта занадта складана, і, да таго ж, гэта нічога не дасць, бо яны заўсёды там. Гэта яшчэ адно, што мы ім кажам.
Што тычыцца вірусаў, гэтыя белыя крывяныя цельцы не адказваюць за асобны вірус, а хутчэй
распазнаюць тып віруса і адначасова ўсё сямейства.
І таму мы абаронены. Чым часцей мы сутыкаемся з рознымі вірусамі ў дзяцінстве, тым шырэйшая наша абарона.
Вось чаму ўсё гэтае глупства наконт прафілактыкі вірусных захворванняў у дзяцей павінна спыніцца.
А чаму, на вашу думку, гэтая абавязковая вакцынацыя была ўведзена менавіта супраць краснухі?
Я не ведаю. Я падазраю, што гэта быў тэст, каб паглядзець, як насельніцтва адрэагуе на абавязковае вакцынаванне.
Бо пазней таксама абмяркоўвалася абавязковая вакцынацыя супраць каранавіруса.
Гэта ўжо было запланавана.
Магчыма, гэта ўжо было запланавана. Гэта быў своеасаблівы «прабег» з патрабаваннем вакцынацыі
супраць краснухі, якая зусім не была неабходнай.
Такім чынам, як я ўжо казаў, як ужо казаў Сучарыт, у той час не было смяротных выпадкаў ад краснухі.
Паказчыкі інфекцыі таксама былі адвольна нізкімі.
Таму незразумела было, чаму менавіта краснуху з усіх хвароб раптам зрабілі абавязковай. Або гэта не мела ніякага сэнсу.
Так, у гэтым сэнсе гэты закон — сапраўдны гол у свае вароты, бо ў выніку некампетэнтныя эксперты робяць самыя розныя рэчы...
Прабачце, што такое некампетэнтныя эксперты?
Хто называе сябе экспертамі.
Не, не, не. Яны самі сабе тытулаў не прысвойваюць, іх запрашаюць і прызначаюць экспертамі, так.
За ўсім гэтым стаіць план. І гэты план насамрэч спланаваны.
Планавальнікі не ў гэтай краіне; яны дзесьці далёка на захадзе.
Але гэтае планаванне вялося 10 гадоў, 25 гадоў — планаванне гэтага ўспышкі каранавіруса.
Кніга Пола Шрэера павінна быць абавязковай для чытання. Для ўсіх журналістаў. Для ўсіх.
І таксама для палітычных амбіцыйных аматараў. Усё было спланавана.
І цалкам зразумела, што ў 2019 годзе гэты каранавірусны крызіс ужо быў амаль цалкам спланаваны.
У кастрычніку 2019 года была сімуляцыйная гульня. І, вядома, там быў вірус.
Таму што вірус паходзіць з лабараторыі, як мы цяпер ведаем .
Кожнага, хто гэтага не ведае, абавязкова трэба зачыніць у бібліятэцы і даць яму абавязковую чытанку.
Таму што ўсё было спланавана. У Moderna ўжо ў 2019 годзе было даступна 100 000 доз вакцыны.
І яны сказалі: «Людзі, у наступным годзе ў нас будзе мільярд доз. Мы зможам гэта зрабіць».
Паведамленне было ў тым, што быў выпушчаны вірус, супраць якога ў чалавецтва не было імуннай сістэмы.
Так. Але гэта ж лухта, ці не так? Няўжо мы цалкам на ласцы патагену.
Так, таму мы носім маскі і захоўваем дыстанцыю.
Гэта былі адзіныя рэчы, якія маглі нас абараніць, — што было поўнай лухтой.
Мы ўбачылі, што імунітэт быў выдатным.
Яны не ведалі, што імунітэт да каранавірусаў заўсёды шырокі. Таму што каранавірусы паўсюль.
А калі дзіця пачынае хадзіць у дзіцячы садок, то на працягу першага года яно хварэе кожныя некалькі месяцаў.
Гэта ў асноўным каранавірусы. І імунная сістэма трэніруецца з кожнай інфекцыяй, становіцца ўсё мацнейшай і мацнейшай.
Я сутыкнуўся з пандэміяй каранавіруса ў сваёй практыцы.
Я таксама хацеў гэта адчуць, і яно прыйшло з тэстам.
У той момант, як тэст стаў даступным, пачалася паніка.
Людзі ўвальваліся ў прыёмную, задыхаючыся – але з імі ўсё было ў парадку.
У іх выявілі каранавірус, і яны адчувалі, што не могуць дыхаць.
Мне проста трэба было паразмаўляць з імі крыху і даць ім зразумець, што ў іх дастаткова прасторы для манеўру.
Яны проста заікталіся. А потым гэта зноў сціхла.
Таксама былі пацыенты, якія мелі станоўчы тэст на каранавірус. Але тэст гэта схаваў.
А потым я дазволіў сабе прыгледзецца бліжэй, каб даведацца, што з імі насамрэч не так.
Аказалася, што ім сапраўды было цяжка дыхаць.
У аднаго была хламідыйная пнеўманія , у другога — тромбаэмбалія лёгачнай артэрыі.
У трэцяга быў гэты хвароба папугая, якая патрабавала картэзону.
Былі вельмі розныя прычыны. Але ўсе яны, так бы мовіць, былі зведзеныя да агульнага знаменацеля — тэсту на каранавірус.
Памылкова дыягнаставана.
Так, памылкова дыягнаставаны. Той, у каго была хламідыйная пнеўманія, безумоўна, не быў бы вельмі задаволены каortisonaм.
У выпадку эндагеннага алергічнага альвеаліту каortisон быў правільным лячэннем.
Але дыферэнцыяльны дыягназ цалкам ігнаруецца.
Так, было вельмі прыемна бачыць у інтэрв'ю з пульмонолагам , які апісваў прагрэсаванне хваробы, а потым сам ёю захварэў.
І спадарыня Майшбергер сказала нам: «Вы так шмат ахвяравалі, а потым атрымалі гэта самі. Раскажыце нам пра гэта».
А потым ён апісаў класічнае развіццё пнеўмакакавай пнеўманіі і зрабіў выснову, што тое, што ён перажыў,
было вельмі нетыповым выпадкам каранавіруснай пнеўманіі.
Яны ў той час былі настолькі асляпленыя, што засяродзіліся толькі на гэтым тэсце на каранавірус і казалі, што ён вырашыць усё.
Грып знік у той жа перыяд.
Насамрэч, гэтага фактычна не засталося, бо ніхто ўжо не робіць аналіз на грып.
Потым я патэлефанаваў свайму лабаранту і спытаў у яго: «Скажыце, ці хто-небудзь яшчэ робіць аналіз на грып?»
Ён кажа: «Не, толькі ты часам». Такім чынам, гэта вельмі відавочная тэставая прадузятасць .
Без гэтага аналізу мы б не заўважылі хваробу. Я таксама спытаў некалькіх калег:
Скажы, ты думаеш, мы б заўважылі што-небудзь, калі б не прайшлі тэст?
Прафесар Алерсбергер з Аўстрыі сказаў і пагадзіўся са мной: «Не, мы б, безумоўна, нічога не заўважылі.»
Але мае калегі сказалі: «Так, ты бачыў усіх мёртвых».
І тады я адчуў сябе зусім неспакойна. «Ці было ў вашай практыцы шмат смерцяў?»
Не, у мяне няма такіх выпадкаў, але вы бачылі фотаздымкі з Бергама?
Усё зводзілася да выяў з Бергама.
Гэта распаўсюдзіла страх і зрабіла людзей паслухмянымі.
Але цяпер, напрыклад, Том Лаўзен пайшоў туды і палічыў загінулых, бо загінулыя сапраўды там былі.
Дык што, на вашу думку, была прычына? Чаму людзі загінулі?
Так, я задумаўся — праблемы СНІДу і пералячэнне абудзілі ўвагу, і я, натуральна, адразу ж
задумаўся: як яны лячылі пацыентаў з каранавірусам?
І я адразу ж знайшоў тое, што шукаў. У Кітаі пацыентаў лячылі картэзонам, стэроідамі і супрацьвіруснымі прэпаратамі.
Не зарэкамендавала сябе, — было напісана проста над гэтым.
Калі я чую, што нешта сябе не апраўдала, я ўважліва прыслухоўваюся. Звычайна гэта азначае, што яно прынесла шкоду.
І я скарыстаўся гэтым як магчымасцю напісаць ліст у рэдакцыю нашага нямецкага медыцынскага часопіса ў адказ на
артыкул пад назвай: «Каранавірус дагэтуль не лячыцца».
І тады я напісаў: «У святле гэтай заявы мне цікава, якія ж, відавочна, наркотыкі
выкарыстоўваюцца для лячэння без аніякіх выпрабаванняў».
І ўсе гэтыя падрыхтоўкі былі больш-менш моцнымі імунасупрэсіўнымі .
А ў выпадку клінічнай карціны, падобнай да грыпу, ці калі гэта быў часткова грып, я, верагодна, не стаў бы ўжываць ніводную з гэтых
рэчываў, бо яны, безумоўна, не спрыяюць працэсу выздараўлення.
І яны сапраўды апублікавалі ліст. Але тэкст, нягледзячы ні на што, працягваўся.
І тады з'явіліся тыя даследаванні СААЗ ад 1 красавіка, якія насамрэч паказалі значнае перавышэнне смяротнасці.
І гэта было з-за рэчыва, якое яно ўтрымлівала, — гідраксыхларахіну, які, безумоўна, даволі карысны ў невялікіх
дозах і таксама можа быць даволі эфектыўным пры лячэнні вірусных інфекцый, бо ён у пэўнай ступені здымае боль у канечнасцях.
Але ў яго вельмі вузкі тэрапеўтычны дыяпазон, і там яго рэкамендавалі ў абсалютна смяротных дозах, якія
выклікалі сардэчную арытмію, нават жалудачкавую фібрыляцыю.
Гэта, вядома, было заўважана даволі хутка і неадкладна спынена, таму быў толькі адзін пік — іншымі словамі, крывая рэзка ўзляцела
вертыкальна праз 14 дзён пасля пачатку гэтых даследаванняў.
Такім чынам, вы маглі б накіраваць туды пракурораў і запытаць медыцынскія запісы пацыентаў, якія лячыліся 1 красавіка.
Яны, безумоўна, знайшлі б тое, што шукалі, дзе б ні адбывалася гэтая залішняя смяротнасць.
Гэта былі Лондан, Парыж, буйныя гарады, буйныя сталіцы, дзе знаходзіліся буйныя ўніверсітэцкія бальніцы, і Мадрыд.
І так, Нью-Ёрк таксама, але гэта не пасавала да Еўропы.
Але гэта, вядома, ужо рабілі ў даследаваннях СААЗ, і, безумоўна, таксама ў Новай Зеландыі і Аўстраліі.
Але гэтая залішняя смяротнасць, натуральна, выклікала страх.
Ніхто не верыць, што пацыенты паміраюць з-за лячэння; натуральна, яны лічаць, што паміраюць з-за гэтай цяжкай хваробы.
І таму каранавірус раптам набыў рэпутацыю, быццам ён у дзесяць разоў больш небяспечны за грып.
Так. Так, у нас на Kla.TV ёсць вельмі цікавая праграма пра гэта дзе вы можаце ўбачыць гэтых людзей, якія, напрыклад,
лячыліся ў Італіі, атрымалі цалкам няправільную тэрапію, масава паміралі, і што амаль ніхто не выйшаў з бальніцы жывым .
Так, а потым узнікла праблема з эпідэміялагічнымі рэкамендацыямі па гігіене, згодна з
якімі пацыентаў мэтазгодна было інтубаваць .
І рэмдэсівір.
І рэмдэсівір, вельмі таксічны супрацьвірусны прэпарат, які, відавочна, вырабляецца па
ліцэнзіі ў Бергама — як выявіў Том Лаўзен.
Такім чынам, адстані ад вытворцы да дома састарэлых былі невялікімі.
Такім чынам, пацыенты там, верагодна, усе былі забяспечаны рэмдэсівірам.
Не тое каб забіты...
У любым выпадку, гэта не спрыяла выздараўленню.
Акрамя SARS-CoV-2, які ўжо доўга абмяркоўваўся і з якім многія нашы гледачы знаёмыя.
Аднак існуюць і іншыя захворванні, дзе дыягназ не такі дакладны.
Вы пішаце... У вашай кнізе ёсць добры раздзел пра гепатыт С. Ці можаце вы расказаць нам пра гэта крыху больш?
Так, гепатыт С, так бы мовіць, «падсеў» на ВІЧ.
Я павінен коратка растлумачыць эксперымент на жывёлах, які адбыўся.
Існаваў гепатыт не-А і не-Б, які быў посттрансфузійным гепатытам і насамрэч не быў заразным, але ўзнікаў пасля пералівання крыві.
Такім чынам, гэта таксама мог быць імуналагічны эфект, таму пацыенты часова пажаўцелі.
Але вірусолагі ўжо працавалі і падумалі, што гэта таксама можа быць вірус, які яшчэ не быў адкрыты.
Затым яны шукалі яго, уводзячы малпам кроў ад пацыентаў з гепатытам не-А/не-Б і
трымаючы кантрольную жывёлу ў асобным пакоі.
Вось такая была эксперыментальная ўстаноўка. Такім чынам, насамрэч, яны павінны былі ўвесці
аднолькавай колькасці малпаў кроў здаровага чалавека, каб выключыць гэтыя імуналагічныя эфекты.
Ну, гэтыя пералітыя малпы не захварэлі.
У іх часова былі злёгку павышаныя печаньныя ферменты, пасля чаго іх забілі.
І з печанню ўсё было ў парадку, яны нічога не знайшлі.
Але потым на рынак прыйшлі гэтыя ПЛР-метады высокай раздзяляльнасці, і з іх дапамогай яны знайшлі некаторыя
фрагменты, якія, здавалася, не належалі генетычнаму коду выпрабаванай жывёлы, і зрабілі выснову,
што гэта мог быць вірус, які жывёлы ўтрымлівалі.
А потым супраць яго быў распрацаваны антыцела, антыцела да ВГС.
А потым гэта стала камерцыйна прывабным. Выйшла так, што ў кітайскага імператара быў
гепатыт, таму яго прасоўвалі і прадавалі.
Яны стварылі антыген. Таму яны ўзялі гэтыя фрагменты генаў у якасці шаблона для бялку, для чарцяжа антыгену.
І яны выкарыстоўвалі антыген, каб індукаваць антыцелы ў іншых жывёл.
А потым яны распрацавалі тэст для выяўлення гэтых антыцелаў у людзей. Гэта тэст на выяўленне гэтых антыцелаў.
Аднак выяўленне антыцелаў накіравана на будаўнічы блок, які быў створаны ў адпаведнасці з гіпатэтычнай схемай.
А потым яны хадзілі з гэтым тэстам і даследавалі людзей, каб вызначыць, у каго былі супраць яго антыцелы.
І ў кожнага, у каго гэта ёсць, гепатыт С. Такая была вызначэнне, ці не так?
Нават калі яны не праяўляюць ніякіх клінічных сімптомаў, такіх як абяскольванне?
Так, у нас ужо быў гэты інкубацыйны перыяд СНІДу, калі ў нас таксама былі здаровыя
пацыенты, якія мелі станоўчы вынік на антыцелы.
Ім казалі, што вы памрэце праз год – потым перыяд інкубацыі падоўжыўся, потым казалі, што праз дзесяць гадоў – пры
гепатыце С наогул не паміралі, потым казалі, што праз 30 гадоў – потым у вас развінецца рак печані або цыроз печані.
А каб вы ўпэўніліся, што не захварэеце, вам варта пачаць прымаць нашу супрацьвірусную тэрапію ўжо зараз, якая на
дадзены момант каштуе 10 000 фунтаў стэрлінгаў за ўпакоўку.
Вось так гэта працуе. Яны не хварэюць і зноў не захварэюць у выніку лячэння, таму што доза больш не такая высокая, як раней.
Вірусны гепатыт С раней лячылі інтэрферонам і высокімі дозамі рыбавірыну.
Людзі былі цалкам выматаныя і хварэлі цэлы год, у іх развілася цяжкая анемія, а потым трэба было з яе
аднаўляцца, таму стала зразумела, што нешта трэба змяніць, прынамсі каб зрабіць тэрапію менш таксічнай.
Але насамрэч, заўсёды было добрай прычынай не лячыць праблемы з печанню лекамі, бо яны ўсё
роўна ў пэўнай ступені таксічныя для печані.
І ў нашы дні людзі задаюцца пытаннем — я толькі што быў на яшчэ адным сімпозіуме па хваробах печані — чаму колькасць карцыном
клетак печані не змяншаецца, нягледзячы на эфектыўнае зніжэнне віруснага нагрузкі. Ці нават чаму яна крыху павялічваецца.
Просты адказ у тым, што адно не мае да другога ніякага дачынення.
Усіх наркаманаў тэст на гепатыт С станоўчы, але ў іх розная прычына.
У іх з-за наркотыкаў праблемы з печанню. Як у алкаголікаў.
Калі вы скажаце гэта на канферэнцыі па захворваннях печані, гэта азначае, што алкаголь з'яўляецца вельмі важным
кафактарам. Такім чынам, ён таксама не працуе без алкаголю.
Такім чынам, насамрэч аказваецца, што праблемы ў ВІЧ-пазітыўных пацыентаў, як правіла, выпадкова выяўляюць як у алкаголікаў.
Так. Такім чынам, той зноў прыпісвае тэрапіі карысць, якая ўвогуле не можа быць даказана.
І не бачыць шкоды.
І не бачыць шкоды, так. Ваша кніга вельмі падрабязна разглядае ўспрымальныя і рэальныя рызыкі.
Такім чынам, вы часта робіце параўнанні; вы згадалі гэтыя тры слупы.
Увогуле, гэта выбар ладу жыцця. Вы згадалі алкаголікаў, але іншыя, значна больш распаўсюджаныя рэчы, такія як
атлусценне і курэнне, статыстычна ў цяперашні час значна больш значныя, чым любая інфекцыйная хвароба.
Там яны складаюць спіс, і інфекцыйныя хваробы займаюць толькі 5-е месца сярод прычын смерці.
Чаму ж тады такія ўстановы, як Інстытут Роберта Каха, не тлумачаць, што людзям нашмат больш карысці
прыносіць падтрыманне ўласнага здароўя і прапаганда гэтага?
Замест гэтага яны настойваюць на тэстах і вакцынацыях, якія знаходзяцца на самым нізкім месцы ў аналізе рызык і карысці.
Ці магу я цяпер прадставіць сваю тэзу пра кіруючы клас і паслухмянасць?
Наша ўсё грамадства пабудавана на капіталізме... Так, гэта грамадства, пабудаванае на капіталізме.
І я прачытаў нешта Рэйнэра Маўсфельда, што было для мяне неверагодна кранальным.
Райнэр Маўсфельд, наш выдатны гісторык (насамрэч: псіхолаг) з Кіля, напісаў:
Капіталізм і дэмакратыя несумяшчальныя адзін з адным.
Таму што капіталізм прыводзіць да таго, што людзі забіраюць рэчы ў іншых людзей.
Па сутнасці, яны хочуць задаволіць сваю ўласную прагню.
І сквапнасць, чалавечая рыса, якую цяжка прыглушыць, прымушае багатых імкнуцца стаць яшчэ багацейшымі.
І для гэтага ім даводзіцца ўсё больш і больш браць у бедных.
І мы дабраліся да той кропкі, калі яны цяпер павінны забраць усё ў ўсяго свету, каб захаваць сваё становішча сусветных уладароў.
І тое, што яны робяць, — гэта адбіраюць у нас чалавечнасць, нашы здольнасці як чалавечых
істот, і прымушаюць нас плаціць за ўласныя рэсурсы.
У такім выпадку вакцыны, лекі — гэта тое, што вызначае нашу ўласную гібель. Гэта такая вар'яцкая думка.
Я павінен цяпер выгаварыцца, бо я ўбачыў гэта і прыйшоў да гэтага ўсведамлення, вывучаючы
розныя кнігі па гісторыі, палітыцы і эканоміцы.
І ўсе, з кім я гаварыў у гэтай галіне за гэтыя гады, лічаць вельмі, вельмі верагодным, што кіруючыя сілы — а яны не ў
Германіі, а дзесьці на Захадзе — адкрылі маю галіну, маю галіну, інфекцыйныя хваробы, як унікальны, новы, магутны,
наймацнейшы інструмент у свеце для ўмацавання свайго панавання.
Бо ў іх ёсць свае навукоўцы, эксперты, і цяпер у іх ёсць СААЗ. Усё ў адным месцы.
І цяпер людзі Германіі і Еўропы даюць Сусветнай арганізацыі аховы здароўя ўладу рабіць
усё, што захочаць. І вось што яны цяпер робяць.
Яны могуць па сваёй волі абвяшчаць пандэмію і гэтым даюць сабе магчымасць па сваёй волі загадваць абавязковыя да выканання меры.
Калі вы гэтага не зробіце, вас чакае пакаранне — самае жорсткае.
І гэты інструмент эксплуатауе невуцтва людзей, бо веды — гэта сіла, а невуцтва або адсутнасць ведаў — гэта бяссілле.
Людзі бездапаможныя, таму што яны не разумеюць інфекцый або не разумеюць іх дастаткова
добра. І яны не могуць прагледзець хлусню.
І яны таксама не бачаць, што ў гэтыя хлусні ўплецена найгоршая хлусня з усіх часоў — хлусня пра генна-інжынерныя вакцыны.
Так, я не буду казаць шмат яшчэ, але скажу, што адна з галоўных мэт гэтага інтэрв'ю — звярнуць увагу ўсіх маіх дарагіх субратаў
на тое, што мы сапраўды разглядаем гэтую тэму ў кнізе такім чынам, што ўсе пытанні выкладзены так проста, што любы чалавек
з нармальным IQ зможа зразумець. Усё напісана вельмі проста.
Яны зрабілі бліскучую працу.
І мы сказалі сабе: калі адно раздзел у гэтай кнізе павінен быць абавязковым для чытання ўсімі журналістамі, усімі дактарамі,
усімі юрыстамі — палітыкаў пакуль што выключу, гэта, напэўна, бессэнсоўна — то гэта менавіта гэты раздзел, усяго
восем старонак, пра вакцынацыю на аснове генаў — найвялікшую небяспеку для чалавецтва за ўсе часы.
І потым я пагаварыў з спадаром Копам, і ён адразу сказаў «так», гэты раздзел пра «генавыя вакцынацыі» можна было б
прапанаваць асобна на сайце для бясплатнага спампоўвання для ўсіх у свеце, хто можа чытаць па-нямецку.
І вось што адбылося. Такім чынам, ужо два дні вы мелі магчымасць бясплатна прачытаць гэты раздзел. Вы не плаціце ні капейкі;
адзінае, што вам трэба ўкласці, — гэта гадзіна чытацкага часу.
І вам спатрэбіцца не больш за гадзіну на восем старонак. Усё вельмі проста.
Гэта дае вам, магчыма, унікальную магчымасць стаць і абараніць сябе і сваіх блізкіх.
Бо дастаткова адным голасам сказаць «не» і забараніць палітыкам перадаваць СААЗ гэтыя паўнамоцтвы!
А калі яны так зробяць, усё роўна скажыце «не» і скажыце, што мы гэтага не зробім.
Паглядзіце, як вы караеце мільёны з нас. Бо яны таксама не могуць гэтага зрабіць.
І вось я таксама зразумеў сэнс усёй гэтай кнігі, які заключаецца ў тым, каб ператварыць людзей, якія былі пазбаўлены здольнасці
прымаць уласныя рашэнні, у адказных грамадзян, каб яны разумелі, прынамсі ў агульных рысах, што такое
інфекцыйныя захворванні, якія контрмеры існуюць, як іх варта ўзважыць і як аднавіць належныя адносіны.
Я падумаў, што ў яе кнізе гэта вельмі добра зроблена.
Таксама сказаць, што навука дапамагае ў прыняцці рашэнняў.
Гэта не новы Бог. Гэта не заменчая рэлігія, для якой ён быў часткова створаны.
Каб так званы эксперт потым мог абвяшчаць, што людзям варта рабіць, а чаго не варта, каб яны не
памерлі. І вы можаце ўбачыць, што гэта не праўда.
Але я павінен паўтарыць тое, што вы згадалі.
Сапраўды, мы паміраем ад сардэчна-сасудзістых захворванняў і раку.
І заразныя хваробы насамрэч не адыгрываюць ролі ў статыстыцы смяротнасці.
Заўсёды прапагандуецца адваротнае, быццам інфекцыйныя хваробы былі нашай найвялікшай пагрозай.
Цяпер асабліва падкрэслена з-за каранавіруса.
Але кожны год зноў падкрэсліваецца, што смяротнасць ад грыпу непазбежная – заўсёды трэба будзе пахаваць 30 000 чалавек.
Калі прыгледзецца бліжэй, нічога з гэтага зусім не праўда.
Хутчэй, гэтыя 30 000 ці 40 000 — гэта проста розніца паміж летняй і зімовай смяротнасцю.
З нейкай прычыны ўзімку памірае больш людзей.
А ўсё, што застаецца пасля гэтай вылічэння, проста залічваецца як смяротнасць ад грыпу, каб зноў прасоўваць вакцынацыю ад грыпу.
А калі паглядзець на Інстытут Роберта Каха, каб даведацца, колькі людзей насамрэч памірае ад грыпу — а грып з'яўляецца
захворваннем, якое падлягае абавязковаму ўліку, таму лічбы даволі надзейныя — то атрымаецца
трохзначнае лік. Такім чынам, ад грыпу памірае амаль ніхто.
Такім чынам, аб'ява зроблена, яе паўтараюць увесь час: зрабіце прышчэпку ад грыпу, бо інакш памруць 30 000 чалавек.
Мы кажам, што нармальная смяротнасць і чыстая смяротнасць, якія сапраўды можна прыпісаць
грыпу, складаюць 300, 400 ці нешта каля таго?
100 да 200 – за сезон. Так.
Але трэба таксама разумець, што гэтая вакцынацыя супраць грыпу, эфектыўнасць якой вызначаецца
шляхам вымярэння антыцелаў, усё роўна бессэнсоўная.
Толькі гэты бедны параметр ледзь зніжаецца.
Так, я маю на ўвазе, эфектыўнасць, як мяркуюць, каля 50 працэнтаў, вагаючыся ад 40 да
60 працэнтаў. Забудзьце, сябры. Гэта нічога.
Нельга вакцынаваць мільёны людзей патэнцыйна небяспечнай вакцынай, каб дасягнуць зніжэння імуннага
адказу на 50 працэнтаў. Вы што, з глузду з'ехалі?
Я часта бачу пацыентаў, якія захворваюць на грып пасля прышчэпкі ад грыпу.
Вядома.
Але так гэта ўспрымаецца, калі я кажу яму: «У вас грып».
Не, доктар, гэта немагчыма. Я ж вакцынаваны. Гэта павінна быць нешта іншае.
Так. Такім чынам, мы можам проста падсумаваць.
У вашай кнізе вы пішаце, што інфекцыі могуць быць небяспечнымі. Але хіба яны не распаўсюджаныя ў наш час?
Звычайна не.
Звычайна не. Проста палітыкі і СМІ наўмысна сеюць паніку.
Кажуць, што гэта з-за капіталістычных прычын, але, магчыма, ёсць і іншыя.
Навука — гэта насамрэч кіраўніцтва.
Ты зноў перакладаеш гэта на жырандоль, што павінен дакапацца да самай сутнасці.
Той кажа, што важна, а што не.
Не варта проста раздзьмуваць асобныя факты і забываць іншыя.
Не варта рабіць з мухі слана, і наадварот.
І людзі павінны зноў мець магчымасць прымаць уласныя ўзважаныя рашэнні.
У канцы кожнага раздзела пра вакцынацыю іх заўсёды заклікаюць атрымаць інфармацыю і потым прыняць уласнае рашэнне,
а таксама сцвярджаюць, што прымус ніколі нельга ўжываць.
Таму што, як вы кажаце, гэта інструмент тых, хто пры ўладзе.
Ці ёсць яшчэ нешта, што вы хацелі б сказаць гледачам на заканчэнне?
За выключэннем, вядома, рэкамендацыі набыць вашу кнігу.
Гэта вельмі добра напісана, гэта сапраўды лёгка зразумець.
Я змог зразумець гэта вельмі добра ўсяго за некалькі дзён. Чытаць было задавальненне.
Але я павінен шчыра сказаць, я не хачу, каб гэта ператварылася ў шоу па продажы кніг, так.
Мы не пісалі кнігу, каб яе набыла як мага больш людзей.
Мы напісалі гэта, каб як мага больш людзей прачыталі кнігу.
Як вы атрымаеце кнігу — вырашаць вам. Яе не абавязкова купляць.
Але вам трэба спытаць, напрыклад, у бібліятэках, калі вы хочаце пазычыць кнігу.
І мы, безумоўна, спадзяёмся, што кніга таксама спадабаецца прадстаўнікам пэўных прафесій, напрыклад,
настаўнікам – настаўнікі вельмі важныя ў гэтай краіне, ім сапраўды трэба ведаць больш пра інфекцыі.
Таму што тое, што яны робяць цяпер у школах, або ўжо зрабілі, — гэта безадказнасць у адносінах да нашых дзяцей. Гэта непрымальна.
А проста верыць у ўсё, што паходзіць з нейкага дзяржаўнага ведамства ці ўлады, — гэта не шлях
да светлай будучыні. Гэта безнадзейная будучыня.
Мы хацелі даць надзею. А з дапамогай гэтай кнігі мы хацелі даць вам веды, каб пакласці сілу ў вашыя рукі.
Як прыйсці да ўлады – проста прачытай кнігу, і ўсё.
І, калі ласка, хоць прачытайце раздзел, які не каштуе нічога.
Дарэчы, магчыма, апошняе слова. Мы ў асацыяцыі пад назвай MWGFD.
І гэтая асацыяцыя — гэта аб'яднанне медыцынскіх работнікаў і навукоўцаў, усе яны размаўляюць па-нямецку.
І мы ўзялі на сябе абавязацельствы – усё на добраахвотных пачатках, ніхто з нас за гэта ні капейкі не атрымлівае.
І яны вельмі, вельмі выдатныя дактары і навукоўцы.
Ён (доктар Кёнелін) таксама ўжо шмат гадоў удзельнічае.
Мы заснавалі і стварылі Паталагічны інстытут Арне Буркхардта. Ён таксама быў членам нашай арганізацыі.
І вы ведаеце, што ён рабіў наватаўскую працу.
Праца, якая цяпер раптам атрымала міжнароднае прызнанне. Усё пачалося з Германіі.
Калі памёр Арнэ Буркхардт, мы былі ў крызісе.
Мы не змаглі правесці далейшых паталагічных даследаванняў.
Але для гэтай мэты мы стварылі іншую лабараторыю пад назвай «Інстытут малекулярнай дыягностыкі».
Ім таксама кіруюць члены нашай асацыяцыі.
Такім чынам, спачатку наша асацыяцыя была некамерцыйнай арганізацыяй, але праз год, у 2021
годзе, наш некамерцыйны статус быў адменены.
Гэта азначае, што мы не можам выдаваць квитанцыі аб ахвяраваннях. Гэта асацыяцыя існуе за кошт ахвяраванняў.
Мы будзем вельмі рады, калі вы разгледзіце магчымасць зрабіць ахвяраванне асацыяцыі і Інстытуту Inmodia .
Вось што зрабіла б мяне глыбока шчаслівым.
Вялікі дзякуй за вашу працу над гэтай выдатнай кнігай!
Так, яшчэ раз вельмі дзякуй за гэтае інтэрв'ю.
Спадзяюся, гэта будзе шырока распаўсюджана!
Да пабачэння.
Так, дзякуй! Бывайце.
Kla.TV патрэбна ваша дапамога! Выкарыстоўвайце функцыю абмену пад праграмай.
Гатовы шаблон электроннага ліста дапамагае вам дасягнуць вашага прыватнага кола атрымальнікаў. Без ніякага спам-блакіроўвання.
Мой унёсак у змену свету ўсяго адным клікам. Ніколі яшчэ не было так лёгка.