"Ezezagutza edo ezagutza faltak botere eza dakar."
Jendea boteregabe dago, infekzioak ez dituelako ulertzen edo nahikoa ondo ez dituelako ulertzen. Eta ezin ditu gezurrak ikusi.
"Arazoa da gaixotasun infekzioek izugarri irabazgarriak izan daitezkeela, eta gehienek hori ez dutela konturatzen."
Prof. Dr. Bhakdi eta Dr. Köhnlein gure Kla.TV elkarrizketara bero-bero ongietorria ematen diet.
Pozez gaude berriro ere ongi etorri zaretenengatik.
Biek izan ziren zentsura aurkako konferentzian hizlari, medikuntza gai garrantzitsuei buruz.
Eta zuek biok ere izan zineten lehen adituak koronabirusaren krisian hitz egin zutenak, garai hartan inork ezin
baitzuen benetan ulertu gure inguruan gertatzen ari zena.
Ondoren, Kla.TV-n agertu ziren, 2020ko martxoaren 15ean eta 30ean , emandako programetan , eta
ondoren beste elkarrizketa batzuk egin zituzten .
Oraindik ez zaituzten ezagutzen duten ikusleentzat: Dr. Köhnlein, barne-medikuntzako eta kirol-medikuntzako
espezialista zara, eta hamarkadetan zehar lan egin duzu internista gisa zure kabineteko praktiketan.
Prof. Dr. Bhakdi, hamarkadetan zehar mediku ikasleak prestatu dituzu Mainzeko Johannes Gutenberg
Unibertsitateko Medikuntza Mikrobiologia eta Higiene Institutuko irakasle eta zuzendari gisa.
Medical Microbiology and Immunology mediku-aldizkariaren zuzendari nagusia izan zinen eta zure
ikerketagatik sari ugari jaso dituzu, horrela gure immunitate-sistemaren oinarrizko ulermena aberastuz.
Zuek eta zuen emazteak (Prof. Bhakdi) Dr. Reiss-ekin batera liburu berri bat argitaratu duzue, honako
izenburupean: "Infekzioa ulertzea – beldurtu beharrean. Mitak, delirioak eta errealitatea".
Nire lehenengo galdera: Bhakdi irakaslea, zer motibatu zintuen liburu hau idaztera?
Ba, hamar urte lehenago nire emaztearekin liburu bat argitaratu nuen.
"Infekzioen fantasma. Mitak, delirioak eta errealitatea" deitzen zioten.
Eta garai hartan liburua idatzi genuen, ni erretiroa hartu nuelako, eta nire emazteak esan zidan:
Zure hitzaldiak jendearentzat idatzi beharko zenituzke.
Herrialde honetako jendeak infekzioei buruz jakin nahi eta jakin behar duen guztia.
Hau da, errealitatea, eta gero errealitatea ez dena, alegia mitoak, seinalatzea. Eta hori egin nuen.
Eta liburu hau hamar urtez merkatuan egon zen.
Ez zen oso ondo saldu, baina ondo dago.
Baina bertan, herrialde honetako gaixotasun infekzio garrantzitsuen guztiaren
ikuspegi orokor bat eskaini dut. Nola prebenitu.
Zergatik dira bakterio eta biruse batzuk arriskutsuak? Zergatik ez dira beste batzuk arriskutsuak?
Nola gaixotu gaituzte? Eta nola saihestu dezakegu hori?
Eta honek ezinbestean txertaketaren gaia jorratzea barne hartzen zuen.
Denontzat txertaketaren gaia erabat konpontzeko.
Orduan etorri zen COVID-19. Eta kontu luzea laburbilduz:
COVID-19aren bost urte ondoren, konturatu nintzen lehen liburuan idatzitakoa berrikusi behar genuela.
Eta premiazkoa da. Izan ere, argi dago han ez nuela benetan sendoa zen ezagutzarik transmititu.
Oker nengoen. Nahikoa ez nintzelako hezi.
Gaia hau hogei urte baino gehiagotan irakatsi nuen.
Eta orduan konturatu nintzen oinarrizko gauza batzuk ez nituela ohartu, gauza horiek ez zeudela ondo.
Eta badakizu, nire ama izan zen nire lehen irakaslea.
Medikua zen. Eta txikia nintzenean esan zidan – medikua izan nahi nuela jakin nuen.
Esan zuen: "Mediku izango zara. Gogoratu, mediku batek ez du ezerk beldurtu behar. Ezerk ere."
Gauza bakarra, alegia, akats bat egiten duela.
Mediku-tratamenduari dagokionez zerbait oker esatea.
Eta hori egiten baduzu, ziurtatu behar duzu zuzentzen duzula.
Eta horregatik esan nion nire emazteari liburu hau berriro argitaratu behar genuela.
Eta hobekuntzak egin behar ditugu, beharrezko ezagutza-maila egokia eskaintzeko.
Eta garai hartan, berarekin, Klaus (Dr. Köhnlein)ekin, lagunak ginen, lagun intimoak.
Eta nik esan nuen hemen dagoela pertsona bat, gai honi buruzko zalantzak hamarkada batzuk
lehenago adierazi zituena, eta hemen dagoela.
Eta beti zuzen egon da. Agian galdetu beharko genieke gurekin bat egin nahi duen?
Eta hori gertatu zen. Eta hark esan zuen: "Bai, noski!"
Eta, beraz, atzo-biharamunean argitaratu zen liburu berriaren hirugarren egilea da.
Barne medikua nintzenez, txertoekin ez nuen asko zerikusirik izan.
Ez nuen benetan txertaketez pentsatzen hasi seme-alabak izan arte.
Eta nire lehen alaba jaiotzaren ondoren berehala BCG txertoa jasoko zuen.
Eta orduan intuitiboki esan nuen: Orain hori egin nahi ez dugula.
Benetan ez dut tuberkulosia nire alabaren mehatxu gisa ikusten.
Orduan ez nekien BCG txertaketari buruz egindako ikerketa batean benetan placebo-kontrolatutako
saiakuntza bat egin zutela, txertaketa arloan arraroa dena.
Hori Indian gertatu zen, non biztanle handi bat txertatu zuten eta beste handi bat txertatu gabe utzi zuten.
Eta emaitza, egiaz, izan zen txertatutako populazioak txertatu gabeko populazioak baino BCG
tuberkulosiaren infekzio gehiago izan zituela.
Hori gero zabalki argitaratu zen The Lanceten "Indiatik etorritako albiste txarrak" izenburupean.
Eta uste dut argitalpen honen ondoren beste 13 urte behar izan zirela Alemaniako pediatrek
txerto hau erabiltatzeari uzteko prest egoteko.
Eta nire lehen alaba oraindik berea izango zuen.
Bigarren horretan kritikoago bihurtu nintzen, beraz galdetu nuen: zer gertatzen da BCG txekin?
Erantzun nahiko indignatuta etorri zen: Ez, aspaldi ez dugu hori egin.
Oso ondo. Atzera pauso bat egin dezagun.
Mendeetan zehar, gaixotasunak eta infekzioak gizateriaren mehatxu ziren.
Epidemia batzuk izan ziren: sota, kolera eta tuberkulosia heriotza-kausa nagusiak izan ziren.
Ondoren, XX. mendearen hasieran, gaixotasun hauek bat-batean nabarmen jaitsi ziren.
Eta gaur egun, auto bat gidatzea, adibidez, sarampioa hartzea edo are tetano beldurgarria baino arriskutsuagoa da.
Baina kutsakorreko gaixotasunen beldurra ez da murriztu, koronabirusaren pandemian ikusi dugun bezala.
Agian azaldu al diguzu zergatik den horrela?
Bada, arazoa da kutsakorrak diren gaixotasunak, gehienek konturatu ere ez direnak, izugarri irabazgarriak
izan daitezkeela eta etekin zoragarriak sortu ditzaketela.
Gaixotasun kutsakorretan beti daude antigorputzen neurketak, laborategiko neurketak eta gaur egun antiviral sendagaiak.
Eta hori izan zen, oinarrizkoan, eszenara ekarri ninduen gaia.
Garai hartan, gehiegizko tratamendu masiboagatik, AIDSaren arazoa zirudien hain arriskutsua.
Errealitatean, garai hartan ACTeko hondamendi hutsa izan zen.
Antibiral sendagai hau izan zen merkatuan gehiegizko dosian agertu zena, AIDSaren arazoa bera baino.
Hori, egiazki, zirkulu txiki batzuen ondorioz bakarrik izan zen.
Baina, esan bezala, AIDSaren gaia batez ere ACTen hondamendia izan zen.
Eta hori jada ez denez hala, gauzak lasaiago daude.
Baina CDCk, gaixotasunen kontrol-agintariek, garai hartan gaixotasunik gabe geratu ziren.
Eta AIDS biziraupenerako salbamenduko kablea zen, esateko moduan.
Polioaren eta smallpoxaren ondoren, ezer geratu zen egiteko.
Ondoren, "legionarioen pneumonia" izan zen, eta hori ere ez zen epidemia bat, baina hala
ere epidemia bat balitz bezala handitu zuten.
Legionario zahar eta nahiko osasungabe batzuek elkartu, festan aritu, edan eta asko erretzen zuten multzo bat besterik ez zen.
Eta ondoren, haietako batzuek pneumonia izan zuten.
Baina orduan CDCk azaldu eta aurretik ezezaguna zen bakterio bat aurkitu zuen, logikoki "Legionella pneumophila" izena jarri ziona
eta Legionelaren gaixotasunaren eragile gisa ezarri zuena, nahiz eta benetako arrazoia eraginduen
immunitate-sistemak ahuldu izana besterik ez zen.
Eta, oro har, kutsakorrak diren gaixotasunen arazo nagusia hori da: gure immunitate-sistema ondo
funtzionatzen duen bitartean, ezin gaituzte benetan kalte egin.
Eta ahultzen denean, halako zerbait gerta daiteke.
Orduan infekzioak harrapa ditzakezu.
Eta, bereziki SIDA kasuan, drogen gehiegizko erabilera eginez gero, oportunista infekzio deiturikoak izan daitezke.
Hauek gaixotasunak dira, zure immunitate-sistema erabat ahul dagoenean bakarrik agertzen direnak.
Bai, horri zerbait gehitu nahi nioke.
Arazoa da epidemiarik handienak oso erraz zabaldu ahal izan ziren patogenoek eragin zituztela.
Printzipioz, hori egiteko bi bide besterik ez zeuden: ura edo airea erabiliz.
Horrek esan nahi du airez transmititzen denean, pertsona batetik bestera eztul eta esneka bidez transmititzen dela.
Sugezorroa zegoenean, sugezorroa zuten pertsonek besteengan eztul egin zuten, eta
bakterioak airearen bidez haiengana hedatu ziren.
Benetan garrantzitsuak diren infekzio-gaixotasunen gehiengoaren mekanismoak eta bideak orain ezagutzen dira.
Jakina da ura tratatu behar dela, eta horregatik ez dago kolerarik gehiago. Ez dago kolerarik gehiago.
Badakigu norbaitek eztul egiten badu eta plaga badu, eztula jaso duen pertsonari antibiotikoak eman behar zaizkiola.
Ez dago jada plagarik, izan ere badakigu nola transmititzen den plaga, alegia sagu eta pulien bidez,
eta sagurik ez dagoen lekuetan plagarik ere ez dago.
Plaga eta antibiotikoak dauden lekuan, plaga ezin da transmititu.
Hala ere, horrek esan nahi du, metodoak ezagunak direnez, zerbait nola saihestu jakin daitekeela.
Eta prebentzio honek ez du beti txertaketa eskatzen, baizik eta oso kasu arraroetan bakarrik.
Gauza bat argi utzi nahi nuke:
Ez da egia hemen tetanoa hain arraro bihurtu delako, adibidez, ez dela arriskutsua.
Tetanusa gaur egun 100 urte lehenago bezain arriskutsua da.
Berdin arriskutsua. Eta gertatzen denean, jendea arriskuan dago.
Beraz, orain oso garrantzitsua den gai batera heltzen naiz, alegia, txertaketa.
Zergatik hainbeste berrikusi behar izan genuen?
Ohartu nintzelako, txerto-gomendio bat egin aurretik oinarri izan behar dituzten hiru zutabeak
hauek direla: Lehenik eta behin, beharrezkotasuna.
Noiz da benetan beharrezkoa txertaketa? Gaixotasun batek benetan bizitza mehatxatzen duenean.
Gaixotasun batek bizitza mehatxatzen ez badu, ez dago txertatzeko beharrik. Eta orduan utzi behar duzu bakarrik.
Pilar bat ezin da falta. Bigarren pilarra eraginkortasuna da.
Eraginkortasunak esan nahi du gaixo larri dauden eta hil diren pertsonen kopurua nabarmen murriztu behar dela.
Orain irudika dezagun heriotzarik eragiten ez duen infekzio bat dugula.
Edo hain gutxi, ezen inolako murrizketarik lor ezin den.
Adibidez – sarampioa oso adibide ona da, gainera – iraganean sarampioaz hil ziren pertsonak gripeaz hil
ziren pertsonak hil ziren arrazoi berberagatik hil ziren.
Bakterioz kutsatuta zeuden. Bakterioen superinfekzioa izan zen jendea hil zuena.
Baina gaur egun bakterio-superinfekzio hau oso eraginkortasunez tratatu daiteke.
Eta horregatik, printzipioz, ez da heriotzarik izaten sarampioagatik mediku-zaintza ona duten eta
immunitate-sistema normala duten pertsona osasuntsuetan.
Hori dela eta, onurak neurtzea ezinezkoa da.
Eta onurarik ez dagoen lekuan, arriskua bakarrik dago.
Eta beti dago arrisku bat txertatzen duzunean. Beti.
Klaus-ek esan bezala, txerto hauek ez dira substantzia bakarra, baizik eta beti substantzien koktel bat, eta koktel horrek beti
barne hartzen ditu arriskutsuak izan daitezkeen substantziak.
Eta hori ukatzen duen edonor, printzipioz, berehala delegitimatu beharko litzateke .
Ez zaio baimenduta aholkuak ematea edo txertaketarako gomendioak egitea.
Zeren onurarik ez badago, eta nik esaten dut onura zero dela, koronabirusarekin, gaur egun dakigunez eta
frogatuta dagoenez, 65 urtetik beherakoentzako heriotza-arriskua praktikan zero da. Praktikan zero.
Onurak zero badira, arrisku bakoitza —milioiko bat izan ala bilioiko bat— zeroz zatituta infinitua da.
Ni Thai naiz. Bai, hori eskolan ikasi nuen.
Edozer zeroz zatituta infinitua da.
Orduan arriskuaren eta onuraren arteko erlazioa infinitua da. Eta hori onartezina da.
Beraz, eraginkortasuna frogatu behar da, eta Klaus-ek esan zuen bezala eta liburuan ere azaldu genuen bezala,
eraginkortasuna bakarrik frogatu daiteke txertaketarekin eta txertaketarik gabe izandako heriotza-kopuruak badituzu.
Eta munduko inolako txerto baterako ere ez daude datu horiek.
Orain proportzionaltasunaren gaierara itzul gaitezen.
Hemen ez dago tetanosik. Baina esan dezaket Hirugarren Munduan, Afrikan eta Thailandiako tetanosik badagoela.
Eta Thailandian tetanosaren aurkako klinika batean nengoen, eta tetanosagatik
miseragarri hiltzen ari ziren pertsonak ikusi nituen.
Bigarren gaixotasuna, txertaketatik onura atera dezakeena, rabia da.
Eta hau esaten dut, argi izan behar delako berak eta biok, baita nire emazteak ere, ez gaudela hemen txertaketaren aurka.
Ez gara txertaketaren aurkakoak, baina uste dugu txertaketak benetan zentzua duela behar denean, izan ere letalitate- eta
heriotza-tasak izugarri altuak direlako – tetanoan %50 baino gehiago, tetanoa duen pertsona bakoitza bigarrena hil egiten da.
Errabiak gaur egun ia ehuneko ehunean hilgarria da. Horrek esan nahi du errabia duen edonor hil egingo
dela ezer egin ezean, eta ez dagoela tratamendurik.
Txertoa hemen dago eskuragarri, bien kasuan. Eta txerto hau eraginkorra da.
Eta hori da gure liburuan kontatzen eta azaltzen duguna.
Beraz, txertaketa noiz den komeni den denontzat argi izan behar da – bai.
Eta ez bakarrik bai, baizik eta bihotz-bihotzez gomendatzen dugu, bizitzak salba
ditzakeelako – eta, gainera, ezinbestekoa delako.
Mediku batek ez badaki tetanoaren aurka txertoa jar daitekeela – eta, batez ere, nola jarri.
Eta hemen, liburuan azaldu bezala, ez dago bakarrik hemen egiten den txertaketa,
antigorputzak sortzea sustatzen duen txertoarekin.
Badago, halaber, pasibo-txertaketa izenez ezagutzen dena. Honek txertatuta egon diren pertsonen
prest dauden antigorputzak administratzea dakar.
Eta antigorputz hauek tetanosi eta errabiei aurre egiteko eskuragarri daude. Eta
funtzionatzen dute, benetan funtzionatzen dute!
Eta hauek, egiaz, ez dute albo-ondorio larri handirik, zeren eta puruak baitira.
Antigorputz puruak dira, gehigarririk gabe.
Beraz, oso argi utzi nahi nuen txertaketaren aurka ez nagoela, baina esaten dut arriskuen eta
onuren arteko erlazioa egokia izan behar dela.
Zure liburuaren zazpi kapitulu txertoei eskaini dizkiezu, oro har infekzioen aurkako lorpen
handiena eta arma indartsuena direla jotzen direnak.
Jada gai honi ukitu diozu. Eta txertaketaren aldekoek argudiatuko dute infekzio-gaixotasun guztiak behera doazela.
Ez al da hori txertaketaren eraginkortasunaren froga?
Bai, hori puntu garrantzitsua da, eta nik ere jorratu nahi nuen.
Txertaketaren gaia aztertu ondoren, Buchwald jaunaren liburuarekin topo egin nuen, eta honek "Txertaketa –
Beldurraren negozioa" izen sinple eta ahaztezina du.
Eta Buchwaldek hemen oso lan sinple eta oso gogoangarria egin du.
Inkubagarrien gaineko Federal Estatistika Bulegoak eskuragarri zituen estatistika-datu guztiak grafikoan marraztu
zituen, eta beti txertaketa-data horren gainean markatzen zuen.
Eta ondoren, gaixotasun infekzio bakoitzarentzat oso argi geratu zen infekzioen beherakada nabarmena beti
masazko txertaketa sartu baino askoz lehenago gertatu zela.
Honek indarrez adierazten du kutsakaitz gaixotasunen beherakada ez dela txertaketaren
eraginez, baizik eta beste neurri batzuei esker.
Eta hori, besterik gabe, gerra osteko garaian dugun bizimodu hobea da.
Gerrako urteetan tuberkulosia nola goratu eta jaitsi zen ere oso argi ikus dezakezu.
Beraz, honek lotura du jendea gosez, hotzez eta egoera txarretan bizi zela, eta horrek
gaixotasun infekzioen hedapena ahalbidetu zuen.
Bizitzeko baldintzak erabakigarriak ziren, bizitzeko baldintzak.
Bai.
Eta farmazia-industria kontrakoa dio. Esaten du egoera mesedegarria dugula txertatzen dugulako.
Baina datu estatistikoek argi eta garbi kontrakoa erakusten dute, eta, beraz, beste aldeak beti erabiltzen duen argudioa
—antivaxxerrak edo txertoen kritikariak gizartearen aurkako doako bidaiariak direla— egiazki oinarri gabekoa da.
Guztien gainetik, koronabirusaren txertaketarekin ikusi dugu orain besteak babesteko inolako babesik ez zegoela,
beraz, beti zabaldu den lelo hau guztiz oinarri gabekoa da.
Txertaketaren helburua antigorputzak sortzea da.
Hori txertoak funtzionatu duela frogatzen duen froga dela suposatzen da.
Hori da jendeak esaten duena.
Bai, hori al da immunitate-defentsarako gako-puntu nagusia?
Ez, noski, naif samarra da dena antigorputzetan oinarrituta dagoela esatea.
Antigorputzak zer dira? Nola funtzionatzen dute? Eta immunitate-sistemak oro har nola funtzionatzen du?
Inork ez daki, medikuntzan ia inoiz ez delako irakasten.
Medikuek immunologiako oinarrizko ezagutzarik eskuratu gabe bihurtzen dira mediku.
Gaia A-tik Z-ra 20 urte baino gehiagoz irakatsi nuenez, Mainzeko ikasleek benetan asko jakin behar zuten;
bestela ez zuten azterketa gaindituko. Hori ere bazekiten.
Ez, immunitate-sistemaren beso eta zutabe desberdinak daude, eta guztiak azaldu ditugu.
Ez dira asko, baina ezagutu behar dituzu.
Antigorputzak dira, eta ondoren zelulak, linfozitoak .
Eta, oro har, antigorputzek toxinen aurka bakarrik izan dezakete eraginkortasuna, toxinak txikiak direlako eta
antigorputzak ere txikiak direlako, eta antigorputzek toxinak atzeman ditzakete bertan daudenean.
Hau da, odolaren toxinak, antigorputzak nagusiki odolean daudelako.
Beraz, bakarrik funtzionatzen du toxina bat odol-zirkulazioaren bidez garraiatzen denean.
Adibidez, tetanos bakterioak ekoizten duen toxina.
Eta horixe da antigorputzek harrapatu eta gelditu daitezkeen lekua, hau da, gelditu eta ezin dira aurrera jarraitu.
Bestela, antigorputzek birusak gelditu ditzakete soilik odolean badaude.
Hala ere, birusen gehienak gorputzera sudurretik, arnasketa-bideetatik edo hesteetatik sartzen dira.
Eta horregatik ez dago txertaketaren bidez biriken mukosa, bronkioak, birikak beraiek edo
baita digestio-hodia ere benetan babesteko modurik.
Hori dela eta, bost urte lehenago esan nuen bezala, lagunok, guztiz alferrikakoa da arnas-bideko patogeno
baten aurka txertatzea, odolaren bidez ekoizten diren antigorputzak hormaren beste aldean daudelako.
Ezin duzu gelditu, eta orain badakigu hala dela.
Txerto honek inoiz ezin izango du infekzioa saihestu.
Bai. Jens Spahn-ek aurkeztutako sarrampioaren txertaketa une honetan berriro eztabaidatzen ari da.
Han ere, dirudienez, antigorputzek ez dute defentsan nabarmen laguntzen.
Bai, liburuan ere aipatu genuen hori. 50 urte daramatza ezaguna.
Badira batere antigorputzik ekoitzi ezin duten pertsonak. Hau akats genetiko bat da.
Eta jakina zen pertsona hauek sarampioa modu erabat normalean hartzen zutela eta beti modu erabat
normalean osatzen zituztela, beste guztiek bezala.
Ez dira hiltzen. Ez dira ere larriago gaixotzen. Ez batere.
Eta hori da froga, adierazle garbia dela linfozitoek, odol-zuriak, birus-infekzioak ezabatzeaz arduratzen direla.
Bai, eta odol-zuri hauek ez dira neurtzen. Ulertzen al duzu? Txertaketagatik.
Zaila delako, eta gainera, ez luke inolako onik egingo, beti han daudelako. Hori da haiei esaten diegun beste gauza.
Birusen kasuan, odol-zuri hauek ez dira birus bakar baten arduradunak; baizik eta birus mota bat
eta aldi berean bere familia osoa ezagutzen dituzte.
Eta horregatik gaude babestuta. Haurtzaroan birus desberdinei zenbat eta maizago
esposatzen garen, orduan eta zabalagoa da gure babesa.
Hori dela eta, haurretan gaixotasun birikoak prebenitzeari buruzko tontakeria guzti hauek gelditu behar dira.
Eta zergatik uste duzu derrigorrezko txertaketa hau, zehazki, sarrampioaren aurka ezarri zutela?
Ez dakit. Susmatzen dut biztanleriak derrigorrezko txertaketari nola erantzungo zion ikusteko proba bat izan zela.
Koronabirusaren aurkako derrigorrezko txertaketa ere geroago eztabaidatu zelako.
Hori jada aurreikusita zegoen.
Seguruenik jada aurreikusita zegoen. Sarampioaren txertaketa-betebeharrarekin egindako nolabaiteko
proba bat zen – eta hori batere beharrezkoa ez zen.
Beraz, esan dudan bezala, Sucharit-ek jada esan zuenez, garai hartan ez zen sarampioz hildakorik egon.
Infekzio-tasak ere arbitrarioki baxuak ziren.
Beraz, zergatik, gauza guztien artean, sarrampioa bat-batean derrigorrezkoa bihurtu behar
zen, ez zen batere argi. Edo ez zuen zentzurik.
Bai, alor horretan, lege hau benetan auto-gola da, azken batean gaitasunik gabeko
adituek gauza mota guztiak egiten dituztelako...
Barkatu, zer dira gaitasunik gabeko adituak?
beren burua aditu deitzen dutenak.
Ez, ez, ez. Ez diete beren buruari titulurik ematen; aditu deitu eta izendatu egiten dituzte, bai.
Honen guztiaren atzean egitarau bat dago. Eta egitarau hori benetan planifikatuta dago.
Antolatzaileak ez daude herrialde honetan; mendebalde urrun batean daude.
Baina koronabirusaren agerraldiaren plangintza hau hamar urte daramatza, hogeita bost urte daramatza.
Paul Schreyer-en liburua benetan derrigorrezko irakurgai izan beharko litzateke. Kazetari guztientzat. Denontzat.
Eta politikari izan nahi dutenentzat ere. Dena planifikatuta zegoen.
Eta oso argi dago 2019an koronabirus krisi hau ia erabat planifikatuta zegoela.
2019ko urrian simulazio-jokoa izan zen. Eta, noski, birusa bertan zegoen.
Birusa laborategitik datorrelako, orain dakigunez .
Hau ez dakien edonor, zalantzarik gabe, liburutegi batean giltzapetu eta irakurketa derrigorrezkoa ezarri beharko liokete.
Denak aurreikusita zeudelako. Moderna-k 2019an jada 100.000 txerto-dosi eskuragarri zituen.
Eta esan zuten: lagunok, hurrengo urtean mila milioi dosi izango ditugu. Guk egin dezakegu.
Mezua zen birusa askatu zela, gizateriak immunitate-sistemarik ez zuena haren aurka.
Bai. Baina hori zentzugabea da, ezta? Ez gara patogeno baten menpe erabat.
Bai, horregatik maskak janzten ditugu eta distantzia mantentzen dugu.
Haiek ziren guri babestu ahal ziguten gauza bakarrak – eta hori guztiz zentzugabea zen.
Ikusi genuen oinarrizko immunitate bikaina zegoela.
Ez zuten jakin koronabirusen aurkako immunitatea beti zabala dela. Koronabirusak nonahi daudelako.
Eta haurra haurtzaindegiari ekin dionean, lehen urtean zehar hilabete batzuetan behin gaixorik egoten da.
Hauek batez ere koronabirusak dira. Eta immunitate-sistema infekzio bakoitzarekin behin eta berriro
entrenatzen da eta gero eta indartsuagoa bihurtzen da.
Nire praktikan koronabirusaren pandemia bizi izan nuen.
Nik ere hori bizitu nahi nuen, eta probarekin batera etorri zen.
Proba eskuragarri bihurtu zen unean, panika piztu zen.
Jendea arnasa hartzeko zailtasunekin etorri zen kontsultategira – baina ez zitzaien ezer gaizki.
Koronabirusaren proba positiboa izan zuten eta arnasa hartzerik ez zutela sentitu zuten.
Haiekin pixka bat hitz egin besterik ez nuen egin behar, eta argi utzi behar nien nahikoa arnasa hartzeko tartea zutela.
Haiek besterik gabe arnasa azkar hartzen hasi ziren. Eta gero berriro baretu zen.
Koronabirusaren proban positibo eman zuten pazienteak ere baziren. Baina hori probak ezkutatu zuen.
Eta gero, haiekin benetan zer zen gaizki ikusteko, urrunago begiratzeko askatasuna hartu
nuen. Beraz, arnasa hartzeko zailtasunak zituzten.
Batek klamidia-pneumonia zuen, besteak berriz biriketako embolia zuen.
Hirugarrenak papagaio-gaixotasun bat zuen, kortisonaren beharra zuena.
Eragile oso desberdinak zeuden. Baina, esateko moduan, koronabirusaren probaren pean denak lerroan jarri zituzten.
Oker diagnostikatua.
Bai, gaizki diagnostikatua. Klamidiazko pneumonia zuena ziur aski ez zen oso pozik egongo kortisoarekin.
Exogeno alergiko alveolitisaren kasuan, kortisona tratamendu egokia izan zen.
Baina diagnostiko diferentziala guztiz alde batera utzi da.
Bai, oso atsegina izan zen biriketako espezialista batekin egindako elkarrizketa batean ikustea, bere gaixotasunaren
bilakaera deskribatu zuena eta gero berak berak gaixotu zen.
Eta Maischberger andreak guri esan zigun: "Hainbeste sakrifikatu zenuten eta gero zuen
kabuz lortu zenuten. Kontatu iezaguzue horretaz."
Eta gero pneumokokoko pneumonia klasikoaren progresio tipikoa deskribatu zuen eta ondorioztatu zuen bere esperientzia
koronabirus-pneumonia oso atipiko baten kasua izan zela.
Une hartan hain itsututa zeuden ezen koronabirusaren proban bakarrik zentratu eta dena erabakiko zuela esan zuten.
Gripea desagertu zen aldi berean.
Egiazki, ia erabat desagertu da, inork ez duelako gripearen proba egiten.
Ondoren nire laborategiko medikuari deitu nion eta galdetu nion: "Esadazu, inork oraindik gripea probatzen al du?"
Esaten du: "Ez, batzuetan zuk bakarrik." Beraz, hori oso argi dagoen proba-bias bat da .
Proba hau gabe, ez genuke gaixotasuna ohartu. Gainera, hainbat lankideei ere galdetu nien:
Esadazu, proba egin ez bagenu, zerbait ohartuko ginela uste al duzu?
Austriako Allersberger irakasleak esan eta nirekin ados egon zen: "Ez, ziur aski ezer ere ez genuke ohartu."
Baina nire lankideek esan zuten: "Bai, hildako guztiak ikusi zenituen."
Eta orduan erabat nahasita sentitu nintzen. "Zure praktiketan heriotza asko izan al dituzu?"
Ez, nire praktikan ez, baina Bergamoko argazkiak ikusi al dituzu?
Dena Bergamoko irudietara mugatu zen.
Honek beldurra zabaldu eta jendea meneko bihurtu du.
Baina orain, adibidez, Tom Lausen bertara joan zen eta hildakoak zenbatu zituen, hildakoak benetan han zeudelako.
Zer uste duzu kausa den, beraz? Zergatik hil ziren pertsonak?
Bai, hala egin nuen – AIDSaren arazoek eta gehiegizko tratamenduek esnatuta, naturalki berehala galdetu
nuen – nola tratatu zituzten koronabiruseko pazienteak?
Eta berehala aurkitu nuen bilatzen ari nintzena. Txinan, pazienteak kortisona,
esteroideak eta antiviralekin tratatu zituzten.
Ez zuen bere burua frogatu, bertan bertan zioen.
Zerbaitek bere balioa frogatu ez duela entzuten dudanean, belarriak tente jartzen ditut.
Horrek normalean kalte egin duela esan nahi du.
Eta hori aukera gisa hartu nuen gure alemaniar mediku-aldizkariaren editoreari gutun bat
idazteko, "Koronabirusarentzat oraindik ez dago tratamendurik" izenburuko artikulu bati erantzunez.
Eta gero idatzi nuen: Adierpen honen argitan, jakin nahiko nuke zein motatako droga erabiltzen
ari diren tratamendurako inolako probarik gabe.
Eta hauek guztiak immunosupresio-maila handiago edo txikiagoko prestaketak ziren .
Eta gripea gogorarazten duen edo zati batean gripea izan den klinika-irudi baten kasuan, ziurrenik ez nuke
nahi substantzia horietako bat ere, sendatze-prozesua zalantzarik gabe ez dutelako laguntzen.
Eta egiazki gutuna argitaratu zuten. Baina testuak hala ere jarraitu zuen.
Eta ondoren, apirilaren 1ean argitaratu ziren Munduko Osasun Erakundearen ikerketak, eta horiek benetan
heriotza-kopuru nabarmen handiagoa erakutsi zuten.
Eta hori bertan zegoen substantzia bati zor zitzaion, hidroxiklorokinari, zeina zalantzarik gabe dosi txikietan oso
onuragarria den eta birusen infekzioak tratatzeko ere oso eraginkorra izan daitekeen,
gorputz-adarretako mina nolabait arintzen duelako.
Baina terapia-tarte oso estua du, eta han dosi absolutuki hilgarrietan gomendatu zuten –
bihotz-aritmia eraginez, baita bentrikulu-fibrilazioa ere.
Jakina, hori nahiko azkar nabaritu zuten, eta berehala gelditu zuten, horrela gailur bakarra egon zen –
beste modu batean esanda, kurbak bertikalki gora egin zuen ikerketen hasieratik 14 egunera.
Beraz, fiskalak bertara bidal ditzakezu eta apirilaren 1ean tratatu zituztenen pazienteen erregistroak eskatu.
Ziur aski aurkituko lukete bilatzen ari ziren hori, nonahi gertatzen zen heriotza-tasa gehigarri hori.
Hauek ziren Londres, Paris, hiririk nagusiak, hiriburu nagusiak, non unibertsitate-ospitale nagusiak kokatuta zeuden, eta Madril.
Eta bai, New York ere bai, baina hori ez zen Europarekin bat etorri.
Baina hori, jakina, Osasunaren Mundu Erakundearen ikerketetan egin da han, eta, zalantzarik
gabe, Zeelanda Berrian eta Australian ere bai.
Baina heriotza gehigarri honek, jakina, beldurra zabaldu du.
Inork ez du uste pazienteek tratamenduaren ondorioz hiltzen direnik; naturalki, uste dute
pazienteek gaixotasun larri honen ondorioz hiltzen direla.
Eta horregatik koronabirusak bat-batean ospea hartu zuen gripea baino hamar aldiz arriskutsuagoa zela.
Bai. Bai, Kla.TVn Italiari buruzko programa oso interesgarri bat dugu: https://infotakt.kla.tv/p/nicht-an-covid-gestorben-sondern]
non ikus dezakezun, adibidez, Italiako paziente hauek, terapia guztiz okerra jaso zutenak, multzoan hil
zirenak, eta ospitaletik ia inor bizirik atera ez zena .
Bai, eta gero epidemia-higieneko gomendioek arazoa sortu zuten: pazienteak ahalik eta gehien intubatu behar zirela.
Eta remdesivir.
Eta remdesivir, oso toxikoa den antiviral medikamentua, dirudienez Bergamon lizentziapean
ekoizten ari dena – Tom Lausenek aurkitu zuenez.
Beraz, fabrikatzaileetatik egoitza zaharretxera distantzia laburrak zeuden.
Beraz, han zeuden pazienteek ziurrenik denek nahikoa remdesivir zuten.
Ez hilda esan nahi...
Edozein modutan, ez zen sendaketari lagungarria.
SARS-CoV-2tik aparte, jada luzez eztabaidatu dena eta gure ikusle askok jada ezagutzen dutena.
Hala ere, beste gaixotasun batzuk daude, non diagnostikoa ez den hain garbi.
Zuk idazten duzu... Zure liburuan hepatitis Cari buruzko atal ona duzu. Horri buruz pixka bat gehiago kontatu al diezagukezu?
Bai, C hepatitisa, esateko moduan, HIVaren gainean bidaiatu du.
Laburbilduz azaldu behar dut gertatutako animalien esperimentua.
A/B ez den hepatitisa zegoen, transfusio osteko hepatitisa, zeina ez zen benetan kutsakorra,
baina odola transfusio egin ondoren agertzen zen.
Beraz, hau ere immunologiko efektu bat izan zitekeen, eta horregatik pazienteak aldi baterako horitu egin ziren.
Baina birologoek lanean ari ziren eta uste zuten oraindik aurkitu ez den birusa ere izan zitekeela.
Ondoren, tximinoei A/B ez den hepatitisean gaixoen odola infusio bidez sartu eta kontrol-animalia
bat gela bereizi batean mantenduz bilatu zuten.
Hori izan zen esperimentuaren antolaketa. Beraz, egiaz, immunologia-efektu hauek baztertzeko, tximino kopuru berbera
gizaki osasuntsu baten odolarekin infusatu beharko zuten.
Ba, transfusio egin zitzaien tximino hauek ez ziren gaixotu.
Denbora batez gibeleko entzimak apur bat altxatuta izan zituzten eta gero hil egin zituzten.
Eta gibela ere ondo zegoen, ez zuten ezer aurkitu.
Baina orduan PCR ebazpen handiko metodo hauek merkatura iritsi ziren, eta horiekin probako animalien genetika-kodearekin bat
ez zetozten zenbait fragmentu aurkitu zituzten, eta ondorioztatu zuten horiek animaliek gordetzen zuten birusa izan zitekeela.
Eta ondoren, haren aurkako antigorputz bat garatu zen, HCV antigorputza.
Eta orduan merkaturagarria bihurtu zen. Txinako enperadoreak hepatitisa zuela gertatu
zen, eta, beraz, sustatu eta merkaturatu zuten.
Antigenoa egin zuten. Beraz, gene-fragmentu hauek hartu zituzten proteinaren txantiloitzat, antigenoaren plano gisa.
Eta antigenoa erabili zuten beste animalietan antigorputzak eragiteko.
Eta gero, gizakietan antigorputz hauek detektatzeko proba bat garatu zuten. Hori da antigorputzak detektatzeko proba hau.
Hala ere, antigorputzaren detekzioak hipotesizko plano baten arabera eraikitako oinarrizko osagaia du helburu.
Eta gero, proba honekin bueltaka ibili ziren eta jendea aztertu zuten, horren aurkako antigorputzak zeintzuk zituzten ikusteko.
Eta hori duen edonork C hepatitisa du. Hori zen definizioa, ezta?
Hala ere, ez badute inolako sintoma klinikorik erakusten, hala nola horiagotzea?
Bai, AIDS-ekin jada inkubazio-epe hau izan genuen, non antigorputzaren proban positibo eman
zuten paziente osasuntsuak ere izan genituen.
Esan zieten urtebetez hil egingo zinela – ondoren inkubazio-aldia pixka bat luzeagoa bihurtu zen, gero hamar urtekoa zen – hepatitis
Carekin, batere ez ziren hiltzen, gero 30 urtekoa zen – eta ondoren gibeleko minbizia edo gibeleko zirrosia hartuko zenuela.
Eta ziurtatzeko ez duzula harrapatzen, orain hasi beharko zenuke gure terapia antivirala hartzen, eta
pakete bakoitzak une honetan 10.000 libera balio du.
Eta horrela funtzionatzen du. Ez daude gaixorik, eta tratamenduaren ondorioz berriro ez dira gaixorik
egongo, orain ez baita lehen bezala dosi handikoa.
Hepatitis C interferonarekin eta ribavirina dosi handiekin tratatzen zen.
Jendea urtebetez guztiz nekatuta eta gaixorik egon zen, anemi larria garatu zuten, eta ondoren sendatu behar izan
zuten; beraz, argi geratu zen zerbait aldatu behar zela, gutxienez terapia gutxiago toxikoa izan zedin.
Baina egiaz, beti izan da arrazoi ona gibeleko arazoak medikazioarekin ez tratatzeko, izan ere,
medikazioak beti izaten du nolabaiteko toxikotasuna gibelerako.
Eta gaur egun, jendeak harrituta galdetzen du – ni beste gibel-sinposio batean nengoen – zergatik ez den gibeleko
zelula-karzinomen kopurua murrizten birusen karga modu eraginkorrean jaitsi arren.
Izan ere, pixka bat handitu egin dela dirudi.
Erantzun sinplea da batak bestearekin zerikusirik ez duelako.
Droga-menpekotasuneko pertsona guztiak C hepatitisaz positibo daude, baina arrazoi desberdin bat dute.
Haien drogek gibel-toksiko arazoa eragiten dute. Alkoholdunen antzera.
Hori gibelaren konferentzian esaten baduzu, alkoholak oso garrantzitsua den ko-faktorea dela esan nahi
du. Beraz, alkoholik gabe ere ez du funtzionatzen.
Beraz, egia da arazoak dituzten HCV positiboak diren pazienteak, oro har, kasualitatez alkoholikoak direla aurkitzen direla.
Bai. Horrela, berriro ere, terapiaren onura bat egozten zaio, baina hori batere frogatu ezin dena.
Eta kalterik ez du ikusten.
Eta ez du kalterik ikusten, bai. Zure liburuak oso indartsu jorratzen ditu hautemandako eta benetako arriskuak.
Beraz, han sarritan konparazioak egiten dituzu; hiru zutabe hauek aipatu zenituen.
Orokorrean, bizimoduaren hautuak. Alkoholdunak aipatu zenituen, baina beste gauza askoz zabalago batzuk, hala nola
obesitatea eta erretzea, estatistikoki gaur egun edozein gaixotasun infekzioren baino askoz garrantzitsuagoak dira.
Han zerrenda bat idazten dute, eta kutsuzko gaixotasunak heriotza-kausetan bostgarren postuan bakarrik agertzen dira.
Zergatik, beraz, ez dituzte Robert Koch Institutua bezalako erakundeek azaltzen pertsonak askoz gehiago
onuratzen dutela osasuntsu egotean eta hori sustatzean?
Eta, ordea, arrisku-onura azterketaren behealdean dauden probak eta txertaketak bultzatzen ari dira.
Orain nire teesia aurkeztu al dezaket aginte-klasei eta menpekotasunari buruz?
Gure gizarte osoa kapitalismoan oinarrituta dago... Bai, kapitalismoan oinarritutako gizartea da.
Eta Rainer Mausfelden zerbait irakurri nuen, eta niretzat izugarri hunkigarria izan zen.
Rainer Mausfeld, gure historialari handia (egiazki: psikologoa) Kiel-ekoa, idatzi zuen:
Kapitalismoa eta demokrazia elkarrekin bateragarriak ez dira.
Kapitalismoak jendea besteengandik gauzak kentzera eramaten duelako.
Printzipioz, beren avarizia ase nahi dute.
Eta avarizia, giza ezaugarri bat, gogorra zapaltzeko, aberatsei gero eta aberatsago bihurtu nahi izatera eramaten die.
Eta hori egiteko, pobreengandik gero eta gehiago kendu behar dute.
Eta puntu batera iritsi gara, non orain mundu osotik dena kendu behar duten munduko agintari gisa duten posizioa mantentzeko.
Eta egiten dutena da gure gizatasuna, gizaki gisa ditugun gaitasunak kentzea, eta gure
baliabide propioengatik ordaintzera behartzea.
Kasu honetan, txertoak, gure heriotza erabakitzen duten sendagaiak. Hori hain pentsamendu zoroa da.
Orain hau bihotzetik kendu behar dut, historiari, politikari eta ekonomiari buruzko hainbat
liburu ikertuta ikusi eta konturatu naizelako.
Eta urteetan zehar arlo honetan hitz egin dudan edonork oso-oso litekeena iruditzen zaie agintean dauden botereek – eta ez daude
Alemanian, mendebaldean nonbait – nire arloa, nire arloa, infekzio-gaixotasunak, munduko tresna bakarra, berria, indartsua
eta indartsuena dela aurkitu dutela beren agintea sendotzeko.
Zeren hauekin beren zientzialariak, adituak eta orain Osasunaren Mundu Erakundea dute. Dena leku berean dago.
Eta Osasunaren Mundu Erakundeari orain Alemaniako eta Europako herritarrek boterea eman diote, nahi dutena
egiteko boterea. Eta hori da orain egiten ari direna.
Pandemia nahi dutenean deklaratu dezakete, eta horrela nahi dutenean bete beharreko neurriak agindu ditzakete.
Hori ez baduzu egiten, legeak zigortzen zaitu, zigorra, zigor okerrena.
Eta instrumentuak pertsonen ignorantzaz baliatzen da, izan ere, jakintza boterea baita, ignoranzia
edo jakintzarik eza, berriz, botererik eza baita.
Jendea boteregabe dago, infekzioak ez dituelako ulertzen edo nahikoa ondo ez dituelako ulertzen. Eta ezin ditu gezurrak ikusi.
Eta, gainera, ezin dute ikusi gezur hauek guztietan txertatuta dagoela historian inoizko okerrena den gezurra,
hau da, geneetan oinarritutako txertoei buruzko gezurra.
Bai, ez dut gehiago esango, baina esango dut elkarrizketa honen helburu nagusietako bat dela nire maite ditudan gizaki guztien
arreta erakartzea, liburuan gai hau benetan modu horretan jorratzen dugula, gai guztiak edozein pertsona
batek, batez besteko adimen-maila duena, ulertu ahal izateko moduan. Dena hizkera hain sinplean dago idatzita.
Lan bikaina egin zuten.
Eta geure buruari esan genion: liburu honetako kapitulu bat kazetari guztientzat, mediku guztientzat eta abokatu guztientzat
derrigorrezko irakurgai izan beharko balitz – politikariak oraingoz baztertuko ditut, seguruenik alferrikakoa delako –
orduan kapitulu hau izango litzateke, zortzi orrialde besterik ez dituena, geneetan oinarritutako txertaketei
buruzkoa – gizateriaren historian inoizko arrisku handiena.
Eta gero Kopp jaunarekin hitz egin nuen, eta hark berehala esan zuen "bai", "geneetan oinarritutako txertoei"
buruzko kapitulu hau webgunean doan deskargatzeko eskaintzeko Alemanez irakur dezakeen munduko edozeinentzat.
Eta hori gertatu zen. Beraz, bi egun daramatzazu kapitulua doan irakurtzeko aukera izan duzula. Ez duzu zentimo bat ere ordaindu
behar; inbertitu beharrekoa irakurtzeko ordu bat besterik ez da.
Eta zortzi orrialdeetarako ez duzu ordubete baino gehiago beharko. Hain sinplea da.
Honek, agian, aukera paregabea ematen dizu altxatzeko eta zure burua eta zure maiteak babesteko.
Zeren egin behar duzun bakarra ahots bakarrean "ez" esatea eta politikariei Osasunaren Mundu
Erakundeari agintari hori ematea debekatzea da!
Eta hala egiten badute, esan 'ez' hala ere eta esan ez dugula egingo.
Ikusi nola zigortzen gaituzun gure milioika. Izan ere, haiek ere ezin dute hori egin.
Eta, beraz, liburu honen esanahia ere ulertu nuen: beren erabakiak hartzeko gaitasuna galdu duten pertsonak ardurazko
herritar bihurtzea, gutxienez modu zabalean ulertzeko zein diren gaixotasun infektoagarriak, zein diren kontraneurriek,
nola neurtu behar diren eta nola berreskuratu oreka egokia.
Uste nuen bere liburuan hori oso ondo egina zegoela.
Han ere zientzia erabakiak hartzen laguntzen duela esatea.
Ez da jainko berria. Ez da ordezko erlijioa, horretarako partzialki sortua izan bazen ere.
Esaten den adituak orduan jendeari zer egin eta zer ez egin behar duten jakinarazi dezake, heriotza
saihesteko. Eta ikus dezakezu hori ez dela egia.
Baina errepikatu behar dut zuk aipatutakoa.
Egiaz, bihotz- eta odol-hodietako gaixotasunengatik eta minbiziagatik hiltzen gara.
Eta kutsakorrak diren gaixotasunek ez dute benetan paperik heriotza-estatistiketan.
Betidanik kontrakoa zabaltzen da, gaixotasun kutsagarriak gure mehatxu handiena balira bezala.
Orain koronabirusagatik bereziki nabarmenduta.
Baina urtero berriro azpimarratzen da gripe-heriotzak gertu daudela – beti 30.000
gripe-heriotza dolu egin beharrekoak direla.
Hurbilago begiratuta, hori guztia batere ez da egia.
Hala ere, 30.000 edo 40.000 horiek udako heriotza-tasa neguko heriotza-tasatik kendu besterik ez dira.
Zergatik edo zergatik ere, neguan jende gehiago hiltzen da.
Eta kenketa honen ondoren geratzen den guztia, gripearen aurkako txertaketa berriro
sustatzeko, gripearen heriotzatzat hartzen da.
Eta Robert Koch Institutura begiratzen baduzu, gripearen ondorioz benetan zenbat pertsona hiltzen diren ikusteko – gripea
jakinarazi beharreko gaixotasuna denez, datuak nahiko fidagarriak dira – azkenean hiru zifrako kopuru batekin
geratzen zara. Beraz, ia inor ez da gripearen ondorioz hiltzen.
Beraz, iragarpena egin da, eta behin eta berriro errepikatzen ari da: hartu zure
gripe-txertoa, bestela 30.000 pertsona hilko direlako.
Esaten dugu gripearekin benetan lotu daitezkeenak heriotza normala eta heriotza garbia
direla, eta horiek 300 edo 400 inguru direla?
100etik 200era – denboraldi bakoitzeko. Bai.
Baina konturatu behar da ere gripearen aurkako txerto honek, haren eraginkortasuna antigorputzak
neurtuz zehazten dena, hala ere, zentzurik ez duela.
Parametro txiro hau bakarrik ia ez da murrizten.
Bai, esan nahi dudana da eraginkortasuna, ustez, %50 ingurukoa dela, %40 eta %60 bitartean
aldatzen dena. Ahaztu hori, lagunok. Ezer gutxi da hori.
Antigorputz-erantzuna %50 murrizteko asmoz, arriskutsua izan daitekeen txerto batekin ezin
dituzu milioika pertsona txertatu. Zoroa al zara?
Gripe-txertoa jaso ondoren gripea hartzen duten pazienteak sarritan ikusten ditut.
Noski.
Baina horrela iristen zaio, nik esaten diodanean: "Gripea duzu."
Ez, doktore, hori ezin da izan. Txituta nago. Beste zerbait izan behar du.
Bai. Beraz, laburbildu dezakegu.
Zure liburuan idazten duzu infekzioek arriskutsuak izan daitezkeela. Baina ez al dira gaur egun ohikoak?
Ez da normalean.
Ez da normalean gertatzen. Politikariek eta hedabideek asmoz beldurra zabaltzea besterik ez dute egiten.
Esaten dute kapitalismo arrazoiengatik dela, baina agian beste batzuk ere badaude.
Zientzia, egiaz, gida bat da.
Hori berriro mahai gainean jartzen ari zara, gauzen muinera sakonago iritsi behar dugula.
Hori esaten du zer den garrantzitsua eta zer den garrantzirik gabekoa.
Ez da komeni faktore indibidualak soilik goratzea eta besteak ahaztea.
Ez duzu sator-muino bat mendi bihurtu behar, eta alderantziz.
Eta jendeak berriro ere beren erabaki informatuta hartzeko gai izan beharko luke.
Txertaketari buruzko kapitulu bakoitzaren amaieran, beti eskatzen dute denek informatu egin behar dutela eta gero beren erabakia
hartu behar dutela, eta inoiz ez dela beharrik erabili behar.
Zeren, zuk diozun bezala, agintari klasearen tresna bat baita.
Amaitu aurretik, ikusleei esateko beste zerbait al duzu?
Salbuespen gisa, noski, zure liburua erosteko gomendioa.
Hori oso ondo idatzita dago, benetan erraza da ulertzeko.
Egun gutxi batzuetan oso ondo ulertzea lortu nuen. Irakurtzea plazer bat izan zen.
Baina egia esan, ez dut nahi hau liburuak saltzeko saio bihurtzea, bai.
Ez genuen liburua idatzi ahalik eta jende gehienek eros zezaten.
Liburua ahalik eta jende gehienek irakur dezaten idatzi genuen.
Liburua nola lortuko duzun zuk erabakitzen duzu. Ez duzu derrigorrez erosi behar.
Baina liburutegietan, adibidez, liburua maileguan hartu nahi baduzu, galdetu egin behar duzu.
Eta ziur asko espero duguna da liburuak zenbait profesiori ere atsegina egingo diela, irakasleei esaterako –
irakasleak hain garrantzitsuak baitira herrialde honetan, infekzioei buruz gehiago jakin behar dute, benetan.
Eskolatan orain egiten ari diren edo egin duten hori gure seme-alabei dagokienez arduragabea da. Hori ez da onargarria.
Eta gobernu sail edo agintari batzuetatik datorren guztia sineste hutsa ez da etorkizun itxaropentsu batera
eramaten duen bidea. Hori etorkizun itxaropenik gabekoa da.
Itxaropena eman nahi genuen. Eta liburu honekin, ezagutza eman nahi genizuen, boterea zuen eskuetan jartzeko.
Boterean nola sartu – liburua irakurri besterik ez duzu egin behar, hori besterik ez.
Eta mesedez, gutxienez doako kapitulu hori irakurri.
Bide batez, agian azken hitz bat. MWGFD izeneko elkarte batean gaude.
Eta elkarte hau bilera bat da, mediku profesional eta zientzialarien elkartea, denak alemanez hitz egiten dutenak.
Eta konpromisoa hartu dugu – dena borondatezkoa da, eta inork ez du horregatik zentimo bat ere jasotzen.
Eta oso, oso nabarmentzekoak diren mediku eta zientzialariak dira.
Berak (Dr. Köhnlein) ere urteetan zehar inplikatuta egon da.
Arne Burckhardten Patologia Institutua sortu eta ezarri genuen. Gure erakundeko kidea ere bazen.
Eta badakizu hark lan aitzindaria egin zuela.
Orain bat-batean nazioartean ikusten ari den lana. Dena Alemaniatik etorri da.
Arne Burckhardt hil zenean, krisian ginen.
Ez genuen gai izan beste inolako azterketa patologikorik egiteko.
Baina helburu honetarako beste laborategi bat sortu dugu, "Molekular Diagnostikorako Institutua" izenekoa.
Eta gure elkarteko kideek ere kudeatzen dute.
Beraz, gure elkartea hasieran irabazi-asmorik gabeko erakundea zen, baina urtebete geroago, 2021ean,
gure irabazi-asmorik gabeko egoera baliogabetu zuten.
Honek esan nahi du ezin ditugula dohaintza-agiririk eman. Elkarte hau dohaintzetan oinarritzen da.
Pozik egongo ginateke elkarteari eta Inmodia Institutukoari dohaintza bat ematea kontuan hartuko bazenu.
Hori litzateke niri sakonki zoriontsu egingo nindukeena.
Eskerrik asko liburu bikain honetan egindako lanagatik!
Bai, berriro ere eskerrik asko elkarrizketa honengatik.
Espero dut zabalki banatuko dela!
Agur.
Bai, eskerrik asko! Agur.
Kla.TVk zure laguntza behar du! Erabili programaren azpian dagoen partekatzeko funtzioa.
Amaitutako posta elektronikoaren txantiloiak zure hartzaileen zirkulu pribatua lortzen laguntzen dizu. Spam blokeorik gabe.
Nire ekarpena mundua klik bakarrekin aldatzen laguntzeko. Inoiz ez da hain erraza izan.