۱۲۳۴۳۲۱ «جهل یا کمبود دانش، ناتوانی است.»
مردم ناتوان‌اند زیرا عفونت‌ها را درک نمی‌کنند یا به‌اندازهٔ کافی درک نمی‌کنند. و نمی‌توانند دروغ‌ها را ببینند.
«مشکل این است که بیماری‌های عفونی می‌توانند فوق‌العاده پرسود باشند، چیزی که اکثر مردم متوجه آن نیستند.»
من صمیمانه از پروفسور دکتر باخدی و دکتر کوهنلین در مصاحبه Kla.TV ما استقبال می‌کنم.
خوشحالیم که بار دیگر به شما خوش‌آمد می‌گوییم.
هر دوی آن‌ها سخنران کنفرانس ضد سانسور در موضوعات مهم پزشکی بودند.
و شما دو نفر نیز اولین کارشناسانی بودید که در بحبوحه بحران ویروس کرونا، زمانی که هیچ‌کدام از ما واقعاً
نمی‌توانستیم آنچه در اطرافمان می‌گذشت را درک کنیم، سخن گفتید.
آنها سپس در تاریخ‌های ۱۵ و ۳۰ مارس ۲۰۲۰ در برنامه در Kla.TV ظاهر شدند و پس از آن نیز مصاحبه‌های بیشتری منتشر شد.
برای بینندگانی که هنوز شما را نمی‌شناسند: دکتر کُهنلین، شما متخصص طب داخلی و طب ورزشی هستید و دهه‌ها
به‌عنوان متخصص داخلی در مطب شخصی خود کار کرده‌اید.
پروفسور دکتر باخدی، شما دهه‌ها به‌عنوان استاد و رئیس مؤسسه میکروبیولوژی پزشکی و بهداشت در دانشگاه
یوهانس گوتنبرگ ماینتس به دانشجویان پزشکی آموزش داده‌اید.
شما سردبیر مجلهٔ پزشکی «میکروبیولوژی و ایمنی‌شناسی پزشکی» بوده‌اید و جوایز بی‌شماری برای پژوهش‌هایتان دریافت کرده‌اید
که بدین ترتیب درک بنیادی ما از سیستم ایمنی را غنی ساخته‌اید.
شما و همسرتان (پروفسور باکدی) همراه با دکتر رایس کتاب جدیدی با عنوان «درک عفونت – به‌جای ترس از
آن. اسطوره‌ها، توهم‌ها و واقعیت» منتشر کرده‌اید.
اولین سؤال من: پروفسور باخدی، چه چیزی شما را به نوشتن این کتاب ترغیب کرد؟
خب، من ده سال پیش با همسرم کتابی منتشر کردم.
آن را «شبح عفونت‌ها: اسطوره‌ها، توهم‌ها و واقعیت» می‌نامیدند.
و ما آن زمان کتاب را نوشتیم، چون من بازنشسته شده بودم و همسرم به من گفت:
شما باید سخنرانی‌های خود را برای عموم مردم بنویسید.
همه چیزهایی که مردم این کشور می‌خواهند و نیاز دارند دربارهٔ عفونت‌ها بدانند.
یعنی واقعیت، و سپس اشاره به آنچه واقعیت نیست، یعنی اسطوره‌ها. و این کاری بود که من انجام دادم.
و این کتاب به مدت ده سال در بازار بود.
خیلی خوب فروش نرفت، اما اشکالی ندارد.
اما در آنجا من مروری بر همه بیماری‌های عفونی مهم در این کشور و روش‌های پیشگیری از آن‌ها ارائه کرده‌ام.
چرا برخی باکتری‌ها و ویروس‌ها خطرناک هستند؟ چرا بقیه خطرناک نیستند؟
آنها چگونه ما را بیمار می‌کنند؟ و چگونه می‌توانیم از این جلوگیری کنیم؟
و این لزوماً شامل پرداختن به موضوع واکسیناسیون می‌شد.
تا مسئله واکسیناسیون برای همه به‌طور کامل حل شود.
سپس کووید-۱۹ آمد. و برای کوتاه کردن داستان:
پس از پنج سال از کووید-۱۹، متوجه شدم که آنچه در کتاب اول نوشته بودیم نیاز به بازنگری دارد.
و این امر بسیار فوری است. چون واضح است که من در آنجا هیچ دانش محکمی منتقل نکردم.
من اشتباه کردم. چون خودم را به‌طور کافی آگاه نکرده بودم.
من بیش از بیست سال این درس را تدریس کردم.
و آن زمان بود که فهمیدم چیزهای بنیادی‌ای وجود داشتند که متوجهشان نشده بودم، چیزهایی که درست نبودند.
و می‌دانی، مادرم اولین معلم من بود.
او پزشک بود. و وقتی کوچک بودم به من گفت – می‌دانستم که می‌خواهم پزشک شوم.
او گفت: «تو قرار است دکتر شوی. به یاد داشته باش، یک دکتر نباید از هیچ چیز بترسد. هیچ.»
تنها یک چیز، یعنی اینکه او اشتباه می‌کند.
گفتن چیزی نادرست در رابطه با درمان پزشکی.
و اگر این کار را انجام دهی، باید مطمئن شوی که آن را اصلاح می‌کنی.
و به همین دلیل به همسرم گفتم که باید این کتاب را دوباره منتشر کنیم.
و ما باید بهبودهایی ایجاد کنیم تا سطح مناسبی از دانش را فراهم کند.
و در آن زمان ما با او، کلاوس (دکتر کوهنلین)، دوستان صمیمی بودیم.
و من گفتم، اینجا کسی هست که دهه‌ها پیش در مورد این موضوع شک و تردید خود را ابراز کرد، و او همین‌جا حضور دارد.
و او همیشه درست گفته است. آیا شاید نباید از او بپرسیم که آیا می‌خواهد به ما بپیوندد؟
و همین اتفاق افتاد. و او گفت: «بله، البته!»
و بنابراین او سومین نویسندهٔ کتاب جدید است که دو روز پیش منتشر شد.
به‌عنوان یک متخصص داخلی، ارتباط زیادی با واکسیناسیون نداشتم.
من واقعاً تا وقتی بچه‌دار نشدم به واکسیناسیون فکر نکرده بودم.
و دختر اولم قرار بود بلافاصله پس از تولد واکسن BCG دریافت کند.
و سپس به طور شهودی گفتم: ما نمی‌خواهیم الان این کار را انجام دهیم.
من واقعاً سل را تهدیدی برای دخترم نمی‌دانم.
در آن زمان نمی‌دانستم که مطالعه‌ای درباره واکسن BCG انجام شده بود که در آن یک کارآزمایی کنترل‌شده با دارونما برای
آزمایش واکسن BCG اجرا شده بود، که در زمینه واکسیناسیون نادر است.
آن در هند بود، جایی که آنها جمعیت زیادی را واکسینه کردند و جمعیت زیادی را واکسینه نکردند.
و نتیجه در واقع این بود که جمعیت واکسینه‌شده نسبت به جمعیت واکسینه‌نشده، موارد بیشتری از عفونت سل BCG داشت.
سپس این مطلب به‌طور گسترده در مجلهٔ لانست تحت عنوان «خبر بد از هند» منتشر شد.
و من معتقدم که پس از این انتشار، ۱۳ سال دیگر طول کشید تا متخصصان اطفال آلمانی آماده شوند که تزریق این واکسن را متوقف کنند.
و دختر اولم هنوز قرار بود او را داشته باشد.
در دومی، من انتقادی‌تر شده بودم، بنابراین پرسیدم: واکسیناسیون BCG چه می‌شود؟
پاسخ با ناراحتی فراوان برگشت: «نه، ما مدت‌هاست که این کار را انجام نداده‌ایم.»
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خیلی خوب. بیایید یک قدم به عقب برداریم.
برای قرن‌ها، بیماری‌ها و عفونت‌ها شبحی بودند که بشریت را آزار می‌داد.
همه‌گیری‌هایی وجود داشت: طاعون، وبا و سل علل اصلی مرگ بودند.
سپس، در آغاز قرن بیستم، این بیماری‌ها ناگهان به‌طور چشمگیری کاهش یافتند.
و امروزه رانندگی کردن از، برای مثال، مبتلا شدن به سرخک یا حتی دیفتری هولناک خطرناک‌تر است.
اما ترس از بیماری‌های عفونی، همان‌طور که در دوران همه‌گیری ویروس کرونا دیده‌ایم، همچنان پابرجاست.
ممکن است برایمان توضیح دهید که چرا چنین است؟
خب، مشکل این است که بیماری‌های عفونی، که اکثر مردم متوجه نیستند، می‌توانند فوق‌العاده پرسود باشند و سودهای سرسام‌آوری ایجاد کنند.
در بیماری‌های عفونی همیشه اندازه‌گیری آنتی‌بادی‌ها، اندازه‌گیری‌های آزمایشگاهی و امروزه داروهای ضدویروسی مطرح هستند.
و این همان موضوعی بود که اساساً مرا وارد صحنه کرد.
در آن زمان، مشکل ایدز به‌دلیل درمان‌های گسترده و بی‌رویه بسیار خطرناک به نظر می‌رسید.
در واقع، آن زمان صرفاً یک فاجعهٔ ACT بود.
این داروی ضدویروسی بود که به‌جای خودِ مشکل ایدز، با مصرف بیش‌ازحد وارد بازار شد.
در واقع این فقط به خاطر دایره‌های کوچک بود.
اما مسئله ایدز، همان‌طور که گفتم، عمدتاً یک فاجعهٔ ACT بود.
و از آنجا که دیگر این‌طور نیست، اوضاع آرام شده است.
اما CDC، مقامات کنترل بیماری، در آن زمان دیگر بیماری نداشتند.
و ایدز، به نوعی، یک خط حیاتی بود.
پس از فلج اطفال و آبله، دیگر کاری باقی نمانده بود.
سپس «سندروم ریوی لژیونر» مطرح شد که آن را به یک همه‌گیری بزرگ‌نمایی کردند، در حالی که اصلاً همه‌گیری نبود.
فقط جمعی از لژیونرهای پیر و نسبتاً ناسالم بودند که دور هم جمع می‌شدند، مهمانی می‌کردند، زیاد می‌نوشیدند و سیگار می‌کشیدند.
و بعد از آن، چند نفر از آنها به ذات‌الریه مبتلا شدند.
اما سپس مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (CDC) وارد ماجرا شد و باکتری‌ای پیش‌تر ناشناخته را کشف کرد، آن را به‌طور منطقی
«لژیونلا پنوموفیلا» نامید و آن را عامل بیماری لژیونر دانست، هرچند علت واقعی صرفاً ضعف سیستم ایمنی افراد مبتلا بود.
و این عموماً مشکل بیماری‌های عفونی است: تا زمانی که سیستم ایمنی ما به‌درستی کار کند،
آن‌ها در واقع نمی‌توانند به ما آسیبی برسانند.
و وقتی ضعیف شود، ممکن است چیزی شبیه به این اتفاق بیفتد.
سپس ممکن است به عفونت‌ها مبتلا شوید.
و به‌ویژه در مورد ایدز، اگر مصرف مواد مخدر زیاد باشد، ممکن است دچار آنچه عفونت‌های فرصت‌طلب نامیده می‌شوند، شوید.
این‌ها بیماری‌هایی هستند که فقط وقتی سیستم ایمنی‌تان به پایین‌ترین حد خود می‌رسد، به شما می‌گیرند.
بله، می‌خواهم به آن چیزی اضافه کنم.
مشکل این است که اپیدمی‌های بزرگ توسط پاتوژن‌هایی ایجاد شدند که به‌راحتی می‌توانستند منتشر شوند.
به‌طور اصولی، تنها دو راه برای انجام این کار وجود داشت: یا با آب یا با هوا.
این بدان معناست که در صورت انتقال هوایی، از فردی به فرد دیگر از طریق سرفه و عطسه منتقل می‌شود.
وقتی طاعون شایع بود، افراد مبتلا به آن سرفه می‌کردند و باکتری‌ها از طریق هوا به دیگران منتقل می‌شدند.
مکانیسم‌ها و مسیرهای بیشتر بیماری‌های عفونی واقعاً مهم اکنون شناخته شده‌اند.
معلوم است که آب باید تصفیه شود و به همین دلیل دیگر وبا وجود ندارد. دیگر وبا وجود ندارد.
معلوم است که اگر کسی سرفه کند و طاعون داشته باشد، فردی که سرفه روی او شده باید آنتی‌بیوتیک دریافت کند.
به هر حال دیگر طاعونی وجود ندارد، زیرا می‌دانیم طاعون چگونه منتقل می‌شود، یعنی از طریق
موش‌ها و کک‌ها، و هر جا موش نباشد، طاعون هم نیست.
جایی که طاعون و آنتی‌بیوتیک وجود دارد، طاعون منتقل نمی‌شود.
با این حال، این بدان معناست که چون روش‌ها شناخته شده‌اند، می‌دانیم چگونه از وقوع چیزی جلوگیری کنیم.
و این پیشگیری همیشه شامل واکسیناسیون نیست، بلکه تنها در موارد بسیار نادر.
می‌خواهم یک نکته را روشن کنم:
این‌طور نیست که چون کزاز در اینجا بسیار نادر شده است، مثلاً کزاز خطرناک نباشد.
دیفتری به همان اندازه خطرناک است که صد سال پیش بود.
به همان اندازه خطرناک. و وقتی رخ می‌دهد، مردم در معرض خطر هستند.
خب، حالا می‌رسم به یک موضوع بسیار مهم، یعنی واکسیناسیون. چرا مجبور شدیم این‌قدر بازنگری کنیم؟
چون خودم دریافتم که سه ستونی که توصیه به واکسیناسیون باید بر آن‌ها استوار باشد – پیش از
صدور چنین توصیه‌ای – عبارتند از: اولاً ضرورت.
واکسیناسیون واقعاً چه زمانی ضروری است؟ وقتی بیماری واقعاً تهدیدکنندهٔ زندگی باشد.
اگر بیماری تهدیدکننده‌ی زندگی نباشد، نیازی به واکسیناسیون نیست. سپس باید آن را به حال خود رها کنید.
نباید حتی یک ستون مفقود باشد. ستون دوم اثربخشی است.
اثربخشی به این معناست که تعداد افراد مبتلا به بیماری‌های شدید و متوفیان باید به طور قابل توجهی کاهش یابد.
حالا تصور کنید ما یک عفونت داریم که هیچ‌گونه مرگ و میری ایجاد نمی‌کند.
یا آن‌قدر اندک که اصلاً هیچ کاهشی امکان‌پذیر نیست.
برای مثال – سرخک نمونهٔ بسیار خوبی است، راستی – افرادی که در گذشته از سرخک می‌مردند به همان
دلایلی می‌مردند که افراد مبتلا به آنفلوآنزا می‌مردند.
آن‌ها به باکتری‌ها آلوده شدند. این ابرعفونت باکتریایی بود که مردم را کشت.
اما این فوق‌عفونت باکتریایی امروزه می‌تواند به‌طور بسیار مؤثری درمان شود.
و به همین دلیل، اصولاً در افرادی که مراقبت پزشکی خوبی دارند و افراد سالمی با سیستم ایمنی
طبیعی، هیچ مورد مرگ ناشی از سرخک رخ نمی‌دهد.
به همین دلیل اندازه‌گیری مزایای آن غیرممکن است.
و هر جا فایده‌ای نباشد، تنها خطر هست.
و همیشه وقتی واکسن می‌زنید، خطر وجود دارد. همیشه.
زیرا، همان‌طور که کلاوس گفت، این واکسن‌ها یک مادهٔ واحد نیستند، بلکه همواره کوکتلی از مواد
هستند و این کوکتل همیشه حاوی مواد بالقوه خطرناک است.
و هر کسی که این را انکار کند، اصولاً باید فوراً نامشروع شناخته شود .
او مجاز نیست مشاوره دهد یا توصیه‌هایی برای واکسیناسیون ارائه کند.
چون اگر فایده‌ای وجود نداشته باشد، و منظورم وقتی است که فایده صفر باشد، در مورد ویروس کرونا، همان‌طور که امروز می‌دانیم و ثابت
شده است، خطر مرگ برای افراد زیر ۶۵ سال عملاً صفر است. عملاً صفر.
اگر فایده صفر باشد، هر ریسک، چه یک در میلیون باشد چه یک در تریلیون، تقسیم بر صفر بی‌نهایت می‌شود.
من تایلندی هستم. بله، من این را در مدرسه یاد گرفتم.
هر چیزی که بر صفر تقسیم شود، بی‌نهایت است.
در این صورت نسبت ریسک به فایده نامتناهی است. و این غیرقابل قبول است.
خب. اثربخشی باید نشان داده شود و همان‌طور که کلاوس گفت و همان‌طور که ما نیز در کتاب توضیح دادیم، اثربخشی تنها
در صورتی قابل اثبات است که شما آمار مرگ‌ومیر با و بدون واکسیناسیون را در اختیار داشته باشید.
و این ارقام برای هیچ واکسیناسیونی در جهان وجود ندارند – برای هیچ‌کدام.
اکنون بیایید به مسئله تناسب بازگردیم.
در اینجا سیاه‌سرفه وجود ندارد. اما می‌توانم به شما بگویم که در جهان سوم، در آفریقا و تایلند، سیاه‌سرفه وجود دارد.
و من در تایلند در یک کلینیک واکسیناسیون کزاز بودم و دیدم که مردم به‌طرز فجیعی از کزاز می‌میرند.
دومین بیماری که واکسیناسیون می‌تواند به طور بالقوه به آن کمک کند، هاری است.
و این را می‌گویم چون باید روشن باشد که او و من و همسرم اینجا به‌عنوان مخالفان واکسیناسیون نیستیم.
ما مخالف واکسیناسیون نیستیم، اما می‌گوییم واکسیناسیون وقتی واقعاً ضرورت داشته باشد معنا پیدا می‌کند، چون نرخ کشندگی و
مرگ‌ومیر فوق‌العاده بالاست – در مورد سیاه‌سرفه بیش از ۵۰ درصد است؛ یعنی از هر دو نفر مبتلا به سیاه‌سرفه، یک نفر می‌میرد.
هاری امروزه عملاً صددرصد کشنده است. این بدان معناست که هر کسی که هاری بگیرد، اگر اقدامی
صورت نگیرد، خواهد مرد و هیچ درمانی در دسترس نیست.
واکسیناسیون در واقع اینجا برای هر دوی آن‌ها موجود است. و این واکسیناسیون مؤثر است.
و این همان چیزی است که در کتاب خود بازگو و توضیح می‌دهیم.
تا برای همه روشن باشد که واکسیناسیون چه زمانی توصیه می‌شود – بله.
و نه تنها بله، بلکه ما صمیمانه آن را توصیه می‌کنیم، زیرا می‌تواند جان‌ها را نجات دهد – و ضمناً، باید این کار را انجام دهد.
اگر پزشکی نداند که می‌توان علیه کزاز واکسن زد – و از همه مهم‌تر، چگونه واکسن را تزریق کند.
و در اینجا، همان‌طور که در کتاب توضیح داده شده است، تنها واکسیناسیون به شکلی که در اینجا انجام می‌شود،
با واکسنی که تولید پادتن را تحریک می‌کند، وجود ندارد.
همچنین چیزی به نام واکسیناسیون غیرفعال وجود دارد. این شامل تزریق پادتن‌های آماده از افرادی است که واکسیناسیون شده‌اند.
و این پادتن‌ها برای کزاز و هاری در دسترس هستند. و آن‌ها مؤثرند، واقعاً مؤثرند!
و این‌ها در واقع هیچ عارضه جانبی جدی ندارند زیرا خالص هستند.
آنها آنتی‌بادی‌های خالص هستند و هیچ افزودنی ندارند.
پس می‌خواستم کاملاً روشن کنم که من با واکسیناسیون مخالف نیستم، اما می‌گویم که نسبت ریسک به فایده باید درست باشد.
شما هفت فصل از کتاب خود را به موضوع واکسیناسیون اختصاص داده‌اید، که عموماً به‌عنوان بزرگ‌ترین
دستاورد و قدرتمندترین سلاح علیه عفونت‌ها محسوب می‌شود.
شما قبلاً به این موضوع اشاره کرده‌اید. و موافقان واکسیناسیون استدلال خواهند کرد که همه بیماری‌های عفونی در حال کاهش هستند.
آیا این اثبات نمی‌کند که واکسیناسیون مؤثر است؟
بله، این نکته مهمی است که من هم می‌خواستم به آن بپردازم.
پس از بررسی موضوع واکسیناسیون، به کتاب آقای بوخوالد برخوردم که عنوانی ساده و به‌یادماندنی دارد: «واکسیناسیون – کسب‌وکار ترس».
و بوخوالد در اینجا کاری بسیار ساده و بسیار به‌یادماندنی انجام داده است.
او تمام داده‌های آماری موجود از اداره آمار فدرال درباره بیماری‌های عفونی را ترسیم کرد و سپس همیشه
تاریخ واکسیناسیون را در بالای آن علامت‌گذاری می‌کرد.
و سپس برای هر بیماری عفونی کاملاً روشن شد که کاهش شدید این بیماری‌ها همیشه مدت‌ها پیش از آغاز واکسیناسیون جمعی رخ داده است.
این امر قویاً نشان می‌دهد که کاهش بیماری‌های عفونی ناشی از تأثیر واکسیناسیون نیست، بلکه به اقدامات دیگری مربوط می‌شود.
و این صرفاً همان سبک زندگی بهتری است که ما در دوره پس از جنگ داشته‌ایم.
شما همچنین می‌توانید به‌وضوح ببینید که چگونه میزان سل در سال‌های جنگ افزایش و کاهش یافته است.
پس این موضوع به این واقعیت مربوط می‌شود که مردم گرسنه بودند، از سرما می‌لرزیدند و در شرایط نامساعد زندگی
می‌کردند، که این امر باعث شد بیماری‌های عفونی گسترش یابند.
شرایط زندگی تعیین‌کننده بود، شرایط زندگی.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله.
و صنعت داروسازی خلاف آن را می‌گوید. می‌گوید ما این وضعیت مطلوب را داریم چون واکسیناسیون می‌کنیم.
اما داده‌های آماری به‌وضوح با این ادعا مخالفت می‌کنند و بنابراین این استدلال که همیشه از سوی طرف مقابل مطرح می‌شود
مبنی بر اینکه مخالفان واکسن یا منتقدان آن افراد ضدّاجتماعی و بهره‌کشی‌های رایگان هستند، در واقع بی‌اساس است.
مهم‌تر از همه، اکنون با واکسیناسیون کرونا دیدیم که هیچ محافظتی برای دیگران وجود نداشت، بنابراین این
شعار رایج که همیشه مطرح می‌شد، کاملاً بی‌اساس است.
هدف از واکسیناسیون تولید پادتن‌ها است.
این قرار است مدرکی باشد که واکسیناسیون مؤثر بوده است.
مردم همین را می‌گویند.
بله، آیا این اصلاً نکتهٔ حیاتی در دفاع ایمنی است؟
نه، البته ساده‌لوحانه است که بگوییم همه چیز بر پایهٔ پادتن‌هاست.
آنتی‌بادی‌ها چیستند؟ چگونه عمل می‌کنند؟ و سیستم ایمنی به طور کلی چگونه کار می‌کند؟
هیچ‌کس نمی‌داند، زیرا به ندرت در پزشکی تدریس می‌شود.
پزشکان بدون کسب دانش پایهٔ ایمنی‌شناسی، پزشک می‌شوند.
از آنجا که من بیش از بیست سال این درس را از الف تا یاد می‌دادم، دانشجویان مونتس واقعاً مجبور بودند حجم زیادی از مطالب را بدانند،
وگرنه در امتحان قبول نمی‌شدند. آن‌ها هم این را می‌دانستند.
نه، شاخه‌ها و ستون‌های مختلفی در سیستم ایمنی وجود دارد و ما همهٔ آن‌ها را توضیح داده‌ایم.
تعدادشان زیاد نیست، اما باید آن‌ها را بشناسی.
ابتدا پادتن‌ها هستند و سپس سلول‌ها، لنفوسیت‌ها .
و به‌طور کلی، پادتن‌ها تنها در برابر سموم مؤثرند، زیرا سموم کوچک هستند و پادتن‌ها نیز کوچک‌اند، و
پادتن‌ها می‌توانند هنگام حضور، سموم را مهار کنند.
یعنی سموم موجود در خون، زیرا پادتن‌ها عمدتاً در خون قرار دارند.
بنابراین، این تنها در صورتی عمل می‌کند که سم از طریق جریان خون منتقل شود.
برای مثال، توکسینی که توسط باکتری کزاز تولید می‌شود.
و اینجاست که پادتن‌ها می‌توانند آن را بگیرند و متوقف کنند، یعنی می‌توانند جلویش را بگیرند و نگذارند بیشتر پیش برود.
در غیر این صورت، ویروس‌ها تنها در صورتی توسط پادتن‌ها متوقف می‌شوند که در خون باشند.
با این حال، بیشتر ویروس‌ها از طریق بینی، مجاری تنفسی یا روده وارد بدن می‌شوند.
و به همین دلیل هیچ راهی برای محافظت واقعی از پوشش داخلی ریه، برونش‌ها، خود ریه و همچنین
دستگاه گوارش از طریق واکسیناسیون وجود ندارد.
به همین دلیل، همان‌طور که پنج سال پیش گفتم، دوستان، تلاش برای واکسیناسیون علیه یک پاتوژن تنفسی وقتی
پادتن‌ها در خون تولید می‌شوند کاملاً بی‌فایده است، چون آن‌ها در سمت اشتباه دیواره قرار دارند.
نمی‌توانی آن را متوقف کنی، و حالا می‌دانیم که چنین است.
که این واکسیناسیون هرگز نمی‌تواند از عفونت جلوگیری کند.
بله. واکسن سرخک که توسط ینس اشپان معرفی شده است، در حال حاضر دوباره مورد بحث قرار دارد.
در آنجا نیز به نظر می‌رسد که پادتن‌ها سهم قابل‌توجهی در دفاع ندارند.
بله، ما هم در کتاب به آن اشاره کردیم. این موضوع از ۵۰ سال پیش شناخته شده است.
افرادی هستند که اصلاً نمی‌توانند پادتن تولید کنند. این یک نقص ژنتیکی است.
و معلوم بود که این افراد به‌طور عادی به سرخک مبتلا می‌شوند و مانند همه همیشه به‌طور عادی بهبود می‌یابند.
آنها نمی‌میرند. و نه بیمارتر می‌شوند. اصلاً.
و این خود اثبات و نشانه‌ای روشن است که لنفوسیت‌ها، یعنی گلبول‌های سفید خون، مسئول از بین بردن عفونت‌های ویروسی هستند.
بله، و این گلبول‌های سفید خون اندازه‌گیری نمی‌شوند. می‌فهمید؟ به‌خاطر واکسیناسیون.
چون خیلی سخت است و علاوه بر این، هیچ فایده‌ای ندارد، چون آن‌ها همیشه آنجا هستند. این هم نکته‌ی دیگری است که به آن‌ها می‌گوییم.
در مورد ویروس‌ها، این گلبول‌های سفید مسئول هیچ ویروس خاصی نیستند، بلکه یک نوع ویروس و کل
خانوادهٔ آن را به‌طور هم‌زمان تشخیص می‌دهند.
و به همین دلیل ما محافظت می‌شویم. هرچه بیشتر در دوران کودکی در معرض ویروس‌های مختلف قرار بگیریم، محافظت ما گسترده‌تر می‌شود.
به همین دلیل است که تمام این مزخرفات دربارهٔ پیشگیری از بیماری‌های ویروسی در کودکان باید متوقف شود.
و چرا فکر می‌کنید این واکسیناسیون اجباری به‌طور خاص علیه سرخک معرفی شد؟
نمی‌دانم. گمان می‌کنم این یک آزمایش بود تا ببینند جمعیت چگونه به واکسیناسیون اجباری واکنش نشان می‌دهند.
زیرا واکسیناسیون اجباری علیه ویروس کرونا نیز بعداً مورد بحث قرار گرفت.
این قبلاً برنامه‌ریزی شده بود.
احتمالاً از قبل برنامه‌ریزی شده بود. این نوعی «آزمون آزمایشی» با الزام واکسیناسیون سرخک بود – که به هیچ وجه ضروری نبود.
پس، همان‌طور که گفتم و همان‌طور که سوشاریت قبلاً گفته بود، در آن زمان هیچ مورد مرگ ناشی از سرخک وجود نداشت.
نرخ‌های عفونت نیز به طور دلخواه پایین بودند.
پس چرا از میان همه چیزها، سرخک ناگهان اجباری شد، اصلاً روشن نبود. یا اصلاً منطقی نبود.
بله، از این نظر این قانون واقعاً گل به خودی است، چون در نهایت کارشناسان بی‌کفایت دارند هر کاری می‌کنند...
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ببخشید، کارشناسان بی‌کفایت چه کسانی هستند؟
کسانی که خود را کارشناس می‌نامند.
نه، نه، نه. آنها برای خود عنوانی قائل نمی‌شوند، آنها به‌عنوان کارشناس دعوت و منصوب می‌شوند، بله.
پشت همه این‌ها یک دستور کار وجود دارد. و این دستور کار در واقع برنامه‌ریزی شده است.
طراحان در این کشور نیستند؛ آن‌ها جایی دور در غرب هستند.
اما این برنامه‌ریزی از ۱۰ سال، ۲۵ سال پیش برای شیوع این ویروس کرونا در جریان بوده است.
کتاب پل شرایر واقعاً باید مطالعهٔ اجباری باشد. برای همهٔ روزنامه‌نگاران. برای همه.
و همچنین برای سیاستمداران مشتاق. همه‌چیز از قبل برنامه‌ریزی شده بود.
و کاملاً روشن است که در سال ۲۰۱۹، این بحران ویروس کرونا تقریباً به طور کامل برنامه‌ریزی شده بود.
در اکتبر ۲۰۱۹ بازی شبیه‌سازی برگزار شد. و البته ویروس هم آنجا بود.
چون ویروس از آزمایشگاه آمده است، همان‌طور که اکنون می‌دانیم .
هر کسی که این را نداند، قطعاً باید در یک کتابخانه زندانی شود و مجبور به مطالعه شود.
چون همه‌چیز از قبل برنامه‌ریزی شده بود. مدرنا در سال ۲۰۱۹ قبلاً ۱۰۰٬۰۰۰ دُز واکسن در اختیار داشت.
و گفتند: دوستان، سال آینده یک میلیارد دُز خواهیم داشت. ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ پیام این بود که ویروسی رها شده بود که بشریت در برابر آن هیچ سیستم ایمنی ندارد.
بله. اما این چرند است، مگر نه؟ انگار که ما کاملاً در رحم یک پاتوژن هستیم.
بله، به همین دلیل است که ما ماسک می‌زنیم و فاصله خود را حفظ می‌کنیم.
آنها تنها چیزهایی بودند که می‌توانستند از ما محافظت کنند – که کاملاً بی‌معنی بود.
ما دیدیم که ایمنی پایه بسیار خوبی وجود داشت.
آنها نمی‌دانستند که ایمنی در برابر ویروس‌های کرونا همیشه گسترده است. چون ویروس‌های کرونا همه‌جا هستند.
و وقتی کودک به مهدکودک می‌رود، در سال اول هر چند ماه یک‌بار بیمار می‌شود.
این‌ها عمدتاً ویروس‌های کرونا هستند. و سیستم ایمنی با هر عفونت بارها و بارها آموزش می‌بیند و قوی‌تر و قوی‌تر می‌شود.
من همه‌گیری ویروس کرونا را در مطبم تجربه کرده‌ام.
من هم می‌خواستم آن را تجربه کنم، و این همراه با آزمون آمد.
به محض اینکه آزمون در دسترس قرار گرفت، وحشت سراگیر شد.
مردم با نفس‌نفس‌زنان وارد مطب شدند – اما هیچ مشکلی نداشتند.
آزمایش کرونای آنها مثبت شد و احساس کردند که نمی‌توانند نفس بکشند.
فقط باید مدتی با آنها صحبت می‌کردم و برایشان روشن می‌کردم که فضای کافی برای تنفس دارند.
آنها فقط دچار تنفس‌های تند و سطحی شدند. و سپس دوباره فروکش کرد.
بیمارانی هم بودند که نتیجه آزمایش‌شان برای ویروس کرونا مثبت بود. اما این توسط آزمایش پنهان شد.
و سپس خودم را مجاز دانستم تا دقیق‌تر بررسی کنم و ببینم واقعاً چه مشکلی دارند. بنابراین آن‌ها واقعاً در تنفس مشکل داشتند.
یکی پنومونی کلامیدیایی داشت، دیگری آمبولی ریوی داشت.
سومیشون به بیماری طوطی مبتلا بود که به کورتیزون نیاز داشت.
علل بسیار متفاوتی وجود داشت. اما به اصطلاح، همگی تحت آزمایش ویروس کرونا یکسان شدند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ تشخیص اشتباه.
بله، تشخیص اشتباه داده شده بود. کسی که پنومونی کلامیدیایی داشت قطعاً از کورتیزون چندان خوشحال نمی‌شد.
در مورد آلوئولیت آلرژیک خارجی ، کورتیزون درمان مناسب بود.
اما تشخیص افتراقی کاملاً نادیده گرفته شده است.
بله، خیلی جالب بود که در مصاحبه‌ای با یک متخصص ریه دیدم که پیشرفت بیماری را توصیف می‌کرد و بعد خودش به آن مبتلا شد.
و خانم مایشبرگر به ما گفت: «شما خیلی چیزها را فدا کردید و بعد خودتان به آن دست یافتید. برایمان درباره‌اش بگویید.»
و سپس او سیر کلاسیک ذات‌الریهٔ پنوموکوکی را توصیف کرد و نتیجه گرفت که آنچه تجربه کرده بود،
موردی بسیار غیرمعمول از ذات‌الریهٔ ویروس کرونا بود.
آنها در آن زمان چنان کور شده بودند که فقط روی این آزمایش ویروس کرونا تمرکز کردند و
گفتند که این آزمایش همه چیز را تعیین خواهد کرد.
آنفولانزا در همان دوره ناپدید شد.
در واقع تقریباً از بین رفته است، چون دیگر کسی برای آنفلوآنزا آزمایش نمی‌کند.
سپس با پزشک آزمایشگاهم تماس گرفتم و از او پرسیدم: «بگو ببینم، آیا هنوز کسی برای آنفولانزا آزمایش انجام می‌دهد؟»
او می‌گوید: «نه، فقط گاهی تو.» پس این یک سوگیری آزمون بسیار واضح است .
بدون این آزمایش، ما متوجه این بیماری نمی‌شدیم. من همچنین از چند نفر از همکارانم پرسیدم:
بگو ببینم، فکر می‌کنی اگر آزمایش را انجام نداده بودیم، متوجه چیزی می‌شدیم؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ پروفسور آلِرسبرگر از اتریش گفت و با من موافقت کرد: «نه، ما قطعاً متوجه هیچ چیز نمی‌شدیم.»
اما همکارانم گفتند: «بله، تو همه مرده‌های را دیدی.»
و بعد احساس کردم کاملاً بی‌قرارم. «آیا در مطبت مرگ‌های زیادی داشته‌ای؟»
نه، در مطب من نه، اما آیا عکس‌های برگامو را دیده‌ای؟
همه چیز به تصاویر برگامو خلاصه شد.
این باعث ایجاد ترس شده و مردم را مطیع کرده است.
اما اکنون، برای مثال، تام لوزن به آنجا رفت و مردگان را شمرد، زیرا مردگان واقعاً آنجا بودند.
پس به نظر شما علتش چیست؟ چرا مردم مردند؟
بله، من این کار را کردم – با مسائل ایدز و درمان‌های بیش از حد بیدار شدم و طبیعتاً بلافاصله پرسیدم
– آنها چگونه بیماران ویروس کرونا را درمان کردند؟
و من بلافاصله آنچه را که می‌جستم پیدا کردم. در چین، بیماران را با کورتیزون، استروئیدها و داروهای ضدویروسی درمان می‌کردند.
خودش را ثابت نکرد، درست بالای آن نوشته شده بود.
وقتی می‌شنوم چیزی هنوز خود را ثابت نکرده است، گوش‌هایم تیز می‌شود. این معمولاً یعنی که آسیب زده است.
و من از آن به‌عنوان فرصتی استفاده کردم تا در پاسخ به مقاله‌ای با عنوان «هنوز درمانی برای ویروس کرونا وجود
ندارد»، نامه‌ای به سردبیر مجلهٔ پزشکی آلمانی‌مان بنویسم.
و سپس نوشتم: با توجه به این بیانیه، برایم سؤال است که ظاهراً چه نوع داروهایی بدون هیچ‌گونه آزمایشی برای درمان استفاده می‌شوند.
و این‌ها همه آماده‌سازی‌هایی بودند که به درجات مختلف، سرکوبگر ایمنی بودند.
و در صورتی که تصویر بالینی شبیه آنفلوآنزا باشد، یا تا حدی آنفلوآنزا بوده باشد، احتمالاً هیچ‌یک از این مواد
را نمی‌خواهم، زیرا قطعاً به روند بهبودی کمک نمی‌کنند.
و آنها واقعاً نامه را منتشر کردند. اما متن با این حال ادامه یافت.
و سپس آن مطالعات سازمان جهانی بهداشت در اول آوریل منتشر شد که در واقع نشان داد مرگ‌ومیر اضافی قابل‌توجهی وجود دارد.
و این به خاطر ماده‌ای بود که در آن وجود داشت، هیدروکسی‌کلروکین، که قطعاً در دوزهای پایین بسیار مفید است و همچنین
می‌تواند در درمان عفونت‌های ویروسی نسبتاً مؤثر باشد، زیرا تا حدی درد اندام‌ها را تسکین می‌دهد.
اما محدودهٔ درمانی آن بسیار باریک است و در آنجا در دوزهایی که کاملاً کشنده بودند توصیه شد –
باعث آریتمی قلبی و حتی فیبریلاسیون بطنی می‌شود.
البته این موضوع نسبتاً سریع شناسایی شد و بلافاصله متوقف گردید، به‌طوری‌که تنها یک قله وجود داشت – به عبارت دیگر،
منحنی ۱۴ روز پس از آغاز این مطالعات به‌صورت عمودی بالا رفت.
پس می‌توانید دادستان‌ها را به آنجا بفرستید و درخواست سوابق پزشکی بیمارانی را کنید که در اول آوریل تحت درمان قرار گرفته‌اند.
آنها قطعاً هر جا که این مرگ‌ومیر اضافی رخ می‌داد، آنچه را که به دنبالش بودند پیدا می‌کردند.
این‌ها لندن، پاریس، شهرهای بزرگ، پایتخت‌های اصلی که بیمارستان‌های دانشگاهی بزرگ در آن‌ها قرار داشتند، و مادرید بودند.
و بله، نیویورک هم، اما آن با اروپا جور در نمی‌آمد.
اما این البته در مطالعات سازمان جهانی بهداشت و قطعاً در نیوزیلند و استرالیا نیز انجام شده است.
اما این مرگ‌ومیر اضافی به‌طور طبیعی ترس را گسترش داده است.
هیچ‌کس باور ندارد که بیماران در اثر درمان می‌میرند؛ طبیعتاً آن‌ها معتقدند که بیماران در اثر این بیماری جدی می‌میرند.
و به همین دلیل بود که ویروس کرونا ناگهان به خاطره‌ای از خطر ده برابر بیشتر از آنفولانزا دست یافت. ۱۲۳۴۳۲۱
بله. بله، ما در Kla.TV برنامه‌ای بسیار جالب در این باره داریم جایی که می‌توانید ببینید این افرادی را که، برای مثال، در ایتالیا
تحت درمان قرار گرفتند، درمان کاملاً اشتباهی دریافت کردند، دسته‌دسته‌ مردند، و اینکه
تقریباً هیچ‌کس از بیمارستان زنده بیرون نیامد .
بله، و سپس مسئله توصیه‌های بهداشتی همه‌گیرشناسی مطرح شد که بیماران ترجیحاً باید تحت اندوتوباسیون قرار گیرند.
و رمدسیویر.
و رمدسیویر، دارویی بسیار سمی و ضدویروسی که ظاهراً تحت مجوز در برگامو تولید می‌شود – همان‌طور که تام لوزن کشف کرد.
پس فاصله‌های کوتاهی از کارخانه تا خانه سالمندان وجود داشت.
بنابراین، بیماران آنجا احتمالاً همگی به رمدسیویر به اندازه کافی دسترسی داشتند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ نه اینکه گفته شود کشته شده...
به هر حال، این امر به بهبودی کمک نمی‌کرد.
به جز سارس-کوو-۲ که پیش‌تر به تفصیل درباره‌اش بحث شده و بسیاری از بینندگان ما با آن آشنا هستند.
با این حال، بیماری‌های دیگری هم وجود دارند که تشخیص آن‌ها چندان واضح نیست.
شما می‌نویسید... در کتابتان بخشی خوب درباره هپاتیت C دارید. می‌توانید کمی بیشتر در این باره به ما بگویید؟
بله، هپاتیت C، به اصطلاح، سوار بر HIV شده است.
باید به‌طور مختصر آزمایش حیوانی که انجام شد را توضیح دهم.
هپاتیت غیر A/غیر B وجود داشت که هپاتیت پس از انتقال خون بود و در واقع مسری نبود، اما پس از تزریق خون رخ می‌داد.
پس این ممکن است یک اثر ایمنی‌شناختی نیز بوده باشد، که به همین دلیل بیماران موقتاً زرد شدند.
اما ویروس‌شناسان مشغول کار بودند و فکر کردند که ممکن است این یک ویروس باشد که هنوز کشف نشده است.
سپس با تزریق خون بیماران مبتلا به هپاتیت غیر A/غیر B به میمون‌ها و نگهداری یک حیوان
کنترل در اتاقی جداگانه، به جستجوی آن پرداختند.
این چیدمان آزمایشی بود. بنابراین، در واقع، آن‌ها باید به همان تعداد میمون، خونی از یک انسان سالم
تزریق می‌کردند تا این اثرات ایمنی‌شناختی را منتفی کنند.
خب، این میمون‌های تزریق‌شده بیمار نشدند.
آن‌ها موقتاً آنزیم‌های کبدی‌شان کمی افزایش یافته بود و سپس ذبح شدند.
و کبد هم خوب بود، آنها هیچ چیزی پیدا نکردند.
اما سپس این روش‌های PCR با وضوح بالا وارد بازار شدند و با آن‌ها قطعاتی یافتند که به نظر نمی‌رسید به کد ژنتیکی حیوان
مورد آزمایش تعلق داشته باشد و نتیجه گرفتند که این می‌تواند ویروسی باشد که حیوانات در خود پنهان کرده بودند.
و سپس یک آنتی‌بادی علیه آن توسعه یافت، آنتی‌بادی HCV.
و سپس قابل عرضه به بازار شد. اتفاقاً امپراتور چین به هپاتیت مبتلا بود، بنابراین آن را تبلیغ و عرضه کردند.
آن‌ها آنتی‌ژن را ساختند. بنابراین این قطعات ژنی را به‌عنوان الگو برای پروتئین، برای نقشهٔ آنتی‌ژن به‌کار بردند.
و آنها از آنتی‌ژن برای القای پادتن‌ها در حیوانات دیگر استفاده کردند.
و سپس آن‌ها آزمایشی را برای تشخیص این آنتی‌بادی‌ها در انسان‌ها توسعه دادند. این همان آزمایش تشخیص آنتی‌بادی است.
با این حال، تشخیص آنتی‌بادی بر بلوک سازه‌ای متمرکز است که بر اساس یک نقشه فرضی ساخته شده است.
و سپس با این آزمایش دور زدند و مردم را بررسی کردند تا ببینند چه کسانی علیه آن پادتن دارند.
و هر کسی که آن را داشته باشد، به هپاتیت C مبتلاست. این تعریف بود، مگر نه؟
حتی اگر هیچ علامت بالینی مانند زردی نشان ندهند؟
بله، ما قبلاً این دورهٔ نهفتگی را در ایدز داشتیم، جایی که بیماران سالمی هم داشتیم که در آزمایش پادتن مثبت شدند.
به آنها گفته شد که شما بعد از یک سال خواهید مرد – سپس دوره نهفتگی کمی طولانی‌تر شد، بعد ده سال شد – در مورد
هپاتیت C اصلاً نمی‌مردند، بعد سی سال شد – سپس به سرطان کبد یا سیروز کبدی مبتلا می‌شدید.
و برای اینکه مطمئن شوید آن را دریافت نمی‌کنید، باید همین حالا درمان ضدویروسی ما را شروع کنید که
در حال حاضر هر بسته آن ۱۰٬۰۰۰ پوند هزینه دارد.
و این‌گونه عمل می‌کند. آن‌ها بیمار نیستند و در نتیجهٔ درمان دوباره بیمار نخواهند شد، زیرا دیگر مانند گذشته دوز بالایی ندارد.
هپاتیت C قبلاً با اینترفرون و دوزهای بالای ریباویرین درمان می‌شد.
مردم یک سال کاملاً خسته و بیمار بودند، به کم‌خونی شدید مبتلا شدند و سپس باید از آن بهبود می‌یافتند، بنابراین روشن شد که
باید تغییری ایجاد شود، دست‌کم برای اینکه درمان کمتر سمی باشد.
اما در واقع همیشه دلیل خوبی بوده که مشکلات کبدی را با دارو درمان نکنیم، زیرا داروها به نوعی همیشه برای کبد سمی هستند.
و امروزه مردم تعجب می‌کنند – من همین‌تازگی در یک سمپوزیوم دیگر دربارهٔ کبد شرکت داشتم – چرا با وجود کاهش مؤثر بار
ویروسی، تعداد کارسینوم‌های سلول‌های کبدی کاهش نمی‌یابد. در واقع، به نظر می‌رسد که کمی در حال افزایش است.
پاسخ ساده این است که یکی به دیگری هیچ ربطی ندارد.
تمام معتادان به هپاتیت C مبتلا هستند، اما دلیل متفاوتی دارند.
مصرف مواد مخدرشان برای کبد سمی است. درست مثل الکلی‌ها.
اگر این را در یک کنفرانس کبدی بگویید، یعنی الکل یک همعامل بسیار مهم است. بنابراین بدون الکل هم کار نمی‌کند.
در واقع، بیمارانی که در آزمایش HCV مثبت هستند و دچار مشکلات می‌شوند، معمولاً به‌طور اتفاقی مشخص می‌شود که الکلی هستند.
بله. بنابراین بار دیگر فایده‌ای را به درمانی نسبت می‌دهند که اصلاً قابل اثبات نیست.
و آسیب را نمی‌بیند.
و آسیب را نمی‌بیند، بله. کتاب شما به طور بسیار گسترده به ریسک‌های درک‌شده و واقعی می‌پردازد.
پس شما اغلب در آنجا مقایسه‌هایی انجام می‌دهید؛ این سه ستون را ذکر کردید.
به‌طور کلی، انتخاب‌های سبک زندگی. شما به الکلی‌ها اشاره کردید، اما موارد دیگری که بسیار رایج‌تر هستند، مانند چاقی و سیگار کشیدن،
از نظر آماری در حال حاضر بسیار مهم‌تر از هر بیماری عفونی هستند.
آنها آنجا فهرستی می‌نویسند و بیماری‌های عفونی تنها در رتبهٔ پنجم از علل مرگ قرار می‌گیرند.
پس چرا نهادهایی مانند مؤسسه رابرت کوخ توضیح نمی‌دهند که مردم با حفظ سلامتی خود و ترویج آن، بسیار بیشتر سود می‌برند؟
و در عوض، آنها بر آزمایش‌ها و واکسیناسیون‌هایی پافشاری می‌کنند که در پایین‌ترین سطح تحلیل خطر-فایده قرار دارند.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ آیا اکنون می‌توانم پایان‌نامه‌ام را دربارهٔ طبقهٔ حاکم و بردگی ارائه دهم؟
تمام جامعهٔ ما بر سرمایه‌داری بنا شده است... بله، این جامعه‌ای است که بر سرمایه‌داری بنا شده است.
و من مطلبی از راینر ماوسفلد خواندم که برایم فوق‌العاده تأثیرگذار بود.
راینر ماوسفلد، مورخ بزرگ ما (در واقع: روان‌شناس) از کیل، نوشت:
سرمایه‌داری و دموکراسی با یکدیگر ناسازگارند.
زیرا سرمایه‌داری باعث می‌شود مردم چیزها را از دیگران بگیرند.
آنها اصولاً می‌خواهند طمع خود را ارضا کنند.
و طمع، خصلتی انسانی که سرکوب کردنش دشوار است، ثروتمندان را وامی‌دارد که هرچه ثروتمندتر شوند.
و برای انجام این کار، آنها مجبورند هرچه بیشتر از فقرا بگیرند.
و ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که آنها اکنون باید همه‌چیز را از سراسر جهان بگیرند تا جایگاه خود را به‌عنوان حاکمان جهان حفظ کنند.
و کاری که آنها می‌کنند این است که انسانیت ما، توانایی‌های ما به‌عنوان انسان‌ها را از ما می‌گیرند و ما را
مجبور می‌کنند که برای منابع خودمان پول پرداخت کنیم.
در این مورد، واکسن‌ها، داروهایی که مرگ ما را رقم می‌زنند. این فکر واقعاً دیوانه‌کننده است.
من باید همین حالا این را از دلِ دلم بیرون بریزم، چون با مطالعهٔ کتاب‌های مختلف در زمینهٔ
تاریخ، سیاست و اقتصاد به این نتیجه رسیده‌ام.
و با همه کسانی که در این زمینه سال‌ها با آن‌ها صحبت کرده‌ام، به نظر می‌رسد بسیار بسیار محتمل است که قدرت‌های حاکم – و آن‌ها در
آلمان نیستند، بلکه جایی در غرب هستند – حوزه من، یعنی بیماری‌های عفونی، را به‌عنوان ابزاری منحصربه‌فرد، جدید، قدرتمند
و قوی‌ترین ابزار در جهان برای تحکیم سلطه خود کشف کرده‌اند.
چون با این‌ها، آن‌ها دانشمندان و کارشناسان‌شان را دارند و حالا سازمان جهانی بهداشت را
هم در اختیار دارند. همه‌چیز در یک جا جمع است.
و اکنون مردم آلمان و اروپا به سازمان جهانی بهداشت قدرت داده‌اند تا هر کاری که بخواهند انجام
دهند. و این همان کاری است که اکنون انجام می‌دهند.
آنها می‌توانند هر زمان که بخواهند همه‌گیری اعلام کنند و با این کار می‌توانند – هر زمان که
بخواهند – اقداماتی را دستور دهند که باید اجرا شوند.
اگر این کار را انجام ندهید، طبق قانون مجازات در نظر گرفته شده است، بدترین مجازات.
و این ابزار از نادانی مردم سوءاستفاده می‌کند، زیرا دانش قدرت است، در حالی که نادانی یا کمبود دانش، ناتوانی است.
مردم ناتوان‌اند چون عفونت‌ها را درک نمی‌کنند یا به‌خوبی آن‌ها را نمی‌فهمند. و نمی‌توانند دروغ‌ها را ببینند.
و آنها همچنین نمی‌بینند که در این دروغ‌ها، بدترین دروغ تاریخ یعنی دروغ دربارهٔ واکسن‌های مبتنی بر ژن، تنیده شده است.
بله، زیاد حرف نمی‌زنم، اما می‌گویم که یکی از اهداف اصلی این مصاحبه جلب توجه همهٔ همنوعان عزیزم به این واقعیت است که ما در
کتاب واقعاً این موضوع را طوری مطرح کرده‌ایم که همهٔ مباحث به گونه‌ای بیان شوند که هر کسی با ضریب هوشی معمولی بتواند
آن‌ها را درک کند. همهٔ مطالب به زبانی بسیار ساده نوشته شده‌اند.
آنها کار درخشانی انجام دادند.
و به خودمان گفتیم، اگر قرار باشد یک فصل از این کتاب برای همه روزنامه‌نگاران، همه پزشکان و همه وکلا خواندنی اجباری باشد – فعلاً
سیاستمداران را کنار می‌گذارم، احتمالاً بی‌فایده است – آن فصل همین یکی است، فقط هشت صفحه، درباره
واکسیناسیون مبتنی بر ژن – بزرگ‌ترین خطر تاریخ برای بشریت.
و سپس با آقای کوپ صحبت کردم و او بلافاصله گفت «بله»، این فصل دربارهٔ «واکسیناسیون‌های مبتنی بر ژن» می‌تواند
به‌صورت جداگانه در وب‌سایت برای دانلود رایگان ارائه شود برای هر کسی در جهان که بتواند آلمانی بخواند.
و همین اتفاق افتاد. پس حالا دو روز است که فرصت داشته‌اید این فصل را به‌صورت رایگان بخوانید. شما حتی یک پنی هم پرداخت نمی‌کنید؛
تنها چیزی که باید سرمایه‌گذاری کنید، یک ساعت وقت برای خواندن است.
و برای هشت صفحه بیش از یک ساعت لازم نخواهید داشت. به همین سادگی.
این به شما فرصت شاید بی‌نظیری می‌دهد تا بایستید و از خود و عزیزانتان محافظت کنید.
زیرا تنها کاری که باید انجام دهید این است که با یک صدای واحد «نه» بگویید و مانع از آن شوید که
سیاستمداران این اختیار را به سازمان جهانی بهداشت بدهند!
و اگر این کار را بکنند، باز هم بگو «نه» و بگو که ما این کار را انجام نخواهیم داد.
ببین چگونه میلیون‌ها نفر از ما را مجازات می‌کنی. چون آن‌ها هم نمی‌توانند این کار را انجام دهند.
و بدین ترتیب من معنای کل این کتاب را درک کردم که تبدیل افرادی است که از تصمیم‌گیری برای خود ناتوان شده‌اند به شهروندان مسئول، تا
دست‌کم به‌طور کلی بفهمند بیماری‌های عفونی چیستند، تدابیر مقابله‌ای چه هستند، چگونه باید
سنجیده شوند و چگونه رابطهٔ مناسب را بازیابی کنند.
فکر کردم در کتابش خیلی خوب انجام شده بود.
همچنین در آنجا گفته می‌شود که علم کمکی برای تصمیم‌گیری است.
این خدای جدید نیست. این یک دین جایگزین نیست که اکنون تا حدی برای آن خلق شده باشد.
که آن به‌اصطلاح کارشناس سپس می‌تواند اعلام کند مردم چه کارهایی را باید انجام دهند و چه کارهایی را نباید
انجام دهند تا نمیرند. و می‌توانید ببینید که این درست نیست.
اما باید آنچه را که شما ذکر کردید تکرار کنم.
در واقع ما از بیماری‌های قلبی‌عروقی و سرطان می‌میریم.
و بیماری‌های عفونی در واقع در آمار مرگ‌ومیر نقشی ندارند.
همیشه عکس آن ترویج می‌شود، گویی بیماری‌های واگیردار بزرگ‌ترین تهدید ما هستند.
اکنون به‌ویژه به‌خاطر ویروس کرونا برجسته شده است.
اما هر سال بار دیگر تأکید می‌شود که مرگ‌ومیر آنفلوآنزا قریب‌الوقوع است – همیشه باید
برای سی‌هزار مرگ ناشی از آنفلوآنزا سوگواری کرد.
اگر دقیق‌تر نگاه کنید، هیچ‌کدام از این‌ها اصلاً درست نیست.
در واقع، این ۳۰٬۰۰۰ یا ۴۰٬۰۰۰ صرفاً حاصل تفریق مرگ‌ومیر تابستان از مرگ‌ومیر زمستان است.
به هر دلیلی، در زمستان افراد بیشتری می‌میرند.
و هر آنچه پس از این تفریق باقی می‌ماند، صرفاً به مرگ‌ومیرهای ناشی از آنفلوآنزا نسبت داده
می‌شود تا بار دیگر واکسیناسیون آنفلوآنزا ترویج شود.
و اگر به مؤسسه رابرت کوخ نگاه کنید تا ببینید واقعاً چه تعداد نفر از آنفلوآنزا می‌میرند – و آنفلوآنزا یک بیماری گزارش‌شدنی
است، بنابراین آمارها نسبتاً قابل‌اعتمادند – به عدد سه‌رقمی می‌رسید. بنابراین تقریباً هیچ‌کس از آنفلوآنزا نمی‌میرد.
خب، اعلامیه صادر شده و هر بار تکرار می‌شود: واکسن آنفلوآنزا بزنید، وگرنه ۳۰٬۰۰۰ نفر خواهند مرد.
ما می‌گوییم مرگ‌ومیر طبیعی و مرگ‌ومیر خالص است که واقعاً می‌توان آن را به آنفلوآنزا نسبت داد، که حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر است؟
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۰۰ تا ۲۰۰ – در هر فصل. بله.
اما باید در نظر داشت که این واکسن آنفولانزا، که اثربخشی آن با اندازه‌گیری پادتن‌ها تعیین می‌شود، به هر حال بی‌معنی است.
تنها این پارامتر ضعیف به سختی کاهش می‌یابد.
بله، منظورم اینه که اثربخشی‌اش ظاهراً حدود ۵۰ درصد است، بین ۴۰ تا ۶۰ درصد نوسان دارد. رهایش کنید دوستان. این هیچ‌چیز نیست.
نمی‌توانید میلیون‌ها نفر را با واکسنی که بالقوه خطرناک است واکسینه کنید تا پاسخ پادتن را ۵۰ درصد کاهش دهید. دیوانه هستید؟
من اغلب بیمارانی را می‌بینم که پس از دریافت واکسن آنفلوآنزا به آنفلوآنزا مبتلا می‌شوند.
البته.
اما وقتی به او می‌گویم «شما آنفولانزا دارید»، این‌طور به نظر می‌رسد.
نه، دکتر، این امکان ندارد. من واکسینه‌ام. حتماً علت دیگری است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله. پس می‌توانیم به سادگی خلاصه کنیم.
در کتاب شما نوشته‌اید که عفونت‌ها می‌توانند خطرناک باشند. اما آیا امروزه شایع نیستند؟
معمولاً نه.
معمولاً نه. فقط این ترساندن عمدی توسط سیاستمداران و رسانه‌هاست.
می‌گویند این به دلایل سرمایه‌داری است، اما شاید دلایل دیگری هم وجود داشته باشد.
علم در واقع یک راهنماست.
تو داری دوباره این موضوع را مطرح می‌کنی که باید به ریشه‌ی مسائل عمیق‌تر بپردازیم.
آن یکی می‌گوید چه چیزی مهم است و چه چیزی مهم نیست.
نباید صرفاً برخی حقایق را بزرگ‌نمایی کرد و سایر حقایق را فراموش کرد.
که نباید از یک موهوم کوهی ساخت، و بالعکس.
و مردم باید بار دیگر بتوانند تصمیم‌های آگاهانهٔ خود را اتخاذ کنند.
در پایان هر فصل مربوط به واکسیناسیون، آنها همیشه همه را تشویق می‌کنند که خود را آگاه کنند و سپس تصمیم خود را
بگیرند و تأکید می‌کنند که هرگز نباید از اجبار استفاده شود.
زیرا، همان‌طور که شما می‌گویید، این ابزاری در دست قدرتمندان است.
آیا چیز دیگری هست که بخواهید قبل از پایان به بینندگان بگویید؟
به جز، البته، توصیه به خرید کتاب شما.
خیلی خوب نوشته شده است، واقعاً درک آن آسان است.
من توانستم در عرض چند روز آن را به‌خوبی درک کنم. خواندنش لذت‌بخش بود.
اما باید صادقانه بگویم، نمی‌خواهم این تبدیل به برنامه‌ای برای فروش کتاب شود، بله.
ما این کتاب را ننوشتیم تا هرچه بیشتر مردم آن را بخرند.
ما آن را نوشتیم تا هرچه بیشتر مردم کتاب را بخوانند.
چگونگی به‌دست‌آوردن کتاب به خودتان بستگی دارد. لزوماً نیازی نیست آن را بخرید.
اما اگر بخواهید کتاب را امانت بگیرید، باید در کتابخانه‌ها مثلاً بپرسید.
و آنچه ما قطعاً امیدواریم این است که این کتاب برای برخی حرفه‌ها، مانند معلمان نیز جذاب باشد – معلمان در این کشور بسیار
مهم هستند، آن‌ها واقعاً باید دربارهٔ عفونت‌ها بیشتر بدانند.
چون آنچه اکنون در مدارس انجام می‌دهند یا قبلاً انجام داده‌اند، نسبت به فرزندان ما بی‌مسئولیت است. این قابل قبول نیست.
و صرفاً باور کردن هر آنچه از یک اداره یا مرجع دولتی می‌آید، راهی به سوی آینده‌ای امیدوارکننده نیست. این آینده‌ای ناامیدکننده است.
ما می‌خواستیم امید ببخشیم. و با این کتاب، می‌خواستیم دانش را در اختیار شما قرار دهیم تا قدرت را در دستان شما بگذاریم.
چگونه به قدرت برسیم – فقط باید کتاب را بخوانی، همین.
و لطفاً حداقل فصلی را بخوانید که هیچ هزینه‌ای ندارد.
راستی، شاید یک نکتهٔ آخر. ما در انجمنی به نام MWGFD هستیم.
و این انجمن گردهمایی و انجمنی از متخصصان و دانشمندان پزشکی است که همگی آلمانی‌زبان هستند.
و ما متعهد شده‌ایم – همه‌چیز داوطلبانه است و هیچ‌یک از ما حتی یک پنی هم دریافت نمی‌کند.
و آن‌ها پزشکان و دانشمندان بسیار، بسیار برجسته‌ای هستند.
او (دکتر کوهنلین) نیز سال‌هاست که درگیر بوده است.
ما مؤسسه آسیب‌شناسی آرنه بورکهارت را تأسیس و راه‌اندازی کردیم. او همچنین عضو سازمان ما بود.
و شما می‌دانید که او کارهای پیشگامانه‌ای انجام داد.
آثاری که اکنون ناگهان در سطح بین‌المللی دیده می‌شوند. همه‌شان از آلمان آمده‌اند.
وقتی آرنه بورکهارت درگذشت، ما در بحران بودیم.
ما نتوانستیم هیچ آزمایش آسیب‌شناسی بیشتری انجام دهیم.
اما ما برای این منظور آزمایشگاه دیگری به نام «مؤسسه تشخیص مولکولی» تأسیس کرده‌ایم.
و همچنین توسط اعضای انجمن ما اداره می‌شود.
بنابراین، انجمن ما در ابتدا یک سازمان غیرانتفاعی بود، اما یک سال بعد، در سال ۲۰۲۱، وضعیت غیرانتفاعی ما لغو شد.
این بدان معناست که ما نمی‌توانیم رسیدهای اهدایی صادر کنیم. این انجمن به کمک‌های مالی متکی است.
خوشحال می‌شویم اگر به اهدای کمک مالی به انجمن و مؤسسه اینمودیا فکر کنید.
آن چیزی است که مرا عمیقاً خوشحال می‌کند.
از شما برای کارتان روی این کتاب عالی بسیار سپاسگزارم!
۱۲۳۴۳۲۱ بله، باز هم از شما برای این مصاحبه بسیار سپاسگزارم.
امیدوارم به‌طور گسترده منتشر شود!
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ خداحافظ. ۱۲۳۴۳۲۱
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ بله، متشکرم! خداحافظ.
Kla.TV به کمک شما نیاز دارد! از قابلیت اشتراک‌گذاری زیر برنامه استفاده کنید.
قالب ایمیل نهایی‌شده به شما کمک می‌کند تا به حلقه خصوصی دریافت‌کنندگان خود دسترسی
پیدا کنید. بدون هیچ‌گونه مسدود شدن اسپم.
سهم من در تغییر جهان تنها با یک کلیک. هرگز این‌قدر آسان نبوده است.