«Անտեղյակությունը կամ գիտելիքի պակասը ուժազուրկություն է։»
Մարդիկ անօգնական են, որովհետև չեն հասկանում վարակները կամ բավարար չափով չեն հասկանում դրանք։ Եվ նրանք չեն կարող տեսնել ստերը։
«Խնդիրը նրանում է, որ վարակիչ հիվանդությունները կարող են լինել աներևակայելի շահութաբեր,
ինչը մարդկանց մեծամասնությունը չի գիտակցում։»
Ես ջերմորեն ողջունում եմ պրոֆ. դոկտ. Բախդիին և դոկտ. Քյոնհայնին մեր Kla.TV հարցազրույցում։
Մենք ուրախ ենք կրկին ողջունել ձեզ։
Երկուսն էլ հանդես եկան կարևոր բժշկական թեմաների վերաբերյալ անցկացված ցենզուրայի դեմ կոնֆերանսում։
Եվ դուք երկուսդ էլ առաջին մասնագետներն էիք, որոնք խոսեցինք կորոնավիրուսային ճգնաժամի ժամանակ, երբ ոչ ոք մեզնից իրականում
չէր կարողանում հասկանալ, թե ինչ էր կատարվում մեր շուրջը։
Այնուհետև նրանք հայտնվեցին Kla.TV-ում՝ 2020 թ. մարտի 15-ին և 30-ին ցուցադրված
հաղորդումներում, որին հաջորդեցին լրացուցիչ հարցազրույցներ ։
Դիտողների համար, ովքեր դեռ ձեզ չեն ճանաչում՝ Դոկտոր Քյոնհայլեն, դուք ներքին բժշկության և սպորտային բժշկության
մասնագետ եք և տասնամյակներ շարունակ որպես ինտերնիստ աշխատել եք ձեր սեփական պրակտիկայում։
Պրոֆ. դոկտ. Բհակդի, դուք տասնամյակներ շարունակ որպես պրոֆեսոր և Մայնցի Յոհանես Գուտենբերգի համալսարանի Բժշկական միկրոբիոլոգիայի
և հիգիենայի ինստիտուտի վարիչ պատրաստել եք բժշկական ուսանողներ։
Դուք եղել եք «Medical Microbiology and Immunology» բժշկական հանդեսի գլխավոր խմբագիր և ձեր հետազոտությունների համար
ստացել եք անթիվ մրցանակներ, ինչի շնորհիվ հարստացրել եք մեր հիմնարար պատկերացումները իմունային համակարգի մասին։
Դուք և ձեր կինը (պրոֆ. Բախդի) դոկտոր Ռայսի հետ համատեղ հրատարակել եք նոր գիրք՝ «Վարակը հասկանալ՝ դրա փոխարեն
վախենալու. Միթեր, մոլորություններ և իրականություն» վերնագրով։
Իմ առաջին հարցը՝ պրոֆեսոր Բհակդի, ի՞նչը ձեզ մղեց գրել այս գիրքը։
Լավ, տասը տարի առաջ ես ու կինս հրատարակել ենք գիրք։
Այն կոչվում էր «Վարակների հոգին. Միթեր, մոլորություններ և իրականություն»։
Եվ մենք այն ժամանակ գրել ենք գիրքը, որովհետև ես թոշակի էի անցել, և կինս ինձ ասաց։
Դուք պետք է գրեք ձեր դասախոսությունները լայն հանրության համար։
Այս երկրում մարդկանց ուզածն ու անհրաժեշտ գիտելիքը ինֆեկցիաների մասին։
«Այսինքն՝ իրականությունը, և հետո մատնանշել այն, ինչը իրականություն չէ, այսինքն՝ առասպելները։» Եվ հենց դա էլ ես արեցի։
Եվ այս գիրքը տասը տարի գտնվել է շուկայում։
Այն շատ լավ չվաճառվեց, բայց դա նորմալ է։
Բայց այնտեղ ես ներկայացրել եմ այս երկրում առկա բոլոր կարևոր վարակիչ հիվանդությունների ակնարկը և դրանց կանխարգելման միջոցները։
Ինչու՞ որոշ բակտերիաներ և վիրուսներ վտանգավոր են, իսկ մյուսները՝ ոչ։
Ինչպե՞ս են նրանք մեզ հիվանդացնում։ Եվ ինչպես կարող ենք դա կանխել։
Եվ սա անխուսափելիորեն ներառում էր պատվաստումների թեմայի քննարկումը։
Որպեսզի պատվաստման խնդիրը բոլորի համար ամբողջությամբ լուծված լինի։
Հետո եկավ COVID-19-ը։ Եվ երկար պատմությունը կարճ ասած՝
COVID-19-ի հինգ տարիների ընթացքում ես հասկացա, որ առաջին գրքում գրածներս պետք է վերանայվեն։
Եվ դա պետք է անել անհապաղ։ Քանի որ ակնհայտ է, որ ես այնտեղ որևէ իսկապես հուսալի գիտելիք չհաղորդեցի։
Ես սխալվում էի, որովհետև բավարար չափով ինքս ինձ չէի կրթել։
Ես այս առարկան դասավանդել եմ ավելի քան 20 տարի։
Եվ հենց այդ ժամանակ ես հասկացա, որ կան հիմնարար բաներ, որոնք ես չէի նկատել, բաներ, որոնք ճիշտ չէին։
Գիտե՞ս, մայրս իմ առաջին ուսուցչուհին էր։
Նա բժիշկ էր։ Եվ նա ինձ ասաց, երբ ես փոքր էի՝ ես գիտեի, որ ուզում եմ բժիշկ դառնալ։
Նա ասաց. «Դու դառնալու ես բժիշկ։ Հիշիր, բժիշկը ոչնչից չպետք է վախենա։ Ոչնչից։»
Միայն մի բան՝ այն է, որ նա սխալվում է։
Բժշկական բուժման վերաբերյալ ինչ-որ սխալ բան ասել։
Եվ եթե դու դա անես, պետք է համոզվես, որ շտկես։
Եվ դրա համար ես ասացի կնոջս, որ մենք պետք է նորից հրատարակենք այս գիրքը։
Եվ մենք պետք է կատարենք բարելավումներ, որպեսզի այն ապահովի ճիշտ մակարդակի գիտելիք։
Եվ այդ ժամանակ մենք նրա՝ Կլաուսի (դոկտոր Քյոնհայնի) հետ մտերիմ ընկերներ էինք։
Ես ասացի, որ այստեղ կա մի մարդ, որը տասնամյակներ առաջ այս թեմայի վերաբերյալ իր կասկածներն է արտահայտել, և նա այստեղ է։
Նա միշտ ճիշտ է եղել։ Միգուցե չպետք է հարցնենք նրան, թե արդյոք ուզում է մեզ միանալ։
Եվ ահա ինչ տեղի ունեցավ։ Եվ նա ասաց. «Այո, իհարկե»։
Եվ այդպիսով նա նոր գրքի երրորդ հեղինակն է, որը հրատարակվել է երեկից երկու օր առաջ։
Որպես ներքին բժշկության մասնագետ՝ պատվաստումների հետ շատ չէի զբաղվում։
Ես իսկապես չէի սկսել մտածել պատվաստումների մասին, մինչև երեխաներ ունեցանք։
Եվ իմ առաջին դստերը պետք էր անմիջապես ծնվելուց հետո BCG պատվաստում ստանալ։
Եվ հետո ես ինտուիտիվորեն ասացի՝ մենք հիմա դա չենք ուզում անել։
Ես իսկապես չեմ տեսնում թուբերկուլյոզը որպես սպառնալիք իմ դստեր համար։
Այդ ժամանակ ես չէի գիտակցում, որ BCG պատվաստանյութի վերաբերյալ իրականում անցկացվել է պլացեբո-կոնտրոլ
փորձարկում՝ պատվաստանյութի արդյունավետությունը ստուգելու համար, ինչը պատվաստումների ոլորտում հազվադեպ է։
Դա Հնդկաստանում էր, որտեղ մեծ թվով մարդկանց պատվաստեցին, իսկ մեծ թվով մարդկանց չպատվաստեցին։
Եվ արդյունքում իսկապես պատվաստված բնակչության շրջանում BCG-ով տուբերկուլյոզի դեպքերը ավելի
շատ էին, քան չպատվաստված բնակչության շրջանում։
Այնուհետև դա լայնորեն հրապարակվեց The Lancet-ում «Վատ լուրեր Հնդկաստանից» վերնագրով։
Եվ ես կարծում եմ, որ այս հրատարակությունից հետո գերմանացի մանկաբույժները պատրաստ եղան դադարեցնել
այս պատվաստանյութի կիրառումը միայն ևս 13 տարի անց։
Եվ իմ առաջին դստերս դեռ պետք է այն ունենար։
Երկրորդ հարցազրույցի ընթացքում ես դարձել էի ավելի քննադատական, ուստի հարցրի՝ ինչ վերաբերում է BCG պատվաստանյութին։
Այն բավական բարկացած պատասխանեց. «Ոչ, մենք դա վաղուց չենք արել»:
Շատ լավ։ Եկեք մի քայլ ետ անենք։
Դարեր շարունակ հիվանդություններն ու վարակները մարդկության սարսափն էին։
Էպիդեմիաներ կային. ժանտախտը, խոլերան և թուբերկուլյոզը մահվան հիմնական պատճառներն էին։
Այնուհետև, 20-րդ դարի սկզբին, այս հիվանդությունները հանկարծակի կտրուկ նվազեցին։
Եվ այսօր մեքենա վարելը ավելի վտանգավոր է, քան, օրինակ, կարմրուկով վարակվելը կամ նույնիսկ սարսափելի տետրուսը։
Բայց վարակիչ հիվանդությունների վախը մնում է անփոփոխ, ինչպես տեսանք կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ։
Կարո՞ղ եք, գուցե, մեզ ինչ-որ բան ասել այն մասին, թե ինչու է այսպես։
Լավ, խնդիրը նրանում է, որ, ինչպես մարդկանց մեծամասնությունը չի գիտակցում, վարակիչ հիվանդություններից կարելի է
վաստակել անհավանական մեծ գումար և ստեղծել հսկայական եկամուտներ։
Վարակիչ հիվանդությունների դեպքում միշտ կատարվում են հակամարմինների չափումներ, լաբորատոր
չափումներ և այսօր կիրառվում են հակավիրուսային դեղեր։
Եվ հենց այդ թեման էր, որը, փաստորեն, ինձ բերեց այս ոլորտ։
Այդ ժամանակ AIDS-ի խնդիրը թվում էր շատ վտանգավոր՝ զանգվածային չափազանց բուժման պատճառով։
Իրականում, այն ժամանակ դա պարզապես ACT-ի աղետ էր։
Սա հակավիրուսային դեղամիջոցն էր, որը շուկա մտավ չափազանց մեծ չափաբաժնով, այլ ոչ թե ինքը՝ ՁԻԱՀ-ի խնդիրը։
Դա իրականում միայն փոքր շրջանակների պատճառով էր։
Բայց, ինչպես ասացի, ՁԻԱՀ-ի խնդիրը հիմնականում ACT-ի աղետ էր։
Եվ քանի որ դա այլևս այդպես չէ, ամեն ինչ հանդարտվել է։
Բայց CDC-ն, հիվանդությունների վերահսկման մարմինները, այն ժամանակ հիվանդություններ չէին մնացել։
Եվ, կարելի է ասել, AIDS-ը փրկօղակ էր։
Պոլիոյից և ջրծաղիկից հետո այլևս ոչինչ անելու չէր մնացել։
Այնուհետև հայտնվեց «լեգիոնարների թոքաբորբը» , որը չափազանցվեց որպես համաճարակ, մինչդեռ իրականում այն համաճարակ չէր։
Դա պարզապես մի խումբ հին, բավական անառողջ լեգիոնարների հավաք էր, որոնք հավաքվում էին, խնջույք անում, խմում և ծխում։
Եվ դրանից հետո նրանցից մի քանիսը թոքաբորբով հիվանդացան։
Բայց հետո CDC-ն հայտնաբերեց մինչ այդ անծանոթ մի բակտերիա, տրամաբանականորեն անվանեց այն «Legionella pneumophila» և
հռչակեց Լեգիոնարների հիվանդության հարուցիչ, չնայած որ իրական պատճառը պարզապես տուժածների թուլացած իմունային համակարգն էր։
Եվ հենց դա է վարակիչ հիվանդությունների ընդհանուր խնդիրը՝ քանի դեռ մեր իմունային համակարգը լավ է
գործում, դրանք իրականում մեզ վնաս չեն կարող պատճառել։
Եվ երբ այն թուլանա, կարող է նման բան պատահել։
Այնուհետև կարող եք վարակվել։
Եվ հատկապես ՁԻԱՀ-ի դեպքում, եթե չարաշահեն դեղորայքը, կարող են առաջանալ այն, ինչ կոչվում է օպորտունիստական ինֆեկցիաներ։
Սրանք այն հիվանդություններն են, որոնք ձեզ մոտ առաջանում են միայն այն ժամանակ, երբ ձեր իմունային համակարգը լիովին թուլացած է։
Այո, ես կցանկանայի դրան ինչ-որ բան ավելացնել։
Խնդիրը նրանում է, որ հիմնական համաճարակները առաջացել են պաթոգենների պատճառով, որոնք շատ հեշտությամբ էին տարածվում։
Նախնականորեն դա անելու միայն երկու միջոց կար՝ ջրով կամ օդով։
Սա նշանակում է, որ օդակիր փոխանցման դեպքում այն փոխանցվում է մարդուց մարդու՝ հազալու և փռշտալու միջոցով։
Երբ ժանտախտը տարածված էր, ժանտախտով հիվանդ մարդիկ հազում էին մյուսների վրա, և
բակտերիաները օդի միջոցով նրանց մոտ էին փոխանցվում։
Ճշմարիտ կարևոր վարակիչ հիվանդությունների մեծ մասի մեխանիզմներն ու ուղիները այժմ հայտնի են։
Լավ հայտնի է, որ ջուրը պետք է մաքրվի, և դրա համար այլևս չոլերա չկա։ Այլևս չոլերա չկա։
Գիտեն, որ եթե ինչ-որ մեկը հազում է և վարակված է ժանտախտով, ապա այն մարդուն, որի վրա հազացել են, պետք է տալ հակաբիոտիկներ։
Ինչևէ, այլևս ժանտախտ չկա, որովհետև մենք գիտենք, թե ինչպես է այն փոխանցվում՝ առնետների և տզերի
միջոցով, և որտեղ առնետներ չկան, այնտեղ էլ ժանտախտ չկա։
Այնտեղ, որտեղ կա ժանտախտ և հակաբիոտիկներ, ժանտախտը չի կարող փոխանցվել։
Այնուամենայնիվ, սա նշանակում է, որ մեթոդները հայտնի լինելու պատճառով մարդ գիտի, թե ինչպես կանխել ինչ-որ բան։
Եվ այս կանխարգելումը միշտ չէ, որ ներառում է պատվաստում, այլ միայն շատ հազվադեպ դեպքերում։
Ես ուզում եմ մեկ բան պարզ դարձնել:
Դա չի նշանակում, որ, օրինակ, քանի որ այստեղ տետանուսը դարձել է շատ հազվադեպ, այն վտանգավոր չէ։
Տետանուսը այսօր նույնքան վտանգավոր է, որքան 100 տարի առաջ։
Նույնքան վտանգավոր։ Եվ երբ դա տեղի է ունենում, մարդիկ վտանգի տակ են։
Ուրեմն, հիմա ես անցնում եմ շատ կարևոր թեմայի՝ պատվաստմանը։ Ինչու՞ պետք եղավ այսքան շատ վերանայել։
Քանի որ ես ինքս հասկացա, որ պատվաստման առաջարկը հիմնված պետք է լինի երեք սյուների վրա՝ մինչև պատվաստման առաջարկություն
անելը, դրանք են՝ առաջին հերթին՝ անհրաժեշտությունը։
Ե՞րբ է պատվաստումը իսկապես անհրաժեշտ։ Երբ հիվանդությունը իսկապես կյանքին սպառնացող է։
Եթե հիվանդությունը կյանքի համար վտանգավոր չէ, պատվաստվելու անհրաժեշտություն չկա։ Եվ հետո պետք է թողնել այն հանգիստ։
Մեկ սյու չպետք է բացակայի։ Երկրորդ սյունը արդյունավետությունն է։
Արդյունավետությունը նշանակում է, որ ծանր հիվանդների և մահացածների թիվը պետք է զգալիորեն նվազեցվի։
Հիմա պատկերացրեք, որ ունենք մի վարակ, որը չի առաջացնում որևէ մահվան դեպք։
Կամ այնքան փոքր, որ ընդհանրապես ոչ մի նվազեցում հնարավոր չէ։
Օրինակ՝ կարմիր ջրծաղիկը շատ լավ օրինակ է, ի դեպ – անցյալում կարմիր ջրծաղիկից մահացած մարդիկ մահացել են
նույն պատճառներով, ինչով մահացել են գրիպով հիվանդները։
Նրանք վարակվել էին բակտերիաներով։ Մարդկանց սպանեց բակտերիալ գերհարուցչությունը։
Բայց այս բակտերիալ գերհիվանդացությունը այսօր շատ արդյունավետ կերպով բուժելի է։
Եվ հենց դրա համար, սկզբունքորեն, լավ բժշկական խնամք ստացող և նորմալ իմունային համակարգ ունեցող
առողջ մարդկանց շրջանում կարմրուկից մահեր չեն լինում։
Դրա համար անհնար է չափել օգուտները։
Եվ որտեղ որ օգուտ չկա, այնտեղ միայն ռիսկ կա։
Եվ պատվաստվելիս միշտ կա ռիսկ։ Միշտ։
Քանի որ, ինչպես Կլաուսն ասաց, այս պատվաստանյութերը ոչ թե մեկ նյութ են, այլ միշտ նյութերի կոկտեյլ, և այդ
կոկտեյլը միշտ պարունակում է հնարավոր վտանգավոր նյութեր։
Եվ յուրաքանչյուր ոք, ով հերքում է սա, սկզբունքորեն պետք է անմիջապես ապօրինականացվի ։
Նրան թույլատրված չէ խորհուրդներ տալ կամ պատվաստումների վերաբերյալ առաջարկություններ անել։
Քանի որ եթե օգուտ չկա, և ես ասում եմ, եթե օգուտը զրո է, կորոնավիրուսի դեպքում, ինչպես այսօր գիտենք և
ինչպես հաստատվել է, 65 տարեկանից ցածր մարդկանց մահվան ռիսկը գործնականում զրո է։ Գործնականում զրո։
Եթե օգուտը զրո է, ապա ցանկացած ռիսկ, լինի միլիոնից մեկը, թե տրիլիոնից մեկը, զրոյով բաժանելիս անսահման է։
Ես թայերեն եմ խոսում։ Այո, ես դա դպրոցում սովորեցի։
Ամեն ինչ զրոյով բաժանելիս անսահման է։
Այդ դեպքում ռիսկի և օգուտի հարաբերակցությունը անսահման է։ Եվ դա անընդունելի է։
Ուրեմն արդյունավետությունը պետք է ապացուցվի, և ինչպես Կլաուսն ասաց, և ինչպես մենք նույնպես բացատրեցինք գրքում,
արդյունավետությունը հնարավոր է ապացուցել միայն այն դեպքում, եթե ունեք տվյալներ պատվաստվածների և
պատվաստում չստացածների շրջանում մահացության թվերի վերաբերյալ։
Եվ այս թվերը աշխարհում որևէ պատվաստանյութի համար գոյություն չունեն՝ որևէ մեկի համար։
Հիմա եկեք վերադառնանք համաչափության հարցին։
Այստեղ տետանուս չկա։ Բայց կարող եմ ասել, որ Երրորդ աշխարհում, Աֆրիկայում, Թայլանդում տետանուս կա։
Ես Թաիլանդում էի տետանուսի կլինիկայում և տեսա, թե ինչպես են մարդիկ տառապալից մահանում տետանուսից։
Երկրորդ հիվանդությունը, որը հնարավոր է կանխարգելել պատվաստմամբ, շան գազի հիվանդությունն է։
Ես սա ասում եմ, որովհետև պետք է պարզ լինի, որ նա, ես և իմ կինը այստեղ չենք որպես պատվաստման դեմ հանդես եկողներ։
Մենք չենք պատկանում հակավակցինացիոնիստների շարքին, սակայն ասում ենք, որ պատվաստումը իսկապես իմաստ ունի միայն այն ժամանակ, երբ դրա
անհրաժեշտություն կա, քանի որ մահացության և թունավորման մակարդակները չափազանց բարձր են՝ տետրուսի
դեպքում ավելի քան 50 տոկոս, և յուրաքանչյուր երկրորդ մարդ, ով տուժում է տետրուսից, կմահանա։
Շան բծախտը այսօր գործնականում 100 տոկոսով մահացու է։ Դա նշանակում է, որ եթե ոչինչ չձեռնարկվի, շան բծախտով
վարակված յուրաքանչյուր մարդ կմահանա, և բուժում չկա։
Պատվաստումը այստեղ իրականում հասանելի է երկուսի համար էլ։ Եվ այս պատվաստումը արդյունավետ է։
Եվ հենց դա ենք մենք պատմում և բացատրում մեր գրքում։
Որպեսզի բոլորի համար պարզ լինի, թե երբ է պատվաստումը խորհուրդ տրվում – այո։
Եվ ոչ միայն այո, այլևս մենք ամբողջ հոգով խորհուրդ ենք տալիս այն, որովհետև այն կարող է փրկել կյանքեր — և, ի դեպ, պարտադիր է։
Եթե բժիշկը չի գիտակցում, որ կարելի է պատվաստվել տետրուսի դեմ, և, առավել ևս, չի գիտի, թե ինչպես պատվաստել։
Եվ այստեղ, ինչպես բացատրվում է գրքում, կա ոչ միայն այն պատվաստումը, որը կատարվում է այստեղ՝
հակամարմինների ձևավորումը խթանող պատվաստանյութով։
Կա նաև այն, ինչը կոչվում է պասիվ իմունիզացիա։ Սա ենթադրում է պատրաստի հակամարմինների ներարկում՝ ստացված պատվաստված մարդկանցից։
Եվ այս հակամարմինները հասանելի են տետանուսի և շան բարկության դեմ։ Եվ դրանք գործում են, իսկապես գործում են։
Եվ դրանք իրականում լուրջ կողմնակի ազդեցություններ չունեն, քանի որ դրանք մաքուր են։
Դրանք մաքուր հակամարմիններ են, հավելանյութեր չկան։
Ուստի ես ուզում էի լիովին պարզ դարձնել, որ ես չեմ դեմ պատվաստումներին, սակայն ասում եմ, որ ռիսկերի
և օգուտների հարաբերակցությունը պետք է ճիշտ լինի։
Դուք ձեր գրքի յոթ գլուխները նվիրել եք պատվաստումների թեմային, որոնք ընդհանուր առմամբ համարվում են
ինֆեկցիաների դեմ ամենամեծ ձեռքբերումն ու ամենաուժեղ զենքը։
Դուք արդեն անդրադարձել եք այս հարցին։ Իսկ պատվաստումների կողմնակիցները կպնդեն, որ
բոլոր վարակիչ հիվանդությունները նվազման մեջ են։
Դա ապացույց չէ՞, որ պատվաստումը արդյունավետ է։
Այո, դա կարևոր կետ է, որին ես նույնպես ուզում էի անդրադառնալ։
Վակցինացիայի թեմայով հետաքրքրվելուց հետո ես հանդիպեցի պարոն Բուխվալդի գրքին, որը ունի պարզ և
հիշարժան վերնագիր՝ «Վակցինացիա՝ վախի բիզնեսը»։
Եվ Բուխվալդը այստեղ շատ պարզ և շատ հիշարժան աշխատանք է կատարել։
Նա գծապատկերեց Ֆեդերալ վիճակագրական վարչությունից ստացված վարակիչ հիվանդությունների վերաբերյալ բոլոր վիճակագրական
տվյալները և դրանց վրա միշտ նշում էր պատվաստման ամսաթիվը։
Եվ հետո յուրաքանչյուր վարակիչ հիվանդության դեպքում շատ պարզ դարձավ, որ վարակիչ հիվանդությունների կտրուկ նվազումը միշտ
տեղի էր ունենում զանգվածային պատվաստումների ներդրումից շատ առաջ։
Սա հստակ ցույց է տալիս, որ վարակիչ հիվանդությունների նվազումը պայմանավորված չէ
պատվաստումների ազդեցությամբ, այլ այլ միջոցառումներով։
Եվ դա պարզապես ավելի լավ կենսակերպ է, որը մենք ունենք հետպատերազմյան շրջանում։
Դուք կարող եք նաև շատ հստակ տեսնել, թե ինչպես թուբերկուլյոզը աճել և նվազել է պատերազմական տարիներին։
Այսպիսով, սա կապված է այն փաստի հետ, որ մարդիկ սովամահ էին, սառչում էին և ապրում էին վատ պայմաններում,
ինչը թույլ տվեց վարակիչ հիվանդությունների տարածմանը։
Կենցաղային պայմանները վճռորոշ էին, կենցաղային պայմանները։
Այո։
Իսկ դեղագործական արդյունաբերությունը հակառակն է ասում։ Այն ասում է, որ մենք այս բարենպաստ
իրավիճակը ունենք, որովհետև պատվաստվում ենք։
Բայց վիճակագրական տվյալները հստակ հակասում են դրան, և, հետևաբար, մյուս կողմի կողմից միշտ օգտագործվող այն փաստարկը, թե
պատվաստանյութերի դեմ հանդես եկողները կամ դրանց քննադատները անսոցիալական անվճար օգտվողներ են, իրականում անհիմն է։
Առավել ևս, մենք հիմա կորոնավիրուսի պատվաստման դեպքում տեսանք, որ ուրիշներին պաշտպանություն ընդհանրապես չի ապահովվել, հետևաբար այն
կարգախոսը, որը մշտապես շրջանառվում էր, ամբողջությամբ անհիմն է։
Վակցինացման նպատակը հակամարմիններ արտադրելն է։
Դա պետք է ապացույց լինի, որ պատվաստումը հաջողությամբ անցել է։
Դա են ասում մարդիկ։
Այո՞, արդյոք դա իսկապես վճռորոշ կետն է, երբ խոսքը վերաբերում է իմունային պաշտպանությանը։
Ոչ, իհարկե, պարզամիտ է ասել, որ ամեն ինչ հիմնված է հակամարմինների վրա։
Ի՞նչ են հակամարմինները։ Ինչպե՞ս են դրանք գործում։ Եվ ընդհանրապես, ինչպես է աշխատում իմունային համակարգը։
Ոչ ոք չի իմանում, քանի որ բժշկության մեջ դա գրեթե երբեք չի դասավանդվում։
Բժիշկներ դառնում են բժիշկներ առանց իմունոլոգիայի հիմնական գիտելիքներ ձեռք բերելու։
Քանի որ ես ավելի քան 20 տարի այս առարկան Ա-ից Յ-ով եմ դասավանդել, Մայնցի ուսանողները իսկապես ստիպված էին
շատ-շատ բան իմանալ, հակառակ դեպքում չէին կարողացել քննությունը հանձնել։ Նրանք դա էլ գիտեին։
Ոչ, իմունային համակարգի տարբեր ճյուղեր և սյուներ կան, և մենք բոլորը բացատրել ենք։
Շատ չեն, բայց դու պետք է իմանաս դրանք։
Սկզբում հակամարմիններն են, ապա բջիջները՝ լիմֆոցիտները ։
Մոտավորապես ասած՝ հակամարմինները կարող են միայն թույների դեմ արդյունավետ լինել, քանի որ թույները փոքր են,
իսկ հակամարմիններն էլ փոքր են, և հակամարմինները կարող են թույները կանգնեցնել, երբ դրանք առկա են։
Այսինքն՝ արյան մեջ գտնվող տոքսինները, քանի որ հակամարմինները հիմնականում արյան մեջ են։
Ուստի այն գործում է միայն այն դեպքում, եթե տոքսինը տեղափոխվում է արյան հոսքով։
Օրինակ՝ տետրուսի բակտերիայի արտադրած տոքսինը։
Եվ հենց այստեղ են հակամարմինները կարողանում բռնել և կանգնեցնել, ինչը նշանակում է, որ
նրանք կարող են դադարեցնել և այլևս չեն շարժվի։
Հակառակ դեպքում հակամարմինները կարող են վիրուսները կանգնեցնել միայն այն դեպքում, եթե դրանք առկա են արյան մեջ։
Այնուամենայնիվ, վիրուսների մեծ մասը մարմին է մտնում քթով, շնչուղիներով կամ աղիքներով։
Եվ հենց դրա համար պատվաստանյութերի միջոցով անհնար է իսկապես պաշտպանել թոքերի լորձաթաղանթը,
բրոնխները, թոքերը կամ նույնիսկ գաստրոէնտերո տրակտը։
Դրա համար, ինչպես հինգ տարի առաջ ասացի, ընկերներ, ամբողջովին անիմաստ է փորձել պատվաստվել շնչառական պաթոգենի
դեմ, երբ հակամարմինները արտադրվում են արյան մեջ, քանի որ դրանք գտնվում են պատի սխալ կողմում։
Դու դա չես կարող կանգնեցնել, և հիմա մենք գիտենք, որ այդպես է։
Այս պատվաստումը երբեք չի կարող կանխել վարակը։
Այո։ Յենս Սփանի կողմից ներդրված կարմրուկի պատվաստումը ներկայումս կրկին քննարկվում է։
Այնտեղ նույնպես, թվում է, որ հակամարմինները պաշտպանությանը նշանակալիորեն չեն նպաստում։
Այո, մենք դա նույնպես նշել ենք գրքում։ Դա հայտնի է արդեն 50 տարի։
Կան մարդիկ, որոնք ընդհանրապես չեն կարող արտադրել հակամարմիններ։ Սա գենետիկական թերություն է։
Եվ հայտնի էր, որ այս մարդիկ սովորական կերպով են վարակվում կարմրուկով և, ինչպես բոլորը, միշտ սովորական կերպով ապաքինվում են։
Նրանք չեն մահանում։ Նրանք նաև ավելի ծանր չեն հիվանդանում։ Չեն հիվանդանում ընդհանրապես։
Եվ սա ապացույցն է, հստակ ցուցիչը, որ հենց լիմֆոցիտներն են՝ սպիտակ արյան բջիջները,
պատասխանատու վիրուսային ինֆեկցիաների վերացման համար։
Այո, և այս սպիտակ արյան բջիջները չեն չափվում։ Հասկանո՞ւմ եք։ Վակցինացիայի պատճառով։
Քանի որ դա չափազանց դժվար է, և բացի դրանից, դա ոչ մի օգուտ չի բերի, որովհետև նրանք միշտ այնտեղ
են։ Դա ևս մեկ բանն է, որ մենք նրանց ասում ենք։
Ինչ վերաբերում է վիրուսներին, այս սպիտակ արյան բջիջները պատասխանատու չեն որևէ մեկ վիրուսի համար, այլ
ճանաչում են վիրուսի տիպը և միաժամանակ ամբողջ ընտանիքը։
Եվ հենց դրա համար ենք մենք պաշտպանված։ Երեխանության տարիներին որքան հաճախ ենք ենթարկվում տարբեր
վիրուսների, այնքան ավելի լայն է մեր պաշտպանությունը։
Դրա համար պետք է դադարեցնել երեխաների վիրուսային հիվանդությունների կանխարգելման մասին այս բոլոր անհեթեթությունները։
Իսկ ինչու՞ եք կարծում, որ այս պարտադիր պատվաստումը հատուկ ներդրվել է կարմրուկի դեմ։
Ես չգիտեմ։ Կարծում եմ՝ դա փորձարկում էր՝ տեսնելու, թե բնակչությունը ինչպես կարձագանքի պարտադիր պատվաստմանը։
Քանի որ ավելի ուշ նույնպես քննարկվեց կորոնավիրուսի դեմ պարտադիր պատվաստումը։
Դա արդեն պլանավորված էր։
Դա, հավանաբար, արդեն պլանավորված էր։ Դա մի տեսակ «փորձարկում» էր՝ կարմիր տենդի պատվաստման պահանջով, որը բոլորովին անհրաժեշտ չէր։
Ուրեմն, ինչպես ասացի, ինչպես արդեն ասաց Սուչարիտը, այդ ժամանակ կարմրուկից մահեր չեն եղել։
Վարակման ցուցանիշները նույնպես կամայականորեն ցածր էին։
Ինչու հենց կարմիր ջրծաղիկը, բոլոր հիվանդություններից, հանկարծ պարտադիր դարձավ, իրականում
ընդհանրապես չբացատրվեց։ Դա էլ որևէ իմաստ չէր ունեցել։
Այո, այդ առումով այս օրենքը իսկապես ինքնագոլ է, քանի որ ի վերջո անպիտան փորձագետներն են ամենատարբեր բաներ անում…
Ներեք, ինչ են անպրոֆեսիոնալ փորձագետները?
Որոնք իրենց փորձագետներ են անվանում։
Ոչ, ոչ, ոչ։ Նրանք ինքնուրույն տիտղոսներ չեն կրում, նրանց կոչում և նշանակում են որպես փորձագետներ, այո։
Այս ամենի հետևում կանգնած է օրակարգ։ Եվ այդ օրակարգը իրականում պլանավորված է։
Պլանավորողները այս երկրում չեն; նրանք գտնվում են շատ հեռու արևմուտքում։
Բայց այս պլանավորումը շարունակվում է արդեն 10 տարի, 25 տարի՝ այս կորոնավիրուսային բռնկման պլանավորումը։
Պոլ Շրեյերի գիրքը իսկապես պետք է պարտադիր ընթերցանություն լինի։ Բոլոր լրագրողների համար։ Բոլորի համար։
Եվ նաև քաղաքականություն ձգտողների համար։ Ամեն ինչ նախապես պլանավորված էր։
Եվ ամբողջովին պարզ է, որ 2019 թվականին այս կորոնավիրուսային ճգնաժամը գրեթե ամբողջությամբ արդեն պլանավորված էր։
2019 թվականի հոկտեմբերին կայացավ սիմուլյացիոն խաղը։ Եվ, իհարկե, վիրուսը այնտեղ էր։
Քանի որ վիրուսը լաբորատորիայից է գալիս, ինչպես այժմ գիտենք .
Ով չի իմանում սա, անպայման պետք է բանտարկվի գրադարանում և ստանա պարտադիր ընթերցանություն։
Քանի որ ամեն ինչ նախապես պլանավորված էր։ Moderna-ն արդեն 2019 թվականին ուներ 100 000 պատվաստանյութի դոզաներ։
Եվ նրանք ասացին. «Տղե՛րք, հաջորդ տարի մենք կունենանք մի միլիարդ տուփ։ Մենք դա կարող ենք անել։»
Հաղորդագրությունը այն էր, որ արձակվել էր վիրուս, որի դեմ մարդկությունը անպաշտպան էր։
Այո։ Բայց դա անհեթեթություն է, չէ՞։ Մենք ամբողջությամբ մի պաթոգենի ողորմությանը հանձնված չենք։
Այո, դրա համար մենք դիմակներ ենք կրում և պահպանում ենք հեռավորությունը։
Դրանք միակ բաներն էին, որոնք կարող էին մեզ պաշտպանել, ինչը ամբողջությամբ անհեթեթություն էր։
Մենք տեսանք, որ հիմնական իմունիտետը գերազանց էր։
Նրանք չէին գիտակցում, որ կորոնավիրուսների նկատմամբ իմունիտետը միշտ լայնածավալ է։ Քանի որ կորոնավիրուսները ամենուր են։
Եվ երբ երեխան սկսում է այցելել մանկապարտեզ, առաջին տարվա ընթացքում յուրաքանչյուր մի քանի ամիսը մեկ հիվանդանում է։
Սրանք հիմնականում կորոնավիրուսներ են։ Իմունային համակարգը յուրաքանչյուր վարակից հետո
անընդհատ մարզվում է և դառնում է ավելի ու ավելի ուժեղ։
Ես իմ պրակտիկայում ապրել եմ կորոնավիրուսային պանդեմիան։
Ես էլ ուզում էի դա զգալ, և դա եկավ թեստի հետ։
Թեստի մատչելի դառնալուն պես սկսվեց պանիկա։
Մարդիկ շնչահեղձ լինելով մտան բժշկի ընդունարան, սակայն նրանց հետ ոչինչ սխալ չէր։
Նրանց թեստերը դրական արդյունք են ցույց տվել կորոնավիրուսի համար, և նրանք զգացել են, որ չեն կարող շնչել։
Ես պարզապես պետք էր մի պահ նրանց հետ խոսել և հստակեցնել, որ նրանք արդեն բավականաչափ շնչելու տեղ ունեն։
Նրանք պարզապես հիպերվենտիլացան։ Եվ հետո դա նորից մեղմվեց։
Կային նաև հիվանդներ, որոնք կորոնավիրուսի թեստով դրական արդյունք էին ցույց տվել։ Բայց թեստը դա թաքցրեց։
Եվ հետո ես ինձ թույլ տվեցի ավելի ուշադիր նայել՝ պարզելու, թե իրականում ինչն էր նրանց հետ սխալ։
Իրականում նրանք իսկապես դժվարությամբ էին շնչում։
Մեկի մոտ կլամիդիայով թոքաբորբ էր , մյուսի մոտ թոքային էմբոլիա էր։
Երրորդը ուներ այս պապագոյի հիվանդությունը, որը պահանջում էր կորտիզոն։
Կային շատ տարբեր պատճառներ։ Բայց, կարելի է ասել, դրանք բոլորը համահունչ դարձան կորոնավիրուսային թեստի պահանջներին։
Սխալ ախտորոշվել է։
Այո, սխալ ախտորոշվել է։ Խլամիդիային թոքաբորբով հիվանդը, անշուշտ, շատ գոհ չէր լինի կորտիզոնից։
Էքզոգեն ալերգիկ ալվեոլիտի դեպքում կորտիզոնը ճիշտ բուժումն էր։
Բայց դիֆերենցիալ ախտորոշումը ամբողջությամբ անտեսված է։
Այո, շատ հաճելի էր տեսնել մի հարցազրույց թոքաբանի հետ, ով նկարագրել էր հիվանդության ընթացքը, և ով հետո ինքն էլ վարակվեց։
Եվ տիկին Մայշբերգերն ասաց մեզ. «Դուք շատ զոհողություններ եք արել, և հետո ինքներդ ստացաք այն։ Պատմեք մեզ դրա մասին։»
Եվ հետո նա նկարագրեց պնևմոկոկային թոքաբորբի դասական զարգացումը և եզրակացրեց, որ իր դեպքը
կորոնավիրուսային թոքաբորբի շատ ոչ տիպիկ դեպք էր։
Նրանք այն ժամանակ այնքան կուրացած էին, որ միայն այս կորոնավիրուսային թեստին էին
ուշադրություն դարձնում և ասում էին, թե այն ամենը կորոշի։
Գրիպը անհետացավ նույն ժամանակահատվածում։
Իրականում այն գրեթե վերացել է, քանի որ այլևս ոչ ոք գրիպի թեստավորում չի անցկացնում։
Այնուհետև զանգեցի իմ լաբորատորիայի բժշկին և հարցրի. «Ասա՛, արդյո՞ք դեռևս ինչ-որ մեկը գրիպի թեստավորում է անում?»
Նա ասում է. «Ոչ, միայն դու երբեմն»։ Այսպիսով, սա շատ հստակ թեստային կողմնակալություն է ։
Այս թեստը չլիներ, մենք հիվանդությունը չէինք նկատի։ Ես նաև հարցրի մի քանի գործընկերների։
Ասա ինձ, կարծում ես՝ եթե մենք թեստ չանցնեինք, ինչ-որ բան կնկատեինք՞
Ավստրիայից պրոֆեսոր Ալլերսբերգերը ասաց և համաձայնեց ինձ հետ՝ «Ոչ, մենք անշուշտ ոչինչ չէինք նկատի»:
Բայց իմ գործընկերները ասացին. «Այո, դու տեսել ես բոլոր մեռած մարդկանց»:
Եվ հետո ես ամբողջովին անհանգիստ զգացի։ «Ձեր պրակտիկայում շատ մահեր ունեցե՞լ եք»
Ոչ, իմ պրակտիկայում չեմ, բայց տեսե՞լ ես Բերգամոյի լուսանկարները։
Ամեն ինչ ի վերջո կախված էր Բերգամոյի պատկերներից։
Սա վախ է տարածել և մարդկանց ենթարկվող է դարձրել։
Բայց հիմա, օրինակ, Թոմ Լաուզենը գնաց այնտեղ և հաշվեց մեռյալներին, որովհետև մեռյալները իսկապես այնտեղ էին։
Դու ի՞նչ ես կարծում, ինչն է պատճառը։ Ինչո՞ւ մարդիկ մահացան։
Այո, ես արեցի – ՁԻԱՀ-ի խնդիրներն ու չափից ավելի բուժումները ինձ արթնացրին, և ես բնականաբար անմիջապես
հետաքրքրվեցի՝ ինչպես են բուժել կորոնավիրուսով հիվանդներին?
Եվ ես անմիջապես գտա այն, ինչ փնտրում էի։ Չինաստանում հիվանդներին բուժում էին կորտիզոնով, ստերոիդներով և հակավիրուսային դեղերով։
Չապացուցեց իրեն, գրված էր հենց դրա վերևում։
Երբ լսում եմ, որ ինչ-որ բան դեռ չի ապացուցվել, ականջներս կանգունացնում եմ։ Դա
սովորաբար նշանակում է, որ այն վնաս է պատճառել։
Եվ ես դա օգտագործեցի որպես հնարավորություն՝ նամակ գրելու մեր գերմանական բժշկական ամսագրի խմբագրին՝ ի պատասխան
«Կորոնավիրուսի դեմ դեռևս բուժում չկա» վերնագրով հոդվածին։
Եվ հետո ես գրեցի. «Այս հայտարարության լույսի ներքո ինձ հետաքրքրում է, թե ինչ տեսակի թմրանյութեր են, ըստ
երևույթին, օգտագործվում բուժման համար առանց որևէ փորձարկման»:
Եվ սրանք բոլորը նախապատրաստական միջոցներ էին, որոնք ավելի կամ պակաս չափով ուժգին իմունոսուպրեսիվ էին ։
Եվ եթե կլինիկական պատկերը նման է գրիպին կամ մասամբ գրիպ է եղել, ես, հավանաբար, չեմ ցանկանա որևէ մեկը այս նյութերից,
քանի որ դրանք անշուշտ չեն նպաստում բուժման գործընթացին։
Եվ նրանք իսկապես հրապարակեցին նամակը։ Բայց տեքստը, այնուամենայնիվ, շարունակվեց։
Եվ ապա ապրիլի 1-ին հրապարակվեցին Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) ուսումնասիրությունները,
որոնք իրականում ցույց տվեցին զգալի ավելորդ մահացություն։
Եվ դա պայմանավորված էր դրա մեջ պարունակվող հիդրօքսիքլորոքվինով, որը, անշուշտ, ցածր դոզաներում բավական օգտակար է և վիրուսային
ինֆեկցիաների բուժման մեջ նույնպես կարող է բավական արդյունավետ լինել, քանի որ որոշ չափով թեթևացնում է վերջույթների ցավը։
Բայց դրա թերապևտիկ միջակայքը շատ նեղ է, և այնտեղ այն խորհուրդ էին տալիս չափաբաժիններով, որոնք ամբողջովին մահացու էին՝
առաջացնելով սրտի ռիթմի խանգարումներ, նույնիսկ փորոքի ֆիբրիլյացիա։
Սա, իհարկե, համեմատաբար արագ նկատվեց և անմիջապես դադարեցվեց, որպեսզի լիներ միայն մեկ գագաթնակետ՝ այսինքն՝ կորը ուղղահայաց
բարձրացավ այս ուսումնասիրությունների սկսվելուց 14 օր անց։
Ուրեմն կարող եք այնտեղ ուղարկել դատախազներին և պահանջել 1-ին ապրիլին բուժված անձանց բժշկական փաստաթղթերը։
Նրանք անշուշտ կգտնեին այն, ինչ փնտրում էին, որտեղ էլ որ տեղի ունենար այս ավելորդ մահացությունը։
Սրանք էին Լոնդոնը, Փարիզը, խոշոր քաղաքները, խոշոր մայրաքաղաքները, որտեղ գտնվում էին
խոշոր համալսարանական հիվանդանոցները, և Մադրիդը։
Եվ այո, Նյու Յորքն էլ, բայց դա Եվրոպայի հետ չէր համընկնում։
Բայց դա, իհարկե, արդեն իրականացվել է Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ուսումնասիրություններում,
և անշուշտ նաև Նոր Զելանդիայում և Ավստրալիայում։
Բայց այս ավելորդ մահացությունը բնականաբար վախ է տարածել։
Ոչ ոք չի հավատում, որ հիվանդները մահանում են բուժման հետևանքով; բնականաբար, նրանք կարծում են,
որ մահանում են այս լուրջ հիվանդության պատճառով։
Եվ հենց դրա համար է, որ կորոնավիրուսը հանկարծ ձեռք բերեց համբավ՝ լինելով գրիպից տասն անգամ ավելի վտանգավոր։
Այո։ Այո, մենք Kla.TV-ում ունենք շատ հետաքրքիր ծրագիր այս մասին որտեղ կարող եք տեսնել այն մարդկանց, որոնք, օրինակ, Իտալիայում
բուժվել են, ստացել են ամբողջովին սխալ թերապիա, զանգվածաբար մահացել են, և որ հիվանդանոցից գրեթե ոչ ոք ողջ չի դուրս եկել։
Այո, և հետո առաջացավ համաճարակային հիգիենայի այն առաջարկությունների խնդիրը, ըստ
որոնց հիվանդներին նախընտրելի էր ինտուբացնել ։
Եվ ռեմդեսիվիր։
Եվ ռեմդեսիվիրը՝ շատ թունավոր հակավիրուսային դեղամիջոց, որը, ըստ երևույթին, արտոնագրով
արտադրվում է Բերգամոյում՝ ինչպես պարզեց Թոմ Լաուզենը։
Այսպիսով, արտադրողից մինչև ծերանոցը ճանապարհը կարճ էր։
Այսպիսով, այնտեղ հիվանդները, ամենայն հավանականությամբ, բոլորը բավականաչափ ապահովված էին ռեմդեսիվիրով։
չասել սպանել...
Ինչևէ, դա չէր նպաստում ապաքինմանը։
SARS-CoV-2-ից բացի, որի մասին արդեն երկար քննարկում է եղել և որի հետ մեր բազմաթիվ դիտողները արդեն ծանոթ են։
Այնուամենայնիվ, կան այլ հիվանդություններ, որոնց ախտորոշումը այնքան էլ հստակ չէ։
Դուք գրում եք… Ձեր գրքում Հեպատիտ C-ի մասին լավ բաժին կա։ Կարո՞ղ եք դրա մասին մի փոքր ավելին ասել։
Այո, C հեպատիտը, կարելի է ասել, «ուղևորվել է» HIV-ի վրա։
Ես պետք է կարճ բացատրեմ, թե ինչ կենդանիների վրա անցկացված փորձ է տեղի ունեցել։
Կային ոչ A/ոչ B հեպատիտ, որը փոխներարկումից հետո առաջացող հեպատիտ էր, իրականում վարակիչ չէր,
սակայն զարգանում էր արյան փոխներարկումներից հետո։
Այսպիսով, սա նույնպես կարող էր լինել իմունոլոգիական ազդեցություն, ինչի պատճառով հիվանդները ժամանակավորապես դեղնացան։
Բայց վիրուսաբանները աշխատում էին և կարծում էին, որ դա կարող է լինել նաև դեռևս չբացահայտված վիրուս։
Այնուհետև նրանք փնտրեցին դա՝ ոչ A/ոչ B հեպատիտով հիվանդների արյուն ներարկելով կապիկներին և
վերահսկիչ կենդանին պահելով առանձին սենյակում։
Սա փորձարկման կարգավորումն էր։ Իրականում նրանք պետք է նույն թվով կապիկների մեջ ներարկեին առողջ մարդու
արյուն՝ այս իմունոլոգիական ազդեցությունները բացառելու համար։
Լավ, այս փոխպատվաստված կապիկները հիվանդ չդարձան։
Նրանց լյարդի ֆերմենտները ժամանակավորապես մի փոքր բարձրացել էին, և հետո նրանց մորթեցին։
Երիկամն էլ լավ էր, ոչինչ չգտան։
Բայց հետո շուկա մտան բարձր լուծողականությամբ PCR մեթոդներ, և դրանց օգնությամբ հայտնաբերեցին մի քանի հատվածներ, որոնք, կարծես,
չէին պատկանում փորձարկվող կենդանու գենետիկ կոդին, և եզրակացրին, որ դա կարող է լինել այն վիրուսը, որը կենդանիները կրում էին։
Եվ հետո դրա դեմ մշակվեց հակամարմին՝ HCV հակամարմին։
Եվ հետո այն դարձավ շուկայարկելի։ Պարզվեց, որ չինական կայսրը հեպատիտ ուներ, ուստի այն խթանվեց և շուկայարկվեց։
Նրանք ստեղծեցին անտիգենը։ Այսպիսով, նրանք վերցրին այս գենային հատվածները որպես
սպիտակուցի, անտիգենի նախագծային տվյալների տեմպլեյթ։
Եվ նրանք օգտագործեցին անտիգենը՝ այլ կենդանիներում հակամարմիններ առաջացնելու համար։
Եվ հետո նրանք մշակեցին մի թեստ՝ մարդկանց մոտ այս հակամարմինները հայտնաբերելու համար։ Սա հակամարմինների հայտնաբերման թեստն է։
Այնուամենայնիվ, հակամարմնի հայտնաբերումը ուղղված է այն կառուցվածքային միավորին, որը
կառուցվել է ենթադրական նախագծի համաձայն։
Եվ հետո նրանք շրջեցին այս թեստով և մարդկանց քննեցին՝ պարզելու համար, թե ովքեր ունեն դրա դեմ հակամարմիններ։
Եվ ով որ դա ունի, ունի C հեպատիտ։ Դա սահմանումն էր, չէ՞։
Նույնիսկ եթե նրանք որևէ կլինիկական ախտանիշ չեն ցուցաբերում, օրինակ՝ դեղնախտ?
Այո, մենք արդեն ունեցել ենք ՁԻԱՀ-ի այս ինկուբացիոն շրջանը, երբ առողջ հիվանդներ նույնպես դրական էին հակամարմինների համար։
Նրանց ասում էին, որ մեկ տարվա ընթացքում դու կմահանաս – հետո ինկուբացիոն շրջանը մի փոքր երկարեց, հետո դարձավ տասը տարի
– C հեպատիտով նրանք ընդհանրապես չեն մահանում, հետո դարձավ 30 տարի – հետո կստանաս լյարդի քաղցկեղ կամ լյարդի ցիռոզ։
Եվ որպեսզի համոզվես, որ այն քեզ մոտ չի զարգանա, պետք է հիմա սկսես ստանալ մեր հակավիրուսային թերապիան,
որի մեկ փաթեթի արժեքը ներկայումս կազմում է £10,000։
Եվ այսպես է այն գործում։ Նրանք հիվանդ չեն, և բուժման արդյունքում կրկին չեն հիվանդանա, քանի որ
դոզան այլևս այնքան բարձր չէ, որքան նախկինում էր։
C հեպատիտը նախկինում բուժվում էր ինտերֆերոնով և ռիբավիրինի բարձր դոզաներով։
Մարդիկ մեկ տարի ամբողջովին հյուծված ու հիվանդ էին, զարգացրին ծանր անեմիա, և հետո ստիպված եղան դրանից ապաքինվել,
ուստի պարզ դարձավ, որ պետք է ինչ-որ բան փոխվի, առնվազն թերապիան պակաս թունավոր դարձնելու համար։
Բայց իրականում միշտ էլ եղել է լավ պատճառ լյարդի խնդիրները դեղորայքով չբուժելու համար, քանի
որ դա միշտ ինչ-որ կերպ թունավոր է լյարդի համար։
Եվ այսօր մարդիկ զարմանում են՝ ես հենց նոր մեկ այլ լյարդային սիմպոզիումում էի՝ ինչու լյարդային բջջային կարցինոմների
թիվը չի նվազում վիրուսային բեռի արդյունավետ նվազեցման ֆոնին։ Իրականում, թվում է, թե դրանց թիվը մի փոքր աճել է։
Պարզ պատասխանը այն է, որ մեկը մյուսի հետ կապ չունի։
Բոլոր թմրամոլները դրական են Հեպատիտ C-ի նկատմամբ, սակայն նրանց պատճառները տարբեր են։
Նրանց թմրանյութերը լյարդի համար թունավոր խնդիր են առաջացնում։ Ինչպես ալկոհոլիկների դեպքում։
Եթե դա ասեք լյարդի կոնֆերանսում, դա նշանակում է, որ ալկոհոլը շատ կարևոր կոֆակտոր է։
Այսինքն՝ առանց ալկոհոլի այն նույնպես չի աշխատում։
Իրականում պարզվում է, որ խնդիրներ ունեցող HCV-դրական հիվանդները, որպես կանոն, պատահաբար պարզվում են ալկոհոլիկներ։
Այո։ Այսպիսով, կրկին մի թերապիայի համար օգուտ են վերագրում, որը ընդհանրապես ապացուցել չի կարելի։
Եվ չի տեսնում վնասը։
Եվ չի տեսնում վնասը, այո։ Ձեր գիրքը շատ լայնորեն է անդրադառնում ընկալվող և իրական ռիսկերին։
Այսպիսով, դուք հաճախ այնտեղ համեմատություններ եք անում; նշեցիք այս երեք սյուները։
Ընդհանուր առմամբ՝ դա կենսակերպի ընտրություններն են։ Դուք նշեցիք ալկոհոլիկներին, սակայն կան այլ, շատ ավելի լայն տարածում գտած
երևույթներ, ինչպիսիք են ճարպակալումը և ծխելը, որոնք վիճակագրորեն ներկայումս շատ ավելի
նշանակալի են, քան ցանկացած վարակիչ հիվանդություն։
Նրանք այնտեղ կազմում են ցուցակ, և վարակիչ հիվանդությունները մահվան պատճառների մեջ միայն 5-րդ տեղում են։
Ինչու՞, ուրեմն, Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի նման հաստատությունները չեն բացատրում, որ մարդիկ շատ ավելի մեծ օգուտ են
ստանում՝ պահպանելով իրենց առողջությունը և խթանելով այն։
Եվ դրա փոխարեն նրանք առաջ են մղում թեստերն ու պատվաստումները, որոնք ռիսկ-շահույթի վերլուծության ամենացածր մակարդակում են։
Կարո՞ղ եմ այժմ ներկայացնել իմ թեզը իշխող դասի և ծառայողականության վերաբերյալ։
Մեր ամբողջ հասարակությունը կառուցված է կապիտալիզմի վրա... Այո, դա կապիտալիզմի վրա կառուցված հասարակություն է։
Եվ ես կարդացի Ռայներ Մաուսֆելդի մի բան, որը ինձ համար անչափ հուզիչ էր։
Ռայներ Մաուսֆելդը, մեր մեծ պատմաբանը (իրականում՝ հոգեբան) Քիլից, գրել է:
Կապիտալիզմն ու ժողովրդավարությունը միմյանց հետ անհամատեղելի են։
Քանի որ կապիտալիզմը մարդկանց մղում է ուրիշների ունեցվածքը խլել։
Նրանք, սկզբունքորեն, ուզում են բավարարել իրենց սեփական ագահությունը։
Եվ ագահությունը, մարդկային հատկանիշ, որը դժվար է ճնշել, հարուստներին մղում է դառնալ ավելի ու ավելի հարուստ։
Եվ դրա համար նրանք պետք է աղքատներից ավելի ու ավելի շատ բան վերցնեն։
Եվ մենք հասել ենք այն կետին, երբ նրանք այժմ ստիպված են ամբողջ աշխարհից ամեն ինչ խլել՝
իրենց աշխարհի տիրակալների դիրքը պահպանելու համար։
Եվ նրանք վերցնում են մեր մարդկայնությունը, մեր որպես մարդկանց ունակությունները և ստիպում
են մեզ վճարել մեր սեփական ռեսուրսների համար։
Այս դեպքում պատվաստանյութերն ու դեղերը մեր սեփական կործանումը որոշող միջոցներ են։ Դա ուղղակի խելագար միտք է։
Ես հիմա պետք է սրտիս ծանրությունն արտահայտեմ, որովհետև պատմության, քաղաքականության և տնտեսագիտության
տարբեր գրքեր ուսումնասիրելով՝ հասել եմ այս եզրակացության։
Եվ բոլոր նրանց հետ, ում հետ տարիներ շարունակ խոսել եմ այս ոլորտում, թվում է շատ, շատ հավանական, որ իշխող ուժերը՝ և նրանք
Գերմանիայում չեն, այլ գտնվում են Արևմուտքում, իմ ոլորտը՝ վարակիչ հիվանդությունները, հայտնաբերել են որպես աշխարհում եզակի, նոր,
հզոր, ամենահզոր գործիք իրենց իշխանությունը ամրապնդելու համար։
Քանի որ այս ամենով նրանք ունեն իրենց գիտնականներին, փորձագետներին, և այժմ ունեն Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպությունը։ Ամեն ինչ մեկ տեղում է։
Եվ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությանը այժմ Գերմանիայի և Եվրոպայի ժողովուրդների կողմից տրվում է իշխանություն
անել ամեն, ինչ ուզենան։ Եվ հենց դա են նրանք հիմա անում։
Նրանք կարող են ցանկացած պահի հայտարարել համաճարակ և դրա միջոցով՝ ըստ իրենց կամքի,
հրամայել պարտադիր կատարման ենթակա միջոցառումներ։
Եթե դու դա չանես, դա օրենքով պատժելի է, պատիժ, ամենավատ պատիժը։
Եվ գործիքը շահագործում է մարդկանց անտեղյակությունը, քանի որ գիտելիքը ուժ է, իսկ
անտեղյակությունը կամ գիտելիքի պակասը՝ անզորություն։
Մարդիկ անօգնական են, որովհետև չեն հասկանում վարակները կամ չեն հասկանում դրանք բավարարաչափ։ Եվ նրանք չեն կարող տեսնել ստերը։
Եվ նրանք նույնպես չեն նկատում, որ այս ստերի մեջ հյուսված է բոլոր ժամանակների ամենավատ
սուտը՝ գենային հիմքով պատվաստանյութերի մասին սուտը։
Այո, շատ ավելին չեմ ասի, բայց կասեմ, որ այս հարցազրույցի հիմնական նպատակներից մեկը բոլոր իմ սիրելի մարդկանց ուշադրությունը
հրավիրելն է այն փաստին, որ մենք գրքում այս թեման այնպես ենք ներկայացրել, որ ցանկացած նորմալ IQ ունեցող
մարդ կարողանա հասկանալ։ Ամեն ինչ գրված է շատ պարզ։
Նրանք հիանալի աշխատանք են կատարել։
Եվ մենք ինքներս մեզ ասացինք՝ եթե այս գրքի որևէ մեկ գլուխ պարտադիր ընթերցանություն պետք է լինի բոլոր լրագրողների, բոլոր բժիշկների,
բոլոր փաստաբանների համար (քաղաքական գործիչներին առայժմ դուրս եմ թողնում, դա, հավանաբար, անիմաստ է), ապա հենց այս գլուխն
է՝ ընդամենը ութ էջ, որը վերաբերում է գենային պատվաստումներին՝ մարդկության բոլոր ժամանակների ամենամեծ վտանգին։
Եվ հետո ես խոսեցի պարոն Կոպի հետ, և նա անմիջապես ասաց «այո», այս «գենային հիմքով պատվաստումների» գլուխը կարելի է
առանձին առաջարկել կայքում՝ անվճար ներբեռնելու համար աշխարհի ցանկացած անձի համար, ով կարող է գերմաներեն կարդալ։
Եվ ահա ինչ տեղի ունեցավ։ Այսպիսով, արդեն երկու օր է, որ դուք հնարավորություն ունեք անվճար կարդալու այս
գլուխը։ Դուք ոչ մի կոպեկ չեք վճարի; միակ ներդրումը, որը պետք է անեք, մեկ ժամ ընթերցանության ժամանակն է։
Ու ութ էջերի համար ձեզ մեկ ժամից ավելի չի պահանջվի։ Այն այդքան պարզ է։
Սա ձեզ, հավանաբար, եզակի հնարավորություն է տալիս ոտքի կանգնել և պաշտպանել ինքներդ ձեզ ու ձեր սիրելիներին։
Քանի որ ձեզանից պահանջվում է միայն մեկ ձայնով ասել «ոչ» և արգելել քաղաքական գործիչներին Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպությանը այս լիազորությունը տալ։
Եթե նրանք դա անեն, ապա այնուամենայնիվ ասա «ոչ» և ասա, որ մենք դա չենք անի։
Տեսեք, թե ինչպես եք պատժում մեզանից միլիոնավոր մարդկանց։ Որովհետև նրանք էլ դա չեն կարող անել։
Եվ այդպիսով ես նաև հասկացա այս ամբողջ գրքի իմաստը, որը մարդկանց, ովքեր դարձվել են անկարող ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու,
վերածել պատասխանատու քաղաքացիների, որպեսզի նրանք, առնվազն ընդհանուր գծերով, հասկանան, թե ինչ են ինֆեկցիոն
հիվանդությունները, որոնք են հակազդող միջոցառումները, ինչպես դրանք պետք է համադրվեն և ինչպես վերականգնել ճիշտ հարաբերակցությունը։
Ես կարծում էի, որ դա նրա գրքում շատ լավ էր արված։
Նաև այնտեղ նշել, որ գիտությունը որոշումների կայացման օգնական միջոց է։
Դա նոր Աստված չէ։ Դա փոխարինող կրոն չէ, որի համար այն մասամբ ստեղծվել էր։
Այնպես որ կոչված փորձագետը կարող է հայտարարել, թե մարդիկ ինչ պետք է անեն և ինչ չպետք է անեն,
որպեսզի չմեռնեն։ Եվ դուք կարող եք տեսնել, որ դա ճիշտ չէ։
Բայց ես պետք է կրկնեմ այն, ինչ դու նշեցիր։
Իրոք, մենք մահանում ենք սրտանոթային հիվանդություններից և քաղցկեղից։
Վարակիչ հիվանդությունները մահացության վիճակագրության մեջ իրականում մեծ դեր չեն խաղում։
Հակառակն է միշտ տարածվում, կարծես վարակիչ հիվանդությունները մեր ամենամեծ սպառնալիքն են։
Հիմա հատկապես ընդգծված է կորոնավիրուսի պատճառով։
Բայց ամեն տարի կրկին ընդգծվում է, որ գրիպից մահերը անխուսափելի են՝ 30 000 գրիպային մահվան դեպքերի համար միշտ պետք է սգալ։
Եթե ավելի ուշադիր նայեք, պարզ կդառնա, որ դա բոլորովին ճիշտ չէ։
Փոխարենը՝ այս 30 000-ը կամ 40 000-ը պարզապես ամառային մահացության և ձմեռային մահացության միջև տարբերությունն է։
Չգիտես ինչու, ձմռանը ավելի շատ մարդիկ են մահանում։
Եվ այն, ինչ մնում է այս հանումից հետո, պարզապես վերագրվում է գրիպից մահերին՝ կրկին գրիպի պատվաստումը խթանելու համար։
Եթե նայեք Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի տվյալներին՝ տեսնելու, թե իրականում քանի մարդ է մահանում գրիպից (գրիպը հաղորդման
ենթակա հիվանդություն է, ուստի թվերը համեմատաբար հուսալի են), կստացվի եռանիշ թիվ։ Այսինքն՝ գրեթե ոչ ոք չի մահանում գրիպից։
Այսպիսով, հայտարարություն է արվել, կրկին ու կրկին ասվում է՝ ստացեք գրիպի պատվաստանյութը,
որովհետև հակառակ դեպքում 30 000 մարդ կմահանա։
Մենք ասում ենք, որ նորմալ մահացությունը և մաքուր մահացությունը են այն, ինչը իսկապես կարելի է
վերագրել գրիպին, և որ դրանք կազմում են մոտ 300–400՞
100-ից մինչև 200 – յուրաքանչյուր սեզոնին։ Այո։
Բայց պետք է նաև հասկանալ, որ այս գրիպի պատվաստումը, որի արդյունավետությունը որոշվում է
հակամարմինների չափմամբ, այնուամենայնիվ անիմաստ է։
Միայն այս թույլ պարամետրը գրեթե չի նվազում։
Այո, նկատի ունեմ՝ արդյունավետությունը, ըստ ամենայնի, մոտ 50 տոկոս է, տատանվում է 40-ից մինչև 60
տոկոսի միջակայքում։ Մոռացեք, ընկերներ։ Դա ոչինչ է։
Դուք չեք կարող միլիոնավոր մարդկանց պատվաստել հնարավոր վտանգավոր պատվաստանյութով՝ հակամարմինների
պատասխանը 50 տոկոսով նվազեցնելու համար։ Դուք խելագար եք՞
Ես հաճախ տեսնում եմ հիվանդների, որոնք գրիպ են ստանում գրիպի պատվաստում ստանալուց հետո։
Իհարկե։
Բայց այդպես է ընկալվում, երբ ես նրան ասում եմ՝ «Դու գրիպ ունես»։
Ոչ, բժիշկ, դա չի կարող լինել։ Ես պատվաստված եմ։ Դա պետք է ինչ-որ այլ բան լինի։
Այո։ Ուրեմն, մենք կարող ենք պարզապես ամփոփել։
Ձեր գրքում դուք գրում եք, որ ինֆեկցիաները կարող են վտանգավոր լինել։ Բայց չէ՞ որ այսօր դրանք բավականին տարածված են։
Սովորաբար ոչ։
Սովորաբար ոչ։ Պարզապես քաղաքական գործիչներն ու լրատվամիջոցները դիտավորյալ սարսափ են տարածում։
Նրանք ասում են, որ դա կապիտալիստական պատճառներով է, բայց գուցե կան նաև այլ պատճառներ։
Գիտությունը իրականում ուղեցույց է։
Դու դա նորից առաջ ես բերում՝ որ մենք պետք է ավելի մանրակրկիտ պարզենք ամեն ինչի էությունը։
Այն ասում է, թե ինչն է կարևոր և ինչն է ոչ կարևոր։
Չպետք է միայն անհատական փաստերը մեծացնել և մյուսները մոռանալ։
Չպետք է մրջյունի բլրակից լեռ սարքես, և հակառակը։
Եվ մարդիկ կրկին պետք է կարողանան ինքնուրույն կայացնել իրենց պատասխանատու որոշումները։
Վակցինացիայի յուրաքանչյուր գլխի վերջում նրանք միշտ կոչ են անում բոլորին տեղեկանալ և ապա ինքնուրույն
որոշում կայացնել, և երբեք չկիրառել հարկադրություն։
Քանի որ, ինչպես դու ասում ես, դա իշխանության մեջ գտնվողների գործիքն է։
Կա՞ որևէ այլ բան, որ կցանկանայիք ասել եզրափակիչ խոսքում դիտողներին?
Բացառությամբ, իհարկե, ձեր գիրքը գնելու առաջարկի։
Դա շատ լավ է գրված, իսկապես հեշտ է հասկանալ։
Ես կարողացա այն շատ լավ հասկանալ ընդամենը մի քանի օրում։ Դա հաճելի էր կարդալ։
Բայց անկեղծ ասած՝ չեմ ուզում, որ սա վերածվի գիրք վաճառքի շոուի, այո։
Մենք գիրքը չենք գրել, որպեսզի հնարավորինս շատ մարդիկ այն գան։
Մենք այն գրել ենք, որպեսզի հնարավորինս շատ մարդիկ կարդան գիրքը։
Գրքի ձեռք բերման եղանակը ձեր ընտրությունն է։ Պարտադիր չէ այն գնել։
Բայց դուք պետք է հարցնեք, օրինակ՝ գրադարաններում, եթե ուզում եք գիրքը վերցնել:
Եվ այն, ինչին մենք անշուշտ հույս ունենք, այն է, որ գիրքը նույնպես կգրավի որոշ մասնագիտությունների ներկայացուցիչներին, օրինակ՝
ուսուցիչներին։ Ուսուցիչները այս երկրում չափազանց կարևոր են, նրանք պետք է ավելի շատ իմանան ինֆեկցիաների մասին, իսկապես։
Քանի որ այն, ինչ նրանք այժմ դպրոցներում անում են կամ նախկինում են արել, անպատասխանատու է մեր երեխաների հանդեպ։ Դա անընդունելի է։
Եվ պարզապես հավատալը ամեն ինչին, ինչ գալիս է որևէ պետական վարչությունից կամ իշխանությունից, չի
տանում հույսով լի ապագայի։ Դա հուսահատ ապագա է։
Մենք ուզում էինք հույս տալ։ Եվ այս գրքով մենք ուզում էինք ձեզ գիտելիք տալ, ձեր ձեռքերում ուժ դնել։
Ինչպես իշխանության հասնել – պարզապես պետք է կարդաս գիրքը, դա է ամբողջը։
Եվ խնդրում եմ առնվազն կարդացեք այն գլուխը, որը ոչինչ չի արժե։
Ի դեպ, գուցե մեկ վերջին խոսք։ Մենք MWGFD կոչվող միության մեջ ենք։
Եվ այս ասոցիացիան հանդիսանում է բժշկական մասնագետների և գիտնականների հավաք և ասոցիացիա, որոնց բոլորը գերմանախոս են։
Եվ մենք ինքներս մեզ նվիրաբերել ենք՝ ամեն ինչ կամավոր է, և ոչ ոք մեզնից դրա համար անգամ մի կոպեկ չի ստանում։
Եվ նրանք շատ, շատ հիանալի բժիշկներ և գիտնականներ են։
Նա (Դոկտոր Քյոնհլայնը) նույնպես տարիներ շարունակ ներգրավված է եղել։
Մենք հիմնեցինք և կազմակերպեցինք Արնե Բուրխարդտի պաթոլոգիական ինստիտուտը։ Նա նույնպես մեր կազմակերպության անդամ էր։
Եվ դու գիտես, որ նա կատարել է առաջատար աշխատանք։
Աշխատանք, որը այժմ հանկարծակիորեն միջազգային ճանաչում է ստանում։ Ամեն ինչ եկել է Գերմանիայից։
Երբ Արնե Բուրկհարդտը մահացավ, մենք ճգնաժամի մեջ էինք։
Մենք չկարողացանք կատարել որևէ հետագա պաթոլոգիական հետազոտություն։
Բայց մենք այս նպատակով հիմնել ենք մեկ այլ լաբորատորիա, որը կոչվում է «Մոլեկուլային դիագնոստիկայի ինստիտուտ»։
Եվ այն նույնպես վարում են մեր ասոցիացիայի անդամները։
Այսպիսով, մեր ասոցիացիան սկզբում ոչ առևտրային կազմակերպություն էր, սակայն մեկ տարի անց՝ 2021
թվականին, մեր ոչ առևտրային կարգավիճակը չեղյալ հայտարարվեց։
Սա նշանակում է, որ մենք չենք կարող տրամադրել նվիրատվության կտրոններ։ Այս ասոցիացիան կախված է նվիրատվություններից։
Մենք շատ ուրախ կլինենք, եթե դուք հաշվի առնեք ասոցիացիային և Inmodia ինստիտուտին նվիրատվություն անելու հնարավորությունը։
Դա կլիներ այն, ինչը ինձ խորապես երջանիկ կդարձներ։
Շատ շնորհակալություն այս հիանալի գրքի վրա ձեր աշխատանքի համար։
Այո, կրկին շատ շնորհակալ եմ այս հարցազրույցի համար։
Հուսով եմ, որ դա լայնորեն տարածվի։
Հաջողություն։
Այո, շնորհակալություն։ Հաջողություն։
Kla.TV-ին ձեր օգնությունն անհրաժեշտ է։ Ծրագրի տակ գտնվող կիսվելու ֆունկցիան օգտագործեք։
Ավարտված էլփոստի ձևանմուշը օգնում է ձեզ հասնել ձեր անձնական ստացողների շրջանակին՝ առանց որևէ սպամ-արգելափակումների։
Իմ ներդրումն աշխարհը մեկ կտտոցով փոխելու գործում։ Այն երբեք այսքան հեշտ չի եղել։