"Ora ngerti utawa kurang kawruh iku kakuwatan sing ora ana."
Wong-wong ora duwe daya amarga padha ora ngerti infeksi, utawa ora ngerti kanthi cukup. Lan padha ora bisa ndeleng kabohongan.
"Masalahe yaiku penyakit menular bisa nguntungake banget, sing akèh wong ora nyadari."
Aku kanthi anget nampani Prof. Dr. Bhakdi lan Dr. Köhnlein ing wawancara Kla.TV kita.
Kami seneng banget bisa nampani sampeyan maneh.
Kalorone padha dadi panyatur ing konferensi anti-sensor babagan topik-topik medis sing penting.
Lan kowe loro uga dadi ahli pisanan sing ngomong nalika krisis coronavirus, nalika kita kabeh durung bisa
tenan mangerteni apa sing kedadeyan ing sakupenge kita.
Banjur padha muncul ing Kla.TV, tanggal 15 lan 30 Maret 2020 – ing program-program sing ditayangake ,
banjur diterusake karo wawancara-wawancara sabanjure.
Kanggo pamirsa sing durung kenal karo sampeyan: Dr. Köhnlein, sampeyan ahli ing kedokteran internal lan
kedokteran olahraga lan wis puluhan taun makarya minangka dokter spesialis internal ing praktik sampeyan dhéwé.
Prof. Dr. Bhakdi, panjenengan sampun nglatih mahasiswa kedokteran suwéné pirang-pirang dasawarsa minangka profesor
lan ketua Institut Mikrobiologi Medis lan Higiene ing Universitas Johannes Gutenberg ing Mainz.
Panjenengan dadi redaktur utama jurnal medis Medical Microbiology and Immunology lan wis nampa pirang-pirang
panghargaan kanggo panaliten panjenengan, saéngga nambah pangerten dhasar kita babagan sistem kekebalan awak.
Sampeyan lan garwamu (Prof. Bhakdi) wis nerbitake buku anyar bebarengan karo Dr. Reiß, kanthi judhul: "Ngerti
infeksi – tinimbang wedi. Mitos, khayalan lan kasunyatan".
Pitakonan kapisan kula: Profesor Bhakdi, apa sing nyurung panjenengan nulis buku iki?
Ya, sepuluh taun kepungkur aku nerbitake buku karo garwaku.
Iku dijenengi "Hantu infeksi. Mitos, khayalan, lan kasunyatan."
Lan kita nulis buku kuwi nalika semana amarga aku wis pensiun, lan bojoku kandha marang aku:
Sampeyan kudu nulis ceramahmu kanggo masyarakat umum.
Kabeh sing dikarepake lan sing perlu dingerteni wong ing negara iki babagan infeksi.
Yaiku kasunyatan, banjur nunjukake apa sing dudu kasunyatan, yaiku mitos. Lan kuwi sing tak lakoni.
Lan buku iki wis ana ing pasar suwéné sepuluh taun.
Ora laris banget, nanging ora apa-apa.
Nanging ing kono aku wis nyedhiyakake gambaran umum babagan kabèh penyakit infèksi sing penting ing negara iki. Carane nyegahé.
Kenapa bakteri lan virus tartamtu mbebayani? Kenapa sing liyane ora mbebayani?
Kepiye carane padha nggawe kita lara? Lan kepiye carane kita bisa nyegah iki?
Lan iki mesthi kalebu ngrembug babagan vaksinasi.
Supaya masalah vaksinasi rampung kabeh kanggo kabeh wong.
Banjur teka COVID-19. Lan supaya ora dawa critane:
Sawisé limang taun COVID-19, aku nyadari yèn apa sing kita tulis ing buku pisanan kudu direvisi.
Lan kanthi mendesak banget. Amarga aku cetha ora nyampekake kawruh sing pancen bener ing kana.
Aku salah. Amarga aku durung cukup sinau.
Aku wis mulang pelajaran iki luwih saka 20 taun.
Lan nalika kuwi aku nyadari ana bab-bab dhasar sing durung tak sadhar, bab-bab sing ora bener.
Lan kowe ngerti, ibuku iku guru pertamaku.
Dheweke iku dhokter. Lan dheweke ngandhani aku nalika aku isih cilik – aku wis ngerti yen aku kepengin dadi dhokter.
Dheweke kandha, "Kowe bakal dadi dhokter. Elinga, dhokter ora kena wedi apa-apa. Ora ana apa-apa."
Mung siji bab, yaiku yèn dhèwèké nggawe kesalahan.
Ngomong sing salah babagan perawatan medis.
Lan yen kowe nindakake kuwi, kowe kudu mesthekake yen kowe mbenerake.
Lan mulane aku kandha marang bojoku yen kita kudu nerbitake maneh buku iki.
Lan kita kudu nggawe perbaikan supaya bisa nyedhiyakake tingkat kawruh sing pas.
Lan ing wektu kuwi, kita kanca karo dheweke, Klaus (Dr. Köhnlein), kanca cedhak.
Lan aku kandha, ana wong ing kene sing wis ngungkapake keragu-ragune bab topik iki
puluhan taun kepungkur, lan iku ana ing kene.
Lan dhèwèké tansah bener. Apa ora becik kita takon marang dhèwèké apa dhèwèké péngin gabung karo kita?
Lan kuwi sing kelakon. Lan dhèwèké kandha, "Ya, mesthi!"
Mula dhèwèké dadi panulis katelu saka buku anyar sing diterbitaké rong dina kepungkur.
Minangka dhokter internis, aku ora akèh ngurusi vaksinasi.
Aku ora tenan mikir bab vaksinasi nganti aku nduwe anak.
Lan putri pisananku kudu langsung nampa vaksin BCG sawisé lair.
Lan banjur aku kanthi naluriah kandha: Kita ora pengin nindakake kuwi saiki.
Aku pancen ora nganggep tuberkulosis minangka ancaman kanggo putriku.
Wektu kuwi aku ora ngerti yen wis ana panaliten babagan vaksinasi BCG sing pancen nindakake uji coba terkendali plasebo kanggo
nguji vaksinasi BCG, sing arang banget ing babagan vaksinasi.
Iku ana ing India, ing ngendi padha nyuntik vaksin marang populasi gedhe lan ninggalake populasi gedhe liyane tanpa vaksin.
Lan asilé pancèn yèn populasi sing divaksin nduwèni luwih akèh infeksi tuberkulosis BCG tinimbang populasi sing ora divaksin.
Iki banjur diterbitake sacara wiyar ing The Lancet kanthi judhul "Warta Ala saka India".
Lan aku pracaya manawa butuh 13 taun maneh sawisé publikasi iki sadurunge para dokter
anak Jerman gelem mandheg maringi vaksinasi iki.
Lan putri pertamaku isih durung nduwé.
Nalika sing kapindho, aku wis dadi luwih kritis, mula aku takon, piye karo vaksinasi BCG?
Wangsulane kanthi rada nesu: Ora, wis suwe kita ora nindakake kuwi.
Apik tenan. Ayo mundur sethithik.
Sajeroning atusan taun, penyakit lan infeksi wis dadi momok tumrap manungsa.
Ana epidemi: sampar, kolera, lan tuberkulosis dadi panyebab utama pati.
Banjur, ing wiwitan abad kaping 20, penyakit-penyakit iki dumadakan mudhun kanthi drastis.
Lan saiki, nyopir mobil luwih mbebayani tinimbang, umpama, kena campak utawa malah tetanus sing medeni.
Nanging wedi marang penyakit menular isih ora surut, kaya sing wis kita deleng nalika pandemi coronavirus.
Apa sampeyan bisa nyritakake marang kita sebabe iki kedadeyan?
Ya, masalahé yaiku penyakit menular, sing akèh wong ora nyadari, bisa nguntungaké banget lan ngasilaké bathi sing edan.
Ing penyakit menular, mesthi ana pangukuran antibodi, pangukuran ing laboratorium, lan saiki uga ana obat antiviral.
Lan kuwi topik sing sejatine ngenalake aku marang kancah.
Ing wektu kuwi, masalah AIDS sing katon banget mbebayani amarga pangobatan sing kakehan.
Sejatine, wektu kuwi mung bencana ACT.
Iki obat antiviral sing mlebu pasar kanthi dosis sing kakehan, tinimbang ngatasi masalah AIDS kasebut.
Kuwi saktenane mung amarga bunderan cilik.
Nanging masalah AIDS, kaya sing wis tak kandhakake, utamane iku bencana ACT.
Lan amarga kahanané wis ora kaya ngono maneh, kahanan wis dadi sepi.
Nanging CDC, panguwasa pangendalian penyakit, wektu kuwi wis entek penyakit.
Lan AIDS iku kaya tali nyawa, yen diomongake.
Sawisé polio lan cacar, ora ana sing kudu ditindakake maneh.
Banjur ana "pneumonia legionnaires" , sing dibesar-besarké dadi epidemi, nanging saktenané ora ana epidemi.
Iku mung kumpulan para legiun tuwa sing ora sehat, padha kumpul, pesta, ngombe lan ngrokok akeh.
Lan sawisé kuwi, sawetara saka wong-wong mau kena pneumonia.
Nanging banjur CDC teka lan nemokake bakteri sing sadurunge durung dikenal, kanthi logis dijenengi "Legionella pneumophila"
lan digawe agen panyebab penyakit Legionnaires, sanajan panyebab sejatine mung sistem
kekebalan awak sing ringkih ing wong-wong sing kena.
Lan kuwi umume dadi masalah karo penyakit menular: sejatine ora bisa nglarani kita yen
sistem kekebalan awak kita mlaku kanthi becik.
Lan nalika kuwi ringkih, kahanan kaya ngene bisa kelakon.
Banjur kowe bisa kena infeksi.
Lan ing kasus AIDS utamane, yen obat-obatan disalahgunakake banget, mula kowe bisa
kena apa sing diarani infeksi oportunistik.
Iki penyakit sing mung kowe entuk nalika sistem kekebalan awakmu ana ing titik paling ngisor.
Ya, aku kepengin nambah soko bab kuwi.
Masalahe yaiku epidemi gedhe disebabake dening patogen sing gampang banget nyebar.
Miturut prinsip, mung ana loro cara kanggo nindakake iki: nganggo banyu utawa nganggo udara.
Iki ateges yèn ing kasus panyebaran liwat udara, penyakit iki ditularke saka wong siji
marang wong liyané liwat batuk lan bersin.
Nalika wabah pes ana, wong-wong sing kena pes batuk marang wong liya, lan bakteri
kasebut nyebar marang wong-wong mau liwat udara.
Mekanisme lan jalur saka umume penyakit infèksi sing pancen penting saiki wis dingerteni.
Diarani yèn banyu kudu diolah, lan mulané saiki ora ana kolera manèh. Saiki ora ana kolera manèh.
Wis dingerteni yèn ana wong batuk lan kena wabah pes, wong sing kena batukane kudu diwènèhi antibiotik.
Saiki wis ora ana wabah maneh, amarga kita wis ngerti carane wabah iku nyebar, yaiku liwat tikus lan kutu,
lan ing panggonan sing ora ana tikus, ora ana wabah.
Yen ana wabah lan antibiotik, wabah kasebut ora bisa ditularake.
Nanging, iki ateges amarga cara-cara kasebut wis dingerteni, wong wis ngerti carane nyegah soko.
Lan pencegahan iki ora mesthi kalebu vaksinasi, nanging mung ing kasus sing arang banget.
Aku pengin nerangake siji bab:
Ora ateges amarga tetanus wis dadi arang banget ing kene, umpama, ora mbebayani.
Tetanus saiki isih mbebayani kaya 100 taun kepungkur.
Padha mbebayani. Lan nalika iku kelakon, wong-wong padha kena risiko.
Dadi, saiki aku tekan topik sing penting banget, yaiku vaksinasi. Napa kita kudu mbaleni maneh nganti akèh banget?
Amarga aku nyadari dhéwé yèn telung pilar sing dadi dhasar rekomendasi vaksinasi – sadurungé
rekomendasi vaksinasi digawe – yaiku: Kaping pisan, kabutuhan.
Kapan vaksinasi pancen perlu? Nalika penyakit pancen ngancam nyawa.
Yen penyakit ora ngancam nyawa, ora perlu divaksinasi. Banjur kowe kudu nglilani wae.
Siji pilar ora kena ilang. Pilar kapindho yaiku efektivitas.
Efektivitas ateges jumlah wong sing lara abot lan sing wis seda kudu dikurangi kanthi signifikan.
Saiki bayangna yèn kita duwé infeksi sing ora nyebabaké pati.
Utawa sithik banget nganti ora ana pangurangan sing bisa digayuh.
Contone – campak iku contone sing apik banget, ngomong-ngomong – wong-wong sing mati amarga campak ing jaman kepungkur mati amarga
alesan sing padha karo wong-wong sing mati amarga influenza.
Wong-wong mau kena infeksi bakteri. Superinfeksi bakteri kuwi sing matèni wong-wong mau.
Nanging superinfeksi bakteri iki saiki bisa diobati kanthi efektif banget.
Lan mulane, sacara prinsip, ora ana pati amarga campak ing wong sing nampa perawatan medis sing apik lan
ing wong sing sehat kanthi sistem kekebalan normal.
Mulane mokal ngukur manfaaté.
Lan ing ngendi ora ana manfaat, mung ana risiko.
Lan mesthi ana risiko nalika sampeyan divaksinasi. Mesthi.
Amarga, kaya sing diomongake Klaus, vaksin-vaksin iki ora mung siji zat, nanging mesthi koktail saka pirang-pirang zat,
lan koktail iki mesthi ngemot zat-zat sing bisa mbebayani.
Lan sapa waé sing mbantah iki, miturut prinsip, kudu langsung ora diakoni sah .
Dheweke ora diijini menehi saran utawa nggawe rekomendasi vaksinasi.
Amarga yen ora ana manfaat, lan aku ngomong yen manfaaté nol, karo coronavirus, kaya sing kita ngerti saiki
lan kaya sing wis ditemtokake, risiko mati kanggo wong umur kurang saka 65 taun meh nol. Meh nol.
Yen manfaaté nol, mula saben risiko, apa siji saka sejuta utawa siji saka setriliun, yen dibagi nol asilé ora ana wates.
Aku wong Thailand. Ya, aku sinau kuwi ing sekolah.
Apa waé sing dibagi nol iku tanpa wates.
Banjur rasio risiko lan manfaat dadi tanpa wates. Lan kuwi ora bisa ditampa.
Dadi. Efektivitas kudu dibuktekake, lan kaya sing diomongake Klaus lan uga wis kita jelasake ing buku,
efektivitas mung bisa dibuktekake yen sampeyan duwe angka pati sing divaksinasi lan sing ora divaksinasi.
Lan angka-angka iki ora ana kanggo vaksinasi apa wae ing donya – kanggo siji wae.
Saiki ayo padha bali menyang masalah proporsionalitas.
Ing kene ora ana tetanus. Nanging aku bisa ngandhani kowe yen ing Donya Katelu, ing Afrika, ing Thailand ana tetanus.
Lan aku ana ing Thailand ing klinik tetanus, lan aku weruh wong-wong padha mati sangsara amarga tetanus.
Panyakit kapindho sing duwé potensi kauntungan saka vaksinasi yaiku rabies.
Lan aku ngomong iki amarga kudune cetha yen dheweke, aku, lan bojoku, ora ana ing kene minangka mungsuh vaksinasi.
Kita ora anti-vaksinasi, nanging kita kandha yèn vaksinasi pancèn migunani nalika dibutuhaké, amarga tingkat keséhatan lan
angka kematiané pancèn dhuwur banget – tetanus luwih saka 50 persen, saben wong kapindho sing kena tetanus bakal mati.
Rabies saiki meh 100 persen mateni. Iki tegese sapa waé sing kena rabies bakal mati yèn ora ana
sing tumindak, lan ora ana perawatan sing kasedhiya.
Suntikan vaksin iki pancen kasedhiya ing kene kanggo loro-lorone. Lan vaksin iki mujarab.
Lan kuwi sing kita critakaké lan terangaké ing buku kita.
Supaya saben uwong cetha kapan vaksinasi dianjurake – ya.
Lan ora mung ya, nanging kita kanthi saktenané nyaranake iki, amarga bisa nylametake nyawa – lan sakliyane, iki pancen kudu.
Yen dhokter ora ngerti manawa vaksinasi tetanus kasedhiya – lan, luwih-luwih, carane maringi.
Lan ing kéné, kaya sing diterangaké ing buku, ora mung ana vaksinasi kaya sing ditindakake ing
kéné, kanthi vaksin sing nyurung pambentukan antibodi.
Ana uga sing diarani vaksinasi pasif. Iki kalebu maringi antibodi sing wis siap saka wong-wong sing wis divaksinasi.
Lan antibodi iki kasedhiya kanggo tetanus lan rabies. Lan kuwi mujarab, pancen mujarab!
Lan iki sejatine ora nduwé efek samping sing serius amarga murni.
Iki antibodi murni, ora ana bahan tambahan.
Dadi, aku kepengin nerangake kanthi cetha manawa aku ora nentang vaksinasi, nanging aku
ngomong yèn rasio risiko lan manfaat kudu pas.
Sampeyan nyawisake pitung bab ing buku sampeyan kanggo topik vaksinasi, sing sacara umum dianggep minangka
prestasi paling gedhe lan senjata paling kuat nglawan infeksi.
Sampeyan wis tau nyentuh bab iki. Lan wong-wong sing ndhukung vaksinasi bakal mbantah
yèn kabèh penyakit menular saiki lagi mudhun.
Apa kuwi ora bukti yèn vaksinasi iku efektif?
Ya, iku poin sing penting, sing uga pengin tak bahas.
Sawisé nyinaoni babagan vaksinasi, aku nemu buku Pak Buchwald sing judhulé prasaja lan
gampang dielingi, "Vaksinasi – Bisnis Kasetyan".
Lan Buchwald wis nindakake pakaryan sing prasaja banget lan gampang dielingi ing kene.
Dheweke nggambarake kabeh data statistik sing kasedhiya saka Kantor Statistik Federal babagan penyakit menular
lan banjur tansah nandhani tanggal vaksinasi ing ndhuwure.
Lan banjur dadi cetha banget kanggo saben penyakit menular manawa penurunan sing drastis
tansah kelakon adoh sadurunge ana vaksinasi massal.
Iki kanthi kiyat nunjukake manawa mudhuné penyakit menular ora amarga vaksinasi, nanging amarga langkah-langkah liya.
Lan kuwi pancen mung gaya urip sing luwih apik sing kita duwé ing jaman sawisé perang.
Sampeyan uga bisa ndeleng kanthi cetha banget carane tuberkulosis munggah lan mudhun sajrone taun-taun perang.
Dadi iki ana gandhèngané karo kasunyatan yèn wong-wong padha keluwen, kedinginan, lan manggon ing kahanan
sing ala, sing ndadèkaké penyakit menular bisa nyebar.
Kahanan urip iku sing nemtokake, kahanan urip.
Ya.
Lan industri farmasi kandha kosok baline. Mituruté, kita nduwèni kahanan sing nguntungaké iki amarga kita divaksinasi.
Nanging data statistik kanthi cetha mbantah iki, mula argumentasi sing tansah digunakake déning pihak liya, yèn para
anti-vaksin utawa kritikus vaksin iku wong anti-sosial sing numpang gratis, saktenané ora ana dhasaré.
Sing paling utama, saiki kita wis weruh saka vaksinasi coronavirus manawa ora ana proteksi kanggo wong liya babar pisan, mula
slogan sing tansah diomong-omongake kuwi pancen ora ana dhasaré.
Tujuan vaksinasi yaiku ngasilake antibodi.
Iku kuduné dadi bukti yèn vaksinasi wis kasil.
Kuwi sing diomongake wong-wong.
Ya, apa kuwi pancen titik sing paling penting nalika nerangake pertahanan kekebalan?
Ora, mesthi wae naif yen ngomong yen kabeh adhedhasar antibodi.
Apa iku antibodi? Kepiye cara kerjane? Lan kepiye sistem kekebalan awak makarya sacara umum?
Ora ana sing ngerti, amarga meh ora tau diajarke ing kedokteran.
Dokter dadi dokter tanpa nguwasani kawruh dhasar babagan imunologi.
Amarga aku wis mulang mata pelajaran iki saka A nganti Z luwih saka 20 taun, para murid ing Mainz pancen
kudu ngerti akèh banget, yen ora, mesthi ora bakal lulus ujian. Wong-wong mau uga ngerti kuwi.
Ora, ana macem-macem cabang lan pilar sistem kekebalan awak, lan kita wis nerangake kabeh.
Ora akèh, nanging kowe kudu ngerti kuwi.
Iku antibodi, banjur sel-sel, yaiku limfosit .
Lan sacara kasar, antibodi mung bisa efektif nglawan racun amarga racun iku cilik lan antibodi uga
cilik, lan antibodi bisa nyegat racun nalika padha ana.
Yaiku racun sing ana ing getih, amarga antibodi umume ana ing getih.
Mula, iki mung bisa digunakake yen racun diangkut liwat aliran getih.
Contone, racun sing diprodhuksi déning bakteri tetanus.
Lan ing kono antibodi bisa nyekel lan mandheg, tegese bisa nyetop lan ora nerusake luwih adoh.
Yen ora, virus mung bisa dicegah dening antibodi yen ana ing getih.
Nanging, umume virus mlebu menyang awak liwat irung, saluran ambegan, utawa usus.
Lan mulane ora ana cara kanggo saktenane nglindhungi lapisan paru-paru, bronki, paru-paru
dhewe, lan uga saluran pencernaan liwat vaksinasi.
Mulane, kaya sing tak kandhakake limang taun kepungkur, kanca-kanca, pancen ora ana gunane nyoba divaksin
nglawan patogen pernapasan nalika antibodi diprodhuksi ing getih amarga padha ana ing sisih sing salah saka tembok.
Kowe ora bisa nyegah iki, lan saiki kita wis ngerti yèn kuwi pancèn kedadéan.
Yèn vaksinasi iki ora tau bisa nyegah infeksi.
Ya. Diskusi saiki uga kalebu vaksin campak sing diwènèhaké déning Jens Spahn.
Ing kana uga, kayane antibodi ora nyumbang sacara signifikan marang pertahanan.
Ya, kita uga nyebutake kuwi ing buku. Iki wis dingerteni suwene 50 taun.
Ana wong-wong sing ora bisa ngasilake antibodi babar pisan. Iki cacat genetik.
Lan wis dingerteni yen wong-wong iki kena campak kaya biasane lan tansah mari kaya biasane kaya wong liya.
Padha ora mati. Uga ora dadi luwih parah lara. Ora babar pisan.
Lan iku bukti, pratandha sing cetha manawa limfosit, yaiku sel getih putih, sing tanggung jawab mbusak infeksi virus.
Ya, lan sel darah putih iki ora diukur. Sampeyan ngerti? Amarga vaksinasi.
Amarga iku angel banget, lan saliyane, ora bakal ana gunane, amarga padha tansah ana. Kuwi
uga sing kita kandhakake marang wong-wong mau.
Babagan virus, sel darah putih iki ora tanggung jawab marang siji virus, nanging padha
ngenali jinis virus lan kabèh kulawargané sakaligus.
Lan mulane kita dilindhungi. Luwih kerep kita kapapar macem-macem virus nalika isih cilik, luwih amba perlindungan kita.
Mulane kabèh omong kosong bab nyegah penyakit virus ing bocah-bocah kudu mandheg.
Lan kenapa sampeyan mikir vaksinasi wajib iki dikenalké khusus nglawan campak?
Aku ora ngerti. Aku curiga iki minangka tes kanggo ndeleng kepiye reaksi populasi marang vaksinasi wajib.
Amarga vaksinasi wajib nglawan coronavirus uga dibahas mengko.
Kuwi wis direncanakake.
Mbok menawa wis direncanakake sadurunge. Iku semacam "coba coba" karo syarat vaksinasi campak – sing sejatine ora perlu.
Dadi, kaya sing wis tak kandhakake, kaya sing wis diomongake Sucharit, wektu kuwi ora ana pati amarga campak.
Tingkat infeksi uga sithik banget kanthi sembarangan.
Dadi kenapa cacar, saka kabèh perkara, dumadakan digawe wajib, pancèn ora cetha tenan. Utawa ora masuk akal.
Ya, ing babagan kuwi, undang-undang iki pancen gol kanggo dhewe, amarga pungkasane para ahli sing
ora kompeten padha nindakake macem-macem perkara...
Nyuwun pangapunten, apa iku para ahli sing ora kompeten?
Sing nyebut awake dhewe ahli.
Ora, ora, ora. Dheweke ora maringi gelar marang awake dhewe, dheweke diarani lan diangkat dadi ahli, ya.
Ana agenda ing balik kabeh iki. Lan agenda iki pancen wis dirancang.
Para perencana ora ana ing negara iki; padha ana ing panggonan sing adoh ing kulon.
Nanging perencanaan iki wis lumaku suwéné 10 taun, 25 taun, kanggo wabah coronavirus iki.
Buku Paul Schreyer pancen kudu dadi bacaan wajib. Kanggo kabeh wartawan. Kanggo saben wong.
Lan uga kanggo calon politisi. Kabeh wis direncanakake.
Lan cetha banget manawa ing taun 2019, krisis coronavirus iki wis meh rampung dirancang.
Ana dolanan simulasi ing Oktober 2019. Lan mesthi wae virusé wis ana.
Amarga virus kasebut asalé saka laboratorium, kaya sing saiki kita ngerti .
Sapa waé sing ora ngerti iki mesthi kudu dikurung ing perpustakaan lan diwènèhi bacaan wajib.
Amarga kabeh wis direncanakake. Moderna wis duwe 100.000 dosis vaksin sing kasedhiya ing taun 2019.
Lan padha kandha, kanca-kanca, taun ngarep kita bakal duwe milyar dosis. Kita bisa nindakake.
Pesené yaiku yèn ana virus sing wis dirilis sing manungsa ora nduwé sistem kekebalan awak.
Ya. Nanging kuwi omong kosong, ta? Ora kaya kita sakabehe gumantung marang patogen.
Ya, mulane kita nganggo masker lan njaga jarak.
Kuwi mung siji-sijiné barang sing bisa nglindhungi kita – sing pancen omong kosong tenan.
Kita weruh yèn ana kekebalan dhasar sing apik banget.
Padha ora ngerti yèn kekebalan marang koronavirus mesthi jembar. Amarga koronavirus ana ing endi-endi.
Lan nalika bocah miwiti sekolah TK, dheweke kerep lara saben sawetara wulan ing taun kapisan.
Iki utamane koronavirus. Lan sistem kekebalan awak dilatih bola-bali saben kena infeksi lan saya kuwat lan kuwat.
Aku ngalami pandemi coronavirus ing praktikku.
Aku uga kepengin ngalami kuwi, lan kuwi teka bareng karo tes.
Nalika tes kasebut wis kasedhiya, panik langsung meletus.
Wong-wong mlebu ing klinik ambegan kenceng-kenceng – nanging sejatine ora ana sing salah karo awaké.
Asilé tes positif korona lan krasa ora bisa ambegan.
Aku mung kudu ngomong karo wong-wong mau sakwentar lan nerangake marang wong-wong mau manawa padha wis duwe cukup ruang ambegan.
Padha mung ambegan cepet-cepet. Banjur mandheg maneh.
Ana uga pasien sing dites positif kena coronavirus. Nanging iki disamaraké déning tes.
Lan banjur aku njupuk kebebasan kanggo ndeleng luwih jero supaya weruh apa sing saktenane salah
karo dheweke. Dadi pancen dheweke kesulitan ambegan.
Siji kena pneumonia klamidia , sijine kena embolisme paru.
Sing katelu kena penyakit manuk nuri sing butuh kortison.
Ana sebab-sebab sing beda banget. Nanging kabeh mau banjur disamekake miturut tes coronavirus, yen diomongake.
Kesalahan diagnosa.
Ya, salah diagnosa. Wong sing kena pneumonia klamidia mesthi ora bakal seneng karo kortison.
Ing kasus alveolitis alergi eksogen , kortison iku perawatan sing pas.
Nanging diagnosa diferensial pancen diabaikan.
Ya, pancen nyenengake banget ndeleng ing sawijining wawancara karo pulmonologist sing
nerangake perkembangane, sing banjur dheweke uga kena.
Lan Bu Maischberger kandha marang kita: "Panjenengan wis ngorbanake akèh banget lan banjur
panjenengan éntuk dhéwé. Critakna marang kita bab kuwi."
Lan banjur dhèwèké njlèntrèhaké perkembangan klasik pneumonia pneumokokus lan nyimpulké yèn apa sing wis dhèwèké
alami iku kasus pneumonia coronavirus sing banget ora khas.
Wong-wong kuwi wektu kuwi kabur matané lan mung fokus marang tes coronavirus iki, kandha yèn tes iki bakal mutusaké kabèh.
Influenza ilang sajrone periode sing padha.
Sejatine wis meh diilangi amarga saiki ora ana sing mriksa flu maneh.
Banjur aku nelpon dhokter laboratoriku lan takon, "Coba kandha, apa isih ana sing mriksa flu?"
Dheweke kandha, "Ora, mung kowe kadhangkala." Dadi kuwi bias tes sing cetha banget .
Tanpa tes iki, kita ora bakal nyadari penyakit iki. Aku uga takon marang sawetara kanca kerja:
Coba critakna, apa kowe mikir kita bakal nyadari apa-apa yen kita ora nindakake tes?
Profesor Allersberger saka Austria kandha lan sarujuk karo aku: "Ora, mesthi wae kita ora bakal nyadari apa-apa."
Nanging kanca-kancaku kandha, "Ya, kowe wis weruh kabèh wong mati."
Lan banjur aku krasa ora tentrem. "Apa sampeyan wis ngalami akèh pati ing praktik sampeyan?"
Ora, ora ing praktikku, nanging apa kowe wis weruh foto-foto saka Bergamo?
Kabeh mau mung gumantung marang gambar-gambar saka Bergamo.
Iki wis nyebarake rasa wedi lan ndadekake wong-wong manut.
Nanging saiki, Tom Lausen, umpama, lunga menyang kana lan ngetung wong mati, amarga wong mati pancen ana ing kana.
Miturut panjenengan, apa sababe? Napa wong-wong mau mati?
Ya, aku tangi amarga masalah AIDS lan perawatan sing kakehan, mesthi wae aku langsung kepingin weruh
– kepiye carane padha ngobati pasien coronavirus?
Lan aku langsung nemokake apa sing tak goleki. Ing China, padha ngobati pasien nganggo kortison, steroid, lan obat antiviral.
Durung mbuktekake awake dhewe, ujare persis ing ndhuwure.
Nalika aku krungu yèn sawijining bab durung kabukten, aku langsung merhatosaké. Biasané kuwi ateges wis nyebabaké cilaka.
Lan aku njupuk kesempatan kuwi kanggo nulis layang marang editor jurnal medis Jerman kita minangka tanggapan marang artikel
sing judhule: "Isih durung ana perawatan kanggo coronavirus."
Lan banjur aku nulis: Amarga pernyataan iki, aku kepingin weruh jinis obat apa sing katoné
digunakaké kanggo perawatan tanpa ana tes apa-apa.
Lan kabèh iki persiapan sing luwih utawa kurang kuwat nyetop reaksi sistem kekebalan awak.
Lan ing kasus gambaran klinis sing mirip flu, utawa sing sebagian iku flu, aku mesthi ora kepengin salah siji saka
zat-zat iki, amarga mesthi ora ndhukung proses penyembuhan.
Lan pancen padha nerbitake layang iku. Nanging teks kasebut tetep diterusake sanajan mangkono.
Lan banjur ana studi WHO tanggal 1 April, sing saktenane nuduhake kakehan pati sing signifikan.
Lan kuwi amarga zat sing dikandhut, hidroksiklorokuin, sing mesthi cukup apik ing dosis cilik lan uga bisa
banget efektif kanggo ngobati infeksi virus amarga bisa ngurangi lara ing anggota badan sakedhik.
Nanging nduwèni rentang terapeutik sing sempit banget, lan disaranake ing dosis sing pancèn matèni –
nyebabake aritmia jantung, malah fibrilasi ventrikular.
Iki dicathet kanthi lumayan cepet, mesthi wae, banjur langsung dihentekake, supaya mung ana siji pucuk – kanthi tembung liya,
kurva munggah vertikal 14 dina sawisé wiwitan panaliten iki.
Dadi sampeyan bisa ngirim jaksa menyang kana lan njaluk cathetan pasien sing dirawat tanggal 1 April.
Padha mesthi bakal nemokake apa sing digoleki ing endi wae kakehan pati iki kedadeyan.
Iki yaiku London, Paris, kutha-kutha utama, kutha-kutha krajan ing ngendi ana rumah sakit universitas utama, lan Madrid.
Lan ya, New York uga, nanging kuwi ora cocog karo Éropah.
Nanging mesthi wae kuwi wis ditindakake ing kana ing panaliten WHO, lan mesthi uga ing Selandia Anyar lan Australia.
Nanging kakehan pati iki mesthi nyebarake rasa wedi.
Ora ana sing pracaya yèn pasien mati amarga perawatan; mesthiné padha pracaya yèn mati amarga lara abot iki.
Lan mulane koronavirus dumadakan nduwé reputasi sepuluh kaping luwih mbebayani tinimbang influenza.
Ya. Ya, kita duwe program sing banget menarik ing Kla.TV babagan iki ing ngendi sampeyan bisa ndeleng wong-wong iki sing, umpama,
dirawat ing Italia, nampa terapi sing salah total, padha mati akeh, lan meh ora ana siji
wae sing metu saka rumah sakit kanthi urip .
Ya, banjur ana masalah karo rekomendasi higienis epidemi sing nyaranake supaya pasien luwih becik diintubasi .
Lan remdesivir.
Lan remdesivir, obat antiviral sing banget toksik, sing kabaré diprodhuksi kanthi lisensi
ing Bergamo – kaya sing ditemokaké Tom Lausen.
Dadi ana jarak sing cendhak saka pabrikan menyang panti wreda.
Dadi pasien-pasien ing kana mesthine kabeh wis cukup pasokan remdesivir.
Ora nganti ngomong dipatèni...
Ing kahanan apa waé, iku ora ndhukung pamulihan.
Saliyane SARS-CoV-2, sing wis dibahas kanthi rinci lan sing wis akèh pamirsa kita sing wis ngerti.
Nanging, ana penyakit liyane sing diagnosisé ora pati cetha.
Sampeyan nulis... Ing bukumu, sampeyan duwe bagean sing apik babagan hepatitis C. Bisa ora
sampeyan critakake luwih lengkap babagan kuwi?
Ya, hepatitis C wis, bisa diomongké, numpak HIV.
Aku kudu nerangake kanthi ringkes babagan eksperimen kéwan sing wis kelakon.
Ana hepatitis non-A/non-B, yaiku hepatitis sawisé transfusi getih, sing saktenané ora
nular, nanging muncul sawisé transfusi getih.
Dadi iki uga bisa dadi efek imunologis, mulane para pasien dadi kuning samentara.
Nanging para ahli virologi wis makarya lan mikir yèn iki uga bisa dadi virus sing durung ditemokaké.
Banjur padha nggoleki kuwi kanthi nyuntikake getih saka pasien hepatitis non-A/non-B marang
monyet-monyet lan nyimpen kéwan kontrol ing kamar sing kapisah.
Iku tata letak eksperimen. Dadi, saktenane, padha kuduné nyuntikake jumlah monyet sing padha nganggo getih saka
manungsa sing séhat supaya efek imunologis iki bisa diilangi.
Nah, monyet-monyet sing ditransfuseni iki ora lara.
Padha sementara nduwé enzim ati sing rada munggah, banjur disembelih.
Lan ati uga ora ana apa-apa, ora ana sing ditemokake.
Nanging banjur muncul metode PCR resolusi dhuwur ing pasar, lan kanthi metode iki padha nemokake sawetara fragmen sing
kayane ora kalebu ing kode genetik kéwan uji, lan nyimpulake yèn iki bisa dadi virus sing disimpen déning kéwan-kéwan mau.
Lan banjur digawe antibodi nglawan iku, yaiku antibodi HCV.
Lan banjur dadi bisa didol. Kebeneran kaisar Cina kena hepatitis, mula dipromosikake lan didol.
Padha nggawe antigen. Mula padha njupuk fragmen-fragmen gen iki minangka cithakan kanggo protein, kanggo rancangan antigen.
Lan padha nggunakake antigen kanggo nyebabake antibodi ing kéwan liya.
Lan banjur padha ngembangake tes kanggo ndeteksi antibodi iki ing manungsa. Iki yaiku tes deteksi antibodi.
Nanging, deteksi antibodi iki nargetake blok bangunan sing dibangun miturut cetak biru hipotetik.
Lan banjur padha ngubengi panggonan nganggo tes iki lan mriksa wong-wong kanggo ndeleng sapa sing nduwé antibodi nglawané.
Lan sapa waé sing nduwé kuwi, nduwé hepatitis C. Kuwi definisiné, ta?
Sanajan ora nuduhake gejala klinis apa wae, kaya kuning?
Ya, kita wis nduwé periode inkubasi iki karo AIDS, ing ngendi kita uga nduwé pasien
sing séhat sing dites positif kanggo antibodi.
Wong-wong mau diandhani yèn kowé bakal mati sawisé setaun – banjur periode inkubasi dadi rada luwih dawa, banjur dadi sepuluh
taun – karo hepatitis C, padha ora mati babar pisan, banjur dadi telung puluh taun – banjur
kowé bakal kena kanker ati utawa sirosis ati.
Lan supaya sampeyan ora kena, sampeyan kudu miwiti nggunakake terapi antivirus saka
saiki, sing saiki regane £8.500 saben bungkusan.
Lan mangkono carane kerjane. Wong-wong kuwi ora lara, lan ora bakal lara maneh amarga perawatan
iki, amarga dosisé ora manèh dhuwur kaya biyèn.
Hepatitis C biyèn dirawat nganggo interferon lan dosis dhuwur ribavirin.
Wong-wong padha kesel banget lan lara suwéné setaun, ngalami anemia abot, banjur kudu pulih saka kahanan
kuwi, mula dadi cetha yèn ana sing kudu diganti, paling ora supaya terapié ora pati toksik.
Nanging saktenane, mesthi ana alesan sing apik kanggo ora ngobati masalah ati nganggo obat-obatan, amarga
kuwi mesthi bakal mbebayani ati kanthi cara tartamtu.
Lan saiki, wong padha gumun – aku bubar melu simposium ati liyane – kenapa jumlah karsinoma sel ati ora mudhun senadyan beban
virus wis suksés dikurangi. Malah, kayane ana kenaikan sethithik.
Wangsulan sing prasaja yaiku amarga siji ora ana gandhengane karo sijine.
Kabeh pecandu narkoba positif kena hepatitis C, nanging padha duwe alesan sing beda.
Obat-obatané nduwèni masalah toksik kanggo ati. Kaya wong alkoholik.
Yen kowe ngomong kuwi ing konferensi babagan ati, iku ateges yèn alkohol iku ko-faktor sing
wigati banget. Mula, tanpa alkohol uga ora bisa.
Dadi pancen kasunyatane yen pasien HCV-positif sing duwe masalah biasane kabeneran ditemokake dadi pecandu alkohol.
Ya. Dadi sing kuwi maneh ngatributake kauntungan marang terapi sing ora bisa dibuktekake babar pisan.
Lan ora weruh karusakan.
Lan ora weruh karusakan, ya. Buku sampeyan ngrembug kanthi kuwat babagan risiko sing dirasakake lan risiko nyata.
Dadi kowe kerep mbandhingake ing kana; kowe nyebutake telung pilar iki.
Umumé, pilihan gaya urip. Sampeyan nyebutake pecandu alkohol, nanging perkara liya sing luwih nyebar, kaya
kegemukan lan ngerokok, sacara statistik luwih wigati tinimbang penyakit menular apa waé saiki.
Padha nulis dhaptar ing kono, lan penyakit menular mung ana ing nomer lima saka panyebab pati.
Napa lembaga kaya Institut Robert Koch ora nerangake manawa wong bakal entuk manfaat luwih gedhe yen njaga
awaké dhéwé tetep sehat lan nyengkuyung kabiasaan sehat iki?
Lan tinimbang kuwi, padha meksa tes lan vaksinasi sing ana ing ngisor analisis risiko-manfaat.
Saiki aku bisa nyajikake tesisku babagan kelas panguwasa lan kekerabatan?
Kabèh masyarakat kita dibangun adhedhasar kapitalisme... Ya, iki masyarakat sing dibangun adhedhasar kapitalisme.
Lan aku maca sawijining tulisan saka Rainer Mausfeld sing pancen nyentuh atiku banget.
Rainer Mausfeld, sejarawan agung kita (sejatine: psikolog) saka Kiel, nulis:
Kapitalisme lan demokrasi ora cocog siji lan sijine.
Amarga kapitalisme ndadekake wong njupuk barang saka wong liya.
Padha kepengin nyukupi keserakahané dhéwé, sacara prinsip.
Lan keserakahan, sawijining sipat manungsa sing angel dicegah, ndadekake wong sugih kepengin dadi luwih sugih maneh.
Lan kanggo nindakake kuwi, padha kudu njupuk luwih lan luwih saka wong mlarat.
Lan kita wis tekan titik ing ngendi saiki padha kudu njupuk kabèh saka saindenging donya
supaya bisa njaga posisiné minangka panguwasa donya.
Lan sing ditindakake yaiku nyopotaké manungsa kita, kabisan kita minangka manungsa, lan meksa kita mbayar sumber daya kita dhéwé.
Ing kasus iki, vaksin lan obat-obatan sing nemtokake pati kita dhéwé. Iku pikiran sing edan tenan.
Aku kudu ngucapake iki saka atiku saiki, amarga aku wis weruh lan tekan pangerten iki liwat sinau
macem-macem buku babagan sejarah, politik, lan ekonomi.
Lan saben wong sing wis tak ajak ngomong ing babagan iki suwene pirang-pirang taun, katon banget, banget kamungkinan yèn
panguwasa sing mrentah – lan dheweke ora ana ing Jerman, nanging ana ing Kulon – wis nemokake bidangku, bidangku,
penyakit menular, minangka piranti anyar sing unik, kuat, paling kuat ing donya kanggo ngukuhaké pamaréntahané.
Amarga karo iki, padha duwe ilmuwan, ahli, lan saiki padha duwe WHO. Kabeh ana ing siji panggonan.
Lan WHO saiki diwenehi kuwasa dening wong-wong Jerman lan Éropah, kuwasa kanggo nindakake apa waé
sing dikarepake. Lan kuwi sing saiki lagi ditindakake.
Padha bisa ngumumake pandemi kapan wae, lan kanthi kuwi padha bisa – kapan wae – mréntahake langkah-langkah sing kudu dituruti.
Yen kowe ora nindakake kuwi, iku kena paukuman miturut hukum, paukuman sing paling awon.
Lan piranti iki nguntungake kabodhoan wong, amarga kawruh iku daya, dene kabodhoan utawa kurang kawruh iku ora duwe daya.
Wong-wong ora duwe daya amarga padha ora ngerti infeksi, utawa ora ngerti kanthi cukup. Lan padha ora bisa ndeleng kabohongan.
Lan padha uga ora weruh manawa ing jeroning goroh-goroh iki ana goroh paling awon ing
sajarah, yaiku goroh bab vaksin adhedhasar gen.
Ya, aku ora bakal ngomong luwih akeh, nanging aku bakal ngomong manawa salah siji tujuan utama wawancara iki yaiku narik
kawigaten kabeh sedulur manungsa sing tak tresnani marang kasunyatan manawa kita pancen nambani topik iki ing buku kanthi
cara sing nggawe kabeh topik bisa dipahami dening sapa wae sing nduweni IQ normal. Kabeh
mau ditulis kanthi cara sing prasaja banget.
Padha nindakake pakaryan sing brilian.
Lan kita kandha marang awak dhéwé, yèn ana siji bab ing buku iki sing kudu diwaca déning kabèh wartawan, kabèh dhokter, kabèh
pengacara – aku bakal ngeculaké politisi saiki, kuwi mbok menawa ora ana gunané – mula iku bab iki, mung wolung
kaca dawa, bab vaksinasi adhedhasar gen – bebaya paling gedhé tumrap umat manungsa ing sajarah.
Banjur aku ngomong karo Pak Kopp, lan dhèwèké langsung kandha "ya", bab iki babagan "vaksinasi adhedhasar gen" bisa
ditawakake kapisah ing situs web kanggo diundhuh gratis kanggo sapa waé ing donya sing bisa maca basa Jerman.
Lan kuwi sing kelakon. Dadi, wis rong dina iki kowe wis nduwé kasempatan maca bab iki kanthi gratis. Kowe ora
mbayar sepeser punapa-punapa; siji-sijiné sing kudu kowe investasèkaké yaiku sakjam wektu maca.
Lan sampeyan ora perlu luwih saka sak jam kanggo wolung kaca. Mangkono prasaja.
Iki menehi sampeyan kesempatan sing bisa uga unik kanggo ngadeg lan nglindhungi awakmu lan wong-wong sing sampeyan tresnani.
Amarga sing kudu sampeyan lakoni mung ngomong "ora" kanthi siji swara lan nglarang para politikus menehi wewenang iki marang WHO!
Lan yen padha nindakake, banjur ngomong "ora" wae lan ngomong yen kita ora bakal nindakake.
Delengen piye kowe ngukum yuta-yuta saka kita. Amarga dheweke uga ora bisa nindakake kuwi.
Lan mula aku uga mangerteni makna sakabèhé buku iki, yaiku kanggo ngowahi wong-wong sing wis dadi ora bisa nggawe kaputusan dhéwé
dadi warga sing tanggung jawab, supaya padha mangerteni, paling ora sacara umum, apa iku penyakit menular, apa waé
langkah-langkah pencegahané, kepiye carané nimbang-nimbang kuwi, lan kepiye mbalèkaké hubungan sing trep.
Aku mikir kuwi wis rampung banget apik ing bukune.
Uga ngomong ing kono yèn élmu iku pitulungan kanggo nggawe kaputusan.
Iki dudu Gusti anyar. Iki dudu agama panggantos, kang sawenehing bagean digawe kanggo kuwi.
Yèn sing diarani ahli kuwi banjur ngumumaké apa sing kudu lan ora kudu ditindakake wong supaya
ora mati. Lan kowe bisa weruh yèn kuwi ora bener.
Nanging aku kudu mbaleni apa sing kowe sebutake.
Memang bener yèn kita mati amarga penyakit kardiovaskular lan kanker.
Lan penyakit menular sejatine ora nduweni peran ing statistik kematian.
Sing kebalikan tansah disebarake, kaya-kaya penyakit menular iku ancaman paling gedhe kanggo kita.
Saiki utamane disorot amarga coronavirus.
Nanging saben taun, diulang-ulang maneh yèn pati flu wis cedhak – 30.000 pati flu mesthi kudu diratapi.
Yen kowe ndeleng luwih cedhak, ora ana siji-sijia saka kuwi sing bener.
Nanging, angka 30.000 utawa 40.000 iki mung minangka selisih antarané angka kematian
mangsa panas lan angka kematian mangsa adhem.
Kanggo apa waé, luwih akèh wong mati ing mangsa adhem.
Lan apa waé sing isih ana sawisé pangurangan iki mung dianggep minangka pati amarga flu
supaya vaksinasi flu bisa dipromosikaké maneh.
Lan yen sampeyan ndeleng Institut Robert Koch kanggo weruh pinten wong sing pancen mati amarga influenza – lan influenza iku
penyakit sing kudu dilaporake, mula datane relatif bisa dipercaya – sampeyan bakal nemu angka telung
digit. Dadi meh ora ana sing mati amarga influenza.
Dadi, pengumuman wis digawe, bola-bali diulang saben wektu, entuk suntikan flu, amarga yen ora, 30.000 wong bakal mati.
Kita ngomong yèn pati normal lan pati murni sing pancèn bisa diatributké marang flu, kira-kira 300, 400, kaya ngono?
100 nganti 200 – saben mangsa. Ya.
Nanging uga kudu disadari yèn vaksin flu iki, sing efektifitasé ditemtokaké kanthi ngukur antibodi, sakjane ora ana gunané.
Parameter sing miskin iki waé meh ora berkurang.
Ya, maksudku, efektivitasé kira-kira mung 50 persen, fluktuasi antara 40 lan 60 persen.
Lali waé, kanca-kanca. Kuwi ora ana apa-apane.
Kowe ora bisa nyuntik vaksin marang yuta-yuta wong sing potensial mbebayani mung kanggo nggayuh
pangurangan tanggapan antibodi 50 persen. Apa kowe edan?
Aku kerep weruh pasien sing kena flu sawisé nampa vaksin flu.
Mesthi.
Nanging kuwi sing katon nalika aku kandha marang dheweke, "Sampeyan kena flu."
Ora, Dokter, kuwi ora mungkin. Aku wis divaksinasi. Mesthi kuwi amarga perkara liya.
Ya. Dadi, kita bisa nyimpulake kanthi prasaja.
Ing bukumu, kowe nulis manawa infeksi bisa mbebayani. Nanging apa saiki infeksi kuwi ora umum?
Biasane ora.
Biasane ora. Iki mung nyebarake kabar nggegirisi kanthi sengaja dening para politikus lan media.
Wong padha kandha yèn iku amarga alesan kapitalis, nanging mbok menawa ana alesan liya.
Sains sejatine minangka pandhuan.
Kowe masang maneh kuwi ing lampu gantung, tegese kowe kudu nelusuri sakjroné perkara luwih tuntas.
Sing kuwi ngomong apa sing penting lan apa sing ora penting.
Manungsa ora kena mung nggedhekaké fakta-fakta tartamtu lan lali marang fakta-fakta liyane.
Aja nganti nggedhekake perkara cilik dadi gedhe, lan kosok balene.
Lan wong-wong kudu bisa maneh nggawe keputusan sing adhedhasar informasi kanthi mandhiri.
Ing pungkasan saben bab babagan vaksinasi, padha tansah ngajak saben uwong supaya padha nggolèki informasi lan banjur
nggawe keputusan dhéwé, lan panguwatan ora kena tau digunakaké.
Amarga, kaya sing kowe kandha, iku piranti wong-wong sing nduwèni kuwasa.
Apa ana bab liya sing pengin sampeyan ucapake marang pamirsa minangka kesimpulan?
Kajaba, mesthi wae, saran kanggo tuku bukumu.
Iku ditulis kanthi apik banget, pancen gampang dingerteni.
Aku bisa mangertèni kanthi apik mung sawetara dina. Maca iku nyenengake.
Nanging aku kudu ngomong kanthi jujur, aku ora pengin iki dadi acara adol buku, ya.
Kita ora nulis buku iki supaya akèh wong bisa tuku.
Kita nulis buku iki supaya akèh wong sabisa-bisa maca.
Kepiye kowe bisa nduwé buku iku gumantung marang kowe. Kowe ora kudu tuku.
Nanging kowe kudu takon, contone ing perpustakaan, yen kowe pengin nyilih buku.
Lan sing mesthi kita ngarepake yaiku buku iki uga bakal narik kawigaten sawetara profesi, kaya guru – para
guru iku pancen penting ing negara iki, dheweke perlu luwih ngerti babagan infeksi, pancen.
Amarga apa sing saiki ditindakake ing sekolah, utawa sing wis tau ditindakake, iku ora tanggung
jawab marang anak-anak kita. Iku ora bisa ditrima.
Lan mung pracaya kabeh sing asalé saka sawijining departemen utawa panguwasa pamaréntah dudu dalan menyang masa depan sing
kebak pangarep-arep. Kuwi masa depan sing tanpa pangarep-arep.
Kita kepengin maringi pangarep-arep. Lan karo buku iki, kita kepengin maringi kawruh marang
sampeyan, supaya sampeyan nduwé kuwasa ing tanganmu.
Carane mlebu panguwasa – kowe mung kudu maca bukune, kuwi wae.
Lan tulung paling ora maca bab sing ora mbutuhake biaya.
Ngomong-ngomong, mbok menawa siji tembung pungkasan. Kita ana ing sawijining asosiasi sing diarani MWGFD.
Lan asosiasi iki iku sawijining kumpulan, sawijining asosiasi para profesional medis
lan ilmuwan, kabeh padha nganggo basa Jerman.
Lan kita wis komitmen – kabeh iki sukarela, ora ana siji-sijia saka kita sing nampa sepeser dhuwit kanggo iki.
Lan padha pancen dhokter lan ilmuwan sing banget-banget unggul.
Dheweke (Dr. Köhnlein) uga wis melu pirang-pirang taun.
Kita wis ngedegake lan nyiyapake Institut Patologi Arne Burckhardt. Dheweke uga dadi anggota organisasi kita.
Lan kowe ngerti yèn dhèwèké wis nindakake karya pelopor.
Karya sing saiki dumadakan katon sacara internasional. Kabeh mau asalé saka Jerman.
Nalika Arne Burckhardt seda, kita lagi ana ing krisis.
Kita ora bisa nindakake pemeriksaan patologis luwih lanjut.
Nanging kita wis ngedegake laboratorium liyane kanggo tujuan iki, sing dijenengi "Institut Diagnostik Molekuler".
Lan uga dikelola déning anggota asosiasi kita.
Dadi, asosiasi kita iku organisasi nirlaba ing wiwitan, nanging setaun sawisé, ing taun 2021, status nirlaba kita dicabut.
Iki ateges kita ora bisa nerbitake kwitansi sumbangan. Asosiasi iki gumantung marang sumbangan.
Kita bakal seneng banget yen sampeyan gelem nimbang nyumbang marang asosiasi lan Institut Inmodia .
Iku sing bakal nggawe aku seneng banget.
Matur nuwun sanget kanggo karya panjenengan ing buku sing agung iki!
Inggih, matur nuwun sanget malih kanggo wawancara iki.
Muga-muga iki disebarake kanthi wiyar!
Pamit.
Ya, matur nuwun! Sampurna.
Kla.TV butuh pitulunganmu! Gunakake fungsi nuduhake ing ngisor program.
Templat email sing wis rampung mbantu sampeyan nggayuh lingkaran pribadi panrima tanpa ana blokir spam.
Kontribusi kula kanggo ngganti donya mung kanthi siji klik. Durung nate gampang kaya ngene.