"Mosdija ose mungesa e njohurive është pafuqia."
Njerëzit janë të pafuqishëm sepse nuk i kuptojnë infeksionet, ose nuk i kuptojnë mjaftueshëm
mirë. Dhe nuk mund të shohin përmes gënjeshtrave.
"Problemi është se sëmundjet infektive mund të jenë jashtëzakonisht fitimprurëse,
gjë që shumica e njerëzve nuk e kuptojnë."
I përshëndes ngrohtësisht Prof. Dr. Bhakdi dhe Dr. Köhnlein në intervistën tonë në Kla.TV.
Jemi të kënaqur t'ju mirëpresim përsëri.
Të dy ishin folës në konferencën kundër censurës mbi tema të rëndësishme mjekësore.
Dhe ju të dy ishit gjithashtu ekspertët e parë që folët gjatë krizës së koronavirusit, kur asnjëri prej nesh nuk
mund ta kuptonte vërtet se çfarë po ndodhte përreth nesh.
Më pas ata u shfaqën në Kla.TV, më 15 dhe 30 mars 2020 – në programet e shfaqura , të
ndjekura më vonë nga intervista të tjera.
Për shikuesit që ende nuk ju njohin: Dr. Köhnlein, ju jeni specialist i mjekësisë së brendshme dhe mjekësisë sportive
dhe keni punuar për dekada si internist në praktikën tuaj.
Prof. Dr. Bhakdi, ju keni trajnuar studentë mjekësie për dekada si profesor dhe kryetar i Institutit të Mikrobiologjisë Mjekësore
dhe Higjenës në Universitetin Johannes Gutenberg në Mainc.
Ju keni qenë redaktor i përgjithshëm i revistës mjekësore Medical Microbiology and Immunology dhe keni marrë çmime
të panumërta për kërkimet tuaja, duke pasuruar kështu kuptimin tonë themelor të sistemit imunitar.
Ju dhe gruaja juaj (Prof. Bhakdi) keni botuar një libër të ri së bashku me Dr Reiß me titull: "Të kuptosh infeksionin –
në vend që ta frikësohesh. Mitet, iluzionet dhe realiteti".
Pyetja ime e parë: Profesor Bhakdi, çfarë ju motivoi të shkruani këtë libër?
Epo, botova një libër me gruan time dhjetë vjet më parë.
Ishte quajtur "Fantazma e infeksioneve. Mitet, iluzionet dhe realiteti."
Dhe atëherë e shkruam librin sepse unë isha pensionuar, dhe gruaja më tha:
Duhet të shkruash ligjëratat e tua për publikun e gjerë.
Të gjitha ato që njerëzit në këtë vend duan dhe kanë nevojë të dinë për infeksionet.
"Domethënë realiteti, dhe pastaj të tregohet se çfarë nuk është realitet, domethënë mitet." Dhe pikërisht këtë bëra.
Dhe ky libër ishte në treg për dhjetë vjet.
Nuk u shit shumë mirë, por kjo është në rregull.
Por aty kam dhënë një përmbledhje të të gjitha sëmundjeve infektive të rëndësishme në këtë vend. Si t'i parandaloni ato.
Pse disa baktere dhe viruse janë të rrezikshme? Pse të tjerat nuk janë të rrezikshme?
Si na bëjnë të sëmurë? Dhe si mund ta parandalojmë këtë?
Dhe kjo domosdoshmërisht përfshinte trajtimin e temës së vaksinimit.
Që çështja e vaksinimit të zgjidhej plotësisht për të gjithë.
Pastaj erdhi COVID-19. Dhe për ta bërë shkurt:
Pas pesë vjetësh nga COVID-19, kuptova se ajo që kishim shkruar në librin e parë duhej të rishikohej.
Dhe me ngut. Sepse unë qartë nuk përcjella aty asnjë njohuri me të vërtetë të qëndrueshme.
Kam bërë një gabim. Sepse nuk kisha arsimuar veten mjaftueshëm.
Mësova këtë lëndë për më shumë se 20 vjet.
Dhe atëherë kuptova se kishte gjëra themelore që nuk i kisha kuptuar, gjëra që nuk ishin të sakta.
Dhe e di, nëna ime ishte mësuesja ime e parë.
Ajo ishte mjeke. Dhe më tha kur isha i vogël – e dija që doja të bëhesha mjek.
Ajo tha, "Do të bëhesh mjek. Mbaje mend, një mjek nuk duhet të ketë frikë nga asgjë. Asgjë."
Vetëm një gjë, domethënë se ai bën një gabim.
Të thuash diçka të pasaktë në lidhje me trajtimin mjekësor.
Dhe nëse e bën këtë, duhet të sigurohesh që ta korrigjosh.
Dhe për këtë arsye i thashë gruas sime se duhej ta ribotojmë këtë libër.
Dhe ne duhet të bëjmë përmirësime që të sigurojë nivelin e duhur të njohurive.
Dhe në atë kohë ne ishim miq me të, me Klausin (Dr. Köhnlein), miq të ngushtë.
Dhe unë thashë, ka një person këtu që shprehu skepticizmin e tij për këtë temë dekada më parë, dhe ai është këtu.
Dhe ai gjithmonë ka pasur të drejtë. A nuk duhet ndoshta ta pyesim nëse dëshiron të na bashkohet?
Dhe kështu ndodhi. Dhe ai tha, "Po, sigurisht!"
Dhe kështu ai është autori i tretë i librit të ri, i cili u botua para dy ditësh.
Si internist, nuk kisha shumë për të bërë me vaksinimet.
Nuk fillova vërtet të mendoj për vaksinimet derisa patëm fëmijë.
Dhe vajza ime e parë duhej të merrte vaksinën BCG menjëherë pas lindjes.
Dhe pastaj intuitivisht thashë: Ne nuk duam ta bëjmë tani.
Unë me të vërtetë nuk e shoh tuberkulozën si një kërcënim për vajzën time.
Në atë kohë nuk e dija që kishte pasur një studim mbi vaksinën BCG, në të cilin ata në fakt kryen një provë të
kontrolluar me placebo për të testuar vaksinën BCG, gjë që është e rrallë në fushën e vaksinimeve.
Kjo ishte në Indi, ku ata vaksinuan një popullsi të madhe dhe lanë një popullsi të madhe të pavaksinuar.
Dhe rezultati ishte me të vërtetë se popullsia e vaksinuar kishte më shumë infeksione
tuberkuloze me BCG sesa popullsia e pavaksinuar.
Kjo më pas u botua gjerësisht në The Lancet me titullin "Lajme të këqija nga India".
Dhe besoj se kaluan edhe 13 vjet pas kësaj publikimi para se pediatrit gjermanë të ishin të
gatshëm të ndalonin dhënien e kësaj vaksinimi.
Dhe vajza ime e parë ende do ta kishte.
Gjatë të dytës, isha bërë më kritik, kështu që pyeta: çfarë ndodh me vaksinën BCG?
U përgjigj mjaft me indinjatë: Jo, nuk e kemi bërë këtë prej kohësh.
Shumë mirë. Le të bëjmë një hap prapa.
Për shekuj me radhë, sëmundjet dhe infeksionet ishin fantazma e njerëzimit.
Kishte epidemi: murtaja, kolera dhe tuberkulozi ishin shkaqet kryesore të vdekjeve.
Pastaj, në fillim të shekullit të 20-të, këto sëmundje papritmas ranë ndjeshëm.
Dhe sot, drejtimi i një makine është më i rrezikshëm se, për shembull, të prekësh fruthin ose madje edhe tetanozin e frikshëm.
Por frika nga sëmundjet infektive mbetet e paprekur, siç e pamë gjatë pandemisë së koronavirusit.
A mund të na tregoni ndoshta diçka përse është kështu?
Epo, problemi është se sëmundjet infektive, të cilat shumica e njerëzve nuk e kuptojnë, mund të jenë jashtëzakonisht
fitimprurëse dhe të gjenerojnë fitime të çmendura.
Me sëmundjet infektive gjithmonë përfshihen matjet e antitrupave, matjet laboratorike dhe sot përdoren ilaçe antivirale.
Dhe kjo ishte tema që në thelb më solli në skenë.
Në atë kohë, ishte problemi i SIDA-s që dukej kaq i rrezikshëm për shkak të trajtimit të tepruar masiv.
Në të vërtetë, atëherë ishte thjesht një katastrofë e ACT-së.
Ishte ky ilaç antiviral, i cili doli në treg në një mbidozë, më tepër sesa problemi i SIDA-s vetë.
Kjo në fakt ishte vetëm për shkak të rretheve të vogla.
Por çështja e SIDA-s, siç thashë, ishte kryesisht një katastrofë e ACT.
Dhe që nga momenti kur kjo nuk është më kështu, gjërat janë qetësuar.
Por CDC-ja, autoritetet e kontrollit të sëmundjeve, atëherë mbetën pa sëmundje.
Dhe SIDA ishte një linjë shpëtimi, për të thënë kështu.
Pas poliomelitit dhe variolës, nuk kishte më asgjë për të bërë.
Pastaj ishte "pneumonia e legionerëve" , e cila u ekzagjerua në një epidemi që ashtu nuk ishte.
Ishte thjesht një tufë legjionarësh të vjetër, mjaft të pashëndetshëm, që mblidheshin së
bashku, festonin, pinin dhe tymosnin shumë.
Dhe më pas, disa prej tyre patën pneumoni.
Por më pas erdhi CDC-ja, zbuloi një bakter të panjohur më parë, e emërtoi logjikisht "Legionella pneumophila" dhe e bëri atë
agjentin shkaktar të sëmundjes së Legionnaires, edhe pse shkaku i vërtetë ishte thjesht sistemi imunitar i dobësuar i të prekurve.
Dhe kjo është përgjithësisht problemi me sëmundjet infektive: ato në të vërtetë nuk mund të na dëmtojnë për
sa kohë që sistemi ynë imunitar funksionon si duhet.
Dhe kur dobësohet, mund të ndodhë diçka e tillë.
Pastaj mund të kapësh infeksione.
Dhe në rastin e SIDA-s në veçanti, nëse abuzohet me drogë, atëherë mund të shfaqen ato që njihen si infeksione oportuniste.
Këto janë sëmundje që i merr vetëm kur sistemi yt imunitar është në pikën më të ulët.
Po, do të doja të shtoja diçka në këtë.
Problemi është se epidemi të mëdha u shkaktuan nga patogjenë që mund të përhapen shumë lehtë.
Në parim, kishte vetëm dy mënyra për ta bërë këtë: ose me ujë, ose me ajër.
Kjo do të thotë se në rastin e transmetimit ajror, ai transmetohet nga personi në person përmes kollës dhe teshtitjes.
Kur ishte murtaja, njerëzit e prekur nga murtaja kolliteshin mbi të tjerët, dhe bakteret u përhapeshin atyre përmes ajrit.
Tani dihen mekanizmat dhe rrugët e shumicës së sëmundjeve infektive me të vërtetë të rëndësishme.
Dihet se uji duhet të trajtohet, dhe për këtë arsye nuk ka më kolerë. Nuk ka më kolerë.
Dihet se nëse dikush kollitet dhe ka murtajën, atëherë personi mbi të cilin është kollitur duhet t'i jepen antibiotikë.
Sidoqoftë, tashmë nuk ka më murtajë, sepse dimë si transmetohet murtaja, domethënë nga minjtë dhe
pulëzat, dhe aty ku nuk ka minj, nuk ka murtajë.
Kur ka murtajë dhe antibiotikë, murtaja nuk mund të transmetohet.
Megjithatë, kjo do të thotë se, duke qenë se metodat janë të njohura, dihet si të parandalohet diçka.
Dhe kjo parandalim nuk përfshin gjithmonë vaksinim, por vetëm në raste shumë të rralla.
Do të doja të bëja një gjë të qartë:
Nuk është e vërtetë që, sepse tetanozi është bërë kaq i rrallë këtu, për shembull, ai nuk është i rrezikshëm.
Tetanos është po aq i rrezikshëm sot sa ishte 100 vjet më parë.
Po aq i rrezikshëm. Dhe kur ndodh, njerëzit janë në rrezik.
Pra, tani arrij te një temë shumë e rëndësishme, konkretisht vaksinimi. Pse duhej të rishikonim kaq shumë?
Sepse e kuptova vetë se tre shtyllat mbi të cilat duhet të bazohet një rekomandim për vaksinim – para se të
bëhet një rekomandim për vaksinim – janë: së pari, nevoja.
Kur është vaksina me të vërtetë e nevojshme? Kur një sëmundje është me të vërtetë kërcënuese për jetën.
Nëse një sëmundje nuk është kërcënuese për jetën, nuk ka nevojë të vaksinosh. Dhe pastaj duhet ta lësh rehat.
Një shtyllë nuk duhet të mungojë. Shtylla e dytë është efektiviteti.
Efektiviteti do të thotë që numri i personave të sëmurë rëndë dhe i të vdekurve duhet të reduktohet ndjeshëm.
Tani imagjinoni që kemi një infeksion që nuk shkakton asnjë vdekje.
Ose ka kaq pak sa që nuk mund të arrihet asnjë reduktim fare.
Për shembull – fruthi është një shembull shumë i mirë, meqë ra fjala – njerëzit që vdiqën nga fruthi në të kaluarën vdiqën
për të njëjtat arsye për të cilat vdiqën njerëzit me grip.
Ata ishin të infektuar me baktere. Ishte superinfeksioni bakterial që i vrau njerëzit.
Por kjo superinfeksion bakterial sot mund të trajtohet shumë efektivisht.
Dhe për këtë arsye, në parim, nuk ka vdekje nga fruthi te njerëzit me kujdes të mirë mjekësor dhe
te njerëzit e shëndetshëm me sisteme normale imune.
Prandaj është e pamundur të matësh përfitimet.
Dhe aty ku nuk ka përfitim, ka vetëm rrezik.
Dhe gjithmonë ka një rrezik kur vaksinosh. Gjithmonë.
Sepse, siç tha Klaus, këto vaksina nuk janë një substancë e vetme, por gjithmonë një koktej substancash, dhe ky
koktej gjithmonë përmban substanca potencialisht të rrezikshme.
Dhe çdo kush që e mohon këtë, në parim, duhet të delegjitimohet menjëherë .
Ai nuk lejohet të japë këshilla ose të bëjë rekomandime për vaksinim.
Sepse nëse nuk ka përfitim, dhe them nëse përfitimi është zero, me koronavirusin, siç e dimë sot dhe siç është
vërtetuar, rreziku i vdekjes për njerëzit nën 65 vjeç është praktikisht zero. Praktikisht zero.
Nëse përfitimi është zero, atëherë çdo rrezik, qoftë një në një milion apo një në një trilion, i ndarë me zero është i pafund.
Unë jam tajlandez. Po, e mësova këtë në shkollë.
Çdo gjë e ndarë me zero është e pafund.
Atëherë raporti rrezik-përfitim është i pafund. Dhe kjo është e papranueshme.
Pra. Efektivitetin duhet ta demonstrojmë, dhe siç tha Klaus dhe siç e shpjegonim edhe ne në libër, efektiviteti mund të
demonstrohet vetëm nëse ke shifra për vdekjet me dhe pa vaksinim.
Dhe këto shifra nuk ekzistojnë për asnjë vaksinim në botë – për asnjë.
Tani le të kthehemi te çështja e proporcionalitetit.
Këtu nuk ka tetanus. Por mund t'ju them se në Botën e Tretë, në Afrikë, në Tajlandë ka tetanus.
Dhe isha në Tajlandë në një klinikë kundër tetanosit, dhe pashë njerëz që vdisnin në mënyrë të mjerueshme nga tetanosi.
Sëmundja e dytë që mund të përfitojë nga vaksinimi është hidhërimi.
Dhe e them këtë sepse duhet të jetë e qartë që ai dhe unë, dhe gruaja ime, nuk jemi këtu si kundërshtarë të vaksinimit.
Ne nuk jemi kundër vaksinimit, por themi se vaksinimi ka kuptim vërtet kur ka nevojë për të, sepse shkalla e letalitetit
dhe e mortalitetit janë jashtëzakonisht të larta – te tetanozi mbi 50 për qind, çdo person i dytë me tetanoz vdes.
Tërbimi sot është praktikisht 100 për qind vdekjeprurës. Kjo do të thotë se çdo person që ka tërbim do të vdesë nëse
nuk ndërmerret asgjë, dhe nuk ka trajtim të disponueshëm.
Vaksina në fakt është e disponueshme këtu për të dy. Dhe kjo vaksinë është efektive.
Dhe kjo është ajo që ne e rrëfejmë dhe shpjegojmë në librin tonë.
Që të jetë e qartë për të gjithë kur vaksinimi është i këshillueshëm – po.
Dhe jo vetëm po, por ne e rekomandojmë me gjithë zemër, sepse mund të shpëtojë jetë – dhe, rastësisht, duhet.
Nëse një mjek nuk e di se kundër tetanosit mund të vaksinohet – dhe, mbi të gjitha, si të vaksinohet.
Dhe këtu, siç shpjegohet në libër, nuk ka vetëm vaksinim siç bëhet këtu, me vaksinën që stimulon formimin e antitrupave.
Ekziston edhe ajo që njihet si vaksinim pasiv. Kjo përfshin administrimin e
antitrupave të gatshëm nga njerëz që janë vaksinuar.
Dhe këto antitrupa janë në dispozicion për tetanus dhe rabie. Dhe ato funksionojnë, me të vërtetë funksionojnë!
Dhe këto në të vërtetë nuk kanë efekte serioze anësore sepse janë të pastra.
Ato janë antitrupa të pastër, nuk ka shtesa.
Pra, doja ta bëja absolutisht të qartë se nuk jam kundër vaksinimit, por që
raporti rrezik-përfitim duhet të jetë i drejtë.
Ju i kushtoni shtatë kapituj të librit tuaj temës së vaksinimeve, të cilat përgjithësisht konsiderohen si
arritja më e madhe dhe arma më e fuqishme kundër infeksioneve.
Ju tashmë e keni prekur këtë. Dhe ata që janë në favor të vaksinimit do të argumentojnë se
të gjitha sëmundjet infektive janë në rënie.
A nuk është kjo dëshmi që vaksinimi është efektiv?
Po, kjo është një pikë e rëndësishme, të cilën gjithashtu doja ta trajtoja.
Pas hulumtimit të temës së vaksinimit, hasa në librin e zotit Buchwald, i cili ka titullin e thjeshtë
dhe të paharrueshëm "Vaksinimi – Biznesi i Frikës".
Dhe Buchwald ka bërë një punë shumë të thjeshtë dhe shumë të paharrueshme këtu.
Ai paraqiti të gjitha të dhënat statistikore të disponueshme nga Zyra Federale e Statistikave mbi sëmundjet infektive dhe
më pas gjithmonë shënonte datën e vaksinimit në krye të tyre.
Dhe pastaj u bë shumë e qartë për çdo sëmundje infektive se rënia e theksuar e sëmundjeve infektive
gjithmonë ndodhte shumë para futjes së vaksinimit masiv.
Kjo sugjeron fuqishëm se rënia e sëmundjeve ngjitëse nuk i detyrohet ndikimit të vaksinimit, por më tepër masave të tjera.
Dhe kjo është thjesht mënyra më e mirë e jetesës që kemi pas Luftës së Dytë Botërore.
Ju gjithashtu mund të shihni shumë qartë se si tuberkulozi u rrit dhe u ul gjatë viteve të luftës.
Pra, kjo ka të bëjë me faktin që njerëzit po vuanin nga uria, po ngriheshin nga të ftohtit dhe jetonin në kushte
të varfra, gjë që lejoi përhapjen e sëmundjeve infektive.
Kushtet e jetesës ishin vendimtare, kushtet e jetesës.
Po.
Dhe industria farmaceutike thotë të kundërtën. Ajo thotë se kemi këtë situatë të favorshme sepse vaksinohemi.
Por të dhënat statistikore e kundërshtojnë qartë këtë, dhe për rrjedhojë edhe këtë argument, që përdoret gjithmonë nga
pala tjetër, se kundërshtarët e vaksinave ose kritikët e tyre janë parazitë antisocialë, është në të vërtetë i pabazuar.
Mbi të gjitha, tani me vaksinimin kundër koronavirusit kemi parë se nuk kishte fare mbrojtje për të tjerët, kështu që ky
slogan që përmendej vazhdimisht është krejtësisht i pabazuar.
Qëllimi i vaksinimit është të prodhojë antitrupa.
Kjo supozohet të jetë dëshmi që vaksinimi ka funksionuar.
Kështu thonë njerëzit.
Po, a është pikërisht ky pika vendimtare kur bëhet fjalë për mbrojtjen imune?
Jo, natyrisht që është naive të thuash se gjithçka bazohet në antitrupa.
Çfarë janë antitrupat? Si funksionojnë ato? Dhe si funksionon sistemi imunitar në përgjithësi?
Askush nuk e di, sepse pothuajse kurrë nuk mësohet në mjekësi.
Mjekët bëhen mjekë pa fituar njohuritë themelore të imunologjisë.
Duke qenë se kam dhënë këtë lëndë nga A në Z për më shumë se 20 vjet, studentët në Mainc me të vërtetë duhej të
dinin një mori të madhe gjërash, përndryshe nuk do ta kalonin provimin. Edhe ata e dinin këtë.
Jo, ka degë dhe shtylla të ndryshme të sistemit imunitar, dhe ne i kemi shpjeguar të gjitha.
Nuk ka shumë, por duhet t'i dish.
Janë antitrupat dhe më pas qelizat, limfocitet .
Dhe, në përgjithësi, antitrupat mund të jenë efektivë vetëm kundër toksinave sepse toksinat janë të vogla dhe
antitrupat gjithashtu janë të vegjël, dhe antitrupat mund t'i kapin toksinat kur ato janë të pranishme.
Domethënë, toksinat që janë në gjak, sepse antitrupat janë kryesisht në gjak.
Prandaj, ai funksionon vetëm nëse një toksinë transportohet përmes rrjedhës së gjakut.
Për shembull, toksina e prodhuar nga bakteria e tetanosit.
Dhe aty antitrupat mund t'i kapin dhe t'i ndalojnë, që do të thotë se mund t'i ndalojnë dhe të mos shkojnë më tej.
Përndryshe, antitrupat mund të ndalojnë viruset vetëm nëse janë të pranishëm në gjak.
Megjithatë, shumica e viruseve hyjnë në trup përmes hundës, rrugëve të frymëmarrjes ose zorrëve.
Dhe për këtë arsye nuk ka asnjë mënyrë për të mbrojtur vërtetë shtresën e brendshme të mushkërive, bronket, vetë mushkëritë
dhe gjithashtu traktin gastrointestinal përmes vaksinimit.
Prandaj, siç thashë pesë vjet më parë, njerëz, është krejtësisht e kotë të përpiqesh të vaksinosh kundër një
patogjeni respirator kur antitrupat prodhohen në gjak, sepse janë në anën e gabuar të murit.
Nuk mund ta ndalosh, dhe tani e dimë që është kështu.
Që kjo vaksinim kurrë nuk mund të parandalojë infeksionin.
Po. Diskutimi tani përfshin edhe vaksinimin kundër fruthit të prezantuar nga Jens Spahn.
Edhe atje duket se antitrupat nuk kontribuojnë në mënyrë të konsiderueshme në mbrojtje.
Po, ne e përmendëm edhe këtë në libër. Kjo dihet prej 50 vjetësh.
Ka njerëz që nuk mund të prodhojnë fare antitrupa. Kjo është një defekt gjenetik.
Dhe dihej që këta njerëz preken nga fruthi në mënyrë krejt normale dhe gjithmonë shërohen
në mënyrë krejt normale si të gjithë të tjerët.
Ata nuk vdesin. As nuk sëmuren më rëndë. Aspak.
Dhe kjo është prova, treguesi i qartë se janë limfocitet, qelizat e bardha të gjakut, që janë
përgjegjëse për eliminimin e infeksioneve virale.
Po, dhe këto qeliza të bardha të gjakut nuk maten. A e kupton? Për shkak të vaksinimit.
Sepse është tepër e vështirë, dhe për më tepër nuk do të bënte asnjë dobi, sepse ata janë
gjithmonë aty. Kjo është gjëja tjetër që u themi atyre.
Sa i përket viruseve, këto qeliza të bardha të gjakut nuk janë përgjegjëse për asnjë virus të vetëm, por
njohin një lloj virusi dhe tërë familjen e tij njëkohësisht.
Dhe për këtë arsye jemi të mbrojtur. Sa më shpesh të ekspozohemi ndaj viruseve të ndryshme
në fëmijëri, aq më e gjerë bëhet mbrojtja jonë.
Prandaj e gjithë kjo marrëzi për parandalimin e sëmundjeve virale te fëmijët duhet të ndalet.
Dhe pse mendoni se ky vaksinim i detyrueshëm u prezantua pikërisht kundër fruthit?
Nuk e di. Dyshoj se ishte një test për të parë se si do të përgjigjej popullsia ndaj vaksinimit të detyrueshëm.
Sepse më vonë u diskutua gjithashtu vaksinimi i detyrueshëm kundër koronavirusit.
Kjo ishte tashmë e planifikuar.
Kjo ndoshta ishte tashmë e planifikuar. Ishte një lloj prove paraprake me kërkesën për vaksinim
kundër fruthit – e cila aspak nuk ishte e nevojshme.
Pra, siç thashë unë, ashtu siç tha tashmë Sucharit, në atë kohë nuk kishte vdekje nga fruthi.
Normat e infeksionit ishin gjithashtu arbitrarisht të ulëta.
Pra, pse fruthi, nga të gjitha gjërat, papritmas u bë i detyrueshëm, nuk u shpjegua fare. As nuk kishte asnjë kuptim.
Po, në atë aspekt, ky ligj është me të vërtetë një autogol, sepse në fund të fundit
ekspertët e paaftë bëjnë të gjitha llojet e gjërave...
Më falni, çfarë janë ekspertët e paaftë?
Kush i quajnë veten ekspertë.
Jo, jo, jo. Ata nuk i japin vetes tituj, ata quhen dhe emërohen ekspertë, po.
Pas gjithë kësaj qëndron një agjendë. Dhe kjo agjendë është në të vërtetë e planifikuar.
Planifikuesit nuk janë në këtë vend; ata janë diku larg në perëndim.
Por ky planifikim ka zgjatur 10 vjet, 25 vjet, planifikimi për shpërthimin e këtij koronavirusi.
Libri i Paul Schreyer-it duhet me të vërtetë të lexohet detyrimisht. Për të gjithë gazetarët. Për të gjithë.
Dhe gjithashtu për politikanët aspirantë. Ishte gjithçka e planifikuar.
Dhe është krejtësisht e qartë që në vitin 2019, kjo krizë e koronavirusit tashmë ishte pothuajse plotësisht planifikuar.
Ishte loja e simulimit në tetor 2019. Dhe natyrisht virusi ishte aty.
Sepse virusi vjen nga laboratori, siç tani e dimë .
Kushdo që nuk e di këtë, duhet patjetër të mbyllet në një bibliotekë dhe t'i jepet lexim i detyrueshëm.
Sepse gjithçka ishte planifikuar. Moderna tashmë kishte 100,000 doza të vaksinës në dispozicion në vitin 2019.
Dhe thanë: "Djem, vitin e ardhshëm do të kemi një miliard kanaçe. Ne mund ta bëjmë."
Mesazhi ishte se ishte çliruar një virus kundër të cilit njerëzimi nuk ka sistem imunitar.
Po. Por kjo është budallallëk, apo jo? Nuk është sikur të jemi plotësisht në mëshirën e një patogjeni.
Po, për këtë arsye veshim maska dhe mbajmë distancën.
Këto ishin të vetmet gjëra që mund të na mbrojtnin – gjë që ishte krejtësisht qesharake.
Ne pamë se kishte një imunitet themelor të shkëlqyer.
Ata nuk e dinin se imuniteti ndaj koronaviruseve është gjithmonë i gjerë. Sepse koronaviruset janë kudo.
Dhe kur fëmija fillon kopshtin, ai sëmuret çdo disa muaj gjatë vitit të parë.
Këto janë kryesisht koronavirusa. Dhe sistemi imunitar stërvitet dhe stërvitet dhe stërvitet me
çdo infeksion dhe bëhet gjithnjë e më i fortë.
Unë përjetova pandeminë e koronavirusit në praktikën time.
Dëshiroja ta përjetoja edhe unë, dhe erdhi me testin.
Sapo testi u bë i disponueshëm, shpërtheu paniku.
Njerëzit hynin në praktikë duke marrë frymë me vështirësi – por nuk kishte asgjë që nuk shkonte me ta.
Testet e tyre dolën pozitive për koronavirus dhe ndjenin sikur nuk mund të merrnin frymë.
Thjesht duhej t'u flisja për pak kohë dhe t'u bëja të qartë se kishin mjaft hapësirë për të marrë frymë.
Ata thjesht filluan të marrin frymë me vështirësi. Dhe pastaj u qetësua përsëri.
Kishte gjithashtu pacientë që rezultuan pozitivë për koronavirusin. Por kjo u fsheh nga testi.
Dhe pastaj mora lirinë të shikoja më nga afër për të parë se çfarë nuk shkonte me ta. Pra, ata me
të vërtetë po kishin vështirësi në frymëmarrje.
Njëri kishte pneumoni chlamidiale , tjetri kishte emboli pulmonare.
I treti kishte këtë sëmundje të papagallit që kërkonte kortizon.
Kishte shkaqe shumë të ndryshme. Por të gjitha u vunë në një rresht nën testin e koronavirusit, për të thënë kështu.
Gabim në diagnozë.
Po, diagnostikim i gabuar. Ai me pneumoni klamidiale sigurisht që nuk do të ishte shumë i lumtur për kortizonin.
Në rastin e alveolitit alergjik ekzogjen , kortizoni ishte trajtimi i duhur.
Por diagnoza diferenciale është krejtësisht e neglizhuar.
Po, ishte shumë bukur ta shikoje në një intervistë me një pulmonolog që përshkroi
përparimin e tij, i cili më pas u prek vetë.
Dhe znj. Maischberger na tha: "Ju sakrifikuat kaq shumë dhe pastaj e morët vetë. Na flisni për këtë."
Dhe pastaj ai përshkroi progresionin klasik të pneumonisë pneumokokale dhe përfundoi se ajo që kishte përjetuar
ishte një rast shumë atipik i pneumonisë së koronavirusit.
Ata ishin aq të verbër në atë kohë, saqë u përqendruan vetëm te ky test i koronavirusit dhe thanë se ai do të vendoste gjithçka.
Gripi u zhduk gjatë të njëjtës periudhë.
Në fakt, ajo është eliminuar thuajse plotësisht, sepse askush nuk teston më për gripin.
Pastaj telefonova mjekun tim të laboratorit dhe e pyeta: "Më thuaj, a teston ende dikush për gripin?"
Ai thotë: "Jo, vetëm ti ndonjëherë." Pra, kjo është një paragjykim shumë i qartë në test .
Pa këtë test, nuk do ta kishim vënë re sëmundjen. Gjithashtu pyeta disa kolegë:
Më thuaj, a mendon se do të kishim vënë re ndonjë gjë nëse nuk do të kishim bërë testin?
Professori Allersberger nga Austria tha dhe u pajtua me mua: "Jo, ne me siguri nuk do të kishim vënë re asgjë."
Por kolegët e mi thanë, "Po, ti i pe të gjithë të vdekurit."
Dhe pastaj u ndjeva krejtësisht i trazuar. "A keni pasur shumë vdekje në praktikën tuaj?"
Jo, jo në praktikën time, por a i ke parë fotot nga Bergamo?
Të gjitha u reduktuan në imazhet nga Bergamo.
Kjo ka përhapur frikën dhe i ka bërë njerëzit të bindshëm.
Por tani, Tom Lausen, për shembull, shkoi atje dhe numëroi të vdekurit, sepse të vdekurit ishin vërtet atje.
Çfarë mendon se është shkaku atëherë? Pse vdiqën njerëzit?
Po, e bëra – i zgjuar nga çështjet e SIDA-s dhe trajtimi i tepruar, natyrisht menjëherë u
pyesja – si i trajtuan pacientët me koronavirus?
Dhe menjëherë gjeta atë që po kërkoja. Në Kinë, ata trajtonin pacientët me kortizonë, steroide dhe ilaçe antivirale.
Nuk e provoi veten, thuhej pikërisht më lart.
Kur dëgjoj që diçka nuk ka dëshmuar veten, ngrij veshët. Kjo zakonisht do të thotë që ka bërë më shumë dëm sesa dobi.
Dhe e mora këtë si një mundësi për të shkruar një letër drejtuar redaktorit të revistës sonë mjekësore
gjermane, si përgjigje ndaj një artikulli me titull: "Ende nuk ka trajtim për koronavirusin."
Dhe pastaj shkrova: Në dritën e kësaj deklarate, më lind pyetja se çfarë lloj drogash duket
se po përdoren për trajtim pa asnjë testim fare.
Dhe këto ishin të gjitha përgatitje që ishin më shumë ose më pak fuqishëm imunosupresive .
Dhe në rastin e një tabloje klinike që ngjan me gripin, ose që pjesërisht ishte grip, ndoshta nuk do të
doja asnjërën prej këtyre substancave, sepse ato me siguri nuk e nxisin procesin e shërimit.
Dhe ata me të vërtetë e botuan letrën. Por teksti megjithatë vazhdoi.
Dhe pastaj erdhën ato studime të OBSH-së më 1 prill, të cilat në fakt treguan një tepricë të konsiderueshme të vdekshmërisë.
Dhe kjo ishte për shkak të një substance që përmbante, hidroksiklorokinës, e cila padyshim është mjaft e dobishme në
doza të ulëta dhe gjithashtu mund të jetë mjaft efektive në trajtimin e infeksioneve
virale, sepse lehtëson disi dhimbjet e gjymtyrëve.
Por ka një gamë terapeutike shumë të ngushtë, dhe aty u rekomandua në doza absolutisht vdekjeprurëse – duke
shkaktuar aritmi kardiake, madje edhe fibrilacion ventrikular.
Kjo u vërejt relativisht shpejt, natyrisht, dhe u ndal menjëherë, kështu që pati vetëm një kulm – me fjalë të tjera, kurba
u ngrit vertikalisht 14 ditë pas fillimit të këtyre studimeve.
Kështu mund të dërgoni prokurorët atje dhe të kërkoni kartelat mjekësore të atyre që u trajtuan më 1 prill.
Ata padyshim do të gjenin atë që po kërkonin kudo që të ndodhte ky vdekshmëri e tepruar.
Këto ishin Londra, Parisi, qytetet kryesore, kryeqytetet kryesore ku ndodheshin spitalet universitare kryesore, dhe Madridi.
Dhe po, edhe New York, por kjo nuk përshtatej me Evropën.
Por kjo, natyrisht, është bërë atje në studimet e OBSH-së, dhe sigurisht edhe në Zelandën e Re dhe në Australi.
Por ky vdekshmëri e tepërt ka përhapur natyrisht frikën.
Askush nuk beson se pacientët vdesin si pasojë e trajtimit; natyrisht, ata besojnë se
vdesin si pasojë e kësaj sëmundjeje të rëndë.
Dhe për këtë arsye koronavirusi papritmas mori një reputacion si dhjetë herë më i rrezikshëm se gripi.
Po. Po, kemi një program shumë interesant në Kla.TV për këtë ku mund të shihni këta njerëz që, për shembull, u trajtuan
në Itali, morën terapi krejtësisht të gabuar, vdiqën në masë, dhe që pothuajse askush nuk doli gjallë nga spitali .
Po, dhe pastaj ishte problemi i rekomandimeve epidemiologjike për higjienën që pacientët të intubohen .
Dhe remdesivir.
Dhe remdesiviri, ilaçi shumë toksik antiviral, i cili duket se po prodhohet me licencë në Bergamo – siç zbuloi Tom Lausen.
Kështu që kishte distanca të shkurtra nga prodhuesi deri te shtëpia e të moshuarve.
Pra, pacientët atje me siguri ishin të gjithë të furnizuar mirë me remdesivir.
Jo për të thënë se u vra...
Në çdo rast, nuk ishte e favorshme për shërim.
Përveç SARS-CoV-2, i cili tashmë është diskutuar gjerësisht dhe me të cilin shumë nga shikuesit tanë janë të njohur.
Megjithatë, ka sëmundje të tjera ku diagnoza nuk është aq e qartë.
Ju shkruani... Në librin tuaj keni një seksion të mirë për hepatitin C. A mund të na tregoni pak më shumë rreth kësaj?
Po, hepatiti C ka, për t'u shprehur kështu, hipur mbi HIV-in.
Duhet të shpjegoj shkurtimisht eksperimentin me kafshë që u krye.
Ishte hepatiti jo-A/jo-B, i cili ishte hepatit pas transfuzionit, që në të vërtetë nuk ishte
ngjitës, por shfaqej pas transfuzioneve të gjakut.
Pra, kjo mund të ketë qenë gjithashtu një efekt imunologjik, prandaj pacientët u bënë të verdhë përkohësisht.
Por virologët ishin në punë dhe menduan se mund të ishte gjithashtu një virus që ende nuk ishte zbuluar.
Pastaj e kërkuan atë duke infuzuar majmunët me gjak nga pacientët me hepatit jo-A/jo-B dhe duke
mbajtur një kafshë kontrolli në një dhomë të veçantë.
Kjo ishte konfigurimi eksperimental. Pra, në fakt, ata duhej të kishin infuzuar një numër të barabartë majmunësh me gjak nga një
njeri i shëndetshëm për të përjashtuar këto efekte imunologjike.
Epo, këto majmunë të transfuzuara nuk u sëmurën.
Ata përkohësisht kishin enzima të mëlçisë pak të ngritura dhe më pas u therën.
Dhe mëlçia ishte në rregull gjithashtu, nuk gjetën asgjë.
Por më pas në treg u shfaqën këto metoda PCR me rezolucion të lartë, dhe me to ata gjetën disa fragmente që nuk dukeshin
të përkisnin kodit gjenetik të kafshës së testuar, dhe përfunduan se kjo mund të ishte virusi që kafshët po mbartnin.
Dhe pastaj u zhvillua një antitrup kundër tij, një antitrup HCV.
Dhe pastaj u bë i shitëshëm. Thjesht ndodhi që perandori kinez kishte hepatit, kështu që u promovua dhe u shit.
Ata krijuan antigenin. Kështu që morën këto fragmente gjenetike si model për proteinën, për planin udhëzues të antigenit.
Dhe ata përdorën antigenin për të induktuar antitrupat në kafshë të tjera.
Dhe pastaj ata zhvilluan një test për të zbuluar këto antitrupa te njerëzit. Ky është testi i zbulimit të antitrupave.
Megjithatë, zbulimi i antitrupave synon bllokun ndërtues që u ndërtua sipas një plani hipotek.
Dhe pastaj ata bënë këtë test dhe ekzaminuan njerëzit për të parë se kush kishte antitrupa kundër tij.
Dhe kushdo që e ka atë, ka hepatit C. Kjo ishte përkufizimi, apo jo?
Edhe nëse nuk shfaqin asnjë simptomë klinike, si verdhëzimi?
Po, ne tashmë kishim këtë periudhë inkubacioni me SIDA-n, ku kishim edhe pacientë të
shëndetshëm që rezultuan pozitivë për antitrupin.
U thanë se do të vdisje pas një viti – pastaj periudha e inkubacionit u zgjat pak, më pas ishte dhjetë vjet – me
hepatitin C nuk vdisnin fare, pastaj u bë 30 vjet – pastaj do të merrje kancerin e mëlçisë ose cirrozën e mëlçisë.
Dhe për t'u siguruar që të mos e marrësh, duhet të fillosh tani terapinë tonë antivirale, e
cila aktualisht kushton 10,000 paund për paketë.
Dhe kështu funksionon. Ata nuk janë të sëmurë, dhe nuk do të sëmuren përsëri si pasojë e
trajtimit, sepse nuk ka më dozë kaq të lartë si më parë.
Hepatiti C më parë trajtohej me interferon dhe doza të larta ribavirini.
Njerëzit ishin krejtësisht të lodhur dhe të sëmurë për një vit, zhvilluan anemi të rëndë dhe më pas duhej të rikuperoheshin
prej saj, kështu që u bë e qartë se diçka duhej të ndryshonte, të paktën për ta bërë terapinë më pak toksike.
Por në të vërtetë, gjithmonë ka qenë një arsye e mirë për të mos trajtuar problemet e mëlçisë me ilaçe, sepse
ato gjithmonë janë toksike për mëlçinë në njëfarë mënyre.
Dhe sot e kësaj dite, njerëzit pyesin – sapo isha në një simpozium tjetër për mëlçinë – pse numri i karcinomave të
qelizave të mëlçisë nuk po zvogëlohet, pavarësisht një reduktimi efektiv të ngarkesës virale. Në fakt, duket se po rritet paksa.
Përgjigjja e thjeshtë është se njëri nuk ka asgjë të bëjë me tjetrin.
Të gjithë narkomanët janë pozitivë për hepatitin C, por kanë një arsye tjetër.
Droga e tyre paraqet një problem toksik për mëlçinë. Ashtu si alkoolistët.
Nëse e thua këtë në një konferencë për mëlçinë, do të thotë se alkooli është një ko-faktor shumë
i rëndësishëm. Pra, as pa alkool nuk funksionon.
Pra, në të vërtetë ndodh që pacientët HCV-pozitivë që kanë probleme, si rregull, rastësisht rezultojnë të jenë alkoolistë.
Po. Kështu që ai përsëri i atribuon një përfitim një terapie që nuk mund të provohet fare.
Dhe nuk e sheh dëmin.
Dhe nuk e sheh dëmin, po. Libri juaj trajton shumë fuqishëm rreziqet e perceptuara dhe ato reale.
Pra, ju shpesh bëni krahasime atje; përmendët këta tre shtylla.
Në përgjithësi, zgjedhjet e stilit të jetesës. Ju përmendët alkoolistët, por gjëra të tjera që janë shumë më të përhapura,
si obeziteti dhe pirja e duhanit, janë statistikisht shumë më të rëndësishme se çdo sëmundje infektive në këtë moment.
Ata shkruajnë atje një listë, dhe sëmundjet infektive zënë vetëm vendin e pestë ndër shkaqet e vdekjes.
Pse atëherë institucione të tilla si Instituti Robert Koch nuk e shpjegojnë se njerëzit përfitojnë shumë më tepër
duke ruajtur shëndetin e tyre dhe duke e promovuar atë?
Dhe në vend të kësaj, ata po bëjnë presion për teste dhe vaksinime që janë në fund të analizës së përfitimeve dhe rreziqeve.
A mund tani të prezantoj tezën time mbi klasën sunduese dhe shërbimin?
E gjithë shoqëria jonë është ndërtuar mbi kapitalizëm... Po, është një shoqëri e ndërtuar mbi kapitalizëm.
Dhe lexova diçka nga Rainer Mausfeld që ishte jashtëzakonisht prekëse për mua.
Rainer Mausfeld, historiani ynë i madh (në të vërtetë: psikolog) nga Kiel, shkroi:
Kapitalizmi dhe demokracia janë të papajtueshme me njëra-tjetrën.
Sepse kapitalizmi çon në njerëz që u marrin gjëra njerëzve të tjerë.
Në parim, ata duan të kënaqin lakmitarinë e tyre.
Dhe lakmia, një tipar njerëzor që është i vështirë për t'u shtypur, i shtyn të pasurit të duan të bëhen edhe më të pasur.
Dhe për ta bërë këtë, ata duhet t'u marrin gjithnjë e më shumë të varfërve.
Dhe kemi arritur në një pikë ku tani ata duhet t'i marrin të gjitha nga e gjithë bota për të
ruajtur pozicionin e tyre si sundimtarë të botës.
Dhe ajo që bëjnë ata është të na marrin njerëzoren tonë, aftësitë tona si qenie
njerëzore, dhe na bëjnë të paguajmë për burimet tona.
Në këtë rast, vaksinat, ilaçet që përcaktojnë vdekjen tonë. Kjo është një mendim kaq i çmendur.
Duhet ta heq këtë nga gjoksi tani, sepse e kam parë dhe kam arritur në këtë përfundim duke studiuar libra
të ndryshëm mbi historinë, politikën dhe ekonominë.
Dhe me të gjithë ata me të cilët kam folur në këtë fushë për vite me radhë, duket shumë, shumë e mundshme që fuqitë sunduese – dhe
ato nuk janë në Gjermani, por diku në Perëndim – kanë zbuluar fushën time, fushën time, sëmundjet infektive, si
një instrument unik, të ri, të fuqishëm, më të fuqishmin në botë për të konsoliduar sundimin e tyre.
Sepse me këto, ata kanë shkencëtarët e tyre, ekspertët e tyre, dhe tani kanë OBSH-në. Gjithçka është në një vend.
Dhe OBSH-së tani i jepet pushtet nga populli i Gjermanisë dhe Evropës, pushteti për të bërë
çfarë të duan. Dhe pikërisht këtë po bëjnë tani.
Ata mund të shpallin një pandemi sipas dëshirës, dhe me këtë mund – sipas dëshirës – të urdhërojnë masa që duhet të zbatohen.
Është e ndëshkueshme me ligj nëse nuk e bën kështu, ndëshkim, ndëshkimi më i keq.
Dhe instrumenti shfrytëzon injorancën e njerëzve, sepse njohuria është fuqi, ndërsa
injoranca ose mungesa e njohurive është pafuqi.
Njerëzit janë të pafuqishëm sepse nuk i kuptojnë infeksionet, ose nuk i kuptojnë mjaftueshëm
mirë. Dhe nuk mund të shohin përmes gënjeshtrave.
Dhe ata gjithashtu nuk arrijnë të shohin se e ndërthurur në këto gënjeshtra është gënjeshtra më e
keqe e të gjitha kohërave, ajo për vaksinat gjenetike.
Po, nuk do të them shumë më tepër, por do të them se një nga qëllimet kryesore të kësaj interviste është të tërheqë vëmendjen
e të gjithë bashkëqenieve të mia të dashura ndaj faktit se ne me të vërtetë trajtojmë këtë temë në libër në një mënyrë që të
gjitha temat trajtohen në një mënyrë që çdo person me IQ normale duhet të jetë në gjendje t'i kuptojë.
Gjithçka është shkruar në një mënyrë kaq të thjeshtë.
Ata bënë një punë brilante.
Dhe i thamë vetes: nëse një kapitull në këtë libër duhet të jetë lexim i detyrueshëm për të gjithë gazetarët, për të gjithë
mjekët, për të gjithë avokatët – politikanët do t'i lë jashtë për tani, kjo ndoshta është e kotë – atëherë është ky kapitull,
është vetëm tetë faqe i gjatë, për vaksinimet e bazuara në gjen – rreziku më i madh për njerëzimin në të gjitha kohët.
Dhe pastaj bisedova me zotin Kopp, dhe ai menjëherë tha "po", ky kapitull mbi "vaksinimet gjenetike" mund të
ofrohej veçmas në faqen e internetit për shkarkim falas për këdo në botë që di të lexojë gjermanisht.
Dhe kështu ndodhi. Pra, për dy ditë tashmë keni pasur mundësinë ta lexoni këtë kapitull falas. Nuk paguani asnjë qindarkë;
e vetmja gjë që duhet të investoni është një orë kohë leximi.
Dhe nuk do t'ju duhet më shumë se një orë për tetë faqet. Është kaq e thjeshtë.
Kjo ju jep mundësinë ndoshta unike për t'u ngritur dhe për të mbrojtur veten dhe të dashurit tuaj.
Sepse gjithçka që duhet të bësh është të thuash "jo" me një zë dhe t'u ndalosh politikanëve t'i japin OBSH-së këtë autoritet!
Dhe nëse e bëjnë, thuaj gjithsesi "jo" dhe thuaj se ne nuk do ta bëjmë.
Shiko se si po na ndëshkon miliona prej nesh. Sepse as ata nuk mund ta bëjnë këtë.
Dhe kështu unë gjithashtu kuptova kuptimin e këtij libri të tërë, i cili është t'i kthejë njerëzit që janë bërë të paaftë të marrin
vendimet e tyre në qytetarë të përgjegjshëm, në mënyrë që ata të kuptojnë, të paktën në përgjithësi, se çfarë janë sëmundjet
infektive, cilat janë masat kundërvepruese, si duhet të vlerësohen ato dhe si të rivendoset një marrëdhënie e duhur.
Mendoja se ishte bërë shumë mirë në librin e saj.
Po ashtu, aty thuhet se shkenca është një ndihmë në marrjen e vendimeve.
Ai nuk është Zoti i ri. Ai nuk është një fe zëvendësuese, për të cilën u krijua pjesërisht.
Që i ashtuquajturi ekspert më pas të mund të shpallë se çfarë duhet dhe çfarë nuk duhet të bëjnë njerëzit që të
mos vdesin. Dhe mund ta shihni që kjo nuk është e vërtetë.
Por duhet të përsëris atë që përmende.
Është me të vërtetë e vërtetë që ne vdesim nga sëmundjet kardiovaskulare dhe kanceri.
Dhe sëmundjet infektive në të vërtetë nuk luajnë ndonjë rol në statistikat e vdekshmërisë.
E kundërta përhapet gjithmonë, sikur sëmundjet infektive të ishin kërcënimi ynë më i madh.
Tani veçanërisht të theksuara për shkak të koronavirusit.
Por çdo vit theksohet përsëri se vdekjet nga gripi janë të pashmangshme – 30,000
vdekje nga gripi gjithmonë duhet të vajtohen.
Nëse e shikon më nga afër, asgjë nga ato nuk është e vërtetë fare.
Në të vërtetë, këto 30,000 ose 40,000 janë thjesht një zbritje e vdekshmërisë verore nga vdekshmëria dimërore.
Për cilindo arsye, më shumë njerëz vdesin në dimër.
Dhe çfarëdo që mbetet pas kësaj zbritjeje i atribuohet thjesht vdekjeve nga gripi, për të
promovuar përsëri vaksinimin kundër gripit.
Dhe nëse shikoni Institutin Robert Koch për të parë se sa njerëz vërtet vdesin nga gripi – dhe gripi është një sëmundje e
detyrueshme për njoftim, kështu që shifrat janë relativisht të besueshme – përfundoni me një numër me
tre shifra. Pra, thuajse askush nuk vdes nga gripi.
Pra, njoftimi është bërë, po përsëritet sa herë: bëni vaksinën kundër gripit, sepse përndryshe do të vdesin 30,000 njerëz.
Ne themi se mortaliteti normal dhe mortaliteti i pastër janë ato që me të vërtetë mund t'i
atribuohen gripit, që janë 300, 400, diçka e tillë?
100 deri në 200 – për sezon. Po.
Por gjithashtu duhet të kuptohet se ky vaksinim kundër gripit, efektiviteti i të cilit përcaktohet
duke matur antitrupat, është gjithsesi i pavlerë.
Vetëm ky parametër i dobët thuajse nuk reduktohet.
Po, dua të them, efektiviteti supozohet të jetë rreth 50 për qind, duke luhatur midis 40 dhe 60
për qind. Harrojeni, njerëz. Kjo nuk është asgjë.
Nuk mund të vaksinoni miliona njerëz me një vaksinë që është potencialisht e rrezikshme për të arritur një reduktim prej
50 për qind të përgjigjes së antitrupave. A jeni i çmendur?
Shpesh shoh pacientë që sëmuren me grip pasi marrin vaksinën kundër gripit.
Sigurisht.
Por kështu tingëllon kur i them: "Ke gripin."
Jo, Doktor, kjo nuk mund të jetë. Unë jam vaksinuar. Duhet të jetë diçka tjetër.
Po. Pra, mund ta përmbledhim thjesht.
Në librin tuaj shkruani se infeksionet mund të jenë të rrezikshme. Por a nuk janë të zakonshme sot?
Jo zakonisht.
Jo zakonisht. Thjesht ka këtë frikësim të qëllimshëm nga politikanët dhe mediat.
Thonë se është për arsye kapitaliste, por ndoshta ka edhe të tjera.
Shkenca në të vërtetë është një udhërrëfyes.
Po ia rikthen atë llambadarit, që duhet të zbulosh çështjet më në thellësi.
Ai thotë se çfarë është e rëndësishme dhe çfarë nuk është e rëndësishme.
Nuk duhet të theksohen vetëm faktet individuale dhe të harrohen të tjerat.
Që nuk duhet të bësh mal nga hi, dhe anasjelltas.
Dhe njerëzit duhet përsëri të jenë në gjendje të marrin vendimet e tyre të informuara.
Në fund të çdo kapitulli mbi vaksinimin, ata gjithmonë i bëjnë thirrje të gjithëve të informohen dhe pastaj të marrin
vendimin e tyre, dhe se kurrë nuk duhet të përdoret detyrimi.
Sepse, siç thua ti, është një mjet i atyre që janë në pushtet.
A ka diçka tjetër që do të dëshironit të thoni përfundimisht për shikuesit?
Përveç, natyrisht, rekomandimit për të blerë librin tuaj.
Kjo është shkruar shumë mirë, është vërtet e lehtë për t'u kuptuar.
Arrita ta kuptoj shumë mirë në vetëm disa ditë. Ishte kënaqësi ta lexoja.
Por duhet të them sinqerisht, nuk dua që kjo të kthehet në një shfaqje për shitjen e librave, po.
Ne nuk e shkruam librin që sa më shumë njerëz të jetë e mundur ta blinin.
Ne e shkruam që sa më shumë njerëz të jetë e mundur ta lexojnë librin.
Si ta sigurosh librin është në dorën tënde. Nuk është domosdoshmërisht e nevojshme ta blesh.
Por duhet të pyesësh, për shembull në biblioteka, nëse dëshiron të huazosh librin.
Dhe ajo që ne padyshim shpresojmë është që libri gjithashtu t'u pëlqejë disa profesioneve, si mësuesve – mësuesit
janë kaq të rëndësishëm në këtë vend, ata duhet të dinë më shumë rreth infeksioneve, me të vërtetë.
Sepse ajo që po bëjnë tani në shkolla, ose që e kanë bërë, është e papërgjegjshme ndaj fëmijëve tanë. Kjo nuk është e pranueshme.
Dhe të besosh thjesht çdo gjë që vjen nga ndonjë departament apo autoritet qeveritar nuk është rruga drejt një të
ardhmeje plot shpresë. Kjo është një e ardhme pa shpresë.
Ne donim të jepnim shpresë. Dhe me këtë libër, donim t'ju jepnim njohuri, t'ju vendosnim fuqinë në duart tuaja.
Si të marrësh pushtetin – thjesht duhet të lexosh librin, kaq.
Dhe ju lutem, të paktën lexoni kapitullin që nuk kushton asgjë.
Apropo, ndoshta edhe një fjalë e fundit. Ne jemi në një shoqatë të quajtur MWGFD.
Dhe kjo shoqatë është një tubim, një shoqatë e profesionistëve mjekësorë dhe
shkencëtarëve, të gjithë të cilët flasin gjermanisht.
Dhe ne kemi marrë përsipër – gjithçka është vullnetare, asnjëri prej nesh nuk merr asnjë qindarkë për këtë.
Dhe ata janë mjekë dhe shkencëtarë shumë, shumë të shkëlqyer.
Ai (Dr. Köhnlein) gjithashtu ka qenë i përfshirë për vite me radhë.
Ne themeluam dhe ngritëm Institutin Patologjik të Arne Burckhardt. Ai gjithashtu ishte anëtar i organizatës sonë.
Dhe ti e di që ai bëri punë pionierësh.
Punë që tani papritmas po shihet ndërkombëtarisht. Të gjitha erdhën nga Gjermania.
Kur vdiq Arne Burckhardt, ne ishim në krizë.
Ne nuk mundëm të kryenim asnjë ekzaminim patologjik të mëtejshëm.
Por ne kemi krijuar një laborator tjetër për këtë qëllim, të quajtur "Instituti për Diagnostikën Molekulare".
Dhe gjithashtu drejtohet nga anëtarët e shoqatës sonë.
Pra, shoqata jonë ishte një organizatë jofitimprurëse në fillim, por një vit më vonë, në
vitin 2021, statusi ynë jofitimprurës u revokua.
Kjo do të thotë që ne nuk mund të lëshojmë fatura dhurimi. Kjo shoqatë mbështetet në dhurime.
Do të ishim të kënaqur nëse do të merrnit në konsideratë të bëni një donacion për shoqatën dhe Institutin Inmodia .
Kjo do të ishte ajo që do të më bënte thellësisht të lumtur.
Faleminderit shumë për punën tuaj në këtë libër të shkëlqyer!
Po, faleminderit shumë përsëri për këtë intervistë.
Shpresoj që të përhapet gjerësisht!
Mirupafshim.
Po, faleminderit! Mirupafshim.
Kla.TV ka nevojë për ndihmën tuaj! Përdorni funksionin e ndarjes nën program.
Modeli i përfunduar i emailit ju ndihmon të arrini rrethin tuaj privat të marrësve. Pa asnjë bllokim të spam-it.
Kontributi im për të ndryshuar botën me vetëm një klik. Nuk ka qenë kurrë kaq e lehtë.