«Нодонӣ ё набудани дониш беқудратӣ аст.»
Одамон нотавонанд, зеро онҳо сироятҳоро намефаҳманд ё онҳоро ба қадри кофӣ хуб
намефаҳманд. Ва онҳо наметавонанд дурӯғҳоро бинанд.
"Мушкилот дар он аст, ки бемориҳои сироятӣ метавонанд бениҳоят даромадовар бошанд, ки аксари одамон инро дарк намекунанд."
Ман бо самимият профессор доктор Бхакди ва доктор Кёхнлейнро ба мусоҳибаи Kla.TV-и мо хайрамақдам мегӯям.
Мо хеле шодем, ки боз як бор шуморо пешвоз мегирем.
Ҳардуи онҳо дар конфронси зидди цензура оид ба мавзӯъҳои муҳими тиббӣ суханронӣ карданд.
Ва шумо дугона низ аввалин коршиносон будед, ки дар давраи буҳрони коронавирус, вақте ҳеҷ кадоме аз мо воқеан
намефаҳмист, ки дар атрофамон чӣ мегузашт, сухан гуфтед.
Сипас онҳо 15-уми ва 30-юми марти соли 2020 дар барномаҳои нишондодашудаи Kla.TV пайдо шуданд ва
баъдтар мусоҳибаҳои иловагӣ низ баргузор шуданд.
Барои тамошобиноне, ки ҳанӯз Шуморо намешиносанд: доктор Кёхнелн, Шумо мутахассиси тибби дохилӣ ва тибби варзишӣ ҳастед ва даҳсолаҳо
ҳамчун табиби дохилӣ дар клиникаи шахсии худ кор кардаед.
Проф. д-р Бакди, шумо даҳсолаҳо ҳамчун профессор ва роҳбари Институти микробиологияи тиббӣ ва гигиенаи Донишгоҳи
Йоханнес Гутенберг дар Майнц донишҷӯёни тиббиро таълим додаед.
Шумо муҳаррири масъули маҷаллаи тиббии «Medical Microbiology and Immunology» будед ва барои таҳқиқоти худ
ҷоизаҳои бепоён гирифтед, ки бо ин фаҳмиши асосии моро дар бораи низоми масуният бой гардонд.
Шумо ва ҳамсаратон (проф. Бакди) бо доктор Райс китоби наверо бо унвони «Фаҳмидани сироят – ба ҷои
тарсидан аз он. Аfsонаҳо, хаёлот ва воқеият» нашр кардед.
Саволи аввалини ман: профессор Бакди, чӣ чиз шуморо водор сохт, ки ин китобро нависед?
Хуб, ман даҳ сол пеш бо ҳамсарам китоб нашр кардам.
Онро «Арвоҳи сироятҳо: афсонаҳо, хаёлот ва воқеият» меномиданд.
Ва мо он вақт китобро навиштем, зеро ман ба нафақа баромада будам ва ҳамсарам ба ман гуфт:
Шумо бояд лексияҳои худро барои омма нависед.
Ҳама чизе, ки мардум дар ин кишвар мехоҳанд ва ниёз доранд дар бораи сироятҳо бидонанд.
Яъне воқеият ва сипас нишон додани он чизе, ки воқеият нест, яъне афсонаҳо. Ва ҳаминро ман кардам.
Ва ин китоб даҳ сол дар бозор буд.
Он чандон хуб фурӯхта нашуд, аммо ин мушкиле нест.
Аммо дар он ҷо ман шарҳи ҳамаи бемориҳои сироятии муҳими ин кишварро пешниҳод
кардаам. Чӣ гуна онҳоро пешгирӣ кардан мумкин аст.
Чаро баъзе бактерияҳо ва вирусҳо хатарноканд? Чаро дигарон хатарнок нестанд?
Онҳо чӣ гуна моро бемор мекунанд? Ва мо чӣ гуна метавонем инро пешгирӣ кунем?
Ва ин ҳатман дар бар мегирифт, ки мавзӯи эмгузариро баррасӣ кунанд.
Барои он ки масъалаи эмгузаронӣ барои ҳама комилан ҳал карда шавад.
Сипас коронавирус омад. Ва барои кӯтоҳ кардани ҳикоя:
Пас аз панҷ сол аз оғози COVID-19, ман дарк кардам, ки он чизеро, ки дар китоби аввал навишта будем, бояд бозбинӣ кард.
Ва ин хеле фаврӣ аст. Зеро ман, албатта, дар он ҷо ягон дониши воқеан солимро нагузаронидам.
Ман хато кардам. Зеро ки ман худро ба андозаи кофӣ таълим надода будам.
Ман ин фанро беш аз 20 сол таълим додам.
Ва ҳамон вақт ман фаҳмидам, ки чизҳои асосие буданд, ки ман онҳоро дарк накарда будам, чизҳое, ки дуруст набуданд.
Ва медонӣ, модарам аввалин муаллимам буд.
Ӯ духтур буд. Ва вақте ки ман хурд будам, ба ман гуфт, ки медонистам, мехоҳам духтур шавам.
Ӯ гуфт: «Ту духтур мешавӣ. Фаромӯш накун, духтур набояд аз ҳеҷ чиз битарсад. Ҳеҷ чиз.»
Танҳо як чиз, яъне он ки ӯ хато мекунад.
Гуфтан чизе нодуруст дар робита ба табобати тиббӣ.
Ва агар шумо ин корро кунед, шумо бояд боварӣ ҳосил кунед, ки онро ислоҳ мекунед.
Ва ҳамин сабаб ман ба ҳамсарам гуфтам, ки мо бояд ин китобро боз чоп кунем.
Ва мо бояд такмилҳо ворид кунем, то ки он сатҳи дурусти донишро таъмин кунад.
Ва дар он вақт мо бо ӯ, Клаус (д-р Кёхнелн), дӯстони наздик будем.
Ва ман гуфтам, ки дар ин ҷо шахсе ҳаст, ки даҳсолаҳо пеш дар бораи ин мавзӯъ шубҳаҳои худро баён карда буд, ва он шахс ҳаминҷост.
Ва ӯ ҳамеша дуруст мегуфт. Оё мо набояд шояд аз ӯ пурсем, ки мехоҳад ба мо ҳамроҳ шавад?
Ва ҳамин тавр шуд. Ва ӯ гуфт: «Бале, албатта!»
Ва бинобар ин ӯ муаллифи сеюми китоби нав аст, ки ду рӯз пеш нашр шуд.
Ҳамчун интернист, ман бо эмгузаронӣ чандон кор намекардам.
Ман воқеан дар бораи эмгузаронӣ фикр карданро то замоне, ки фарзандон пайдо шуданд, шурӯъ накардам.
Ва духтари якуми ман бояд фавран пас аз таваллуд ваксинаи BCG мегирифт.
Ва сипас ман ба таври интуитивӣ гуфтам: Мо ҳоло намехоҳем ин корро анҷом диҳем.
Ман воқеан туберкулёзро ҳамчун таҳдид ба духтарам намебинам.
Он вақт ман намедонистам, ки дар бораи эмгузаронии BCG як тадқиқот гузаронида шуда буд, ки дар он воқеан озмоиши
назоратшаванда бо плацебо барои санҷиши самаранокии BCG анҷом дода шуда буд, ки дар соҳаи эмкунӣ хеле кам рух медиҳад.
Ин дар Ҳиндустон буд, ки онҳо қисми зиёди аҳолиро эм карданд ва қисми зиёди дигарро бе эм гузоштанд.
Ва натиҷа воқеан он буд, ки дар байни аҳолии эмшуда сироятҳои сил бо BCG нисбат ба аҳолии эмнашуда бештар буданд.
Пас он дар маҷаллаи The Lancet таҳти унвони «Хабарҳои бад аз Ҳиндустон» васеъ нашр шуд.
Ва ман бовар дорам, ки пас аз ин нашр боз 13 сол гузашт, то педиатрҳои олмонӣ омода шуданд, ки ин эмгузариро қатъ кунанд.
Ва духтари аввалини ман ҳанӯз бояд ӯро мегирифт.
Дар вақти дуюм ман бештар интиқодӣ шуда будам, аз ин рӯ пурсидам: эмгузаронии BCG чӣ мешавад?
Он хеле бо эътироз ҷавоб дод: «Не, мо инро муддати тӯлонӣ накардаем.»
Хуб. Биёед як қадам ба қафо барем.
Садсолаҳо бемориҳо ва сироятҳо ҳамчун сояе инсониятро таъқиб мекарданд.
Эпидемияҳо буданд: чума, холера ва сил сабабҳои асосии марг буданд.
Сипас, дар аввали асри бистум, ин бемориҳо ногаҳон ба таври шадид коҳиш ёфтанд.
Ва имрӯз рондани мошин хатарноктар аст нисбат ба, масалан, гирифтор шудан ба меаслес ё ҳатто тетануси даҳшатнок.
Аммо тарси бемориҳои сироятӣ ҳанӯз ҳам кам нашудааст, чун мо дар давраи пандемияи коронавирус дидем.
Шояд метавонед ба мо бигӯед, ки чаро чунин аст?
Хуб, мушкилот дар он аст, ки бемориҳои сироятӣ, ки аксари мардум намефаҳманд, метавонанд бениҳоят
фоидаовар бошанд ва фоидаҳои ғайриоддӣ ба даст оранд.
Дар бемориҳои сироятӣ ҳамеша ченкунии антителаҳо ва санҷишҳои лабораторӣ ҷорӣ мешаванд ва
ҳоло доруҳои зиддивирусӣ низ истифода мешаванд.
Ва ҳамин мавзӯъ буд, ки аслан маро ба саҳна овард.
Дар он замон мушкили СПИД ба далели табобати аз ҳад зиёд хеле хатарнок менамуд.
Дар асл, он замон он танҳо як фалокати ACT буд.
Ин доруи зидди вирусӣ буд, ки ба ҷои худи мушкили СПИД бо дозаи аз ҳад зиёд ба бозор ворид шуд.
Дар асл ин танҳо ба сабаби доираҳои хурд буд.
Аммо масъалаи СПИД, чунон ки ман гуфтам, асосан як фоҷеаи ACT буд.
Ва азбаски дигар чунин нест, вазъ ором шудааст.
Аммо CDC, мақомоти назорати бемориҳо, он вақт бемориҳо тамом шуданд.
Ва СПИД, ба таври рамзӣ гӯем, хатти наҷот буд.
Пас аз полиомиелит ва вабои хурд, дигар ҳеҷ чизе барои нигаронӣ намонд.
Сипас «пневмонияи легионерҳо» пайдо шуд, ки онро низ ба як эпидемияе табдил доданд, ки дар асл чунин набуд.
Ин танҳо як гурӯҳ легионерҳои пир ва нисбатан носолим буданд, ки ҷамъ омада, ҷашн мегирифтанд, бисёр нӯшида ва тамоку мекашиданд.
Ва баъд аз он чанд нафари онҳо пневмония гирифтор шуданд.
Аммо сипас CDC омад ва бактерияи то ҳол номаълумро кашф кард, онро мантиқан «Legionella pneumophila» номид ва онро ҳамчун
патогени бемории легионерҳо муайян кард, гарчанде ки сабаби воқеӣ танҳо заиф шудани низоми масуниятии гирифторон буд.
Ва ин одатан мушкили бемориҳои сироятӣ аст: то даме ки системаи масунияти мо дуруст кор кунад,
онҳо воқеан наметавонанд ба мо зарар расонанд.
Ва вақте ки он заиф мешавад, чизе монанди ин метавонад рӯй диҳад.
Пас шумо метавонед сироят гиред.
Ва дар мавриди СПИД, бахусус, агар маводи мухаддирро сӯистифода баред, метавонед ба он чизе
гиред, ки онро сироятҳои имкониятҷӯ меноманд.
Ин бемориҳоест, ки шумо танҳо вақте мегиред, ки системаи масуниятатон ба поёнтарин сатҳ расида бошад.
Бале, ман мехоҳам ба ин чизе илова кунам.
Мушкилот дар он аст, ки эпидемияҳои асосӣ аз сабаби патогенҳое ба вуҷуд омаданд, ки метавонистанд хеле осон паҳн шаванд.
Принсипӣ, барои ин кор танҳо ду роҳ вуҷуд дошт: бо об ё бо ҳаво.
Ин маънои онро дорад, ки дар ҳолати интиқоли ҳавоӣ он тавассути сулф ва атса задан аз шахс ба шахс мегузарад.
Вақте ки вабо ҳукмфармо буд, беморон ба дигарон сулф мекарданд ва бактерияҳо тавассути ҳаво ба онҳо паҳн мешуданд.
Механизмҳо ва роҳҳои аксари бемориҳои воқеан муҳими сироятӣ ҳоло маълуманд.
Фаҳмида мешавад, ки об бояд табобат карда шавад, ва аз ин сабаб холера дигар вуҷуд надорад. Холера дигар вуҷуд надорад.
Маълум аст, ки агар касе сулф занад ва ба вабо гирифтор бошад, пас шахсе, ки ба ӯ сулф задаанд, бояд антибиотикҳо гирад.
Ҳоло дигар чума вуҷуд надорад, зеро мо медонем, ки чума чӣ гуна паҳн мешавад, яъне тавассути мушҳо ва
пашшаҳо, ва дар ҷое ки мушҳо нестанд, чума низ вуҷуд надорад.
Ҳар ҷо ки чума ва антибиотикҳо бошанд, чума интиқол намеёбад.
Аммо ин маънои онро дорад, ки азбаски усулҳо маълуманд, медонанд, ки чӣ гуна чизеро пешгирӣ кунанд.
Ва ин пешгирӣ ҳамеша эмгузариро дар бар намегирад, балки танҳо дар ҳолатҳои хеле кам.
Ман мехоҳам як чизро равшан кунам:
Ин дуруст нест, ки азбаски тетанус дар ин ҷо хеле кам шудааст, масалан, он хатарнок нест.
Тетанус имрӯз ҳамон қадар хатарнок аст, ки 100 сол пеш буд.
Ҳамин қадар хатарнок. Ва вақте ки он рух медиҳад, одамон дар хатар қарор мегиранд.
Пас, ҳоло ман ба мавзӯи хеле муҳим, яъне эмгузаронӣ мерасам. Чаро мо бояд ин қадар бозбинӣ мекардем?
Зеро ман худам дарк кардам, ки се сутун, ки тавсияи эмгузаронӣ бояд бар онҳо асос ёбад – пеш аз он ки
тавсияи эмгузаронӣ дода шавад – инҳоянд: аввалан, зарурат.
Воқеан кай эмгузаронӣ зарур аст? Вақте ки беморӣ воқеан барои ҳаёт хатарнок аст.
Агар беморӣ барои ҳаёт хатарнок набошад, эҳтиёҷ ба эмгузаронӣ нест. Ва он гоҳ шумо бояд онро танҳо гузоред.
Яке аз сутунҳо набояд гум шавад. Сутуни дуюм самаранокӣ аст.
Самаранокӣ маънои онро дорад, ки шумораи шахсони вазнин бемор ва фавтидагон бояд ба таври назаррас коҳиш дода шавад.
Ҳоло тасаввур кунед, ки мо як сирояте дорем, ки ҳеҷ маргеро ба бор намеорад.
Ё он қадар кам, ки ҳеҷ гуна коҳиш ба даст намеояд.
Масалан – оғоша намунаи хеле хуб аст, ба ҳар ҳол – одамоне, ки дар гузашта аз оғоша мурданд, ба ҳамон
сабабҳое мурданд, ки одамоне, ки аз грипп фавтидаанд.
Онҳо бо бактерияҳо сироят шуда буданд. Ин суперинфексияи бактериявӣ буд, ки одамонро кушт.
Аммо ин суперинфекцияи бактериявӣ имрӯз хеле самаранок табобат карда мешавад.
Ва аз ҳамин сабаб, дар принсип, дар байни онҳое, ки хизматрасонии тиббии хуб доранд ва шахсони солим бо системаи
масунияти муқаррарӣ, аз касалии корьс ҳеҷ кас намемирад.
Аз ин сабаб, имконнопазир аст, ки манфиатҳоро чен кард.
Ва дар ҷое ки манфиат нест, танҳо хатар вуҷуд дорад.
Ва ҳамеша хатар вуҷуд дорад, вақте ки шумо эм мегузаронед. Ҳамеша.
Зеро, чунон ки Клаус гуфт, ин ваксинҳо як моддаи ягона нестанд, балки ҳамеша як коктейли моддаҳо мебошанд ва ин
коктейл ҳамеша моддаҳои эҳтимолан хатарнокро дар бар мегирад.
Ва ҳар касе, ки инро рад мекунад, дар принсип бояд фавран ғайриқонунӣ эълон карда шавад .
Вай иҷозат надорад маслиҳат диҳад ё тавсияҳои эмгузариро пешниҳод кунад.
Зеро агар манфиате набошад, ва ман мегӯям, агар манфиат баробар ба сифр бошад, дар мавриди коронавирус, тавре ки
мо имрӯз медонем ва тасдиқ шудааст, хатари марг барои шахсони то 65-сола амалан сифр аст. Амалан сифр.
Агар манфиат баробар ба сифр бошад, пас ҳар як хатар, новобаста аз он ки он яке дар як миллион аст ё
яке дар як триллион, тақсим бар сифр беохир мешавад.
Ман тайӣ ҳастам. Бале, ман инро дар мактаб омӯхтам.
Ҳар чизе, ки ба сифр тақсим карда шавад, беохир аст.
Пас нисбати хавф ба манфиат беохир аст. Ва ин қабили қабул нест.
Пас. Самаранокӣ бояд исбот карда шавад, ва, тавре Клаус гуфт ва мо низ дар китоб шарҳ додем, самаранокӣ танҳо
дар сурате исбот мешавад, ки шумо рақамҳои фавтидагонро бо ваксина ва бидуни он дошта бошед.
Ва ин рақамҳо барои ҳеҷ гуна эмгузаронӣ дар ҷаҳон вуҷуд надоранд – барои ҳеҷ кадоме.
Ҳоло биёед ба масъалаи пропорционалият баргардем.
Дар ин ҷо тетанус вуҷуд надорад. Аммо метавонам ба шумо бигӯям, ки дар ҷаҳони сеюм, дар
Африқо ва дар Таиланд тетанус вуҷуд дорад.
Ва ман дар Таиланд дар клиникаи ваксинаи зидди тетанус будам ва дидам, ки одамон аз тетанус ба таври фоҷиабор мемурданд.
Дуюми беморие, ки эҳтимолан аз эмгузаронӣ манфиат мебарад, бемории сагмастӣ мебошад.
Ва ман инро мегӯям, зеро бояд равшан бошад, ки ӯ ва ман ва ҳамсарам дар ин ҷо ҳамчун мухолифони эмгузаронӣ нестем.
Мо зидди эмгузаронӣ нестем, аммо мегӯем, ки эмгузаронӣ воқеан замоне маъно дорад, ки ба он ниёз бошад, зеро сатҳи
ҳассосият ва фавтиш бениҳоят баланд аст – дар тетанус зиёда аз 50 фоиз, яъне ҳар дуюми шахсе, ки тетанус дорад, мемирад.
Бемории бешӯрагӣ имрӯз амалан 100 фоиз марговар аст. Ин маънои онро дорад, ки ҳар касе, ки ба ин беморӣ
гирифтор мешавад, агар ягон чора андешида нашавад, хоҳад мурд ва ҳеҷ табобате вуҷуд надорад.
Ваксина дар асл дар ин ҷо барои ҳарду дастрас аст. Ва ин ваксина самаранок аст.
Ва ҳамин чизест, ки мо дар китоби худ нақл ва шарҳ медиҳем.
То ки барои ҳама равшан бошад, кай эмгузаронӣ тавсия мешавад – ҳа.
Ва на танҳо ҳа, балки мо онро аз тамоми қалб тавсия медиҳем, зеро он метавонад ҷони одамонро наҷот диҳад – ва, ба ҳар ҳол, бояд.
Агар духтур намедонад, ки бар зидди тетанус эмгузаронӣ кардан мумкин аст ва, пеш аз ҳама, чӣ гуна онро бояд анҷом дод.
Ва дар ин ҷо, тавре ки дар китоб шарҳ дода шудааст, на танҳо эмгузаронӣ ҳаст, ки дар ин ҷо бо ваксинае анҷом
дода мешавад, ки ташаккули антителаҳоро стимул мекунад.
Ҳамчунин чизе ҳаст, ки онро эмгузаронии ғайрифаъол меноманд. Ин маънои ворид кардани антителоҳои
омодашуда аз шахсонеро дорад, ки эм гирифтаанд.
Ва ин антителаҳо барои тетанус ва бемории сагмагӣ дастрасанд. Ва онҳо кор мекунанд, воқеан кор мекунанд!
Ва дар асл онҳо ҳеҷ гуна таъсири ҷиддии манфӣ надоранд, зеро онҳо пок ҳастанд.
Онҳо антителоҳои пок ҳастанд, ягон иловаот вуҷуд надорад.
Пас, ман воқеан мехостам равшан кунам, ки ман зидди эмгузаронӣ нестам, балки нисбати хавф ва манфиат бояд дуруст бошад.
Шумо ҳафт боби китоби худро ба мавзӯи эмгузаронӣ, ки одатан ҳамчун бузургтарин дастовард ва пурқувваттарин
силоҳ бар зидди сироятҳо ҳисоб мешавад, бахшидаед.
Шумо аллакай ба ин масъала ишора кардаед. Ва онҳое, ки ҷонибдори эмгузаронӣ ҳастанд, мегӯянд, ки
ҳамаи бемориҳои сироятӣ дар ҳоли коҳишёбӣ ҳастанд.
Оё ин исбот нест, ки эмгузаронӣ самаранок аст?
Бале, ин нуқтаи муҳим аст, ки ман низ мехостам ба он ишора кунам.
Пас аз он ки ман мавзӯи эмгузариро омӯхтам, ба китоби ҷаноби Бухвальд рӯ ба рӯ шудам, ки унвони
оддӣ ва хотирмон «Эмгузаронӣ – тиҷорати тарс» дорад.
Ва Бухвальд дар ин ҷо кори хеле оддӣ ва хеле хотирмон анҷом додааст.
Ӯ ҳамаи маълумоти омориро, ки аз Идораи федералии омор оид ба бемориҳои сироятӣ дастрас буд, график кашид ва
сипас ҳамеша санаи эмгузарониро дар болои он қайд мекард.
Ва сипас барои ҳар як бемории сироятӣ хеле равшан шуд, ки коҳиши шадиди бемориҳои сироятӣ ҳамеша хеле
пеш аз ҷорӣ шудани эмгузаронии оммавӣ рух додааст.
Ин ба таври қавӣ нишон медиҳад, ки коҳиши бемориҳои сироятӣ на аз таъсири эмгузаронӣ, балки аз чораҳои дигар аст.
Ва ин танҳо ҳамон тарзи беҳтари зиндагиест, ки мо дар давраи пас аз ҷанг дорем.
Шумо инчунин метавонед хеле возеҳ бубинед, ки чӣ гуна сил дар солҳои ҷанг боло рафт ва поён рафт.
Пас ин ба он вобаста аст, ки мардум гурусна буданд, аз сармо меҷунбиданд ва дар шароити бад зиндагӣ
мекарданд, ки ин ба паҳншавии бемориҳои сироятӣ мусоидат мекард.
Шароити зиндагӣ ҳалкунанда буданд, шароити зиндагӣ.
Бале.
Ва саноати дорусозӣ баръаксро мегӯяд. Он мегӯяд, ки мо ин вазъи мусоидро дорем, зеро мо эмгузаронӣ мекунем.
Аммо маълумоти оморӣ инро возеҳ рад мекунад ва бинобар ин ин баҳс, ки ҳамеша аз ҷониби дигар истифода мешавад,
гӯё зидди ваксинаҳо ё танқидгарони ваксинаҳо антисоциалӣ ва «free riders» ҳастанд, дар асл беасос аст.
Аввалан, мо ҳоло бо эмгузаронии зидди коронавирус дидем, ки ҳеҷ гуна ҳифозат барои дигарон вуҷуд надошт, бинобар
ин ин шиор, ки ҳамеша такрор мешуд, комилан беасос аст.
Ҳадафи эмгузаронӣ истеҳсоли антителоҳо мебошад.
Ин бояд исбот кунад, ки эмгузаронӣ самара додааст.
Ин чизест, ки мардум мегӯянд.
Бале, оё ин воқеан нуқтаи ҳалкунанда дар ҳимояи масуният аст?
Не, албатта, соддаандешона аст, ки гӯем ҳама чиз бар асоси антителаҳо аст.
Антибодҳо чистанд? Онҳо чӣ гуна кор мекунанд? Ва системаи масуният дар маҷмӯъ чӣ гуна кор мекунад?
Ҳеҷ кас намедонад, зеро он қариб ҳеҷ гоҳ дар тиб таълим дода намешавад.
Духтурон бидуни азхуд кардани донишҳои асосии иммунология духтур мешаванд.
Азбаски ман ин фанро аз А то Я беш аз 20 сол таълим медодам, донишҷӯён дар Майнц воқеан бояд бисёр чизҳоро медонистанд,
вагарна онҳо имтиҳонро намегузаштанд. Онҳо инро низ медонистанд.
Не, шохаҳо ва сутунҳои гуногуни низоми масуният вуҷуд доранд ва мо ҳамаи онҳоро шарҳ додаем.
Онҳо зиёд нестанд, аммо шумо бояд онҳоро донед.
Ин антителоҳоянд ва сипас ҳуҷайраҳо, лимфоцитҳо .
Ва тақрибан гӯем, антителаҳо метавонанд танҳо бар зидди токсинҳо самаранок бошанд, зеро токсинҳо хурданд ва
антителаҳо низ хурданд, ва антителаҳо метавонанд ҳангоми ҳузур доштани токсинҳо онҳоро боздоранд.
Яъне, токсинҳое, ки дар хун ҳастанд, зеро антителаҳо асосан дар хун қарор доранд.
Аз ин рӯ, он танҳо дар сурате кор мекунад, ки заҳр тавассути хун интиқол дода шавад.
Масалан, токсине, ки бактерияи тетанус истеҳсол мекунад.
Ва ҳамин ҷо антителоҳо метавонанд онҳоро дастгир карда, боздоранд, яъне метавонанд онҳоро қатъ карда, дигар пеш нараванд.
Дар акси ҳол, антителоҳо метавонанд вирусҳоро танҳо дар сурате боздоранд, ки дар хун ҳузур дошта бошанд.
Аммо аксари вирусҳо тавассути бинӣ, роҳҳои нафас ё рӯдаҳо ба бадан ворид мешаванд.
Ва аз ҳамин сабаб тавассути эмгузаронӣ ҳеҷ роҳе барои воқеан ҳифз кардани луобпардаи шуш,
бронхҳо, худи шуш ва инчунин роҳи ҳозима вуҷуд надорад.
Аз ин сабаб, чунон ки панҷ сол пеш гуфтам, дӯстони азиз, кӯшиш кардан барои эмкунӣ бар зидди патогени нафаскашӣ
комилан бефоида аст, зеро антителаҳо дар хун тавлид мешаванд ва онҳо дар тарафи нодурусти девор қарор доранд.
Шумо наметавонед онро боздоред, ва ҳоло мо медонем, ки ҳамин тавр аст.
Ки ин эмгузаронӣ ҳеҷ гоҳ наметавонад сироятро пешгирӣ кунад.
Бале. Ваксинаи сурхча, ки Ҷенс Шпан муаррифӣ кардааст, ҳоло боз баррасӣ мешавад.
Он ҷо низ ба назар мерасад, ки антителаҳо ба ҳимоят ба таври назаррас саҳм намегузоранд.
Бале, мо инро низ дар китоб зикр карда будем. Ин аллакай 50 сол аст, ки маълум аст.
Баъзе одамон ҳастанд, ки умуман наметавонанд антителаҳо истеҳсол кунанд. Ин як нуқсони генетикӣ аст.
Ва маълум буд, ки ин одамон мисли дигарон ба сурхча одатан гирифтор мешаванд ва ҳамеша мисли ҳама бе мушкил сиҳат мешаванд.
Онҳо намемиранд. Ва низ бештар бемор намешаванд. Ҳеҷ гоҳ.
Ва ин далел аст, нишонаи возеҳе, ки лимфоцитҳо, яъне ҳуҷайраҳои сафеди хун, барои нест кардани сироятҳои вирусӣ масъуланд.
Бале, ва ин ҳуҷайраҳои сафеди хун чен карда намешаванд. Мефаҳмед? Ба хотири эмгузаронӣ.
Зеро ин хеле душвор аст ва, ба ғайр аз ин, ҳеҷ фоидае нахоҳад дошт, зеро онҳо ҳамеша
ҳастанд. Ин чизи дигарист, ки мо ба мардум мегӯем.
Дар мавриди вирусҳо, ин ҳуҷайраҳои сафеди хун барои ягон вирус масъул нестанд, балки онҳо як
навъи вирус ва тамоми оилаи онро ҳамзамон мешиносанд.
Ва ҳамин аст сабаби ҳифзи мо. Ҳар қадар ки дар кӯдакӣ бештар ба вирусҳои гуногун дучор шавем, ҳифзи мо васеътар мешавад.
Аз ин рӯ, ҳамаи ин гапҳои беҳуда дар бораи пешгирии бемориҳои вирусӣ дар кӯдакон бояд қатъ шаванд.
Ва чаро шумо фикр мекунед, ки ин эмгузаронии ҳатмӣ махсусан бар зидди корь ҷорӣ карда шуд?
Ман намедонам. Ман гумон мекунам, ки ин озмоиш буд, то бубинад, аҳолӣ ба эмгузаронии ҳатмӣ чӣ гуна вокуниш нишон медиҳад.
Зеро баъдтар низ дар бораи эмгузаронии ҳатмӣ алайҳи коронавирус муҳокима шуд.
Ин аллакай пешбинӣ шуда буд.
Ин эҳтимолан аллакай пешбинӣ шуда буд. Ин як навъ санҷиши пешакӣ бо талаботи эмгузаронии сурхча буд – ки ҳеҷ гоҳ зарур набуд.
Пас, чунон ки ман гуфтам ва чунон ки Сучарит аллакай гуфт, дар он вақт ҳеҷ марг аз касалии сурхча рух надода буд.
Нисбатҳои сироят низ ба таври худсарона паст буданд.
Пас чаро маҳз корь, аз ҳама чизҳо, ногаҳон ҳатмӣ карда шуд, воқеан тамоман равшан набуд. Ё ин ҳеҷ маънӣ надошт.
Бале, дар ин ҷиҳат ин қонун воқеан як голи худзании ҳақиқӣ аст, зеро дар ниҳоят
коршиносони нотавон ҳама гуна корҳоро анҷом медиҳанд...
Бубахшед, коршиносони ноком кистанд?
Касоне, ки худро коршиносон меноманд.
Не, не, не. Онҳо ба худ унвон намедиҳанд, онҳоро коршиносон меноманд ва таъин мекунанд, ҳа.
Дар паси ҳамаи ин як барнома вуҷуд дорад. Ва ин барнома дар асл тарҳрезӣ шудааст.
Нақшакашон дар ин кишвар нестанд; онҳо дар ғарб, дар ҷое дур қарор доранд.
Аммо ин нақшакашӣ аллакай 10 сол, 25 сол идома дорад — нақшакашӣ барои ин хуруҷи коронавирус.
Китоби Пол Шрайер воқеан бояд ҳатман хонда шавад. Барои ҳамаи рӯзноманигорон. Барои ҳама.
Ва инчунин барои сиёсатмадорони навталаб. Ҳамааш пешакӣ нақша шуда буд.
Ва комилан равшан аст, ки дар соли 2019 ин буҳрони коронавирус қариб пурра тарҳрезӣ шуда буд.
Дар октябри соли 2019 бозии симулятсионӣ баргузор шуд. Ва албатта, вирус онҷо буд.
Зеро вирус аз лаборатория сарчашма мегирад, тавре ки ҳоло медонем .
Ҳар касе, ки инро намедонад, бояд ҳатман дар китобхона банд карда шавад ва ба ӯ хониши ҳатмӣ таъин карда шавад.
Зеро ҳама чиз пешакӣ нақша карда шуда буд. Moderna аллакай дар соли 2019 дорои 100 000 доза ваксина буд.
Ва онҳо гуфтанд: «Дӯстон, соли оянда мо як миллиард банка хоҳем дошт. Мо метавонем ин корро анҷом диҳем.»
Паём ин буд, ки вирусе озод шудааст, ки зидди он инсоният ҳеҷ системаи масуниятӣ надорад.
Бале. Аммо ин беасос аст, не? Гӯё мо комилан дар ихтиёри патоген ҳастем.
Бале, аз ҳамин сабаб мо ниқоб мепӯшем ва масофаро нигоҳ медорем.
Инҳо ягона чизҳое буданд, ки метавонистанд моро муҳофизат кунанд – ки ин комилан беасос буд.
Мо дидем, ки масунияти асосӣ аъло буд.
Онҳо намедонистанд, ки масуният нисбат ба коронавирусҳо ҳамеша васеъаст. Зеро коронавирусҳо дар ҳама ҷо ҳастанд.
Ва вақте ки кӯдак ба боғчаи кӯдакон меравад, дар соли аввал ҳар чанд моҳ як бор бемор мешавад.
Инҳо асосан коронавирусҳо ҳастанд. Ва системаи масуният бо ҳар сироят такрор ба такрор
омӯхта мешавад ва торафт қавитар мегардад.
Ман дар амалияи худ пандемияи коронавирусро аз сар гузаронидам.
Ман ҳам мехостам онро таҷриба кунам, ва он бо санҷиш омад.
Ҳамин ки санҷиш дастрас шуд, паника сар зад.
Одамон бо нафаскашии сахт ба клиника ворид шуданд – аммо бо онҳо ҳеҷ мушкиле набуд.
Онҳо ба вируси коронавӣ мусбат ташхис шуданд ва ҳис мекарданд, ки нафас гирифта наметавонанд.
Ман танҳо бояд муддате бо онҳо дар ин бора сӯҳбат мекардам ва ба онҳо равшан мекардам, ки онҳо фазои кофии нафаскашӣ доранд.
Онҳо танҳо гипервентилятсия мекарданд. Ва сипас боз ором шуд.
Ҳамчунин бемороне буданд, ки натиҷаи санҷиши онҳо барои коронавирус мусбат буд.
Аммо ин аз ҷониби санҷиш пинҳон карда шуд.
Ва сипас ман ҷуръат кардам, ки бодиққаттар назар кунам, то бубинам, ки воқеан бо онҳо чӣ хатое
буд. Хуб, онҳо воқеан нафаскашии кӯтоҳ доштанд.
Яке пневмонияи хламидӣ дошт, дигаре эмболияи шуш дошт.
Сеюмӣ бемории попугайӣ дошт, ки ба кортизон ниёз дошт.
Сабабҳо хеле гуногун буданд. Аммо, ба таври рамзӣ, ҳамаи онҳо дар доираи санҷиши коронавирус яксон карда шуданд.
Хато ташхис шудааст.
Бале, ташхиси нодуруст. Он касе, ки пневмонияи хламидиявӣ дошт, бешубҳа аз кортизон хушҳол намешуд.
Дар ҳолати алвеолитаи аллергии экзогенӣ , кортизон табобати дуруст буд.
Аммо ташхиси дифференсиалӣ комилан нодида гирифта шудааст.
Бале, хеле хуб буд дидани он дар мусоҳиба бо пулмонолог , ки пешрафти бемориро тавсиф
кард ва баъд худаш низ ба он гирифтор шуд.
Ва хонум Майшбергер ба мо гуфт: «Шумо бисёр чизҳоро қурбон кардед ва сипас худатон онро ба
даст овардед. Дар бораи он ба мо нақл кунед.»
Ва сипас ӯ раванди классикии пневмококкии пневмонияро тавсиф кард ва ба хулосае омад, ки он чизе, ки ӯ аз сар гузаронида
буд, ҳолати хеле ғайриоддии пневмонияи коронавирусӣ буд.
Онҳо дар он замон он қадар нобино шуда буданд, ки танҳо ба ҳамин санҷиши коронавирус тамаркуз
карда, мегуфтанд, ки он ҳама чизро ҳал мекунад.
Грипп дар ҳамин давра нопадид шуд.
Дар асл он қариб пурра барҳам хӯрдааст, зеро ҳеҷ кас дигар барои грипп санҷиш намекунад.
Сипас ман ба духтури лабораториям занг задам ва аз ӯ пурсидам: «Ба ман бигӯ, оё ҳанӯз касе барои грипп санҷиш мегузаронад?»
Ӯ мегӯяд: «Не, танҳо ту баъзан.» Пас ин як тарафдории хеле возеҳи санҷиш аст .
Бе ин санҷиш мо беморӣеро пай набурдем. Ман инчунин аз чанд ҳамкорон пурсидам:
Ба ман бигӯ, оё ту фикр мекунӣ, ки агар мо санҷиш намекардем, чизеро пай мебурдем?
Профессор Аллерсбергер аз Австрия гуфт ва бо ман розӣ шуд: «Не, мо албатта ҳеҷ чизро пай набурдем.»
Аммо ҳамкоронам гуфтанд: «Бале, ту ҳамаи мурдаҳоро дидӣ.»
Ва он гоҳ ман комилан ноором шудам. «Оё дар амалияи шумо маргумирҳои зиёде буданд?»
Не, дар амалияи ман не, аммо оё шумо аксҳои Бергаморо дидаед?
Ҳамааш ба тасвирҳои Бергамо рабт дошт.
Ин тарсро паҳн карда, мардумро ба итоат водор кардааст.
Аммо ҳоло, масалан, Том Лаусен ба он ҷо рафта мурдагонро шумурд, зеро мурдагон воқеан он ҷо буданд.
Пас, ба назари шумо, сабаб чӣ буд? Чаро мардум мурданд?
Бале, ман – бо масъалаҳои СПИД ва табобати аз ҳад зиёд бедор шуда, ман табиатан фавран ҳайрон шудам –
онҳо беморони коронавирусро чӣ гуна табобат карданд?
Ва ман фавран он чизеро, ки меҷустам, ёфтам. Дар Чин беморонро бо кортизон, стероидҳо ва доруҳои зиддивирусӣ табобат мекарданд.
Он худашро исбот накард, дар болои он навишта шуда буд.
Вақте мешунавам, ки чизе худашро исбот накардааст, гӯшамро мекашам. Ин одатан маънои онро
дорад, ки он бештар зарар расонидааст, на фоида.
Ва ман инро ҳамчун як фурсат истифода кардам, то ба муҳаррири маҷаллаи тиббии олмонии мо нома нависам дар посух ба мақолае
бо унвони «Ҳанӯз барои коронавирус табобат вуҷуд надорад».
Ва сипас ман навиштам: Бо дарназардошти ин изҳорот, ман ҳайронам, ки гӯё кадом навъи маводи мухаддир
бидуни ягон санҷиш барои табобат истифода мешаванд.
Ва инҳо ҳама омодагиҳое буданд, ки то андозае ё хеле қавитар иммуносупрессивӣ буданд.
Ва дар ҳолате, ки тасвири клиникӣ ба грипп монанд бошад ё қисман грипп бошад, ман эҳтимолан ҳеҷ кадоме аз ин моддаҳоро намехоҳам,
зеро онҳо албатта раванди шифоёбиро суръат намебахшанд.
Ва онҳо воқеан номаро нашр карданд. Аммо матн бо вуҷуди ин идома ёфт.
Ва сипас таҳқиқоти Созмони ҷаҳонии тандурустӣ (WHO) оид ба 1 апрел нашр шуданд, ки дар
асл афзоиши назарраси фавтҳоро нишон доданд.
Ва ин ба хотири моддае буд, ки дар он мавҷуд буд — гидроксихлорохин, ки бешубҳа дар дозаҳои кам хеле муфид аст
ва инчунин метавонад дар табобати сироятҳои вирусӣ хеле самаранок бошад, зеро то андозае дарди узвҳоро сабук мекунад.
Аммо он доираи терапевтии хеле танг дорад ва дар он ҷо дар дозаҳои комилан марговар тавсия шуда буд – ки
боиси аритмияи дил, ҳатто фибриллятсияи вентрикулярӣ мешуд.
Албатта, ин нисбатан зуд мушоҳида шуд ва фавран қатъ карда шуд, то ки танҳо як қулла боқӣ монад – ба ибораи дигар,
график 14 рӯз пас аз оғози ин тадқиқотҳо амудӣ боло рафт.
Пас шумо метавонед прокурорҳоро ба он ҷо фиристед ва сабтҳои бемории онҳое, ки 1-уми апрел табобат шудаанд, талаб кунед.
Онҳо бешубҳа ҳар ҷое ки ин фавти иловагӣ рух медод, он чизеро, ки меҷустанд, меёфтанд.
Инҳо Лондон, Париж, шаҳрҳои калон, пойтахтҳои асосӣ, ки дар онҳо беморхонаҳои донишгоҳии калон ҷойгир буданд, ва Мадрид буданд.
Ва ҳа, Ню-Йорк ҳам, аммо он ба Аврупо мувофиқ набуд.
Аммо, албатта, ин дар таҳқиқоти Созмони ҷаҳонии тандурустӣ анҷом дода шудааст ва, албатта, дар Зеландияи Нав ва Австралия низ.
Аммо ин фавти зиёдатӣ табиатан тарсро паҳн кардааст.
Ҳеҷ кас бовар надорад, ки беморон дар натиҷаи табобат мефавтанд; албатта, онҳо бовар доранд,
ки онҳо дар натиҷаи ин бемории вазнин мефавтанд.
Ва ҳамин аст, ки коронавирус ногаҳон обрӯи даҳ маротиба хатарноктар аз гриппро пайдо кард.
Бале. Бале, мо дар Kla.TV барномаи хеле ҷолибе дар ин бора дорем ки дар он шумо метавонед ин одамонеро бубинед, ки, масалан, дар
Италия табобат шуда, терапияи комилан нодуруст гирифта, ба таври оммавӣ фавтиданд ва
қариб ҳеҷ кас зинда аз беморхона берун наомад .
Бале, ва сипас мушкили тавсияҳои эпидемиологии гигиена ба миён омад, ки беморонро беҳтар аст интубатсия кунанд .
Ва ремдесивир.
Ва ремдесивир, доруе, ки хеле заҳролуд ва зидди вирусӣ аст ва, ба назар мерасад, дар Бергамо бо
иҷозатнома истеҳсол мешавад – чун Том Лаусен кашф кард.
Пас масофаҳо аз истеҳсолкунанда то хонаи парасторӣ кӯтоҳ буданд.
Пас, эҳтимолан ҳамаи беморон дар он ҷо бо ремдесивир пурра таъмин буданд.
нагуфтан, ки кушта шудааст...
Дар ҳар сурат, ин ба сиҳатшавӣ мусоид набуд.
Ғайр аз SARS-CoV-2, ки аллакай ба таври васеъ баррасӣ шудааст ва бисёре аз тамошобинони мо бо он аллакай ошно ҳастанд.
Аммо бемориҳои дигаре ҳастанд, ки ташхиси онҳо чандон возеҳ нест.
Шумо менависед... Дар китоби шумо боби хубе дар бораи гепатити С ҳаст. Оё метавонед дар ин бора каме бештар бигӯед?
Бале, гепатити C, метавон гуфт, ки ба ВИЧ часпидааст.
Ман бояд кӯтоҳ шарҳ диҳам, ки таҷрибаи ҳайвонотӣ чӣ гуна гузашт.
Гепатити ғайри A ва ғайри B вуҷуд дошт, ки он гепатити пас аз интиқоли хун буд ва дар асл
сирояткунанда набуд, аммо пас аз интиқоли хун ба амал меомад.
Пас ин низ метавонад таъсири иммунологӣ бошад, ки ба ҳамин сабаб беморон муваққатан зард шуданд.
Аммо вирусологҳо кор мекарданд ва фикр мекарданд, ки ин метавонад вирусе бошад, ки ҳанӯз кашф нашудааст.
Сипас онҳо бо ворид кардани хуни беморони гепатити ғайри A/ғайри B ба маймунҳо ва нигоҳ доштани як
ҳайвони назоратӣ дар ҳуҷраи ҷудогона онро ҷустуҷӯ карданд.
Ин таҷҳизоти таҷрибавӣ буд. Пас, дар асл, онҳо бояд ба ҳамон теъдоди маймунҳо хуни инсони солимро ворид
мекарданд, то ин таъсироти иммунологиро истисно кунанд.
Хуб, ин маймунҳои инфузшуда бемор нашуданд.
Онҳо муваққатан ферментҳои ҷигариашон каме баланд шуда буданд ва сипас қатл карда шуданд.
Ва ҷигар низ хуб буд, онҳо ҳеҷ чиз наёфтанд.
Аммо сипас ин усулҳои ПЦР бо ҳалли баланд ба бозор ворид шуданд ва бо онҳо фрагментҳое пайдо карданд, ки ба коди генетикии
ҳайвони санҷишӣ мансуб намешуданд, ва хулоса карданд, ки ин метавонад вирусе бошад, ки ҳайвонот онро дар худ нигоҳ медоштанд.
Ва сипас бар зидди он антитело, яъне антителои HCV, таҳия шуд.
Ва сипас он ба фурӯш бароварда шуд. Тасодуфан императори Чин ба гепатит гирифтор буд, аз ин рӯ он таблиғ ва фурӯхта шуд.
Онҳо антигенро сохтанд. Пас онҳо ин пораҳои генро ҳамчун шаблон барои сафеда, барои нақшаи антиген гирифтанд.
Ва онҳо антигенро барои барангехтани антителаҳо дар дигар ҳайвонот истифода карданд.
Ва сипас онҳо санҷишеро таҳия карданд, то ин антителоҳоро дар инсонҳо ошкор кунанд. Ин ҳамин санҷиши ошкорсозии антителоҳост.
Аммо муайянкунии антитело ба блоки сохтмонӣ равона шудааст, ки мувофиқи нақшаи тахминӣ сохта шудааст.
Ва сипас онҳо бо ин озмоиш давр зада, одамонро тафтиш карданд, то бубинанд, ки кӣ зидди он антитело дорад.
Ва ҳар касе, ки онро дорад, ба гепатит С гирифтор аст. Ин таъриф буд, не?
Ҳатто агар онҳо ягон нишонаҳои клиникӣ, масалан зардшавӣ, нишон надиҳанд?
Бале, мо аллакай ин давраи инкубационӣ бо СПИД доштем, ки дар он беморони солим низ
буданд, ки барои антитело мусбат санҷида шуданд.
Ба онҳо гуфтанд, ки шумо пас аз як сол хоҳед мурд – сипас давраи инкубация каме дарозтар шуд, баъд он даҳ сол шуд – бо гепатит С
онҳо умуман намемурданд, сипас он 30 сол шуд – сипас мегуфтанд, ки шумо ба саратани ҷигар ё циррози ҷигар гирифтор мешавед.
Ва барои он ки шумо онро нагиред, бояд ҳоло терапияи зиддивирусии моро оғоз кунед, ки дар ҳоли
ҳозир як бастааш 10 000 фунт стерлинг арзиш дорад.
Ва ҳамин тавр кор мекунад. Онҳо бемор нестанд ва дар натиҷаи табобат боз бемор намешаванд, зеро
дозаш дигар он қадар баланд нест, ки қаблан буд.
Гепатит С қаблан бо интерферон ва дозаҳои баланди рибаварин табобат мешуд.
Одамон як сол пурра хаста ва бемор буданд, анемияи шадид гирифтор шуданд ва сипас маҷбур шуданд аз он сиҳат
шаванд, бинобар ин равшан шуд, ки бояд чизе тағйир ёбад, ҳадди ақал то табобатро камзахртар кунад.
Аммо дар асл ҳамеша сабаби хубе будааст, ки мушкилоти ҷигарро бо дору табобат накунанд,
зеро он ба ҳар сурат барои ҷигар заҳрнок аст.
Ва имрӯзҳо мардум ҳайрон мешаванд – ман ахиран дар як симпозиуми дигари ҷигар будам – ки чаро шумораи карциномаҳои
ҳуҷайраҳои ҷигар бо вуҷуди коҳиши самараноки бориши вируси кам намешавад. Дар асл, ба назар мерасад, ки он каме меафзояд.
Ҷавоби оддӣ ин аст, ки яке ба дигаре ҳеҷ рабте надорад.
Ҳамаи нашъамандон ба гепатит С мусбатанд, аммо сабаби онҳо гуногун аст.
Онҳо маводи мухаддир доранд, ки барои ҷигар заҳрнок аст. Мисли мастхӯрҳо.
Агар шумо инро дар конфронси ҷигар бигӯед, ин маънои онро дорад, ки спирт ҳамчун як кофактори хеле
муҳим аст. Пас он бидуни спирт низ кор намекунад.
Ҳақиқатан чунин аст, ки беморони HCV-мусбат, ки мушкилот доранд, одатан тасодуфан маълум мешавад, ки онҳо алкоҳолик ҳастанд.
Бале. Пас он боз ба терапия манфиатеро нисбат медиҳад, ки умуман исбот кардан ғайриимкон аст.
Ва зарарро намебинад.
Ва зарарро намебинад, ҳа. Китоби шумо ба таври васеъ ба хатарҳои эҳсосшуда ва воқеӣ машғул мешавад.
Пас шумо он ҷо аксар вақт муқоисаҳо мекунед; шумо ин се сутунро зикр кардед.
Умуман, ин интихоби тарзи ҳаёт аст. Шумо аз алкоголикҳо ёд кардед, аммо дигар чизҳо, ки хеле васеъ паҳн шудаанд,
мисли фарбеҳӣ ва тамокукашӣ, аз ҷиҳати оморӣ дар ҳоли ҳозир нисбат ба ҳар гуна бемории сироятӣ хеле муҳимтаранд.
Онҳо дар он ҷо рӯйхат менависанд ва бемориҳои сироятӣ дар байни сабабҳои марг танҳо дар зинаи панҷум қарор доранд.
Пас чаро муассисаҳое мисли Институти Роберт Кох фаҳмо намедиҳанд, ки мардум аз нигоҳ доштани
саломатии худ ва ташвиқи он хеле бештар манфиат мебинанд?
Ва ба ҷои ин онҳо санҷишҳо ва эмгузариҳоро, ки дар поёни таҳлили хавф ва манфиат қарор доранд, пеш мебаранд.
Оё ҳоло метавонам тезиси худро дар бораи синфи ҳукмрон ва ғуломӣ пешниҳод кунам?
Ҳамаи ҷомеаи мо бар капитализм бунёд ёфтааст... Бале, ин ҷомеаест, ки бар капитализм бунёд ёфтааст.
Ва ман чизе аз Райнер Маусфельд хондам, ки барои ман бениҳоят таъсирбахш буд.
Райнер Маусфельд, таърихнигори бузурги мо (дар асл: равоншинос) аз Кил, навиштааст:
Капитализм ва демократия бо ҳамдигар мувофиқат намекунанд.
Зеро капитализм боис мешавад, ки одамон чизҳоро аз дигарон бигиранд.
Онҳо, дар асл, мехоҳанд ҳаваси худро қонеъ кунанд.
Ва тамаъҷӯӣ, хислати инсонӣ, ки фишорашро душвор аст, сарватмандонро водор месозад, ки боз ҳам сарватмандтар шаванд.
Ва барои ин онҳо бояд аз фақирон бештар ва бештар чизҳоро бигиранд.
Ва мо ба нуқтае расидем, ки онҳо ҳоло маҷбур шудаанд ҳама чизро аз тамоми ҷаҳон бигиранд, то
мавқеи худро ҳамчун ҳокимони ҷаҳон нигоҳ доранд.
Ва он чи онҳо мекунанд, ин аст, ки инсонияти моро, қобилиятҳои моро ҳамчун инсонҳо аз мо
мегиранд ва моро барои захираҳои худ пардохт мекунанд.
Дар ин ҳолат, ваксинҳо, доруҳое, ки марги худи моро муайян мекунанд. Ин фикри воқеан девонавор аст.
Ман ҳоло бояд инро аз дилам берун кунам, зеро тавассути омӯзиши китобҳои гуногун оид ба
таърих, сиёсат ва иқтисод ба ин дарк расидам.
Ва бо ҳамае, ки ман дар ин соҳа дар тӯли солҳо бо онҳо сӯҳбат кардаам, ба назар хеле, хеле эҳтимол меравад, ки қудратҳои ҳоким
– ва онҳо дар Олмон нестанд, балки дар Ғарб қарор доранд – соҳаи маро, яъне бемориҳои сироятиро, ҳамчун як абзори
беназир, нав, пурқудрат ва аз ҳама пурқудрат дар ҷаҳон барои мустаҳкам кардани ҳокимияти худ кашф кардаанд.
Зеро бо инҳо онҳо донишмандону коршиносони худро доранд ва ҳоло Созмони ҷаҳонии тандурустиро низ доранд. Ҳамааш дар як ҷо аст.
Ва ҳоло Созмони ҷаҳонии тандурустӣ аз ҷониби мардуми Олмон ва Аврупо бо қудрат таъмин шудааст, қудрат барои
ҳар коре, ки хоҳанд. Ва ҳамин корро ҳоло анҷом медиҳанд.
Онҳо метавонанд ҳар вақт пандемияро эълон кунанд ва бо ин метавонанд – ба ихтиёри худ –
чораҳоеро фармон диҳанд, ки бояд риоя шаванд.
Агар шумо ин корро накунед, қонун ҷазо медиҳад, ҷазо, бадтарин ҷазо.
Ва ин асбоб аз нодонӣ ё набудани дониши мардум истифода мебарад, зеро дониш қувват аст, дар
ҳоле ки нодонӣ ё набудани дониш беқувватӣ аст.
Одамон беқудрат ҳастанд, зеро онҳо сироятҳоро намефаҳманд ё ба қадри кофӣ намефаҳманд. Ва онҳо наметавонанд дурӯғҳоро бинанд.
Ва онҳо инчунин намебинанд, ки дар ин дурӯғҳо бадтарин дурӯғи ҳама давру замон — дурӯғ
дар бораи ваксинаҳои генӣ — пинҳон шудааст.
Бале, ман дигар бисёр чиз намегӯям, аммо мегӯям, ки яке аз ҳадафҳои асосии ин мусоҳиба ҷалби таваҷҷӯҳи ҳамаи ҳамбашари
азизам аст ба он, ки мо дар ин китоб воқеан ин мавзӯъро ба тавре баррасӣ кардаем, ки ҳамаи мавзӯъҳо ба тарзе
пешниҳод шудаанд, ки ҳар кас бо IQ-и муқаррарӣ метавонад фаҳмад. Ҳамааш хеле содда навишта шудааст.
Онҳо кори аъло анҷом доданд.
Ва мо ба худ гуфтем, агар як боби ин китоб бояд барои ҳамаи рӯзноманигорон, ҳамаи духтурон ва ҳамаи ҳуқуқшиносон ҳатман хонда
шавад – ман ҳоло сиёсатмадоронро берун мегузорам, ин эҳтимолан бефоида аст – пас ҳамин боб аст, ки ҳамагӣ ҳашт
саҳифа дарозӣ дорад ва дар бораи эмкунии асосёфта бар генҳост – бузургтарин хатар ба башарият дар тамоми таърих.
Ва сипас ман бо ҷаноби Копп сӯҳбат кардам ва ӯ фавран гуфт: «ҳа», ин боби «ваксинаҳои бар асоси ген» метавонад алоҳида
дар вебсайт барои зеркашии ройгон пешниҳод шавад барои ҳар касе дар ҷаҳон, ки метавонад забони олмонӣ бихонад.
Ва ҳамин тавр рӯй дод. Пас, аллакай ду рӯз аст, ки шумо имкони ройгон хондани ин бобро доред. Шумо ҳеҷ пуле намедиҳед;
ягона чизе, ки бояд сармоягузорӣ кунед, як соат вақти хониш аст.
Ва барои ҳашт саҳифа ба шумо бештар аз як соат лозим намешавад. Ин ҳамин қадар оддӣ аст.
Ин ба шумо, эҳтимол, имконияти беназире медиҳад, ки бархезед ва худатон ва наздиконатонро ҳимоят кунед.
Зеро шумо танҳо бояд бо як овоз «не» гӯед ва ба сиёсатмадорон манъ кунед, ки ба Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ин ваколат диҳанд!
Ва агар онҳо ин корро кунанд, боз ҳам бигӯед «не» ва бигӯед, ки мо ин корро намекунем.
Бубинед, шумо чӣ гуна миллионҳо нафари моро ҷазо медиҳед. Зеро онҳо низ наметавонанд ин корро кунанд.
Ва ман низ маънои тамоми ин китобро дарк кардам, ки ҳадафаш табдил додани онҳое аст, ки қобилияти қабули қарорҳои худро аз
даст додаанд, ба шаҳрвандони масъул, то онҳо ҳадди ақал дар маҷмӯъ фаҳманд, ки бемориҳои сироятӣ чистанд, чораҳои
муқобила чистанд, чӣ гуна бояд онҳоро мувозинат кард ва пеш аз ҳама чӣ гуна муносибати дурустро барқарор кард.
Ман фикр кардам, ки дар китоби ӯ ин хеле хуб анҷом ёфтааст.
Ҳамчунин дар он ҷо гуфтан, ки илм ёрирасон дар қабули қарор аст.
Ин Худои нав нест. Ин дини ивазкунанда нест, ки қисман барои он эҷод шуда буд.
Ки он, ки худро коршинос меномад, метавонад эълон кунад, ки мардум бояд чӣ кор кунанд ва чӣ кор
накунанд, то нафаранд. Ва шумо мебинед, ки ин дуруст нест.
Аммо ман бояд такрор кунам он чизеро, ки шумо зикр кардед.
Дар ҳақиқат мо аз бемориҳои дилу рагҳо ва саратон мефавтем.
Ва бемориҳои сироятӣ дар асл дар омори фавт нақши чандон калон надоранд.
Ҳамеша баръакс паҳн карда мешавад, гӯё бемориҳои сироятӣ бузургтарин таҳдиди мост.
Ҳоло ба хотири коронавирус махсусан таъкид шудааст.
Аммо ҳар сол боз таъкид мешавад, ки маргумир аз грипп наздик аст – ҳамеша бояд 30 000 қурбонии гриппро мотам гирифт.
Агар бодиққаттар назар кунед, ҳеҷ кадоме аз инҳо умуман дуруст нест.
Дар асл, ин 30 000 ё 40 000 танҳо фарқи байни фавтиҳои тобистон ва фавтиҳои зимистон аст.
Ба ҳар сабабе, дар зимистон одамони бештар мефавтанд.
Ва ҳар он чи пас аз ин камкунӣ боқӣ мемонад, ба маргҳои грипп нисбат дода мешавад, то бори
дигар эмгузаронии зидди гриппро таблиғ кунанд.
Ва агар шумо ба Институти Роберт Кох назар афканед, то бубинед, воқеан чанд нафар аз грипп мефавтанд – ва грипп бемории
ҳисоботӣ аст, бинобар ин рақамҳо нисбатан боэътимоданд – шумо ба рақами се рақамӣ мерасед. Пас қариб ҳеҷ кас аз грипп намефавтад.
Пас, эълон шуд ва ҳар дафъа такрор мешавад: эм аз грипп гиред, зеро дар акси ҳол 30 000 нафар хоҳанд мурд.
Мо мегӯем, ки фақат марги муқаррарӣ ва марги пок воқеан ба грипп марбут аст, ки он тақрибан 300–400 нафар аст?
100 то 200 – дар як фасл. Бале.
Аммо бояд дарк кард, ки ин эмгузаронии грипп, ки самаранокии он бо чен кардани
антителаҳо муайян мешавад, дар ҳар сурат бемаънӣ аст.
Ин параметри ночиз қариб кам намешавад.
Бале, яъне, самаранокӣ гӯё тақрибан 50 фоиз аст, ки байни 40 ва 60 фоиз тағйир меёбад.
Фаромӯш кунед, дӯстони азиз. Ин ҳеҷ чиз нест.
Шумо наметавонед миллионҳо нафарро бо ваксинае, ки эҳтимолан хатарнок аст, эм кунед, то посухи
антителоҳоро 50 фоиз кам кунед. Оё шумо девона ҳастед?
Ман аксар вақт беморонеро мебинам, ки пас аз гирифтани эм зидди грипп худи грипп мегиранд.
Албатта.
Аммо ҳамин тавр ба назар мерасад, вақте ки ман ба ӯ мегӯям: «Шумо грипп доред.»
Не, доктор, ин ғайриимкон аст. Ман эм шудаам. Ин бояд чизе дигар бошад.
Бале. Пас, мо метавонем онро ба таври оддӣ ҷамъбаст кунем.
Дар китоби шумо навиштаед, ки сироятҳо метавонанд хатарнок бошанд. Аммо оё онҳо ҳоло маъмул нестанд?
Одатан не.
Одатан не. Ин танҳо тарсонидани қасданӣ аз ҷониби сиёсатмадорон ва ВАО аст.
Мегӯянд, ки ин барои сабабҳои капиталистӣ аст, аммо шояд сабабҳои дигар низ бошанд.
Илм дар асл як роҳнамо аст.
Шумо инро боз ба пеш меоред, ки мо бояд амиқтар ба асл ва моҳияти масъала расем.
Он мегӯяд, ки чӣ муҳим аст ва чӣ номуҳим аст.
Набояд танҳо ба якчанд далелҳои алоҳида таваҷҷӯҳ зоҳир кард ва дигаронро фаромӯш кард.
Ки шумо набояд аз муш кӯҳ созед ва баръакс.
Ва мардум бояд боз як бор тавонанд қарорҳои огоҳонаи худро қабул кунанд.
Дар охири ҳар боби воксингузорӣ онҳо ҳамеша ҳамагонро даъват мекунанд, ки худро бо маълумот таъмин кунанд ва
сипас қарори худро қабул намоянд, ва таъкид мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ маҷбур кардан набояд истифода шавад.
Зеро, чунон ки шумо мегӯед, он абзори онҳое аст, ки дар қудрат ҳастанд.
Оё пеш аз анҷом чизе дигар ҳаст, ки шумо мехоҳед ба тамошобинон бигӯед?
Ба ҷуз, албатта, тавсияи харидани китоби шумо.
Ин хеле хуб навишта шудааст, фаҳмиданаш воқеан осон аст.
Ман тавонистам онро дар тӯли чанд рӯз хеле хуб фаҳмам. Хондани он лаззатбахш буд.
Аммо ман бояд ростқавлона бигӯям, ки намехоҳам ин ба намоиши фурӯши китоб табдил ёбад, ҳа.
Мо ин китобро навишта накардем, то ки ҳарчи бештар одамон онро бихаранд.
Мо онро навиштем, то ки ҳарчи бештари одамон китобро бихонанд.
Чӣ гуна шумо ба китоб дастрасӣ пайдо мекунед, ба худи шумо вобаста аст. Шумо ҳатман набояд онро бихаред.
Аммо агар хоҳед китобро қарз гиред, масалан дар китобхонаҳо, бояд пурсед.
Ва мо бешубҳа умедворем, ки ин китоб низ ба баъзе касбҳо, масалан омӯзгорон, писанд хоҳад омад – омӯзгорон
дар ин кишвар хеле муҳиманд, онҳо бояд дар бораи сироятҳо бештар донанд, воқеан бояд.
Зеро он чи онҳо ҳоло дар мактабҳо мекунанд ё кардаанд, нисбати фарзандони мо бемасъулиятӣ аст. Ин қобили қабул нест.
Ва танҳо бовар кардан ба ҳама чизе, ки аз ягон идораи ҳукуматӣ ё мақоми давлатӣ меояд, роҳи
расидан ба ояндаи умедбахш нест. Ин ояндаи беумед аст.
Мо мехостем умед бахшем. Ва бо ин китоб мо мехостем ба шумо дониш диҳем, то қудрат дар дасти шумо бошад.
Чӣ тавр ба қудрат расидан – шумо бояд танҳо ҳамин китобро бихонед, ҳамин аст.
Ва лутфан ҳадди ақал бобиеро бихонед, ки ройгон аст.
Ба ҳар ҳол, шояд як сухани охирин. Мо дар як созмон ҳастем, ки онро MWGFD меноманд.
Ва ин ассотсиатсия як ҷамъомад ва иттиҳодияи мутахассисони тиб ва олимон аст, ки ҳамаи онҳо олмонӣзабонанд.
Ва мо худро ба ин кор бахшидаем – ҳамааш ихтиёрӣ аст, ҳеҷ кадоме аз мо барои ин ҳатто як танга ҳам намегирад.
Ва онҳо духтурони ва олимони хеле, хеле барҷастаанд.
Ӯ (Доктор Кёхнлейн) низ солҳо боз дар ин кор даст дорад.
Мо Институти патологии Арне Буркхартдро таъсис ва ташкил кардем. Ӯ инчунин узви созмони мо буд.
Ва шумо медонед, ки ӯ кори пешсафона анҷом додааст.
Коре, ки ҳоло ногаҳон дар арсаи байналмилалӣ дида мешавад. Ҳамааш аз Олмон сарчашма мегирад.
Вақте ки Арне Буркхардт даргузашт, мо дар буҳрон будем.
Мо натавонистем ягон санҷиши патологии иловагӣ анҷом диҳем.
Аммо мо барои ин мақсад лабораторияи дигаре таъсис додем, ки онро «Институти ташхиси молекулавӣ» меноманд.
Ва он низ аз ҷониби аъзои ассотсиатсияи мо идора мешавад.
Пас, дар ибтидо ассотсиатсияи мо ташкилоти ғайритиҷоратӣ буд, аммо як сол пас, дар соли
2021, мақоми ғайритиҷоратии мо бекор карда шуд.
Ин маънои онро дорад, ки мо наметавонем квитансияҳои хайриявӣ диҳем. Ин ҷамъият ба хайрияҳо такя мекунад.
Мо хеле хурсандем, агар шумо баррасӣ кунед, ки ба ассотсиатсия ва Институти Инмодия хайрия кунед.
Ин ҳамон чизест, ки маро амиқан хушбахт месозад.
Аз шумо барои кори шумо дар ин китоби бузург бисёр ташаккур!
Бале, боз як бор барои ин мусоҳиба бисёр ташаккур.
Умедворам, ки он васеъ паҳн мешавад!
Хайр.
Бале, ташаккур! Хайр.
Kla.TV ба кӯмаки шумо ниёз дорад! Аз функсияи мубодила дар поёни барнома истифода баред.
Шаблони омодашудаи почтаи электронӣ ба шумо кӯмак мекунад, ки ба доираи хусусии
қабулкунандагони худ бирасед. Бе ягон монеаи спам.
Саҳми ман дар тағйир додани ҷаҳон бо як клик. Ҳеҷ гоҳ ин қадар осон набуд.