"Ang kamangmangan o kakulangan sa kaalaman ay kawalan ng kapangyarihan."
Ang mga tao ay walang kapangyarihan dahil hindi nila nauunawaan ang mga impeksyon, o hindi nila ito nauunawaan
nang sapat. At hindi nila nakikita ang mga kasinungalingan.
"Ang problema ay napakalaki ng kita sa mga nakakahawang sakit, na hindi namamalayan ng karamihan."
Taos-puso kong binabati sina Prof. Dr. Bhakdi at Dr. Köhnlein sa aming panayam sa Kla.TV.
Ikinalulugod naming tanggapin kayong muli.
Pareho silang tagapagsalita sa kumperensya laban sa sensura tungkol sa mahahalagang paksa medikal.
At kayo rin ang unang mga eksperto na nagsalita noong krisis ng coronavirus, nang wala sa amin ang
tunay na nakakaintindi sa nangyayari sa paligid namin.
Pagkatapos ay lumabas sila sa Kla.TV, noong ika-15 at ika-30 ng Marso 2020 – sa mga programang
ipinakita , na sinundan pa ng iba pang mga panayam kalaunan.
Para sa mga manonood na hindi pa nakakakilala sa iyo: Dr. Köhnlein, ikaw ay isang espesyalista sa panloob na
medisina at medisinang pampalakasan at nagtrabaho ka nang dekada bilang internista sa iyong sariling praktis.
Prof. Dr. Bhakdi, sa loob ng maraming dekada ay sinanay mo ang mga mag-aaral ng medisina bilang propesor at
pinuno ng Instituto ng Medikal na Mikrobiyolohiya at Kalinisan sa Johannes Gutenberg University sa Mainz.
Naging punong patnugot ka ng medikal na journal na Medical Microbiology and Immunology at nakatanggap ka ng napakaraming
parangal para sa iyong pananaliksik, na nagpayaman sa ating pangunahing pag-unawa sa sistemang pang-imyunidad.
Ikaw at ang iyong asawa (Prof. Bhakdi) ay naglathala ng bagong aklat kasama si Dr. Reiß na may pamagat na:
"Pagtatalos sa impeksyon – sa halip na matakot dito. Mga mito, ilusyon at katotohanan".
Ang unang tanong ko: Propesor Bhakdi, ano ang nag-udyok sa iyo na isulat ang librong ito?
Nangyari nga, naglathala ako ng isang libro kasama ang aking asawa sampung taon na ang nakalipas.
Tinawag itong "Ang multo ng mga impeksyon: mga mito, mga ilusyon, at katotohanan."
At isinulat namin ang aklat noon dahil nagretiro na ako, at sinabi sa akin ng aking asawa:
Dapat mong isulat ang iyong mga lektura para sa pangkalahatang publiko.
Lahat ng gusto at kailangang malaman ng mga tao sa bansang ito tungkol sa mga impeksyon.
Ibig sabihin, ang katotohanan, at pagkatapos ay ituro kung ano ang hindi katotohanan,
ibig sabihin, mga mito. At iyan ang ginawa ko.
At ang aklat na ito ay nasa merkado nang sampung taon.
Hindi ito nabenta nang mabuti, pero ayos lang.
Ngunit doon, ibinigay ko ang isang pangkalahatang-ideya ng lahat ng mahahalagang
nakakahawang sakit sa bansang ito. Paano ito maiwasan.
Bakit mapanganib ang ilang bakterya at virus? Bakit hindi naman mapanganib ang iba?
Paano nila tayo pinapansakit? At paano natin ito mapipigilan?
At kinakailangang isama rito ang pagtatalakay sa paksa ng pagbabakuna.
Upang tuluyang maresolba ang isyu ng pagbabakuna para sa lahat.
Pagkatapos ay dumating ang COVID-19. At para hindi na gawing mahaba ang kuwento:
Pagkatapos ng limang taon ng COVID-19, napagtanto ko na kailangang baguhin ang isinulat namin sa unang libro.
At kailangan nang madalian. Dahil halata namang hindi ko naiparating ang anumang tunay na matibay na kaalaman doon.
Nagawa kong magkamali. Dahil hindi ko sapat na pinag-aralan ang sarili ko.
Nagturo ako ng paksang ito nang mahigit dalawampung taon.
At doon ko napagtanto na may mga pangunahing bagay na hindi ko napagtanto, mga bagay na hindi tama.
At alam mo, ang nanay ko ang unang guro ko.
Siya ay isang doktor. At sinabi niya sa akin noong bata pa ako – alam kong gusto kong maging doktor.
Sinabi niya, "Magiging doktor ka. Tandaan, hindi dapat matakot ang isang doktor sa kahit ano. Wala."
Isang bagay lang, iyon ay nagkakamali siya.
Pagsasabi ng hindi tama kaugnay ng medikal na paggamot.
At kung gagawin mo iyon, kailangan mong siguraduhin na itama mo ito.
At iyon ang dahilan kung bakit sinabi ko sa aking asawa na kailangan nating muling ilathala ang librong ito.
At kailangan nating gumawa ng mga pagpapabuti upang makapagbigay ito ng tamang antas ng kaalaman.
At noong panahong iyon, magkaibigan kami ni Klaus (Dr. Köhnlein), matalik na magkaibigan.
At sinabi ko, may isang tao rito na naghayag ng kanyang pag-aalinlangan tungkol sa paksang
ito dekada na ang nakalipas, at narito siya.
At palagi siyang tama. Hindi ba dapat natin siyang tanungin kung gusto niyang sumali sa atin?
At iyon ang nangyari. At sinabi niya, "Oo, siyempre!"
At kaya siya ang ikatlong may-akda ng bagong aklat na inilathala noong isang araw bago kahapon.
Bilang isang internista, hindi ako gaanong nakasangkot sa pagbabakuna.
Hindi ko talaga sinimulan pag-isipan ang pagbabakuna hanggang sa nagkaroon kami ng mga anak.
At ang aking unang anak na babae ay dapat makatanggap ng bakunang BCG kaagad pagkapanganak.
At saka intuitibo kong sinabi: Ayaw nating gawin iyon ngayon.
Hindi ko talaga nakikita ang tuberculosis bilang banta sa aking anak na babae.
Noong panahong iyon, hindi ko alam na mayroong isang pag-aaral tungkol sa pagbabakuna ng BCG kung saan nagsagawa sila
ng placebo-controlled na pagsubok upang subukan ang pagbabakuna ng BCG, na bihira sa larangan ng pagbabakuna.
Nangyari iyon sa India, kung saan binakunahan nila ang malaking bahagi ng populasyon at iniwan ang
malaking bahagi ng populasyon na hindi nabakunahan.
At ang resulta nga ay mas maraming impeksyon sa tuberculosis na sanhi ng BCG ang naitala sa populasyong
nabakunahan kaysa sa populasyong hindi nabakunahan.
Ito ay pagkatapos malawakang inilathala sa The Lancet sa pamagat na "Masamang Balita mula sa India".
At naniniwala ako na kinailangan pa ng karagdagang 13 taon matapos mailathala ito bago handang itigil ng mga
Aleman na pedyatrisyan ang pagbibigay ng bakunang ito.
At ang aking unang anak na babae ay hindi pa rin siya nakuha.
Sa ikalawa, naging mas kritikal ako, kaya tinanong ko, paano naman ang bakunang BCG?
Sumagot ito nang medyo naiinis: Hindi, matagal na naming hindi iyon nagawa.
Napakabuti. Magpahinga muna tayo.
Sa loob ng mga siglo, ang mga sakit at impeksyon ay multo na bumabagabag sa sangkatauhan.
Nagkaroon ng mga epidemya: ang peste, kolera, at tuberculosis ang mga pangunahing sanhi ng kamatayan.
Pagkatapos, sa simula ng ika-20 siglo, biglang bumaba nang husto ang mga sakit na ito.
At ngayon, mas mapanganib ang pagmamaneho ng kotse kaysa, halimbawa, sa pagkakaroon
ng tigdas o kahit ng nakakatakot na tetano.
Ngunit nananatiling hindi nababawasan ang takot sa mga nakakahawang sakit, gaya ng
ating nakita noong pandemya ng coronavirus.
Maaari mo ba kaming sabihan kung bakit ganoon?
Ang problema ay ang mga nakakahawang sakit, na hindi namamalayan ng karamihan, ay maaaring
maging napakakita at makalikha ng napakalaking kita.
Sa mga nakakahawang sakit, laging may kasamang pagsukat ng mga antibodies, pagsukat sa laboratoryo, at sa
kasalukuyan ay may kasamang mga gamot na panlaban sa virus.
At iyon ang paksa na halos nagpasikat sa akin.
Noong panahong iyon, ang problema ng AIDS ang tila napakapanganib dahil sa labis na paggamot.
Sa totoo lang, isa lamang itong sakuna ng ACT noon.
Ito ang antiviral na gamot na dumating sa merkado sa labis na dosis, sa halip na para sa problema ng AIDS mismo.
Iyon ay dahil lamang sa maliliit na bilog.
Ngunit ang isyu ng AIDS, gaya ng sinabi ko, ay pangunahing isang sakuna ng ACT.
At dahil hindi na ganoon ang kaso, kumalma na ang lahat.
Ngunit ang CDC, ang mga awtoridad sa kontrol ng sakit, ay nauubusan ng mga sakit noon.
At ang AIDS ay isang linya ng buhay, gaya ng pagsasabi.
Pagkatapos ng polio at bulutong-tubig, wala nang natitirang gawin.
Pagkatapos ay may "pneumoniya ng mga legionaryo" , na pinalabis bilang isang epidemya na hindi naman talaga.
Ito ay simpleng pagtitipon lang ng mga matatandang legionnaire na hindi gaanong malusog,
nagpaparty, umiinom at naninigarilyo nang marami.
At pagkatapos, ilan sa kanila ang nagkaroon ng pneumonia.
Ngunit pagkatapos ay dumating ang CDC at natuklasan ang isang dati'y hindi kilalang bakterya, na lohikal na pinangalanang
"Legionella pneumophila" at ginawang sanhi ng sakit na Legionnaires, kahit na ang tunay na dahilan ay ang
huminang sistema ng immune system ng mga naapektuhan.
At iyan ang karaniwang problema sa mga nakakahawang sakit: hindi talaga nila tayo masisaktan
hangga't maayos na gumagana ang ating immune system.
At kapag humina ito, maaaring mangyari ang ganito.
Pagkatapos ay maaari kang magkaroon ng impeksyon.
At sa kaso ng AIDS lalo na, kung aabusuhin ang droga, maaari kang magkaroon ng tinatawag na mga oportunistikong impeksyon.
Ito ay mga sakit na nakukuha mo lamang kapag ang iyong immune system ay nasa pinakamababang antas.
Oo, nais kong magdagdag ng isang bagay dito.
Ang problema ay ang mga pangunahing epidemya ay sanhi ng mga pathogen na napakadaling kumalat.
Sa prinsipyo, may dalawang paraan lamang para gawin ito: gamit ang tubig o hangin.
Ibig sabihin nito, sa kaso ng pagkalat sa hangin, naipapasa ito mula sa isang tao papunta
sa iba sa pamamagitan ng pag-ubo at pagbahing.
Nang nariyan ang salot, ang mga taong may salot ay umuubo sa iba, at kumakalat ang bakterya sa kanila sa pamamagitan ng hangin.
Ang mga mekanismo at landas ng karamihan sa mga tunay na mahalagang nakakahawang sakit ay alam na ngayon.
Alam na kailangang tratuhin ang tubig, at iyon ang dahilan kung bakit wala nang kolera. Wala nang kolera.
Alam na kung may umuubo at may salot, ang taong binahian ay dapat bigyan ng mga antibiotiko.
Wala nang salot, dahil alam na natin kung paano ito naipapasa—sa pamamagitan ng mga daga at
pulgas—at kung saan walang daga, walang salot.
Kung may salot at mga antibiotiko, hindi na maipapasa ang salot.
Gayunpaman, nangangahulugan ito na dahil kilala ang mga pamamaraan, alam kung paano maiwasan ang isang bagay.
At ang pag-iwas na ito ay hindi palaging kinapapalooban ng pagbabakuna, kundi sa napakabihirang mga pagkakataon lamang.
Nais kong linawin ang isang bagay:
Hindi dahil naging napakabihira na rito ang tetano, halimbawa, ay hindi na ito mapanganib.
Ang tetano ay kasing delikado pa rin ngayon gaya ng isang daang taon na ang nakalipas.
Kasing delikado. At kapag ito ay nangyayari, nanganganib ang mga tao.
Kaya ngayon ay napupunta ako sa isang napakahalagang paksa, iyon ay ang pagbabakuna.
Bakit kailangan nating magrebisa nang napakarami?
Dahil napagtanto ko na ang tatlong haligi na dapat maging batayan ng isang rekomendasyon sa pagbabakuna – bago pa
man gawin ang rekomendasyon – ay: Una, ang pangangailangan.
Kailan nga ba talagang kinakailangan ang pagbabakuna? Kapag ang isang sakit ay tunay na nakapanganib sa buhay.
Kung ang isang sakit ay hindi nakamamatay, hindi kailangang magpabakuna. At pagkatapos ay dapat mong hayaan na lang ito.
Hindi dapat nawawala ang isang haligi. Ang ikalawang haligi ay ang pagiging epektibo.
Ang pagiging epektibo ay nangangahulugang ang bilang ng mga taong malubhang may sakit at ng
mga namatay ay dapat na makabuluhang mabawasan.
Ngayon, isipin natin na mayroon tayong impeksyon na hindi nagdudulot ng anumang pagkamatay.
O napakaliit na hindi talaga makakamit ang anumang pagbabawas.
Halimbawa – ang tigdas ay isang napakagandang halimbawa, sa totoo lang – ang mga taong namatay dahil sa tigdas
noon ay namatay sa parehong mga dahilan kung bakit namatay ang mga taong may trangkaso.
Nakahawa sa kanila ang bakterya. Ang superimpeksyon ng bakterya ang pumatay sa mga tao.
Ngunit ang superimpeksyon na bacterial na ito ay maaaring gamutin nang napakaepektibo ngayon.
At iyon ang dahilan kung bakit, sa prinsipyo, walang namamatay sa tigdas ang mga taong may mabuting pangangalagang medikal
at ang mga malulusog na may normal na sistemang pang-imyunidad.
Kaya imposibleng sukatin ang mga benepisyo.
At kung walang benepisyo, panganib lamang ang mayroon.
At laging may panganib kapag nagpapabakuna ka. Laging.
Dahil, gaya ng sinabi ni Klaus, ang mga bakunang ito ay hindi isang solong sangkap, kundi palaging isang halo
ng mga sangkap, at ang halo na ito ay laging naglalaman ng mga posibleng mapanganib na sangkap.
At sinumang tumatanggi rito ay, sa prinsipyo, dapat agad na mawalan ng lehitimasyon .
Hindi siya pinapayagang magbigay ng payo o gumawa ng mga rekomendasyon sa pagbabakuna.
Dahil kung walang benepisyo, at sinasabi kong kung zero ang benepisyo, sa coronavirus, gaya ng alam natin ngayon
at ng naitatag na, ang panganib ng pagkamatay para sa mga taong wala pang 65 ay halos zero. Halos zero.
Kung zero ang benepisyo, kung gayon ang bawat panganib, maging isa sa isang milyon o isa sa isang
trilyon, kapag hinati sa zero ay walang hanggan.
Ako ay Thai. Oo, natutunan ko iyon sa paaralan.
Ang anumang hinati sa zero ay walang hanggan.
Kung gayon, walang hanggan ang ratio ng panganib sa benepisyo. At hindi ito katanggap-tanggap.
Kaya. Kailangang maipakita ang bisa, at gaya ng sinabi ni Klaus at ng aming paliwanag sa libro, maaari lamang
itong maipakita kung mayroon kang datos ng mga namatay na nabakunahan at hindi nabakunahan.
At ang mga numerong ito ay hindi umiiral para sa anumang pagbabakuna sa mundo – para sa alinman.
Ngayon, balikan natin ang usapin ng proporsyonalidad.
Walang tetano dito. Ngunit masasabi ko sa iyo na sa Ikatlong Daigdig, sa Aprika, sa Thailand, may tetano.
At nandoon ako sa Thailand sa isang klinika para sa tetanus, at nakita kong namamatay
nang miserable ang mga tao dahil sa tetanus.
Ang ikalawang sakit na maaaring makinabang sa pagbabakuna ay ang rabies.
At sinasabi ko ito dahil dapat malinaw na siya at ako, pati na ang aking asawa, ay hindi narito bilang mga tutol sa pagbabakuna.
Hindi kami laban sa pagbabakuna, ngunit sinasabi namin na talagang may katuturan ang pagbabakuna kapag kinakailangan ito,
dahil napakataas ng mga antas ng pagkalala at pagkamatay – sa tetano, mahigit 50 porsyento, at
bawat ikalawang taong may tetano ay mamamatay.
Halos 100 porsyentong nakamamatay ang rabies ngayon. Ibig sabihin, ang sinumang may rabies ay mamamatay
kung walang gagawin, at walang magagamit na lunas.
Ang bakuna ay talagang available dito para sa pareho sa kanila. At epektibo ang bakunang ito.
At iyan ang aming inilalahad at ipinaliwanag sa aming aklat.
Upang maging malinaw sa lahat kung kailan inirerekomenda ang pagbabakuna – oo.
At hindi lang oo, buong puso naming inirerekomenda ito, dahil makakapagligtas ito ng buhay – at, sa totoo lang, dapat nga.
Kung ang isang doktor ay hindi alam na maaaring mabakunahan laban sa tetano – at higit sa lahat, kung paano magbakuna.
At dito, gaya ng ipinaliwanag sa aklat, hindi lamang ang pagbabakuna na isinasagawa rito, gamit ang
bakunang nagpapasigla ng pagbuo ng mga antibodies.
Mayroon ding tinatawag na pasibong pagbabakuna. Kabilang dito ang pagbibigay ng mga handa
nang antibodies mula sa mga taong nabakunahan.
At ang mga antibodies na ito ay magagamit para sa tetano at rabies. At gumagana sila, talagang gumagana!
At wala talagang seryosong epekto ang mga ito dahil purong-puro sila.
Purong mga antibodies ang mga ito, walang anumang dagdag.
Kaya gusto kong maging ganap na malinaw na hindi ako tutol sa pagbabakuna, kundi dapat
tama ang balanse ng panganib at benepisyo.
Inilaan mo ang pitong kabanata ng iyong aklat sa paksang pagbabakuna, na karaniwang itinuturing na pinakadakilang tagumpay
at pinakamakapangyarihang sandata laban sa mga impeksyon.
Napag-usapan mo na ito. At ang mga pabor sa pagbabakuna ay magtatalo na lahat ng nakakahawang sakit ay unti-unting bumababa.
Hindi ba't patunay iyon na epektibo ang bakuna?
Oo, mahalaga iyon na punto na nais ko ring talakayin.
Matapos kong saliksikin ang paksa ng pagbabakuna, natagpuan ko ang aklat ni Ginoong Buchwald na may payak at madaling
tandaan na pamagat na "Pagbabakuna – Ang Negosyo ng Takot".
At ginawa ni Buchwald dito ang isang napakasimple at napaka-natatandaang trabaho.
Inilagay niya sa grapiko ang lahat ng estadistikal na datos na makukuha mula sa Pederal na Tanggapan ng
Estadistika tungkol sa mga nakakahawang sakit, at palagi niyang minarkahan sa itaas ang petsa ng pagbabakuna.
At naging napakalinaw para sa bawat nakakahawang sakit na ang matinding pagbagsak ng mga ito ay laging nangyayari
nang maaga bago ipinakilala ang malawakang pagbabakuna.
Matibay itong nagpapahiwatig na ang pagbaba ng mga nakakahawang sakit ay hindi dahil sa epekto
ng pagbabakuna, kundi sa iba pang mga hakbang.
At iyan lamang ang mas mabuting pamumuhay na mayroon tayo sa panahon pagkatapos ng digmaan.
Makikita mo rin nang malinaw kung paano tumaas at bumaba ang tuberculosis sa mga taon ng digmaan.
Kaya may kinalaman ito sa katotohanang nagugutom, nanlalamig, at nabubuhay sa mahihirap na kalagayan ang mga tao,
na nagbigay-daan sa paglaganap ng mga nakakahawang sakit.
Ang mga kondisyon ng pamumuhay ang nagpasiya, ang mga kondisyon ng pamumuhay.
Oo.
At sinasabi ng industriya ng parmasyutiko ang kabaligtaran. Sinasabi nito na mayroon tayong
kanais-nais na sitwasyon dahil nagbabakuna tayo.
Ngunit malinaw na pinabulaanan ito ng mga estadistikal na datos, at samakatuwid ay walang batayan ang argumentong palaging
ginagamit ng kabilang panig na ang mga anti-vaxxer o kritiko ng bakuna ay mga antisocial na sumasamantala sa lipunan.
Higit sa lahat, nakita na natin ngayon sa pagbabakuna laban sa coronavirus na wala talaga itong proteksyon para sa iba, kaya
ang pariralang palaging binabanggit ay ganap na walang batayan.
Ang layunin ng pagbabakuna ay makabuo ng mga antibodies.
Iyon ay dapat patunay na naging epektibo ang pagbabakuna.
Iyan ang sinasabi ng mga tao.
Oo, iyon ba talaga ang pinakamahalagang punto pagdating sa depensa ng immune system?
Hindi, siyempre naív na sabihing nakabatay ang lahat sa mga antibodies.
Ano ang mga antibodies? Paano sila gumagana? At paano nga ba gumagana ang immune system?
Walang nakakaalam, dahil halos hindi ito itinuturo sa medisina.
Nagiging doktor ang mga doktor nang hindi nakakakuha ng pangunahing kaalaman sa immunolohiya.
Dahil itinuro ko ang paksang ito mula A hanggang Z nang mahigit dalawampung taon, talagang kailangang malaman ng mga
estudyante sa Mainz ang napakaraming bagay; kung hindi, hindi sila makakapasa sa eksamen. Alam nila iyon.
Hindi, may iba't ibang sangay at haligi ng sistemang pang-imyunidad, at ipinaliwanag na namin ang lahat ng ito.
Hindi sila marami, pero kailangan mong malaman sila.
Ito ang mga antibodies at saka ang mga selula, mga lymphocyte .
At sa pangkalahatan, epektibo lamang ang mga antibodies laban sa mga lason dahil maliit ang mga lason at maliit
din ang mga antibodies, at nahuhuli ng mga antibodies ang mga lason kapag naroroon ang mga ito.
Ibig sabihin, ang mga lason na nasa dugo, dahil karamihan ng mga antibodies ay nasa dugo.
Kaya't gumagana lamang ito kung ang lason ay dinadala sa pamamagitan ng daluyan ng dugo.
Halimbawa, ang lason na ginagawa ng bakterya ng tetano.
At doon maaaring mahuli at mapigilan ng mga antibodies, na nangangahulugang maaari
silang huminto at hindi na makapagpatuloy pa.
Kung hindi, ang mga antibodies ay maaari lamang pigilan ang mga virus kung naroroon ang mga ito sa dugo.
Gayunpaman, karamihan sa mga virus ay pumapasok sa katawan sa pamamagitan ng ilong, ng daanan ng hangin, o ng bituka.
At iyon ang dahilan kung bakit walang tunay na paraan upang maprotektahan ang lining ng baga, ang mga
bronki, ang mismong baga, at pati na rin ang gastrointestinal tract sa pamamagitan ng pagbabakuna.
Kaya, tulad ng sinabi ko limang taon na ang nakalipas, mga kaibigan, ganap na walang silbi ang subukang magbakuna
laban sa isang pathogen sa paghinga kapag ang mga antibodies ay nalilikha sa dugo dahil nasa maling panig sila ng pader.
Hindi mo ito mapipigilan, at ngayon alam na natin na ganoon nga.
Na hindi kailanman mapipigilan ng bakunang ito ang impeksyon.
Oo. Ang bakunang kontra-tigdas na ipinakilala ni Jens Spahn ay kasalukuyang muling pinag-uusapan.
Diyan din, tila hindi gaanong nakakatulong ang mga antibodies sa pagtatanggol.
Oo, nabanggit din namin iyon sa libro. Alam na ito sa loob ng 50 taon.
May mga taong hindi talaga makapagdulot ng mga antibodies. Ito ay isang depektong genetiko.
At alam na ang mga taong ito ay karaniwang nagkakaroon ng tigdas at palaging gumagaling nang normal tulad ng iba.
Hindi sila namamatay. Hindi rin sila nagkakaroon ng mas malubhang karamdaman. Hindi talaga.
At iyan ang patunay, ang malinaw na indikasyon na ang mga limfosit, ang mga puting selula ng dugo,
ang responsable sa pag-alis ng mga impeksiyong viral.
Oo, at hindi nasusukat ang mga puting selula ng dugo. Naiintindihan mo ba? Dahil sa pagbabakuna.
Dahil masyadong mahirap, at saka hindi naman makakatulong, dahil nandiyan sila palagi.
Iyon ang isa pa naming sinasabi sa mga tao.
Pagdating sa mga virus, hindi responsable ang mga puting selula ng dugo sa isang partikular na virus, kundi kinikilala
nila ang uri ng virus at ang buong pamilya nito nang sabay.
At iyan ang dahilan kung bakit tayo protektado. Kapag mas madalas tayong naeeekspos sa iba't ibang
virus noong pagkabata, mas malawak ang ating proteksyon.
Kaya dapat nang itigil ang lahat ng kalokohan tungkol sa pag-iwas sa mga viral na sakit sa mga bata.
At bakit sa tingin mo ay ipinakilala ang sapilitang pagbabakuna na ito partikular laban sa tigdas?
Hindi ko alam. Hinala ko na ito ay isang pagsubok upang makita kung paano tutugon ang populasyon sa sapilitang pagbabakuna.
Dahil tinalakay din sa huli ang sapilitang pagbabakuna laban sa coronavirus.
Iyon ay naiplano na.
Marahil ay nakaplano na iyon. Ito ay isang uri ng "trial run" sa kinakailangang pagbabakuna laban
sa tigdas – na hindi naman talaga kinakailangan.
Kaya, gaya ng sinabi ko, gaya ng sinabi na ni Sucharit, walang namatay dahil sa tigdas noong panahong iyon.
Ang mga antas ng impeksyon ay sadyang napakababa rin.
Kaya kung bakit biglang ginawang sapilitan ang bakuna laban sa tigdas, sa lahat ng bagay, ay hindi
talaga ipinaliwanag. At wala rin itong katuturan.
Oo, sa aspetong iyon, talagang isang goal sa sarili ang batas na ito, dahil sa huli, ang mga hindi
kompetenteng eksperto ang gumagawa ng iba't ibang bagay...
Patawad, ano ang mga hindi kompenteng eksperto?
Sila ang tinatawag na mga eksperto.
Hindi, hindi, hindi. Hindi sila nagbibigay ng sariling titulo sa kanilang sarili; tinatawag at hinirang silang mga eksperto, oo.
May nakatagong agenda sa likod ng lahat ng ito. At ang agendang ito ay talagang pinlano.
Ang mga tagaplano ay hindi nasa bansang ito; nasa kanluran sila sa malayo.
Ngunit ang pagpaplano na ito ay nagpapatuloy na nang 10 taon, 25 taon, para sa pagsiklab ng coronavirus na ito.
Ang aklat ni Paul Schreyer ay talagang dapat basahin. Para sa lahat ng mamamahayag. Para sa lahat.
At pati na rin para sa mga nagnanais maging politiko. Lahat ay pinlano.
At lubos na malinaw na noong 2019, halos ganap nang naiplano ang krisis na dulot ng coronavirus na ito.
Mayroon simulasiyong laro noong Oktubre 2019. At siyempre, naroon na ang virus.
Dahil nagmula ang virus sa laboratoryo, gaya ng alam na natin ngayon .
Sinumang hindi alam ito ay dapat talagang ikulong sa isang aklatan at bigyan ng sapilitang pagbabasa.
Dahil lahat ay pinlano. Mayroon nang 100,000 dosis ng bakuna ang Moderna noong 2019.
At sinabi nila, mga kaibigan, magkakaroon tayo ng isang bilyong lata sa susunod na taon. Kaya natin ito.
Ang mensahe ay na isang virus ang nailabas na wala pang sistemang pang-imyunidad ang sangkatauhan laban dito.
Oo. Pero kalokohan iyon, hindi ba? Hindi naman tayo lubos na nasa awa ng isang mikrobyo.
Oo, kaya nagsusuot tayo ng maskara at nagpapanatili ng distansya.
Iyon lang ang tanging mga bagay na makakaprotekta sa amin – na lubos na kalokohan.
Nakita namin na mayroon nang mahusay na pangunahing kaligtasan.
Hindi nila alam na ang kaligtasan sa mga coronavirus ay palaging malawak ang saklaw.
Dahil nasa lahat ng lugar ang mga coronavirus.
At kapag nagsimula ang bata sa nursery, nagkakasakit siya tuwing ilang buwan sa unang taon.
Karamihan rito ay mga coronavirus. At ang sistemang pang-imyunidad ay paulit-ulit na
sinasanay sa bawat impeksyon at lalo pang tumitibay.
naranasan ko ang pandemya ng coronavirus sa aking praktis.
Gusto ko rin itong maranasan, at kasama ito sa pagsusulit.
Sa sandaling naging magagamit ang pagsusulit, sumiklab ang kaguluhan.
Pumasok ang mga tao sa klinika na humihithit ng hangin – ngunit wala namang mali sa kanila.
Positibo sila sa coronavirus at pakiramdam nila ay hindi sila makahinga.
Kailangan ko lang makipag-usap sa kanila nang sandali at ipaliwanag nang malinaw na may sapat na puwang sila para huminga.
Naghahabol lang sila ng hininga. At pagkatapos ay humupa muli.
May mga pasyente rin na nagpositibo sa coronavirus. Ngunit itinago ito ng pagsusuri.
At saka pinili kong suriin pa nang mas malalim upang makita kung ano nga ba talaga ang mali
sa kanila. Kaya nga nahihirapan silang huminga.
Ang isa ay may pneumonia na dulot ng clamydia , ang isa naman ay may pulmonary embolism.
Ang ikatlo ay may sakit na parrot na nangangailangan ng kortisona.
May iba't ibang sanhi. Ngunit lahat sila ay napailalim sa pamantayan ng coronavirus, gaya ng pagsasabi.
Maling diagnosis.
Oo, maling diagnosis. Ang may chlamydial pneumonia ay tiyak na hindi magiging masaya sa cortisone.
Sa kaso ng exogenous allergic alveolitis , ang kortisona ang tamang paggamot.
Ngunit ang di-katuwang na pagsusuri ay ganap na napabayaan.
Oo, napakagandang makita sa isang panayam sa isang pulmonologo na inilarawan ang
pag-usad nito, na kalaunan ay nakuha rin niya ito.
At sinabi sa amin ni Ms. Maischberger: "Marami kayong isinakripisyo at pagkatapos ay
nakamit ninyo ito. Ikuwento ninyo sa amin."
At pagkatapos ay inilarawan niya ang klasikong pag-unlad ng pneumococcal pneumonia at napagpasyahan na ang kanyang naranasan
ay isang hindi pangkaraniwang kaso ng coronavirus pneumonia.
Sobrang nabulag sila noon; nakatuon lang sila sa pagsusuring ito para sa coronavirus at
sinabi nilang ito ang magpapasiya sa lahat.
Nawala ang trangkaso sa parehong panahon.
Sa katunayan, halos nawala na ito dahil wala nang nagsusuri para sa trangkaso.
Tinawagan ko agad ang doktor ko sa laboratoryo at tinanong ko siya, "Sabihin mo sa akin, may nagsusuri pa ba ng trangkaso?"
Sabi niya, "Hindi, ikaw lang minsan." Kaya malinaw na malinaw iyon na pagkiling sa pagsusulit .
Kung wala ang pagsusuring ito, hindi namin napansin ang karamdaman. Tinanong ko rin ang ilang kasamahan:
Sabihin mo, sa tingin mo ba ay may mapapansin tayo kung hindi natin ginawa ang pagsusuri?
Sinabi ni Propesor Allersberger mula sa Austria at sumang-ayon sa akin: "Hindi, tiyak na hindi namin napansin ang anumang bagay."
Ngunit sinabi ng aking mga kasamahan, "Oo, nakita mo ang lahat ng mga patay."
At saka pakiramdam ko ay lubos na hindi kapanatag. "Marami na bang namatay sa iyong praktis?"
Hindi, hindi sa aking praktis, pero nakita mo na ba ang mga larawan mula sa Bergamo?
Lahat ng ito ay nauwi sa mga larawan mula sa Bergamo.
Ito ay nagkalat ng takot at naging sunud-sunuran ang mga tao.
Ngunit ngayon, si Tom Lausen, halimbawa, ay pumunta roon at binilang ang mga patay, dahil talagang naroon ang mga patay.
Ano sa tingin mo ang sanhi noon? Bakit namatay ang mga tao?
Oo, ginawa ko – nagising ako dahil sa mga isyu ng AIDS at sa labis na paggamot, at agad kong naisip –
paano nila ginamot ang mga pasyenteng may coronavirus?
At agad kong nahanap ang hinahanap ko. Sa Tsina, ginagamot nila ang mga pasyente ng kortisona,
mga steroid, at mga gamot na panlaban sa virus.
Hindi nito napatunayan ang sarili, nakasulat nga iyon sa itaas nito.
Kapag naririnig kong hindi pa napatunayan ang isang bagay, nakatatayo ang mga tenga ko.
Karaniwan, ibig sabihin nito ay nagdulot ito ng pinsala.
At sinamantala ko iyon bilang pagkakataon upang magsulat ng liham sa patnugot ng aming Aleman na medikal na
journal bilang tugon sa isang artikulong may pamagat na: "Wala pa ring lunas para sa coronavirus."
At saka sinulat ko: Sa liwanag ng pahayag na ito, nagtatanong ako kung anong uri ng mga droga ang tila
ginagamit para sa paggamot nang walang anumang pagsusuri.
At ang mga ito ay lahat ng mga paghahanda na mas o hindi gaanong malakas na immunosuppressive .
At sa kaso ng klinikal na larawan na kahawig ng trangkaso, o bahagyang trangkaso, malamang ay ayaw ko ng
alinman sa mga substansiyang ito, dahil tiyak na hindi nila pinapabilis ang proseso ng paggaling.
At inilathala nga nila ang liham. Ngunit nagpatuloy pa rin ang teksto.
At pagkatapos ay lumabas ang mga pag-aaral ng WHO noong ika-1 ng Abril, na talagang
nagpakita ng makabuluhang labis na pagkamatay.
At iyon ay dahil sa sangkap nitong hydroxychloroquine, na tiyak na napakabuti sa mababang dosis at maaaring
epektibo rin sa paggamot ng mga impeksiyong viral dahil bahagyang nagpapagaan ng pananakit ng mga galū.
Ngunit napakakipot ng saklaw ng epektibong dosis nito, at inirerekomenda ito doon sa mga dosis na lubos
na nakamamatay – nagdudulot ng arrhythmia sa puso, pati na ng fibrilasyon sa ventrikulo.
Napansin ito nang medyo mabilis, siyempre, at agad na pinigilan, kaya't nagkaroon lamang ng isang rurok – sa
madaling salita, tumaas nang patayo ang kurba 14 na araw matapos magsimula ang mga pag-aaral na ito.
Kaya maaari mong ipadala ang mga tagausig doon at humiling ng mga talaan ng pasyente ng mga ginamot noong ika-1 ng Abril.
Tiyak na matatagpuan nila ang hinahanap nila saanman mangyari ang labis na pagkamatay na ito.
Ito ang London, Paris, ang mga pangunahing lungsod, ang mga pangunahing kabisera kung saan matatagpuan
ang mga pangunahing ospital ng unibersidad, at Madrid.
At oo, pati na rin ang New York, pero hindi iyon nababagay sa Europa.
Ngunit siyempre, nagawa na iyon doon sa mga pag-aaral ng WHO, at tiyak na pati na rin sa New Zealand at Australia.
Ngunit ang labis na pagkamatay na ito ay likas na nagdulot ng takot.
Walang naniniwala na namamatay ang mga pasyente dahil sa paggamot; natural lang na naniniwala sila na
namamatay sila dahil sa seryosong karamdaman na ito.
At iyan ang dahilan kung bakit biglang nakilala ang coronavirus bilang sampung beses na mas mapanganib kaysa sa trangkaso.
Oo. Oo, mayroon kaming napaka-interesanteng programa sa Kla.TV tungkol dito kung saan makikita mo ang mga taong, halimbawa,
ginamot sa Italya, nakatanggap ng lubos na maling paggamot, namatay nang maramihan, at
halos walang nakalabas sa ospital nang buhay .
Oo, at saka lumitaw ang problema sa mga rekomendasyong pangkalinisan para sa epidemya
na mas mainam na intubahin ang mga pasyente .
At remdesivir.
At ang remdesivir, ang gamot na napakalason at antiviral na medikasyon, na tila ginagawa sa ilalim ng
lisensya sa Bergamo – ayon sa natuklasan ni Tom Lausen.
Kaya't maikli lamang ang distansya mula sa tagagawa hanggang sa tahanan ng mga nars.
Kaya malamang na lahat ng pasyente doon ay may sapat na suplay ng remdesivir.
Hindi ibig sabihin ay pinatay...
Sa anumang kaso, hindi ito nakatulong sa paggaling.
Bukod sa SARS-CoV-2, na matagal nang tinalakay at pamilyar na sa marami sa ating mga manonood.
Gayunpaman, may iba pang mga sakit kung saan hindi gaanong malinaw ang diagnosis.
Nakasulat ka... Sa iyong libro, mayroon kang magandang seksyon tungkol sa hepatitis C. Maaari mo ba kaming
bigyan ng kaunting karagdagang impormasyon tungkol dito?
Oo, ang hepatitis C ay, masasabi, sumakay sa HIV.
Kailangan kong maikling ipaliwanag ang eksperimento sa hayop na naganap.
May hepatitis na hindi A at hindi B, na tinatawag na hepatitis pagkatapos ng paglilipat ng dugo, na hindi talaga
nakakahawa, ngunit nagaganap pagkatapos ng paglilipat ng dugo.
Kaya maaaring ito rin ay isang immunolohikal na epekto, kaya pansamantalang naging dilaw ang mga pasyente.
Ngunit ang mga virologo ay nagtatrabaho at inisip na maaari rin itong maging isang virus na hindi pa natutuklasan.
Pagkatapos ay hinanap nila ito sa pamamagitan ng pag-iniksyon sa mga unggoy ng dugo mula sa mga pasyenteng may
hepatitis na hindi A o hindi B at paglalagay ng isang kontrol na hayop sa hiwalay na silid.
Iyon ang eksperimental na setup. Kaya, sa katunayan, dapat sana ay nag-infuse sila ng pantay na bilang ng mga
unggoy ng dugo mula sa isang malusog na tao upang maalis ang mga immunolohikal na epekto.
Well, hindi nagkasakit ang mga unggoy na ito na binigyan ng dugo.
Pansamantala silang nagkaroon ng bahagyang mataas na antas ng mga enzyme sa atay at pagkatapos ay pinatay sila.
At maayos din ang atay, wala silang nakita.
Ngunit nang lumabas sa merkado ang mga high-resolution na pamamaraan ng PCR, natagpuan nila ang ilang fragmento na tila
hindi kabilang sa genetic code ng hayop na sinuri, at napagpasyahan nilang maaaring
ito ang virus na tinatahanan ng mga hayop.
At pagkatapos ay na-develop ang isang HCV antibody laban dito.
At saka ito naging mabenta. Nangyari lang na ang emperador ng Tsina ay may hepatitis, kaya ito ay na-promote at naibenta.
Ginawa nila ang antigen. Kaya kinuha nila ang mga fragmento ng gene bilang template para sa protina, para sa plano ng antigen.
At ginamit nila ang antigen upang mag-udyok ng mga antibodies sa ibang mga hayop.
At pagkatapos ay bumuo sila ng isang pagsusuri upang matukoy ang mga antibodies na ito sa mga tao.
Ito ang pagsusuri sa pagtukoy ng mga antibodies.
Gayunpaman, ang pagtuklas ng antibody ay nakatuon sa bloke ng konstruksyon na itinayo ayon sa isang hipotetikong plano.
At pagkatapos ay naglibot sila dala ang pagsusuring ito at sinuri ang mga tao upang malaman
kung sino ang may mga antibodies laban dito.
At sinumang mayroon niyan ay may hepatitis C. Iyon ang depinisyon, hindi ba?
Kahit na hindi sila nagpapakita ng anumang klinikal na sintomas, tulad ng pagyelo?
Oo, nagkaroon na tayo ng panahong inkubasyon sa AIDS, kung saan mayroon din tayong
malulusog na pasyente na nagpositibo sa antikro.
Sinabihan sila na mamamatay ka pagkalipas ng isang taon – pagkatapos ay naging medyo mas mahaba ang panahon ng inkubasyon,
saka sampung taon – sa hepatitis C, hindi naman sila namatay, saka 30 taon – saka
magkakaroon ka ng kanser sa atay o cirrhosis ng atay.
At para masiguro na hindi mo ito makuha, dapat mong simulan ngayon ang aming terapiyang antiviral, na
kasalukuyang nagkakahalaga ng £10,000 bawat pakete.
At ganoon ang takbo nito. Hindi sila maysakit, at hindi na sila maysakit muli dahil sa
paggamot, sapagkat hindi na ito kasing-tindi ng dati.
Dati, ginagamot ang Hepatitis C gamit ang interferon at mataas na dosis ng ribavirin.
Ang mga tao ay lubos na napagod at nagkasakit sa loob ng isang taon, nagkaroon ng matinding anemia, at pagkatapos ay kinailangan
pang gumaling mula rito, kaya naging malinaw na kailangang may magbago, kahit man lang para
gawing hindi gaanong nakalalason ang terapiya.
Ngunit sa katunayan, palaging may mabuting dahilan na huwag gamutin ang mga problema sa atay gamit ang gamot,
dahil sa isang paraan ay laging nakalalason ito sa atay.
At sa kasalukuyan, nagtataka ang mga tao – kakadalo lang ako sa isa pang simposyum tungkol sa atay – kung bakit hindi bumababa
ang bilang ng mga carcinoma ng selula ng atay sa kabila ng epektibong pagbawas ng viral
load. Sa katunayan, tila may bahagyang pagtaas.
Ang simpleng sagot ay dahil walang kinalaman ang isa sa isa.
Positibo sa hepatitis C ang lahat ng mga adik, ngunit iba ang dahilan nila.
May problema sila sa atay dahil sa droga. Parang mga alkoholiko.
Kung sasabihin mo iyon sa isang kumperensya tungkol sa atay, ibig sabihin ay napakahalagang salik ang
alkohol. Kaya hindi rin ito gumagana kung walang alkohol.
Kaya't sa katunayan, ang mga pasyenteng positibo sa HCV na may mga problema ay, bilang
panuntunan, aksidenteng natutuklasang mga alkoholiko.
Oo. Kaya muli, iniuugnay nito ang benepisyo sa terapiya na hindi naman talaga mapapatunayan.
At hindi nakikita ang pinsala.
At hindi nakikita ang pinsala, oo. Ang iyong aklat ay malawakang tumatalakay sa mga
inaakalang panganib at sa mga tunay na panganib.
Kaya madalas kang gumawa ng paghahambing doon; binanggit mo ang tatlong haligi na ito.
Sa pangkalahatan, mga pagpili sa pamumuhay. Binanggit mo ang mga alkoholiko, ngunit ang iba pang mga bagay na mas laganap, tulad
ng labis na katabaan at paninigarilyo, ay ayon sa estadistika mas makabuluhan kaysa sa anumang nakakahawang sakit sa kasalukuyan.
Nakasulat doon ang isang listahan, at ang mga nakakahawang sakit ay nasa ika-lima lamang sa mga sanhi ng kamatayan.
Bakit nga hindi ipinaliwanag ng mga institusyon tulad ng Robert Koch Institute na mas maraming benepisyo ang
nakukuha ng mga tao sa pagpapanatiling malusog ng kanilang sarili at sa pagsusulong nito?
At sa halip, itinataguyod nila ang mga pagsusuri at pagbabakuna na nasa pinakailalim ng pagsusuri ng panganib at benepisyo.
Maaari ko na bang iprisinta ang aking tesis tungkol sa naghaharing uri at pagkaalipin?
Ang buong lipunan natin ay nakabatay sa kapitalismo... Oo, ito ay isang lipunang nakabatay sa kapitalismo.
At nabasa ko ang isang bagay ni Rainer Mausfeld na labis na nakaantig sa akin.
Si Rainer Mausfeld, ang ating dakilang historyador (sa katotohanan: psychologist) mula sa Kiel, ay nagsulat:
Ang kapitalismo at demokrasya ay hindi magkasya sa isa't isa.
Dahil ang kapitalismo ay humahantong sa pagkuha ng mga tao ng mga bagay mula sa ibang tao.
Sa prinsipyo, gusto nilang punuin ang kanilang kasakiman.
At ang kasakiman, isang katangiang pantao na mahirap pigilin, ay nagtutulak sa mga mayayaman na maging mas mayaman pa.
At para magawa iyon, kailangan nilang kunin nang kunin pa ang pag-aari ng mahihirap.
At narating na natin ang puntong kailangan na nilang kunin ang lahat mula sa buong mundo upang
mapanatili ang kanilang katayuan bilang mga pinuno ng mundo.
At ang ginagawa nila ay inaalis ang ating pagkatao, ang ating mga kakayahan bilang mga tao, at
pinapabayad tayo para sa sarili nating mga yaman.
Sa kasong ito, ang mga bakuna at gamot ang nagtatakda ng ating sariling kamatayan. Ang nakabaliw na iisipin iyan.
Kailangan kong ilabas ito ngayon sa aking dibdib, dahil nakita ko at naabot ko ang kamalayang ito sa pamamagitan ng pag-aaral ng
iba't ibang aklat tungkol sa kasaysayan, politika, at ekonomiya.
At sa lahat ng nakausap ko sa larangang ito sa loob ng maraming taon, tila napakalaki ang posibilidad na natuklasan ng mga
naghaharing kapangyarihan – at hindi sila nasa Alemanya, nasa Kanluran sila – ang larangan ko, ang mga nakakahawang sakit,
bilang isang natatangi, bago, makapangyarihan, at pinakamakapangyarihang instrumento sa
mundo upang patatagin ang kanilang pamumuno.
Dahil dito, mayroon silang mga siyentipiko, mga eksperto, at ngayon ay mayroon na rin silang WHO. Nasa isang lugar na lahat.
At ang WHO ay binigyan na ngayon ng kapangyarihan ng mga tao sa Alemanya at Europa, ang kapangyarihang gawin ang
anumang gusto nila. At iyan ang kanilang ginagawa ngayon.
Maaari silang magdeklara ng pandemya ayon sa kanilang kagustuhan, at dahil dito maaari rin
silang mag-utos ng mga hakbang na dapat sundin.
Kapag hindi mo ito ginawa, mapaparusahan ka ayon sa batas, parusa, ang pinakamalubhang parusa.
At sinasamantala ng kasangkapang ito ang kamangmangan ng mga tao, dahil ang kaalaman ay kapangyarihan, samantalang ang kamangmangan
o kakulangan sa kaalaman ay kawalan ng kapangyarihan.
Ang mga tao ay walang kapangyarihan dahil hindi nila nauunawaan ang mga impeksyon, o hindi nila ito nauunawaan
nang sapat. At hindi nila nakikita ang mga kasinungalingan.
At hindi rin nila nakikita na nakalubog sa mga kasinungalingang ito ang pinakamalaking kasinungalingan sa lahat ng panahon, na
ito ang kasinungalingan tungkol sa mga bakunang batay sa gene.
Oo, hindi na ako magsasalita nang marami, pero sasabihin ko na isa sa mga pangunahing layunin ng panayam na ito ay upang akitin
ang pansin ng lahat ng aking mga minamahal na kapwa tao sa katotohanang talagang tinatalakay namin ang paksang ito sa aklat
sa paraang ang lahat ng paksa ay hinahawakan sa isang paraan na dapat ay maiintindihan ng sinumang may normal
na IQ. Lahat ito ay nakasulat sa napakasimpleng paraan.
Napakahusay ng kanilang ginawa.
At sinabi namin sa aming sarili, kung isang kabanata sa aklat na ito ang dapat basahin ng lahat ng mamamahayag, ng lahat ng
doktor, ng lahat ng abogado – hindi ko muna isasama ang mga pulitiko, marahil ay walang silbi iyon – kung gayon, ito ang
kabanatang ito, walong pahina lamang ang haba, tungkol sa mga bakunang batay sa gene – ang
pinakamalaking panganib sa sangkatauhan sa lahat ng panahon.
At saka nakausap ko si Ginoong Kopp, at agad niyang sinabi "oo", ang kabanatang ito tungkol sa "pagbabakuna batay sa gene" ay
maaaring ialok nang hiwalay sa website para sa libreng pag-download para sa sinumang
tao sa buong mundo na makabasa ng Aleman.
At iyan ang nangyari. Kaya sa loob ng dalawang araw, nagkaroon ka ng pagkakataong basahin ang kabanatang ito nang
libre. Hindi ka magbabayad kahit isang sentimo; ang tanging kailangan mong ilaan ay isang oras ng pagbabasa.
At hindi mo kakailanganin ng higit sa isang oras para sa walong pahina. Ganoon kasimple.
Nagbibigay ito sa iyo ng marahil natatanging pagkakataon na tumindig at protektahan ang
iyong sarili at ang iyong mga mahal sa buhay.
Dahil ang kailangan mo lang gawin ay magsabi ng "hindi" nang isang tinig at ipagbawal sa mga
pulitiko na ibigay ang awtoridad na ito sa WHO!
At kung gagawin nila, sabihin mo pa ring "hindi" at sabihin mong hindi namin gagawin iyon.
Tingnan mo kung paano mo pinaparusahan ang milyon-milyong sa amin. Dahil hindi rin nila iyon magawa.
At nauunawaan ko rin ang kahulugan ng buong aklat na ito, na gawing mga responsableng mamamayan ang mga taong naging hindi na
kayang gumawa ng sarili nilang desisyon, upang maunawaan nila, kahit sa pangkalahatan, kung ano ang mga nakakahawang
sakit, ano ang mga kontra-hakbang, kung paano ito dapat timbangin, at kung paano maibabalik ang wastong ugnayan.
Akala ko mahusay na ginawa iyon sa kanyang libro.
Upang sabihin din doon na ang agham ay isang tulong sa paggawa ng desisyon.
Hindi ito ang bagong Diyos. Hindi ito isang kapalit na relihiyon, na bahagyang nilikha para rito.
Na ang tinatawag na eksperto ay maaaring mag-anunsyo kung ano ang dapat at hindi dapat gawin ng mga tao upang
hindi sila mamatay. At makikita mong hindi ito totoo.
Ngunit kailangan kong ulitin ang iyong nabanggit.
Tunay ngang namamatay tayo dahil sa sakit sa puso at sa kanser.
At ang mga nakakahawang sakit ay hindi talaga naglalaro ng papel sa estadistika ng pagkamatay.
Ang kabaligtaran ang palaging ipinapahayag, na para bang ang mga nakakahawang sakit ang ating pinakamalaking banta.
Ngayon ay lalong binibigyang-diin dahil sa coronavirus.
Ngunit bawat taon, muling binibigyang-diin na nalalapit na ang mga pagkamatay dahil sa trangkaso – 30,000 na
pagkamatay dahil sa trangkaso ang palaging dapat ikalungkot.
Kung titingnan mong mabuti, wala sa mga iyon ang totoo.
Sa halip, ang 30,000 o 40,000 na ito ay simpleng pagkalkula ng pagkakaiba ng kamatayan sa tag-init at kamatayan sa tag-lamig.
Sa anumang dahilan, mas maraming tao ang namamatay tuwing taglamig.
At ang anumang natitira pagkatapos ng pagbabawas na ito ay itinatakda na lang bilang mga kamatayan dahil sa trangkaso
upang muling itaguyod ang pagbabakuna laban sa trangkaso.
At kung titignan mo ang Robert Koch Institute para makita kung ilang tao talaga ang namamatay dahil sa trangkaso – at ang
trangkaso ay isang sakit na kailangang iulat, kaya medyo maaasahan ang mga datos – makakakuha ka ng tatlong-digit
na bilang. Kaya halos walang namamatay dahil sa trangkaso.
Kaya, inihayag na ang anunsyo, paulit-ulit itong sinasabi: magpabakuna laban sa trangkaso,
dahil kung hindi, mamamatay ang 30,000 katao.
Sinasabi natin na ang normal na mortalidad at purong mortalidad ang tunay na maiaakda sa
trangkaso, na nasa 300, 400, ganoon ba iyon?
100 hanggang 200 – bawat panahon. Oo.
Ngunit dapat ding maunawaan na ang bakunang ito laban sa trangkaso, na ang bisa ay tinutukoy sa
pamamagitan ng pagsukat ng mga antibodies, ay walang saysay.
Halos hindi nababawasan ang mahinang parameter na ito lamang.
Oo, ibig kong sabihin, ang bisa raw ay nasa humigit-kumulang 50 porsyento, nag-iiba mula 40 hanggang 60
porsyento. Kalimutan na ninyo 'yan, mga kaibigan. Wala 'yan.
Hindi mo maaaring bakunahan ang milyun-milyong tao gamit ang isang bakunang posibleng mapanganib para makamit ang 50
porsyentong pagbawas sa tugon ng mga antibodies. Baliw ka ba?
Madalas kong makita ang mga pasyenteng nagkakaroon ng trangkaso pagkatapos makatanggap ng bakuna laban sa trangkaso.
Siyempre.
Ngunit ganoon ang dating kapag sinasabi ko sa kanya, "May trangkaso ka."
Hindi, Doktora, hindi iyon maaaring mangyari. Nabakunahan na ako. Siguradong iba iyon.
Oo. Kaya, maaari na lang nating buodin.
Sa iyong libro, sinulat mo na maaaring mapanganib ang mga impeksyon. Ngunit hindi ba't karaniwan na ang mga ito ngayon?
Hindi karaniwan.
Hindi karaniwan. May sadyang pagpapalaganap ng takot ang mga pulitiko at ang media.
Sinasabi nila na ito ay para sa mga dahilan ng kapitalismo, ngunit marahil may iba pa.
Ang agham ay talagang isang gabay.
Ibinabalik mo iyon sa unahan, na dapat mas masinsinan nating alamin ang ugat ng mga bagay.
Sinasabi nito kung ano ang mahalaga at kung ano ang hindi mahalaga.
Hindi dapat labis na ipagdiwang ang ilang katotohanan at kalimutan ang iba.
Na hindi mo dapat gawing bundok ang isang munting butil ng buhangin, at kabaliktaran.
At dapat muling makagawa ang mga tao ng sarili nilang desisyon na may sapat na kaalaman.
Sa pagtatapos ng bawat kabanata tungkol sa pagbabakuna, palagi nilang hinihikayat ang lahat na mag-imporma sa
kanilang sarili at saka gumawa ng sarili nilang desisyon, at hindi dapat kailanman gumamit ng sapilitan.
Dahil, gaya ng sinasabi mo, ito ay kasangkapan ng naghaharing uri.
Mayroon ka pa bang nais sabihin sa mga manonood bago tayo magtapos?
Maliban, siyempre, sa rekomendasyon na bilhin ang iyong libro.
Napakagaling ng pagkakasulat nito, talagang madaling maintindihan.
Naiintindihan ko ito nang napakahusay sa loob lamang ng ilang araw. Isang kasiyahan itong basahin.
Ngunit sa totoo lang, ayokong maging palabas ito para sa pagbebenta ng libro, oo.
Hindi namin isinulat ang libro para bilhin ito ng maraming tao hangga't maaari.
Sinulat namin ito upang mabasa ng maraming tao hangga't maaari ang aklat.
Nasa sa'yo kung paano mo makukuha ang libro. Hindi mo naman kailangang bilhin ito.
Pero kailangan mong magtanong, halimbawa sa mga aklatan, kung gusto mong hiramin ang libro.
At ang tiyak naming inaasahan ay makakaakit din ang aklat sa ilang propesyon, gaya ng mga guro – napakahalaga ng
mga guro sa bansang ito, kailangan nilang malaman pa ang tungkol sa mga impeksyon, talaga namang kailangan.
Dahil ang ginagawa nila ngayon sa mga paaralan, o ang nagawa na nila, ay hindi responsable sa
ating mga anak. Hindi iyon katanggap-tanggap.
At ang simpleng paniniwala sa lahat ng nagmumula sa anumang kagawaran o awtoridad ng pamahalaan ay hindi
ang daan patungo sa isang may pag-asang hinaharap. Iyon ay isang walang pag-asang hinaharap.
Nais naming magbigay ng pag-asa. At sa aklat na ito, nais naming magbigay sa iyo ng kaalaman,
upang mailagay ang kapangyarihan sa iyong mga kamay.
Paano makapasok sa kapangyarihan – basahin mo lang ang libro, iyon lang.
At pakiusap, basahin mo man lang ang kabanata na libre.
Sa totoo lang, marahil isang huling salita. Kasapi kami sa isang samahan na tinatawag na MWGFD.
At ang samahang ito ay isang pagtitipon, isang samahan ng mga propesyonal sa medisina at mga
siyentipiko, na lahat ay nagsasalita ng Aleman.
At inialay namin ang aming sarili – boluntaryo ang lahat, wala sa amin ang tumatanggap ng kahit isang sentimo para rito.
At sila ay napakahusay na mga doktor at siyentipiko.
Siya (Dr. Köhnlein) ay kasangkot na rin sa loob ng maraming taon.
Itinatag at inayos namin ang Pathological Institute ni Arne Burckhardt. Kasapi rin siya ng aming organisasyon.
At alam mo na siya ang nagsagawa ng pangungunaing gawain.
Ang gawa na ngayon ay biglang nakikita sa buong mundo. Lahat ito ay nagmula sa Alemanya.
Nang mamatay si Arne Burckhardt, tayo ay nasa krisis.
Hindi na namin nagawa pang magsagawa ng karagdagang patholohikal na pagsusuri.
Ngunit nagtayo kami ng isa pang laboratoryo para sa layuning ito na tinatawag na "Institute for Molecular Diagnostics".
At pinapatakbo rin ito ng mga miyembro ng aming samahan.
Kaya, ang aming samahan ay isang non-profit na organisasyon noong una, ngunit isang taon ang lumipas,
noong 2021, binawi ang aming non-profit na katayuan.
Ibig sabihin nito ay hindi kami makapag-isyu ng resibo para sa donasyon. Umaasa ang samahang ito sa mga donasyon.
Ikagagalak namin kung isasaalang-alang ninyo ang pagbibigay ng donasyon sa asosasyon at sa Inmodia Institute .
Iyon ang magpapaligaya sa akin nang lubos.
Maraming salamat sa iyong trabaho sa dakilang aklat na ito!
Oo, salamat muli sa panayam na ito.
Sana'y malawakang maipamahagi ito!
Paalam.
Oo, salamat! Paalam.
Kailangan ng tulong ng Kla.TV! Gamitin ang tampok na pagbabahagi sa ilalim ng programa.
Ang tapos nang template ng email ay tumutulong sa iyo na maabot ang iyong pribadong bilog ng mga
tatanggap. Nang walang anumang pagbara sa spam.
Ang aking ambag sa pagbabago ng mundo sa pamamagitan lamang ng isang pag-click. Hindi pa ito naging kailanman napakadali.