Op 29 Maart 2025 het die Kulturhaus Dornbirn die geleentheid "Vryheid & Selfbeskikking – Die
Verantwoordelike Burger" aangebied met interessante bydraes oor die regstaat, soewereiniteit en kontant.
Die geleentheid is deur die Akademie vir Persoonlike Ontwikkeling in Dornbirn gereël.
HOCH2.TV het al die verslae vir u opgeneem en geredigeer, liewe kykers.
Vandag bied Kla.TV 'n onderhoud met Dr Sharon Tagwerker aan:
Persoonlike verantwoordelikheid – die orde van die dag!
Ja, soos Erwin, wil ek ook graag begin deur Dr Tagwerker voor te stel.
Nie net omdat dames eerste kom nie, maar ook omdat jy hier, so om te sê, tuisvoordeel het, aangesien jy uit Bludenz kom.
Jy is prakties daarvoor voorbestem.
Hallo Mej. Tagwerker, neem asseblief die mikrofoon.
Ons wil dit regtig eers met jou bespreek.
Van al die panellede wat vandag deelneem, is jy die een wat professionele ervaring het – as 'n direkte
gevolg van wat byna presies vyf jaar gelede gebeur het.
En jy word voortdurend in jou professionele lewe gekonfronteer met die gevolge van die pandemie
– veral op die jongste lede van die samelewing.
Dié wat eintlik die minste in staat was om hulself te verdedig, moet gesê word.
En dit vra die vraag: Wat kan u vir ons hieroor vertel?
Oké, kinders en jongmense is duidelik massief geraak deur die pandemie en die maatreëls wat getref is.
Waarskynlik die mees voor die hand liggende was die sielkundige gevolge en die gevolglike psigiatriese afwykings.
Die feit is dat daar ongelukkig tot 2023 'n massiewe toename in selfmoordpogings en selfmoorde self was.
Dit is syfers wat nie onmiddellik voor die hand liggend is nie, maar deur psigiaters saamgestel is – wat
in 2023 'n beroep geloods het – en openbaar gemaak is.
Wel, daar was 'n massiewe toename in depressiewe versteuringe, met tot vyf tot tien keer.
62 persent van meisies is geraak en 38 persent van seuns. Dit is deur Danube Universiteit Krems in skoolklasse opgespoor.
En toe was 2021 die absolute hoogtepunt, met een miljoen kinders wat aan geestesiekte gely het.
Daarteenoor was daar 'n tekort van 70 000 terapieplekke.
Ons het dit natuurlik in die praktyk opgemerk.
Ons is gekonfronteer met die feit dat ons kinders met sielkundige of psigiatriese probleme moes
versorg, en ons moes maande wag vir 'n plek in terapie.
Dit was dus 'n redelik stresvolle situasie vir die ouers, die kinders en ook vir die dokter.
En veral as jy nie gewoond is om psigiatriese medikasie toe te dien nie en nie voel dat jy daartoe bekwaam is nie.
Maar dan raak jy kreatief en probeer jy iets anders.
Wel, dit het vir my 'n ander medisyne geopenbaar.
So het ek nou selfs verder ingegaan in die aanvullende -gebied – en kyk, dit help ook.
Nie in die geval van die baie ernstig siekes nie, natuurlik, waar mens bly is wanneer die psigiater kan ingryp.
Ja, dis dit.
Wel, dit is beslis 'n baie ontstellende beoordeling.
Wat my hier sou interesseer, en beslis ook die gehoor.
Daar word dikwels beweer dat dit niks met die koronavirus te doen het nie.
Sommige mense skryf dit toe aan die gevolge van inentings, alhoewel dit nou waarskynlik minder 'n probleem by kinders is.
Ander sê: Ja, dit is die langtermyn-effekte van die virussiekte self.
In watter mate kan ons onderskei wat dit met die maatreëls te doen het?
In watter mate kan dit daaraan toegeskryf word?
Dit is natuurlik 'n baie moeilike vraag.
In beginsel is dit beslis multifaktoriaal .
Daar is dus geen twyfel dat die spikeproteïen absoluut patologies is en veral baie skade in die brein veroorsaak nie.
Sowel die entstofspyker as Covid-19, d.w.s. die virus self.
Maar natuurlik was die hoofoorsaak van die sielkundige probleme die isolasie-maatreëls.
Dit is 'n erkende martelmetode dat jy nie toegelaat word om jou grootouers te sien nie, dat jy nie toegelaat
word om jou familielede in die hospitaal te besoek nie.
Veral dié wat nog ernstig siek was, moes jy nie eindlewensorg verleen nie.
Dit is werklik 'n enorme verlies wanneer mens sulke oomblikke nie met sy familie kan deel nie.
Of as jy die eerste paar jaar by jou grootouers ontneem word, of andersom.
Ek het gesinne met kinders gehad wat skaam was rondom vreemdelinge.
Almal gaan deur 'n fase waarin hulle skaam is rondom vreemdelinge, en hulle was uiters skaam rondom hul eie grootouers.
Hulle het nie meer hul grootouers naby hulle toegelaat nie.
Dit is natuurlik skokkend, sowel vir die ouers as vir die grootouers.
En dit vassteek in jou gedagtes.
En toe was daar daardie jare met maskers wat hul gesigte bedek het: dit was natuurlik 'n
verlies aan sosiaal verkeer vir die kinders.
En ek bedoel, natuurlik, daar is baie ander oorsake van psigologiese afwykings. [Daniel
Matissek] So, spesifiek met betrekking tot skoolbedrywighede, was daar ook skoolsluitinge in Oostenryk.
Dit het waarskynlik traumatiese gevolge vir hele generasies skoolkinders agtergelaat.
Ek het nog altyd oor hierdie onderwerp gewonder – jy het ook oor hierdie onderwerp gepubliseer:
In watter mate het die strukturele probleme van die skoolstelsel in Oostenryk moontlik hierdie negatiewe ontwikkeling vererger?
Ja, aan die een kant het ons 'n heeltemal verouderde skoolstelsel wat in die afgelope dekades glad nie hervorm is nie.
Dit stem nie meer ooreen met die jongste bevindinge in breinonderzoek nie.
En toe, tydens die pandemie, het die skuif na digitale leer beteken dat baie klasse eenvoudig agterweë gelaat is.
So kon hulle nie meer met die stof tred hou nie.
Dit het baie leerders hul skoolloopbane gekos.
Ongelukkig het ek dit self al 'n paar keer waargeneem, ook in die praktyk, wat uiters tragies is.
En ja, daar is 'n massiewe tekort hiervan in skole.
So word die leerders almal saamgegooi.
Die gemiddelde leerling is eintlik die groot een, nie waar nie?
En die feit dat dit tot 29 persent funksionele ongeletterdheid lei, is eintlik 'n totale ramp vir ons skoolstelsel.
Dus kan 30 persent van diegene wat ons skoolstelsel voltooi het, nie deeglik lees nie.
En dit is absoluut mal.
Wanneer jy van al hierdie dinge hoor – insluitend al die ander gevolge, die sielkundige skade – moet jy sê dat dit
alles min of meer met hierdie mense gebeur het sonder dat hulle in die minste in staat was om hulself te verdedig.
Eintlik was dit nie net kinders se regte wat destyds op groot skaal ingeperk is nie, maar ook ouers se regte.
Niemand kon hulself teen hierdie afgryslike ontwikkelings verdedig nie.
Dit het effektief oor die mense neergesak.
En aangesien ons oor "verantwoordelike burgers" praat, was dit eintlik 'n volledige ontneming van stemreg.
Jy kan dit waarskynlik bevestig. [Dr.
Dagloner] Ja, absoluut.
So was jy nie meer in beheer van jou eie liggaam nie.
So moet jy hierdie enting kry, moet jy 'n masker dra.
Waar ons nou weet dat hulle skade veroorsaak het, selfs by kinders.
Dus het die kinders wat die hele tyd by die skool maskers moes dra, 'n paar IQ-punte minder as dié wat dit nie moes dra nie.
Jy moes getoets word, en jou kind moes ook getoets word.
Wel, dit was regtig moeilik.
Selfs gestremde kinders is getoets.
Daar was ook tonele van ondenkbare geweld.
Dit was dus baie traumaties vir beide die kinders en die ouers.
En natuurlik is kinders van 14 jaar en ouer – wat in elk geval die maksimum ouderdom was – toegelaat om hulself te laat inent.
Daar was dus voorvalle waar die kind tuis gekom het:
Die entbus was vandag hier, en terloops, ek is nou ingeënt.
Dit is ongelooflik.
So, 'n 14-jarige wat gedeeltelik meerderjarig is, maar beslis nie die implikasies van sulke
besluite ken nie en dit nie kan voorsien nie.
Wat my interesseer, of eerder wat my geskok het tydens my voorbereidings, is die aantal
selfmoorde, insluitend onder kinders en jongmense.
Wel, in Duitsland kan ons dit slegs empiries of intuïtief beoordeel.
In werklikheid is daar tot op hede nog steeds geen amptelike, geverifieerde statistieke oor selfmoordkoerse in Duitsland nie.
Selfs die Federale Statistiese Kantoor – natuurlik onder politieke druk – weier om in hierdie
verband enige verband met die koronavirus te maak.
Alhoewel ons as joernaliste hierdie vraag ontelbare kere gevra het.
Dit lyk of daar in Oostenryk opnames hieroor is, nie waar nie?
Ja, daar is opnames.
So, via Statistics Austria, kan jy ten minste die statistieke direk vir volwassenes besigtig.
Dit moet egter ook met omsigtigheid hanteer word, omdat ongelukke, vergiftiging of wat ook al
lyk of dit in verskillende statistieke verskyn.
En jy sien dit nie by kinders en jongmense nie.
Dus kan jy dit daar net indirek sien deur na die sterftesyferstatistieke hier te kyk.
Die syfers wat ek pas aangehaal het, is geneem uit die verslag wat ek vroeër genoem het deur die
Oostenrykse Vereniging vir Kinder- en Adolessentepsigiatrie.
Hulle het dit in 2023 gepubliseer omdat hulle self so geskok was deur die styging in hierdie syfers.
En nog 'n baie ernstige gevolg, ook vir die ekonomiese dimensie, is natuurlik die enorme toename in siekteverlof, wat massief
gestyg het, veral in 2023 – soos jy hier in die tabel kan sien.
So kan jy sê dat, in beginsel, die hele samelewing sistematies siek gemaak is.
Weer eens ontstaan die vraag, omdat dit dikwels bevraagteken word:
In watter mate sou u fokus op die verhouding van entskade, of dalk weer op wat algemeen bekendstaan as lang Covid?
Natuurlik is dit moeilik om te onderskei.
Dit is moeilik om te onderskei.
Spike is gevaarlik en skadelik.
Ek sou sê dat enting 'n baie groot rol hierin speel.
Wel, nie regtig in verhouding tot kinders nie, want gelukkig word baie kinders nie ingeënt nie.
Maar jy kan dit baie duidelik by volwassenes sien.
In die verlede was ek gewoond daaraan om 'n kind lê te sien saam met 'n familielid, wat
moontlik aan 'n aansteeklike siekte gely het.
Nou is dit dikwels die hele gesin wat voortdurend siek is.
Dus is almal altyd siek in die bed, selfs met longontsteking, wat nie net een persoon tref nie, maar die hele gesin.
Ek het nog nooit iets soos dit ervaar voor die pandemie nie.
En ek bedoel, aan die een kant is daar natuurlik die stres waaraan mense blootgestel word – wat massief toegeneem het.
Daar is ook voedingstowwe-tekorte en baie ander redes, soos die mikrobiom , wat nou ook al hoe meer vernietig word.
Maar as jy 'n bietjie met mense praat, sê hulle self: Sedert die enting het dit en dat gebeur.
Ek bedoel, ek het nog nie behoorlike statistieke, enige geloofwaardige nie, oor hierdie onderwerp gevind nie.
Jy kan dus sê dat dit eintlik 'n aanval is op die gesondheidsintegriteit van die organisme in verskeie opsigte.
Eerstens weens die maatreëls, dan weens hierdie entstof en natuurlik weens die algehele maatskaplike stres, wat waarskynlik,
laat ons sê, 'n verzwakking van die immuunstelsel veroorsaak het.
Dit is meervoudig-oorsaaklik, soos jy gesê het, maar manifesteer dan in verskillende vorme.
En ons worstel daarmee steeds vandag, in beginsel.
Vandag is dit nie meer net 'n probleem vir dié wat destyds jonger was nie – wat nou vyf jaar ouer is
– maar natuurlik ook vir die samelewing as geheel.
En nou net die vraag, aangesien planne vir sulke entings, insluitend moontlike mRNA-entings in
verband met kanker en so meer, nog aan die gang is:
Sien jy enige leerkurwe by die amptelike kantoor?
Of is dit eerder so dat jy op die oomblik nie net alles herhaal nie, maar dit dalk perfek maak om voort te gaan?
Absoluut.
So, kollegas begin om twyfel te hê, dankie tog, maar die openbare sektor beslis nie.
So word dit aansienlik vorentoe gedruk.
Dit was ook duidelik met die bekendstelling van die elektroniese inentingssertifikaat ná die Nasionale Raadverkiesings.
Jy kan dus nie daarvan afsien nie; almal het hul inentingskaart, of dit leeg is of wat daarin staan, is heeltemal onbelangrik.
Drie inentings is tans verpligtend vir dokters om aan te teken.
En as jy daarna kyk en dan die wysiging van die Geneesmiddelswet, Artikel 80 – dit moes in
2022/23 gewysig gewees het – waar die opskrif sê:
Die Algemene Verordening Gegewensbeskerming word in hierdie opsig ondermyn.
Dit beteken dat persoonlike data – byvoorbeeld die inligting wat in inentingsregisters vervat is – nie net met
gesondheidsorginstellings gedeel word nie, maar ook met die Mediese Vereniging, wat geen reg het om hierdie
inligting te ken nie, die Veterinêre Vereniging, die Farmaseutiese Vereniging, insluitend veeartse en aptekers.
Dit word aan owerhede gestuur, al is dit eintlik nie hulle saak nie, aan owerhede in ander EU-lidstate en selfs aan die WGO.
En as jy dan na die IHR kyk, wat later verduidelik sal word, en na die veranderinge, kan jy jou voorstel
dat dinge tydens die volgende pandemie glad sal verloop.
Sodanig dat jy dit kan gebruik om wraakoptredes te skep wat baie, baie groter is as dié wat ons onlangs ervaar het.
Presies, dit sou my opvolgvraag gewees het.
Elektroniese inentingssertifikaat, soos genoem, verpligtend sedert die laaste Nasionale
Raadverkiesings in Oostenryk op 30 September 2024.
Jy kan ook nie uitteken nie.
Sien jy dit as direkte voorbereiding vir wat jy toekomstige pandemieë of toekomstige wêreldwye gesondheidskrisisse noem?
Kan mens dit in so 'n strategiese konteks klassifiseer?
As ek na die afgelope paar jaar kyk, is dit vir my duidelik.
Ek kan nie voorstel waarvoor dit anders gebruik kan word nie.
Ek bedoel, jy sê dit is vir statistiese doeleindes.
Maar ek bedoel, die statistieke kon vooraf ingesamel gewees het.
Daar is geen behoefte aan 'n verpligte elektroniese inentingssertifikaat nie, wat heeltemal ondemokraties is.
En dit is inderdaad – om terug te kom by die onderwerp van ons geleentheid – 'n ander vorm van ontneming van regte.
So, in terme van databeskermingswetgewing, jy het dit pas genoem, in beginsel die deursigtige pasiënt.
En weer is daar regtig geen manier om, so om te sê, uit die kloue van hierdie stelsel te ontsnap nie.
So as dit op 'n stadium volgende jaar of wanneer ook al verpligtend word om 'n mRNA-entstof teen kanker
of enige ander profilakse te neem, sal dieselfde speletjie waarskynlik weer van voor af begin.
Dit is wat ons moet vrees, nie waar nie?
Absoluut. Wanneer dit alles in werking tree, sal jy moet opstaan en veg om dit te vermy.
Dit sal baie moeiliker wees as wat dit vyf jaar gelede was.
In hierdie konteks wil ek graag nog 'n persoonlike vraag af die rekord hier vra.
Hoe het dit jou persoonlik as dokter beïnvloed?
Ek bedoel, jy het destyds die beroep betree, beslis met, laat ons sê, soos alle dokters, idealistiese aspirasies.
Het jy deur hierdie tyd gedesillusioneer geraak, of het dit wat jy daar ervaar het, ook 'n
beduidende sielkundige uitwerking op jou gehad?
Wel, ek moet erken, dit het my 'n jaar geneem om regtig te verstaan wat aangaan.
Ek was heeltemal idealisties en het in die professionele verenigings geglo.
Ek het in my kollegas se idealisme geglo en het 'n jaar lank elke aand by die tafel gesit om TKB te
lees en daarna die studies daaroor te bestudeer.
En ek het by myself gedink, dit kan nie waar wees nie, dit is presies die teenoorgestelde
van wat die professionele verenigings vir my sê.
En ná 'n jaar was ek gereed en moes ek vir myself erken: Jy het tot nou toe aan die verkeerde boom geblaf.
En hierdie gevoel van magteloosheid – wat dokters beslis ook ervaar het, omdat hulle nie teen hierdie
windmeule kon veg nie – is iets wat baie beroepsgroepe gedurende hierdie tyd aan ons beskryf.
Maar die meeste van hulle het uiteindelik net met die stroom meegegaan.
Nou is die vraag: Hoe het jou kollegas in die professionele wêreld gereageer op jou toewyding, op die feit dat jy
jouself as 'n dapper, laat ons sê, dissident geposisioneer het?
Watter ervarings het jy in hierdie verband gehad, beide persoonlik en professioneel?
So het my vriendekring heeltemal verander.
Wel, ek kan nie sê dat ek aan enige laster onderwerp is nie, glad nie, wanneer julle mekaar sien.
Ek is nog steeds 'n lid van die professionele vereniging.
Ek reis ook van tyd tot tyd na konferensies.
So praat hulle baie vriendelik met my.
Ek ontvang ook positiewe aanmoediging, selfs van dié wat volgelinge was.
So eintlik neutraal, selfs nogal positief.
Maar hoe kan ek dit stel, dit is 'n persoonlike probleem van my dat ek nie kan verdra dat iemand
honderde duisende mense teen hul wil inent nie.
Daarom het ek my eie gevolgtrekkings gemaak en my ietwat van my voormalige vriendskappe onttrek, met gemengde gevoelens.
Vanweë die laggende oog, omdat ek 'n paar wonderlike nuwe mense ontmoet het.
Natuurlik was die ou vriendskappe kosbaar, en dit is jammer dat dit tot hiertoe moes kom.
Wel, Mej. Tagwerker, baie dankie vir hierdie persoonlike en baie interessante insigte.
En in die tweede deel sal ons beslis meer oor die oplossings hoor. Baie dankie, ja.
En ons begin weer met mev. Tagwerker.
Ek kan hulle weer uitnooi.
Dan, soos ek gesê het, duik ons reg in die diepste van die saak.
Uit u vorige beskrywings – geestelike en gesondheidsprobleme veroorsaak deur die
koronavirus en die skade wat dit aangerig het.
Hoe kan hulle, al dan nie, genees word, veral met betrekking tot die jonger geslag?
Dit is 'n baie interessante vraag.
Dit hang natuurlik af van hoe diep dit was.
Ek is absoluut oortuig dat baie by mense herstel kan word, mits geen fisiese skade agtergebly het nie.
Omdat mense uiters buigsame wesens is; anders sou ons nie meer bestaan nie, en sou ons
ook nie regoor die wêreld gevind word nie.
Ek is dus baie positief daaroor.
Die probleem wat ek sien, is dat ons stadig van al hierdie dinge moet wegbeweeg sodat ons kan begin genees.
En dit vereis nou verantwoordelikheid.
So moet elkeen van ons, of ons nou mediapersoonlikhede, politici, dokters of wie ook al is, verantwoordelikheid
neem vir onsself, ons lewens en die lewens van ons kinders.
Ons was daaraan gewoond ... Ons het grootgeword in 'n welvaartstaat wat nou 'n oppasstaat geword het.
En hierdie oppasstaat het nou eintlik 'n outoritêre staat geword.
En nou is dit aan ons om hieraan 'n einde te maak.
En ek is absoluut oortuig dat as ons daarin slaag om dit te doen, baie dinge weer reggestel kan word.
En dit is nie net polities, sosio-polities of sosiaal dat ons verantwoordelikheid moet neem nie.
Ons moet ook verantwoordelikheid vir onsself neem wat gesondheid betref – ek bedoel, ek is
'n dokter, ek gaan weer oor gesondheid praat.
En ek is ook 'n praktisyn, so ek is bly om 'n praktiese voorbeeld te gee.
Daar is studies van 1 800 kankerpasiënte wat in die terminale stadium was.
En hulle is uitgesluit van konvensionele medisyne, wat beteken dat hulle alle behandelingsopsies uitgeput
het – maar toe het hulle die siekte oorkom en oorleef.
En toe het 'n dokter nader gekom en die 1 800 ondersoek, hulle ondervra en probeer om die gemeenskaplike delers te vind.
En interessant genoeg was daar net twee fisiese aspekte wat almal saam verander het.
En die res was denkwyse .
En die belangrikste ingesteldheid is dat hulle verantwoordelikheid vir hulself geneem het.
En toe het hulle selfs daarin geslaag om kanker te oorwin.
Dit beteken nie dat almal dit kan doen nie.
Natuurlik moet elkeen vir hulself besluit watter pad om te neem en wat om volgende te doen.
Maar dit was die kern daarvan.
So dit is die alfa en omega.
So, moed om jouself te genees, hulp om jouself te help, sou jy kon sê.
Ja, presies.
Vanuit 'n mediese oogpunt sou dit natuurlik meer 'n terapeutiese benadering wees, en natuurlik ook 'n
bietjie – laat ons sê – amper vanuit 'n geestelike oogpunt is dit beslis 'n waardevolle wenk.
Dit geld waarskynlik vir almal wat ernstig siek is, dat jou innerlike houding die grootste rol speel.
Maar natuurlik gaan dit ook oor die politieke raamwerk.
Dit sou 'n ongelooflike hoeveelheid politieke verandering vereis.
En eerstens sal daar 'n behoorlike hersiening en 'n behoorlike bewustheid van die probleem moet wees.
En dit is waar ek – of hoe sien jy dit – reuse struikelblokke sien.
Of is daardie indruk misleidend?
Nee, daar is groot struikelblokke, maar die vorige onderwerp speel hier 'n rol.
Elke enkele persoon moet opstaan en sê: Dit is nie aanvaarbaar nie.
En dit sal nie op enige ander manier werk nie.
Ongelukkig hoor ek dikwels in die praktyk mense sê dat niks verander kan word nie.
Ja, jy kan 'n verskil maak!
Jy hoef net om jou te kyk om te sien wat die mense hier sit doen.
het reeds verander.
Of hoeveel sit hier nou in die gehoor.
Dit sou 'n paar jaar gelede nie moontlik gewees het nie.
En selfs destyds, tydens die koronaviruspandemie, het sommige individue na die skoolhoofde gegaan en gesê:
Die inentingsbus kom, maar my kind kan nie daar kom nie.
Of my kind dra nie 'n masker nie.
En as al hoe meer en meer en meer en meer mense dit doen, kan jy beslis verandering teweegbring.
As jy dit as 'n mediese professionele volg.
Jy het sekerlik opgemerk wat met die RKI-protokolle aan die lig gekom het en hoe sedertdien alles wat ek
narratiewe sou noem in duie gestort het en hoe sogenaamde samenzweringsteorieë waar geblyk het.
Sekerlik selfs dié wat destyds deelgeneem het – jy het die skoolhoof genoem, maar natuurlik ook baie van jou
kollega-dokters – behoort, behalwe dat hulle diep skaam voel, 'n verandering van hart te ondergaan.
Ten minste iets soos selfkritiek, waar jy sê: Okei, ons het daar 'n fout gemaak, dit mag nooit weer gebeur nie!
Ek kan nie namens Oostenryk praat nie, maar in Duitsland voel ek of ons myle ver daarvan af is.
En sou dit weer die absolute voorvereiste wees vir hierdie effekte wat jy pas genoem het om in werking te tree?
Dit is alles waar, individue moet ook hul deel speel.
Maar uiteindelik werk dit nie as die media en politici inmeng en die openbare sfeer saboteer nie.
Wat kan gedoen word om hierdie siklus te deurbreek?
Ja, dit was verskeie vrae in een, so om te sê.
So, wat my kollegas betref, ja, dit is moeilik.
Hulle is natuurlik in 'n baie, baie moeilike posisie.
Aan die een kant het hulle deelgeneem, moontlik hulself, hul gesinne en baie ander pasiënte ingeënt, en is
daarom onder enorme, buitensporige sielkundige druk.
Om dit vir jouself toe te gee en dan een stap verder te gaan en dit openbaar te sê:
Wel, wat ek gedoen het, of wat oral gebeur het, was onsin.
Dit is 'n onredelike hoeveelheid om te vra.
Sommige mense doen dit, en ek dink hulle is uiters dapper.
Baie was nog altyd kritiek, maar het nie die moed gehad om iets daaraan te doen nie.
Wel, dit is wat hulle vir my sê, deels in vertroue.
En natuurlik is dit 'n heeltemal ander saak om in 'n openbare omgewing op te tree.
Maar ek het die gevoel dat dit eintlik nie veel meer verg nie.
Dit lyk net vir my, wie is nou vinniger?
Is ons vinniger met ons ondersoeke, of is die ander vinniger met hul wraakoptredes?
En hoe meer ons is, hoe groter is die kans dat my kollegas die regte stap sal neem, en dalk sal die
regstelsel en ander media-uitlate ook so optree.
So, in die media borrelt iets steeds op, en word dit dan weer onderdruk – alhoewel dit al hoe meer opgemerk word.
Maar soos ek gesê het, tel elkeen van ons.
Die visie, as ons vooruit wil kyk, hoe sal die samelewing lyk, insluitend die gesondheidsorgstelsel in
hierdie geval – die twee kan nie van mekaar geskei word nie.
Wat dink jy sal die situasie oor vyf jaar wees ten opsigte van selfbeskikking?
Dink jy dat 'n heeltemal ander selfvertroue teen daardie tyd sou geheers het?
Glo jy dat hierdie ontwikkeling, laat ons sê, voordelig is, of is jy eerder pessimisties daaroor?
Wel, ek is heeltemal optimisties.
Daar is soveel hype en so 'n positiewe atmosfeer.
Ek is absoluut oortuig dat ons oor vyf jaar in 'n heeltemal ander posisie sal wees en – hoe kan ek dit stel – ek
glo selfs dat ons beter daaraan toe sal wees as voorheen.
Omdat ons bewus is van alles wat werklik gebeur het, wat selfs in die afgelope dekades en eeue gebeur het.
Ek glo dus dat as ons oorwin, ons selfs groter vryheid sal hê as wat ons nog ooit tevore gehad het.
Dit is my oortuiging.
Dit gaan ook oor vryheid van vrees.
Jy spreek ook die kwessie van vreespolitiek aan, wat tot 'n einde gebring moet word.
Dit is presies wat die vorige sprekers ook aangespreek het.
Ek sou sê dat hierdie noodbeleid waarskynlik ook gebreek sal moet word sodat 'n ander besef van selfbeskikking
hier weer kan posvat – ten minste, dit is my aanname.
Daar is nog steeds aspekte wat jy ook in jou werk teëkom.
Ons het dit vandag nie bespreek nie.
Ek wil dit graag kortliks aanspreek.
Jy het ook vroeër die mikrobiom genoem.
Dit speel waarskynlik ook 'n rol in verband met voeding, natuurlike landbou, alles.
Wil jy iets anders hieroor sê?
Ek dink baie in die gehoor is ook hierin geïnteresseerd.
Ja, natuurlik, dit is ook in die konteks van die alternatiewe terapieë wat ek gedwing was om vir my kinders te vind – so
het ek daarvan gehoor – in verband met hul vatbaarheid vir infeksies of die uiterste vrese wat hulle ontwikkel het.
En toe het ek begin soek. Wat is nog betrokke?
En toe, natuurlik, het ek met enorme voedingsgebreke te kampe gehad.
Dit geld ook vir kinders wat baie goed gevoed is en organiese kos eet.
En toe het ek begin om mikrobiome-analises te doen.
Ek het besef dat tot vier maande oud daar 'n risiko is van rampspoedige mikrobiomtoestande.
So word ons ook op hierdie vlak geteister, sou ek sê.
En daarom is dit dringend nodig om in 'n ander rigting te beweeg.
En dit is reeds in die pyplyn.
Daar is dus solidariteitsgebaseerde ekonomiese gemeenskappe wat reeds baie, baie positiewe
en gesonde werk vir ons in die landbou doen.
Hulle moet op elke moontlike manier ondersteun word.
En ons moet besoedeling uit die omgewing verwyder, ek bedoel CO2 – ons weet almal dat dit 'n
verskriklike hype is wat glad geen betekenis het nie.
Maar die belangrike kwessies moet aangespreek word:
Glyfosaat, die omstrede kwessie;
Koring met hoogs verfynde gluten, wat ons mikrobiom vernietig.
Ander besoedelaars, arseen en so aan en so voort.
So moet hierdie kwessies aangespreek word sodat hulle nie meer op ons en ons kinders weeg nie.
Ek sien nou hierdie spanning in die jongste kinders.
Daar is stowwe wat in verband met entstowwe bevorder word, ietwat in die alternatiewe sektor.
Die uitskakeling van stekelproteïene uit die liggaam – onder andere, die vraag is nou of dit regtig die geval is.
Wat is jou persoonlike mening hieroor?
Byvoorbeeld, iets soos nattokinase en sulke dinge.
Dit is nuttige gereedskap.
Die probleem is dat die gemodifiseerde boodskapper-RNA in die genoom ingesluit kan word, en hoe kry jy dit daaruit?
Ek glo so, ja, idees kom altyd weer en weer op.
Maar of dit dan weer vir almal bekostigbaar sal wees, bly om te sien.
In beginsel kan die stekels self gedreineer word.
Ek is absoluut oortuig dat situasies verbeter kan word.
Met baie geduld is dit moontlik om individue tot 'n punt te lei waar hulle hulself weer kan genees.
Die probleem, en dit is natuurlik die volgende probleem, is dat dié wat ernstig benadeel is deur entstowwe of
deur Covid-19, lang Covid, wat ook al, hul geld opraak.
Net soos baie ander, raak hulle geld op.
En ek sien dit redelik gereeld.
Wel, ek het soms ook spesiale gevalle in my praktyk waar mense nie meer die behandelings kan bekostig nie.
En dan word hulle gekonfronteer met assessore wat vir hulle vals assesserings uitreik.
Dit is altyd die geval!
Dus word hulle nie as geskik vir 'n pensioen verklaar of as gestremd verklaar nie,
alhoewel hulle in 'n ellendige toestand verkeer.
Hulle erken nie die bevindinge wat versamel is nie, omdat hulle sê: Dit word nie deur konvensionele medisyne erken nie.
So hulle erken nie dat die spikeproteïen opgespoor word nie.
Hulle besef nie dat hy 'n immuungebrek het , d.w.s. MIV/VIGS of iets dergeliks nie.
Wat tans gebeur, is 'n ramp.
Maar ja, ons moet aanhou daarmee, en ons sal almal aanhou daarmee.
Kan mens sê dat, in beginsel – omdat jy dit vroeër genoem het – soortgelyke strukture in die voedselbedryf heers,
d.w.s. in industriële voedselproduksie, insluitend lobbywerk soortgelyk aan dié in die farmaseutiese bedryf?
Dat die twee vandag eintlik onlosmaaklik is?
Absoluut, ek sien dit heeltemal so.
En dit beteken, as ons na die groter prentjie kyk – sleutelwoord Vision 2030 – dat die afbreek van hierdie strukture en die
bestryding van die gepaardgaande lobbywerk waarskynlik noodsaaklik is vir die oorlewing van die samelewing, nie waar nie?
Absoluut.
Sou jy daarmee saamstem, ja?
Dis reg, ja.
Ek dink dis presies die onderwerp wat jy aanspreek.
En ek dink dit interesseer baie kykers ook, volgens wat ek reeds in gesprekke gehoor het. Ek bedoel, die wanhoop wat baie mense
voel, spruit voort uit hul magteloosheid in die aangesig van hierdie kartelle , in die aangesig van
hierdie bedryf wat in alle gebiede al hoe magtiger word.
Sodanig dat iets soos inentings op 'n stadium heeltemal onvrywillig en onbewustelik deur voedsel toegedien kan word.
Dit hoef nie oor vlieënde insekte of wat ook al te gaan nie.
Maar die feit dat, in beginsel, dit wat jy nie in jou liggaam behoort in te neem nie, prakties
onwillekeurig deur jou dieet daarin gedwing word.
Daarom is daar 'n parallel met verpligte inentings en so aan.
En daarmee nog 'n skending van hierdie beginsel van selfbeskikking.
Dit is natuurlik waarskynlik die belangrikste voorwaarde van almal, dat daar in die toekoms meer deursigtigheid sal
wees en dat hierdie organisasies ook ontmantel sal word.
Absoluut, ja.
Wel, ons is alreeds daar, of hoe?
So, ons mikrobiom is reeds
... So, basies is ons nou op die punt dat ons op die oomblik net gesond kan oorleef deur voedingstowwe in
te neem en 'n baie aktiewe dermbewaring te ondergaan.
En ons moet regtig daaraan 'n einde maak.
So, ons het beslis weer gesonde, voedingstofryke kos nodig.
En ons moet van hierdie besoedelaars ontslae raak.
So, die regte besoedelaars wat ons en ons kinders beïnvloed.
En mense moet daarvan bewus wees.
So vertel ek vir almal wat by my kom met hul kind by hul 100ste infeksie presies hierdie stories.
Of moet ek jou ook oor chemtrails vertel?
Want ek wil hê mense moet daarvan bewus wees.
En hoe meer mense daar is, hoe meer van ons is daar.
So, hoe meer mense daarvan weet, hoe beter. En die ander is min, die elites.
En ons moet ook hiervan bewus wees.
Ja, goed. Wel, ek dink ons het beslis 'n gevoel van versigtige optimisme in die beskrywing gehoor, dat
sommige dinge sal verander en hopelik sal verbeter –
– as ons aanhou en bewustheid skep, en as elkeen van ons sy deel doen.
In elk geval wil ek u baie dankie sê vir u beoordelings.
En sien jou later by die paneelbespreking, ja.
Liewe kykers, verdere berigte oor hierdie gebeurtenis in Dornbirn is reeds beskikbaar op HOCH2.TV.
Jy sal die skakels onder hierdie program vind.
Ons wil graag hierdie geleentheid benut om HOCH2.TV te bedank vir hul uitstekende samewerking.