29 сакавіка 2025 года ў Доме культуры Дорнбірна адбылася імпрэза «Свабода і самавызначэнне – адказны грамадзянін» з цікавымі
дакладамі пра вяршэнства права, суверэнітэт і наяўныя грошы.
Мерапрыемства было арганізавана Акадэміяй асабістага развіцця ў Дорнбірне.
HOCH2.TV запісаў і адрэдагаваў усе рэпартажы для вас, дарагія гледачы.
Сёння Kla.TV прадстаўляе інтэрв'ю з доктаркай Шэран Тагверкер:
Асабістая адказнасць – парадак дня!
Так, як і Эрвін, я таксама хацеў бы пачаць з таго, каб прадставіць доктара Тагвекер.
Не толькі таму, што дам першае месца, але і таму, што ў вас тут, так бы мовіць, перавага хатняга поля, бо вы з Блудэнца.
Вы практычна наканаваны на гэта.
Вітаю, спадарыня Тагверкер, калі ласка, бярыце мікрафон.
Мы б вельмі хацелі спачатку абмеркаваць гэта з вамі.
З усіх панэлістаў, якія сёння ўдзельнічаюць, вы адзіны, хто мае прафесійны досвед — як прамая
выніковасць таго, што адбылося амаль роўна пяць гадоў таму.
І ў сваёй прафесійнай дзейнасці вы пастаянна сутыкаецеся з наступствамі пандэміі,
асабліва на самых маладых членаў грамадства.
Тыя, хто насамрэч быў найменш здольны абараніць сябе, трэба сказаць.
І гэта ставіць пытанне: што вы можаце нам пра гэта расказаць?
Так, відавочна, што дзеці і моладзь зазналі значны ўплыў ад пандэміі і прынятых мер.
Мабыць, найбольш відавочнымі былі псіхалагічныя наступствы і выніковыя псіхіятрычныя расстройствы.
Фактычны стан рэчаў такі, што, на жаль, да 2023 года адбылося масавае павелічэнне спроб самагубстваў і саміх самагубстваў.
Гэта лічбы, якія не адразу відавочныя, але іх сабралі псіхіятры, якія ў 2023 годзе звярнуліся з зваротам, і апублікавалі.
Ну, колькасць дэпрэсіўных расстройстваў павялічылася ў шмат разоў, да пяці-дзесяці разоў.
62 працэнты дзяўчынак і 38 працэнтаў хлопчыкаў былі закранутыя. Апытанне праводзіў
Дунайскі ўніверсітэт Крэмса сярод школьных класаў.
І тады 2021 год стаў абсалютным пікам, калі ад псіхічных захворванняў пакутавалі адзін мільён дзяцей.
Наадварот, не хапала 70 000 месцаў для тэрапіі.
Мы, вядома, заўважылі гэта на практыцы.
Мы сутыкнуліся з тым, што нам даводзілася даглядаць дзяцей з псіхалагічнымі або псіхіятрычнымі
праблемамі, і нам даводзілася месяцамі чакаць месца ў тэрапіі.
Такім чынам, гэта была даволі стрэсавая сітуацыя для бацькоў, дзяцей і таксама для доктара.
І асабліва, калі вы не прывыклі прызначаць псіхіятрычныя прэпараты і не адчуваеце сябе ў гэтым кампетэнтнымі.
Але потым вы праяўляеце крэатыўнасць і спрабуеце нешта іншае.
Ну, гэта адкрыла мне іншыя лекі.
Так я цяпер зайшоў яшчэ далей у сферу камплементарнай — і, глядзі ж, гэта таксама дапамагае.
Зразумела, не ў выпадку вельмі цяжка хворых, у якіх можна толькі радавацца, калі псіхіятр можа ўмяшацца.
Так, гэта тое самае.
Ну, гэта, безумоўна, вельмі трывожная ацэнка.
Што б тут зацікавіла мяне, і, безумоўна, аўдыторыю таксама.
Часта сцвярджаюць, што гэта не мае ніякага дачынення да каранавіруса.
Некаторыя людзі звязваюць гэта з наступствамі вакцынацыі, хоць цяпер гэта, верагодна, менш актуальная праблема для дзяцей.
Іншыя кажуць: Так, гэта доўгатэрміновыя наступствы самой віруснай хваробы.
У якой ступені мы можам адрозніць, якое дачыненне гэта мае да мер?
У якой ступені гэта можна прыпісаць таму?
Гэта, вядома, вельмі складанае пытанне.
Прынцыпова, гэта, безумоўна, шматфактарнае .
Такім чынам, няма ніякіх сумневаў, што спайкавы бялок з'яўляецца абсалютна паталагічным
і, перш за ўсё, наносіць значную шкоду мозгу.
І вакцынны шпіка, і Covid-19, г.зн. сам вірус.
Але, вядома, галоўнай прычынай псіхалагічных праблем былі меры ізаляцыі.
Гэта прызнаны метад катавання, калі табе не дазваляюць бачыць сваіх дзядулю і бабулю, калі табе
не дазваляюць наведваць сваіх сваякоў у бальніцы.
Асабліва тым, хто быў яшчэ цяжка хворы, не дазвалялася аказваць паліятыўную дапамогу.
Гэта сапраўды велізарная страта, калі нельга падзяліцца такімі момантамі са сваімі сваякамі.
Або калі вам не давядзецца правесці першыя некалькі гадоў з бабуляй і дзядулем, ці наадварот.
У мяне былі сем'і з дзецьмі, якія саромеліся незнаёмцаў.
Кожны праходзіць праз перыяд сарамлівасці перад незнаёмцамі, а яны вельмі саромеліся сваіх уласных дзядулі і бабулі.
Іх больш не пускалі да сваіх дзядушак і бабушак.
Гэта, натуральна, шакуе як бацькоў, так і бабуль з дзядулямі.
І гэта застаецца ў памяці.
А потым былі тыя гады, калі іх твары хавалі маскі: гэта, вядома, стала стратай сацыялізацыі для дзяцей.
І я маю на ўвазе, вядома, ёсць шмат іншых прычын псіхалагічных расстройстваў. [Даніэль
Мацісек] Так, канкрэтна ў дачыненні да школьнай дзейнасці, у Аўстрыі таксама адбылося закрыццё школ.
Гэта, верагодна, пакінула траўматычныя наступствы для цэлых пакаленняў школьнікаў.
Я заўсёды задаваўся гэтым пытаннем – вы таксама публікавалі на гэтую тэму:
У якой ступені структурныя праблемы школьнай сістэмы ў Аўстрыі, магчыма, пагоршылі гэты негатыўны ход падзей?
Так, з аднаго боку, у нас ёсць цалкам састарэлая сістэма школьнай адукацыі, якая не рэфармавалася зусім за апошнія дзесяцігоддзі.
Гэта больш не адпавядае найноўшым дадзеным у даследаваннях мозгу.
А потым, падчас пандэміі, пераход на дыстанцыйнае навучанне азначаў, што многія заняткі проста адмяніліся.
Таму яны больш не паспявалі за тканінай.
З-за гэтага многія вучні страцілі сваю школьную кар'еру.
На жаль, я сам некалькі разоў быў сведкам гэтага, у тым ліку на практыцы, і гэта надзвычай трагічна.
І так, у школах гэтага вельмі не хапае.
Такім чынам, усе вучні згрупаваныя разам.
Сярэдні вучань — гэта насамрэч выдатны, ці не так?
А той факт, што гэта прыводзіць да 29-працэнтнай функцыянальнай непісьменнасці, — гэта насамрэч
сапраўдная катастрофа для нашай сістэмы адукацыі.
Такім чынам, 30 працэнтаў тых, хто скончыў нашу школьную сістэму, не могуць чытаць з разуменнем.
І гэта абсалютна вар'яцтва.
Калі вы чуеце пра ўсё гэта — уключаючы ўсе іншыя наступствы, псіхалагічную шкоду — тады вы павінны сказаць,
што ўсё гэта больш-менш здарылася з гэтымі людзьмі, і яны не маглі абараніць сябе ні ў малой ступені.
Насамрэч, тады ў значным памеры былі абмежаваныя не толькі правы дзяцей, але і правы бацькоў.
Ніхто не мог абараніць сябе ад гэтых жахлівых падзей.
Гэта фактычна абрынулася на людзей.
І паколькі мы гаворым пра «адказных грамадзян», насамрэч гэта было поўным пазбаўленнем выбарчых правоў.
Вы, напэўна, можаце гэта пацвердзіць. [Д-р
Дзённы рабочы] Так, абсалютна.
Такім чынам, вы больш не кантралявалі ўласнае цела.
Таму вам варта зрабіць гэтую прышчэпку, вам варта насіць маску.
Дзе мы цяпер ведаем, што яны нанеслі шкоду, нават дзецям.
Такім чынам, дзеці, якія ўвесь час у школе мусілі насіць маскі, маюць на некалькі пунктаў ніжэйшы IQ, чым тыя, хто не насіў.
Вам трэба было здаць аналіз, і вашаму дзіцяці таксама трэба было здаць аналіз.
Ну, гэта было сапраўды цяжка.
Нават дзяцей-інвалідаў тэставалі.
Таксама былі сцэны неўяўляльнага гвалту.
Таму гэта было вельмі траўматычна як для дзяцей, так і для бацькоў.
І, вядома, дзецям ва ўзросце ад 14 гадоў — што ў любым выпадку было максімальным узростам — дазвалялася вакцынавацца самастойна.
Такім чынам, былі выпадкі, калі дзіця прыходзіла дадому:
Сёння тут быў вакцынацыйны аўтобус, і, дарэчы, я цяпер прышчэплены.
Неверагодна.
Такім чынам, 14-гадовы падлетак, які часткова дасягнуў узросту, але, безумоўна, не разумее
наступстваў такіх рашэнняў і не можа іх прадбачыць.
Мяне цікавіць, а дакладней, што шакіравала мяне падчас маіх падрыхтоўкі, — гэта колькасць
самагубстваў, у тым ліку сярод дзяцей і моладзі.
Ну, у Германіі мы можам ацэньваць гэта толькі эмпірычна або інтуітыўна.
Насамрэч, дагэтуль не існуе ніякай афіцыйнай, праверанай статыстыкі па паказчыках самагубстваў у Германіі.
Нават Федэральнае статыстычнае ўпраўленне — пад палітычным ціскам, вядома ж — адмаўляецца ў гэтым
дачыненні бачыць якую-небудзь сувязь з каранавірусам.
Хоць мы як журналісты задавалі гэтае пытанне незлічоную колькасць разоў.
Здаецца, у Аўстрыі праводзяцца апытанні на гэты конт, так?
Так, ёсць апытанні.
Такім чынам, праз «Статыстыку Аўстрыі» вы можаце прынамсі непасрэдна прагледзець статыстыку для дарослых.
Аднак да гэтага таксама варта ставіцца з асцярогай, бо няшчасныя выпадкі, атручванні ці
што-небудзь яшчэ, здаецца, трапляюць у розныя статыстыкі.
І вы гэтага не бачыце ў дзяцей і моладзі.
Такім чынам, вы можаце ўбачыць гэта толькі ўскосна, паглядзеўшы на статыстыку смяротнасці тут.
Цыфры, якія я толькі што прывёў, узятыя з раней згаданай мной справаздачы
Аўстрыйскага таварыства псіхіятрыі дзяцей і падлеткаў.
Яны апублікавалі іх у 2023 годзе, бо самі былі вельмі шакаваныя ростам гэтых паказчыкаў.
І яшчэ адзін вельмі сур'ёзны наступства, таксама для эканамічнага вымярэння, — гэта, вядома ж, велізарны рост колькасці
даведзеных па хваробе, які рэзка павялічыўся, асабліва ў 2023 годзе, — як вы можаце ўбачыць тут, у табліцы.
Такім чынам, можна сказаць, што, па сутнасці, усё грамадства сістэматычна рабілі хварым.
Зноў узнікае пытанне, бо яно часта ставіцца пад сумнеў:
Наколькі б вы засяродзіліся на прапорцыі шкоды ад вакцыны, ці, магчыма, зноў на тым, што звычайна называюць «працяглым Ковідам»?
Вядома, цяжка адрозніць.
Гэта цяжка адрозніць.
Спайк небяспечны і шкодны.
Таму я б сказаў, што вакцынацыя адыгрывае ў гэтым вельмі вялікую ролю.
Ну, насамрэч не ў дачыненні да дзяцей, бо, на шчасце, многія дзеці не вакцынаваныя.
Але ў дарослых гэта можна бачыць вельмі выразна.
Раней я быў звыклы бачыць, як дзіця ляжыць побач з членам сям'і, які, магчыма, хварэў на нейкую інфекцыйную хваробу.
Цяпер часта ўся сям'я пастаянна хварэе.
Таму ўсе ўвесь час хварэюць, нават на пнеўманію, і гэта закранае не толькі аднаго чалавека, але ўсю сям'ю.
Да пандэміі я ніколі нічога падобнага не сутыкаўся.
І я маю на ўвазе, з аднаго боку, вядома, ёсць стрэс, якому падвяргаюцца людзі, — і ён значна ўзрос.
Таксама існуюць дэфіцыт пажыўных рэчываў і шмат іншых прычын, такіх як мікрабіём , які цяпер таксама ўсё часцей знішчаецца.
Але калі крыху пагаварыць з людзьмі, яны самі кажуць: «З моманту вакцынацыі здарылася тое і гэта».
Я маю на ўвазе, што я яшчэ не знайшоў ніякай належнай, ніякай надзейнай статыстыкі па гэтай тэме.
Такім чынам, можна сказаць, што гэта, па сутнасці, напад на цэласнасць здароўя арганізма ў розных аспектах.
Па-першае, з-за мер, потым з-за гэтай вакцынацыі і, вядома ж, з-за агульнага грамадскага стрэсу, які,
мабыць, выклікаў, скажам так, аслабленне імуннай сістэмы.
Гэта шматфактарна, як вы сказалі, але потым праяўляецца ў розных формах.
І мы па сутнасці дагэтуль змагаемся з гэтым.
Сёння гэта ўжо не проста праблема тых, хто быў маладзейшым тады — а цяпер старэйшы на
пяць гадоў — але, вядома ж, і ўсяго грамадства.
І вось проста пытанне, паколькі планы па такіх вакцынацыях, уключаючы магчымыя вакцынацыі на аснове мРНК у
сувязі з ракам і гэтак далей, усё яшчэ працягваюцца:
Ці бачыце вы нейкія цяжкасці з навучаннем у афіцыйным органе?
Ці, можа, хутчэй у тым справа, што на дадзены момант вы не проста паўтараеце ўсё, а, магчыма, удасканальваеце, каб працягваць?
Абсалютна.
Такім чынам, калегі пачынаюць сумнявацца, дзякуй Богу, але дзяржаўны сектар — абсалютна не.
Такім чынам, гэта значна прасоўваецца наперад.
Гэта таксама стала відавочным пасля ўвядзення электроннага сертыфіката аб вакцынацыі пасля выбараў у Нацыянальную раду.
Так што адмовіцца немагчыма, у кожнага ёсць вакцынная карта, пустая яна ці не — абсалютна неістотна.
На дадзены момант урачы павінны запісаць тры вакцынацыі.
І калі вы на гэта паглядзіце, а потым на папраўку да Закона аб леках, раздзел 80 – яе павінны былі
ўнесці ў 2022/23 гадах – дзе ў загалоўку сказана:
У гэтым дачыненні Агульнае палажэнне аб абароне даных падрываецца.
Гэта азначае, што асабістыя даныя — напрыклад, інфармацыя, якая змяшчаецца ў медыцынскіх картках вакцынацыі, — перадаюцца не
толькі ў медыцынскія ўстановы, але і ў Медыцынскую асацыяцыю, якая не мае да гэтага ніякага дачынення, Ветэрынарную асацыяцыю,
Фармацэўтычную асацыяцыю, у тым ліку ветэрынарам і фармацэўтам.
Яно адпраўляецца ўлады, хоць гэта насамрэч не іх справа, улады іншых краін-членаў ЕС і нават СААЗ.
І калі вы потым паглядзіце на МІЗ , якія будуць падрабязна растлумачаны пазней, і на змены, то можаце
ўявіць, што падчас наступнай пандэміі ўсё пройдзе гладка.
Такім чынам, вы можаце выкарыстоўваць яго, каб стварыць контрзахады , нашмат, нашмат
большыя за тыя, якія мы нядаўна перажылі.
Менавіта так, гэта было б маё наступнае пытанне.
Электронны сертыфікат аб вакцынацыі, як згадвалася, з'яўляецца абавязковым з моманту апошніх выбараў
у Нацыянальную раду Аўстрыі 30 верасня 2024 года.
Вы таксама не можаце адпісацца.
Ці разглядаеце вы гэта як прамую падрыхтоўку да таго, што вы называеце будучымі пандэміямі або
будучымі глабальнымі крызісамі ў галіне аховы здароўя?
Ці можаце вы класіфікаваць гэта ў такім стратэгічным кантэксце?
Гледзячы на апошнія некалькі гадоў, для мяне ўсё зразумела.
Я не магу ўявіць, для чаго яшчэ гэта можна выкарыстоўваць.
Я маю на ўвазе, вы кажаце, што гэта для статыстычных мэт.
Але я маю на ўвазе, што статыстыку можна было сабраць загадзя.
Няма неабходнасці ў абавязковым электронным сертыфікаце аб вакцынацыі, што цалкам недэмакратычна.
І гэта сапраўды — вяртаючыся да тэмы нашай імпрэзы — яшчэ адна форма пазбаўлення правоў.
Такім чынам, у кантэксце заканадаўства аб абароне даных, вы толькі што згадалі, пацыент у прынцыпе празрысты.
І зноў жа, па сутнасці, няма ніякага спосабу вырвацца з кіпцюроў гэтай сістэмы, так бы мовіць.
Такім чынам, калі ў нейкі момант у наступным годзе ці калі-небудзь у будучыні вакцынацыя мРНК ад раку ці нейкая іншая прафілактыка
стане абавязковай, верагодна, усё тое ж самае пачнецца зноў.
Вось чаго нам трэба баяцца, ці не так?
Безумоўна. Такім чынам, калі ўсё гэта ўступіць у сілу, вам давядзецца ўстаць і змагацца, каб гэтага пазбегнуць.
Такім чынам, гэта будзе значна цяжэй, чым пяць гадоў таму.
У гэтым кантэксце я хацеў бы задаць яшчэ адно асабістае пытанне не для пратакола .
Як гэта паўплывала на вас асабіста як на доктара?
Я маю на ўвазе, вы тады ўвайшлі ў прафесію, напэўна, з, скажам так, ідэалістычнымі памкненнямі, як і ўсе дактары.
Ці расчараваліся вы ў гэты перыяд, ці тое, што вы там перажылі, таксама аказала на вас значны псіхалагічны ўплыў?
Што ж, мушу прызнаць, мне спатрэбіўся год, каб сапраўды зразумець, што адбываецца.
Я быў абсалютна ідэалістычны і верыў у прафесійныя асацыяцыі.
Я верыў у ідэалізм сваіх калег і год кожны вечар сядзеў за сталом, чытаючы TKB, а потым — даследаванні пра яго.
І я падумаў пра сябе: гэта не можа быць праўдай, гэта зусім наадварот таго, што кажуць мне прафесійныя асацыяцыі.
І праз год я быў гатовы і мусіў прызнаць сабе: «Дагэтуль ты браўся не за тое».
І гэтае пачуццё бездапаможнасці, якое, безумоўна, адчувалі і ўрачы, не маючы магчымасці змагацца з гэтымі млынамі, — гэта
тое, пра што нам у гэты час расказваюць многія прафесійныя групы.
Аднак большасць з іх у выніку пайшлі за плынню.
Цяпер пытанне: як вашы калегі ў прафесійным свеце адрэагавалі на вашу пазіцыю, на тое, што вы
пазіцыянавалі сябе як адважны, скажам так, дысідэнт ?
Які досвед у вас быў у гэтым плане, як асабісты, так і прафесійны?
Так што мой кола сяброў цалкам змянілася.
Ну, не скажу, што мне зрабілі нейкую ганебную пастаноўку, зусім не, калі вы бачыцеся.
Я ўсё яшчэ з'яўляюся членам прафесійнай асацыяцыі.
Я таксама час ад часу езджу на канферэнцыі.
Таму яны размаўляюць са мной вельмі ласкава.
Я таксама атрымліваю станоўчае заахвочванне, нават ад тых, хто раней быў прыхільнікам.
Насамрэч нейтральна, нават даволі пазітыўна.
Але, як бы гэта сказаць, гэта мая асабістая праблема, што я не магу пераносіць таго, хто
вакцынуе сотні тысяч людзей супраць іх волі.
Вось чаму я зрабіў свае высновы і змешанымі пачуццямі крыху аддаліўся ад сваіх былых сяброў.
З-за смеючага вока, таму што я сустрэў некалькіх цудоўных новых людзей.
Вядома, старыя сяброўствы былі каштоўнымі, і шкада, што ўсё дайшло да гэтага.
Ну, спадарыня Тагвэкер, вельмі дзякуй за гэтыя асабістыя і вельмі цікавыя думкі.
А ў другой частцы мы, безумоўна, даведаемся больш пра рашэнні. Вялікі дзякуй, так.
І мы зноў пачнём з місіс Тагвэкер.
Я магу зноў іх запрасіць.
Тады, як я казаў, мы адразу ж паглыбімся ў самую гушчу падзей.
З вашых папярэдніх апісанняў – псіхічныя і здароўевыя праблемы, выкліканыя каранавірусам і шкодай, якую ён нанёс.
Як іх можна вылечыць, калі ўвогуле магчыма? Асабліва ў дачыненні да маладога пакалення?
Гэта вельмі цікавае пытанне.
Гэта, вядома, залежыць ад таго, наколькі гэта было глыбока.
Я абсалютна ўпэўнены, што ў людзях можна выправіць шмат чаго, калі толькі не засталося фізічных пашкоджанняў.
Таму што людзі — надзвычай гнуткія істоты; інакш мы б ужо не існавалі і не былі б распаўсюджаны па ўсім свеце.
Таму я да гэтага вельмі станоўча стаўлюся.
Праблема, якую я бачу, у тым, што мы павінны паступова адыходзіць ад усяго гэтага, каб мы маглі пачаць вылечвацца.
І гэта цяпер патрабуе адказнасці.
Такім чынам, кожны з нас, незалежна ад таго, ці з'яўляемся мы медыяперсонамі, палітыкамі, дактарамі ці кімсьці яшчэ, павінен
несці адказнасць за сябе, сваё жыццё і жыццё сваіх дзяцей.
Мы да гэтага прывыклі... Мы выраслі ў сацыяльнай дзяржаве, якая цяпер ператварылася ў дзяржаву-няню.
І гэтая дзяржава-няня цяпер фактычна стала аўтарытарнай дзяржавай.
І цяпер ад нас залежыць, каб гэтаму пакласці канец.
І я абсалютна ўпэўнены, што калі мы з гэтым справімся, то можна будзе зноў выправіць многае.
І мы павінны несці адказнасць не толькі ў палітычнай, сацыяльна-палітычнай ці сацыяльнай сферах.
Мы таксама павінны несці адказнасць за сваё здароўе – я маю на ўвазе, я доктар, я зноў буду гаварыць пра здароўе.
І я таксама практык, таму з радасцю прывяду практычны прыклад.
Існуюць даследаванні 1800 пацыентаў з ракам, якія знаходзіліся на тэрмінальнай стадыі.
Іх выключылі з афіцыйнай медыцыны, а гэта значыць, што яны вычарпалі ўсе магчымасці
лячэння, але потым яны перамаглі хваробу і выжылі.
І потым доктар падышоў і агледзеў 1800 чалавек, дапытаў іх і паспрабаваў знайсці агульныя фактары.
І цікава, што былі толькі два фізічныя аспекты, якія ўсе змянілі разам.
А астатняе — гэта быў настрой .
І самае важнае мысленне — тое, што яны ўзялі адказнасць за сябе.
І потым яны нават здолелі перамагчы рак.
Гэта не значыць, што кожны можа гэта зрабіць.
Вядома, кожны павінен сам вырашыць, які шлях абраць і што рабіць далей.
Але сутнасць была ў гэтым.
Вось табе і ўсё.
Так што, смеласць вылечыць сябе, дапамога, каб дапамагчы сабе, можна сказаць.
Так, дакладна.
З медыцынскага пункту гледжання, гэта, вядома, быў бы хутчэй тэрапеўтычны падыход, і, вядома ж, таксама каштоўная прапанова
з псіхічнага і духоўнага пункту гледжання, так бы мовіць.
Гэта, напэўна, датычыцца ўсіх, хто цяжка хварэе: ваш унутраны настрой адыгрывае найбольшую ролю.
Але, вядома, справа таксама ў палітычным кантэксце.
Гэта запатрабавала б неверагодную колькасць палітычных змен.
І перш за ўсё, павінна быць належная ацэнка і належнае ўсведамленне праблемы.
І вось тут я бачу — а як вы гэта бачыце? — вось тут я бачу велізарныя перашкоды.
Ці гэтае ўражанне падманлівае?
Не, ёсць велізарныя перашкоды, але папярэдняя тэма тут адыгрывае ролю.
Кожны чалавек павінен устаць і сказаць: «Гэта непрымальна».
Інакш гэта не спрацуе.
На жаль, я часта чую, як людзі кажуць, што на практыцы нічога нельга змяніць.
Так, вы можаце змяніць сітуацыю да лепшага!
Достаткова азірнуцца, каб убачыць, што робяць людзі, якія тут сядзяць.
ўжо змяніліся.
Ці колькі іх зараз сядзіць тут у зале.
Некалькі гадоў таму гэта было б немагчыма.
І нават тады, падчас пандэміі каранавіруса, некаторыя людзі звярталіся да дырэктараў школ і казалі: «Прычэп для
вакцынацыі прыязджае, але маё дзіця не можа туды дабрацца».
Або маё дзіця не носіць маску.
І калі ўсё больш і больш і больш і больш людзей будуць гэта рабіць, тады вы, безумоўна, зможаце прынесці змены.
Калі вы сочыце за гэтым як медыцынскі работнік.
Вы, безумоўна, заўважылі, што стала вядома пра пратаколы RKI, і як з таго часу ўсё, што я б назваў наратывамі ,
разбурылася, а так званыя тэорыі змовы аказаліся праўдзівымі.
Безумоўна, нават тыя, хто ўдзельнічаў у той час — вы згадалі дырэктара, але, вядома, і многіх вашых калег-урачоў —
павінны, акрамя глыбокага сораму, перагледзець свае погляды.
Прынамсі, нешта накшталт самакрытыкі, калі ты кажаш: «Добра, мы памыліліся, гэта больш ніколі не павінна паўтарыцца!»
Я не магу казаць за Аўстрыю, але ў Германіі мне здаецца, што мы ад гэтага на мільы далёка.
І ці было б гэта, зноў жа, абсалютнай перадумовай для таго, каб гэтыя эфекты, якія вы толькі што згадалі, наступілі?
Усё гэта праўда, але і кожны павінен адыграць сваю ролю.
Але ў рэшце рэшт, гэта не працуе, калі СМІ і палітыкі ўмешваюцца і сабатажуюць грамадскую сферу.
Што можна зрабіць, каб парушыць гэты цыкл?
Так, гэта было некалькі пытанняў у адным, так бы мовіць.
Такім чынам, што тычыцца маіх калег, так, гэта складана.
Яны, вядома, знаходзяцца ў вельмі, вельмі складаным становішчы.
З аднаго боку, яны ўдзельнічалі, магчыма, прышчапіўшы сябе, сваіх родных і многіх іншых пацыентаў, і таму
знаходзяцца пад велізарным, непамерным псіхалагічным ціскам.
Прызнаць гэта сабе, а потым зрабіць крок далей і публічна сказаць:
Ну, тое, што я зрабіў, ці тое, што адбылося паўсюль, было глупствам.
Гэта неразумнае патрабаванне.
Некаторыя людзі гэта робяць, і я лічу, што яны надзвычай смелыя.
Многія заўсёды былі крытычнымі, але не адважваліся нічога з гэтым рабіць.
Ну, так мне кажуць, часткова на споведзі.
А ў публічным месцы, вядома, зусім іншая справа — выступаць так.
Але ў мяне такое адчуванне, што насамрэч не трэба і значна больш.
Проста мне здаецца, хто зараз хутчэйшы?
Мы хутчэй праводзім расследаванні, ці іншыя хутчэй адпомсцяць?
І чым нас больш, тым больш верагодна, што мае калегі зробяць правільны крок, а магчыма,
і сістэма правасуддзя, і іншыя СМІ таксама.
Такім чынам, у СМІ нешта ўвесь час выплывае, а потым яго зноў прыціскаюць — хоць пра гэта ўсё часцей і часцей пішуць.
Але, як я ўжо казаў, кожны з нас важны.
Бачанне, калі мы хочам зірнуць у будучыню, як будзе выглядаць грамадства, у тым ліку сістэма аховы здароўя
ў гэтым выпадку — гэтыя дзве рэчы нельга раздзяліць.
Як, на вашу думку, складзецца сітуацыя з самавызначэннем праз пяць гадоў?
Як вы думаеце, ці да таго часу ўжо пераможа зусім іншы ўпэўненасць у сабе?
Вы лічыце, што гэтая забудова, так бы мовіць, карысная, ці вы хутчэй песімістычна да яе ставіцеся?
Ну, я цалкам аптымістычны.
Столькі ажыятажу і такой пазітыўнай атмасферы.
Я абсалютна ўпэўнены, што праз пяць гадоў мы будзем у зусім іншым становішчы і — як бы гэта
сказаць — я нават веру, што нам будзе лепш, чым раней.
Бо мы ведаем усё, што насамрэч адбылося, што магло адбыцца нават за апошнія дзесяцігоддзі і стагоддзі.
Таму я веру, што калі мы пераможам, у нас будзе яшчэ большая свабода, чым калі-небудзь.
Гэта мая вера.
Гэта таксама пра свабоду ад страху.
Вы таксама закранаеце пытанне палітыкі страху, якой павінна быць пакладзена канец.
Менавіта гэтага і датычацца папярэднія прамоўцы.
Я б сказаў, што гэтую надзвычайную палітыку, верагодна, таксама давядзецца адкінуць, каб тут зноў магло замацавацца
іншае ўсведамленне самавызначэння — прынамсі, так я мяркую.
Ёсць яшчэ аспекты, з якімі вы таксама сутыкаецеся ў сваёй працы.
Мы сёння гэта не абмяркоўвалі.
Я хацеў бы коратка звярнуцца да гэтага.
Вы таксама раней згадвалі мікрабіём.
Гэта, верагодна, таксама адыгрывае ролю ў сувязі з харчаваннем, натуральнай сельскай гаспадаркай, усім.
Хочаце нешта яшчэ сказаць пра гэта?
Я думаю, што многіх у зале таксама гэта цікавіць.
Так, вядома, гэта таксама ў кантэксце альтэрнатыўных тэрапій, якія я быў вымушаны знайсці для сваіх дзяцей — вось
так я на гэта і натрапіў — у сувязі з іх схільнасцю да інфекцый або моцным страхам, які ў іх развіўся.
І тады я пачаў шукаць. Што яшчэ ўваходзіць?
А потым, вядома, я сутыкнуўся з велізарным дэфіцытам пажыўных рэчываў.
Гэта таксама датычыцца дзяцей, якія вельмі добра харчуюцца і ядуць арганічную ежу.
А потым я пачаў займацца аналізам мікрабіёму.
Я зразумеў, што да чатырох месяцаў існуе рызыка катастрафічных умоў мікрабіёму.
Так што, я б сказаў, нас таксама пераследуюць на гэтым узроўні.
Таму тэрмінова неабходна рухацца ў іншым кірунку.
І гэта ўжо ў працы.
Такім чынам, існуюць эканамічныя супольнасці, заснаваныя на салідарнасці, якія ўжо займаюцца вельмі
пазітыўнай і карыснай для нас сельскагаспадарчай дзейнасцю.
Іх трэба падтрымліваць усімі магчымымі спосабамі.
І нам трэба выдаляць забруджвальнікі з навакольнага асяроддзя, я маю на ўвазе CO2 – мы ўсе ведаем,
што гэта жудасны хайп, які не мае ніякага значэння.
Але важныя пытанні павінны быць вырашаны:
Гліфасат, спрэчнае пытанне;
Пшаніца з высокаачышчаным глютэнам, які разбурае наш мікрабіём.
Іншыя забруджвальнікі, арсен і гэтак далей, і гэтак далей.
Такім чынам, гэтыя праблемы трэба вырашыць, каб яны больш не цяжарылі нас і нашых дзяцей.
Цяпер я бачу гэтыя напружанні ў самых маленькіх дзецях.
Ёсць рэчывы, якія прасоўваюцца ў сувязі з вакцынацыяй, у пэўнай ступені ў альтэрнатыўным сектары.
Вывядзенне спайк-бялкоў з арганізма – сярод іншага, цяпер пытанне ў тым, ці сапраўды гэта так.
Якое ваша асабістае меркаванне на гэты конт?
Напрыклад, нешта накшталт натаккіназы і падобныя рэчы.
Гэта карысныя інструменты.
Праблема ў тым, што змененая матэрыяльная РНК можа быць убудавана ў геном, і як яе адтуль дастаць?
Так, я так лічу, так, ідэі заўсёды зноў і зноў узнікаюць.
Але ці стане яно зноў даступным для ўсіх — пакажа час.
Прынцыпова, самі шыпы можна адпампаваць.
Я абсалютна ўпэўнены, што сітуацыі можна палепшыць.
З вялікай доляй цярпення можна давесці людзей да таго, што яны змогуць зноў вылечваць сябе самі.
Праблема, аднак, і гэта, вядома, наступная праблема, заключаецца ў тым, што ў тых, хто моцна пацярпеў ад вакцынацыі або ад
Covid-19, доўгага Covid, ці што там яшчэ, заканчваюцца грошы.
Як і ў многіх іншых, у іх заканчваюцца грошы.
І я бачу гэта даволі часта.
Ну, у маёй практыцы таксама час ад часу ўзнікаюць асаблівыя выпадкі, калі людзі больш не могуць дазволіць сабе лячэнне.
А потым іх сутыкаюць з ацэншчыкамі, якія выдаюць ім ілжывыя ацэнкі.
Так заўсёды бывае!
Таму ім не прызнаюць права на пенсію і не даюць інваліднасці, хоць яны і знаходзяцца ў жахлівым стане.
Яны не прызнаюць сабраныя вынікі, бо кажуць: «Гэта не прызнана афіцыйнай медыцынай».
Такім чынам, яны не прызнаюць, што выяўлены спайк-бялок.
Яны не прызнаюць, што ў яго імунадэфіцыт , г.зн. ВІЧ/СНІД ці нешта падобнае.
Тое, што адбываецца зараз, — гэта катастрофа.
Але так, мы павінны працягваць, і мы ўсе будзем працягваць.
Ці можна сказаць, што, у прынцыпе — бо вы згадвалі гэта раней — у харчовай прамысловасці, г.зн. у прамысловай вытворчасці
харчовых прадуктаў, пераважаюць падобныя структуры і што там існуе падобнае лабіраванне, як у фармацэўтычнай прамысловасці?
Што гэтыя два насамрэч нераздзельныя сёння?
Безумоўна, я цалкам так і бачу.
І гэта азначае, што, калі мы паглядзім на больш шырокую карціну — ключавы тэрмін «Бачанне 2030» — разбурэнне гэтых
структур і барацьба з адпаведным лабіраваннем, верагодна, маюць вырашальнае значэнне для выжывання грамадства, так?
Абсалютна.
Вы б з гэтым пагадзіліся, так?
Так, менавіта так.
Я думаю, што гэта менавіта тая тэма, якой вы займаецеся.
І я думаю, што гэта таксама цікавіць шмат гледачоў, мяркуючы па тым, што я ўжо чуў у размовах. Я маю на ўвазе, што адчай, які
адчуваюць многія людзі, вынікае з іх адчування бездапаможнасці перад гэтымі картэлямі , перад гэтай
індустрыяй, якая становіцца ўсё мацнейшай ва ўсіх сферах.
Каб у нейкі момант нешта накшталт вакцынацыі магло быць уведзена цалкам неахвотна і несвядома праз харчаванне.
Гэта не абавязкова павінна быць пра лятучых насякомых ці што-небудзь яшчэ.
Але факт у тым, што, у прынцыпе, тое, што вы не павінны ўпускаць у свой арганізм, практычна
наўмысна ўводзіцца ў яго без вашай волі праз ваш рацыён.
Вось чаму праводзяць паралель з абавязковымі прышчэпкамі і гэтак далей.
І вось яшчэ адно парушэнне гэтага прынцыпу самавызначэння.
Гэта, вядома, мабыць, самая важная з усіх перадумоў: што ў будучыні будзе больш празрыстасці і
што гэтыя арганізацыі таксама будуць расфармаваныя.
Безумоўна, так.
Ну, мы ж ужо там, ці не так?
Такім чынам, наш мікрабіём ужо
... Так што, па сутнасці, мы на такім этапе, калі на дадзены момант мы можам заставацца здаровымі, толькі атрымліваючы
пажыўныя рэчывы і праходзячы вельмі актыўнае лячэнне кішэчніка.
І мы сапраўды павінны гэтаму пакласці канец.
Такім чынам, нам зноў дакладна патрэбна здаровая ежа, багатая на пажыўныя рэчывы.
І мы павінны пазбавіцца ад гэтых забруджвальнікаў.
Такім чынам, шкодныя рэчывы, якія ўплываюць на нас і нашых дзяцей.
І людзі павінны пра гэта ведаць.
Таму я і расказваю ўсім, хто прыходзіць да мяне са сваім дзіцём з сотай інфекцыяй, менавіта гэтыя гісторыі.
Ці можа, я раскажу табе і пра хімтрэйлы?
Таму што я хачу, каб людзі пра гэта ведалі.
І чым больш людзей, тым нас больш.
Такім чынам, чым больш людзей пра гэта ведае, тым лепш. А астатніх мала, гэта эліта.
І мы таксама павінны быць гэтага свядомыя.
Так, добра. Ну, я думаю, мы дакладна ўчулі ў апісанні пачуццё асцярожнага аптымізму, што
некаторыя рэчы зменяцца і, спадзяюся, палепшацца –
– калі мы не спыняемся і павышаем дасведчанасць, і калі кожны з нас зробіць свой унёсак.
У любым выпадку, я хацеў бы вельмі падзякаваць вам за вашы ацэнкі.
І пабачымся пазней на панэльнай дыскусіі, так.
Паважаныя гледачы, далейшыя рэпартажы пра гэтую падзею ў Дорнбірне ўжо даступныя на HOCH2.TV.
Спасылкі вы знойдзеце ніжэй за гэту праграму.
Мы хацелі б скарыстацца гэтай магчымасцю, каб падзякаваць HOCH2.TV за іх выдатнае супрацоўніцтва.