2025eko martxoaren 29an, Kulturhaus Dornbirnek "Askatasuna eta autodeterminazioa – Herritar arduratsua" izeneko ekitaldia
antolatu zuen, legearen nagusitasunari, subiranotasunari eta diruari buruzko ekarpen interesgarriak bilduz.
Ekitaldia Dornbirnen dagoen Garapen Pertsonalerako Akademiak antolatu zuen.
HOCH2.TVk zuretzat, ikusle maiteak, txosten guztiak grabatu eta editatu ditu.
Kla.TVk gaurko elkarrizketa aurkezten du Dr. Sharon Tagwerker-ekin:
Ardurazko pertsonala – eguneko agindua!
Bai, Erwinen antzera, nik ere Dr. Tagwerker aurkeztuz hasi nahi nuke.
Ez da bakarrik emakumeek lehentasuna dutelako, baita hemen etxeko abantaila duzulako ere, esateko moduan, Bludenzetik etorrita.
Praktikoki horretarako predestinatuta zaude.
Kaixo, Tagwerker andre, mesedez hartu mikrofonoa.
Lehenik eta behin, hau zurekin eztabaidatu nahi genuke.
Gaur parte hartzen ari diren panelisten artean, zuk duzu esperientzia profesionala – ia bost
urte lehenago gertatutakoaren ondorio zuzena.
Eta zure bizitza profesionalean etengabe aurrez aurre zaude pandemiaren ondorioekin –
batez ere gizartearen kide gazteenen gainean.
Egia esan, beren burua defendatzeko gaitasun gutxien zutenak, esan behar da.
Eta horrek galdera sortzen du: Zer esan diezagukezu honi buruz?
Ados, beraz, haurrak eta gazteak nabarmen kaltetu dira pandemiak eta hartutako neurriek.
Agian nabarmenena izan ziren ondorio psikologikoak eta ondorengo nahasmendu psikiatrikoak.
Egia da, zoritxarrez, 2023ra arte suizidio-saiakeretan eta suizidioetan bertan izugarri igo dela.
Hauek ez dira berehala nabaritzen diren datuak, baina psikiatrak – 2023an deitutako deialdi
baten bidez – bildu eta publiko egin dituzte.
Ba, depresio-nahasmenduetan izugarri handitu da, bostetik hamar aldiz arte.
Neskek %62k eragin zituzten, mutilen %38k alderatuta. Hori Danube Unibertsitate Krems-ek eskolako
gelatan egindako inkesta batek agerian utzi zuen.
Eta 2021 izan zen gailur absolutua, milioi bat haurrek osasun mentaleko arazoak pairatuz.
Aldiz, 70.000 terapia-plazen eskasia zegoen.
Jakina, praktikan hau nabaritu genuen.
Psikologiko edo psikiatriko arazoak zituzten haurrak zaintzeko ardura hartu behar izan genuen, eta
terapia-plazarako hilabeteak itxaron behar izan genuen.
Beraz, gurasoentzat, haurrentzat eta baita medikuari ere egoera nahiko estresagarria izan zen.
Eta bereziki, psikiatriko medikazioa banatzen ohituta ez bazaude eta hori egiteko gaitasunik sentitzen ez baduzu.
Baina orduan sormenez jokatzen duzu eta zerbait desberdin probatzen duzu.
Bada, niri beste medikamentu bat agerian utzi zidan.
Beraz, orain osagarri den arloan are gehiago murgildu naiz – eta, hara, honek ere laguntzen du.
Noski, oso gaixorik dauden kasuetan ez da hala; han pozten gara psikiatra esku hartzen duenean.
Bai, hori da.
Beno, hori zalantzarik gabe oso kezkagarria den ebaluazioa da.
Hemen niri interesatuko litzaidakeena, eta zalantzarik gabe entzuleei ere bai.
Maiz esaten da honek koronabirusarekin zerikusirik ez duela.
Jende batzuek hau txertaketaren ondorioei egozten diote, nahiz eta gaur egun haurrengan arazo hau agian gutxiago izan.
Beste batzuek diote: Bai, hauek dira gaixotasun birikoaren epe luzeko ondorioak.
Zein neurritan bereiz dezakegu honek neurri horiekin duen zerikusia?
Zenbateraino egozten zaio hori horri?
Hori, noski, oso galdera zaila da.
Printzipioz, hau zalantzarik gabe multifaktoriala da .
Beraz, zalantzarik gabe, spikearen proteina erabat patologikoa da eta, batez ere, garunean kalte handia eragiten du.
Bai txertoaren spiketa eta Covid-19, hau da, birusa bera.
Baina, jakina, arazo psikologikoen kausa nagusia isolamendu-neurriak izan ziren.
Tortura-metodo aitortua da ez uztea zure aiton-amonen ikustera, ez uztea ospitalean dauden senideak bisitatzera.
Bereziki oraindik oso gaixorik zeuden horiei bizitzaren amaierako zaintza ematea debekatuta zegoen.
Benetan galera izugarria da une horiek senideekin partekatu ezin direnean.
Edo lehen urte batzuk aiton-amonen ondoan pasatzeko aukera ukatu bazaizu, edo alderantziz.
Atzerritarrekin lotsatiak ziren haurrak zituzten familiak izan nituen.
Beraz, denek pasatzen dute ezezagunen aurrean lotsatia izateko fase bat, eta beren aiton-amonen aurrean oso lotsatiak ziren.
Haiek ez zituzten beren aiton-amonen hurbiltzen utzi gehiago.
Hau, jakina, harrigarria da bai gurasoentzat bai aiton-amonentzat.
Eta hori buruan geratzen zaizu.
Eta gero etorri ziren maskek aurpegiak estaltzen zituzten urte haiek: noski, haurrentzat gizarte-harremanen galera izan zen.
Eta esan nahi dudana da, noski, nahasmendu psikologikoen beste hainbat kausa daudela. [Daniel
Matissek] Beraz, zehazki eskolen funtzionamenduari dagokionez, Austriako eskolak ere itxi ziren.
Hori, ziurrenik, eskolako haurren belaunaldi osoentzat ondorio traumatikoak utzi zituen.
Betidanik harritu nau honek – zuk ere gai honi buruz argitaratu duzu:
Zein neurritan okerrera eragin zuten Austriako hezkuntza-sistemaren egiturazko arazoek garapen negatibo hau?
Bai, alde batetik, erabat zaharkituta dagoen eskola-sistema bat dugu, azken hamarkadetan batere erreformatu ez dena.
Ez da gehiago garun-ikerkuntzako azken aurkikuntzekin bat datorrena.
Eta gero, pandemiaren garaian, ikaskuntza digitalera egindako aldaketak esan nahi zuen
klase askok bide bazterrean geratu zirela.
Beraz, ezin izan zuten ehunarekin jarraitu.
Honek ikasle askori beren eskolako ibilbidea galduarazi die.
Zoritxarrez, nik neuk behin baino gehiagotan ikusi dut hau, praktikan ere bai, eta oso tragikoa da.
Eta bai, eskoletan honen gabezia izugarria dago.
Beraz, ikasle guztiak elkarrekin pilatuta daude.
Ikasle ertaina, egiaz, bikaina da, ezta?
Eta horrek %29ko funtzionalki analfabetismoa eragitea gure hezkuntza-sistemarako benetako hondamendi totala da.
Beraz, gure hezkuntza-sistema amaitu duten pertsonen %30ek ezin dute testuak modu ulertzailean irakurri.
Eta hori erabat zoroa da.
Hau guztia entzuten duzunean – beste ondorio guztiak, kalte psikologikoa barne – orduan esan behar duzu dena,
gutxi gorabehera, gertatu zitzaiela pertsona horiei, beren burua batere defendatu ezin izan zutela.
Egiazki, garai hartan ez ziren soilik haurren eskubideak eskala handian murriztu, baita gurasoen eskubideak ere.
Inork ezin zuen bere burua defenda garapen izugarri hauei aurre egiteko.
Hau eraginkortasunez jendearen gainean jaitsi da.
Eta "arduratsu herritarrei" buruz ari garenez, egiazki bozka-eskubidearen erabat ukapena izan zen.
Seguruenik hori baieztatu dezakezu. [Dr.
Eguneko langilea] Bai, noski.
Beraz, ez zinen gehiago zure gorputzaren kontrola zuen.
Beraz, txerto hau hartu beharko zenuke, maskara eraman beharko zenuke.
Orain badakigu haiek kalteak eragin dituztela, baita haurretan ere.
Beraz, eskolan etengabe maskak eraman behar izan zituzten haurrek, maskak eraman ez
zituztenek baino, IQ puntu batzuk gutxiago dituzte.
Proba egin behar izan zenuen, eta zure seme-alabak ere proba egin behar izan zuen.
Ba, hori benetan zaila izan zen.
Ezintasun fisikoak zituzten haurrak ere probatu zituzten.
Baziren ere irudika ezin zitekeen indarkeriazko eszena batzuk.
Beraz, oso traumatikoa izan zen bai haurrentzat bai gurasoentzat.
Eta, noski, 14 urteko eta gehiagoko haurrak – hori baitzen, edonola ere, adin maximoa – beren
kabuz txertatu ahal izatea baimenduta zegoen.
Beraz, haurra etxera etorri zen zenbait gertakari izan ziren:
Vakunazio-busa gaur hemen egon zen, eta, bide batez, orain jada txertatuta nago.
Sinestezina da.
Beraz, adinez nagusi partzialki den 14 urteko bat, baina zalantzarik gabe ez daki
erabaki horien ondorioak eta ezin ditu aurreikusi.
Niri interesatzen zaidana, edo hobeto esanda, prestaketetan harritu ninduna, suizidio
kopuru handia da, tartean haurrak eta gazteak.
Bada, Alemanian bakarrik esperientzia eta behaketaren bidez edo intuitiboki epaitu dezakegu.
Egiazki, gaur egun arte Alemanian suizidio-tasei buruzko ofizialki egiaztatutako estatistikarik ez dago.
Estatistika Federaleko Bulegoak ere – noski, presio politikoaren pean – uko egiten dio
horretan koronabirusarekin inolako loturarik egiteari.
Gure kazetariek galdera hau behin eta berriro egin badugu ere.
Austrian honi buruzko inkestak dirudienez badaudela, ezta?
Bai, inkestak daude.
Beraz, Statistics Austria bidez, gutxienez helduentzako estatistikak zuzenean ikus ditzakezu.
Hala ere, hau ere kontuz hartu behar da, istripuak, pozoitzeak edo bestelako edozein
gertakari estatistika desberdinetan agertzen direlako.
Eta hori ez duzu haur eta gazteen artean ikusten.
Beraz, hemen heriotza-estatistikak begiratuta bakarrik ikus dezakezu zeharka.
Orain aipatu ditudan zenbakiak Austriako Haur eta Nerabe Psikiatria Elkarteak
aurretik aipatu nuen txostenetik hartuta daude.
2023an argitaratu zituzten, zifra horien gorakadak beraiek hain harrituta utzi zituelako.
Eta beste ondorio oso larri bat, baita dimentsio ekonomikoari dagokionez ere, noski, gaixotasun-baimenaren
izugarri igoera da, batez ere 2023an masiboki handitu zena – hemen taulan ikus dezakezun bezala.
Beraz, printzipioz, gizarte osoa modu sistematikoan gaixotu zutela esan liteke.
Berriro ere, galdera sortzen da, izan ere, askotan zalantzan jartzen delako:
Zein neurritan jarriko zenuke arreta txertoaren kaltearen proportzioan, edo agian berriro ere,
ohikoena den bezala, 'Covid luzearen' gainean?
Jakina, bereiztea zaila da.
Hori bereiztea zaila da.
Spike arriskutsua eta kaltegarria da.
Beraz, esango nuke txertaketak horretan oso zeregin handia duela.
Ba, ez da benetan haurrekin lotuta, zeren eta, zorionez, haur askok ez dute txertorik jaso.
Baina helduengan oso garbi ikus dezakezu.
Lehen, ohituta nengoen haur bat familiako kide batekin etzanda ikustera, agian
infekzio-gaixotasun baten ondorioz sufritzen ari zena.
Orain, askotan, familia osoa etengabe gaixorik egoten da.
Beraz, denek beti ohean egoten dira, pneumonia ere badutelako, eta hori ez da pertsona
bakar bat kaltetzen, baizik eta familia osoa.
Pandemiaren aurretik inoiz ez nuen halakorik bizi izan.
Eta uste dut, alde batetik, noski, jendeak jasaten duen estresa dago – eta hori masiboki handitu dela.
Elikagai-urritasunak ere badaude, eta beste hainbat arrazoi, hala nola mikrobioma , zeina
orain gero eta gehiago suntsitzen ari baita.
Baina jendearekin pixka bat hitz egiten baduzu, beraiek diote: txertaketatik hona hau eta hura gertatu dela.
Esan nahi dudana da oraindik ez dudala gai honi buruzko estatistika egoki edo sinesgarri egokirik aurkitu.
Beraz, esan liteke benetan organismoaren osasun-osotasunaren aurkako eraso bat dela hainbat alderditan.
Lehenik eta behin, neurriak direla-eta, ondoren txerto honengatik eta, noski, gizarte osoko estresagatik, zeinak,
esan dezagun, immunitate-sistemaren ahultzea eragin baitu.
Aipatu zenuen bezala, multifaktoriala da, baina gero forma desberdinetan agertzen da.
Eta gaur egun ere, printzipioz, horrekin borrokan jarraitzen dugu.
Gaur egun, hau ez da gehiago garai hartan gazteagoak zirenentzat bakarrik arazo bat – orain bost urte zaharrago
daudenentzat – baizik eta, noski, gizarte osoarentzat.
Eta orain, galdera bakarra: halako txertoen planak, minbiziarekin lotutako mRNA txerto
posibleak eta abar, oraindik martxan daudenez:
Ikusten al duzu erakunde ofizialean ikaskuntza-kurbarik?
Edo, une honetan, ez al duzu dena errepikatzen bakarrik, baizik eta agian hobetzen ari zara aurrera jarraitzeko?
Noski.
Beraz, lankideek zalantzak izaten hasi dira, eskerrak Jainkoari, baina sektore publikoa batere ez.
Beraz, hau nabarmen aurrera eramaten ari da.
Hau ere nabaria izan zen Kontseilu Nazionalaren hauteskundeen ondoren txertaketa-ziurtagiri elektronikoa ezarri zenean.
Beraz, ezin duzu horretatik salbu geratu; denek dute beren txertaketa-txartela, hutsik egon
ala bertan zer dagoen guztiz garrantzirik gabe.
Medikuek une honetan hiru txerto derrigorrezkoak erregistratu behar dituzte.
Eta hori begiratuta, eta ondoren Botiken Legearen 80. atalean egindako zuzenketa – 2022/23an
aldatu beharko zena – non izenburuan honela dioen:
Datu Pertsonalen Babeserako Erregelamendu Orokorra alor honetan ahultzen ari da.
Honek esan nahi du datu pertsonalak – adibidez, txerto-erregistroetan jasotako informazioa – ez direla soilik
osasun-erakundeekin partekatzen, baita Mediku Elkartearekin ere, informazio hori jakiteko inolako beharrik ez
duena, Albaitaritza Elkartearekin, Farmazia Elkartearekin, albaitariak eta farmazialariak barne.
Agintariei bidaltzen zaie, nahiz eta benetan ez den haien kontua, beste EBko kide-estatuetako
agintariei eta baita Osasunaren Mundu Erakundeari ere.
Eta gero IHR , ondoren azalduko direnak, eta aldaketak ikusten badituzu, hurrengo
pandemian gauzak leunki joko dutela irudika dezakezu.
Beraz, hori erabil dezakezu erantzun gogorrak sortzeko, azkenaldian jasandakoak baino askoz, askoz handiagoak.
Zehazki, hori izango zen nire jarraipen-galdera.
Aurreikusitako moduan, elektronikoa den txertaketa-ziurtagiria derrigorrezkoa da Austriako azken Kontseilu
Nazionaleko hauteskundeetatik aurrera, 2024ko irailaren 30ean.
Ez zaitez harpidetzetik ere baja eman dezakezu.
Hau etorkizuneko pandemiak edo etorkizuneko osasun krisi globalak deitzen dituzunetarako prestaketa zuzena dela uste al duzu?
Testuinguru estrategiko horretan sailka dezakezu?
Azken urte batzuk begiratuta, niretzat argi dago.
Ezin dut irudikatu zertarako bestela erabil daitekeen.
Esan nahi dut, estatistika-helburuetarako dela diozu.
Baina esan nahi dudana da estatistikak aurretik bildu zitezkeela.
Ez dago derrigorrezko txerto-ziurtagiri elektronikorik behar, eta hori guztiz antidemokratikoa da.
Eta hori, egiazki – gure ekitaldiaren gaia berriro hartuta – beste bazterketa-forma bat da.
Beraz, datuen babeserako legeari dagokionez, oraintxe aipatu duzunez, printzipioz, paziente gardena.
Eta berriro ere, esateko moduan, benetan ez dago sistema honen atzaparretatik ihes egiteko modurik.
Beraz, datorren urtean noizbait edo noiznahi minbiziaren aurkako mRNA txerto bat edo beste prebentzio-neurri bat derrigorrezkoa
bihurtzen bada, joko bera ziurrenik berriro hasiko da.
Hori da beldurrik izan behar duguna, ezta?
Noski. Beraz, hau guztia indarrean sartzen denean, altxatu eta borrokatu beharko duzu hori saihesteko.
Beraz, bost urte lehenago baino askoz zailagoa izango da.
Testuinguru honetan, beste galdera pertsonal bat egin nahi nuke, erregistroetatik kanpo .
Zein eragin izan zuen horrek zuk mediku gisa pertsonalki?
Esan nahi dudana da, garai hartan lanbidean sartu zinela, ziur aski, esango bagenuen bezala,
mediku guztiek bezala, idealismozko aspirazioekin.
Garai honek ilusio-galera eragin al dizu, edo han bizitakoek ere eragin psikologiko esanguratsurik izan al diote?
Bada, aitortu behar dut benetan zer gertatzen zen ulertzeko urtebete behar izan nuela.
Erabat idealista nintzen eta elkarte profesionaletan sinesten nuen.
Nire lankideen idealismoan sinetsi nuen eta urtebetez eman nuen, gauero mahaiaren ondoan eserita, TKB
irakurtzen eta ondoren haren gaineko ikerketak irakurtzen.
Eta neure buruari pentsatu nion hori ezin zitekeela egia izan, profesional elkarteek esaten didatenaren guztiz kontrakoa delako.
Eta urtebete igaro ondoren, prest nengoen eta neure buruari aitortu behar izan nion: Orain
arte okerreko zuhaitzean zaunkaka aritu zarela.
Eta botere faltaren sentsazio hau – medikuek ere, zalantzarik gabe, bizi izan zutena, haize-errota horiei
aurre egin ezinik – garai honetan hainbat profesional-taldek guri deskribatzen diguten zerbait da.
Hala ere, gehienek azkenean korrontearen menpe geratu ziren.
Orain galdera hau da: nola erreakzionatu zuten zure lankideek mundu profesionalean zure konpromisoarekiko, hau
da, ausarta eta, esan dezagun, disidente gisa kokatu zinela ofizial iritziatik aldentzen zinen aldetik?
Zein esperientzia izan dituzu alor honetan, bai pertsonalki bai profesionalki?
Beraz, nire lagun-zirkulua guztiz aldatu da.
Ba, ezin dut esan niri inolako kalumniarik egin ziotenik, batere ez, elkar ikusten duzuenean.
Oraindik elkarte profesionaleko kidea naiz.
Nik ere noizean behin konferentziara bidaiatzen dut.
Beraz, oso adeitasunez hitz egiten didate.
Ni ere animo positiboak jasotzen ditut, jarraitzaile izan zirenengandik ere.
Beraz, egiazki neutroa, nahiz eta nahiko positiboa izan.
Baina, nola esan, nire arazo pertsonala da ezin dudala jasan norbaitek ehunka mila
pertsona beren borondatearen kontra txertatzea.
Hori dela eta, nire ondorio propioak atera nituen eta, sentimendu nahasien artean, lehengo
adiskidetasunetatik pixka bat urrundu nintzen.
Barre egiten duen begia dela eta, pertsona berri zoragarri batzuk ezagutu nituelako.
Jakina, adiskidetasun zaharrak baliotsuak ziren, eta damutzekoa da gauzak honetara iritsi izana.
Ba, Tagwerker andre, eskerrik asko ikuspegi pertsonal eta oso interesgarri hauek emateagatik.
Eta bigarren zatian, ziur aski soluzioei buruz gehiago entzungo dugu. Eskerrik asko, bai.
Eta berriro hasiko gara Tagwerker andrearekin.
Haiek berriro gonbidatu ditzaket.
Orduan, esan dudan bezala, zuzenean gauzen muinera murgil egingo gara.
Zure aurreko deskribapenetatik – koronabirusak eragindako arazo mental eta osasun arazoak eta eragindako kalteak.
Nola, baldin eta badaiteke, sendatu daitezke, batez ere gazteekin lotuta?
Hori galdera oso interesgarria da.
Jakina, hori zenbaterainoko sakona zenaren araberakoa da.
Erabat konbentzituta nago pertsonen asko konpon daitekeela, betiere inolako kalte fisikorik geratu ez bada.
Gizakiak oso malguak diren izakiak direlako; bestela, ez ginateke existituko, ezta mundu osoan zehar aurkituko ere.
Beraz, horri buruz oso positiboa naiz.
Ikusten dudan arazoa da pixkanaka-pixkanaka guztio honetatik urruntzen hasi behar garela sendatzen hasteko.
Eta horrek orain erantzukizuna eskatzen du.
Beraz, bakoitzak, hedabideetako pertsonaia, politikari, mediku edo beste edozein izan, bere buruaren, bere bizitzaren eta
bere seme-alaben bizitzaren erantzukizuna hartu beharko luke.
Ohituta geunden... Ongizate-estatu batean hazi ginen, baina orain zaintzaile-estatu bihurtu da.
Eta estatu zaintzaile hau orain benetan estatu autoritario bihurtu da.
Eta orain gure esku dago hau geldiaraztea.
Eta erabat konbentzituta nago hori lortzen badugu, asko berriro zuzen daitezkeela.
Eta ez da bakarrik politikoki, gizarte-politikoki edo sozialki erantzukizuna hartu behar duguna.
Osasunari dagokionez, geure buruaren ardura ere hartu behar dugu – esan nahi dudana da, ni
medikua naiz, eta berriro osasunaz hitz egingo dudala.
Ni ere praktikatzaile naizenez, adibide praktiko bat emateaz pozten naiz.
Minbiziaren azken fasean zeuden 1.800 pazienteri buruzko ikerketak daude.
Eta medikuntza konbentzionaletik baztertu zituzten, hau da, tratamendu-aukera guztiak agortu zituzten –
baina gaixotasuna gainditu eta bizirik atera ziren.
Eta gero mediku bat hurbildu, 1.800ak aztertu, haiei galderak egin eta komunean zituzten alderdiak aurkitu nahian saiatu zen.
Eta bitxia da, denek batera aldatu zituzten bi alderdi fisiko soilik zeudela.
Eta gainerakoa jarrera mentala izan zen .
Eta garrantzitsuena da haiek beren buruaren erantzukizuna hartu dutela.
Eta, gainera, minbizia gainditu ere lortu zuten.
Hori ez da esan nahi denek hori egin dezaketenik.
Jakina, denek beren kabuz erabaki behar dute zein bide hartu eta zer egin ondoren.
Baina hori zen muina.
Hori da dena eta bukaera.
Beraz, sendatzeko ausardia, norberari laguntzeko laguntza, esan dezakezu.
Bai, zehazki.
Mediku ikuspegitik, hori, noski, terapia-ikuspegi bat izango litzateke, eta, jakina, pixka bat – esan
dezagun – ia mental eta espiritual ikuspegitik ere, zalantzarik gabe, iradokizun baliotsu bat da.
Hau ziurrenik gaixotasun larri bat pairatzen duten pertsona guztiei aplikatzen zaie: zure barne-jarrera da garrantzitsuena.
Baina, jakina, baita esparru politikoari buruz ere.
Hori aldaketa politiko izugarria eskatuko luke.
Lehenik eta behin, beharrezkoa litzateke arazoaren berrikuspen egokia eta kontzientzia egokia izatea.
Eta horixe da non ikusten ditudan – edo zuk nola ikusten duzu – oztopo handiak.
Edo iritzi hori engainagarria al da?
Ez, oztopo handiak daude, baina aurreko gaiak hemen paper bat jokatzen du.
Pertsona bakoitzak altxatu eta esan behar du: Hau ez da onargarria.
Eta beste modu batean ez du funtzionatuko.
Zoritxarrez, askotan entzuten dut jendeak praktikan esaten ezer ezin dela aldatu.
Bai, aldea sor dezakezu!
Hemen eserita daudenek zer egiten duten ikusteko, inguruan begiratzea besterik ez duzu behar.
Dagoeneko aldatu dira.
Edo orain zenbat daude hemen entzuleen artean eserita?
Hori ezinezkoa izango zen duela urte batzuk.
Eta garai hartan ere, koronabirusaren pandemian, zenbait pertsona eskolako zuzendariarengana joan ziren eta esan zuten:
"Txerto-busa dator, baina nire seme-alabak ezin du hara iritsi."
Edo nire seme-alabak ez du maskara eramaten.
Eta gero eta gehiago eta gehiago eta gehiago eta gehiago pertsonak hori egiten badute,
orduan zalantzarik gabe aldaketa ekar dezakezu.
Mediku profesional gisa hau jarraitzen ari bazara.
Ziur aski ohartu zara RKI protokoloekin agerian geratu denaz eta, ordutik, nik narrazio deituko nien guztia erori egin
dela eta, hala deitutako konspirazio-teoriak egiaztatu direla.
Ziur aski, garaian parte hartu zutenek – zuzendaria aipatu zenuen, baina, noski, zure lankide mediku asko
ere bai – sakon lotsatuta egon beharko lukete, eta bihotz-aldaketa bat izan beharko lukete.
Gutxienez autokritika moduko zerbait, non esaten duzun: Ados, han akats bat egin genuen,
eta hori berriro inoiz ez da gertatu behar!
Austriari buruz ezin dut ezer esan, baina Alemanian uste dut horretatik oso urrun gaudela.
Eta hori, berriro ere, oraintxe aipatu dituzun efektu horiek indarrean jartzeko baldintza absolutua izango litzateke?
Hori guztia egia da, pertsonak ere beren papera jokatu behar dute.
Baina azken finean, ez du funtzionatzen hedabideek eta politikariek esku hartzen eta esfera publikoa sabotaatzen badute.
Zer egin daiteke ziklo hau hausteko?
Bai, hori zenbait galdera batetan bilduak ziren, esateko moduan.
Beraz, nire lankideen ustez, bai, zaila da.
Jakina, oso, oso egoera zail batean daude.
Alde batetik, parte hartu zuten, agian beren burua, beren familiak eta beste paziente asko txertatuz, eta, beraz,
presio psikologiko izugarri eta neurrigabe baten menpe daude.
Hau zure buruari onartzea eta ondoren pauso bat haratago eginez publikoan esatea:
Ba, nik egin nuena edo nonahi gertatu zena zentzugabea zen.
Hori eskatzea neurriz kanpokoa da.
Jende batzuek egiten dute, eta uste dut oso ausartak direla.
Askok beti izan dira kritikoak, baina ez zuten ausardiarik ezer egiteko.
Ba, hori esaten didate, zati batean konfiantzan.
Eta leku publiko batean, noski, guztiz bestelako kontua da horrela aritzea.
Baina sentitzen dut egiazki ez duela askoz gehiago behar.
Niri hala iruditzen zait, zein da orain azkarragoa?
Guk ikerketetan azkarragoak al gara, ala besteek beren errepresalietan azkarragoak?
Eta zenbat eta gehiago garen, orduan eta aukera handiagoa egongo da nire lankideek ekintza egokia hartzeko,
eta agian lege-sistemak eta beste hedabideek ere bai.
Beraz, hedabideetan zerbait etengabe azaldu eta berriro zapaltzen dute – nahiz eta gero eta gehiago jaso.
Baina esan dudan bezala, bakoitzak kontatzen du.
Ikuspegia, etorkizunera begiratu nahi badugu, gizartea nolakoa izango den, kasu honetan
osasun-sistema barne – biak ezin dira elkarretik bereizi.
Zer uste duzu bost urteren buruan autodeterminazioari dagokionez egoera nolakoa izango den?
Uste al duzu orduerako guztiz bestelako auto-konfiantza nagusi izango dela?
Uste al duzu garapen honek, esan dezagun, onuragarria dela, edo, aitzitik, pesimista zara horri dagokionez?
Ba, guztiz baikorra naiz.
Hainbeste hype eta giro positibo handia dago.
Erabat konbentzituta nago bost urte barru egoera guztiz desberdinean egongo garela eta – nola
esan– are uste dut lehen baino hobeto egongo garela.
Benetan gertatu den guztia dakigulako, baita azken hamarkada eta mendeetan gertatu izan dena ere.
Beraz, uste dut garaipena lortzen badugu, inoiz izan dugun baino askatasun handiagoa izango dugula.
Hori da nire sinesmena.
Beldurretik askatasunari buruzkoa ere bada.
Beldur politikaren arazoari ere heltzen diozu, eta hori amaitu egin behar da.
Hori da, hain zuzen ere, aurreko hizlariek ere jorratu duten gaia.
Esango nuke larrialdi-politika hau ere, ziurrenik, hausi beharko dela, hemen berriro autodeterminazioaren kontzientzia desberdin
bat finkatu ahal izateko – behintzat, hori da nire ustea.
Oraindik ere zure lanean topo egiten dituzun alderdi batzuk daude.
Gaur hori ez dugu eztabaidatu.
Laburki hau azpimarratu nahi nuke.
Lehenago ere aipatu zenuen mikrobioma.
Hori seguruenik nutrizioarekin, nekazaritza naturalarekin eta bestelako gauza guztiekin lotuta ere paper bat jokatzen du.
Hori buruz beste ezer esan nahi al duzu?
Uste dut entzule askok ere honetan interesa dutela.
Bai, noski, hau ere nire seme-alabei aurkitu behar izan nizkien terapia alternatiboen testuinguruan dago –
horrela ezagutu nuen – infekzioekiko zaurgarritasunari edo garatu zituzten beldur muturrekoei dagokienez.
Eta orduan bilatzen hasi nintzen. Zer gehiago dago inplikatuta?
Eta gero, noski, nutrizio-gabezia izugarriak aurkitu nituen.
Hau ere oso ondo elikatuta dauden eta elikagai organikoak jaten dituzten haurrei aplikatzen zaie.
Eta gero mikrobiomaren azterketak egiten hasi nintzen.
Konturatu nintzen lau hilabetera arte mikrobioma-egoera hondamenditsuen arriskua dagoela.
Beraz, maila honetan ere jazarriak gaudela esango nuke.
Eta, beraz, premiazkoa da norabide desberdin batean joatea.
Eta hori jada martxan dago.
Beraz, dagoeneko nekazaritzan guretzako oso, oso lan positibo eta osasuntsua egiten ari diren
elkartasunean oinarritutako komunitate ekonomikoak daude.
Haiek ahal den modurik guztietan babestu behar dira.
Eta ingurumenean dauden kutsatzaileak kendu behar ditugu, hau da, CO2 – denok dakigu hype
izugarri bat dela eta ez duela inolako garrantzirik.
Baina garrantzizko gaiak jorratu behar dira:
Glikosatoa, eztabaidagarria den gaia;
Gari gluteina oso errefinatua duena, gure mikrobioma suntsitzen duena.
Beste kutsatzaile batzuk, arsenikoa eta abar, eta abar.
Beraz, arazo hauek konpondu behar dira, guregan eta gure seme-alabengan pisatu ez dezaten.
Orain haur txikienengan estres hauek ikusten ditut.
Badira substantzia batzuk, txertaketarekin lotuta sustatzen ari direnak, nolabaiteko alternatiba sektorean.
Gorputzetik spika-proteinak ezabatzea – beste gauza batzuen artean, orain galdera da ea benetan hala den.
Zein da zure iritzi pertsonala honi buruz?
Adibidez, nattokinasa bezalako zerbait eta horrelako gauzak.
Hauek tresna erabilgarriak dira.
Arazoa da aldaturiko mezularitza-ARN-a genomara txerta daitekeela, eta nola atera behar den handik?
Bai, hala uste dut, ideiak beti berriro eta berriro agertzen dira.
Baina orduan berriro denontzat eskuragarri izango den ikusteko dago.
Printzipioz, pikak berak hustu daitezke.
Erabat konbentzituta nago egoerak hobetu daitezkeela.
Pazientzia handiz, pertsonaak berriro beren burua sendatu ahal izango duten puntura gidatzea posible da.
Arazoa, ordea, eta noski hurrengo arazoa, da txertoek edo Covid-19ak, long Covid-ek edo bestelako edozein arrazoirengatik
larri kaltetu direnek dirurik gabe geratzen ari direla.
Beste askoren antzera, dirua agortzen ari zaie.
Eta nahiko maiz ikusten dut.
Ba, noizean behin nire praktiketan ere egoera bereziak izaten ditut, non jendeak ezin dituen tratamenduak ordaindu.
Eta ondoren, ebaluatzaileekin aurrez aurre jartzen dira, eta haiek ebaluazio faltsuak ematen dizkiete.
Hori beti horrela izaten da!
Beraz, ez dituzte pentsiorako eskubidegarria deklaratzen, ezta desgaituta ere, nahiz eta egoera penagarrian egon.
Bildutako aurkikuntzak ez dituzte onartzen, esaten dutelako: "Hau ez da medikuntza konbentzionalak onartzen."
Beraz, ez dute onartzen spike proteina detektatzen denik.
Ez dute onartzen hark immunodefizientzia duela , hau da, HIV/AIDS edo antzeko zerbait.
Beraz, une honetan gertatzen ari dena hondamendi bat da.
Baina bai, horretan jarraitu behar dugu, eta denok horretan jarraituko dugu.
Printzipioz esan daiteke – lehenago aipatu zenuenez – elikagaien industrian, hau da, elikagaien ekoizpen
industrialean, egitura antzekoak daudela eta farmazeutika industrian bezala lobby antzekoa dagoela?
Biak gaur egun benetan bereiztezinak al dira?
Noski, horrela ikusten dut, erabat.
Eta horrek esan nahi du, irudi zabalagoari begiratuta – gako-hitz Vision 2030 – egitura hauek apurtzea eta horiekin
lotutako lobismoari aurre egitea, ziurrenik, gizartearen biziraupenerako ezinbestekoa dela, ezta?
Noski.
Horrekin ados al zaude, bai?
Zuzena, bai.
Uste dut hori dela zehazki zuk jorratzen ari zaren gaia.
Eta uste dut hori ere ikusle askori interesatzen zaiela, jada elkarrizketetan entzun dudanaren arabera. Hau da, jende askok
sentitzen duen desesperazioa kartel hauek aurrean duten botererik eza-sentsaziotik eta industria honen
aurrean, gero eta indartsuagoa denaren aurrean, sortzen dela.
Beraz, noizbait, txertoen antzeko zerbait elikaduraren bidez guztiz nahigabe eta kontzientziarik gabe eman daiteke.
Ez du zertan intsektu hegalari edo bestelako intsektuei buruzkoa izan behar.
Baina, printzipioz, zure gorputzean sartu ez beharko zenukeena, praktikan, zure dietaren bidez nahigabe sartzera behartuta zaude.
Hori dela eta, derrigorrezko txertaketekin eta abarrekiko paralelismoa dago.
Eta horrela, autodeterminazio printzipio honen beste urraketa bat.
Hori, noski, agian dena baino garrantzitsuena den aurre-baldintza da: etorkizunean gardentasun gehiago
egongo dela eta erakunde hauek ere desegin egingo direla.
Noski, bai.
Ba, dagoeneko han gaude, ezta?
Beraz, gure mikrobioma jada
... Beraz, oinarrizkoena da orain nutrienteak hartuta eta hesteetako tratamendu oso aktibo baten
bidez bakarrik osasuntsu bizirautea posible dela.
Eta benetan hori gelditu behar dugu.
Beraz, zalantzarik gabe berriro ere osasungarri eta mantenugai ugariko elikagaiak behar ditugu.
Eta kutsatzaile hauek kendu behar ditugu.
Beraz, guri eta gure seme-alabei eragiten dieten kutsatzaile egokiak.
Eta jendeak horretaz kontziente izan behar du.
Beraz, niregana bere haurra eta ehungarren infekzioarekin etortzen den edonori, zehatz-mehatz istorio hauek kontatzen dizkiet.
Edo chemtrail-ei buruz ere kontatu behar al dizut?
Jendeak horretaz kontziente izan dadin nahi dudalako.
Eta jende gehiago dagoen heinean, guk ere gehiago gara.
Beraz, zenbat eta jende gehiagok jakin, orduan eta hobe. Eta gainerakoak gutxi dira, eliteak.
Eta honetaz ere kontziente izan behar dugu.
Bai, ona. Ba, uste dut deskribapenean zalantzazko baikortasunaren sentsazioa entzun dugula, gauza batzuk
aldatuko direla eta, espero bezala, hobetuko direla –
– lanean jarraitzen badugu eta kontzientzia pizten badugu, eta bakoitzak bere ekarpena egiten badu.
Edonola ere, zure ebaluazioengatik oso eskertuta nago.
Eta gero arte paneleko eztabaidan ikusiko gara, bai.
Ikusle maiteak, Dornbirnen gertakari honi buruzko txosten gehiago jada eskuragarri daude HOCH2.TV-n.
Programa honen behean estekak aurkituko dituzu.
Aukera hau aprobetxatuz, HOCH2.TVri bere lankidetza bikainagatik eskerrak eman nahi dizkiegu.