2025 թվականի մարտի 29-ին Դորնբիրնի «Kulturhaus Dornbirn»-ը հյուրընկալեց «Ազատություն և ինքնորոշում – պատասխանատու քաղաքացի»
միջոցառումը, որտեղ ներկայացվեցին հետաքրքիր զեկուցումներ օրինականության, ինքնիշխանության և կանխիկի վերաբերյալ։
Միջոցառումը կազմակերպվել է Դորնբիրնում գործող Անձնական զարգացման ակադեմիայի կողմից։
HOCH2.TV-ն ձեր համար, սիրելի դիտողներ, ձայնագրել և խմբագրել է բոլոր զեկույցները։
Այսօր Kla.TV-ն ներկայացնում է հարցազրույց դոկտոր Շարոն Թագվերկերի հետ։
Անձնական պատասխանատվություն – օրվա կարգը!
Այո, ինչպես Էրվինը, ես նույնպես կցանկանայի սկսել՝ ներկայացնելով դոկտոր Թագվերկերին։
Ոչ միայն այն պատճառով, որ կանայք առաջինն են, այլև այն պատճառով, որ, կարելի է ասել, դուք
այստեղ տնային առավելություն ունեք՝ Բլուդենցից գալով։
Դու դրա համար գրեթե նախորոշված ես։
Բարեւ տիկին Թագվերկեր, խնդրում եմ վերցրեք միկրոֆոնը։
Մենք իսկապես կցանկանայինք նախապես քննարկել սա ձեզ հետ։
Այսօր մասնակցող բոլոր պանելիստների մեջ դու ես այն միակն, ով ունի մասնագիտական փորձ՝ ուղիղ հետևանք այն
բանի, ինչ տեղի ունեցավ գրեթե հենց հինգ տարի առաջ։
Եվ ձեր մասնագիտական կյանքում դուք անընդհատ բախվում եք համաճարակի հետևանքներին, հատկապես հասարակության ամենափոքր անդամների վրա։
Պետք է ասել, որ նրանք, ովքեր իրականում ամենաքիչն էին կարողանում պաշտպանել իրենց։
Եվ դա առաջ է բերում հարցը՝ ի՞նչ կարող եք մեզ ասել այս մասին?
Լավ, այսպիսով երեխաներն ու երիտասարդները ակնհայտորեն խիստ տուժել են համաճարակից և կիրառված միջոցառումներից։
Ամենաակնհայտը, հավանաբար, հոգեբանական հետևանքներն ու դրանց արդյունքում առաջացած հոգեկան խանգարումներն էին։
Փաստն այն է, որ, ցավոք, մինչև 2023 թվականը ինքնասպանության փորձերի և ինքնասպանությունների թվի ահռելի աճ է գրանցվել։
Սրանք թվեր են, որոնք անմիջապես ակնհայտ չեն, սակայն հոգեբույժների կողմից են հավաքվել — ովքեր 2023
թվականին դիմում էին հանրությանը — և հրապարակվել։
Լավ, դեպրեսիվ խանգարումների աճը ահռելի է՝ մինչև հինգ-տասնապատիկ։
62 տոկոսը աղջիկների տուժել է, մինչդեռ տղաների միայն 38 տոկոսը։ Սա պարզվել է Դանուբիի Կրեմսի համալսարանի կողմից
դպրոցական դասարաններում անցկացված հարցման արդյունքում։
Եվ ապա 2021 թվականը դարձավ անթերի գագաթնակետը՝ մեկ միլիոն երեխա տառապում էր հոգեկան հիվանդությունից։
Հակառակ դեպքում թերապիայի 70 000 տեղերի պակաս կար։
Մենք, իհարկե, սա գործնականում նկատեցինք։
Մենք բախվեցինք այն փաստին, որ ստիպված էինք հոգ տանել հոգեկան կամ հոգեբուժական խնդիրներ ունեցող երեխաների մասին, և
մեզ ամիսներ շարունակ պետք էր սպասել թերապիայի տեղի համար։
Այդպիսով, դա բավականին լարված իրավիճակ էր ծնողների, երեխաների և բժշկի համար։
Եվ հատկապես եթե դուք սովոր չէք հոգեբուժական դեղեր նշանակել և չեք զգում ձեզ դրա համար բավարար հմուտ։
Բայց հետո դու ստեղծագործական ես դառնում և փորձում ես ինչ-որ այլ բան։
Լավ, դա ինձ համար բացահայտեց այլ դեղամիջոց։
Այսպիսով, հիմա ես ավելի խորն եմ մտել լրացուցիչ ոլորտ՝ և, ահա, դա նույնպես օգնում է։
Իհարկե, ոչ այն դեպքում, երբ մարդը շատ ծանր հիվանդ է, և ուրախ ես, երբ հոգեբույժը կարող է միջամտել։
Այո, հենց դա է։
Լավ, դա անշուշտ շատ անհանգստացնող գնահատական է։
Ինչը ինձ այստեղ կհետաքրքրի, և անշուշտ՝ նաև հանդիսատեսին։
Հաճախ պնդում են, որ սա ոչ մի առնչություն չունի կորոնավիրուսի հետ։
Ոմանք սա վերագրում են պատվաստանյութի ազդեցություններին, թեև երեխաների շրջանում դա այժմ, հավանաբար, պակաս խնդիր է։
Մյուսները ասում են՝ այո, սրանք վիրուսային հիվանդության ինքնին երկարաժամկետ հետևանքներն են։
Որքանով կարող ենք տարբերակել, թե ինչ կապ ունի սա միջոցառումների հետ?
Որքանով կարելի է սա վերագրել դրան?
Դա, իհարկե, շատ դժվար հարց է։
Պրինցիպալ առումով սա անշուշտ բազմաֆակտորային է ։
Ուստի ոչ մի կասկած չկա, որ շպիկային սպիտակուցը ամբողջությամբ պաթոլոգիական է և, առաջին հերթին, ուղեղում մեծ վնաս է պատճառում։
Պատվաստանյութի սպայքը և Covid-19-ը, այսինքն՝ ինքը վիրուսը։
Բայց, իհարկե, հոգեբանական խնդիրների հիմնական պատճառը մեկուսացման միջոցառումներն էին։
Սա ճանաչված տանջանքների մեթոդ է, երբ քեզ թույլ չեն տալիս տեսնել քո պապիկին ու տատիկին, երբ քեզ թույլ չեն
տալիս այցելել հիվանդանոցում գտնվող քո հարազատներին։
Հատկապես նրանց, ովքեր դեռևս ծանր հիվանդ էին, ձեզ թույլ չէին տալիս մատուցել կյանքի վերջին փուլի խնամք։
Իրոք, մեծ կորուստ է, երբ մարդը չի կարող նման պահերը կիսել իր հարազատների հետ։
Կամ եթե ձեզ մերժեն անցկացնել առաջին մի քանի տարիները ձեր տատիկի ու պապիկի հետ, կամ հակառակը։
Ես ունեցել եմ ընտանիքներ, որոնց երեխաները անծանոթների մոտ ամաչկոտ էին։
Այսպիսով, բոլորը անցնում են օտարների մոտ ամաչկոտության փուլով, և նրանք իրենց տատիկ-պապիկների մոտ չափազանց ամաչկոտ էին։
Նրանք այլևս թույլ չէին տալիս իրենց պապիկներին ու տատիկներին մոտենալ իրենց։
Սա բնականաբար ցնցող է և ծնողների, և տատիկ-պապիկների համար։
Եվ դա մնում է ձեր մտքում։
Եվ հետո եկան այն տարիները, երբ դեմքերն իրենց դիմակներով ծածկված էին. բնականաբար, դա երեխաների համար սոցիալականացման կորուստ էր։
Եվ, իհարկե, հոգեկան խանգարումների բազմաթիվ այլ պատճառներ կան։ [Դանիել
Մատիսեք] Այսպիսով, մասնավորապես դպրոցների գործունեության առումով, Ավստրիայում նույնպես եղել են դպրոցների փակման դեպքեր։
Դա, հավանաբար, ամբողջ դպրոցական սերունդների համար թողեց տրավմատիկ հետևանքներ։
Ես միշտ հետաքրքրվել եմ այս հարցով – դուք նույնպես հրապարակել եք այս թեմայով:
Որքանով են Ավստրիայի դպրոցական համակարգի կառուցվածքային խնդիրները, հավանաբար, սրացրել այս բացասական զարգացումը?
Այո, մի կողմից մենք ունենք ամբողջությամբ հնացած դպրոցական համակարգ, որը վերջին
տասնամյակների ընթացքում ընդհանրապես չի բարեփոխվել։
Այն այլևս չի համապատասխանում ուղեղի հետազոտությունների վերջին հայտնագործություններին։
Եվ հետո, պանդեմիայի ընթացքում թվային ուսուցման անցումը նշանակում էր, որ շատ դասեր պարզապես հետ մնացին։
Այսպիսով նրանք այլևս չէին կարողանում կտորին հասնել։
Սա շատ աշակերտների արժեցրել է իրենց դպրոցական կարիերան կորցնել։
Ցավոք, ես ինքս մի քանի անգամ դրա ականատեսն եմ եղել, այդ թվում պրակտիկայում, ինչը չափազանց ողբերգական է։
Եվ այո, դպրոցներում այս ամենի ահռելի պակաս կա։
Այսպիսով աշակերտները բոլորը միասին են կուտակված։
Միջին ուսանողը իրականում հիանալի է, չէ՞։
Եվ այն փաստը, որ դա հանգեցնում է 29 տոկոս ֆունկցիոնալ անգրագիտության, իրականում
ամբողջական աղետ է մեր դպրոցական համակարգի համար։
Այսպիսով, մեր դպրոցական համակարգը ավարտածների 30 տոկոսը չի կարողանում ընթերցել ամբողջականորեն։
Եվ դա ամբողջովին խելագարություն է։
Երբ լսում ես այս ամենի մասին՝ ներառյալ բոլոր մյուս հետևանքները, հոգեբանական վնասը, ապա պետք է ասես, որ այս ամենը
այս մարդկանց հետ ավելի-քիչ տեղի է ունեցել այնպես, որ նրանք ոչ մի կերպ չէին կարողանում պաշտպանվել։
Իրականում, այն ժամանակ մեծ մասշտաբով սահմանափակվեցին ոչ միայն երեխաների իրավունքները, այլև ծնողների իրավունքները։
Ոչ ոք չէր կարող իրեն պաշտպանել այս սարսափելի զարգացումներից։
Սա փաստացի իջել է մարդկանց վրա։
Եվ քանի որ խոսքը «պատասխանատու քաղաքացիների» մասին է, դա իրականում լիակատար ընտրական իրավունքից զրկում էր։
Դուք, հավանաբար, կարող եք դա հաստատել։ [Դոկտոր
Օրավարձով աշխատող] Այո, անշուշտ։
Այսպիսով, դու այլևս չէիր վերահսկում քո սեփական մարմինը։
Ուստի դուք պետք է ստանաք այս պատվաստումը, դուք պետք է կրեք դիմակ։
Որտեղ մենք այժմ գիտենք, որ դրանք վնաս են պատճառել, անգամ երեխաների մոտ։
Այսպիսով, դպրոցում մշտապես դիմակ կրել ստիպված երեխաները մի քանի IQ միավորով պակաս ունեն նրանցից, ովքեր դա չեն արել։
Դու պետք է ստուգվեիր, և քո երեխային էլ պետք է ստուգեին։
Լավ, դա իսկապես դժվար էր։
Նույնիսկ հաշմանդամ երեխաները փորձարկվել են։
Կային նաև անհավանական բռնության տեսարաններ։
Դա շատ տրավմատիկ էր և՛ երեխաների, և՛ ծնողների համար։
Եվ, իհարկե, 14 տարեկան և ավելի մեծ երեխաներին՝ ինչը, այնուամենայնիվ, առավելագույն տարիքն
էր, թույլատրվում էր ինքնուրույն պատվաստվել։
Այսպիսով, եղել են դեպքեր, երբ երեխան տուն եկավ:
Այսօր այստեղ էր պատվաստման ավտոբուսը, և, ի դեպ, ես արդեն պատվաստվել եմ։
Դա անհավանական է։
Այսպիսով, 14-ամյա անձը, որը մասամբ հասուն է, սակայն անշուշտ չի գիտակցում նման
որոշումների հետևանքները և չի կարող դրանք կանխատեսել։
Ինձ հետաքրքրում է, կամ ավելի ճիշտ՝ զարմացրեց ինձ իմ նախապատրաստումների ընթացքում ինքնասպանությունների
թիվը, այդ թվում՝ երեխաների և երիտասարդների շրջանում։
Լավ, Գերմանիայում մենք դա կարող ենք գնահատել միայն փորձի և դիտարկման վրա հիմնված կամ ինտուիտիվորեն։
Իրականում մինչ օրս Գերմանիայում ինքնասպանությունների մակարդակի վերաբերյալ պաշտոնական, հաստատված վիճակագրություն չկա։
Նույնիսկ Դաշնային վիճակագրական վարչությունը՝ իհարկե, քաղաքական ճնշման տակ, մերժում է այս
առնչությամբ որևէ կապ հաստատել կորոնավիրուսի հետ։
Չնայած որ մենք՝ որպես լրագրողներ, այս հարցը անթիվ անգամներ ենք տվել։
Թվում է, որ Ավստրիայում այս թեմայով հարցումներ կան, չէ՞։
Այո, կան հարցումներ։
Այսպիսով, Statistics Austria-ի միջոցով առնվազն կարող եք ուղղակիորեն դիտել մեծահասակների վիճակագրությունը։
Այնուամենայնիվ, սա նույնպես պետք է զգուշությամբ վերաբերվել, քանի որ վթարները, թունավորումները կամ որևէ այլ դեպքեր
տարբեր վիճակագրություններում տարբեր կերպ են արտացոլվում։
Եվ դու դա չես տեսնում երեխաների և երիտասարդների մոտ։
Այսպիսով, այստեղ դուք կարող եք այն տեսնել միայն անուղղակիորեն՝ նայելով մահացության վիճակագրությանը։
Ես նոր մեջբերած թվերը վերցված են Ավստրիական մանկական և դեռահասների հոգեբուժական
ընկերության այն զեկույցից, որի մասին նշեցի ավելի վաղ։
Նրանք դրանք հրապարակեցին 2023 թվականին, քանի որ ինքներս էլ շատ զարմացած էին այս թվերի աճից։
Եվ մեկ այլ շատ լուրջ հետևանք, որը վերաբերում է նաև տնտեսական չափին, իհարկե, հիվանդության արձակուրդների
ահռելի աճն է, որը զգալիորեն բարձրացավ, հատկապես 2023 թվականին, ինչպես երևում է աղյուսակում։
Այսպիսով, կարելի է ասել, որ սկզբունքորեն ամբողջ հասարակությունը համակարգված կերպով հիվանդացվել է։
Նորից հարց է առաջանում, քանի որ այն հաճախ կասկածի տակ է դրվում։
Որքանո՞վ կկենտրոնանաք պատվաստանյութի վնասների մասնաբաժնի վրա, կամ, գուցե, կրկին այն բանի վրա,
ինչը սովորաբար կոչվում է «երկարաժամկետ Կովիդ»։
Իհարկե, դժվար է տարբերակել։
Դա դժվար է տարբերակել։
Սփայքը վտանգավոր և վնասակար է։
Այսպիսով, ես կասեի, որ պատվաստումը այս հարցում շատ մեծ դեր է խաղում։
Լավ, երեխաների հետ կապված չէ, որովհետև, բարեբախտաբար, շատ երեխաներ պատվաստված չեն։
Բայց մեծահասակների մոտ դա շատ հստակ երևում է։
Նախկինում ես սովոր էի տեսնել, որ երեխան ընտանիքի անդամի հետ պառկած է, հավանաբար տառապելով ինչ-որ վարակիչ հիվանդությունից։
Հիմա հաճախ ամբողջ ընտանիքն է, որը անընդհատ հիվանդ է։
Այսպիսով, բոլորը միշտ անկողնային հիվանդ են, անգամ թոքաբորբով, որը ազդում է ոչ միայն մեկ մարդու, այլ ամբողջ ընտանիքի վրա։
Ես երբեք չեմ ապրել նման բան նախքան համաճարակը։
Եվ, ի վերջո, մի կողմից, իհարկե, կա մարդկանց վրա ազդող սթրեսը, որը զգալիորեն աճել է։
Կան նաև սննդանյութերի պակասություններ և բազմաթիվ այլ պատճառներ, օրինակ՝ միկրոբիոմը , որը այժմ նույնպես օրեցօր ավերվում է։
Բայց եթե մի փոքր մարդկանց հետ խոսես, նրանք հենց ինքներս ասում են՝ պատվաստումից ի վեր այս ու այն է պատահել։
Ես նկատի ունեմ, որ այս թեմայով դեռ չեմ գտել որևէ պատշաճ կամ հուսալի վիճակագրություն։
Այսպիսով, կարելի է ասել, որ դա իրականում հարձակման է ենթարկում օրգանիզմի առողջության
ամբողջականությունը (անխախտելիությունը) տարբեր ասպեկտներով։
Առաջին հերթին՝ միջոցառումների, ապա այս պատվաստանյութի և, իհարկե, ընդհանուր հասարակական սթրեսի պատճառով, որը,
հավանաբար, առաջացրել է, ասենք, իմունային համակարգի թուլացում։
Ինչպես դու ասացիր, դա բազմաֆակտորային է, սակայն դրսևորվում է տարբեր ձևերով։
Եվ մենք այսօր էլ սկզբունքորեն դեռ պայքարում ենք դրա հետ։
Այսօր սա այլևս միայն նրանց խնդիրը չէ, ովքեր այն ժամանակ ավելի երիտասարդ էին և այժմ հինգ տարով մեծ
են, այլ, իհարկե, ամբողջ հասարակության խնդիրն է։
Եվ հիմա միայն հարցը, քանի որ նման պատվաստումների, այդ թվում՝ քաղցկեղի հետ կապված հնարավոր mRNA
պատվաստումների և այլն պլանները դեռևս ընթացքի մեջ են:
Դուք նկատո՞ւմ եք պաշտոնական մարմնում ուսուցման կոր։
Կամ գուցե ավելի ճիշտ է ասել, որ այս պահին դու ոչ միայն ամեն ինչ կրկնում ես, այլև,
հավանաբար, կատարելագործում ես այն՝ շարունակելու համար։
Անշուշտ։
Այսպիսով, գործընկերները սկսում են կասկածներ ունենալ, Աստծո շնորհիվ, բայց պետական հատվածում դրանք ընդհանրապես չկան։
Այսպիսով, սա զգալիորեն առաջ է մղվում։
Սա նույնպես ակնհայտ դարձավ Ազգային խորհրդի ընտրություններից հետո էլեկտրոնային պատվաստման վկայականի ներդրմամբ։
Դու դրանից չես կարող հրաժարվել, բոլորն ունեն իրենց պատվաստման քարտը՝ դատարկ լինի, թե ինչ է գրված մեջը, դա լրիվ անտեղի է։
Բժիշկների համար ներկայումս պարտադիր է գրանցել երեք պատվաստում։
Եվ եթե դուք դրան նայեք, ապա Դեղերի մասին օրենքի 80-րդ հոդվածի փոփոխությունը – այն պետք է
փոփոխվեր 2022/23 թվականներին – որտեղ վերնագիրը ասում է:
Այս առումով ընդհանուր տվյալների պաշտպանության կարգավորումը թուլացվում է։
Սա նշանակում է, որ անձնական տվյալները՝ օրինակ՝ պատվաստման գրառումներում առկա տեղեկությունները, փոխանցվում են ոչ միայն
առողջապահական հաստատություններին, այլև Բժշկական ասոցիացիային, որը որևէ առնչություն չունի այս տեղեկությունները իմանալու
հետ, անասնաբուժական ասոցիացիային, դեղագործական ասոցիացիային, ներառյալ անասնաբույժներին և դեղագործներին։
Այն ուղարկվում է իշխանություններին, չնայած որ դա իրականում նրանց գործը չէ՝ ԵՄ այլ անդամ պետությունների իշխանություններին
և նույնիսկ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությանը։
Եվ եթե դուք հետո նայեք Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերին (IHR), որոնք կբացատրվեն ավելի ուշ, և դրանցում
կատարված փոփոխություններին, կարող եք պատկերացնել, որ հաջորդ համաճարակի ժամանակ ամեն ինչ կանցնի հարթ։
Ուստի կարող եք այն օգտագործել՝ ստեղծելու շատ, շատ ավելի մեծ հակահարվածներ , քան վերջերս ենք ունեցել։
Հենց այդպես, դա կլիներ իմ հաջորդ հարցը։
Էլեկտրոնային պատվաստման վկայականը, ինչպես նշվել է, պարտադիր է Ավստրիայում 2024 թվականի սեպտեմբերի 30-ին
կայացած վերջին Ազգային խորհրդի ընտրություններից ի վեր։
Դուք նույնպես չեք կարող բաժանորդագրությունից հրաժարվել։
Դուք սա համարո՞ւմ եք ուղղակի նախապատրաստություն այն բանի համար, ինչ դուք անվանում եք ապագա
համաճարակներ կամ ապագա համաշխարհային առողջապահական ճգնաժամեր։
Կարո՞ղ եք այն դասակարգել նման ռազմավարական համատեքստում։
Վերջին մի քանի տարիներին նայելիս ինձ համար պարզ է։
Չեմ կարող պատկերացնել, թե ինչի համար այն կարող է օգտագործվել։
Ես նկատի ունեմ, դու ասում ես, որ դա վիճակագրական նպատակներով է։
Բայց ես նկատի ունեմ, որ վիճակագրությունը կարելի էր հավաքել նախապես։
Պարտադիր էլեկտրոնային պատվաստման վկայականի անհրաժեշտություն չկա, որը ամբողջությամբ անդեմոկրատական է։
Եվ դա, իրոք, — վերադառնալով մեր միջոցառման թեմային, — զրկման մեկ այլ ձև է։
Այսպիսով, տվյալների պաշտպանության օրենքի առումով, ինչպես դուք նշեցիք, սկզբունքորեն թափանցիկ հիվանդը։
Եվ կրկին, այս համակարգի ճանկերից, կարելի է ասել, փախչելու իրական ճանապարհ չկա։
Այսպիսով, եթե հաջորդ տարվա որևէ պահին կամ երբևէ քաղցկեղի դեմ mRNA պատվաստումը կամ որևէ այլ պրոֆիլակտիկ միջոց պարտադիր
դառնա, նույն խաղը, ամենայն հավանականությամբ, կրկին կսկսվի։
Դա է այն, ինչից մենք պետք է վախենանք, չէ՞։
Անշուշտ։ Երբ այս ամենը ուժի մեջ մտնի, դուք ստիպված կլինեք ոտքի ելնել և պայքարել դրա դեմ։
Այսպիսով, դա շատ ավելի դժվար կլինի, քան հինգ տարի առաջ էր։
Այս համատեքստում ես կցանկանայի հարցնել մեկ այլ անձնական հարց՝ ոչ պաշտոնապես ։
Դա ձեզ անձամբ որպես բժիշկ ինչպե՞ս ազդեց։
Ես նկատի ունեմ, որ դու այն ժամանակ մտար այս մասնագիտության մեջ, անշուշտ, ասենք, ինչպես բոլոր բժիշկները, իդեալիստական ձգտումներով։
Արդյո՞ք այս շրջանը ձեզ հիասթափեցրել է, թե՞ այնտեղ ապրածը ձեզ վրա ուժեղ հոգեբանական ազդեցություն է ունեցել։
Լավ, պետք է ընդունեմ, որ ինձ մեկ տարի պահանջվեց, որպեսզի իսկապես հասկանայի, թե ինչ էր կատարվում։
Ես լիովին իդեալիստ էի և հավատում էի մասնագիտական ասոցիացիաներին։
Ես հավատում էի իմ գործընկերների իդեալիզմին և մեկ տարի ամեն երեկո նստում էի սեղանի մոտ՝ նախ կարդալով
TKB-ն, ապա դրա վերաբերյալ ուսումնասիրությունները։
Եվ ես մտածեցի ինքս ինձ հետ, որ դա չի կարող ճիշտ լինել, դա հենց հակառակն է այն բանի, ինչ ասում են ինձ մասնագիտական ասոցիացիաները։
Եվ մեկ տարի անց ես պատրաստ էի և ստիպված էի ինքս ինձ ընդունել. մինչև հիմա սխալ ծառի տակ էի հաչում։
Եվ այս անզորության զգացումը, որը բժիշկները նույնպես անշուշտ զգացել են՝ չկարողանալով պայքարել այս քամու մոլերների
դեմ, շատ մասնագիտական խմբեր այս շրջանում մեզ հետ կիսվում են։
Այնուամենայնիվ, նրանց մեծ մասը ի վերջո հոսքի հետ գնաց։
Հիմա հարցը հետևյալն է՝ մասնագիտական աշխարհում ձեր գործընկերները ինչպե՞ս արձագանքեցին ձեր հանձնառությանը, այն փաստին, որ
դուք ձեզ համարձակ, ասենք, դիսսիդենտ (պաշտոնական կարծիքից շեղվող) դիրքորոշում ընդունած անձի կարգավիճակում դրեցիք։
Այս առնչությամբ ինչպիսի՞ փորձառություններ եք ունեցել՝ թե՛ անձնական, թե՛ մասնագիտական առումով։
Իմ ընկերների շրջանակը ամբողջությամբ փոխվել է։
Լավ, չեմ կարող ասել, որ ինձ որևէ զրպարտության ենթարկեցին, ընդհանրապես ոչ, երբ դուք միմյանց տեսնում եք։
Ես դեռևս պրոֆեսիոնալ ասոցիացիայի անդամ եմ։
Ես նույնպես ժամանակ առ ժամանակ մասնակցում եմ կոնֆերանսների։
Ուստի նրանք ինձ հետ շատ բարեհամբույր են խոսում։
Ես նույնպես ստանում եմ դրական խրախուսանք, անգամ նրանցից, ովքեր նախկինում հետևորդներ էին։
Իրականում չեզոք է, նույնիսկ բավական դրական։
Բայց, ինչպես ասեմ, դա իմ անձնական խնդիրն է, որ ես չեմ կարող հանդուրժել մեկին, ով հարյուր
հազարավոր մարդկանց նրանց կամքի դեմ պատվաստում է։
Դրա համար ես ինքս իմ եզրակացություններին եկա և խառը զգացմունքներով որոշ չափով հեռացա իմ նախկին ընկերներից։
Ժպտացող աչքի շնորհիվ, որովհետև ես հանդիպեցի մի քանի հրաշալի նոր մարդկանց։
Իհարկե, հին ընկերությունները արժեքավոր էին, և ցավալի է, որ ամեն ինչ հասավ այս վիճակին։
Լավ, տիկին Թագվերկեր, շատ շնորհակալ եմ այս անձնական և շատ հետաքրքիր դիտարկումների համար։
Եվ երկրորդ մասում մենք անշուշտ կլսենք ավելի շատ լուծումների մասին։ Շատ շնորհակալություն, այո։
Եվ մենք նորից կսկսենք տիկին Թագվերկերով։
Ես կարող եմ նրանց նորից հրավիրել։
Հետո, ինչպես ասացի, մենք անմիջապես կխորանանք գործի էության մեջ։
Ձեր նախորդ նկարագրություններից՝ մտավոր և առողջական խնդիրներ, որոնք առաջացել են կորոնավիրուսից և այն վնասից, որը այն պատճառել է։
Ինչպե՞ս, եթե ընդհանրապես հնարավոր է, կարելի է դրանք բուժել, հատկապես երիտասարդ սերնդի առումով։
Դա շատ հետաքրքիր հարց է։
Դա, իհարկե, կախված է նրանից, թե որքան խորն էր դա։
Ես լիովին համոզված եմ, որ մարդկանց մեջ շատ բան կարելի է շտկել, եթե ֆիզիկական որևէ վնասվածք չմնա։
Քանի որ մարդիկ չափազանց ճկուն արարածներ են, հակառակ դեպքում մենք այլևս գոյություն չէինք ունենա և ամբողջ աշխարհում չէինք հանդիպի։
Ուստի ես դրա նկատմամբ շատ դրական եմ։
Իմ տեսած խնդիրը այն է, որ մենք պետք է աստիճանաբար հեռանանք այս ամենից, որպեսզի կարողանանք սկսել ապաքինվել։
Եվ դա այժմ պահանջում է պատասխանատվություն։
Ուստի մեզնից յուրաքանչյուրը, լինի մեդիա-դեմքեր, քաղաքական գործիչներ, բժիշկներ կամ որևէ մեկը, պետք
է ստանձնի պատասխանատվություն ինքն իրեն, իր կյանքի և իր երեխաների կյանքի համար։
Մենք դրան սովորել էինք… Մենք մեծացել ենք սոցիալական ապահովության պետությունում, որը այժմ վերածվել է խնամակալական պետության։
Եվ այս մանկասեր պետությունը այժմ իրականում դարձել է ավտորիտար պետություն։
Եվ հիմա դա մեր ձեռքում է՝ դրան վերջ տալու։
Ես լիովին համոզված եմ, որ եթե մենք դա կարողանանք անել, ապա շատ բան կարելի է նորից կարգավորել։
Եվ պատասխանատվություն ստանձնելը միայն քաղաքական, սոցիալ-քաղաքական կամ սոցիալական առումով չէ։
Մենք նույնպես պետք է առողջության առումով պատասխանատվություն ստանձնենք մեր նկատմամբ – նկատի ունեմ,
ես բժիշկ եմ, և կրկին առողջության մասին եմ խոսելու։
Ես նույնպես պրակտիկ մասնագետ եմ, ուստի ուրախ եմ ներկայացնել մի գործնական օրինակ։
Կան ուսումնասիրություններ 1 800 քաղցկեղով հիվանդների մասին, որոնք գտնվում էին վերջին փուլում։
Եվ նրանց մերժեցին ավանդական բժշկությունից, ինչը նշանակում էր, որ նրանք սպառել էին բուժման բոլոր տարբերակները,
սակայն հետո հաղթահարեցին հիվանդությունը և ողջ մնացին։
Եվ հետո բժիշկը մոտեցավ, զննեց 1,800-ին, հարցաքննելով նրանց՝ փորձեց գտնել ընդհանուր առանձնահատկությունները։
Հետաքրքիր է, որ միայն երկու ֆիզիկական ասպեկտներ կային, որոնք բոլորը միասին փոխեցին։
Իսկ մնացածը մտածելակերպն էր ։
Եվ ամենակարևոր մտածելակերպը նրանում է, որ նրանք ստանձնել են իրենց պատասխանատվությունը։
Եվ հետո նրանք անգամ հաջողվեց հաղթահարել քաղցկեղը։
Դա չի նշանակում, որ բոլորը կարող են դա անել։
Իհարկե, յուրաքանչյուրը ինքն է պետք է որոշի, թե որ ճանապարհը ընտրի և հաջորդը ինչ անի։
Բայց դա էր նրա էությունը։
Այսպիսով, սա է ամեն ինչի սկիզբն ու վերջը։
Ուրեմն, համարձակություն ունենալ ինքդ քեզ բուժելու, օգնել ինքդ քեզ, կարելի է ասել։
Այո, ճիշտն է։
Բժշկական տեսանկյունից դա, իհարկե, ավելի թերապևտիկ մոտեցում կլիներ, և, կարելի է ասել, նաև
մտավոր ու հոգևոր տեսանկյունից արժեքավոր առաջարկ։
Սա, հավանաբար, վերաբերում է բոլոր նրանց, ովքեր լուրջ հիվանդ են՝ ձեր ներքին վերաբերմունքն է ամենամեծ դեր խաղում։
Բայց, իհարկե, խոսքը նաև քաղաքական շրջանակի մասին է։
Դա կպահանջեր անհավանական մեծ քաղաքական փոփոխություն։
Առաջին հերթին անհրաժեշտ կլիներ խնդրի պատշաճ վերանայում և դրա վերաբերյալ պատշաճ իրազեկվածություն։
Եվ հենց այստեղ եմ ես տեսնում՝ կամ դու ինչպես ես դա տեսնում, հենց այստեղ եմ ես տեսնում հսկայական խոչընդոտներ։
Կամ արդյոք այդ տպավորությունը մոլորեցնող է՞
Ոչ, կան հսկայական խոչընդոտներ, բայց նախորդ թեման այստեղ դեր է խաղում։
Յուրաքանչյուր մարդ պետք է ոտքի ելնի և ասի՝ սա անընդունելի է։
Եվ այլ կերպ դա չի աշխատի։
Ցավոք, ես հաճախ եմ լսում, որ մարդիկ գործնականում ասում են, թե ոչինչ չի կարելի փոխել։
Այո, դու կարող ես փոփոխություն բերել։
Պետք է միայն շուրջդ նայես, որպեսզի տեսնես, թե այստեղ նստած մարդիկ ինչ են անում։
արդեն փոխվել են։
Կամ քանի՞ հոգի են հիմա այստեղ՝ հանդիսատեսի մեջ նստած։
Դա մի քանի տարի առաջ հնարավոր չէր լինի։
Եվ նույնիսկ այն ժամանակ, կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում, որոշ մարդիկ դիմեցին դպրոցների տնօրեններին և ասացին. «Վակցինացման
ավտոբուսը գալիս է, բայց իմ երեխան չի կարող այնտեղ հասնել»:
Կամ իմ երեխան դիմակ չի կրում։
Եվ եթե ավելի ու ավելի ու ավելի ու ավելի շատ մարդիկ դա անեն, ապա դուք անշուշտ կարող եք փոփոխություն բերել։
Եթե դուք հետևում եք այսինքն որպես բժշկական մասնագետ։
Դուք անշուշտ նկատել եք, թե ինչ է բացահայտվել RKI-ի պրոտոկոլների շնորհիվ, և թե ինչպես դրանից հետո փլուզվել են այն բոլոր այն,
ինչ ես կկոչեի պատմություններով , և ինչպես են կոչված «կոնսպիրոլոգիական տեսությունները» ապացուցվել որպես ճշմարտություն։
Իհարկե, անգամ նրանք, ովքեր այն ժամանակ մասնակցել են՝ դուք նշեցիք տնօրենին, բայց, բնականաբար, նաև ձեր բազմաթիվ գործընկեր բժիշկները,
բացի խորը ամոթ զգալուց, պետք է սրտի փոփոխություն ունենային։
Գոնե ինքնաքննադատության նման մի բան, երբ ասում ես՝ լավ, մենք այնտեղ սխալ թույլ տվեցինք, դա երբեք չի կրկնվի։
Ես չեմ կարող խոսել Ավստրիայի մասին, բայց Գերմանիայում ինձ թվում է, որ մենք դրանից շատ հեռու ենք։
Եվ արդյո՞ք դա կրկին կլիներ այդ ազդեցությունների, որոնք դուք նոր եք նշել, ուժի մեջ մտնելու համար անփոխարինելի նախապայմանը։
Այդ ամենը ճիշտ է, անհատներն էլ պետք է իրենց դերը խաղան։
Բայց վերջիվերջո դա չի աշխատում, եթե լրատվամիջոցներն ու քաղաքական գործիչները միջամտում և վանդալացնում են հանրային ոլորտը։
Ինչ կարելի է անել այս շրջափուլը կոտրելու համար?
Այո, դա, կարելի է ասել, մի հարցում մի քանի հարց էր։
Ինչ վերաբերում է իմ գործընկերներին, այո, դա դժվար է։
Նրանք, իհարկե, շատ, շատ դժվար դիրքում են։
Մի կողմից նրանք մասնակցել են, հավանաբար պատվաստելով իրենց, իրենց ընտանիքներին և բազմաթիվ այլ հիվանդների, և,
հետևաբար, ենթարկվում են ահռելի, չափազանց մեծ հոգեբանական ճնշման։
Սա ինքներդ ձեզ ընդունելը և հետո մեկ քայլ առաջ գնալով հրապարակայնորեն ասելը:
Լավ, այն, ինչ ես արեցի, կամ այն, ինչ ամենուր տեղի ունեցավ, անհեթեթություն էր։
Դա անտրամաբանական պահանջ է։
Ոմանք դա անում են, և ես կարծում եմ, որ նրանք չափազանց քաջ են։
Շատերը միշտ քննադատել են, բայց չեն համարձակվել դրա համար որևէ բան անել։
Լավ, դա են ինձ ասում, մասամբ վստահության մեջ։
Հանրային միջավայրում, իհարկե, այդպես ելույթ ունենալը լրիվ այլ պատմություն է։
Բայց ես զգում եմ, որ իրականում դրա համար շատ ավելին հարկավոր չէ։
Ինձ պարզապես թվում է, թե ով է հիմա ավելի արագ։
Մենք մեր հետաքննություններում ավելի արագ ենք, թե՞ մյուսներն իրենց վրեժխնդրություններում ավելի արագ են։
Եվ որքան շատ ենք մենք, այնքան ավելի հավանական է, որ իմ գործընկերները ճիշտ քայլ կձեռնարկեն, և, հավանաբար, իրավական
համակարգն ու մյուս լրատվամիջոցները կհետևեն նրանց օրինակին։
Այսպիսով, լրատվամիջոցներում ինչ-որ բան անընդհատ վեր է բարձրանում, ապա կրկին ճնշվում է՝
չնայած որ այն ավելի ու ավելի հաճախ է լուսաբանվում։
Բայց ինչպես ասացի, մեզանից յուրաքանչյուրը կարևոր է։
Տեսլականը, եթե ուզում ենք նայել առաջ՝ ինչպիսին կլինի հասարակությունը, այդ թվում՝ առողջապահական համակարգը
այս դեպքում՝ երկուսն անհնար է առանձնացնել միմյանցից։
Ինչպիսի՞ն կլինի ինքնորոշման առումով իրավիճակը հինգ տարի հետո, ըստ ձեր կարծիքի։
Դուք կարծում եք, որ մինչ այդ լիովին այլ ինքնավստահություն կհաղթեր՞
Դուք կարծում եք, որ այս զարգացումը, ասենք, օգտակար է, թե՞ դրա վերաբերյալ ավելի պեսիմիստ եք։
Լավ, ես լիովին օպտիմիստ եմ։
Կան այնքան մեծ հուզում և այնքան դրական մթնոլորտ։
Ես լիովին համոզված եմ, որ հինգ տարի հետո մենք կգտնվենք լրիվ այլ դիրքում և — ինչպես ասեմ — նույնիսկ հավատում
եմ, որ մենք ավելի լավ վիճակում կլինենք, քան նախկինում։
Քանի որ մենք տեղյակ ենք ամեն ինչի, ինչ իրականում տեղի է ունեցել, այդ թվում՝ վերջին տասնամյակներում և դարերում հնարավոր եղածի։
Ես հավատում եմ, որ եթե մենք հաղթենք, կունենանք ավելի մեծ ազատություն, քան երբևէ ունեցել ենք։
Դա իմ հավատքն է։
Դա նաև վախից ազատության մասին է։
Դուք նաև անդրադառնում եք վախի քաղաքականության խնդրին, որը պետք է դադարեցվի։
Դա հենց այն է, ինչին նախորդ խոսնակներն էլ անդրադարձել են։
Կարծում եմ, որ այս արտակարգ քաղաքականությունը, ամենայն հավանականությամբ, նույնպես ստիպված կլինի խախտվել,
որպեսզի այստեղ կրկին արմատավորվի ինքնորոշման այլ ընկալում։
Կան դեռևս ասպեկտներ, որոնց դուք նույնպես հանդիպում եք ձեր աշխատանքում։
Մենք այսօր դա չենք քննարկել։
Ես կցանկանայի կարճ անդրադառնալ այս հարցին։
Դուք նաև ավելի վաղ նշել եք միկրոբիոմը։
Դա, հավանաբար, նույնպես դեր է խաղում սննդի, բնական գյուղատնտեսության և ամեն ինչի հետ կապված։
Կցանկանայի՞ք այս մասին այլ բան ասել։
Ես կարծում եմ, որ հանդիսատեսի շատերը նույնպես հետաքրքրված են այսով։
Այո, իհարկե, սա նույնպես այն այլընտրանքային թերապիաների համատեքստում է, որոնք ստիպված էի գտնել իմ երեխաների համար՝
հենց այդպես էլ ծանոթացա դրանց՝ նրանց վարակների նկատմամբ խոցելիության կամ նրանց զարգացրած ծայրահեղ վախերի պատճառով։
Եվ հետո ես սկսեցի փնտրել։ Ի՞նչն է ևս ներգրավված։
Եվ հետո, իհարկե, ես բախվեցի ահռելի սննդարարական պակասների։
Սա վերաբերում է նաև շատ լավ սնվող երեխաներին, որոնք ուտում են օրգանական սնունդ։
Եվ հետո ես սկսեցի միկրոբիոմի վերլուծություններ անել։
Ես հասկացա, որ մինչև չորս ամսական հասակը առկա է աղետալի միկրոբիոմային պայմանների վտանգ։
Այսպիսով, կարելի է ասել, որ մեզ այս մակարդակում նույնպես հալածում են։
Ուստի հրատապ անհրաժեշտ է գնալ այլ ուղղությամբ։
Եվ դա արդեն ընթացքի մեջ է։
Այսպիսով, գոյություն ունեն համերաշխության վրա հիմնված տնտեսական համայնքներ, որոնք արդեն իսկ շատ, շատ դրական և
առողջարար աշխատանք են կատարում մեր գյուղատնտեսության ոլորտում։
Նրանց պետք է աջակցել հնարավոր բոլոր ձևերով։
Եվ մեզ անհրաժեշտ է շրջակա միջավայրից հեռացնել աղտոտիչները, նկատի ունեմ CO2-ը – մենք բոլորս գիտենք, որ սա
սարսափելի հիստերիա է, որը ոչ մի նշանակություն չունի։
Բայց կարևոր հարցերը պետք է լուծվեն։
Գլյֆոսատը, վիճահարույց հարցը։
Բարձրորակ մաքրված գլյուտենով ցորենը, որը ոչնչացնում է մեր միկրոբիոմը։
Այլ աղտոտիչներ՝ արսենիկ և այլն, և այլն։
Այս խնդիրները պետք է լուծվեն, որպեսզի դրանք այլևս մեզ և մեր երեխաներին չծանրացնեն։
Ես այժմ տեսնում եմ այս լարվածությունները ամենափոքր երեխաների մոտ։
Կան նյութեր, որոնք խթանվում են պատվաստման համատեքստում, որոշ չափով այլընտրանքային ոլորտում։
Մարմնից սպայք-պրոտեինների վերացումը – ի թիվս այլ հարցերի, այժմ հարցն այն է, թե արդյոք դա իսկապես այդպես է։
Ձեր անձնական կարծիքը այս մասին ինչ է՞
Օրինակ՝ ինչ-որ նման nattokinase և նմանատիպ այլ բաներ։
Սրանք օգտակար գործիքներ են։
Խնդիրը նրանում է, որ փոփոխված մեսենջերային ՌՆԹ-ն կարող է ինտեգրվել գենոմում, և ինչպես կարելի է այն այնտեղից դուրս բերել։
Ես կարծում եմ, այո, գաղափարները անընդհատ կրկին ու կրկին առաջ են գալիս։
Բայց արդյոք այն կրկին բոլորի համար մատչելի կլինի, դեռ պարզ չէ։
Պրինցիպալ առումով, սփայքերը ինքնին կարելի է դատարկել։
Ես լիովին համոզված եմ, որ իրավիճակները կարելի է բարելավել։
Մեծ համբերությամբ հնարավոր է մարդկանց առաջնորդել այնպիսի կետի, որտեղ նրանք կարող են նորից ինքնուրույն բուժվել։
Խնդիրը, սակայն, և սա, իհարկե, հաջորդ խնդիրն է, այն է, որ նրանք, ովքեր ծանր վնաս են կրել պատվաստումներից կամ Covid-19-ից,
երկարաժամկետ Covid-ից, ինչ էլ որ լինի, գումարը սպառվում է։
Ինչպես շատ ուրիշների պես, նրանց գումարը սպառվում է։
Ես դա բավական հաճախ եմ տեսնում։
Լավ, իմ պրակտիկայում երբեմն լինում են հատուկ դեպքեր, երբ մարդիկ այլևս չեն կարող իրենց թույլ տալ բուժումները։
Եվ հետո նրանց առջև են կանգնում գնահատողներ, որոնք նրանց տրամադրում են կեղծ գնահատականներ։
Դա միշտ այդպես է։
Ուստի նրանց չեն ճանաչում թոշակի իրավունք ունեցող և չեն հռչակում հաշմանդամ, չնայած որ նրանք գտնվում են դժբախտ վիճակում։
Նրանք չեն ճանաչում հավաքված արդյունքները, քանի որ ասում են՝ սա ավանդական բժշկության կողմից չի ճանաչվում։
Ուստի նրանք չեն ճանաչում, որ սպայք-պրոտեինը հայտնաբերվում է։
Նրանք չեն ընդունում, որ նա ունի իմունոդեֆիցիտ (մարմնի իմունային համակարգի ֆունկցիայի
խախտում), այսինքն՝ ՀԻՎ/ՁԻԱՀ կամ նման ինչ-որ բան։
Այս պահին տեղի ունեցողը աղետ է։
Բայց այո, մենք պետք է շարունակենք դրանով զբաղվել, և բոլորս էլ կշարունակենք դրանով զբաղվել։
Կարելի՞ է ասել, որ սկզբունքորեն՝ քանի որ դուք դա ավելի վաղ նշել եք, սննդի արդյունաբերությունում, այսինքն՝ արդյունաբերական սննդի
արտադրությունում, նույնպես գոյություն ունեն նման կառուցվածքներ և նույնպես կիրառվում է նույնպիսի
լոբբինգ, ինչպիսին կա դեղագործական արդյունաբերությունում։
Արդյո՞ք այս երկուսը այսօր իրականում անբաժանելի են։
Անշուշտ, ես դա այդպես եմ տեսնում, ամբողջովին։
Եվ դա նշանակում է, որ եթե նայենք ավելի լայն պատկերը՝ «Vision 2030» (ՄԱԿ-ի համաշխարհային գործողությունների պլան) բանալի բառով,
ապա այս կառույցների քանդումն ու դրանց հետ կապված լոբբինգի դեմ պայքարը, հավանաբար, կենսական
նշանակություն ունի հասարակության գոյատևման համար, չէ՞?
Անշուշտ։
Դուք դրան կհամաձայնե՞ք, այո՞
Այո, ճիշտ է։
Կարծում եմ, որ դա հենց այն թեման է, որին դուք անդրադառնում եք։
Եվ, իմ կարծիքով, դա նույնպես հետաքրքրում է շատ դիտողների, ինչպես ես արդեն լսել եմ զրույցներում։ Ես նկատի ունեմ՝ շատերի
հուսահատությունը բխում է իրենց անզորության զգացումից այս կարտելների (շահախնդիր խմբերի) առջև, այս արդյունաբերության
առջև, որը բոլոր ոլորտներում օրեցօր ավելի ուժեղ է դառնում։
Ուստի մի օր պատվաստանյութերի նման ինչ-որ բան կարող է ամբողջությամբ անկամ և անգիտակցաբար տրվել սննդի միջոցով։
Պետք չէ, որ դա վերաբերվի թռչող միջատներին կամ ինչ-որ այլ բանի։
Բայց այն փաստը, որ սկզբունքորեն այն, ինչը չպետք է մտնի ձեր մարմնի մեջ, պրակտիկորեն անկամքով
ձեր սննդակարգի միջոցով ներմուծվում է այնտեղ։
Դրա համար էլ պարտադիր պատվաստումների և այլնի հետ զուգահեռ է անցկացվում։
Եվ այսպիսով՝ ինքնորոշման այս սկզբունքի հերթական խախտում։
Դա, իհարկե, հավանաբար բոլորից ամենակարևոր նախապայմանն է՝ ապագայում ավելի թափանցիկություն կլինի
և այս կազմակերպությունները նույնպես կլուծարվեն։
Անշուշտ, այո։
Լավ, մենք արդեն այնտեղ ենք, չէ՞։
Այսպիսով, մեր միկրոբիոմը արդեն
… Այսինքն՝ հիմա մենք այնպիսի վիճակում ենք, որ առողջ մնալու համար կարող ենք գոյատևել միայն սննդանյութեր
ընդունելով և իրականացնելով շատ ակտիվ աղիքային բուժում։
Եվ մենք իսկապես պետք է դրան վերջ տանք։
Այսպիսով, մեզ անշուշտ կրկին անհրաժեշտ են առողջ, սննդարարությամբ հարուստ սնունդ։
Եվ մենք պետք է ազատվենք այս աղտոտիչներից։
Այսպիսով, մեզ և մեր երեխաներին ազդող ճիշտ աղտոտիչները։
Եվ մարդիկ պետք է դրա մասին տեղյակ լինեն։
Այսպիսով, ես բոլոր նրանց, ովքեր գալիս են ինձ մոտ իրենց երեխայի հետ իրենց հարյուրերորդ
վարակով, հենց այս պատմություններն եմ պատմում։
Կամ պատմե՞մ քեմթրեյլների մասին։
Քանի որ ուզում եմ, որ մարդիկ դրա մասին տեղյակ լինեն։
Եվ որքան ավելի շատ մարդիկ կան, այնքան ավելի շատ ենք մենք։
Այսպիսով, որքան շատ մարդիկ իմանան դրա մասին, այնքան լավ։ Մյուսները քիչ են՝ էլիտաներն են։
Եվ մենք նույնպես պետք է դրա մասին տեղյակ լինենք։
Այո, լավ։ Դե, կարծում եմ, որ նկարագրության մեջ մենք անշուշտ լսել ենք զգուշավոր օպտիմիզմի մի
զգացողություն՝ որ որոշ բաներ կփոխվեն և, հուսանք, կբարելավվեն։
– եթե մենք շարունակենք այսպես և բարձրացնենք իրազեկվածությունը, և եթե յուրաքանչյուրս մեր բաժինը անենք։
Այս դեպքում էլ, ես շատ շնորհակալ եմ ձեր գնահատականների համար։
Եվ հետո կտեսնվենք պանելային քննարկմանը, այո։
Հարգելի դիտողներ, Դորնբիրնում տեղի ունեցած այս իրադարձության հետագա զեկույցները արդեն հասանելի են HOCH2.TV-ում։
Դուք կգտնեք այս ծրագրի հղումները ստորև։
Ցանկանում ենք օգտվել այս հնարավորությունից՝ շնորհակալություն հայտնելու HOCH2.TV-ին նրանց գերազանց համագործակցության համար։