Ing tanggal 29 Maret 2025, Kulturhaus Dornbirn nganakake acara "Kamardikan & Nentokake Diri – Warga sing
Bertanggung Jawab" kanthi sumbangan sing menarik babagan pamrentahan hukum, kedaulatan, lan dhuwit tunai.
Acara kasebut diselenggarakaké déning Akademi Pangembangan Pribadi ing Dornbirn.
HOCH2.TV wis ngrekam lan nyunting kabèh laporan kanggo sampeyan, para pamirsa.
Dina iki, Kla.TV nampilake wawancara karo Dr Sharon Tagwerker:
Tanggung jawab pribadi – dadi tatanan dina iki!
Ya, kaya Erwin, aku uga pengin miwiti kanthi ngenalake Dr Tagwerker.
Ora mung amarga wanita diutamaké, nanging uga amarga kowe nduwé kauntungan kandang kéné, bisa diomongké, saka Bludenz.
Kowe meh wis ditakdirake kanggo kuwi.
Halo Bu Tagwerker, mangga njupuk mikropon.
Kita pancen kepengin ngrembug iki karo sampeyan dhisik.
Saka kabèh panelis sing melu dina iki, kowe siji-sijiné sing nduwèni pengalaman profesional – minangka asil
langsung saka apa sing kelakon meh persis limang taun kepungkur.
Lan sampeyan tansah diadhepi karo akibat pandemi – utamane marang anggota masyarakat sing
paling enom – ing urip profesional sampeyan.
Wong-wong sing saktenane paling ora bisa mbela awake dhewe, kudu diomongake.
Lan kuwi ngundang pitakon: Apa sing bisa sampeyan critakaké marang kita babagan iki?
Oke, mula bocah-bocah lan para mudha mesthi wis kena pengaruh gedhe saka pandemi lan langkah-langkah sing ditindakake.
Sing mesthine paling cetha yaiku akibat psikologis lan gangguan jiwa sing muncul.
Kasunyatane, sayangé, wis ana paningkatan gedhé ing upaya bunuh diri lan kasus bunuh diri nganti taun 2023.
Iki angka-angka sing ora langsung katon, nanging wis dirangkum déning para psikiater – sing
miwiti bandha ing taun 2023 – lan digawe umum.
Ya, wis ana paningkatan gedhe ing gangguan depresi, nganti limang nganti sepuluh kaping.
62 persen bocah wadon kena pengaruh lan 38 persen bocah lanang. Iki disurvei dening
Universitas Danube Krems ing kelas-kelas sekolah.
Lan banjur taun 2021 dadi puncak mutlak, kanthi siji yuta bocah sing nandhang lara jiwa.
Kosok baline, ana kekurangan 70.000 panggonan terapi.
Kita mesthi weruh iki ing praktik, mesthi wae.
Kita diadhepi kasunyatan yèn kita kudu ngopeni bocah-bocah sing nduwé masalah psikologis utawa psikiatris, lan kita kudu
ngenteni pirang-pirang wulan kanggo entuk panggonan ing terapi.
Dadi kahanan kuwi cukup nimbulaké stres kanggo wong tuwa, bocah-bocah, lan uga kanggo dhokter.
Lan utamane yen sampeyan durung biasa maringi obat psikiatri lan ora krasa pantes kanggo nindakake kuwi.
Nanging banjur kowe dadi kreatif lan nyoba bab sing beda.
Ya, iku maringi aku obat sing beda.
Dadi saiki aku wis mlebu luwih jero menyang bidang sing saling melengkapi – lan aja kaget, iki uga mbantu.
Ora kanggo wong sing lara banget, mesthi wae, ing kéné kita seneng nalika psikiater bisa campur tangan.
Ya, kuwi.
Ya, kuwi mesthi panilaian sing banget nguwatirake.
Apa sing bakal narik kawigatanku ing kene, lan mesthi uga pamirsa.
Asring diomongake manawa iki ora ana gandhengane karo coronavirus.
Sawetara wong nyebut iki amarga efek vaksinasi, sanajan saiki iki mbokmenawa ora dadi masalah gedhe kanggo bocah-bocah.
Liyané kandha: Ya, iki efek jangka panjang saka penyakit virus iki dhéwé.
Nganti sepira kita bisa mbedakake apa sing ana gandhengane karo ukuran-ukuran iki?
Nganti sepira iki bisa diatributake marang kuwi?
Iku mesthi pitakon sing angel banget.
Sacara prinsip, iki mesthi multifaktorial .
Dadi ora ana pitakon manawa protein lonjakan pancen patologis lan, luwih saka kabeh, nyebabake karusakan sing gedhe ing otak.
Kaloro lonjakan vaksin lan Covid-19, yaiku virusé dhéwé.
Nanging mesthi wae, panyebab utama saka masalah psikologis yaiku langkah-langkah isolasi.
Iki minangka cara panyiksaan sing wis diakoni, yaiku kowe ora diijini ketemu karo eyang kakung lan eyang putri, lan
kowe ora diijini sowan marang sedulurmu ing rumah sakit.
Utamane kanggo wong-wong sing isih lara abot, sampeyan ora diijini maringi perawatan pungkasaning urip.
pancen rugi banget nalika kowe ora bisa nuduhake momen kaya ngono karo sedulurmu.
Utawa yen sampeyan ora oleh nglampahi sawetara taun kapisan karo eyang, utawa kosok balene.
Aku wis nduwé kulawarga sing duwé anak-anak sing isin marang wong liya.
Dadi saben wong ngalami mangsa isin nalika ana wong anyar, lan dheweke banget isin marang eyangé dhéwé.
Wong-wong kuwi ora ngidini eyangé nyedhak marang dheweke maneh.
Iki mesthi ngagetake, kanggo wong tuwa lan uga kanggo eyang.
Lan kuwi nancep ing pikiranmu.
Lan banjur ana taun-taun nalika padha nganggo masker nutupi pasuryane: mesthi wae kuwi
dadi ilangé sosialisasi kanggo bocah-bocah.
Lan maksudku, ya, ana akèh panyebab liya saka gangguan psikologis. [Daniel
Matissek] Dadi, khususé ing babagan operasi sekolah, uga ana penutupan sekolah ing Austria.
Mungkin kuwi ninggalaké akibat traumatik kanggo sak generasi murid sekolah.
Aku tansah kepingin weruh bab iki – kowe uga wis nerbitake bab topik iki:
Nganti sepira masalah struktural ing sistem sekolah ing Austria bisa uga nambah parah perkembangan negatif iki?
Ya, ing sisih siji, kita duwe sistem sekolah sing wis ketinggalan jaman banget, sing ora
tau direformasi sajrone puluhan taun kepungkur.
Iku ora maneh cocog karo panemuan paling anyar ing riset otak.
Lan banjur, nalika pandemi, alih menyang sinau digital ateges akèh kelas mung ditinggalake.
Dadi padha ora bisa ngimbangi kain maneh.
Iki wis nyebabake akèh murid kudu mandheg saka sekolah.
Sayange, aku wis nyekseni iki dhewe sawetara kaping, kalebu ing praktik, sing pancen tragis banget.
Lan ya, ana kekurangan gedhe iki ing sekolah-sekolah.
Dadi para murid kabèh digumpukaké bareng-bareng.
Murid rata-rata kuwi saktenane sing paling hebat, ta?
Lan kasunyatan manawa iki nyebabake 29 persen buta aksara fungsional pancen bencana gedhe kanggo sistem sekolah kita.
Dadi 30 persen saka wong-wong sing wis ngrampungake sistem sekolah kita ora bisa maca kanthi wicaksana.
Lan kuwi pancen edan tenan.
Nalika sampeyan krungu babagan kabeh iki – kalebu kabeh akibat liyane, karusakan psikologis – banjur sampeyan kudu
ngomong manawa kabeh mau luwih kurang kelakon marang wong-wong iki tanpa bisa mbela awake dhewe sanadyan sethithik.
Sejatine, ora mung hak bocah sing diwatesi kanthi masif nalika semana, nanging uga hak wong tuwa.
Ora ana siji wae sing bisa mbela awake dhewe marang pangembangan sing nggegirisi iki.
Iki wis sacara efektif nyerbu marang wong-wong.
Lan amarga kita lagi ngomongake babagan "warga sing tanggung jawab", sejatine iku pancen nyabut hak milih sakabehe.
Sampeyan bisa mbok konfirmasi kuwi. [Dr.
Tukang harian] Ya, mesthi.
Dadi kowe ora nduwé kendali maneh marang awakmu dhéwé.
Mula kowe kudu divaksinasi iki, kowe kudu nganggo masker.
Ing ngendi saiki kita wis ngerti yèn kuwi wis nyebabaké karusakan, malah ing bocah-bocah.
Dadi bocah-bocah sing kudu nganggo masker terus-terusan ing sekolah nduwé sawetara poin
IQ luwih sithik tinimbang sing ora nganggo.
Kowe kudu dites, lan anakmu uga kudu dites.
Ya, kuwi pancen angel banget.
Bahkan bocah cacat uga dites.
Ana uga adegan kekerasan sing ora bisa dibayangake.
Dadi kuwi banget nggegirisi kanggo bocah-bocah lan wong tuwa.
Lan mesthi wae, bocah-bocah umur 14 taun lan luwih – sing pancen iku wates umur paling dhuwur – diijini divaksin dhéwé.
Dadi ana kedadeyan nalika bocah mulih:
Bus vaksinasi teka ing kene dina iki, lan ngomong-ngomong, aku saiki wis divaksinasi.
Ora bisa dipercaya.
Dadi, bocah umur 14 taun sing wis rada diwasa, nanging mesthi durung ngerti implikasi saka
keputusan kaya ngono lan ora bisa mbayangake.
Sing narik kawigatanku, utawa luwih tepaté sing ngagetake aku nalika nyiapake, yaiku cacahé bunuh
diri, kalebu ing antarané bocah-bocah lan para mudha.
Ya, ing Jerman kita mung bisa ngadili iki kanthi empiris utawa kanthi intuisi.
Sejatine, nganti saiki durung ana statistik resmi lan diverifikasi babagan tingkat bunuh diri ing Jerman.
Malah Kantor Statistik Federal – mesthi wae amarga tekanan politik – nolak nggawe
sambungan apa wae karo coronavirus ing babagan iki.
Sanajan kita minangka wartawan wis takon pitakon iki bola-bali tanpa cacah.
Kayane ana survei babagan iki ing Austria, ya ora?
Ya, ana survei.
Dadi, liwat Statistics Austria, sampeyan paling ora bisa ndeleng statistik langsung kanggo wong diwasa.
Nanging iki uga kudu diwaspadai kanthi ati-ati, amarga kacilakan, keracunan, utawa apa
wae sing muncul ing statistik sing beda-beda.
Lan kowe ora weruh kuwi ing bocah-bocah lan para mudha.
Dadi, kowe mung bisa ndeleng kanthi ora langsung kanthi ndeleng statistik angka kematian ing kene.
Angka-angka sing aku sebutake barusan dijupuk saka laporan sing wis tak sebutake sadurunge saka
Austrian Society for Child and Adolescent Psychiatry.
Padha nerbitake ing taun 2023 amarga padha kaget banget karo mundhaké angka-angka iki.
Lan akibat serius liyane, uga kanggo dimensi ekonomi, mesthi wae yaiku mundhaké ijin lara sing gedhé banget,
sing mundhak kanthi masif ing taun 2023 – kaya sing bisa sampeyan deleng ing tabel iki.
Dadi kowe bisa ngomong yèn, sacara prinsip, kabèh masyarakat sacara sistematis digawe lara.
Manèh pitakon muncul, amarga asring dipertanyakan:
Sak pira panjenengan bakal nekenake proporsi karusakan vaksin, utawa sing biasane diarani Long Covid?
Mesthi wae, angel mbedakake.
Iku angel dibédakaké.
Spike mbebayani lan nimbulaké cilaka.
Dadi aku bakal ngomong yèn vaksinasi nduwèni peran sing gedhé banget ing bab iki.
Ya, ora tenan ana gandhengane karo bocah-bocah, amarga syukurlah akèh bocah-bocah sing ora divaksinasi.
Nanging kowe bisa ndeleng kanthi cetha banget ing wong diwasa.
Ing jaman kepungkur, aku wis biasa ndeleng bocah sing nggleleng bareng anggota kulawarga,
mbok menawa lagi nandhang penyakit menular.
Saiki asring kabèh anggota kulawarga sing terus-terusan lara.
Dadi kabeh wong tansah lara, malah kena pneumonia, sing ora mung nyerang siji wong, nanging uga nyerang sak kulawarga.
Aku durung tau ngalami apa-apa kaya ngene sadurunge pandemi.
Lan maksudku, ing siji sisih, mesthi ana stres sing dialami wong – sing wis mundhak banget.
Ana uga kekurangan nutrisi lan akèh sebab liyane, kaya mikrobioma , sing saiki uga saya rusak.
Nanging yen kowe ngobrol sethithik karo wong-wong, dheweke dhewe padha kandha: Wiwit divaksin, iki lan iku wis kelakon.
Maksudku, aku durung nemokake statistik sing bener lan kredibel babagan topik iki.
Dadi kowe bisa ngomong yèn iki saktenané serangan marang integritas kesehatan saka organisme ing pirang-pirang bab.
Kaping pisan, amarga langkah-langkah, banjur amarga vaksinasi iki, lan mesthi amarga stres sosial sakabehe, sing mbok menawa
wis nyebabake, ayo diarani, melemahake sistem kekebalan awak.
Iki multifaktorial, kaya sing kowe kandha, nanging banjur muncul ing wujud sing béda-béda.
Lan kita isih kesulitan karo iki nganti saiki, sacara prinsip.
Saiki, iki ora mung dadi masalah kanggo wong-wong sing nalika semana isih enom – sing saiki wis limang taun luwih
tuwa – nanging mesthi wae uga kanggo masyarakat sakabehe.
Lan saiki mung pitakon, amarga rencana vaksinasi kaya ngono, kalebu vaksinasi mRNA sing bisa
digandhengake karo kanker lan sapiturute, isih terus dilakoni:
Apa sampeyan weruh kurva sinau ing kantor resmi?
Utawa apa luwih saka kuwi, saiki kowe ora mung mbaleni kabeh, nanging mbok menawa uga nyempurnakake supaya bisa nerusake?
Mesthi.
Dadi, kanca-kanca kerja wiwit ragu-ragu, syukur marang Gusti, nanging sektor publik pancen ora ragu-ragu.
Dadi iki diajokake luwih maju kanthi signifikan.
Iki uga katon cetha nalika diwenehake sertifikat vaksinasi elektronik sawisé pamilihan Dewan Nasional.
Dadi kowe ora bisa nolak, saben wong nduwé kartu vaksin, apa isiné kosong utawa ana apa waé, iku ora ana gandhèngané.
Telung vaksinasi saiki wajib dicathet déning dhokter.
Lan yen sampeyan ndeleng kuwi lan banjur amandemen Undhang-Undhang Obat, Pasal 80 – kuduné wis
diowahi ing taun 2022/23 – ing ngendi judhulé muni:
Peraturan Umum Perlindungan Data (GDPR) saiki diremehake ing babagan iki.
Iki ateges yèn data pribadhi – contoné informasi sing ana ing cathetan vaksinasi – ora mung dibagi karo lembaga kesehatan,
nanging uga karo Asosiasi Medis, sing ora nduwé hak ngerti informasi iki, Asosiasi Kedokteran Hewan,
Asosiasi Farmasi, kalebu dokter hewan lan apoteker.
Iki dikirim marang panguwasa, sanajan sejatine ora dadi urusané, marang panguwasa ing
negara anggota EU liyané lan malah marang WHO.
Lan yen sampeyan banjur ndeleng IHR , sing bakal diterangake mengko, lan owah-owahané, sampeyan bisa mbayangake
manawa kabeh bakal lumaku lancar nalika pandemi sabanjure.
Dadi kowe bisa nggunakake iki kanggo nggawe tindakan balesan sing luwih gedhe banget tinimbang sing wis kita alami bubar iki.
Persis, kuwi mesthi bakal dadi pitakon tindak lanjutku.
Sertifikat vaksinasi elektronik, kaya sing kasebut, wis dadi wajib wiwit pemilihan Dewan Nasional
pungkasan ing Austria tanggal 30 September 2024.
Sampeyan uga ora bisa mbatalake langganan.
Apa sampeyan ndeleng iki minangka persiapan langsung kanggo apa sing sampeyan sebut pandemi
mbesuk utawa krisis kesehatan global mbesuk?
Apa bisa diklasifikasikake ing konteks strategis kaya ngono?
Yen ndeleng bali sawetara taun kepungkur, aku weruh cetha.
Aku ora bisa mbayangake apa maneh sing bisa digunakake.
Maksudku, kowe ngomong iki kanggo kabutuhan statistik.
Nanging maksudku, statistik kuwi bisa waé wis dikumpulaké sadurungé.
Ora perlu sertifikat vaksinasi elektronik wajib, sing pancen ora demokratis.
Lan kuwi pancen – bali menyang topik acara kita – wangun liya saka pangucilan hak.
Dadi, ing babagan hukum perlindungan data, kowe mung nyebutake, sacara prinsip, pasien sing transparan.
Lan maneh, pancen ora ana cara kanggo uwal saka cengkraman sistem iki, yen diomongake.
Dadi yen ing sawijining wektu ing taun ngarep utawa kapan wae, vaksinasi mRNA kanggo kanker utawa profilaksis liyane
dadi wajib, mesthine dolanan sing padha bakal diwiwiti maneh.
Kuwi sing kudu kita wedi, ta?
Mesthi. Dadi nalika kabèh iki ditrapaké, kowé kudu tangi lan perang kanggo ngindhari kuwi.
Dadi bakal luwih angel tinimbang limang taun kepungkur.
Ing konteks iki, aku kepengin takon pitakon pribadi liyane tanpa direkam .
Kepiye kuwi mengaruhi sampeyan sacara pribadi minangka dhokter?
Maksudku, sampeyan mlebu ing profesi iki biyen, mesthi karo, ayo diomong, kaya kabeh dhokter, aspirasi idealistik.
Apa sampeyan wis kuciwa karo jaman iki, utawa apa sing wis sampeyan alami ing kana uga wis nduwèni
pangaruh psikologis sing wigati marang sampeyan?
Ya, aku kudu ngakoni, aku butuh setaun kanggo bener-bener ngerti apa sing kedadeyan.
Aku pancen idealis tenan lan pracaya marang asosiasi profesional.
Aku pracaya marang idealisme kanca-kancaku lan ngentekake setaun lungguh ing meja saben
sore maca TKB banjur maca panaliten babagan iku.
Lan aku mikir ing atiku, kuwi ora bisa bener, kuwi persis kebalikan saka apa sing
diomongake asosiasi profesional marang aku.
Sawisé setaun, aku wis siyap lan kudu ngakoni marang awak dhéwé: kowe wis nyerang wit sing salah nganti saiki.
Lan rasa ora kuwasa iki – sing mesthi uga dirasakake para dhokter, amarga ora bisa nglawan kincir angin
iki – iku sawijining bab sing akèh kelompok profesional critakaké marang kita ing wektu iki.
Nanging, akèh saka wong-wong mau pungkasane manut arus.
Saiki pitakonané: Kepiye reaksi kanca-kanca sampeyan ing donya profesional marang komitmen sampeyan,
marang kasunyatan yèn sampeyan nyelehaké awakmu dadi wong sing wani, ayo diarani dissident ?
Apa waé pengalaman sing wis sampeyan alami ing babagan iki, loro sacara pribadi lan sacara profesional?
Dadi lingkaran kanca-kancaku wis owah sakabehe.
Ya, aku ora bisa ngomong yen aku tau kena fitnah, ora pisan, nalika kowe kabeh ketemu siji lan sijine.
Aku isih dadi anggota asosiasi profesional.
Aku uga kadhangkala lelungan menyang konferensi.
Dadi padha ngomong karo aku kanthi alus banget.
Aku uga nampa panyengkuyungan positif, malah saka wong-wong sing biyen dadi pengikut.
Dadi sejatine netral, malah rada positif.
Nanging, kepiye carane aku ngomong, iki masalah pribadiku, aku ora tahan karo wong sing
nyuntik vaksin marang atusan ewu wong tanpa kersane.
Mulane aku njupuk kesimpulan dhéwé lan rada mundur saka paseduluran biyen, kanthi raos campur aduk.
Amarga mripat sing mesem, amarga aku ketemu wong-wong anyar sing apik banget.
Mesthi wae, paseduluran lawas iku regane larang, lan sayangé kudu tekan kéné.
Ya, Bu Tagwerker, matur nuwun sanget kanggo wawasan pribadi lan banget menarik iki.
Lan ing bagean kapindho, kita mesthi bakal krungu luwih akeh babagan solusi-solusi kasebut. Matur nuwun sanget, ya.
Lan kita bakal miwiti maneh karo Bu Tagwerker.
Aku bisa ngajak dheweke teka maneh.
Banjur, kaya sing wis tak kandhakake, kita bakal langsung mlebu ing inti masalah.
Saka katrangan panjenengan sadurunge – masalah kesehatan mental lan kesehatan fisik sing
disebabake COVID-19 lan karusakan sing wis ditimbulake.
Kepiye, yen pancen bisa, carane supaya bisa mari, utamane kanggo generasi enom?
Iku pitakon sing banget menarik.
Gumantung, mesthi wae, sepira jero kuwi.
Aku pancen yakin banget manawa akèh bab ing manungsa bisa didandani, asal ora ana karusakan fisik sing ketinggalan.
Amarga manungsa iku makhluk sing banget lentur; yen ora, kita mesthi wis ora ana maneh, lan
uga ora bakal ditemokake ing saindenging jagad.
Dadi aku pancen positif banget bab kuwi.
Masalah sing tak deleng yaiku kita kudu alon-alon adoh saka kabeh iki supaya kita bisa miwiti mari.
Lan iku mbutuhake tanggung jawab saiki.
Mula saka iku, saben kita, apa kita tokoh media, politikus, dhokter, utawa sapa waé, kudu njupuk tanggung jawab
marang awak dhéwé, urip kita, lan urip anak-anak kita.
Kita wis biasa ... Kita gedhe ing nagara kesejahteraan sing saiki wis dadi nagara pengasuh.
Lan negara pengasuh iki saiki pancen wis dadi negara otoriter.
Lan saiki gumantung marang kita kanggo mandhegake iki.
Lan aku pancen yakin banget yèn yèn kita bisa nindakake kuwi, akèh sing bisa dibenerake manèh.
Lan ora mung ing babagan politik, sosio-politik, utawa sosial waé kita kudu tanggung jawab.
Kita uga kudu njupuk tanggung jawab marang awak dhéwé ing babagan kesehatan – maksudku, aku
dhokter, aku bakal ngomong babagan kesehatan maneh.
Lan aku uga praktisi, mula aku seneng menehi conto praktis.
Ana panaliten babagan 1.800 pasien kanker sing ana ing tahap terminal.
Lan padha dikecualèkaké saka pengobatan konvensional, tegesé wis ngentèkaké kabèh pilihan perawatan –
nanging banjur padha ngalahaké penyakit lan slamet.
Lan banjur ana dhokter sing marani lan mriksa 1.800 wong mau, takon marang wong-wong mau lan nyoba nemokake bab sing padha.
Lan sing menarik, mung ana loro aspek fisik sing kabèh diganti bebarengan.
Lan sing liyane iku pola pikir .
Lan pola pikir sing paling penting yaiku yen padha wis njupuk tanggung jawab kanggo awake dhewe.
Lan banjur padha malah bisa ngalahake kanker.
Iku ora ateges saben wong bisa nindakake.
Mesthi wae, saben uwong kudu mutusake dhewe dalan sing arep ditempuh lan apa sing kudu ditindakake sabanjure.
Nanging kuwi intine.
Dadi kuwi sing paling utama lan pungkasan.
Dadi, wani kanggo mariake awakmu dhewe, pitulungan kanggo mbantu awakmu dhewe, kowe bisa ngomong.
Ya, persis.
Saka sudut pandang medis, mesthi wae iku luwih dadi pendekatan terapeutik, lan mesthi uga rada – ayo diomong – meh saka sudut
pandang mental lan spiritual, mesthi iku usulan sing wigati.
Iki mesthi ditrapake kanggo saben wong sing lara abot, manawa sikap batinmu nduweni peran paling gedhe.
Nanging mesthi wae, iki uga babagan kerangka politik.
Iku bakal mbutuhake owah-owahan politik sing luar biasa akeh.
Lan sepisanan, kudu ana tinjauan sing tepat lan pangerten sing jero babagan masalah kasebut.
Lan ing kono aku weruh – utawa kowe weruh piye – ing kono aku weruh alangan gedhe.
Utawa apa kesan kuwi ngapusi?
Ora, ana alangan gedhe, nanging topik sadurunge nduweni peran ing kene.
Saben wong kudu ngadeg lan ngomong: Iki ora bisa ditrima.
Lan ora bakal bisa mlaku kanthi cara liya.
Sayangé, aku kerep krungu wong-wong ngomong ing praktik yèn ora ana sing bisa ditindakake kanggo ngganti kahanan.
Ya, kowe bisa nggawe bedane!
Kowe mung perlu ndelok sakupenge kanggo weruh apa sing ditindakake wong-wong sing lungguh ing kene.
wis owah
Utawa pinten sing lagi lungguh ing kéné dadi pamirsa saiki.
Iku ora bakal bisa sawetara taun kepungkur.
Lan sanajan nalika semana, ing mangsa pandemi coronavirus, ana sawetara wong sing marani kepala sekolah lan kandha:
Bis vaksinasi bakal teka, nanging anakku ora bisa tekan kana.
Utawa anakku ora nganggo masker.
Lan yen saya akeh, saya akeh, saya akeh, lan saya akeh maneh wong sing nindakake kuwi, mesthi kowe bisa nggawa owah-owahan.
Yen sampeyan ngetutake iki minangka profesional medis.
Sampeyan mesthi wis nyumurupi apa sing wis kabuka liwat protokol RKI lan kepiye wiwit kuwi kabèh sing diarani narasi
wis ambruk lan sing diarani teori konspirasi kabuktèn bener.
Mesthi wae sanajan wong-wong sing melu nalika semana – sampeyan nyebut kepala sekolah, nanging mesthi uga
akèh kanca-kanca dokter sampeyan – kuduné, saliyané krasa isin banget, uga wis owah atiné.
Paling ora ana sing kaya kritik dhiri, ing ngendi kowe ngomong: Oke, kita wis nggawe
kesalahan ing kono, kuwi ora kena kelakon maneh!
Aku ora bisa ngomong kanggo Austria, nanging ing Jerman aku krasa kita adoh banget saka kuwi.
Lan apa kuwi maneh dadi prasyarat mutlak supaya efek-efek sing sampeyan sebutake barusan bisa berlaku?
Kabeh kuwi bener, saben individu uga kudu nduwé peran.
Nanging pungkasané, iki ora bakal bisa yen media lan politisi campur tangan lan nyabotase ranah umum.
Apa sing bisa ditindakake kanggo mecah siklus iki?
Ya, kuwi sawetara pitakon ing siji, bisa diomongake.
Dadi, miturut kanca-kancaku, ya, iki angel.
Padha, mesthi wae, ana ing kahanan sing banget angel.
Ing sisih siji, padha melu, mbok menawa wis divaksinake awake dhewe, kulawargane, lan akèh pasien liyane, lan mulane padha
ngalami tekanan psikologis sing gedhe banget lan ngluwihi wates.
Ngakoni iki marang awakmu dhewe lan banjur maju siji langkah maneh lan ngomong ing ngarepe wong akeh:
Ya, apa sing tak lakoni, utawa apa sing kelakon ing endi-endi, iku omong kosong.
Iku panyuwunan sing ora wajar.
Sawetara wong nindakake kuwi, lan aku mikir dheweke pancen wani banget.
Akeh wong sing tansah kritis, nanging ora wani nindakake apa-apa babagan iku.
Ya, kuwi sing padha kandha marang aku, sawenehé kanthi rahasia.
Lan ing panggonan umum, mesthi wae iku prakara sing beda banget kanggo tampil kaya ngono.
Nanging aku krasa yen sejatine ora mbutuhake luwih akeh.
Kayane aku, sapa sing luwih cepet saiki?
Apa kita luwih cepet nindakake penyelidikan, utawa wong liya luwih cepet mbales?
Lan luwih akèh kita ana, luwih gedhé kamungkinan kanca-kancaku bakal njupuk langkah sing bener, lan
mbok menawa sistem hukum lan media liyane bakal mèlu.
Dadi, ing media, ana prekara sing terus muncul, banjur ditekan maneh – sanajan saya akèh sing nyakup.
Nanging kaya sing wis tak kandhakake, saben siji saka kita iku penting.
Visi, yen kita pengin ndeleng mbesuk, kepiye rupa masyarakat, kalebu sistem kesehatan ing
kasus iki – loro-lorone ora bisa dipisahake.
Miturut panjenengan, kepiye kahanané bakal kaya apa ing limang taun ngarep babagan hak nentokaké nasibe dhéwé?
Apa sampeyan mikir yèn kapercayan dhiri sing saktenané béda bakal wis nguwasani wektu kuwi?
Apa sampeyan pracaya yèn pangembangan iki, ayo padha kandha, migunani, utawa sampeyan luwih pesimis babagan iki?
Ya, aku pancen optimis tenan.
Ana akeh hype lan swasana sing positif banget.
Aku pancen yakin banget yèn limang taun saka saiki kita bakal ana ing kahanan sing beda banget lan – kepiye carane ngomong –
aku malah yakin yèn kita bakal luwih apik tinimbang sadurungé.
Amarga kita ngerti kabèh sing pancèn wis kelakon, kalebu apa sing bisa uga wis kelakon
ing puluhan taun lan atusan taun kepungkur.
Mula aku pracaya yèn kita menang, kita bakal nduwèni kabebasan sing luwih gedhé tinimbang sing tau kita duwé sadurungé.
Iku kapercayaanku.
Iki uga babagan kamardikan saka wedi.
Sampeyan uga ngatasi masalah politik wedi, sing kudu diakhiri.
Iku pancen persis sing uga wis dibahas déning para pembicara sadurungé.
Aku bakal ngomong yèn kabijakan darurat iki kamungkinan uga kudu dilanggar supaya kesadaran babagan nentokaké dhéwé sing béda
bisa manèh nyantol ing kéné – paling ora, kuwi prasangka aku.
Isih ana aspek-aspek sing uga sampeyan temoni ing pakaryan sampeyan.
Kita durung mbahas kuwi dina iki.
Aku pengin nyritakaké iki kanthi cekak.
Sampeyan uga wis nyebutake mikrobioma sadurunge.
Mbok menawa kuwi uga nduwèni peran ing babagan nutrisi, pertanian alami, lan sakpituruté.
Apa sampeyan pengin ngomong apa-apa maneh babagan iki?
Aku kira akèh wong ing pamirsa uga kasengsem karo iki.
Ya, mesthi wae, iki uga ana ing konteks terapi alternatif sing aku kepeksa goleki kanggo anak-anakku – kuwi
carane aku nemokake iki – gegayutan karo kerentanan marang infeksi utawa wedi banget sing padha alami.
Lan banjur aku miwiti nggoleki. Apa maneh sing melu?
Lan banjur, mesthi wae, aku ngalami kekurangan gizi sing gedhe banget.
Iki uga ditrapake kanggo bocah-bocah sing gizi-e apik banget lan mangan panganan organik.
Lan banjur aku miwiti nindakake analisis mikrobioma.
Aku nyadari yèn nganti umuré patang wulan, ana risiko kahanan mikrobioma sing nggegirisi.
Dadi kita uga diganggu ing tingkat iki, aku bakal ngomong.
Mula saka iku, pancen perlu banget kanggo mlaku ing arah sing beda.
Lan kuwi wis ana ing jalur pangembangan.
Dadi ana komunitas ekonomi adhedhasar solidaritas sing wis nggawe sektor pertanian sing banget positif lan sehat kanggo kita.
Padha kudu didhukung kanthi saben cara sing mungkin.
Lan kita kudu mbusak polutan saka lingkungan, maksudku CO2 – kita kabeh ngerti yen iki mung hype
sing nggegirisi sing ora ana gunane babar pisan.
Nanging masalah-masalah penting kudu diatasi:
Glyphosate, masalah sing kontroversial;
Gandum kanthi gluten sing wis banget disempurnakake, sing ngrusak mikrobiom kita.
Polutan liyane, arsenik lan sapiturute.
Mula masalah-masalah iki kudu diatasi supaya ora ngganggu kita lan anak-anak kita maneh.
Saiki aku weruh stres-stres iki ing bocah-bocah paling cilik.
Ana zat-zat sing dipromosikake gegayutan karo vaksinasi, rada ing sektor alternatif.
Pembuangan protein duri saka awak – saliyane iku, pitakonane saiki apa iki pancen bener.
Apa panemumu pribadi babagan iki?
Contone, kaya nattokinase lan sapiturute.
Iki piranti sing migunani.
Masalahe yaiku RNA utas sing wis diowahi bisa mlebu menyang genom, lan piye carane njupuk maneh saka kono?
Aku yakin, ya, gagasan tansah muncul bola-bali.
Nanging apa bakal terjangkau maneh kanggo kabeh wong, isih kudu dideleng.
Ing prinsip, duri-duri kasebut bisa dikuras.
Aku pancen yakin banget yen kahanan bisa ditingkatake.
Kanthi kasabaran sing gedhe, bisa nuntun wong-wong tekan titik ing ngendi padha bisa mari maneh.
Masalahe, nanging iki mesthi wae dadi masalah sabanjure, yaiku wong-wong sing wis parah kena vaksinasi utawa
Covid-19, long Covid, apa wae, dhuwite wis meh entek.
Kaya akèh wong liya, dhuwité wis meh entèk.
Lan aku weruh kuwi lumayan asring.
Ya, kadhangkala aku uga nemoni kasus khusus ing praktikku, ing ngendi wong-wong wis ora bisa mbayar perawatan maneh.
Lan banjur padha diadhepi karo para penilai sing maringi panilaian palsu marang wong-wong mau.
Kuwi mesthi kaya ngono!
Dadi dheweke ora dianggep layak nampa pensiun utawa ora dianggep cacat, sanajan kahanané sangsara.
Padha ora ngakoni panemuan sing wis dikumpulake amarga padha kandha: Iki ora diakoni dening kedokteran konvensional.
Dadi padha ora ngerti yèn protein lonjakan wis dideteksi.
Padha ora ngakoni yèn dhèwèké nduwèni imunodefisiensi , ya iku HIV/AIDS utawa sing padha.
Dadi apa sing kedadeyan saiki iku bencana.
Nanging ya, kita kudu tetep nerusake, lan kita kabeh bakal tetep nerusake.
Apa bisa diomongake manawa, sacara prinsip – amarga sampeyan wis nyebutake iki sadurunge – struktur sing padha ana ing
industri pangan, yaiku ing produksi pangan industri, lan uga ana lobi sing padha kaya ing industri farmasi?
Apa loro iku saiki pancen ora bisa dipisahake?
Mesthi, aku ndeleng kaya ngono, sakabehe.
Lan kuwi ateges, yen kita ndeleng gambaran sing luwih amba – tembung kunci Visi 2030 – mecah
struktur-struktur iki lan nglawan lobi-lobi sing ana gandhengane mesthi penting kanggo kaslametan masyarakat, ta?
Mesthi.
Apa sampeyan sarujuk karo kuwi, ya?
Bener, ya.
Aku mikir kuwi pancen topik sing kowe bahas.
Lan aku mikir kuwi uga narik kawigaten akèh pamirsa, saka apa sing wis tak krungu ing obrolan. Maksudku, kuciwa sing dirasakaké
akèh wong asalé saka rasa ora duwé daya ngadhepi kartel-kartel iki, ngadhepi industri iki sing saya kuwasa ing kabèh bidang.
Dadi, ing sawijining wektu, vaksinasi kaya ngono bisa diwenehake kanthi sakabehe tanpa kersa lan tanpa disadari liwat nutrisi.
Ora kudu babagan serangga mabur utawa apa wae.
Nanging kasunyatane, sacara prinsip, apa sing sejatine ora kudune mlebu ing awakmu, sacara
praktis dipaksa mlebu tanpa kersamu liwat dietmu.
Mula saka iku ana persamaan karo vaksinasi wajib lan sapiturute.
Lan kanthi kuwi, ana pelanggaran maneh saka prinsip penentuan nasib sendiri iki.
Iku mesthi wae, mbok menawa dadi prasyarat paling wigati saka kabeh, yaiku bakal ana transparansi luwih akeh ing mangsa
ngarep lan organisasi-organisasi iki uga bakal dibubarake.
Mesthi, ya.
Ya, kita wis tekan kana, ta?
Dadi, mikrobiom kita wis
... Dadi, sakjane, saiki kita wis tekan titik ing ngendi kita mung bisa urip kanthi sehat kanthi njupuk
nutrisi lan ngalami perawatan usus sing pancen aktif.
Lan kita pancen kudu mandhegake kuwi.
Dadi, kita pancen butuh maneh panganan sing sehat lan sugih gizi.
Lan kita kudu mbusak polutan-polutan iki.
Dadi, polutan sing pas sing mengaruhi kita lan anak-anak kita.
Lan wong-wong kudu ngerti bab kuwi.
Dadi, aku tansah nyritakaké persis crita-crita iki marang saben wong sing teka marang
aku karo anaké sing kena infeksi kaping satus.
Utawa apa aku uga bakal nyritakake bab chemtrails?
Amarga aku pengin wong-wong padha ngerti bab iki.
Lan yen wong luwih akeh, kita uga luwih akeh.
Dadi, luwih akèh wong sing ngerti bab iki, luwih apik. Lan sing liyane mung sithik, yaiku para elit.
Lan kita uga kudu waspada marang iki.
Ya, apik. Ya, aku kira kita mesthi krungu rasa optimisme sing ati-ati ing katrangan, manawa
sawetara bab bakal owah lan muga-muga dadi luwih apik –
– yen kita tetep ngupaya lan nggedhekake kesadaran, lan yen saben siji saka kita padha nindakake perané.
Ing kahanan apa waé, aku matur nuwun sanget kanggo panjenengan amarga panilaian panjenengan.
Lan ketemu mengko ing diskusi panel, ya.
Para pamirsa, laporan luwih lengkap babagan acara iki ing Dornbirn wis kasedhiya ing HOCH2.TV.
Sampeyan bakal nemokake pranala ing ngisor program iki.
Kita kepengin njupuk kesempatan iki kanggo matur nuwun marang HOCH2.TV amarga kerjasama sing apik banget.