2025 წლის 29 მარტს, დორნბირნის კულტურის სახლში გაიმართა ღონისძიება "თავისუფლება და თვითგამორკვევა –
პასუხისმგებლიანი მოქალაქე", საინტერესო მოხსენებებით სამართლის უზენაესობის, სუვერენიტეტისა და ნაღდი ფულის შესახებ.
ღონისძიების ორგანიზატორი დორნბირნში იყო პიროვნული განვითარების აკადემია.
HOCH2.TV-მ თქვენთვის, ძვირფასო მაყურებლებო, ჩაწერა და დაამონტაჟა ყველა რეპორტაჟი.
დღეს Kla.TV წარმოგიდგენთ ინტერვიუს დოქტორ შერონ ტაგვერკერთან:
პირადი პასუხისმგებლობა – დღის წესრიგი!
დიახ, ერვინის მსგავსად, მეც მინდა დავიწყო დოქტორ ტაგვერკერის წარდგენით.
არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ქალბატონები პირველ ადგილზე არიან, არამედ იმიტომაც, რომ, ასე
ვთქვათ, შინ თამაშობთ, ბლუდენციდან რომ მოდიხართ.
შენ ამისთვის თითქმის განწირული ხარ.
გამარჯობა, ქალბატონო ტაგვერკერ, გთხოვთ, აიღოთ მიკროფონი.
ჩვენ ნამდვილად გვსურს, რომ ამაზე პირველ რიგში თქვენთან განიხილოთ.
დღეს მონაწილე პანელისტებს შორის, თქვენ ხართ ის, ვინც პროფესიულ გამოცდილებას ფლობს – თითქმის
ზუსტად ხუთი წლის წინ მომხდარის პირდაპირი შედეგად.
და თქვენ პროფესიულ საქმიანობაში მუდმივად გიწევთ პანდემიის შედეგებთან —
განსაკუთრებით საზოგადოების უმცროს წევრებზე — შეჯახება.
უნდა ითქვას, რომ სწორედ ისინი, ვინც სინამდვილეში ყველაზე ნაკლებად იყვნენ თავდაცვის უნარიანები.
და ეს ბადებს კითხვას: რისი თქმა შეგიძლიათ ამის შესახებ?
ხელშეშლილია, რომ ბავშვები და ახალგაზრდები უმძიმესად დაზარალდნენ პანდემიისა და მიღებული ზომების გამო.
რაც, ალბათ, ყველაზე აშკარა იყო, იყო ფსიქოლოგიური შედეგები და მათგან გამოწვეული ფსიქიატრიული აშლილობები.
სინამდვილეში, სამწუხაროდ, 2023 წლამდე თვითმკვლელობის მცდელობებისა და თავად თვითმკვლელობების მასშტაბური ზრდა დაფიქსირდა.
ეს ის ციფრებია, რომლებიც ერთი შეხედვით არ ჩანს, მაგრამ შეადგინეს ფსიქიატრებმა — რომლებმაც
2023 წელს საზოგადოებას მიმართეს — და გასაჯაროვეს.
კარგით, აღინიშნება მძიმე დეპრესიული აშლილობების ზრდა, ხუთიდან ათჯერამდე.
გავლენა მოახდინა გოგონების 62 პროცენტზე და ბიჭების 38 პროცენტზე. ეს გამოკითხვა დუნაის
კრემსის უნივერსიტეტმა სასკოლო კლასებში ჩაატარა.
და შემდეგ 2021 წელი იყო აბსოლუტური პიკი, როდესაც ერთი მილიონი ბავშვი სულიერი აშლილობით იტანჯებოდა.
ამის საპირისპიროდ, 70,000 თერაპიული ადგილის დეფიციტი იყო.
ეს, რა თქმა უნდა, პრაქტიკაში შევნიშნეთ.
ჩვენ შევჯახეთ იმ ფაქტს, რომ გვიწევდა იმ ბავშვების მოვლა, რომლებსაც ფსიქოლოგიური ან ფსიქიატრიული პრობლემები ჰქონდათ,
და თვეების განმავლობაში გვიწევდა თერაპიის ადგილზე ლოდინი.
ასე რომ, ეს საკმაოდ სტრესული სიტუაცია იყო მშობლებისთვის, ბავშვებისთვის და ასევე ექიმისთვის.
და განსაკუთრებით, თუ არ ხართ მიჩვეული ფსიქიატრიული მედიკამენტების გაცემას და არ გრძნობთ თავს კომპეტენტურად ამის გასაკეთებლად.
მაგრამ შემდეგ შენ იჩენ კრეატიულობას და რაღაც განსხვავებულს ცდილობ.
ისე, მან ჩემთვის სხვა წამალი გამოავლინა.
ჰოდა, ახლა კიდევ უფრო ღრმად შევედი კომპლემენტარული სფეროში – და, რას ვხედავთ, ესეც შველის.
რა თქმა უნდა, არა იმ შემთხვევაში, როცა ადამიანი ძალიან მძიმედ არის ავად, როცა გიხარია, როცა ფსიქიატრს შეუძლია ჩარევა.
დიახ, სწორედ ეს არის.
ეს, რა თქმა უნდა, ძალიან შემაშფოთებელი შეფასებაა.
რა დამაინტერესებდა აქ, და, რა თქმა უნდა, აუდიტორიასაც.
ხშირად ამტკიცებენ, რომ ამას კორონავირუსთან არაფერი აქვს საერთო.
ზოგიერთები ამას ვაქცინაციის ეფექტს მიაწერს, თუმცა ბავშვებში ეს, ალბათ, ახლა ნაკლებად პრობლემურია.
სხვები ამბობენ: დიახ, ეს ვირუსული დაავადების თავად გრძელვადიანი შედეგებია.
რამდენად შეგვიძლია განვასხვავოთ, რა კავშირი აქვს ამას ზომებთან?
რამდენად შეიძლება ეს იმას მიეწეროს?
ეს, რა თქმა უნდა, ძალიან რთული კითხვაა.
პრინციპში, ეს, რა თქმა უნდა, მრავალფაქტორიანია .
ასე რომ, ეჭვგარეშეა, რომ შპიკის ცილა აბსოლუტურად პათოლოგიურია და, უპირველეს ყოვლისა, ტვინს უდიდეს ზიანს აყენებს.
ვაქცინის შპიკიც და კოვიდ-19, ანუ თავად ვირუსიც.
მაგრამ, რა თქმა უნდა, ფსიქოლოგიური პრობლემების მთავარი მიზეზი იზოლაციის ზომები იყო.
აღიარებული წამების მეთოდია, როდესაც არ გაძლევენ უფლებას, ნახო შენი ბებია და ბაბუა, არ გაძლევენ
უფლებას, მოინახულო საავადმყოფოში მყოფი ნათესავები.
განსაკუთრებით მათ, ვინც ჯერ კიდევ მძიმედ იყო ავად, არ გქონდათ უფლება, გაგეწიათ სიცოცხლის ბოლო ეტაპის მოვლა.
ნამდვილად უდიდესი დანაკარგია, როდესაც ადამიანს არ შეუძლია ასეთი მომენტების გაზიარება თავის ახლობლებთან.
ან თუ პირველი რამდენიმე წელი ბებია-ბაბუასთან გაატარეთ, ან პირიქით.
მე მყავდა ოჯახები ბავშვებით, რომლებიც უცხო ადამიანებთან მორცხვობდნენ.
ასე რომ, ყველას უდგას პერიოდი, როცა უცხო ადამიანების გარემოცვაში მორცხვდება, და ისინი
საკუთარი ბებია-ბაბუის წინაშე უზომოდ მორცხვები იყვნენ.
ისინი ბებია-ბაბუასთან აღარ უშვებდნენ.
ეს, რა თქმა უნდა, შოკისმომგვრელია როგორც მშობლებისთვის, ისე ბებია-ბაბუებისთვის.
და ეს გონებაში გრჩება.
და შემდეგ დადგა წლები, როდესაც სახეებს ნიღბები ფარავდა: ეს, რა თქმა უნდა, ბავშვებისთვის სოციალიზაციის დაკარგვა იყო.
და მე ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა, ფსიქოლოგიური აშლილობების მრავალი სხვა მიზეზიც არსებობს. [დანიელი
მატიშეკი] ასე რომ, კონკრეტულად სასკოლო საქმიანობის კუთხით, ავსტრიაში სკოლების დახურვაც იყო.
ამან, ალბათ, ტრავმული შედეგები დატოვა სკოლის მოსწავლეთა მთელ თაობებზე.
ყოველთვის მაინტერესებდა ეს – თქვენც გამოგიქვეყნებიათ ამ თემაზე:
რა დონეზე გაამწვავა ავსტრიის სასკოლო სისტემის სტრუქტურულმა პრობლემებმა, შესაძლოა, ეს უარყოფითი განვითარება?
დიახ, ერთი მხრივ, ჩვენ გვაქვს სრულიად მოძველებული სასკოლო სისტემა, რომელიც ბოლო
ათწლეულების განმავლობაში საერთოდ არ რეფორმირებულა.
ის აღარ შეესაბამება ტვინის კვლევების უახლეს მიგნებებს.
და შემდეგ, პანდემიის დროს, ციფრულ სწავლებაზე გადასვლამ გამოიწვია, რომ ბევრი გაკვეთილი უბრალოდ გვერდზე გადაიდო.
ასე რომ, ქსოვილის ტემპს ვეღარ აუწყვებდნენ.
ამის გამო ბევრმა მოსწავლემ სასკოლო კარიერა დაკარგა.
სამწუხაროდ, მე თავად რამდენჯერმე ვარ ამის მოწმე, მათ შორის პრაქტიკაშიც, რაც უკიდურესად ტრაგიკულია.
და დიახ, სკოლებში ამის უზარმაზარი ნაკლებობაა.
ასე რომ, მოსწავლეები ყველა ერთად არიან თავმოყრილი.
საშუალო მოსწავლე სინამდვილეში საუკეთესოა, არა?
და ის ფაქტი, რომ ეს 29 პროცენტი ფუნქციური ანაბანაუწყებლობით სრულდება, ჩვენი სასკოლო სისტემისთვის სრული კატასტროფაა.
ასე რომ, ჩვენი სასკოლო სისტემის დამთავრებულთა 30 პროცენტი ვერ კითხულობს კომპლექსურად.
და ეს სრული სიგიჟეა.
როდესაც ამ ყველაფერს გაიგებთ – მათ შორის სხვა ყველა შედეგს, ფსიქოლოგიურ ზიანსაც – მაშინ უნდა თქვათ, რომ ეს
ყველაფერი ამ ადამიანებს მეტ-ნაკლებად თავს მოეწია ისე, რომ მათ თავდაცვის უმცირესი შესაძლებლობაც კი არ ჰქონდათ.
სინამდვილეში, მაშინ მასშტაბურად შეზღუდული იყო არა მხოლოდ ბავშვთა უფლებები, არამედ მშობლების უფლებებიც.
არავის შეეძლო საკუთარი თავის დაცვა ამ შემზარავი მოვლენებისგან.
ეს ფაქტობრივად თავს დაატყდა ხალხს.
და რადგან "პასუხისმგებლიან მოქალაქეებზე" ვსაუბრობთ, ეს, ფაქტობრივად, სრული საარჩევნო უფლების ჩამორთმევა იყო.
თქვენ, ალბათ, შეგიძლიათ ამის დადასტურება. [დოქტორი
დღეის მუშაკი] დიახ, რა თქმა უნდა.
ასე რომ, საკუთარ სხეულს ვეღარ აკონტროლებდი.
ასე რომ, უნდა აიცრათ და უნდა ატაროთ ნიღაბი.
სადაც ახლა ვიცით, რომ მათ ზიანი მოაყენეს, ბავშვებშიც კი.
ასე რომ, ბავშვებს, რომლებსაც სკოლაში მუდმივად ნიღბის ტარება უწევდათ, რამდენიმე ქულით
ნაკლები აქვთ IQ-ში, ვიდრე მათ, ვინც არ ატარებდა.
თქვენ უნდა ჩაებარებინათ ტესტი, და ასევე თქვენი შვილიც უნდა გამოეკვლიათ.
ეს მართლაც ძალიან რთული იყო.
შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვებსაც კი ამოწმებდნენ.
ასევე იყო წარმოუდგენელი სისასტიკის სცენები.
ასე რომ, ეს ძალიან ტრავმული იყო როგორც ბავშვებისთვის, ისე მშობლებისთვის.
და, რა თქმა უნდა, 14 წლისა და უფროსი ასაკის ბავშვებს — რაც, ისედაც, მაქსიმალური ასაკი იყო — ვაქცინაციის უფლება ჰქონდათ.
ასე რომ, იყო შემთხვევები, როდესაც ბავშვი სახლში მოდიოდა:
დღეს აქ ვაქცინაციის ავტობუსი იყო და, სხვათა შორის, მე უკვე აცრილი ვარ.
დაუჯერებელია.
ასე რომ, 14 წლის არასრულწლოვანი, რომელიც ნაწილობრივ ასაკის მიღწეულია, მაგრამ, რა თქმა უნდა, არ იცის ასეთი გადაწყვეტილებების
შედეგები და არ შეუძლია მათი წინასწარმეტყველება.
რაც ჩემთვის საინტერესოა, ან უფრო სწორად, რაც მომამარტა ჩემი მომზადებისას, არის
თვითმკვლელობების რიცხვი, მათ შორის ბავშვებსა და ახალგაზრდებში.
ხოდა, გერმანიაში ჩვენ ამის შეფასება მხოლოდ ემპირიულად ან ინტუიციურად შეგვიძლია.
სინამდვილეში, დღემდე გერმანიაში სუიციდის მაჩვენებლების შესახებ ოფიციალური, გადამოწმებული სტატისტიკა არ არსებობს.
ფედერალური სტატისტიკური სამსახურიც კი – რა თქმა უნდა, პოლიტიკური ზეწოლის ქვეშ – ამ კუთხით
კორონავირუსთან რაიმე კავშირის დადგენაზე უარს ამბობს.
მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ, ჟურნალისტებმა, ეს კითხვა უთვალავჯერ დავსვით.
როგორც ჩანს, ავსტრიაში ამაზე გამოკითხვები ტარდება, არა?
დიახ, არსებობს გამოკითხვები.
ასე რომ, "სტატისტიკა ავსტრიის" მეშვეობით, სულ მცირე, შეგიძლიათ პირდაპირ ნახოთ სტატისტიკა ზრდასრულებისთვის.
თუმცა, ამასაც სიფრთხილით უნდა მოვეკიდოთ, რადგან უბედური შემთხვევები, მოწამვლების ფაქტები ან სხვა
მსგავსი შემთხვევები, მაგალითად, სხვა სტატისტიკაში ჩნდება.
და ამას ბავშვებსა და ახალგაზრდებში ვერ ხედავთ.
ასე რომ, იქ მას მხოლოდ ირიბად ხედავთ, აქ მოცემული სიკვდილიანობის სტატისტიკის შეხედვით.
ციფრები, რომლებიც ახლახან მოვიყვანე, აღებულია ავსტრიის ბავშვთა და მოზარდთა ფსიქიატრიის
საზოგადოების მიერ ადრე ნახსენები ანგარიშიდან.
მათ ეს 2023 წელს გამოაქვეყნეს, რადგან თავადვე შოკირებულები იყვნენ ამ მაჩვენებლების ზრდით.
და კიდევ ერთი ძალიან სერიოზული შედეგი, ასევე ეკონომიკური ასპექტისთვის, რა თქმა უნდა, არის ავადმყოფობის გამო
გაცდენების უზარმაზარი ზრდა, რომელიც მასიურად გაიზარდა, განსაკუთრებით 2023 წელს – როგორც ამ ცხრილში ხედავთ.
ასე რომ, შეიძლება ითქვას, რომ, პრინციპში, მთელი საზოგადოება სისტემატურად დაავადდა.
კიდევ ერთხელ იჩენს თავს ეს კითხვა, რადგან მას ხშირად ეჭვქვეშ აყენებენ:
რამდენად გაამახვილებდით ყურადღებას ვაქცინით გამოწვეული ზიანის პროპორციაზე, ან, შესაძლოა,
კვლავ იმაზე, რასაც ხშირად "გრძელ კოვიდს" უწოდებენ?
რა თქმა უნდა, რთულია განასხვავო.
ამის გარჩევა რთულია.
სპაიკი საშიში და მავნეა.
ასე რომ, ვიტყოდი, რომ ამაში ვაქცინაციას ძალიან დიდი როლი აქვს.
ისე, ბავშვებთან მიმართებით არა, რადგან, საბედნიეროდ, ბევრი ბავშვი აცრილი არ არის.
მაგრამ ეს ზრდასრულებში ძალიან ნათლად ჩანს.
წარსულში მიჩვეული ვიყავი, რომ ბავშვი ოჯახის წევრთან ერთად ეწვა, რომელიც, ალბათ, რაიმე ინფექციური დაავადებით იტანჯებოდა.
ახლა ხშირად მთელი ოჯახი მუდმივად ავად არის.
ასე რომ, ყველა მუდამ უწევს წოლით რეჟიმში ყოფნას, პნევმონიის შემთხვევაშიც კი, რომელიც მხოლოდ
ერთ ადამიანს კი არ აწუხებს, არამედ მთელ ოჯახს.
პანდემიამდე მსგავსი არაფერი განმიცდია.
და მე ვგულისხმობ, რომ, ერთი მხრივ, რა თქმა უნდა, არსებობს სტრესი, რომელსაც ადამიანები განიცდიან – და რომელიც მასიურად გაიზარდა.
ასევე არსებობს საკვები ნივთიერებების დეფიციტი და მრავალი სხვა მიზეზი, როგორიცაა
მიკრობიომა , რომელიც ახლა სულ უფრო მეტად ნადგურდება.
მაგრამ თუ ცოტათი მაინც დაელაპარაკებით ხალხს, თავადვე გეტყვიან: ვაქცინაციის შემდეგ ეს და ის მოხდა.
ანუ, ამ თემაზე ჯერ არცერთი სათანადო, სანდო სტატისტიკა არ მიპოვია.
ასე რომ, შეიძლება ითქვას, რომ ეს, ფაქტობრივად, ორგანიზმის ჯანმრთელობის მთლიანობაზე სხვადასხვა ასპექტში თავდასხმაა.
პირველ რიგში, ზომების გამო, შემდეგ ამ ვაქცინაციის გამო და, რა თქმა უნდა, საზოგადოებრივი სტრესის გამო, რამაც,
ალბათ, ასე ვთქვათ, იმუნური სისტემის დასუსტება გამოიწვია.
ის მრავალფაქტორიანია, როგორც თქვით, მაგრამ შემდეგ სხვადასხვა ფორმით ვლინდება.
და პრინციპში, ამასთან დღესაც ვიბრძვით.
დღეს ეს პრობლემა მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის აღარ არის, ვინც მაშინ ახალგაზრდები იყვნენ — და ახლა ხუთი წლით უფროსები
არიან — არამედ, რა თქმა უნდა, მთლიანად საზოგადოებისთვის.
და ახლა უბრალოდ კითხვა, რადგან ისეთი ვაქცინაციების გეგმები, მათ შორის კიბოსთან დაკავშირებით შესაძლო
mRNA ვაქცინაციები და ა.შ., ჯერ კიდევ მიმდინარეობს:
ოფიციალურ ორგანოში სწავლის რაიმე მრუდე ხედავთ?
ან იქნებ უფრო ისაა, რომ ამჟამად თქვენ უბრალოდ ყველაფერს არ იმეორებთ, არამედ, შესაძლოა, აუმჯობესებთ კიდეც, რათა გააგრძელოთ?
რა თქმა უნდა.
ასე რომ, კოლეგებს, ღმერთს მადლობა, ეჭვი ეპარებათ, მაგრამ საჯარო სექტორს — აბსოლუტურად არა.
ასე რომ, ამას მნიშვნელოვნად წინ წასწევენ.
ეს ასევე აშკარა გახდა ეროვნული საბჭოს არჩევნების შემდეგ ელექტრონული ვაქცინაციის სერტიფიკატის შემოღებით.
ასე რომ, ამისგან თავის დაღწევა შეუძლებელია, ყველას აქვს ვაქცინაციის ბარათი, ცარიელია ის თუ
რაიმე სხვა, ამას სრულიად არ აქვს მნიშვნელობა.
ექიმების მიერ ამჟამად სამი ვაქცინაციის აღრიცხვა სავალდებულოა.
და თუ ამას დააკვირდებით, შემდეგ კი "მედიკამენტების შესახებ" კანონის 80-ე მუხლის შესწორებას – რომელიც
2022/23 წლებში უნდა შეცვლილიყო – სადაც სათაური ასეა:
ამ მხრივ ზოგადი მონაცემთა დაცვის რეგულაცია ძირს უთხრის.
ეს ნიშნავს, რომ პირადი მონაცემები – მაგალითად, ვაქცინაციის ჩანაწერებში არსებული ინფორმაცია – ვრცელდება არა მხოლოდ ჯანდაცვის
დაწესებულებებში, არამედ სამედიცინო ასოციაციაშიც, რომელსაც არანაირი საქმე არ აქვს ამ ინფორმაციასთან,
ასევე სავეტერინარო და ფარმაცევტულ ასოციაციებში, მათ შორის ვეტერინრებსა და ფარმაცევტებში.
ის იგზავნება ხელისუფლების ორგანოებთან, მიუხედავად იმისა, რომ ეს სინამდვილეში მათ საქმე არ არის, სხვა EU-ს წევრ
სახელმწიფოებში არსებულ ხელისუფლებასთან და ჯანმოსთანაც კი.
და თუ შემდეგ IHR-ს გადახედავთ, რომელიც მოგვიანებით აიხსნება, და ცვლილებებს, შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რომ
მომდევნო პანდემიის დროს ყველაფერი შეუფერხებლად წარიმართება.
ასე რომ, შეგიძლიათ გამოიყენოთ ის ბევრად, ბევრად უფრო დიდი საპასუხო ზომების შესაქმნელად,
ვიდრე ისეთების, რომლებსაც ბოლო დროს განვიცდიდით.
ზუსტად, სწორედ ეს იქნებოდა ჩემი შემდეგი კითხვა.
ელექტრონული ვაქცინაციის სერტიფიკატი, როგორც აღნიშნულია, სავალდებულოა 2024 წლის 30 სექტემბრიდან
ავსტრიაში ბოლო ეროვნული საბჭოს არჩევნების შემდეგ.
გამოწერის გაუქმებაც არ შეგიძლიათ.
თვლით თუ არა ამას იმის პირდაპირ მომზადებად, რასაც თქვენ მომავალ პანდემიებს ან მომავალ გლობალურ ჯანდაცვის კრიზისებს უწოდებთ?
შეგიძლიათ მისი კლასიფიკაცია ასეთ სტრატეგიულ კონტექსტში?
ბოლო რამდენიმე წლის მიხედვით, ჩემთვის ნათელია.
ვერ წარმომიდგენია, კიდევ რისთვის შეიძლება მისი გამოყენება.
ანუ, თქვენ ამბობთ, რომ ეს სტატისტიკური მიზნებისთვისაა.
მაგრამ, ჩემი აზრით, სტატისტიკა წინასწარ შეიძლებოდა შეგროვებულიყო.
არ არის საჭირო სავალდებულო ელექტრონული ვაქცინაციის სერტიფიკატი, რაც სრულიად არადემოკრატიულია.
და ეს ნამდვილად – რომ დავუბრუნდეთ ჩვენი ღონისძიების თემას – უფლებაჩამორთმევის კიდევ ერთი ფორმაა.
ასე რომ, მონაცემთა დაცვის სამართლის თვალსაზრისით, თქვენ ახლახან ახსენეთ, პრინციპში, გამჭვირვალე პაციენტი.
და კვლავ, ფაქტობრივად, ამ სისტემის მარწუხებიდან თავის დაღწევის გზა არ არსებობს, ასე ვთქვათ.
ასე რომ, თუ მომავალ წელს, ან ნებისმიერ სხვა დროს, კიბოს საწინააღმდეგო ან სხვა პროფილაქტიკური mRNA ვაქცინაცია
სავალდებულო გახდება, სავარაუდოდ, იგივე თამაში თავიდან დაიწყება.
სწორედ ამის უნდა გვეშინოდეს, არა?
აბსოლუტურად. ასე რომ, როდესაც ეს ყველაფერი ძალაში შევა, თქვენ მოგიწევთ წამოდგომა და ბრძოლა, რომ თავიდან აიცილოთ.
ასე რომ, ეს ბევრად უფრო რთული იქნება, ვიდრე ხუთი წლის წინ იყო.
ამ კონტექსტში, მინდა დავსვა კიდევ ერთი პირადი, ოფ-რეკორდი კითხვა.
როგორ იმოქმედა ამან თქვენზე, როგორც ექიმზე?
ანუ, თქვენ ამ პროფესიაში მაშინ მოხვდით, ალბათ, ასე ვთქვათ, ყველა ექიმისათვის დამახასიათებელი იდეალისტური მისწრაფებებით.
ამ პერიოდმა იმედგაცრუება გამოიწვია თქვენში, თუ იქ განცდილმა გამოცდილებამ
მნიშვნელოვანი ფსიქოლოგიური ზეგავლენა მოახდინა თქვენზე?
კარგით, უნდა ვაღიარო, ერთი წელი დამჭირდა, რომ ნამდვილად გამეგო, რა ხდებოდა.
სრულიად იდეალისტი ვიყავი და პროფესიულ ასოციაციებს ვენდობოდი.
მე ჩემი კოლეგების იდეალიზმს ვენდობოდი და ერთი წელი ყოველ საღამოს მაგიდასთან ვსხდებოდი,
ვკითხულობდი TKB-ს და შემდეგ მასზე ჩატარებულ კვლევებს.
და მე გავიფიქრე, ეს ხომ სიმართლე ვერ იქნება, ეს ზუსტად იმის საპირისპიროა, რასაც პროფესიული ასოციაციები მეუბნებიან.
და ერთი წლის შემდეგ, მზად ვიყავი და საკუთარ თავს უნდა ვაღიარებინე: აქამდე სულ ცდებოდი.
და უძლურების ეს გრძნობა – რომელსაც ექიმებიც, რა თქმა უნდა, განიცდიდნენ, როდესაც ამ ქარის წისქვილებთან ბრძოლა არ შეეძლოთ –
არის ის, რასაც ამ პერიოდში ბევრი პროფესიული ჯგუფი აღგვწერს.
თუმცა, უმეტესობა საბოლოოდ ნაკადს მიჰყვა.
ახლა კი კითხვა შემდეგია: როგორ მოახდინეს თქვენმა კოლეგებმა პროფესიულ წრეებში რეაგირება თქვენს პოზიციაზე, იმ ფაქტზე,
რომ თქვენ თავი გაბედავ, ვთქვათ, დისიდენტად წარმოაჩინეთ ?
რა გამოცდილება გაქვთ ამ მხრივ, როგორც პირად, ისე პროფესიულ დონეზე?
ასე რომ, ჩემი მეგობრების წრე სრულიად შეიცვალა.
აბა, ვერ ვიტყვი, რომ რაიმე ცილისწამების ობიექტი გავხდი, სულაც არა, როდესაც ერთმანეთს ხედავთ.
მე კვლავ პროფესიული ასოციაციის წევრი ვარ.
მე დროდადრო კონფერენციებზეც დავდივარ.
ასე რომ, ისინი ჩემთან ძალიან კეთილად საუბრობენ.
მე ასევე ვიღებ დადებით წახალისებას, თუნდაც მათგან, ვინც ადრე მიმდევარი იყო.
ასე რომ, სინამდვილეში ნეიტრალური, თუნდაც საკმაოდ დადებითი.
მაგრამ, როგორ ვთქვა, ჩემთვის პირადული პრობლემაა ის, რომ ვერ ვიტან ადამიანს, რომელიც ასობით
ათას ადამიანს მათი ნების საწინააღმდეგოდ აცრის.
სწორედ ამიტომ გამოვიტანე საკუთარი დასკვნები და, შერეული გრძნობებით, გარკვეულწილად მოვწყდი ჩემს ძველ მეგობრობას.
სიცილის თვალის გამო, რადგან რამდენიმე შესანიშნავი ახალი ადამიანი გავიცანი.
რა თქმა უნდა, ძველი მეგობრობა ძვირფასი იყო და სამწუხაროა, რომ საქმე აქამდე მივიდა.
კარგით, ქალბატონო ტაგვერკერ, გმადლობთ ძალიან ამ პირადი და ძალიან საინტერესო მოსაზრებებისთვის.
და მეორე ნაწილში, ჩვენ ნამდვილად მოვისმენთ მეტს გადაწყვეტილებების შესახებ. დიდი მადლობა, დიახ.
და ჩვენ კვლავ ქალბატონ ტაგვერკერთან დავიწყებთ.
შემიძლია ისინი ისევ დავპატიჟო.
მაშინ, როგორც ვთქვი, პირდაპირ საქმის გულში ჩავუღრმავდებით.
თქვენი წინა აღწერებიდან გამომდინარე – ფსიქიკური და ჯანმრთელობის პრობლემები, რომლებიც გამოწვეულია
კორონავირუსით და იმ ზიანით, რომელიც მან გამოიწვია.
როგორ შეიძლება მათი განკურნება, თუ საერთოდ შესაძლებელია, განსაკუთრებით ახალგაზრდა თაობის შემთხვევაში?
ეს ძალიან საინტერესო კითხვაა.
ეს, რა თქმა უნდა, დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად ღრმა იყო ეს.
აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ ადამიანებში ბევრი რამის გამოსწორება შესაძლებელია,
თუ მათზე ფიზიკური ზიანი არ არის დატოვებული.
რადგან ადამიანები უკიდურესად მოქნილი არსებები არიან; წინააღმდეგ შემთხვევაში, ჩვენ უკვე აღარ
ვიარსებებდით და მთელ მსოფლიოშიც ვერ დაგვხვდებოდით.
ასე რომ, ამას ძალიან პოზიტიურად ვუყურებ.
პრობლემა, რასაც მე ვხედავ, ისაა, რომ ნელ-ნელა უნდა მოვშორდეთ ამ ყველაფერს, რათა განკურნების პროცესი დავიწყოთ.
და ეს ახლა პასუხისმგებლობას მოითხოვს.
ასე რომ, თითოეულმა ჩვენგანმა, მიუხედავად იმისა, მედია პერსონა ვართ, პოლიტიკოსი, ექიმი თუ სხვა ვინმე, უნდა ავიღოთ პასუხისმგებლობა
საკუთარ თავზე, ჩვენს ცხოვრებაზე და ჩვენი შვილების ცხოვრებაზე.
ჩვენ ამას მივეჩვიეთ... ჩვენ გავიზარდეთ კეთილდღეობის სახელმწიფოში, რომელიც ახლა მზრუნველ სახელმწიფოდ იქცა.
და ეს მზრუნველი სახელმწიფო ახლა ფაქტობრივად ავტორიტარულ სახელმწიფოდ იქცა.
ახლა კი ჩვენზეა დამოკიდებული, რომ ამას ბოლო მოვუღოთ.
და მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ თუ ამას შევძლებთ, მაშინ ბევრი რამის გამოსწორება კვლავ შესაძლებელი იქნება.
და პასუხისმგებლობა მხოლოდ პოლიტიკურ, სოციალურ-პოლიტიკურ ან სოციალურ დონეზე არ უნდა ავიღოთ.
ჩვენ ასევე უნდა ვიზრუნოთ საკუთარ ჯანმრთელობაზე – ანუ, ექიმი ვარ და ჯანმრთელობაზე ისევ ვისაუბრებ.
მე ასევე პრაქტიკოსი ვარ, ამიტომ სიამოვნებით მოგცემთ პრაქტიკულ მაგალითს.
არსებობს 1800 კიბოთი დაავადებული პაციენტის კვლევა, რომლებიც ტერმინალურ სტადიაში იმყოფებოდნენ.
და ისინი ტრადიციული მედიცინის მიღმა აღმოჩნდნენ, რაც იმას ნიშნავს, რომ ყველა სამკურნალო საშუალება ამოწურეს –
მაგრამ შემდეგ მათ დაავადებას გაუმკლავდნენ და გადარჩნენ.
და შემდეგ ექიმი მივიდა, 1800-ს გასინჯა, გამოკითხა და საერთო მახასიათებლების პოვნა სცადა.
და საინტერესოა, რომ მხოლოდ ორი ფიზიკური ასპექტი შეცვალა ყველამ ერთად.
დანარჩენი კი დამოკიდებულება იყო .
და ყველაზე მნიშვნელოვანი დამოკიდებულება ისაა, რომ მათ საკუთარ თავზე პასუხისმგებლობა აიღეს.
და შემდეგ მათ კიბოსაც კი დაამარცხეს.
ეს არ ნიშნავს, რომ ყველას შეუძლია ამის გაკეთება.
რა თქმა უნდა, ყველამ თავად უნდა გადაწყვიტოს, რომელ გზას დაადგეს და რა გააკეთოს შემდეგ.
მაგრამ, ძირითადად, ეს იყო.
ჰოდა, ეს არის ყველაფერი.
ასე რომ, თვითგანკურნების გამბედაობა, თვითდახმარების დახმარება, ასეც შეიძლება ითქვას.
დიახ, ზუსტად.
სამედიცინო თვალსაზრისით, ეს, რა თქმა უნდა, უფრო თერაპიული მიდგომა იქნებოდა და, რა თქმა უნდა, ასევე, ასე ვთქვათ, თითქმის მენტალური,
სულიერი თვალსაზრისითაც, ეს ნამდვილად ღირებული წინადადებაა.
ეს, ალბათ, ეხება ყველას, ვინც სერიოზულად არის ავად, რომ შინაგანი დამოკიდებულება უდიდეს როლს თამაშობს.
მაგრამ, რა თქმა უნდა, საქმე ასევე პოლიტიკურ ჩარჩოს ეხება.
ეს წარმოუდგენელი პოლიტიკური ცვლილებების მოთხოვნას გამოიწვევდა.
და უპირველეს ყოვლისა, უნდა მოხდეს პრობლემის სათანადო განხილვა და მის შესახებ სათანადო ინფორმირებულობა.
და სწორედ აქ ვხედავ – ან თქვენ როგორ ხედავთ – სწორედ აქ ვხედავ უდიდეს დაბრკოლებებს.
თუ ეს შთაბეჭდილება მცდარია?
არა, უდიდესი დაბრკოლებები არსებობს, მაგრამ აქ წინა თემას აქვს როლი.
ყველა ადამიანი უნდა წამოდგეს და თქვას: ეს მიუღებელია.
და სხვაგვარად არ იმუშავებს.
სამწუხაროდ, პრაქტიკაში ხშირად მესმის, რომ ადამიანები ამბობენ, თითქოს ვერაფერი შეიცვლება.
დიახ, თქვენ შეგიძლიათ ცვლილება მოახდინოთ!
საკმარისია გარშემო მიიხედო, რომ დაინახო, რას აკეთებენ აქ მსხდომი ადამიანები.
უკვე შეიცვალა.
ან რამდენნი სხედან ახლა აქ, აუდიტორიაში.
ეს რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა.
და მაშინაც კი, კორონავირუსის პანდემიის დროს, ზოგიერთი ადამიანი სკოლის დირექტორებთან მივიდა და უთხრა:
საცრელ ავტობუსს მოაქვს, მაგრამ ჩემი შვილი იქ ვერ მივა.
ან ჩემი შვილი ნიღაბს არ ატარებს.
და თუ სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი ასე მოიქცევა, მაშინ თქვენ ნამდვილად შეგიძლიათ ცვლილებების მოხდენა.
თუ ამას სამედიცინო პროფესიონალის სახით აკვირდებით.
თქვენ ნამდვილად შეამჩნიეთ, რა გამოაშკარავდა RKI-ის პროტოკოლების შემდეგ და როგორ ჩამოიშალა მას შემდეგ ყველაფერი,
რასაც მე ნარატივებს ვუწოდებდი , და როგორ დადასტურდა ეგრეთ წოდებული შეთქმულების თეორიების სიმართლე.
უეჭველია, რომ იმ დროის მონაწილეებსაც კი – თქვენ ახსენეთ დირექტორი, მაგრამ, რა თქმა უნდა, თქვენი კოლეგა ექიმების უმრავლესობასაც
– ღრმა სირცხვილის გრძნობის გარდა, სინანულიც უნდა შეეპაროთ.
ყოველ შემთხვევაში, თვითკრიტიკის მსგავსი რამ, როდესაც ამბობ: კარგი, იქ შეცდომა დავუშვით, ეს მეორედ აღარასდროს უნდა განმეორდეს!
ავსტრიაზე ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ გერმანიაში ვფიქრობ, რომ ამისგან მილებით ვართ დაშორებული.
და იქნებოდა თუ არა ეს, კვლავ, აბსოლუტური წინაპირობა იმ ეფექტების გამოსაწვევად, რომლებიც ახლახან ახსენეთ?
ეს ყველაფერი მართალია, მაგრამ ინდივიდებმაც უნდა შეასრულონ თავიანთი როლი.
მაგრამ საბოლოო ჯამში, ეს არ მუშაობს, თუ მედია და პოლიტიკოსები ჩაერევიან და საზოგადოებრივ სფეროს დააზარალებენ.
რა შეიძლება გაკეთდეს ამ ციკლის შესაწყვეტად?
დიახ, ეს, ასე ვთქვათ, რამდენიმე კითხვა იყო ერთში.
ასე რომ, ჩემი კოლეგების აზრით, დიახ, ეს რთულია.
ისინი, რა თქმა უნდა, ძალიან, ძალიან რთულ მდგომარეობაში არიან.
ერთი მხრივ, მათ მიიღეს მონაწილეობა, შესაძლოა აიცრეს თავად, თავიანთი ოჯახები და ბევრი სხვა პაციენტი და, შესაბამისად,
უზარმაზარი, გადამეტებული ფსიქოლოგიური წნეხის ქვეშ არიან.
ამის საკუთარი თავისთვის აღიარება და შემდეგ ერთი ნაბიჯით წინ წასვლა და ამის საჯაროდ თქმა:
ის, რაც მე გავაკეთე, ან რაც ყველგან ხდებოდა, სისულელე იყო.
ეს არაგონივრული მოთხოვნაა.
ზოგიერთი ამას აკეთებს და, ვფიქრობ, ისინი უაღრესად მამაცები არიან.
ბევრი ყოველთვის კრიტიკულად იყო განწყობილი, მაგრამ არაფრის გაკეთების გაბედავას ვერ ბედავდა.
ისე მეუბნებიან, ნაწილობრივ ნდობით.
ხალხის წინაშე ასეთი გამოსვლა კი, რა თქმა უნდა, სულ სხვა საქმეა.
მაგრამ მგონია, რომ სინამდვილეში ბევრად მეტი არც სჭირდება.
უბრალოდ მეჩვენება, ვინ არის ახლა უფრო სწრაფი?
ჩვენი გამოძიებები უფრო სწრაფია, თუ სხვები საპასუხო ზომებს იღებენ უფრო სწრაფად?
და რაც უფრო მეტი ვიქნებით, მით უფრო სავარაუდოა, რომ ჩემი კოლეგები სწორ ნაბიჯს გადადგამენ და, შესაძლოა,
სამართლებრივი სისტემა და სხვა მედიასაშუალებებიც მათ მიბაძავენ.
ასე რომ, მედიაში რაღაც მუდმივად ამოტივტივდება, შემდეგ კი კვლავ იკრძალება – მიუხედავად იმისა,
რომ მას სულ უფრო და უფრო მეტი ყურადღება ეთმობა.
მაგრამ, როგორც ვთქვი, თითოეული ჩვენგანი ითვლება.
ხედვა, თუ გვსურს წინასწარ შევხედოთ, როგორი იქნება საზოგადოება, და ამ შემთხვევაში, ჯანდაცვის
სისტემაც – ეს ორი ერთმანეთისგან განუყოფელია.
თქვენი აზრით, ხუთი წლის შემდეგ რა ვითარება იქნება თვითგამორკვევის კუთხით?
თქვენი აზრით, იმ დროისთვის სრულიად განსხვავებული თვითდაჯერებულობა იქნება დამკვიდრებული?
თქვენი აზრით, ეს განვითარება, ასე ვთქვათ, სასარგებლოა, თუ ამას უფრო პესიმისტურად უყურებთ?
კარგით, მე სრულიად ოპტიმისტურად ვარ განწყობილი.
ისეთი აჟიოტაჟი და პოზიტიური განწყობაა.
აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ ხუთ წელიწადში სრულიად სხვა მდგომარეობაში ვიქნებით და – როგორ
ვთქვათ – მჯერა, რომ ძველებურად კი არ ვიქნებით.
რადგან ჩვენ ვიცით ყველაფერი, რაც სინამდვილეში მოხდა, რაც კი ბოლო ათწლეულებსა და საუკუნეებში მოხდა.
მე მჯერა, რომ თუ გავიმარჯვებთ, უფრო მეტი თავისუფლება გვექნება, ვიდრე ოდესმე გვქონია.
ეს ჩემი რწმენაა.
ეს ასევე ეხება შიშისგან თავისუფლებას.
თქვენ ასევე ეხებით შიშის პოლიტიკის საკითხს, რომელსაც ბოლო უნდა მოეღოს.
სწორედ ამას შეეხნენ წინა მომხსენებლებიც.
მე ვიტყოდი, რომ ეს საგანგებო პოლიტიკაც, სავარაუდოდ, მოგვიწევს დავარღვიოთ, რათა აქ თავად განისაზღვრონ, რომ სხვაგვარმა ცნობიერებამ
დაიმკვიდროს ადგილი – ყოველ შემთხვევაში, ეს ჩემი ვარაუდია.
არსებობს ასპექტები, რომლებსაც თქვენც აწყდებით თქვენს საქმიანობაში.
ამაზე დღეს არ გვისაუბრია.
მსურს ამაზე მოკლედ ვისაუბრო.
თქვენ ადრე მიკრობიომაც ახსენეთ.
ეს ალბათ კვებასთან, ბუნებრივ სოფლის მეურნეობასთან და ზოგადად ყველაფერთან მიმართებაშიც ერთგვარ როლს ასრულებს.
გსურთ, ამის შესახებ კიდევ რამე თქვათ?
ვფიქრობ, აუდიტორიის ბევრსაც აინტერესებს ეს.
დიახ, რა თქმა უნდა, ეს ასევე იმ ალტერნატიული თერაპიების კონტექსტშია, რომელთა პოვნაც ჩემი შვილებისთვის მომიწია –
სწორედ ასე წავაწყდი ამას – მათი ინფექციებისადმი მიდრეკილების ან მათში ჩამოყალიბებული უკიდურესი შიშების გამო.
და შემდეგ დავიწყე ძებნა. კიდევ რა არის ჩართული?
და შემდეგ, რა თქმა უნდა, უზარმაზარ კვებით დეფიციტს წავაწყდი.
ეს ასევე ეხება კარგად კვებავ ბავშვებს, რომლებიც ორგანულ საკვებს მიირთმევენ.
და შემდეგ მიკრობიომის ანალიზების კეთება დავიწყე.
მე გავაცნობიერე, რომ ოთხ თვემდე ასაკში მიკრობიომის კატასტროფული მდგომარეობის რისკი არსებობს.
ასე რომ, ამ დონეზეც კი გვავიწროვებენ, ვიტყოდი.
და ამიტომ, გადაუდებლად აუცილებელია სხვა მიმართულებით წასვლა.
და ეს უკვე დაგეგმილია.
ასე რომ, არსებობს სოლიდარობაზე დაფუძნებული ეკონომიკური თემები, რომლებიც უკვე ძალიან, ძალიან პოზიტიურ და
სასარგებლო საქმეს აკეთებენ ჩვენთვის სოფლის მეურნეობაში.
მათ ყველანაირად უნდა დავეხმაროთ.
და ჩვენ უნდა მოვაშოროთ გარემოს დამაბინძურებლები, მე CO2-ზე ვგულისხმობ – ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ეს
საშინელი აჟიოტაჟია, რომელსაც არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს.
მაგრამ მნიშვნელოვან საკითხებს ყურადღება უნდა მიექცეს:
გლიფოსატი, საკამათო საკითხი;
ხორბალი მაღალხარისხიანი, დახვეწილი გლუტენით, რომელიც ანადგურებს ჩვენს მიკრობიომს.
სხვა დამაბინძურებლები, არსენი და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ.
ასე რომ, ამ საკითხებს უნდა მივხედოთ, რათა მათ აღარ დაგვაწვეს ჩვენ და ჩვენს შვილებს.
ახლა ამ დაძაბულობებს ყველაზე პატარა ბავშვებში ვხედავ.
არსებობს ნივთიერებები, რომლებსაც ვაქცინაციასთან დაკავშირებით, მეტწილად ალტერნატიულ სექტორში, რეკლამას უკეთებენ.
ორგანიზმიდან შპიკის ცილების აღმოფხვრა – სხვა საკითხებთან ერთად, ახლა კითხვა ისაა, ნამდვილად ასეა თუ არა.
რა არის თქვენი პირადი აზრი ამაზე?
მაგალითად, რაღაც ნატტოკინაზას მსგავსი და მსგავსი რაღაცები.
ეს სასარგებლო ინსტრუმენტებია.
პრობლემა ისაა, რომ მოდიფიცირებული მესენჯერული რნმ შეიძლება გენომში ჩაეწეროს, და როგორ უნდა ამოიღო ის იქიდან?
ვფიქრობ, რომ ასეა, დიახ, იდეები მუდმივად მეორდება.
მაგრამ იქნება თუ არა ის შემდეგ კვლავ ყველასთვის ხელმისაწვდომი, ჯერ კიდევ გასარკვევია.
პრინციპში, თავად წვეტების დაცლა შესაძლებელია.
მე აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ, რომ სიტუაციების გაუმჯობესება შესაძლებელია.
დიდი მოთმინებით შესაძლებელია ადამიანების დახმარება იმ დონემდე, სადაც მათ კვლავ შეუძლიათ საკუთარი თავის განკურნება.
პრობლემა კი, და ეს, რა თქმა უნდა, შემდეგი პრობლემაა, ისაა, რომ მათ, ვინც ვაქცინაციით, COVID-19-ით, ხანგრძლივი COVID-ით,
ან რაიმე სხვა მიზეზით სერიოზული ზიანი მიიღეს, ფული ეწურებათ.
ბევრი სხვის მსგავსად, მათაც ფული ეწურებათ.
და ამას შედარებით ხშირად ვხედავ.
ისე, ჩემს პრაქტიკაშიც ხანდახან მყავს ისეთი პაციენტები, რომლებსაც მკურნალობის საშუალება აღარ აქვთ.
და შემდეგ ისინი აფასებლების წინაშე დგანან, რომლებიც მათ ყალბ შეფასებებს უგზავნიან.
ასე ყოველთვისაა!
ამიტომ მათ არ აძლევენ საპენსიო უფლებას და არც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონედ ცნობენ,
მიუხედავად იმისა, რომ საშინელ მდგომარეობაში არიან.
ისინი არ აღიარებენ შეგროვებულ შედეგებს, რადგან ამბობენ: ამას ტრადიციული მედიცინა არ აღიარებს.
ასე რომ, ისინი არ აღიარებენ, რომ შპროგ-ცილა აღინიშნება.
ისინი არ აღიარებენ, რომ მას იმუნოდეფიციტი აქვს, ანუ აივ/შიდსი ან რამე მსგავსი.
ის, რაც ამჟამად ხდება, კატასტროფაა.
მაგრამ დიახ, ჩვენ უნდა გავაგრძელოთ და ჩვენ ყველანი გავაგრძელებთ.
შეიძლება ითქვას, რომ, პრინციპში – რადგან ეს ადრე ახსენეთ – სურსათის მრეწველობაში, ანუ ინდუსტრიულ კვების
წარმოებაში, მსგავსი სტრუქტურები დომინირებს და ასევე არსებობს ფარმაცევტულ ინდუსტრიაში არსებული მსგავსი ლობირება?
რომ დღეს ეს ორი სინამდვილეში განუყოფელია?
აბსოლუტურად, მეც ზუსტად ასე ვხედავ, სრულიად.
და ეს ნიშნავს, რომ თუ სრულ სურათს შევხედავთ – საკვანძო სიტყვა "ვიზიონი 2030" – ამ სტრუქტურების დაშლა და მათთან
დაკავშირებულ ლობირებასთან ბრძოლა, ალბათ, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია საზოგადოების გადარჩენისთვის, ხომ ასეა?
რა თქმა უნდა.
ამას დაეთანხმებოდით, ხომ ასეა?
სწორია, დიახ.
ვფიქრობ, ეს ზუსტად ის თემაა, რომელსაც თქვენ ეხებით.
და ვფიქრობ, ეს ბევრი მაყურებლისთვისაც საინტერესოა, იმის მიხედვით, რაც უკვე მოვისმინე საუბრებში. ანუ, სასოწარკვეტა, რომელსაც ბევრი
ადამიანი განიცდის, გამომდინარეობს ამ კარტელების , ამ ინდუსტრიის წინაშე უძლურების
განცდიდან, რომელიც ყველა სფეროში სულ უფრო ძლიერდება.
რათა ერთ დღეს, ვაქცინაციის მსგავსი პროცედურები შესაძლო გახდეს სრულიად უნებლიედ და გაუცნობიერებლად საკვების გზით.
აუცილებლად არ უნდა ეხებოდეს მფრინავ მწერებს ან რამე მსგავსს.
მაგრამ ის ფაქტი, რომ, პრინციპში, ის, რაც თქვენს ორგანიზმში არ უნდა შევიდეს, პრაქტიკულად იძულებით შედის თქვენი კვების მეშვეობით.
სწორედ ამიტომ არის პარალელა სავალდებულო ვაქცინაციასთან და ა.შ.
და ამგვარად, თვითგამორკვევის ამ პრინციპის კიდევ ერთი დარღვევა.
ეს, რა თქმა უნდა, ალბათ ყველა წინაპირობაზე მნიშვნელოვანია, რომ მომავალში მეტი
გამჭვირვალობა იქნება და რომ ეს ორგანიზაციებიც დაიშლება.
რა თქმა უნდა, დიახ.
აბა, ჩვენ ხომ უკვე იქ ვართ, არა?
ასე რომ, ჩვენი მიკრობიომა უკვე
... ასე რომ, ძირითადად, იმ ეტაპზე ვართ, როდესაც ჯანმრთელად გადარჩენისთვის მხოლოდ საკვები ნივთიერებების
მიღება და ნაწლავების ძალიან აქტიური მკურნალობა გვეხმარება.
და ჩვენ ნამდვილად უნდა დავასრულოთ ეს.
ასე რომ, ჩვენ ნამდვილად კვლავ გვჭირდება ჯანსაღი, ნოყიერი საკვები.
და ჩვენ უნდა მოვიშოროთ ეს დამაბინძურებლები.
ასე რომ, სწორედ ეს დამაბინძურებლები მოქმედებს ჩვენზე და ჩვენს შვილებზე.
და ხალხმა ამის შესახებ უნდა იცოდეს.
ასე რომ, ყველას, ვინც ჩემთან თავისი ბავშვით ასიათასი ინფექციით მოდის, ზუსტად ამ ისტორიებს ვუყვები.
ან ქემთრეილების შესახებაც მოგიყვეთ?
რადგან მინდა, რომ ხალხმა ამის შესახებ იცოდეს.
და რაც უფრო მეტია ხალხი, მით უფრო მეტი ვართ ჩვენ.
ასე რომ, რაც უფრო მეტმა ადამიანმა იცის ამის შესახებ, მით უკეთესი. და დანარჩენები ცოტანი არიან, ელიტა.
და ჩვენ ასევე უნდა ვიცოდეთ ეს.
დიახ, კარგი. ვფიქრობ, აღწერაში ნამდვილად ვიგრძენით ფრთხილი ოპტიმიზმის განწყობა, რომ რაღაცები
შეიცვლება და, იმედია, უკეთესობისკენ შეიცვლება –
– თუ ჩვენ ამას გავაგრძელებთ და ცნობიერებას ამაღლებთ, და თუ თითოეული ჩვენგანი თავის წვლილს შეიტანს.
ნებისმიერ შემთხვევაში, ძალიან მადლობას გიხდით თქვენი შეფასებებისთვის.
და პანელურ დისკუსიაზე შევხვდებით, დიახ.
ძვირფასო მაყურებლებო, დორნბირნში მომხდარი ამ მოვლენის შემდგომი რეპორტაჟები უკვე ხელმისაწვდომია HOCH2.TV-ზე.
ამ პროგრამის ბმულებს ქვემოთ იპოვით.
გვსურს, ვისარგებლოთ შემთხვევით და მადლობა გადავუხადოთ HOCH2.TV-ს შესანიშნავი თანამშრომლობისთვის.