На 29 март 2025 година, Културхаус Дорнбирн беше домаќин на настанот "Слобода и самоопределување –
Одговорен граѓанин" со интересни прилози за владеењето на правото, суверенитетот и готовината.
Настанот беше организиран од Академијата за личен развој во Дорнбирн.
HOCH2.TV ги сними и ги уреди сите извештаи за вас, драги гледачи.
Денес, Kla.TV претставува интервју со д-р Шерон Тагверкер:
Лична одговорност – ред на денот!
Да, како Ервин, и јас би сакал да започнам со претставување на д-р Тагвекер.
Не само затоа што дамите доаѓаат први, туку и затоа што, така да се каже, имате домаќинска предност, бидејќи доаѓате од Блуденц.
Практично си предодреден за тоа.
Здраво г-ѓа Тагвекер, ве молам земете го микрофонот.
Навистина би сакале прво да разговараме за ова со вас.
Од сите панелисти кои денес учествуваат, вие сте единствениот кој има професионално искуство – во непосредната
последица од она што се случи пред скоро точно пет години.
И во вашиот професионален живот постојано се соочувате со последиците од пандемијата –
особено врз најмладите членови на општеството.
Тие што навистина беа најмалку способни да се одбранат, мора да се каже.
И тоа го поставува прашањето: Што можете да ни кажете за ова?
Добро, значи, децата и младите очигледно се масивно погодени од пандемијата и преземените мерки.
Она што веројатно беше најочигледно беа психолошките последици и резултирачките психијатриски нарушувања.
Факт е дека, за жал, до 2023 година имало масовно зголемување на обидите за самоубиство и на самите самоубиства.
Ова се бројки кои не се веднаш очигледни, но се составени од психијатри – кои во 2023
година покренаа апел – и објавени во јавноста.
Па, имало огромно зголемување на депресивните нарушувања, за дури пет до десет пати.
62 проценти од девојчињата беа погодени, а 38 проценти од момчињата. Ова беше испитано од
Универзитетот Дунав Кремс во училишните паралелки.
И потоа 2021 беше апсолутниот врв, со еден милион деца кои страдаа од ментални болести.
За разлика, имаше недостиг од 70.000 терапевтски места.
Секако, ова го забележавме во пракса.
Се соочивме со фактот дека требаше да се грижиме за деца кои имаа психолошки или психијатриски
проблеми, и требаше да чекаме месеци за место во терапија.
Така што тоа беше прилично стресна ситуација за родителите, децата и исто така за лекарот.
И особено ако не сте навикнати да издавате психијатриски лекови и не се чувствувате компетентни да го правите тоа.
Но потоа стануваш креативен и пробуваш нешто поинакво.
Па, тоа ми откри поинаков лек.
Па сега навлегов уште подлабоко во комплементарната област на – и, ете, и тоа помага.
Се разбира, не во случај на многу сериозно болните, каде што човек се радува кога психијатарот може да интервенира.
Да, тоа е тоа.
Па, тоа сигурно е многу вознемирувачка проценка.
Што би ме заинтересирало овде, а сигурно и публиката.
Често се тврди дека ова нема никаква врска со коронавирусот.
Некои луѓе го припишуваат ова на ефектите од вакцинацијата, иако кај децата сега тоа веројатно е помалку проблем.
Други велат: Да, ова се долгорочните ефекти на самата вирусна болест.
До кој степен можеме да разликуваме што ова има да прави со мерките?
До кој степен може ова да се припише на тоа?
Тоа е, секако, многу тешко прашање.
Во принцип, ова секако е мултифакторско .
Значи, нема сомнеж дека спајк-протеинот е апсолутно патолошки и, пред сè, предизвикува голема штета во мозокот.
И шилото на вакцината и Ковид-19, т.е. самиот вирус.
Но, секако, главната причина за психолошките проблеми беа мерките за изолација.
Тоа е признат метод на тортура што не ви е дозволено да ги видите вашите баба и дедо, што не ви е
дозволено да ги посетите вашите роднини во болница.
Особено за оние кои сè уште беа сериозно болни, не ви беше дозволено да обезбедите нега на крајот од животот.
Навистина е екстремен губиток кога човек не може да ги сподели таквите моменти со своите роднини.
Или ако ви ги одземат првите неколку години со вашите баба и дедо, или обратно.
Имав семејства со деца кои беа срамежливи пред непознати.
Секој поминува низ фаза на срамежливост пред непознати луѓе, а тие беа исклучително срамежливи пред своите баби и дедовци.
Веќе не им дозволуваа на нивните баби и дедовци да им се приближат.
Ова е, секако, шокантно и за родителите и за бабите и дедовците.
И тоа ти останува во умот.
И потоа беа тие години со маски што им ги покриваа лицата: тоа, секако, беше загуба на социјализација за децата.
И мислам, да, секако, постојат многу други причини за психолошки нарушувања. [Даниел
Матисек] Значи, конкретно во однос на работењето на училиштата, имаше и затворање на училишта во Австрија.
Тоа веројатно остави трауматични последици за цели генерации ученици.
Секогаш сум се прашувал за ова – вие исто така сте објавиле на оваа тема:
До кој степен структурните проблеми на училишниот систем во Австрија можеби го влошија овој негативен развој?
Да, од една страна, имаме целосно застарен училишен систем, кој во последните децении воопшто не е реформиран.
Тоа повеќе не одговара на најновите откритија во истражувањата на мозокот.
А потоа, за време на пандемијата, преминот кон дигитално учење значеше дека многу часови едноставно беа запоставени.
Па тие веќе не можеа да го следат текстилот.
Ова им ја уништи училишната кариера на многу ученици.
За жал, лично сум сведочел на ова неколку пати, вклучително и во пракса, што е исклучително трагично.
И да, во училиштата има огромен недостаток од ова.
Значи, сите ученици се групирани заедно.
Просечниот ученик всушност е голем, нели?
А фактот што ова резултира со 29 проценти функционална неписменост е всушност целосна катастрофа за нашиот училишен систем.
Значи, 30 проценти од оние кои го завршиле нашиот училишен систем не можат да читаат со разбирање.
И тоа е апсолутно лудо.
Кога ќе слушнете за сето ова – вклучувајќи ги и сите други последици, психолошката штета – тогаш мора да кажете
дека сето тоа повеќе или помалку им се случило на овие луѓе без тие да можат во најмала мера да се одбранат.
Всушност, тогаш не беа само детските права што беа масовно ограничени, туку и правата на родителите.
Никој не можеше да се одбрани од овие ужасни случувања.
Ова практично се свали врз луѓето.
И бидејќи зборуваме за "одговорни граѓани", тоа всушност беше целосно лишување од правото на глас.
Веројатно можете да го потврдите тоа. [Д-р
Дневен работник] Да, апсолутно.
Значи, повеќе не го контролиравте сопственото тело.
Значи, треба да се вакцинираш, треба да носиш маска.
Каде што сега знаеме дека тие предизвикале штета, дури и кај децата.
Значи, децата кои мораа постојано да носат маски во училиште имаат неколку IQ поени помалку од оние кои не мораа.
Мораше да се тестираш, а исто така мораше да го тестираш и своето дете.
Па, тоа беше навистина тешко.
Дури и децата со попреченост беа тестирани.
Имаше и сцени на незамисливо насилство.
Затоа тоа беше многу трауматично и за децата и за родителите.
И, секако, на деца на возраст од 14 години и повеќе – што во секој случај беше максималната
возраст – им беше дозволено да се вакцинираат сами.
Значи, имаше инциденти кога детето дојде дома:
Автобусот за вакцинација беше тука денес, и, патем, сега сум вакциниран.
Неверојатно е.
Значи, 14-годишно лице кое е делумно возрасно, но сигурно не ги разбира импликациите од таквите одлуки и не може да ги предвиди.
Она што ме интересира, или поточно што ме шокираше за време на моите подготовки, е бројот на
самоубиства, вклучувајќи ги и децата и младите.
Па, во Германија можеме да го процениме ова само емпириски или интуитивно.
Всушност, до денес сè уште нема официјални, верификувани статистики за стапките на самоубиства во Германија.
Дури и Федералната статистичка канцеларија – под политички притисок, се разбира – одбива да направи
каква било поврзаност со коронавирусот во овој поглед.
Иако ние како новинари сме го поставувале ова прашање безброј пати.
Изгледа дека во Австрија има анкети за ова, нели?
Да, има анкети.
Значи, преку Statistics Austria, барем можете директно да ги прегледате статистиките за возрасните.
Сепак, ова исто така треба да се третира со претпазливост, бидејќи несреќи, труења или што и да е друго
се чини дека се појавуваат во различни статистики.
И тоа не го гледаш кај децата и младите луѓе.
Таму можете да го видите само индиректно, ако ја погледнете статистика на смртност овде.
Бројките што штотуку ги цитирав се преземени од извештајот што го спомнав претходно на
Австриското друштво за детска и адолесцентна психијатрија.
Ги објавија во 2023 година затоа што и самите беа толку шокирани од порастот на овие бројки.
И уште една многу сериозна последица, исто така за економската димензија, е секако огромното зголемување на
боледувањата, кое масовно се зголеми, особено во 2023 година – како што можете да видите овде во табелата.
Значи, може да се каже дека, во принцип, целото општество беше систематски разболено.
Повторно се поставува прашањето, бидејќи често се доведува во прашање:
Во која мера би се фокусирале на процентот на оштетувања од вакцината, или можеби повторно на
она што вообичаено се нарекува долготраен Ковид?
Секако, тешко е да се разликува.
Тешко е да се разликува.
Спајк е опасен и штетен.
Би рекол дека вакцинацијата игра многу голема улога во ова.
Па, не баш во однос на децата, бидејќи, за среќа, многу деца не се вакцинирани.
Но кај возрасните тоа може многу јасно да се види.
Во минатото бев навикнат да гледам дете легнато со член на семејството, можеби страдајќи од некаква заразна болест.
Сега често целото семејство е постојано болно.
Значи, сите секогаш се разболуваат, дури и од пневмонија, која не ја погодува само една личност, туку целото семејство.
Никогаш не сум доживеал нешто слично пред пандемијата.
И мислам, од една страна, секако постои стресот на кој луѓето се изложени – кој е масивно зголемен.
Постојат и недостатоци на хранливи материи и многу други причини, како што е микробиомот
, кој сега исто така сè повеќе се уништува.
Но ако малку поразговарате со луѓето, тие самите велат: "Откако се вакциниравме, се случи ова и она."
Мислам, сè уште не сум нашол никакви соодветни, ниту пак кредибилни статистики за оваа тема.
Значи, може да се каже дека тоа всушност е напад врз здравствениот интегритет на организмот во различни аспекти.
Прво, поради мерките, потоа поради оваа вакцинација и, секако, поради општиот општествен стрес, кој веројатно
предизвика, да речеме, ослабување на имунолошкиот систем.
Тоа е мултифакторско, како што рековте, но потоа се манифестира во различни форми.
И ние и денес, во принцип, сè уште се бориме со ова.
Денес ова повеќе не е само проблем за оние кои тогаш беа помлади – а сега се пет години
постари – туку, секако, и за општеството како целина.
И сега само прашањето, бидејќи плановите за такви вакцинации, вклучувајќи можни мРНК вакцинации
во врска со рак и така натаму, сè уште се во тек:
Дали забележувате некаква крива на учење кај официјалното тело?
Или можеби повеќе е така што во моментов не само што сè повторувате, туку можеби го усовршувате за да продолжите?
Апсолутно.
Значи, колегите почнуваат да се сомневаат, благодарение на Бога, но јавниот сектор апсолутно не.
Значи, ова значително се унапредува.
Ова беше исто така очигледно со воведувањето на електронскиот сертификат за вакцинација по изборите за Националниот совет.
Значи, не можете да се откажете од тоа, секој има своја вакцинациона карта, без разлика дали е
празна или што има во неа, тоа е сосема ирелевантно.
Во моментов, лекарите мора да евидентираат три вакцинации.
И ако го погледнете тоа, а потоа измената на Законот за лекови, член 80 – требаше да биде
изменет во 2022/23 – каде што во насловот пишува:
Општата уредба за заштита на податоците се поткопува во овој поглед.
Ова значи дека личните податоци – на пример, информациите содржани во евиденцијата за вакцинација – не се споделуваат само
со здравствените институции, туку и со Медицинската асоцијација, која нема никаква потреба да ги знае овие информации,
со Ветеринарната асоцијација, со Фармацевтската асоцијација, вклучувајќи ги и ветеринарите и фармацевтите.
Се испраќа до властите, иако тоа всушност не е нивна работа, до властите во другите земји-членки на ЕУ и дури до СЗО.
И ако потоа ги погледнете МЗР , кои ќе бидат објаснети подоцна, и промените, можете да замислите дека
работите ќе течат непречено за време на следната пандемија.
Така можете да го искористите за да создадете реципрочни мерки кои се многу, многу поголеми од оние што ги доживеавме неодамна.
Точно, тоа ќе беше моето следно прашање.
Електронскиот сертификат за вакцинација, како што е споменато, е задолжителен од последните избори за
Националниот совет во Австрија на 30 септември 2024 година.
Не можете ниту да се откажете.
Дали го гледате ова како директна подготовка за она што го нарекувате идни пандемии или идни глобални здравствени кризи?
Можете ли да го класифицирате во таков стратешки контекст?
Гледајќи ги последните неколку години, ми е јасно.
Не можам да замислам за што друго би можело да се користи.
Мислам, велиш дека е за статистички цели.
Но мислам дека статистиките можеа да се соберат однапред.
Нема потреба од задолжителен електронски сертификат за вакцинација, што е целосно недемократско.
И тоа навистина е – да се вратиме на темата на нашиот настан – уште една форма на лишување од права.
Значи, во однос на законот за заштита на податоците, само што го спомнавте, во принцип, транспарентниот пациент.
И повторно, навистина нема начин да се извлечеш од канџите на овој систем, така да се каже.
Значи, ако во некој момент следната година или кога и да е, mRNA вакцинација за рак или некоја друга профилакса
стане задолжителна, истата игра веројатно ќе почне одново.
Тоа е она од што треба да се плашиме, нели?
Апсолутно. Значи, кога сето ова ќе стапи на сила, ќе мора да станете и да се борите за да го избегнете.
Значи, ќе биде многу потешко отколку што беше пред пет години.
Во овој контекст, би сакал да поставам уште едно лично прашање, неформално, за записник .
Како тоа лично те погоди тебе како лекар?
Мислам, тогаш влеговте во професијата, сигурно со, да речеме, како и сите лекари, идеалистички аспирации.
Дали се разочаравте од овој период или она што го доживеавте таму исто така имаше значително психолошко влијание врз вас?
Па, морам да признаам, ми требаше цела година за навистина да сфатам што се случува.
Бев целосно идеалистичен и верував во професионалните здруженија.
Верував во идеализмот на моите колеги и поминав една година секое вечер седејќи на маса, читајќи TKB, а потоа и студиите за него.
И си помислив: тоа не може да биде вистина, тоа е токму спротивното од она што ми го велат стручните здруженија.
И по една година бев подготвен и морав да си признаам: Досега лаеше на погрешно дрво.
И ова чувство на беспомошност – кое лекарите сигурно исто така го доживеаја, не можејќи да се борат против овие ветрењачи – е нешто
што многу професионални групи ни го опишуваат во овој период.
Сепак, повеќето од нив на крајот се прилагодија на текот.
Сега прашањето е: Како реагираа вашите колеги во професионалниот свет на вашата посветеност, на фактот дека
се позициониравте како храбар, да речеме, дисидент ?
Какви искуства имате во овој поглед, и лично и професионално?
Значи, мојот круг на пријатели целосно се промени.
Па, не можам да кажам дека бев изложен на каква било клевета, воопшто не, кога се гледате еден со друг.
Јас сè уште сум член на професионалното здружение.
Јас исто така одвреме-навреме патувам на конференции.
Затоа ми зборуваат многу љубезно.
Јас исто така добивам позитивни охрабрувања, дури и од оние кои беа следбеници.
Всушност неутрално, дури и прилично позитивно.
Но, како да го кажам, тоа е мој личен проблем што не поднесувам некој што вакцинира стотици илјади луѓе против нивната волја.
Затоа извлеков свои заклучоци и решив да се оддалечам малку од моите поранешни пријатели, со измешани чувства.
Поради смеечкото око, затоа што запознав некои прекрасни нови луѓе.
Секако, старите пријателства беа вредни, и штета е што мораше да се стигне до ова.
Па, г-ѓа Тагвекер, многу ви благодарам за овие лични и многу интересни согледувања.
И во вториот дел сигурно ќе слушнеме повеќе за решенијата. Многу ви благодарам, да.
И повторно ќе почнеме со г-ѓа Тагвекер.
Можам повторно да ги поканам.
Потоа, како што реков, ќе навлеземе директно во сржта на работите.
Од вашите претходни описи – ментални и здравствени проблеми предизвикани од коронавирусот и штетата што ја предизвика.
Како, ако воопшто, можат да се излечат, особено во однос на помладата генерација?
Тоа е многу интересно прашање.
Тоа, секако, зависи од тоа колку тоа беше длабоко.
Апсолутно сум убеден дека кај луѓето може многу да се поправи, под услов да не е останата никаква физичка повреда.
Бидејќи луѓето се исклучително флексибилни суштества; инаку, веќе не би постоеле, ниту пак би биле пронајдени низ целиот свет.
Значи, јас сум многу позитивен во врска со тоа.
Проблемот што го гледам е дека треба полека да се оддалечиме од сето ова за да можеме да почнеме да се лекуваме.
И тоа сега бара одговорност.
Значи, секој од нас, без разлика дали сме медиумски личности, политичари, лекари или кој било друг,
треба да ја преземе одговорноста за себе, за нашите животи и за животите на нашите деца.
Бевме навикнати на тоа ... Ние пораснавме во држава на социјална заштита која сега стана мама-држава.
И оваа држава-дадилка сега навистина стана авторитарна држава.
И сега е на нас да ставиме крај на ова.
И јас сум апсолутно убеден дека ако успееме да го направиме тоа, тогаш многу нешта можат повторно да се средат.
И не е само политички, социополитички или социјално што мораме да преземеме одговорност.
Мораме исто така да преземеме одговорност за нашето здравје – мислам, јас сум лекар, повторно ќе зборувам за здравјето.
И јас исто така сум практичар, па со задоволство ќе дадам практичен пример.
Постојат студии на 1.800 пациенти со рак кои биле во терминална фаза.
И беа исклучени од конвенционалната медицина, што значи дека ги исцрпиле сите опции за
лекување – но потоа ја надминаа болеста и преживеаја.
И потоа доктор отиде, ги прегледа 1.800-те, ги испита и се обиде да ги најде заедничките именители.
И интересно, имаше само два физички аспекти што сите ги сменија заедно.
А остатокот беше начин на размислување .
И најважниот начин на размислување е дека тие ја презедоа одговорноста за себе.
И потоа дури успеаја да го победат ракот.
Тоа не значи дека секој може да го направи тоа.
Секако, секој мора сам да одлучи кој пат да го избере и што да прави понатаму.
Но тоа беше суштината.
Значи тоа е сè.
Значи, храброст да се излечиш себеси, помош да си помогнеш себеси, би можеле да кажете.
Да, точно.
Од медицинска гледна точка, тоа, секако, би било повеќе терапевтски пристап, и, секако, малку – да
речеме – речиси од ментална, духовна гледна точка, тоа е, без сомнение, вредна советичка.
Ова веројатно важи за секој што е сериозно болен, дека вашиот внатрешен став игра најголема улога.
Но, секако, станува збор и за политичкиот рамковен контекст.
Тоа би барало неверојатна количина политички промени.
И пред сè, би морало да има соодветна ревизија и соодветно разбирање на проблемот.
И токму таму гледам – или како го гледаш ти – дека токму таму гледам огромни пречки.
Или тој впечаток е заблудувачки?
Не, постојат огромни пречки, но претходната тема одигра улога овде.
Секој поединец мора да застане и да каже: Ова не е прифатливо.
И нема да функционира на друг начин.
За жал, често слушам луѓе да велат во пракса дека ништо не може да се промени.
Да, можете да направите разлика!
Само треба да погледнете наоколу за да видите што прават луѓето што седат тука.
Веќе се промениле.
Или колкумина седат тука во публиката во моментов.
Тоа не би било можно пред неколку години.
И дури тогаш, за време на пандемијата на коронавирусот, некои лица отидоа кај директорите на училиштата и рекоа: Автобусот
за вакцинација доаѓа, но моето дете не може да стигне до таму.
Или моето дете не носи маска.
И ако сѐ повеќе и повеќе и повеќе и повеќе луѓе го прават тоа, тогаш сигурно можете да донесете промена.
Ако го следите ова како медицински професионалец.
Сигурно сте забележале што излезе на виделина со протоколите на RKI и како, оттогаш, сè што би го нарекле наративи се распадна,
а таканаречените теории на заговор се покажаа како вистинити.
Сигурно дури и оние што учествуваа во тоа време – го спомнавте директорот, но, секако, и многумина од вашите колеги
лекари – покрај тоа што треба да се чувствуваат целосно засрамени, треба да доживеат промена во своето размислување.
Барем нешто како самокритика, каде што велиш: Добро, направивме грешка таму, тоа никогаш не смее да се повтори!
Не можам да зборувам за Австрија, но во Германија ми се чини дека сме светлосни години далеку од тоа.
И дали тоа, повторно, би бил апсолутен предуслов за овие ефекти, кои штотуку ги спомнавте, да стапат во сила?
Сè е точно, но поединците исто така мора да ја одиграат својата улога.
Но, на крајот, тоа не функционира ако медиумите и политичарите се мешаат и ја саботираат јавната сфера.
Што може да се направи за да се прекине овој циклус?
Да, тоа беа неколку прашања во едно, така да се каже.
Па, колку што се однесува до моите колеги, да, тешко е.
Тие, секако, се во многу, многу тешка положба.
Од една страна, тие учествуваа, можеби вакцинирајќи се себеси, своите семејства и многу други пациенти, и
затоа се под огромен, преголем психолошки притисок.
Да се признае ова пред себеси, а потоа да се направи уште еден чекор и јавно да се каже:
Па, она што го направив јас, или што се случуваше насекаде, беше бесмислица.
Тоа е неразумно барање.
Некои луѓе го прават тоа, и мислам дека се исклучително храбри.
Многумина секогаш биле критични, но не се осмелуваа да направат ништо во врска со тоа.
Па, тоа ми го велат, делумно во доверба.
А во јавна средина, се разбира, е сосема поинаква работа да настапиш така.
Но имам чувство дека всушност не е потребно многу повеќе.
Само ми се чини, кој е побрз во моментов?
Дали ние сме побрзи со нашите истраги, или другите се побрзи со своите одмазди?
И колку повеќе нè има, толку е поголема веројатноста моите колеги да го направат вистинскиот чекор, а можеби и
правниот систем и другите медиуми ќе го следат примерот.
Значи, во медиумите нешто постојано испливува, па потоа повторно се потиснува – иако сè повеќе се забележува.
Но, како што реков, секој од нас е важен.
Визијата, ако сакаме да погледнеме однапред, како ќе изгледа општеството, вклучувајќи го и здравствениот
систем во овој случај – двете не можат да се одделат.
Што мислите, каква ќе биде ситуацијата за пет години во однос на самоопределувањето?
Дали мислите дека до тогаш ќе преовлада сосема поинаква самодоверба?
Дали верувате дека овој развој е, да речеме, корисен, или сте поскоро песимистички настроени во врска со него?
Па, јас сум целосно оптимист.
Има толку многу хајп и толку позитивна атмосфера.
Апсолутно сум убеден дека за пет години ќе бидеме во сосема поинаква положба и – како да го кажам –
дури верувам дека ќе бидеме подобро отколку порано.
Бидејќи сме свесни за сè што навистина се случило, па дури и што можеби се случило во последните децении и векови.
Затоа верувам дека ако победиме, ќе имаме уште поголема слобода отколку што некогаш сме имале.
Тоа е моето верување.
Исто така, станува збор за слобода од страв.
Вие исто така ја адресирате проблематиката на политиката на страв, која мора да се стави крај.
Токму тоа го обработија и претходните говорници.
Би рекол дека оваа вонредна политика веројатно ќе мора да се прекрши за да може повторно да се воспостави
поинаква свест за самоопределување – барем така претпоставувам.
Сè уште постојат аспекти со кои се среќавате и во вашата работа.
Не го дискутиравме тоа денес.
Би сакал накратко да се осврнам на ова.
Исто така, претходно го спомнавте микробиомот.
Тоа веројатно исто така игра улога во врска со исхраната, природното земјоделство, сè.
Дали би сакале да кажете нешто друго за ова?
Мислам дека многумина во публиката исто така се заинтересирани за ова.
Да, секако, ова е исто така во контекст на алтернативните терапии што бев принуден да ги најдам за моите деца – така
наидов на тоа – во врска со нивната подложност на инфекции или екстремните стравови што ги развија.
И потоа почнав да барам. Што уште е вклучено?
И потоа, секако, се соочив со огромни нутритивни недостатоци.
Ова исто така важи и за децата кои се многу добро исхранети и јадат органска храна.
И потоа почнав да правам анализи на микробиомот.
Сфатив дека до четири месеци постои ризик од катастрофални состојби на микробиомот.
Значи, и на ова ниво нè вознемируваат, би рекол.
И затоа е итно потребно да се тргне во поинаква насока.
И тоа веќе е во тек.
Значи, постојат економски заедници засновани на солидарност кои веќе за нас практикуваат
многу, многу позитивно и здраво земјоделство.
Тие мора да бидат поддржани на секој можен начин.
И треба да ги отстраниме загадувачите од животната средина, мислам CO2 – сите знаеме дека ова
е ужасен хајп кој воопшто нема никакво значење.
Но важните прашања мора да се решат:
Глифосат, проблематичното прашање;
Пченица со високо рафиниран глутен, кој го уништува нашиот микробиом.
Други загадувачи, арсен и така натаму и така натаму.
Значи, овие прашања треба да се решат за да престанат да нè оптоваруваат нас и нашите деца.
Сега ги гледам овие стресови кај најмладите деца.
Постојат супстанции кои се промовираат во врска со вакцинацијата, донекаде во алтернативниот сектор.
Елиминацијата на шилестите протеини од телото – меѓу другото, сега се поставува прашањето дали ова навистина е така.
Кое е вашето лично мислење за ова?
На пример, нешто како натокиназа и слично.
Овие се корисни алатки.
Проблемот е што модифицираната матрична РНК може да се вгради во геномот, и како да ја извадите оттаму?
Верувам дека да, идеите секогаш повторно се појавуваат.
Но дали тогаш повторно ќе биде достапно за сите, останува да се види.
Во принцип, самите шилци можат да се исцедат.
Апсолутно сум убеден дека ситуациите можат да се подобрат.
Со големо трпение, можно е да ги насочите луѓето до точка каде што повторно можат сами да се излечат.
Проблемот, сепак, и ова е, се разбира, следниот проблем, е што на оние кои се сериозно оштетени од вакцинациите или
од Ковид-19, Лонг Ковид, што и да е, им се трошат парите.
Како и многумина други, им се троши парите.
И го гледам тоа релативно често.
Па, понекогаш имам и посебни случаи во мојата пракса, каде што луѓето повеќе не можат да си ги дозволат третманите.
И потоа се соочуваат со проценувачи кои им издаваат лажни проценки.
Тоа секогаш е така!
Значи, тие не се прогласени за подобни за пензија ниту за инвалиди, иако се во жално состојба.
Тие не ги признаваат наодите што се собираат, бидејќи велат: Ова не е признаено од конвенционалната медицина.
Значи, тие не препознаваат дека протеинот шилец е детектиран.
Тие не признаваат дека тој има имунодефицит , односно ХИВ/СИДА или нешто слично.
Она што се случува во моментов е катастрофа.
Но да, мораме да продолжиме, и сите ќе продолжиме.
Може ли да се каже дека, во принцип – бидејќи го спомнавте ова претходно – слични структури доминираат во прехранбената
индустрија, односно во индустриското производство на храна, и дека постои и слично лобирање како во фармацевтската индустрија?
Дали тие двајцата денес навистина се неразделни?
Апсолутно, така гледам на тоа, целосно.
И тоа значи, ако ја погледнеме пошироката слика – клучен збор Визија 2030 – дека разградувањето на овие
структури и борбата против поврзаното лобирање веројатно се суштински за опстанокот на општеството, нели?
Апсолутно.
Дали би се согласиле со тоа, да?
Точно така, да.
Мислам дека токму тоа е темата на која се осврнуваш.
И мислам дека тоа ги интересира и многу гледачи, според она што веќе го слушнав во разговорите. Мислам, очајот што многу луѓе го
чувствуваат произлегува од нивното чувство на беспомошност пред овие картели , пред оваа
индустрија, која станува сè помоќна во сите области.
Затоа, во одреден момент, нешто како вакцинации може да се администрира целосно неволно и несвесно преку исхраната.
Не мора да се работи за летечки инсекти или што и да е.
Но фактот што, во принцип, она што не би требало да го внесувате во вашето тело практично е принудно
внесувано во него без ваша волја преку вашата исхрана.
Затоа постои паралела со задолжителните вакцинации и така натаму.
И со тоа, уште едно кршење на овој принцип на самоопределување.
Тоа е, секако, веројатно најважниот предуслов од сите, дека во иднина ќе има повеќе транспарентност и
дека овие организации исто така ќе бидат расформирани.
Апсолутно, да.
Па, веќе сме таму, нели?
Значи, нашиот микробиом веќе е
... Значи, во основа, сме на точка каде што можеме да преживееме здраво само ако внесуваме хранливи
материи и подложуваме навистина активно цревно лекување.
И навистина мораме да ставиме крај на тоа.
Значи, дефинитивно повторно ни требаат здрави намирници богати со хранливи материи.
И мораме да се ослободиме од овие загадувачи.
Значи, вистинските загадувачи што влијаат на нас и на нашите деца.
И луѓето треба да бидат свесни за тоа.
Значи, на секој што доаѓа кај мене со своето дете со стотата инфекција, им ги раскажувам токму овие приказни.
Или да ви кажам и за хемтрејлови?
Затоа што сакам луѓето да бидат свесни за тоа.
И колку повеќе луѓе има, толку повеќе нас има.
Значи, колку повеќе луѓе знаат за тоа, толку подобро. А другите се малку, елитите.
И ние исто така мораме да бидеме свесни за ова.
Да, добро. Па, мислам дека дефинитивно слушнавме чувство на претпазлив оптимизам во описот, дека некои
работи ќе се променат и, се надеваме, ќе се подобрат –
– ако продолжиме со напорите и ја подигнеме свеста, и ако секој од нас го даде својот придонес.
Во секој случај, би сакал многу да ви се заблагодарам за вашите проценки.
И се гледаме подоцна на панел-дискусијата, да.
Почитувани гледачи, дополнителни извештаи за овој настан во Дорнбирн веќе се достапни на HOCH2.TV.
Ќе ги најдете линковите подолу од оваа програма.
Би сакале да ја искористиме оваа можност да му се заблагодариме на HOCH2.TV за нивната одлична соработка.