"Op 29 maart 2025 vond in het Kulturhaus Dornbirn het evenement "Vrijheid & zelfbeschikking - de
verantwoordelijke burger" plaats met interessante bijdragen over de rechtsstaat, soevereiniteit en contant geld.
Het evenement werd georganiseerd door de Dornbirn Academy for Personal Development.
HOCH2.TV heeft alle bijdragen opgenomen en bewerkt voor jullie, lieve kijkers.
Kla.TV heeft vandaag een interview met Dr. Sharon Tagwerker:
"Persoonlijke verantwoordelijkheid - aan de orde van de dag!"
Ja, net als Erwin wil ik graag beginnen met Dr. Tagwerker.
Niet alleen vanwege Ladies first, maar ook omdat je hier bij wijze van spreken het recht van oorsprong uit Bludenz hebt.
Daar ben je praktisch voor voorbestemd.
Hallo mevrouw Tagwerker, u krijgt de microfoon.
We willen er vooral met jou over praten.
Van de panelleden die vandaag deelnemen, bent u tot op zekere hoogte degene die de professionele ervaring
heeft - met de directe gevolgen van wat er toen gebeurde, bijna precies vijf jaar geleden.
En als onderdeel van je werk word je voortdurend geconfronteerd met de gevolgen van de pandemie -
vooral voor de jongste leden van de samenleving.
Degenen die eigenlijk het minst in staat waren om zichzelf te verdedigen, dat moet gezegd worden.
En hier is de vraag: Wat kunt u hierover melden?
Oké, kinderen en jongeren zijn natuurlijk enorm getroffen door de pandemie en de maatregelen.
Wat waarschijnlijk het duidelijkst was, waren de psychologische gevolgen en de psychiatrische ziekten die volgden.
Helaas is er een enorme toename van zelfmoordpogingen en zelfmoorden tegen 2023.
Dit zijn ook cijfers die niet direct leesbaar zijn, maar wel door de psychiaters - die in 2023 een
oproep deden - zijn verzameld en openbaar gemaakt.
Precies, er is een toename van massale depressieve ziekten van wel vijf tot tien keer.
62 procent van de meisjes en 38 procent van de jongens waren getroffen. Dit werd geanalyseerd
door de Donau Universiteit Krems in schoolklassen.
En 2021 was het absolute hoogtepunt met een miljoen kinderen die lijden aan psychische aandoeningen.
Daarentegen ontbraken er 70.000 therapieplaatsen.
Natuurlijk voelden we dit in de praktijk.
We werden geconfronteerd met het feit dat we voor kinderen moesten zorgen die een psychologisch, psychiatrisch probleem
hadden en we moesten maanden wachten op een therapieplaats.
Het was dus echt een stressvolle situatie voor de ouders, voor de kinderen en ook voor de dokter.
En zeker als je niet gewend bent om psychiatrische medicatie toe te dienen en je je niet competent voelt om dat te doen.
Maar dan word je vindingrijk en probeer je iets anders.
Dus een ander medicijn onthulde het me.
Dus nu ben ik me nog meer gaan verdiepen in complementaire - en zie, het helpt ook.
Niet voor de zeer ernstig zieken natuurlijk, waar je blij bent als de psychiater kan ingrijpen.
Ja, dat is het voor een keer.
Dus dat is zeker een zeer verontrustende inventaris.
Wat mij hier zou interesseren en zeker ook het publiek.
Er wordt vaak beweerd dat dit niets te maken heeft met corona.
Sommigen wijten dit aan de gevolgen van vaccinaties, hoewel dit waarschijnlijk een minder groot probleem is bij kinderen.
Anderen zeggen: Ja, dit zijn de late effecten van de virusziekte zelf.
In hoeverre is het mogelijk om te onderscheiden wat dit met de maatregelen te maken heeft?
In hoeverre kan dit hieraan worden toegeschreven?
Dat is natuurlijk een heel moeilijke vraag.
In principe is dit zeker multifactorieel .
Er bestaat dus geen twijfel over dat het spike-eiwit absoluut pathologisch is en veel
schade veroorzaakt, vooral in de hersenen.
Zowel de vaccinatiepiek als de Covid-19, d.w.z. van het virus zelf.
Maar wat de psychologische problemen veroorzaakte, waren natuurlijk vooral de isolatiemaatregelen.
Het is een erkende martelmethode dat je je grootouders niet mag ontmoeten, dat je je
familieleden niet mag zien in het ziekenhuis.
Vooral degenen die nog ernstig ziek waren, die geen zorg aan het einde van hun leven mochten ontvangen.
Het is echt een extreem verlies als je zulke momenten niet met je familie kunt delen.
Of als je de eerste jaren bij je grootouders wordt geweigerd of andersom.
Ik heb gezinnen gehad met kinderen die "vreemden" waren.
Dus iedereen gaat door een vervreemdingsfase en ze waren massaal vervreemd van hun eigen grootouders.
Ze laten hun grootouders niet meer in hun buurt komen.
Dit is natuurlijk schokkend, zowel voor de ouders als voor de grootouders.
En dat brandt zichzelf in.
En ook die jaren met het masker voor hun gezicht: dat was natuurlijk een verlies aan socialisatie voor de kinderen.
En ik bedoel, ja, natuurlijk zijn er veel andere oorzaken van psychologische stoornissen. [Daniel
Matissek] Dus vooral op scholen waren er ook sluitingen in Oostenrijk.
Dit heeft waarschijnlijk traumatische gevolgen gehad voor hele generaties leerlingen.
Dat heb ik me altijd afgevraagd - je hebt al over dit onderwerp gepubliceerd:
In hoeverre hebben de structurele problemen van het schoolsysteem in Oostenrijk de negatieve ontwikkeling misschien verergerd?
Ja, aan de ene kant hebben we een volledig verouderd schoolsysteem, dat in de
afgelopen decennia helemaal niet is hervormd.
Het komt niet langer overeen met de laatste stand van het hersenonderzoek.
En daar kwam nog bij dat tijdens de pandemie veel klassen simpelweg achterbleven door de overstap naar digitalisering.
Dus ze konden het materiaal niet bijhouden.
Dit heeft veel leerlingen hun schoolcarrière gekost.
Helaas heb ik dit zelf een paar keer meegemaakt, zelfs in de praktijk, wat zeer tragisch is.
En ja, daar is een enorm gebrek aan op scholen.
De leerlingen worden dus over één kam geschoren.
De 08/15 student is eigenlijk de beste, toch?
En het feit dat dit resulteert in 29 procent functioneel analfabetisme is
eigenlijk een totale ramp voor ons schoolsysteem.
Met andere woorden, 30 procent van degenen die ons schoolsysteem hebben doorlopen, kunnen niet begrijpend lezen.
En dat is echt geweldig.
Als je naar dit alles luistert - inclusief alle andere gevolgen, de psychologische schade - dan moet je zeggen dat
het allemaal min of meer over de mensen heen kwam zonder dat ze zich ook maar enigszins konden verdedigen.
Niet alleen de rechten van kinderen werden toen ingeperkt, maar ook de rechten van ouders op grote schaal.
Niemand kon zich verdedigen tegen deze verschrikkelijke ontwikkelingen.
Dit is de mensen effectief overkomen.
En omdat we het ook over "verantwoordelijke burgers" hebben, was het eigenlijk totale ontrechting.
U kunt dat waarschijnlijk bevestigen. [Dr.
Tagwerker] Ja, absoluut.
Je had dus niet langer controle over je eigen lichaam.
Dus je moet deze vaccinatie krijgen en een masker dragen.
We weten nu dat ze schade hebben aangericht, ook aan kinderen.
Dus de kinderen die op school altijd maskers moesten dragen, hebben een paar IQ-punten
minder dan de kinderen die dat niet deden.
Je moest je laten testen, je moest ook je kind laten testen.
Dus dat was echt moeilijk.
Zelfs gehandicapte kinderen werden getest.
Sommige geweldscènes waren onvoorstelbaar.
Het was dus erg traumatiserend voor zowel de kinderen als de ouders.
En dan natuurlijk dat de kinderen zichzelf mochten vaccineren vanaf hun 14e - wat sowieso het ultieme was.
Er waren dus incidenten waarbij het kind thuiskwam:
"De vaccinatiebus kwam vandaag en ik ben nu trouwens gevaccineerd."
Dus het is ongelooflijk.
Met andere woorden, een 14-jarige die misschien gedeeltelijk meerderjarig is, maar zeker niet op de hoogte is van
de gevolgen van zulke beslissingen en ze niet kan voorzien.
Wat me interesseert, of wat me schokte tijdens de voorbereidingen, is het aantal zelfmoorden, ook onder kinderen en jongeren.
In Duitsland kunnen we dit alleen empirisch of op gevoel beoordelen.
Er zijn nog steeds geen officiële, officieel geverifieerde statistieken over zelfmoordcijfers in Duitsland.
Man, zelfs het Federale Bureau voor de Statistiek - natuurlijk onder politieke druk -
weigert elke connotatie met Corona in dit verband.
Zelfs als we het als journalisten al tig keer hebben gevraagd.
Er schijnen hier toch onderzoeken naar te zijn in Oostenrijk?
Ja, er zijn onderzoeken.
Je kunt in ieder geval de statistieken voor volwassenen rechtstreeks bekijken via Statistics Austria.
Het moet echter ook met voorzichtigheid worden behandeld, omdat ongelukken of vergiftiging, bijvoorbeeld, of
wat dan ook, dan in een andere statistiek verschijnen.
En dat zie je niet bij kinderen en jongeren.
Je kunt het dus alleen indirect zien door naar de sterftestatistieken hier te kijken.
De cijfers die ik zojuist heb gegeven komen uit dit rapport - dat ik eerder noemde - van de
"Austrian Society of Child and Adolescent Psychiatry".
Ze publiceerden dit in 2023 omdat ze zelf zo geschokt waren door de stijging van deze cijfers.
En een ander zeer ernstig gevolg, ook voor de economische dimensie, is natuurlijk de enorme toename van
het ziekteverzuim, dat enorm is gestegen, vooral in 2023 - je kunt het hier in de tabel zien.
Je zou dus kunnen zeggen dat in principe de hele samenleving systematisch ziek is gemaakt.
Ook hier rijst de vraag, want dit wordt vaak in twijfel getrokken:
In hoeverre zou u de nadruk leggen op het aandeel van vaccinatieschade of misschien op
wat algemeen wordt aangeduid als Long Covid?
Natuurlijk is het moeilijk om onderscheid te maken.
Het is moeilijk om onderscheid te maken.
Spike is gevaarlijk en schadelijk.
Ik zou dus zeggen dat de vaccinatie een zeer grote rol speelt.
Wat de kinderen betreft, niet zo veel, want godzijdank zijn veel kinderen niet ingeënt.
Maar dat zie je duidelijk bij volwassenen.
Ik was dus gewend dat een kind met misschien één familielid een besmettelijke ziekte had.
Nu is vaak het hele gezin voortdurend ziek.
Dus iedereen ligt altijd in bed, tot aan een longontsteking toe, die niet slechts één persoon treft, maar het hele gezin.
Voor de pandemie had ik nog nooit zoiets meegemaakt.
En ik bedoel, aan de ene kant is de stress waaraan mensen worden blootgesteld natuurlijk enorm toegenomen.
Er zijn ook tekorten aan voedingsstoffen en vele andere redenen, bijvoorbeeld het
microbioom , dat nu ook steeds meer wordt vernietigd.
Maar als je een beetje met mensen praat, zeggen ze zelf: sinds de vaccinatie is dit en dat gebeurd.
Ik bedoel, ik heb nog geen echte statistieken gevonden, geen geloofwaardige, in dit opzicht.
Dus je zou kunnen zeggen dat het eigenlijk een aanval is op de gezondheidsintegriteit
van het organisme in verschillende opzichten.
Eerst door de maatregelen, toen door deze vaccinatie en natuurlijk ook door de algehele sociale stress,
die vervolgens waarschijnlijk een, laat ik zeggen, verzwakking van het immuunsysteem veroorzaakte.
Het is multifactorieel, zoals je zei, maar het manifesteert zich in verschillende vormen.
En in principe worstelen we hier vandaag de dag nog steeds mee.
Vandaag de dag is dit niet alleen een probleem voor de jongere generatie - die nu vijf jaar ouder is
- maar natuurlijk voor de maatschappij als geheel.
En nu alleen nog de vraag, aangezien er nog steeds plannen zijn voor dergelijke vaccinaties, inclusief
mogelijke mRNA-vaccinaties in verband met kanker enzovoort:
Zie je een leercurve met de officiële instantie?
Of is het meer een kwestie van niet alles op dit moment herhalen, bij wijze van spreken, maar het
misschien perfectioneren om het voort te zetten?
Absoluut.
Dus collega's beginnen te twijfelen, God zij dank, maar helemaal niet van de publieke kant.
Dat wordt dus duidelijk bevorderd.
We hebben dit ook gemerkt bij de invoering van de e-vaccinatiekaart na de verkiezingen voor de Nationale Raad.
Dus je kunt er niet onderuit, iedereen heeft zijn vaccinatiekaart, of die nu leeg is of wat erin staat maakt niet uit.
Drie vaccinaties zijn momenteel verplicht voor artsen.
En als je daarnaar kijkt en dan naar de verandering in de Geneesmiddelenwet, paragraaf 80 - 2022/23 had
veranderd moeten worden - waar het in de titel erboven staat:
De Algemene Verordening Gegevensbescherming wordt in dit opzicht terzijde geschoven.
Dit betekent dat persoonlijke gegevens - bijvoorbeeld wat er in het vaccinatiedossier staat - niet alleen worden ontvangen door
zorginstellingen, maar ook door de Medische Vereniging, die er niets mee te maken heeft, de Dierenartsenvereniging, de
Apothekersvereniging, inclusief dierenartsen en apothekers.
De autoriteiten snappen het, het gaat ze in principe niets aan, autoriteiten van andere EU-lidstaten tot aan de WHO toe.
En als je dan kijkt naar de IHR , die later zullen worden uitgelegd, de veranderingen, dan kun je je voorstellen
dat de volgende pandemie een echte game changer zal zijn.
Je kunt het dus gebruiken om represailles te creëren die veel en veel groter zijn dan wat we onlangs hebben meegemaakt.
Precies, dat zou mijn vervolgvraag zijn geweest.
Elektronisch vaccinatiebewijs, verplicht sinds de laatste nationale verkiezingen in Oostenrijk, 30 september 2024.
Je kunt je daar ook niet afmelden.
Ziet u al een directe voorbereiding op - zoals u het noemt - toekomstige pandemieën of
toekomstige wereldwijde gezondheidscrises?
Kan het in zo'n strategische context worden ondergebracht?
Als je naar de afgelopen jaren kijkt, is het me duidelijk.
Dus ik kan me niet voorstellen waar het anders voor gebruikt zou kunnen worden.
Ik bedoel, je zegt dat het voor statistieken is.
Maar ik denk dat de statistieken van tevoren verzameld hadden kunnen worden.
Er is geen behoefte aan een verplichte e-vaccinatiekaart, die gespeend is van elke democratie.
En dat is echt - om terug te komen op het thema van ons evenement - een andere vorm van rechteloosheid.
Dus in termen van gegevensbescherming heb je het net de transparante patiënt genoemd.
En nogmaals, er is eigenlijk geen manier om je uit de klauwen van dit systeem te wringen.
Dus als ergens volgend jaar of wanneer dan ook een mRNA-vaccinatie tegen kanker of een soort profylaxe verplicht
wordt, begint hetzelfde spelletje waarschijnlijk opnieuw.
Daar moet je toch bang voor zijn?
Absoluut. Dus als dit allemaal van kracht wordt, zul je op je achterste benen moeten staan om er onderuit te komen.
Dat wordt dus een stuk moeilijker dan vijf jaar geleden.
In deze context wil ik misschien nog een persoonlijke vraag stellen off-record .
Welke invloed had dat op jou persoonlijk als arts?
Ik bedoel, je ging destijds het vak in met, net als alle artsen, vast idealistische aspiraties.
Was je gedesillusioneerd door deze tijd of had wat je meemaakte ook een sterke psychologische impact op je?
Nou, ik moet toegeven dat het een jaar duurde voordat ik doorhad wat er aan de hand was.
Ik was volkomen idealistisch en geloofde in de beroepsverenigingen.
Ik geloofde in het idealisme van mijn collega's en zat een jaar lang elke avond aan tafel om TKB te lezen en daarna de studies.
En ik dacht bij mezelf, dat bestaat niet, dat is precies het tegenovergestelde van wat de beroepsverenigingen me vertellen.
En na een jaar was ik er klaar voor en moest ik het aan mezelf toegeven: Je zit tot nu toe op het verkeerde spoor.
En dit gevoel van machteloosheid - dat je zeker ook had als arts, niet in staat zijn om jezelf te verdedigen tegen deze windmolens
- is iets dat veel beroepsgroepen destijds aan ons beschreven.
Maar de meesten volgden de stroom.
Nu de vraag: Hoe reageerden je collega's uit de professionele wereld op je inzet, dat je jezelf daar
positioneerde als een moedige, ik zou zeggen, dissident ?
Welke ervaringen heb je opgedaan, zowel persoonlijk als professioneel?
Mijn vriendenkring is dus compleet veranderd.
Dus ik kan niet zeggen dat ik werd belasterd, helemaal niet, als je elkaar ziet.
Ik zit nog steeds in de beroepsvereniging.
Ik besteed ook een deel van mijn tijd aan het reizen naar congressen.
Ze spreken me dus heel vriendelijk aan.
Ik krijg ook positieve aanmoedigingen, zelfs van degenen die volgelingen waren.
Dus eigenlijk neutraal, of zelfs eerder positief.
Maar, hoe zal ik het zeggen, het is een persoonlijk probleem van mij dat ik niet kan omgaan met iemand
die honderdduizenden mensen tegen hun wil vaccineert.
Daarom trok ik mijn eigen conclusies en trok ik me een beetje terug uit mijn eerdere
vriendschappen, met één oog lachend en één oog huilend.
Want, het lachende oog is omdat ik geweldige nieuwe mensen heb ontmoet.
Natuurlijk waren de oude vriendschappen iets waard en het is jammer dat het zover heeft moeten komen.
Nou, mevrouw Tagwerker, hartelijk dank voor deze persoonlijke en zeer interessante inzichten.
En in het tweede deel zullen we dan zeker veel meer horen over de oplossingen. Hartelijk dank, ja.
En we beginnen weer met mevrouw Tagwerker.
Ik kan ze dan vragen om bij me terug te komen.
Dan gaan we, zoals ik al zei, direct medias in res .
Uit je eerdere beschrijvingen - Corona's mentale en gezondheidsproblemen en de schade.
Hoe kunnen ze worden genezen, als dat al mogelijk is, vooral met betrekking tot de jongere generatie?
Dat is een zeer interessante vraag.
Het hangt er natuurlijk vanaf hoe diepgaand het was.
Ik ben er absoluut van overtuigd dat er veel goed gemaakt kan worden in mensen, op
voorwaarde dat er geen fysieke schade is aangericht.
Omdat mensen extreem flexibele wezens zijn, anders zouden we nu niet bestaan en zouden we nergens ter wereld bestaan.
Dus daar ben ik heel positief over.
Het probleem dat ik zie is dat we nu langzaam afstand moeten nemen van dit alles, zodat we naar genezing kunnen gaan.
En verantwoordelijkheid is nu nodig.
Dus ieder van ons, of het nu een mediapersoon, politicus, dokter of wie dan ook is, moet verantwoordelijkheid nemen
voor zichzelf en voor ons leven en dat van onze kinderen.
We waren eraan gewend... We zijn dus opgegroeid in een verzorgingsstaat die nu een betuttelingsstaat is geworden.
En deze betuttelingsstaat is nu in feite een autoritaire staat geworden.
En nu is het aan ons om daar een eind aan te maken.
En ik ben er absoluut van overtuigd dat we, als we daarin slagen, veel kunnen goedmaken.
En het is niet alleen politiek, sociaal of maatschappelijk dat we onze verantwoordelijkheid moeten nemen.
We moeten ook verantwoordelijkheid nemen voor onszelf op het gebied van gezondheid - ik bedoel, ik ben
een dokter, ik ga het weer over gezondheid hebben.
En ik ben ook een praktijkmens, dus ik geef graag een praktisch voorbeeld.
Er zijn studies van 1800 terminale kankerpatiënten.
En ze vielen buiten de conventionele geneeskunde, dus ze hadden geen therapie meer - maar ze overwonnen de ziekte en overleefden.
Daarna onderzocht een arts de 1.800 mensen, interviewde hen en probeerde de gemeenschappelijke kenmerken te vinden.
En interessant genoeg waren er maar twee fysieke aspecten die allemaal veranderden.
En de rest was mindset .
En de belangrijkste mindset: ze hebben verantwoordelijkheid voor zichzelf genomen.
En toen waren ze zelfs in staat om kanker te overwinnen.
Dat betekent niet dat iedereen het kan.
Natuurlijk moet iedereen voor zichzelf beslissen welk pad hij neemt en wat hij doet.
Maar dat was de kern.
Dus dat is alles.
Dus je zou kunnen zeggen dat we de moed hebben om onszelf te genezen, om onszelf te helpen.
Ja, precies.
Dat zou natuurlijk meer een therapeutische benadering zijn vanuit medisch oogpunt en natuurlijk ook een beetje
- laten we zeggen - bijna vanuit een spiritueel oogpunt, zeker een waardevolle indicatie.
Dat geldt waarschijnlijk voor iedereen die ernstig ziek is, dat de innerlijke houding de grootste rol speelt.
Maar het gaat natuurlijk ook om het politieke kader.
Er moet politiek gezien ongelooflijk veel veranderen.
En allereerst moet er een goede herwaardering en een echt bewustzijn van het probleem worden gecreëerd.
En daar zie ik - of hoe zie jij het - enorme hindernissen.
Of is de indruk misleidend?
Nee, er zijn enorme hindernissen, maar het vorige onderwerp speelt hierbij een rol.
Iedereen moet opstaan en zeggen: zo werkt het niet.
En op een andere manier werkt het niet.
Helaas hoor ik dit vaak in de praktijk: je kunt niets veranderen.
Ja, je kunt iets veranderen!
Je hoeft alleen maar om je heen te kijken naar de mensen die hier zitten,
zijn al veranderd.
Of hoeveel er nu in het publiek zitten.
Dat zou een paar jaar geleden niet mogelijk zijn geweest.
En zelfs toen, tijdens de periode van het coronavirus, gingen sommige mensen naar de schooldirecteur en zeiden:
"Daar komt de vaccinatiebus, mijn kind kan daar niet heen.
Of mijn kind draagt geen masker.
En als meer en meer en meer mensen dit doen, dan kun je heel goed een verandering teweegbrengen.
Als je dit nu volgt als medisch professional.
Ik weet zeker dat je ook hebt gemerkt wat er nu allemaal is blootgelegd met de RKI-protocollen en alle
narratieven die sindsdien zijn afgebrokkeld en zogenaamde samenzweringstheorieën waar bleken te zijn.
Degenen die er destijds aan hebben meegedaan - u noemde het schoolhoofd, maar natuurlijk ook een aantal van uw collega's,
veel van hen artsen - zouden toch eigenlijk nog eens goed moeten nadenken, afgezien van het
feit dat ze zich allemaal zouden moeten schamen.
Op zijn minst zoiets als zelfkritiek, dat je ook zegt: Oké, daar hebben we een fout gemaakt, dat mag nooit meer gebeuren!
Ik kan het niet zeggen voor Oostenrijk, maar ik heb het gevoel dat we daar in Duitsland mijlenver vanaf zijn.
En zou dat, nogmaals de vraag, niet de absoluut noodzakelijke voorwaarde zijn voor het
optreden van deze effecten die u zojuist hebt genoemd?
Dat is allemaal waar, maar het individu moet ook een impact hebben.
Maar uiteindelijk zal het niet werken als de publieke sfeer van media en politiek het doorkruist en saboteert.
Wat kunnen we doen om dit te doorbreken?
Ja, dat waren meerdere vragen in één, bij wijze van spreken.
Dus wat mijn collega's betreft: ja, het is moeilijk.
Ze bevinden zich natuurlijk in een zeer, zeer moeilijke positie.
Aan de ene kant hebben ze meegedaan, misschien zichzelf en hun familie en vele andere patiënten gevaccineerd en
staan ze daarom onder enorme, exorbitante psychologische druk.
Dit toegeven aan jezelf en dan nog een stap verder gaan en het publiekelijk zeggen:
Nou, dat was onzin, wat ik deed of wat er overal gebeurde.
Dat is een krankzinnig bedrag.
Sommige mensen doen het en ik denk dat ze heel dapper zijn.
Velen zijn altijd kritisch geweest en durfden dat niet te doen.
Dus dat is wat ze me soms onder de tafel vertellen.
En in een openbare omgeving is het natuurlijk iets heel anders om zo op te treden.
Maar ik heb het gevoel dat het niet veel meer nodig heeft.
Het lijkt me gewoon, wie is er nu sneller?
Zijn wij sneller met onze verlichting of zijn de anderen sneller met hun represailles?
En hoe meer er van ons zijn, hoe eerder mijn collega's misschien de goede kant op durven te gaan, en
misschien ook het rechtssysteem en de andere media.
Er borrelt dus altijd wel iets op in de media, dat vervolgens weer wordt onderdrukt - ook al wordt het steeds meer opgepikt.
Maar zoals ik al zei, ieder van ons telt mee.
De visie, als we nu vooruit willen kijken, is hoe de maatschappij, inclusief het gezondheidszorgsysteem in
dit geval - je kunt de twee niet van elkaar scheiden.
Hoe denk je dat het er over vijf jaar uitziet met betrekking tot zelfbeschikking?
Denk je dat er tegen die tijd een heel ander zelfvertrouwen zal heersen?
Denkt u dat deze ontwikkeling, laten we zeggen, gunstig zal zijn, of bent u eerder pessimistisch?
Nou, ik ben helemaal optimistisch.
Het is zo'n hype en zo'n positieve golf.
Ik ben er absoluut van overtuigd dat we er over vijf jaar heel anders voor staan en - hoe zal
ik het zeggen - ik denk zelfs beter dan voorheen.
Omdat we ons allemaal bewust zijn van wat er werkelijk is gebeurd, wat er zelfs kan zijn
gebeurd in de afgelopen decennia en eeuwen.
Dus ik geloof dat als we zegevieren, we veel meer vrijheid zullen hebben dan we ooit hebben gehad.
Dat is mijn overtuiging.
Dit gaat ook over vrijheid van angst.
Je hebt het ook over de politiek van de angst, die moet worden beëindigd.
Dit is ook wat de vorige sprekers hebben besproken.
Ook dit noodbeleid, zou ik zeggen, moet waarschijnlijk doorbroken worden, natuurlijk, zodat een ander bewustzijn van zelfbeschikking
hier weer voet aan de grond kan krijgen - neem ik aan.
Er zijn nog steeds aspecten die je beïnvloeden in je werk.
Daar hebben we het vandaag nog niet over gehad.
Ik wil hier kort op ingaan.
Je had het eerder ook over het microbioom.
Dat speelt waarschijnlijk ook een rol in verband met voeding, met natuurlijke landbouw, alles.
Is er nog iets dat je wilt zeggen?
Ik denk dat veel mensen in het publiek ook geïnteresseerd zijn.
Ja, natuurlijk, dat is ook in de loop van de gedwongen alternatieve therapieën die ik voor mijn kinderen moest
vinden - daar kwam ik achter - in verband met hun gevoeligheid voor infecties of deze extreme angsten die ze hadden ontwikkeld.
En toen ging ik op zoek. Wat is er nog meer bij betrokken?
En toen kwam ik natuurlijk enorme voedingstekorten tegen.
Dit geldt ook voor zeer goed gevoede, biologisch gevoede kinderen.
En toen begon ik met microbiome-analyses.
Ik realiseerde me dat tot vier maanden oud zonder risico, de microbiome omstandigheden rampzalig zijn.
Dus we worden hier ook lastiggevallen op dit niveau, zou ik zeggen.
En het is dringend nodig om een andere richting in te slaan.
En dat is al in beweging.
Er zijn dus solidaire boerengemeenschappen die al heel positieve en gezonde landbouw voor ons bedrijven.
Ze moeten zoveel mogelijk ondersteund worden.
En de vervuilende stoffen moeten uit het milieu worden verwijderd, ik bedoel CO2 - we weten allemaal dat dit
een vreselijke hype is die geen enkele betekenis heeft.
Maar de belangrijke kwesties moeten worden aangepakt:
Glyfosaat, het netelige onderwerp;
De tarwe met de sterk gekweekte gluten, die ons microbioom vernietigt.
Andere verontreinigende stoffen, arsenicum enzovoort.
Deze problemen moeten dus worden aangepakt, zodat wij en onze kinderen hier niet langer onder gebukt gaan.
Ik zie deze lasten nu bij de jongste kinderen.
Er zijn stoffen die geadverteerd worden in verband met vaccinatie, een beetje zoals in de alternatieve sector.
De eliminatie van spike-eiwitten uit het organisme - onder andere - belooft, of het echt zo is, is nu de vraag.
Wat vind je hier persoonlijk van?
Bijvoorbeeld iets als nattokinase en dat soort dingen.
Dit zijn goede hulpmiddelen.
Het probleem is dat het gemodificeerde boodschapper-RNA in het genoom kan worden opgenomen en om het daar weer uit te krijgen?
Ik denk, ja, er komt altijd wel weer een idee naar boven.
Maar of dit voor iedereen betaalbaar zal zijn, valt nog te bezien.
In principe kunnen de spikes zelf worden verwijderd.
Ik ben ervan overtuigd dat situaties kunnen worden verbeterd.
Je kunt mensen met heel veel geduld zover brengen dat ze zichzelf weer kunnen genezen.
Maar het probleem is, en dit is natuurlijk het volgende probleem, dat degenen die ernstig gevaccineerd zijn
of ook Covid-19-gevaccineerd, lang gevaccineerd, wat dan ook, geen geld meer hebben.
Net als vele anderen zonder geld komen te zitten.
En ik zie het relatief vaak.
Ik heb af en toe speciale gevallen in mijn praktijk die de therapieën niet meer kunnen betalen.
En dan krijgen ze te maken met experts die hen valse rapporten geven.
Dat is dus altijd het geval!
Ze komen dus niet in aanmerking voor pensioen of worden invalide verklaard, ook al zijn ze er slecht aan toe.
Ze erkennen de bevindingen niet omdat ze zeggen: Dit wordt niet erkend door de conventionele geneeskunde.
Ze herkennen dus niet dat je spike-eiwit kunt detecteren.
Ze herkennen niet dat de persoon immunodeficiëntie heeft, d.w.z. HIV/Aids of iets dergelijks.
Het is een ramp wat er op dit moment gebeurt.
Maar ja, je moet volhouden en dat zullen we allemaal doen.
Zou je kunnen zeggen dat in principe - omdat je het eerder noemde - de voedselindustrie, d.w.z. de industriële
voedselproductie, gekenmerkt wordt door vergelijkbare structuren en lobbyen als de farmaceutische industrie.
Dat de twee vandaag de dag eigenlijk onafscheidelijk zijn?
Helemaal mee eens, helemaal mee eens.
En dat betekent, als je het nog eens in perspectief bekijkt - sleutelwoord Vision 2030 - dat het opbreken van deze structuren
en het bestrijden van het lobbyisme dat ermee gepaard gaat waarschijnlijk essentieel is
voor het overleven van de samenleving, ja?
Absoluut.
Bent u het daarmee eens, ja?
Juist, ja.
Ik denk dat dat precies het onderwerp is waar je mee te maken hebt.
En ik denk dat veel kijkers hier ook in geïnteresseerd zijn, zoals ik al uit gesprekken heb gehoord. Ik bedoel, veel mensen
zijn wanhopig omdat ze zich zo machteloos voelen tegenover deze kartels , tegenover deze
industrie die steeds machtiger wordt op alle gebieden.
Zodat op een gegeven moment zoiets als vaccinaties ook volledig onwillekeurig en onbewust via de voeding kunnen plaatsvinden.
Het hoeft niet over vliegende insecten of wat dan ook te gaan.
Maar dat je in principe via je voeding praktisch ongewild binnenkrijgt wat je niet zou moeten binnenkrijgen.
Daarom is er een parallel met verplichte vaccinaties enzovoort.
En dus opnieuw een schending van dit principe van zelfbeschikking.
Natuurlijk is dat waarschijnlijk de allerbelangrijkste voorwaarde, dat er in de toekomst meer
transparantie is en dat deze organisaties ook worden opgebroken.
Absoluut, ja.
Zo ver zijn we dus al?
Nou, ons microbioom is al
... We hebben dus eigenlijk het punt bereikt waarop we op dit moment alleen gezond kunnen overleven met een toevoer
van voedingsstoffen en een echt actieve darmbehandeling.
En daar moeten we echt een einde aan maken.
We hebben dus absoluut weer gezond, voedzaam voedsel nodig.
En we moeten ons ontdoen van deze vervuilende stoffen.
Met andere woorden, de juiste vervuilers die ons en onze kinderen vervuilen.
En mensen moeten zich dat realiseren.
Dus vertel ik precies deze verhalen aan iedereen die bij me komt met zijn of haar kind met de 100e infectie.
Of zal ik je ook vertellen over de chemtrails?
Omdat ik wil dat mensen zich dat realiseren.
En hoe meer mensen, hoe meer we zijn.
Dus hoe meer mensen ervan weten. En de anderen zijn met weinigen, de elites.
En dat moeten we ons ook realiseren.
Ja, goed. Dus, ik denk dat we zeker hebben gehoord, laten we zeggen in de beschrijving, een voorzichtig optimisme
dat dingen zullen veranderen en hopelijk verbeteren -...
- als we doorgaan met opleiden en ieder individu zijn bijdrage levert.
In elk geval hartelijk dank voor uw commentaar.
En ik zie je later bij de paneldiscussie, ja.
Beste kijkers, verdere bijdragen van dit evenement in Dornbirn zijn al te zien op HOCH2.TV.
Je vindt de links onder dit programma.
We willen van deze gelegenheid gebruik maken om HOCH2.TV te bedanken voor de uitstekende samenwerking.