Më 29 mars 2025, Kulturhaus Dornbirn organizoi ngjarjen "Liria & Vetëvendosja – Qytetari Përgjegjës" me kontribute
interesante mbi sundimin e ligjit, sovranitetin dhe paratë.
Ngjarja u organizua nga Akademia për Zhvillim Personal në Dornbirn.
HOCH2.TV ka regjistruar dhe redaktuar të gjitha raportet për ju, të dashur shikues.
Sot, Kla.TV paraqet një intervistë me Dr Sharon Tagwerker:
Përgjegjësia personale – urdhri i ditës!
Po, si Erwin, edhe unë do të doja të filloja duke prezantuar Dr Tagwerker.
Jo vetëm sepse zonjat kanë përparësi, por edhe sepse, për të thënë kështu, ke avantazhin e
fushës së shtëpisë, duke ardhur nga Bludenz.
Ti je praktikisht i paracaktuar për këtë.
Përshëndetje znj. Tagwerker, ju lutem merrni mikrofonin.
Ne do të donim vërtet të diskutonim këtë me ju së pari.
Nga të gjithë panelistët që marrin pjesë sot, ti je ai që ka përvojë profesionale – si pasojë e drejtpërdrejtë
e asaj që ndodhi pothuajse saktësisht pesë vjet më parë.
Dhe ju përballeni vazhdimisht me pasojat e pandemisë – veçanërisht mbi anëtarët më të
rinj të shoqërisë – në jetën tuaj profesionale.
Duhet të thuhet se ata që në të vërtetë ishin më pak në gjendje të mbroheshin.
Dhe kjo ngre pyetjen: Çfarë mund të na tregoni për këtë?
Mirë, pra fëmijët dhe të rinjtë janë padyshim prekur në mënyrë masive nga pandemia dhe masat e marra.
Ajo që ndoshta ishte më e dukshme ishin pasojat psikologjike dhe çrregullimet psikiatrike që rezultuan.
Fakti është se, fatkeqësisht, ka pasur një rritje masive të përpjekjeve për
vetëvrasje dhe të vetëvrasjeve deri në vitin 2023.
Këto janë shifra që nuk janë menjëherë të dukshme, por janë përpiluar nga psikiatër – të cilët
nisën një apel në vitin 2023 – dhe janë bërë publike.
Epo, ka pasur një rritje të madhe të çrregullimeve depresive, deri në pesë deri në dhjetë herë.
62 për qind e vajzave u prekën dhe 38 për qind e djemve. Kjo u hulumtua nga Universiteti Danube Krems në klasat e shkollës.
Dhe pastaj 2021 ishte kulmi absolut, me një milion fëmijë që vuajnë nga sëmundjet mendore.
Në kontrast, kishte një mungesë prej 70,000 vendesh për terapi.
Ne e vërejtëm këtë në praktikë, natyrisht.
Ne u përballëm me faktin që duhej të kujdeseshim për fëmijë që kishin probleme psikologjike ose psikiatrike,
dhe duhej të prisnim muaj të tërë për një vend në terapi.
Pra, ishte një situatë mjaft stresuese për prindërit, fëmijët dhe gjithashtu për mjekun.
Dhe veçanërisht nëse nuk jeni mësuar të shpërndani medikamente psikiatrike dhe nuk ndiheni kompetent për ta bërë këtë.
Por pastaj bëhesh krijues dhe provon diçka ndryshe.
Epo, më zbuloi një mjekësi tjetër.
Pra, tani jam futur edhe më thellë në fushën plotësuese të metodave alternative të
trajtimit – dhe, ç'të shohësh, edhe kjo ndihmon.
Jo në rastin e të sëmurëve shumë të rëndë, natyrisht, ku njeriu gëzohet kur psikiatri mund të ndërhyjë.
Po, kjo është.
Epo, kjo padyshim është një vlerësim shumë shqetësues.
Çfarë do të më interesonte mua këtu, dhe padyshim edhe audiencës.
Shpesh pretendohet se kjo nuk ka asgjë të bëjë me koronavirusin.
Disa njerëz ia atribuojnë këtë efekteve të vaksinimit, megjithatë kjo ndoshta tani është më pak problem tek fëmijët.
Të tjerë thonë: Po, këto janë efektet afatgjata të vetë sëmundjes virale.
Në çfarë mase mund të dallojmë se çfarë lidhjeje ka kjo me masat?
Në çfarë mase mund t'i atribuohet kjo asaj?
Kjo është, natyrisht, një pyetje shumë e vështirë.
Në parim, kjo është padyshim multifaktorial .
Pra, nuk ka asnjë dyshim se proteina spike është absolutisht patologjike dhe, mbi të gjitha, shkakton shumë dëm në tru.
Si gjilpëra e vaksinës, ashtu edhe Covid-19, dmth. vetë virusi.
Por natyrisht, shkaku kryesor i problemeve psikologjike ishin masat e izolimit.
Është një metodë e njohur torture që nuk të lejohet të shohësh gjyshërit e tu, që nuk
të lejohet të vizitosh të afërmit në spital.
Veçanërisht për ata që ishin ende seriozisht të sëmurë, nuk lejohej t'u ofronit kujdes në fund të jetës.
Është me të vërtetë një humbje e madhe kur nuk mund të ndash momente të tilla me të afërmit e tu.
Ose nëse të mohohen vitet e para me gjyshërit e tu, ose anasjelltas.
Unë kisha familje me fëmijë që ishin të turpshëm pranë të huajve.
Pra, të gjithë kalojnë një fazë kur janë të turpshëm pranë të panjohurve, dhe ata ishin
jashtëzakonisht të turpshëm pranë gjyshërve të tyre.
Nuk i lejonin më gjyshërit e tyre t'u afroheshin.
Kjo është natyrisht tronditëse, si për prindërit ashtu edhe për gjyshërit.
Dhe kjo të ngelet në mendje.
Dhe pastaj erdhën ato vite me maska që u mbulonin fytyrat: kjo ishte, natyrisht, një humbje e socializimit për fëmijët.
Dhe me të vërtetë, sigurisht që ka shumë shkaqe të tjera të çrregullimeve psikologjike. [Daniel
Matissek] Pra, konkretisht në aspektin e funksionimit të shkollave, pati gjithashtu mbyllje shkollash në Austri.
Kjo ndoshta la pasoja traumatike për breza të tërë nxënësish.
Unë gjithmonë kam menduar për këtë – ju gjithashtu keni botuar mbi këtë temë:
Në çfarë mase problemet strukturore të sistemit arsimor në Austri ndoshta e përkeqësuan këtë zhvillim negativ?
Po, nga njëra anë, kemi një sistem shkollor krejtësisht të vjetëruar, i cili nuk është reformuar fare në dekadat e fundit.
Ai nuk përkon më me gjetjet më të fundit në kërkimet e trurit.
Dhe pastaj, gjatë pandemisë, kalimi në mësimin digjital bëri që shumë klasa thjesht të neglizhoheshin.
Kështu që ata nuk mund të mbanin më ritmin me materialin.
Kjo ka kushtuar shumë nxënësve karrierën e tyre shkollore.
Fatkeqësisht, unë vetë kam qenë dëshmitar i kësaj disa herë, përfshirë edhe në
praktikë, gjë që është jashtëzakonisht tragjike.
Dhe po, në shkolla ka një mungesë të madhe të kësaj.
Kështu që nxënësit të gjithë janë grumbulluar së bashku.
Nxënësi mesatar në të vërtetë është ai i madhi, apo jo?
Dhe fakti që kjo rezulton në 29 për qind analfabetizëm funksional është në të vërtetë një
katastrofë totale për sistemin tonë arsimor.
Pra, 30 për qind e atyre që kanë përfunduar sistemin tonë arsimor nuk mund të lexojnë në mënyrë të kuptueshme.
Dhe kjo është krejtësisht e çmendur.
Kur dëgjon për të gjitha këto – përfshirë të gjitha pasojat e tjera, dëmin psikologjik – atëherë duhet të
thuash se e gjithë kjo më shumë a më pak i ka ndodhur këtyre njerëzve pa mundur t'i mbrojnë fare.
Në të vërtetë, nuk ishin vetëm të drejtat e fëmijëve që u kufizuan në masë të gjerë atëherë, por edhe të drejtat e prindërve.
Askush nuk mund të mbrojë veten nga këto zhvillime të tmerrshme.
Kjo ka zbritur efektivisht mbi njerëzit.
Dhe meqë po flasim për "qytetarë të përgjegjshëm", në të vërtetë ishte një privim i plotë i të drejtave zgjedhore.
Me siguri mund ta konfirmoni këtë. [Dr.
Punëtor ditor] Po, absolutisht.
Pra, nuk ishe më në kontroll të trupit tënd.
Pra, duhet të bësh këtë vaksinim, duhet të veshësh një maskë.
Ku tani dimë se ata kanë shkaktuar dëm, madje edhe tek fëmijët.
Pra, fëmijët që duhej të mbanin maska gjithë kohës në shkollë kanë disa pikë më pak në IQ se ata që nuk i mbanin.
Duhej të bëje testin, dhe gjithashtu duhej të bëje testin e fëmijës tënd.
Epo, ishte vërtet e vështirë.
Edhe fëmijët me aftësi të kufizuara u testuan.
Disa nga skenat e dhunës ishin të paimagjinueshme.
Kështu që ishte shumë traumatike për fëmijët dhe prindërit.
Dhe, natyrisht, fëmijët 14 vjeç e lart – që ishte gjithsesi mosha maksimale – lejohej të vaksinoheshin vetë.
Pra, kishte incidente kur fëmija erdhi në shtëpi:
Autobusi i vaksinimit ishte këtu sot, dhe për më tepër, tani jam vaksinuar.
Është e pabesueshme.
Pra, një 14-vjeçar që është pjesërisht i moshës së pjekurisë, por sigurisht nuk i di pasojat e
këtyre vendimeve dhe nuk mund t'i parashikojë ato.
Ajo që më intereson, ose më saktë ajo që më tronditi gjatë përgatitjeve të mia, është numri i
vetëvrasjeve, përfshirë ato mes fëmijëve dhe të rinjve.
Epo, në Gjermani ne mund ta gjykojmë këtë vetëm në mënyrë empirike ose intuitivisht.
Në fakt, deri më sot nuk ka ende statistika zyrtare e të verifikuara mbi shkallët e vetëvrasjeve në Gjermani.
Edhe Zyra Federale e Statistikave – nën presion politik, natyrisht – refuzon të bëjë
ndonjë lidhje me koronavirusin në këtë drejtim.
Edhe pse ne si gazetarë e kemi bërë këtë pyetje pafund herë.
Duket se ka sondazhe për këtë në Austri, apo jo?
Po, ka sondazhe.
Pra, përmes Statistics Austria, të paktën mund të shikoni statistikat drejtpërdrejt për të rriturit.
Megjithatë, kjo duhet trajtuar gjithashtu me kujdes, sepse aksidentet, helmimet apo çdo gjë
tjetër duket se shfaqen në statistika të ndryshme.
Dhe nuk e sheh këtë tek fëmijët dhe të rinjtë.
Pra, atje mund ta shihni vetëm në mënyrë të tërthortë duke parë statistikat e vdekshmërisë këtu.
Shifrat që sapo i ceka janë marrë nga raporti që përmenda më parë i Shoqatës Austriake
për Psikiatri të Fëmijëve dhe Adoleshentëve.
I publikuan në vitin 2023 sepse vetë ishin kaq të tronditur nga rritja e këtyre shifrave.
Dhe një tjetër pasojë shumë serioze, gjithashtu për dimensionin ekonomik, është natyrisht rritja e jashtëzakonshme e
lejeve të sëmundjes, e cila u rrit masivisht, veçanërisht në vitin 2023 – siç mund ta shihni këtu në tabelë.
Pra, mund të thuash se, në parim, e gjithë shoqëria u sëmur në mënyrë sistematike.
Edhe një herë lind pyetja, sepse shpesh vihet në dyshim:
Në çfarë mase do të përqendroheshit në përqindjen e dëmeve nga vaksina, ose ndoshta sërish
në atë që zakonisht njihet si Covid i gjatë?
Sigurisht, është e vështirë të bëhet dallimi.
Është e vështirë ta dallosh.
Spike është i rrezikshëm dhe i dëmshëm.
Pra, do të thoja se vaksinimi luan një rol shumë të madh në këtë.
Epo, jo vërtet në lidhje me fëmijët, sepse fatmirësisht shumë fëmijë nuk janë vaksinuar.
Por mund ta shihni shumë qartë tek të rriturit.
Në të kaluarën, isha mësuar të shihja një fëmijë të shtrirë me një anëtar të familjes,
ndoshta duke vuajtur nga ndonjë sëmundje infektive.
Tani shpesh është e gjithë familja që është vazhdimisht e sëmurë.
Kështu që të gjithë janë gjithmonë të shtrirë në shtrat, madje edhe me pneumoni, e cila
prek jo vetëm një person, por të gjithë familjen.
Nuk kam përjetuar kurrë diçka të tillë para pandemisë.
Dhe me të vërtetë, nga njëra anë, natyrisht ekziston stresi ndaj të cilit njerëzit janë të ekspozuar – që është rritur masivisht.
Ekzistojnë gjithashtu mungesa të lëndëve ushqyese dhe shumë arsye të tjera, si mikrobioma , e cila
tani gjithashtu po shkatërrohet gjithnjë e më shumë.
Por nëse bisedon pak me njerëzit, ata vetë thonë: Që nga vaksinimi, ka ndodhur kjo dhe ajo.
Domethënë, ende nuk kam gjetur asnjë statistikë të duhur, asnjë të besueshme, mbi këtë temë.
Pra, mund të thuash se në të vërtetë është një sulm ndaj integritetit shëndetësor së organizmit në aspekte të ndryshme.
Së pari, për shkak të masave, pastaj për shkak të kësaj vaksinimi dhe, natyrisht, për shkak të stresit të
përgjithshëm shoqëror, i cili ndoshta ka shkaktuar, le të themi, një dobësim të sistemit imunitar.
Është multifaktorial, siç thatë, por më pas manifestohet në forma të ndryshme.
Dhe ne ende po përballemi me këtë sot, në parim.
Sot, kjo nuk është më vetëm një problem për ata që ishin më të rinj atëherë – të cilët tani janë pesë vjet
më të vjetër – por, natyrisht, për shoqërinë në tërësi.
Dhe tani vetëm pyetja, meqë planet për vaksinat e tilla, përfshirë vaksinat e mundshme me ARNm në lidhje
me kancerin e kështu me radhë, janë ende në zhvillim:
A sheh ndonjë kurbë mësimi te organi zyrtar?
Apo është më tepër se, në këtë moment, ti nuk po përsërit vetëm gjithçka, por ndoshta po e përsos për të vazhduar?
Patjetër.
Pra, kolegët po fillojnë të kenë dyshime, falë Zotit, por sektori publik aspak.
Pra, kjo po përparon ndjeshëm.
Kjo ishte gjithashtu e dukshme me futjen e certifikatës elektronike të vaksinimit pas zgjedhjeve të Asamblesë Kombëtare.
Pra, nuk mund të tërhiqesh nga kjo; të gjithë kanë kartën e vaksinimit, qoftë bosh apo me
çfarëdo përmbajtjeje, nuk ka aspak rëndësi.
Aktualisht janë tre vaksina që mjekët janë të detyruar t'i regjistrojnë.
Dhe nëse e shikoni këtë dhe më pas ndryshimin e Ligjit për Barnat, Neni 80 – duhej të ishte
ndryshuar në vitin 2022/23 – ku titulli thotë:
Rregullorja e Përgjithshme për Mbrojtjen e të Dhënave po minohet në këtë drejtim.
Kjo do të thotë se të dhënat personale – për shembull, informacioni i përfshirë në regjistrat e vaksinimit – nuk ndahen
vetëm me institucionet e kujdesit shëndetësor, por edhe me Shoqatën Mjekësore, e cila nuk ka asnjë lidhje me
këtë informacion, Shoqatën Veterinare dhe Shoqatën Farmaceutike, duke përfshirë veterinerët dhe farmacistët.
Dërgohet tek autoritetet, edhe pse në të vërtetë nuk është çështje e tyre, tek autoritetet në shtete
të tjera anëtare të BE-së dhe madje edhe tek OBSH.
Dhe nëse më pas shikoni Rregulloret Ndërkombëtare të Shëndetit (IHR), të cilat do të shpjegohen më vonë, dhe
ndryshimet, mund të imagjinoni që gjërat do të shkojnë pa probleme gjatë pandemisë së ardhshme.
Kështu mund ta përdorni për të krijuar kundërmasa që janë shumë, shumë më të mëdha se ato që kemi përjetuar së fundmi.
Pikërisht, kjo do të kishte qenë pyetja ime e mëtejshme.
Certifikata elektronike e vaksinimit, siç përmendet, është e detyrueshme që nga zgjedhjet e fundit
të Këshillit Kombëtar në Austri më 30 shtator 2024.
As nuk mund të çregjistroheni.
A e shihni këtë si përgatitje të drejtpërdrejtë për atë që ju e quani pandemi të ardhshme
ose kriza globale shëndetësore të ardhshme?
A mund ta klasifikoni në një kontekst kaq strategjik?
Duke parë vitet e fundit, më bëhet e qartë.
Nuk mund ta imagjinoj për çfarë tjetër mund të përdoret.
Domethënë, ti thua se është për qëllime statistikore.
Por dua të them, statistikat mund të ishin mbledhur më parë.
Nuk ka nevojë për një certifikatë elektronike të detyrueshme të vaksinimit, e cila është krejtësisht e pandershme.
Dhe kjo është me të vërtetë – për t'u kthyer te tema e ngjarjes sonë – një formë tjetër e përjashtimit nga e drejta e votës.
Pra, në aspektin e ligjit për mbrojtjen e të dhënave, sapo e përmendët, në parim, pacienti transparent.
Dhe përsëri, me të vërtetë nuk ka asnjë mënyrë për t'u çliruar nga kthetrat e këtij sistemi, për të thënë kështu.
Pra, nëse në një moment vitin e ardhshëm apo kurdoherë, një vaksinim me mRNA për kancerin ose ndonjë profilaksi tjetër bëhet
i detyrueshëm, e njëjta lojë ndoshta do të fillojë përsëri.
Kjo është ajo që duhet të frikësohemi, apo jo?
Patjetër. Pra, kur të hyjë në fuqi e gjithë kjo, do t'ju duhet të ngriheni dhe të luftoni për ta shmangur.
Kështu që do të jetë shumë më e vështirë se pesë vjet më parë.
Në këtë kontekst, do të doja të bëja një pyetje tjetër personale jashtë procesverbalit këtu.
Si të ndikoi personalisht si mjek?
Domethënë, ti hyre në këtë profesion atëherë, padyshim me, le të themi, si të gjithë mjekët, aspirata idealiste.
A je zhgënjyer nga kjo periudhë, apo ajo që përjetove atje ka pasur gjithashtu një ndikim të rëndësishëm psikologjik tek ti?
Epo, duhet ta pranoj, më mori një vit që të kuptoja vërtet se çfarë po ndodhte.
Isha krejtësisht idealist dhe besoja në shoqatat profesionale.
Unë besoja në idealizmin e kolegëve të mi dhe kalova një vit duke u ulur çdo mbrëmje në
tavolinë, duke lexuar TKB-në dhe më pas studimet mbi të.
Dhe mendova me vete, kjo nuk mund të jetë e vërtetë, kjo është pikërisht e kundërta e asaj që më thonë shoqatat profesionale.
Dhe pas një viti, isha gati dhe duhej t'i pranoja vetes: Ke qenë duke lehur në pemën e gabuar deri tani.
Dhe ky ndjenjë e pafuqisë – të cilën mjekët padyshim e përjetuan gjithashtu, duke mos mundur të luftonin kundër
këtyre mullinjve të erës – është diçka që shumë grupe profesionale na e përshkruajnë gjatë kësaj kohe.
Megjithatë, shumica e tyre përfundimisht iu nënshtruan rrjedhës.
Tani pyetja është: Si reaguan kolegët tuaj në botën profesionale ndaj angazhimit tuaj, ndaj faktit që ju e
pozicionuat veten si një disident të guximshëm, le të themi, që devijonte nga opinioni zyrtar?
Çfarë përvojash keni pasur në këtë drejtim, si në aspektin personal ashtu edhe në atë profesional?
Pra, rrethi im i miqve ka ndryshuar plotësisht.
Epo, nuk mund të them se jam nënshtruar ndonjë shpifjeje, aspak, kur takoheni me njëri-tjetrin.
Unë jam ende anëtar i shoqatës profesionale.
Unë gjithashtu udhëtoj në konferenca herë pas here.
Kështu që ata më flasin shumë me mirësjellje.
Unë gjithashtu marr inkurajim pozitiv, madje edhe nga ata që ishin ndjekës.
Pra, në të vërtetë neutral, madje edhe mjaft pozitiv.
Por, si ta them, është një problem personal i imi që nuk mund ta duroj dikë që vaksinon
qindra mijëra njerëz kundër vullnetit të tyre.
Prandaj nxora përfundimet e mia dhe u tërhoqa disi nga miqësitë e mia të mëparshme, me ndjenja të përziera.
Për shkak të syrit qesharak, sepse takova disa njerëz të rinj të mrekullueshëm.
Sigurisht, miqësitë e vjetra ishin të vlefshme, dhe është turp që u desh të vinte deri këtu.
Epo, znj. Tagwerker, faleminderit shumë për këto vështrime personale dhe shumë interesante.
Dhe në pjesën e dytë, me siguri do të dëgjojmë më shumë rreth zgjidhjeve. Faleminderit shumë, po.
Dhe do të fillojmë përsëri me zonjën Tagwerker.
Mund t'i ftoj përsëri.
Pastaj, siç thashë, do të zhytemi menjëherë në thellësi të çështjeve.
Nga përshkrimet tuaja të mëparshme – problemet mendore dhe shëndetësore të shkaktuara
nga koronavirusi dhe dëmi që ka shkaktuar.
Si, nëse fare mund të shërohen, veçanërisht në lidhje me brezin e ri?
Kjo është një pyetje shumë interesante.
Varet, natyrisht, nga sa i thellë ishte ai.
Jam plotësisht i bindur se shumë gjëra mund të riparohen tek njerëzit, për sa kohë që nuk ka mbetur ndonjë dëmtim fizik.
Sepse njerëzit janë krijesa jashtëzakonisht të përshtatshme; përndryshe, nuk do të ekzistonim
më, as nuk do të gjendeshim në të gjithë botën.
Pra, jam shumë pozitiv për këtë.
Problemi që shoh është se duhet të largohemi ngadalë nga e gjithë kjo, në mënyrë që të fillojmë të shërohemi.
Dhe kjo kërkon përgjegjësi tani.
Pra, secili prej nesh, qofshim personalitete mediatike, politikanë, mjekë apo kushdo tjetër, duhet të marrë përgjegjësi
për veten tonë, për jetët tona dhe për jetët e fëmijëve tanë.
Ne ishim mësuar me të ... Ne u rritëm në një shtet mirëqenieje që tani është bërë një shtet kujdestare.
Dhe ky shtet kujdestar tani në të vërtetë është bërë një shtet autoritar.
Dhe tani është në dorën tonë ta ndalojmë këtë.
Dhe jam plotësisht i bindur se nëse arrijmë ta bëjmë këtë, atëherë shumë gjëra mund të rregullohen përsëri.
Dhe nuk është vetëm në aspektin politik, socio-politik apo social që duhet të marrim përgjegjësi.
Ne gjithashtu duhet të marrim përgjegjësi për veten tonë në aspektin e shëndetit – dua të them,
unë jam mjek, do të flas përsëri për shëndetin.
Dhe unë jam gjithashtu praktikues, kështu që jam i lumtur të jap një shembull praktik.
Ekzistojnë studime mbi 1,800 pacientë me kancer që ishin në fazën terminale.
Dhe ata u përjashtuan nga mjekësia konvencionale, që do të thotë se kishin shterur të gjitha mundësitë e
trajtimit – por më pas e mposhtën sëmundjen dhe mbijetuan.
Dhe pastaj një mjek shkoi, i shqyrtoi 1,800, i pyeti dhe u përpoq të gjente përbashkësitë.
Dhe, çuditërisht, kishte vetëm dy aspekte fizike që të gjithë i ndryshuan njëkohësisht.
Dhe pjesa tjetër ishte mentaliteti .
Dhe mentaliteti më i rëndësishëm është që ata kanë marrë përgjegjësi për veten e tyre.
Dhe pastaj ata madje arritën të mposhtin kancerin.
Kjo nuk do të thotë që të gjithë mund ta bëjnë.
Sigurisht, secili duhet të vendosë vetë se cilën rrugë të ndjekë dhe çfarë të bëjë më pas.
Por ky ishte thelbi i çështjes.
Pra, kjo është gjithçka.
Pra, guxim për t'u shëruar vetë, ndihmë për t'u ndihmuar vetë, mund të thuash.
Po, saktësisht.
Nga një pikëpamje mjekësore, kjo natyrisht do të ishte më shumë një qasje terapeutike, dhe natyrisht edhe
një sugjerim i vlefshëm nga një perspektivë mendore dhe shpirtërore, për të thënë kështu.
Kjo ndoshta vlen për të gjithë ata që janë seriozisht të sëmurë, që qëndrimi juaj i brendshëm luan rolin më të madh.
Por natyrisht, bëhet fjalë edhe për kornizën politike.
Kjo do të kërkonte një sasi të jashtëzakonshme ndryshimesh politike.
Dhe së pari, do të duhej të kishte një rishikim të duhur dhe një ndërgjegjësim të duhur për problemin.
Dhe aty e shoh – ose si e sheh ti – se aty shoh pengesa të mëdha.
Apo a është kjo përshtypje mashtruese?
Jo, ka pengesa të mëdha, por tema e mëparshme luan një rol këtu.
Çdo person duhet të ngrihet dhe të thotë: Kjo nuk është e pranueshme.
Dhe nuk do të funksionojë në asnjë mënyrë tjetër.
Fatkeqësisht, shpesh dëgjoj njerëz që thonë në praktikë se asgjë nuk mund të ndryshohet.
Po, mund të bësh një ndryshim!
Mjafton të shikosh përreth për të parë çfarë po bëjnë njerëzit që ulen këtu.
kanë ndryshuar tashmë.
Ose sa veta janë ulur këtu në audiencë tani.
Kjo nuk do të kishte qenë e mundur disa vjet më parë.
Dhe madje edhe atëherë, gjatë pandemisë së koronavirusit, disa individë iu drejtuan drejtorëve të shkollave dhe thanë: Autobusi
i vaksinimit po vjen, por fëmija im nuk mund të shkojë atje.
Ose fëmija im nuk mban maskë.
Dhe nëse gjithnjë e më shumë njerëz e bëjnë këtë, atëherë me siguri mund të sjellësh ndryshim.
Nëse po e ndiqni këtë si profesionist mjekësor.
Sigurisht që keni vënë re se çfarë ka dalë në shesh me protokollet RKI dhe si, që atëherë, gjithçka që do
ta quaja narrativë është shembur dhe të ashtuquajturat teori konspirative kanë rezultuar të vërteta.
Sigurisht, edhe ata që morën pjesë në atë kohë – përmende drejtorin e shkollës, por natyrisht edhe shumë nga
kolegët e tu mjekë – përveçse duhet të ndihen thellësisht të turpëruar, duhet të kenë një ndryshim të zemrës.
Të paktën diçka si vetëkritika, ku thua: Mirë, bëmë një gabim aty, kjo nuk duhet të ndodhë kurrë më!
Nuk mund të flas për Austrinë, por në Gjermani ndjej se jemi shumë larg nga kjo.
Dhe a do të ishte kjo, përsëri, parakushti absolut që këto efekte, të cilat sapo i përmendët, të hynin në fuqi?
Të gjitha këto janë të vërteta, individët gjithashtu duhet të luajnë rolin e tyre.
Por në fund të fundit, nuk funksionon nëse mediat dhe politikanët ndërhyjnë dhe sabotojnë sferën publike.
Çfarë mund të bëhet për të thyer këtë cikël?
Po, kjo ishte disa pyetje në një, për të thënë kështu.
Pra, sa i përket kolegëve të mi, po, është e vështirë.
Ata janë, natyrisht, në një pozicion shumë, shumë të vështirë.
Nga njëra anë, ata morën pjesë, ndoshta duke u vaksinuar vetë, familjet e tyre dhe shumë pacientë të tjerë, dhe për
këtë arsye janë nën një presion psikologjik të jashtëzakonshëm.
Të pranosh këtë për veten tënde dhe pastaj të bësh një hap më tej dhe ta thuash publikisht:
Epo, ajo që bëra unë, ose ajo që ndodhi kudo, ishte budallallëk.
Kjo është një kërkesë e paarsyeshme.
Disa njerëz e bëjnë, dhe mendoj se ata janë jashtëzakonisht të guximshëm.
Shumë kanë qenë gjithmonë kritikë, por nuk guxuan të bënin asgjë për këtë.
Epo, kështu më thonë ata, pjesërisht në besim.
Dhe në një mjedis publik, natyrisht është një çështje krejtësisht tjetër të performosh ashtu.
Por kam ndjesinë se në të vërtetë nuk kërkon shumë më tepër.
Më duket thjesht, kush është më i shpejtë tani?
A jemi ne më të shpejtë me hetimet tona, apo të tjerët janë më të shpejtë me hakmarrjet e tyre?
Dhe sa më shumë të jemi, aq më e mundshme është që kolegët e mi të marrin hapin e duhur, dhe ndoshta
sistemi ligjor dhe mediat e tjera do të ndjekin shembullin.
Pra, në media diçka vazhdimisht ngrihet, pastaj shtypet përsëri – edhe pse po merret gjithnjë e më shumë vesh.
Por siç thashë, secili prej nesh ka rëndësi.
Vizioni, nëse duam të hedhim një vështrim përpara, se si do të duket shoqëria, duke përfshirë në këtë
rast edhe sistemin e kujdesit shëndetësor – të dyja nuk mund të ndahen nga njëra-tjetra.
Si mendoni se do të jetë situata pas pesë vjetësh në lidhje me vetëvendosjen?
A mendon se deri atëherë do të ketë mbizotëruar një vetëbesim krejtësisht i ndryshëm?
A besoni se ky zhvillim është, të themi, i dobishëm, apo jeni më tepër pesimist për të?
Epo, jam plotësisht optimist.
Ka kaq shumë bujë dhe një atmosferë kaq pozitive.
Jam plotësisht i bindur që pas pesë vjetësh do të jemi në një pozicion krejtësisht të ndryshëm dhe – si ta
them – madje besoj se do të jemi më mirë se më parë.
Sepse jemi të vetëdijshëm për gjithçka që ka ndodhur në të vërtetë, madje edhe për atë që mund
të ketë ndodhur në dekadat dhe shekujt e fundit.
Prandaj besoj se nëse triumfojmë, do të kemi një liri edhe më të madhe se sa kemi pasur ndonjëherë më parë.
Kjo është besimi im.
Gjithashtu bëhet fjalë për lirinë nga frika.
Ju gjithashtu trajtoni çështjen e politikës së frikës, e cila duhet të marrë fund.
Kjo është pikërisht ajo që folësit e mëparshëm gjithashtu kanë trajtuar.
Do të thoja se kjo politikë emergjente ndoshta gjithashtu do të duhet të thyhet, në mënyrë që një vetëdije
tjetër për vetëvendosjen të mund të vendoset përsëri këtu – të paktën, kjo është supozimi im.
Ka ende aspekte që gjithashtu i hasni në punën tuaj.
Ne nuk e kemi diskutuar atë sot.
Do të doja të adresoj këtë shkurtimisht.
Ju gjithashtu përmendët më parë mikrobiomën.
Kjo ndoshta gjithashtu luan një rol në lidhje me ushqyerjen, bujqësinë natyrale, gjithçka.
A do të dëshironit të thoni diçka tjetër për këtë?
Mendoj se shumë nga publiku janë gjithashtu të interesuar për këtë.
Po, natyrisht, kjo është gjithashtu në kontekstin e terapive alternative që u detyrova t'i gjej për fëmijët e mi –
kështu e zbulova – në lidhje me ndjeshmërinë e tyre ndaj infeksioneve ose frikërave ekstreme që zhvilluan.
Dhe pastaj fillova të kërkoj. Çfarë tjetër përfshihet?
Dhe pastaj, natyrisht, u përballa me mungesa të mëdha ushqimore.
Kjo vlen edhe për fëmijët që janë shumë mirë të ushqyer dhe hanë ushqim organik.
Dhe pastaj fillova të bëj analiza të mikrobiomit.
Kuptova se deri në katër muajsh, ekziston rreziku i kushteve katastrofike të mikrobiomës.
Pra, edhe ne po ngacmohemi në këtë nivel, do të thoja.
Prandaj është urgjentisht e nevojshme të ndjekim një drejtim tjetër.
Dhe kjo tashmë është në proces.
Pra, ekzistojnë komunitete ekonomike të bazuara në solidaritet që tashmë po bëjnë për ne një punë
shumë, shumë pozitive dhe të shëndetshme në bujqësi.
Duhet t'i mbështeten në çdo mënyrë të mundshme.
Dhe ne duhet të heqim ndotësit nga mjedisi, dua të them CO2 – të gjithë e dimë që kjo është
një histeri e tmerrshme që nuk ka asnjë rëndësi.
Por çështjet e rëndësishme duhet të trajtohen:
Glicofosati, çështja e diskutueshme;
Gruri me gluten shumë të rafinuar, i cili shkatërron mikrobiomën tonë.
Ndotës të tjerë, arseniku e kështu me radhë.
Kështu që këto çështje duhet të trajtohen në mënyrë që të mos na rëndojnë më ne dhe fëmijët tanë.
Tani i shoh këto streset tek fëmijët më të vegjël.
Ekzistojnë substanca që po promovohen në lidhje me vaksinimin, disi në sektorin alternativ.
Eliminimi i proteinave të gjembave nga trupi – ndër të tjera, tani pyetja është nëse kjo është vërtet kështu.
Cili është mendimi juaj personal për këtë?
Për shembull, diçka si nattokinaza dhe gjëra të tilla.
Këto janë mjete të dobishme.
Problemi është se ARN-ja e modifikuar mund të inkorporohet në gjenom, dhe si ta nxjerrësh atë prej aty?
Besoj se po, idetë gjithmonë rikthehen përsëri e përsëri.
Por nëse atëherë do të jetë përsëri e përballueshme për të gjithë, mbetet për t'u parë.
Në parim, vetë gjilpërat mund të kullohen.
Jam plotësisht i bindur se situatat mund të përmirësohen.
Me shumë durim, është e mundur t'i udhëzosh njerëzit në një pikë ku ata mund të shërohen përsëri vetë.
Problemi, megjithatë, dhe ky është natyrisht problemi tjetër, është se ata që janë dëmtuar rëndë nga vaksinat ose nga
Covid-19, Covid-i i gjatë, çfarëdo qoftë, po u mbaron paraja.
Ashtu si shumë të tjerë, ata po mbesin pa para.
Dhe e shoh relativisht shpesh.
Epo, herë pas here kam edhe raste të veçanta në praktikën time, ku njerëzit nuk mund t'i përballojnë më trajtimet.
Dhe pastaj ata përballen me vlerësues që u lëshojnë vlerësime të rreme.
Kjo është gjithmonë e vërtetë!
Kështu që ata nuk shpallen të kualifikuar për pension apo të paaftë, edhe pse janë në një gjendje të mjerueshme.
Ata nuk i njohin gjetjet e mbledhura sepse thonë: Kjo nuk njihet nga mjekësia konvencionale.
Kështu që ata nuk e njohin se proteina spike është zbuluar.
Ata nuk e njohin që ai ka imunodeficiencë , dmth HIV/AIDS ose diçka të tillë.
Pra, ajo që po ndodh në këtë moment është një katastrofë.
Por po, duhet të vazhdojmë, dhe të gjithë do të vazhdojmë.
A mund të thuhet se, në parim – sepse e përmendët më parë – struktura të ngjashme mbizotërojnë në industrinë
ushqimore, dmth në prodhimin industrial të ushqimit, dhe se ekziston lobim i ngjashëm me atë në industrinë farmaceutike?
A janë të dy në të vërtetë të pandashëm sot?
Absolutisht, e shoh kështu, plotësisht.
Dhe kjo do të thotë, nëse shikojmë pamjen më të gjerë – fjala kyçe Vizioni 2030 – se shembja e këtyre strukturave
dhe lufta kundër lobimit të lidhur me to janë ndoshta thelbësore për mbijetesën e shoqërisë, apo jo?
Patjetër.
A do të pajtohesh me këtë, po?
Pikërisht, po.
Mendoj se pikërisht këtë temë po trajtoni.
Dhe mendoj se kjo i intereson shumë edhe shikuesve, nga sa kam dëgjuar tashmë në biseda. Dua të them, dëshpërimi që ndjejnë
shumë njerëz buron nga ndjenja e tyre e pafuqisë përballë këtyre kartelëve , përballë kësaj industrie, e cila
po bëhet gjithnjë e më e fuqishme në të gjitha fushat.
Pra, që në një moment, diçka si vaksinimet të mund të administrohen plotësisht në mënyrë të
pavullnetshme dhe të pavetëdijshme përmes ushqimit.
Nuk ka pse të jetë për insektet fluturuese apo çfarëdo tjetër.
Por fakti që, në parim, ajo që nuk duhet ta fusni në trupin tuaj, praktikisht ju detyrohet të
fusni në mënyrë të pavullnetshme përmes dietës suaj.
Prandaj ekziston një paralelizëm me vaksinimet e detyrueshme e kështu me radhë.
Dhe me këtë, një shkelje tjetër e këtij parimi të vetëvendosjes.
Kjo është, natyrisht, ndoshta parakushti më i rëndësishëm i të gjithëve, që në të ardhmen do të ketë më shumë
transparencë dhe që këto organizata gjithashtu do të shpërbëhen.
Patjetër, po.
Epo, ne tashmë jemi atje, apo jo?
Pra, mikrobioma jonë tashmë është
Pra, në thelb, jemi në pikën ku mund të mbijetojmë në mënyrë të shëndetshme vetëm duke marrë lëndë ushqyese dhe
duke u nënshtruar një trajtimi shumë aktiv të zorrëve.
Dhe ne me të vërtetë duhet t'i vëmë një fund kësaj.
Pra, ne patjetër kemi nevojë përsëri për ushqime të shëndetshme dhe të pasura me lëndë ushqyese.
Dhe ne duhet t'i heqim qafe këta ndotës.
Pra, ndotësit e duhur që na prekin ne dhe fëmijët tanë.
Dhe njerëzit duhet të jenë të vetëdijshëm për këtë.
Pra, unë i tregoj të gjithëve që vijnë tek unë me fëmijën e tyre me infeksionin e tyre të 100-të pikërisht këto histori.
Apo t'ju tregoj edhe për chemtrails?
Sepse dua që njerëzit të jenë të vetëdijshëm për këtë.
Dhe sa më shumë njerëz të ketë, aq më shumë jemi ne.
Pra, sa më shumë njerëz të dinë për të, aq më mirë. Të tjerët janë pak, elitë.
Dhe ne gjithashtu duhet të jemi të vetëdijshëm për këtë.
Po, mirë. Mendoj se padyshim kemi dëgjuar një ndjenjë optimizmi të kujdesshëm në përshkrim, se disa gjëra
do të ndryshojnë dhe, me shpresë, do të përmirësohen –
– nëse vazhdojmë kështu dhe rrisim ndërgjegjësimin, dhe nëse secili prej nesh bën pjesën e vet.
Në çdo rast, do të doja t'ju falënderoja shumë për vlerësimet tuaja.
Dhe takohemi më vonë në diskutimin e panelit, po.
Të dashur shikues, raportet e mëtejshme mbi këtë ngjarje në Dornbirn tashmë janë në dispozicion në HOCH2.TV.
Do të gjeni lidhjet më poshtë këtij programi.
Ne do të dëshironim të shfrytëzonim këtë mundësi për të falënderuar HOCH2.TV për bashkëpunimin e shkëlqyer.