29 марти соли 2025 дар Культурхаус Дорнбирн чорабинии «Озодӣ ва худмуайянкунӣ – Шаҳрванди масъул» баргузор
шуд, ки дар он маърӯзаҳои ҷолиб оид ба ҳокимияти қонун, суверенитет ва пул пешниҳод шуданд.
Ин чорабинӣ аз ҷониби Академияи рушди шахсӣ дар Дорнбирн ташкил карда шуд.
HOCH2.TV ҳамаи гузоришҳоро барои шумо, тамошобинони азиз, сабт ва таҳрир кардааст.
Имрӯз Kla.TV мусоҳиба бо доктор Шарон Тагвекерро пешкаш мекунад:
Масъулияти шахсӣ – тартиби рӯз!
Бале, мисли Эрвин, ман низ мехоҳам суханро бо муаррифии доктор Тагвекер оғоз кунам.
Не танҳо аз он сабаб, ки занон аввал меоянд, балки инчунин аз он сабаб, ки шумо, метавон гуфт, дар
ин ҷо бартарии хонагӣ доред, зеро аз Блуденз меоед.
Шумо қариб барои он пешакӣ муқаррар шудаед.
Салом, хонум Тагвекер, лутфан микрофонро бигиред.
Мо воқеан мехоҳем, ки аввал инро бо шумо муҳокима кунем.
Аз ҳамаи панелистҳое, ки имрӯз иштирок мекунанд, шумо ягона касе ҳастед, ки таҷрибаи касбӣ доред – ин натиҷаи
мустақими он чизест, ки тақрибан дақиқ панҷ сол пеш рӯй дод.
Ва дар ҳаёти касбии шумо доимо бо оқибатҳои пандемия – махсусан нисбат ба ҷавонтарин аъзои ҷомеа – рӯ ба рӯ мешавед.
Онҳое, ки дар асл камтарин қобили дифоъ аз худ буданд, бояд гуфт.
Ва ин саволро ба миён меорад: Шумо дар ин бора ба мо чӣ гуфта метавонед?
Хуб, пас, албатта, кӯдакон ва ҷавонон аз пандемия ва чораҳои андешидашуда хеле шадидан осеб дидаанд.
Шояд аз ҳама равшан оқибатҳои равонӣ ва бемориҳои рӯҳӣ буданд, ки дар натиҷа ба вуҷуд омаданд.
Ҳақиқат ин аст, ки, мутаассифона, то соли 2023 кӯшишҳои худкушӣ ва худи худкушиҳо ба таври назаррас афзоиш ёфтаанд.
Ин рақамҳо фавран намоён нестанд, аммо аз ҷониби равонпизишкон — ки дар соли 2023
муроҷиатнома эълон карданд — ҷамъоварӣ ва нашр шудаанд.
Хуб, дар бемориҳои депрессивӣ афзоиши бузург ба амал омадааст, то панҷ то даҳ маротиба.
62 фоизи духтарон ва 38 фоизи писарон осеб диданд. Ин тадқиқот дар синфҳои мактабӣ аз
ҷониби Донишгоҳи Дунай Кремс гузаронида шуд.
Ва сипас соли 2021 ба авҷи ниҳоӣ расид, ки дар он як миллион кӯдак аз бемориҳои равонӣ ранҷ мебурданд.
Баръакс, 70 000 ҷойи терапӣ кам буд.
Албатта, мо инро дар амал мушоҳида кардем.
Мо бо ин воқеият рӯбарӯ шудем, ки бояд аз кӯдаконе, ки мушкилоти равонӣ ё психиатрӣ доштанд, нигоҳубин
мекардем ва барои ҷой дар терапия моҳҳо интизор мешудем.
Пас ин барои волидон, кӯдакон ва инчунин барои духтур вазъияти хеле стрессовар буд.
Ва махсусан агар шумо ба тақсимоти доруҳои равонӣ одат надошта бошед ва барои ин худро қобилиятманд намеҳисобед.
Аммо сипас шумо эҷодкор мешавед ва чизеро дигаргун месанҷед.
Хуб, он ба ман доруи дигареро нишон дод.
Ҳоло ман боз ҳам ба соҳаи мукаммалкунандаи амиқтар рафтам – ва, ба ҳайрат, он низ кӯмак мекунад.
Албатта, дар мавриди шахсони хеле вазнин бемор чунин нест, зеро дар он ҳолат хушҳолем, ки психиатр метавонад дахолат кунад.
Бале, ҳамин аст.
Хуб, ин бешубҳа як арзёбии хеле ташвишовар аст.
Он чизе, ки дар ин ҷо маро ва, албатта, тамошобинонро низ ҷалб мекунад.
Аксаран иддао мешавад, ки ин ба вируси коронавӣ ҳеҷ рабте надорад.
Баъзе одамон инро ба таъсири эмгузаронӣ нисбат медиҳанд, гарчанде ки ҳоло дар кӯдакон ин эҳтимолан камтар мушкил аст.
Дигарон мегӯянд: Бале, инҳо таъсироти дарозмуддати худи бемории вирусианд.
То кадом дараҷа мо метавонем фарқ кунем, ки ин ба чораҳо то чӣ андоза рабт дорад?
То кадом андоза инро ба он нисбат додан мумкин аст?
Ин, албатта, саволи хеле душвор аст.
Дар принсип, ин бешубҳа бисёомилона аст .
Пас, ҳеҷ шубҳае нест, ки протеини шикастдор комилан патологӣ аст ва, пеш аз ҳама, ба мағз зарари зиёде мерасонад.
Ҳам шикасти ваксина ва ҳам Ковид-19, яъне худи вирус.
Аммо, албатта, сабаби асосии мушкилоти равонӣ чораҳои изолятсионӣ буданд.
Ин як усули шинохташудаи шиканҷа аст, ки ба шумо иҷозат дода намешавад бо бибиву бобоятон мулоқот кунед
ва ба дидорбинии хешовандонатон дар беморхона равед.
Хусусан онҳое, ки ҳанӯз ҳам вазнин бемор буданд, ба шумо иҷозат дода намешуд, ки парастории охири ҳаёт расонед.
Ҳақиқатан ин талафоти бузург аст, вақте ки шумо наметавонед чунин лаҳзаҳоро бо хешовандонатон тақсим кунед.
Ё агар дар чанд соли аввали ҳаётатон аз буданашон бо бобову бибиатон маҳрум шавед, ё баръакс.
Ман оилаҳоро бо кӯдакон доштам, ки дар назди бегонагон камгӯй буданд.
Ҳар кас марҳилаеро аз шарм дар назди бегонагон мегузаронад, ва онҳо дар назди бибиву бобои худ хеле шармгин буданд.
Онҳо дигар ба бобову бибиҳояшон иҷозат намедоданд, ки ба онҳо наздик шаванд.
Ин, албатта, ҳам барои волидон ва ҳам барои бобову бибӣ ҳайратангез аст.
Ва ин дар хотир мемонад.
Ва сипас он солҳое омаданд, ки рӯяшон бо ниқобҳо пӯшонида шуда буд: албатта, ин барои кӯдакон аз ҷиҳати иҷтимоият талаф буд.
Ва ман, ҳа, албатта, бисёр сабабҳои дигари ихтилоли равонӣ ҳастанд. [Даниэл
Матиссек] Пас, махсусан дар заминаи фаъолияти мактабҳо, дар Австрия низ мактабҳо баста шуданд.
Ин эҳтимолан барои тамоми наслҳои хонандагони мактаб оқибатҳои травматикӣ ба бор овард.
Ман ҳамеша дар ин бора ҳайрон будам – шумо низ дар ин мавзӯъ мақолае нашр кардаед:
То кадом андоза мушкилоти сохтории низоми мактабӣ дар Австрия шояд ин рушди манфиро шиддат бахшиданд?
Бале, аз як тараф, мо як низоми мактабии комилан кӯҳна дорем, ки дар чанд даҳсолаи охир умуман ислоҳ нашудааст.
Он дигар ба натиҷаҳои охирини тадқиқоти мағз мувофиқат намекунад.
Ва сипас, дар давраи пандемия, гузариш ба омӯзиши рақамӣ маънои онро дошт, ки бисёр дарсҳо ба осонӣ канор монданд.
Пас онҳо дигар натавонистанд бо матоъ ҳамқадам шаванд.
Ин барои бисёре аз хонандагон боиси қатъ шудани таҳсилашон дар мактаб гардид.
Мутаассифона, ман шахсан чанд маротиба инро дидаам, аз ҷумла дар амал, ки ин хеле фоҷеабор аст.
Ва ҳа, дар мактабҳо дар ин бора камбуди бузург вуҷуд дорад.
Пас ҳамаи хонандагон якҷоя карда мешаванд.
Донишҷӯи миёна дар асл донишҷӯи бузург аст, не?
Ва он ки ин ба 29 фоизи носаводии функсионалӣ оварда мерасонад, дар асл барои низоми мактабии мо як фалокати комил аст.
Пас 30 фоизи онҳое, ки низоми мактабии моро хатм кардаанд, наметавонанд матнро пурра ва бо дарк хонанд.
Ва ин комилан девонагист.
Вақте ки шумо дар бораи ҳамаи ин мешунавед – аз ҷумла ҳамаи оқибатҳои дигар, зарари равонӣ – пас шумо бояд бигӯед,
ки ҳамаи ин бештар ё камтар ба одамон рӯй додааст, бе он ки онҳо ҳатто каме тавониста бошанд худро дифоъ кунанд.
Дар асл, он замон на танҳо ҳуқуқҳои кӯдакон дар миқёси васеъ маҳдуд карда мешуданд, балки ҳуқуқҳои волидон низ.
Ҳеҷ кас наметавонист худро аз ин рӯйдодҳои даҳшатнок дифоъ кунад.
Ин дар асл бар мардум фурӯ рехт.
Ва азбаски мо дар бораи «шаҳрвандони масъул» сухан меронем, дар асл ин маҳрумият аз ҳама ҳуқуқҳои интихоботӣ буд.
Шумо эҳтимолан метавонед инро тасдиқ кунед. [Доктор
Кори рӯзона] Бале, албатта.
Пас шумо дигар назорати бадани худро надоштед.
Пас шумо бояд ин эмгириро гиред, шумо бояд ниқоб пӯшед.
Ҷое, ки ҳоло мо медонем, ки онҳо ҳатто ба кӯдакон зарар расонидаанд.
Пас кӯдаконе, ки дар мактаб ҳамеша бояд ниқоб мепӯшиданд, чанд хол IQ-ашон камтар аст нисбат ба онҳое, ки намепӯшиданд.
Шумо бояд санҷиш мегузаронидед ва фарзандатонро низ бояд санҷиш мегузаронидед.
Хуб, ин воқеан хеле душвор буд.
Ҳатто кӯдакони маъюб низ санҷида шуданд.
Ҳамчунин саҳнаҳои хушунати тасаввурнопазир низ буданд.
Пас ин барои ҳарду кӯдакон ва волидон хеле травматикӣ буд.
Ва, албатта, ба кӯдакони синни 14-сола ва калонтар – ки ин синни ҳадди аксар буд – иҷозат дода мешуд, ки худашон эм гиранд.
Пас ҳодисаҳое буданд, ки кӯдак ба хона меомад:
Имрӯз автобуси эмгузаронӣ инҷо буд, ва, ба ҳар ҳол, ман ҳоло эм гирифтаам.
Ин боварнопазир аст.
Пас, як наврас 14-сола, ки қисман ба синни қонунии расидан расидааст, аммо бешубҳа оқибатҳои чунин
қарорҳоро намедонад ва наметавонад онҳоро пешгӯӣ кунад.
Он чизе, ки маро ҷалб мекунад, ё дақиқтараш ҳангоми омодагиҳоям маро ба ҳайрат овард, ин шумораи
худкушиҳо, аз ҷумла дар миёни кӯдакон ва ҷавонон аст.
Хуб, дар Олмон мо метавонем инро танҳо бо таҷриба ва мушоҳида ё ба таври интуитивӣ арзёбӣ кунем.
Дар асл, то имрӯз дар Олмон ҳанӯз ягон омори расмӣ ва тасдиқшуда оид ба сатҳи худкушӣ вуҷуд надорад.
Ҳатто Идораи федералии омор – албатта, таҳти фишори сиёсӣ – дар ин замина аз ҳар гуна робита бо коронавирус сарпечӣ мекунад.
Ҳарчанд мо ҳамчун рӯзноманигорон ин саволро бепоён маротиба пурсидем.
Ба назар мерасад, ки дар Австрия дар ин бора пурсишҳо гузаронида мешаванд, не?
Бале, пурсишҳо ҳастанд.
Пас, тавассути Statistics Austria, шумо ҳадди ақал метавонед омори калонсолонро мустақиман бинед.
Аммо инро низ бояд бо эҳтиёт муносибат кард, зеро садамаҳо, заҳролудшавӣ ё ҳар чизе дигар
дар омори гуногун гуногун ба назар мерасанд.
Ва шумо инро дар кӯдакон ва ҷавонон намебинед.
Пас дар он ҷо шумо метавонед онро танҳо ба таври ғайримустақим бо нигаристан ба омори фавт дар ин ҷо бубинед.
Рақамҳое, ки ман ҳоло иқтибос кардам, аз гузорише гирифта шудаанд, ки ман қаблан аз Ҷамъияти Австрия оид
ба психиатрияи кӯдакон ва наврасон ёдовар шуда будам.
Онҳо онҳоро дар соли 2023 нашр карданд, зеро худи онҳо аз афзоиши ин рақамҳо хеле ҳайрон шуда буданд.
Ва як оқибати хеле ҷиддии дигар, инчунин дар ҷанбаи иқтисодӣ, албатта афзоиши бузурги рухсатии беморӣ
мебошад, ки махсусан дар соли 2023 ба таври назаррас афзуд – чунон ки дар ин ҷадвал мебинед.
Пас метавон гуфт, ки дар асл тамоми ҷомеа ба таври систематикӣ бемор карда шуда буд.
Бори дигар савол ба миён меояд, зеро онро аксар вақт зери шубҳа мегузоранд:
Шумо то кадом андоза ба нисбати зарари воксина тамаркуз мекардед, ё шояд боз ба он чизе, ки
маъмулан ҳамчун «Ковиди дарозмуддат» номида мешавад?
Албатта, фарқ кардан душвор аст.
Инро фарқ кардан душвор аст.
Спайк хатарнок ва зараровар аст.
Ман мегӯям, ки эмгузаронӣ дар ин ҷо нақши хеле калон дорад.
Хуб, дар асл нисбати кӯдакон не, зеро, хушбахтона, бисёре аз кӯдакон эм карда нашудаанд.
Аммо шумо онро дар калонсолон хеле равшан мебинед.
Дар гузашта ман одат карда будам, ки кӯдакеро бинам, ки бо яке аз аъзои оила хобидааст,
шояд аз ягон бемории сироятӣ ранҷ мекашид.
Ҳоло аксар вақт тамоми оила пайваста бемор аст.
Пас ҳама ҳамеша дар хона бистарӣ мешаванд, ҳатто бо пневмония, ки на танҳо як нафарро, балки тамоми оиларо фаро мегирад.
Ман ҳеҷ гоҳ пеш аз пандемия чизе монанди инро таҷриба накарда будам.
Ва ман дар назар дорам, ки аз як тараф, албатта, стрессест, ки мардум ба он дучор мешаванд – ки ба таври назаррас афзудааст.
Ҳамчунин норасоии моддаҳои ғизоӣ ва бисёр сабабҳои дигар ҳастанд, масалан микробиом ,
ки ҳоло низ рӯз ба рӯз бештар вайрон мешавад.
Аммо агар каме бо мардум сӯҳбат кунед, онҳо худашон мегӯянд: «Аз замони эмгузаронӣ ин ва он рӯй додааст.»
Яъне, ман то ҳол дар ин мавзӯъ ягон омори муносиб ва боэътимод наёфтаам.
Пас, метавон гуфт, ки ин дар асл ҳамла ба якпорчагии саломатии организм дар ҷанбаҳои гуногун аст.
Аввалан, ба сабаби чораҳо, сипас ба сабаби ин эмгузаронӣ ва, албатта, ба сабаби фишори умумии иҷтимоӣ, ки
эҳтимолан, бигӯем, ба заиф шудани низоми масуният овардааст.
Он, тавре ки шумо гуфтед, бисёомилона аст, аммо сипас дар шаклҳои гуногун зоҳир мешавад.
Ва мо то ҳол дар амал бо ин мубориза мебарем.
Имрӯз ин дигар танҳо мушкили онҳое нест, ки он вақт ҷавон буданд – ҳоло онҳо панҷ сол калонтар
шудаанд – балки, албатта, мушкили тамоми ҷомеа аст.
Ва ҳоло танҳо як савол, азбаски нақшаҳо барои чунин эмкуниҳо, аз ҷумла эмкуниҳои эҳтимолии mRNA
дар робита бо саратон ва ғайра, ҳанӯз идома доранд:
Оё шумо дар мақоми расмӣ ягон хати омӯзишро мебинед?
Ё шояд дар айни замон шумо на танҳо ҳама чизро такрор мекунед, балки шояд онро барои идома додан такмил медиҳед?
Албатта.
Пас, ҳамкорон шурӯъ мекунанд ба шубҳа кардан, Худо шукр, аммо соҳаи давлатӣ комилан чунин намекунад.
Пас ин ба таври назаррас пеш меояд.
Ин низ бо ворид шудани шаҳодатномаи электронии эмгузаронӣ пас аз интихоботи Шӯрои миллӣ равшан буд.
Пас шумо наметавонед аз он даст кашед, ҳар кас корти эмгузаронии худро дорад, холӣ бошад ё дар он
чӣ навишта шуда бошад, комилан аҳамият надорад.
Ҳоло барои духтурон сабти се эмгузаронӣ ҳатмӣ аст.
Ва агар шумо ба он назар афканед ва сипас ба тағйирот ба Қонуни доруворӣ, моддаи 80 – ки бояд дар соли 2022/23
тағйир дода мешуд – назар кунед, дар сарлавҳа навишта шудааст:
Дар ин замина Қоидаи умумии ҳифзи маълумотҳо зери хатар қарор дорад.
Ин маънои онро дорад, ки маълумоти шахсӣ – масалан, маълумоте, ки дар сабтҳои эмгузаронӣ мавҷуд аст – на танҳо бо муассисаҳои
тандурустӣ, балки инчунин бо Ассотсиатсияи тиббӣ, ки ҳеҷ иртиботе ба ин маълумот надорад, Ассотсиатсияи
ветеринарӣ ва Ассотсиатсияи фармасевтӣ, аз ҷумла ветеринарҳо ва фармасевтон, мубодила мешавад.
Он ба мақомот фиристода мешавад, гарчанде ки ин воқеан ба онҳо дахл надорад, ба мақомот дар дигар давлатҳои
узвёни Иттиҳоди Аврупо ва ҳатто ба Созмони ҷаҳонии тандурустӣ.
Ва агар шумо ба Қоидаҳои байналмилалии тандурустӣ (IHR), ки баъдтар шарҳ дода мешаванд, ва тағйиротҳо назар
афканед, метавонед тасаввур кунед, ки дар давраи пандемияи оянда ҳама чиз бе мушкил пеш хоҳад рафт.
Пас шумо метавонед онро барои эҷоди чораҳои ҷавобӣ истифода баред, ки хеле, хеле бузургтаранд
нисбат ба онҳое, ки мо дар охирҳо таҷриба кардаем.
Дуруст, ҳамин саволи минбаъдаи ман мебуд.
Сертификати электронии эмгузаронӣ, чун зикр шудааст, аз замони интихоботи охирини Шӯрои
Миллӣ дар Австрия 30 сентябри 2024 ҳатмӣ мебошад.
Шумо низ наметавонед обунаро бекор кунед.
Оё шумо инро ҳамчун омодагии мустақим ба он чизе, ки шумо онро пандемияҳои оянда ё
буҳронҳои глобалии тандурустии оянда меномед, мебинед?
Оё онро дар чунин заминаи стратегӣ тасниф кардан мумкин аст?
Бо нигарист ба чанд соли охир, барои ман равшан аст.
Ман тасаввур карда наметавонам, ки онро барои чӣ дигар истифода бурдан мумкин аст.
Яъне, шумо мегӯед, ки ин барои мақсадҳои оморӣ аст.
Аммо ман мегӯям, ки ин оморро метавонистанд пешакӣ ҷамъ оварда бошанд.
Ба шаҳодатномаи ҳатмии электронӣ барои эмгузаронӣ ҳеҷ ниёз нест, ки ин комилан ғайридемократӣ аст.
Ва ин воқеан – ба мавзӯи чорабинии мо баргашта – шакли дигари маҳрумсозӣ аз ҳуқуқ аст.
Пас, аз нуқтаи назари қонуни ҳифзи маълумот, шумо дар асл бемори шаффофро зикр кардед.
Ва боз, воқеан ҳеҷ роҳе нест, ки, ба ибораи дигар, аз панҷаҳои ин система халос шавем.
Пас, агар дар ягон лаҳзаи соли оянда ё ҳар вақт, эмгузаронии mRNA барои саратон ё ягон пешгирии дигар
ҳатмӣ шавад, эҳтимолан ҳамин бозӣ боз аз нав оғоз меёбад.
Ин чизест, ки мо бояд аз он битарсем, не?
Албатта. Пас, вақте ки ҳамаи ин ба иҷро медарояд, шумо маҷбур мешавед, ки бархезед ва мубориза баред, то аз он ҷилавгирӣ кунед.
Пас он хеле душвортар хоҳад буд, нисбат ба он ки панҷ сол пеш буд.
Дар ин замина ман мехоҳам як саволи шахсии дигарро ғайрирасмӣ дар ин ҷо бипурсам.
Ин ба шумо шахсан ҳамчун духтур чӣ гуна таъсир расонд?
Яъне, шумо он вақт ба ин касб қадам гузоштед, албатта бо, бигӯем, мисли ҳамаи духтурон, орзуҳои идеалистӣ.
Оё шумо аз ин давра дилсард шудед, ё он чизе, ки дар он ҷо таҷриба кардед, низ ба шумо таъсири ҷиддии равонӣ расонд?
Хуб, бояд иқрор шавам, ки як сол вақт гирифт, то ман воқеан фаҳмам, ки чӣ мегузашт.
Ман комилан идеалист будам ва ба ассотсиатсияҳои касбӣ бовар доштам.
Ман ба идеализми ҳамкоронам бовар доштам ва як сол ҳар шом дар миз менишастам, аввал TKB-ро
мехондам ва сипас таҳқиқотҳоро дар бораи он мехондам.
Ва ман ба худ гуфтам, ки ин наметавонад дуруст бошад, ин дақиқан баръакси он аст, ки созмонҳои касбӣ ба ман мегӯянд.
Ва пас аз як сол ман омода шуда будам ва маҷбур будам ба худ иқрор кунам: то ҳол ту ба дарахти нодуруст ғавғо мезадӣ.
Ва ин ҳисси нотавонӣ – ки духтурон низ, албатта, ҳангоми мубориза бо ин чархҳои бодӣ эҳсос карданд – чизест, ки
дар ин давра бисёр гурӯҳҳои касбӣ ба мо нақл мекунанд.
Аммо аксари онҳо дар ниҳоят бо ҷараён рафтанд.
Ҳоло савол ин аст: ҳамкорони шумо дар ҷаҳони касбӣ ба ин иқдоми шумо, ба он ки шумо худро ҳамчун як диссидент
(яъне касе, ки аз назари расмӣ ҷудо мешавад) ҷасурона муаррифӣ кардед, чӣ гуна вокуниш нишон доданд?
Шумо дар ин замина кадом таҷрибаҳоро, ҳам шахсан ва ҳам касбан, доштаед?
Пас доираи дӯстонам комилан тағйир ёфт.
Хуб, ман наметавонам бигӯям, ки ба ягон бадномсозӣ дучор шуда бошам, умуман не, вақте ки шумо якдигарро мебинед.
Ман ҳанӯз узви ассотсиатсияи касбӣ ҳастам.
Ман низ аз вақт ба вақт ба конфронсҳо сафар мекунам.
Пас онҳо бо ман хеле меҳрубонӣ сӯҳбат мекунанд.
Ман низ ҳавасмандкунии мусбатро мегирам, ҳатто аз онҳое, ки пайравонам буданд.
Дар асл бетараф, ҳатто нисбатан мусбат.
Аммо, чӣ тавр гӯям, ин мушкили шахсии ман аст, ки ман наметавонам касеро таҳаммул кунам, ки
бе ихтиёри онҳо садҳо ҳазор нафарро эм мекунад.
Ба ҳамин сабаб ман хулосаҳои худро баровардам ва бо ҳиссиёти омехта то андозае аз дӯстӣҳои қадимам канор рафтам.
Ба сабаби чашми хандидор, зеро ман бо чанд нафари нави аҷоиб вохӯрдам.
Албатта, дӯстӣҳои қадимӣ арзишманд буданд ва афсӯс аст, ки ҳама чиз ба ин анҷом расид.
Хуб, хонум Тагвекер, барои ин фаҳмишҳои шахсӣ ва хеле ҷолиб бисёр ташаккур.
Ва дар қисми дуюм мо албатта дар бораи ҳаллиҳо бештар хоҳем шунид. Ташаккури зиёд, ҳа.
Ва мо бо хонум Тагвекер боз аз нав оғоз мекунем.
Ман метавонам онҳоро боз даъват кунам.
Пас, чунон ки гуфтам, мо бевосита ба қалби масъала меафтем.
Аз тавсифҳои пешинаи шумо – мушкилоти равонӣ ва саломатӣ, ки аз сабаби коронавирус ба
вуҷуд омадаанд ва зараре, ки он расонидааст.
Чӣ гуна, агар умуман имкон бошад, онҳоро табобат кардан мумкин аст, махсусан дар робита ба насли ҷавон?
Ин саволи хеле ҷолиб аст.
Албатта, ин вобаста аст, ки он то чӣ андоза амиқ буд.
Ман комилан бовар дорам, ки бисёр чизҳоро дар одамон ислоҳ кардан мумкин аст, агар ягон осеби ҷисмонӣ боқӣ намонда бошад.
Зеро инсонҳо мавҷудоти хеле чандир ҳастанд; вагарна мо дигар вуҷуд намедоштем ва дар саросари ҷаҳон пайдо намешудем.
Пас ман дар ин бора хеле мусбат ҳастам.
Мушкилие, ки ман мебинам, ин аст, ки мо бояд оҳиста-оҳиста аз ҳамаи ин дур шавем, то тавонем шифо ёбем.
Ва ин ҳоло масъулиятро талаб мекунад.
Пас ҳар яки мо, новобаста аз он ки мо шахсиятҳои расонаӣ, сиёсатмадорон, духтурон ё ҳар каси дигар ҳастем, бояд масъулияти
худамон, ҳаёти худ ва ҳаёти фарзандонамонро бар дӯш гирем.
Мо ба он одат карда будем ... Мо дар давлати ҳифзи иҷтимоӣ калон шудем, ки ҳоло ба давлати парасторӣ табдил ёфтааст.
Ва ин давлати парасторӣ ҳоло воқеан ба як давлати авторитарӣ табдил ёфтааст.
Ва ҳоло ба мо вобаста аст, ки ба ин хотима диҳем.
Ва ман комилан бовар дорам, ки агар мо тавонем ин корро анҷом диҳем, бисёр чизҳоро боз дуруст кардан мумкин аст.
Ва мо на танҳо аз ҷиҳати сиёсӣ, балки аз ҷиҳати иҷтимоию сиёсӣ ва иҷтимоӣ низ бояд масъулият бар дӯш гирем.
Мо бояд дар мавриди саломатии худ низ масъулият бар дӯш гирем – яъне, ман духтурам, боз дар бораи саломатӣ гап мезанам.
Ва ман низ амалигар ҳастам, бинобар ин хурсанд ҳастам, ки як мисоли амалӣ биёрам.
Таҳқиқотҳо оид ба 1 800 беморони саратоние гузаронида шудаанд, ки дар марҳилаи терминалӣ қарор доштанд.
Ва онҳоро аз тибби маъмулӣ хориҷ карда буданд, яъне ҳамаи имконоти табобатро тамом карда буданд –
аммо сипас бемориро мағлуб карда, зинда монданд.
Ва сипас як табиб омад ва 1,800 нафарро тафтиш кард, бо онҳо суҳбат кард ва кӯшиш намуд, ки умумиятҳои онҳоро пайдо кунад.
Ва ҷолиб он буд, ки ҳамагӣ ду ҷанбаи ҷисмонӣ буданд, ки ҳама якҷоя тағйир доданд.
Ва боқимонда ҳамааш тафаккур буд .
Ва муҳимтарин тафаккур ин аст, ки онҳо масъулияти худро бар ӯҳда гирифтаанд.
Ва сипас онҳо ҳатто тавонистанд саратонро мағлуб кунанд.
Ин маънои онро надорад, ки ҳар кас метавонад ин корро анҷом диҳад.
Албатта, ҳар кас бояд худаш қарор гирад, ки кадом роҳро интихоб кунад ва баъд чӣ кор кунад.
Аммо ҳамин мазмуни аслии он буд.
Пас ҳамин ҳама чиз аст ва ҳамин охиру ҳад аст.
Пас, ҷуръат кунед, ки худро шифо диҳед, кӯмак кунед, ки ба худ кӯмак расонед, метавонед бигӯед.
Бале, дақиқ.
Аз нуқтаи назари тиббӣ, ин албатта бештар як равиши терапевтӣ хоҳад буд, ва албатта ҳамчунин каме – бигӯем – қариб аз нуқтаи
назари равонӣ ва рӯҳонӣ, ин бешубҳа як маслиҳати арзишманд аст.
Ин эҳтимолан ба ҳар касе, ки бемории вазнин дорад, дахл мекунад, ки муносибати дарунии шумо нақши асосиро мебозад.
Аммо, албатта, ин инчунин дар бораи доираи сиёсӣ аст.
Ин миқдори бениҳоят зиёди тағйироти сиёсиро талаб мекунад.
Ва пеш аз ҳама, бояд баррасии дуруст ва дарки дурусти мушкилот сурат мегирифт.
Ва ҳамин ҷо ман мебинам – ё шумо чӣ гуна мебинед? – ҳамин ҷо ман монеаҳои бузургро мебинам.
Ё оё ин таассурот гумроҳкунанда аст?
Не, монеаҳои калон ҳастанд, аммо мавзӯи қаблӣ дар ин ҷо нақш мебозад.
Ҳар як шахс бояд бархезад ва бигӯяд: Ин қобили қабул нест.
Ва он бо ягон роҳи дигар кор намекунад.
Мутаассифона, ман дар амал бисёр мешунавам, ки мардум мегӯянд, ки ҳеҷ чизро тағйир додан ғайриимкон аст.
Бале, шумо метавонед фарқ эҷод кунед!
Шумо танҳо бояд атрофро нигоҳ кунед, то бубинед, ки одамоне, ки дар ин ҷо нишастаанд, чӣ кор мекунанд.
аллакай тағйир ёфтаанд
Ё ҳоло чанд нафар дар ин ҷо дар миёни тамошобинон нишастаанд?
Ин чанд сол пеш ғайриимкон мебуд.
Ва ҳатто он замон, дар давраи пандемияи коронавирус, баъзе шахсон ба директорҳои мактабҳо муроҷиат карда гуфтанд: Автобуси
эмгузаронӣ меояд, аммо фарзанди ман наметавонад ба он ҷо бирасад.
Ё фарзанди ман ниқоб намепӯшад.
Ва агар одамони бештар ва бештар ва бештар ва бештар ин корро кунанд, пас шумо бешубҳа метавонед тағйирот эҷод кунед.
Агар шумо инро ҳамчун мутахассиси тиббӣ пайгирӣ мекунед.
Шумо бешубҳа мушоҳида кардед, ки бо протоколҳои RKI чӣ ошкор шуд ва аз он вақт ҳама он чизеро, ки ман онро
наративиҳо меномидам, фурӯпошид ва он чизеро, ки «теорияҳои табаддулот» меномиданд, ҳақиқӣ баромад.
Албатта, ҳатто онҳое, ки дар он замон иштирок карда буданд – шумо мудири мактабро ном бурдед, вале, албатта, бисёре
аз ҳамкорони духтуратон низ – на танҳо бояд амиқан шарм кунанд, балки бояд дилҳояшон тағйир ёбад.
Ҳадди ақал чизе монанди худтанқидӣ, ки дар он мегӯед: «Хуб, мо дар он ҷо хато кардем, ин дигар ҳеҷ гоҳ набояд такрор шавад!»
Ман наметавонам дар бораи Австрия чизе бигӯям, аммо дар Олмон ман ҳис мекунам, ки мо аз он хеле дурем.
Ва оё ин боз шарти қатъии зарурӣ барои ба амал омадани ҳамин таъсиротест, ки шумо ҳозир зикр кардед?
Ҳамаи ин дуруст аст, шахсони алоҳида низ бояд нақши худро бозанд.
Аммо дар ниҳоят, ин кор намекунад, агар ВАО ва сиёсатмадорон дахолат карда, фазои ҷамъиятиро халалдор кунанд.
Барои шикастани ин давра чӣ кор кардан мумкин аст?
Бале, ин чанд савол дар як буд, метавон гуфт.
Пас, аз назари ҳамкоронам, ҳа, ин душвор аст.
Албатта, онҳо дар вазъияти хеле, хеле душвор қарор доранд.
Аз як тараф, онҳо иштирок карданд, шояд худашон, оилаҳояшон ва бисёр беморони дигарро эм карданд ва аз ин рӯ дар
зери фишори равонии ниҳоят калон ва аз ҳад зиёд қарор доранд.
Инро ба худ эътироф карда, сипас як қадам ба пеш гузошта, дар назди омма гуфтан:
Хуб, он чизе, ки ман кардам, ё он чи дар ҳама ҷо рӯй дод, беҳуда буд.
Ин талаб ғайримаъқул аст.
Баъзе одамон ин корро мекунанд ва ман фикр мекунам, ки онҳо хеле шуҷоъанд.
Бисёриҳо ҳамеша интиқод мекарданд, аммо ҷуръат намекарданд, ки дар ин бора чизе кунанд.
Хуб, онҳо ба ман ҳаминро мегӯянд, қисман бо эътимод.
Ва дар муҳити ҷамъиятӣ, албатта, иҷро кардани чунин рафтор комилан масъалаи дигар аст.
Аммо ман чунин эҳсос дорам, ки дар асл барои ин бисёр чиз лозим нест.
Ба назарам, ҳозир кӣ тезтар аст?
Оё мо дар таҳқиқотҳоямон зудтар ҳастем, ё дигарон дар ҷавобҳояшон зудтар ҳастанд?
Ва ҳар қадар мо зиёдтар бошем, ҳамон қадар эҳтимол дорад, ки ҳамкорони ман қадами дурустро бардоранд ва шояд низоми ҳуқуқӣ
ва дигар васоити ахбори омма низ ҳамин корро такрор кунанд.
Пас, дар ВАО чизе пайваста сар мезанад, сипас боз фишурда мешавад – гарчанде ки онро рӯз ба рӯз бештар инъикос мекунанд.
Аммо, чунон ки ман гуфтам, ҳар яке аз мо ҳисоб мешавад.
Дидгоҳ, агар мо хоҳем ба оянда назар афканем, ҷомеа чӣ гуна хоҳад буд, аз ҷумла низоми
тандурустӣ дар ин маврид – ин ду ҷудонашавандаанд.
Шумо чӣ фикр доред, ки дар давоми панҷ сол дар мавриди худмуайянкунӣ вазъият чӣ гуна хоҳад буд?
Оё шумо фикр мекунед, ки то он вақт худбоварии комилан дигар ҳукмфармо хоҳад шуд?
Оё шумо бовар доред, ки ин рушд, бигӯем, судманд аст, ё шумо дар ин бора бештар пессимист ҳастед?
Хуб, ман комилан оптимист ҳастам.
Шӯру ғавғо хеле зиёд аст ва фазо хеле мусбат аст.
Ман комилан бовар дорам, ки дар панҷ соли оянда мо дар мавқеи комилан дигар хоҳем буд ва – чӣ тавр
гӯям – ҳатто бовар дорам, ки аз пеш беҳтар хоҳем шуд.
Зеро мо аз ҳама чизе, ки воқеан рӯй додааст, ҳатто он чи дар даҳсолаҳо ва асрҳои охир рух додааст, огоҳем.
Ман бовар дорам, ки агар мо пирӯз шавем, озодии мо ҳатто аз ҳарвақта бештар хоҳад буд.
Ин эътиқоди ман аст.
Инчунин ин дар бораи озодӣ аз тарс аст.
Шумо инчунин масъалаи сиёсати тарсро баррасӣ мекунед, ки бояд хотима дода шавад.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки суханрониҳои қаблӣ низ ба он ишора кардаанд.
Ман мегӯям, ки эҳтимолан ин сиёсати ҳолати фавқулодда низ бояд шикаста шавад, то дар ин ҷо бори дигар дарки дигари
худмуайянкунӣ ҷой гирад – ҳадди ақал, ин тахмини ман аст.
Ҳанӯз ҷанбаҳое ҳастанд, ки шумо низ дар кори худ бо онҳо рӯ ба рӯ мешавед.
Мо имрӯз инро муҳокима накардем.
Ман мехоҳам инро кӯтоҳ баён кунам.
Шумо инчунин қаблан дар бораи микробиом зикр карда будед.
Ин эҳтимолан дар робита ба ғизо, кишоварзии табиӣ ва ҳама чиз низ нақш мебозад.
Оё шумо мехоҳед дар ин бора чизе дигар бигӯед?
Ман фикр мекунам, ки бисёриҳо дар миёни тамошобинон низ ба ин манфиатдоранд.
Бале, албатта, ин низ дар доираи терапияҳои алтернативӣ аст, ки ман маҷбур будам барои фарзандонам пайдо кунам – ҳамин
тавр бо он ошно шудам – дар робита ба осебпазирии онҳо ба сироятҳо ё тарсҳои шадиде, ки онҳо таҳия карда буданд.
Ва сипас ман ҷустуҷӯ карданро оғоз кардам. Ҳанӯз чӣ чизҳо дохил мешаванд?
Ва сипас, албатта, ман бо камбудиҳои калони ғизоӣ рӯ ба рӯ шудам.
Инчунин ба кӯдаконе, ки хеле хуб ғизо мегиранд ва ғизои органикӣ мехӯранд, дахл мекунад.
Ва сипас ман таҳлилҳои микробиомро оғоз кардам.
Ман фаҳмидам, ки то чор моҳаш хатари ба вуҷуд омадани шароити фалокатбори микробиом вуҷуд дорад.
Пас, ман мегӯям, ки моро дар ин сатҳ низ озор медиҳанд.
Ва бинобар ин фавран зарур аст, ки ба самти дигар равем.
Ва ин аллакай дар марҳилаи кор қарор дорад.
Пас, ҷомеаҳои иқтисодии бар асоси ҳамбастагӣ аллакай барои мо соҳаи кишоварзиро хеле мусбат ва солим эҷод мекунанд.
Онҳоро бояд дар ҳар роҳу васила ҳавасманд кард.
Ва мо бояд ифлоскунандаҳоро аз муҳити зист бартараф кунем, яъне CO2 – мо ҳама медонем, ки ин як
ҳаяҷони даҳшатнок аст, ки ҳеҷ аҳамият надорад.
Аммо масъалаҳои муҳим бояд баррасӣ шаванд:
Глифосат, масъалаи баҳсбарангез;
Ғалладонае бо глютени хеле коркардшуда, ки микробиоми моро вайрон мекунад.
Дигар ифлоскунандаҳо, арсен ва ғайра ва ғайра.
Пас, ин масъалаҳо бояд ҳал карда шаванд, то дигар бар мо ва фарзандонамон бори вазнин нашаванд.
Ман ҳоло ин стрессҳоро дар кӯдакони хурдсол мебинам.
Моддаҳое ҳастанд, ки дар робита бо эмгузаронӣ, то андозае дар соҳаи алтернативӣ таблиғ мешаванд.
Баровардани сафедаҳои шипӣ аз бадан – дар миёни дигар чизҳо, ҳоло савол ин аст, ки оё воқеан ҳамин тавр аст.
Шумо дар ин бора назари шахсии худро чӣ гуна доред?
Масалан, чизе монанди натокиназа ва чизҳои монанди он.
Ин асбобҳо муфиданд.
Мушкилот дар он аст, ки РНК-и хабаррасонӣ, ки тағйирёфтааст, метавонад ба геном ворид шавад, ва
чӣ гуна онро аз он ҷо берун кардан мумкин аст?
Бале, ман чунин бовар дорам, ки идеяҳо ҳамеша такрор ба такрор пайдо мешаванд.
Аммо оё он пас боз барои ҳама дастрас хоҳад буд, ҳанӯз маълум нест.
Принсипӣ, худи шипҳоро низ метавон холӣ кард.
Ман комилан бовар дорам, ки вазъиятҳоро беҳтар кардан мумкин аст.
Бо сабри зиёд имконпазир аст, ки одамонро то он нуқта роҳнамоӣ кунем, ки онҳо боз метавонанд худро шифо диҳанд.
Мушкилот, аммо, ва албатта ин мушкилоти навбатӣ аст, дар он аст, ки онҳое, ки аз эмгузаронӣ ё аз Ковид-19,
Ковид дарозмуддат ё ҳар чи бошад, ба таври шадид зарар дидаанд, пулҳояшон тамом мешавад.
Мисли бисёриҳо, пулашон тамом мешавад.
Ва ман онро нисбатан зуд-зуд мебинам.
Хуб, ман низ баъзан дар амалияи худ ҳолатҳои махсус дорам, ки одамон дигар наметавонанд табобатҳоро пардохт кунанд.
Ва сипас онҳо бо арзёбгарон рӯбарӯ мешаванд, ки ба онҳо арзёбиҳои бардурӯғ медиҳанд.
Ин ҳамеша ҳамин тавр аст!
Пас онҳоро на барои нафақа муносиб эълон намекунанд ва на маъюб эълон намекунанд,
гарчанде ки онҳо дар ҳолати фоҷиабор қарор доранд.
Онҳо натиҷаҳои ҷамъоваришударо эътироф намекунанд, зеро мегӯянд: «Ин аз ҷониби тибби анъанавӣ эътироф намешавад.»
Пас онҳо намефаҳманд, ки протеини шикастдор ошкор шудааст.
Онҳо намедонанд, ки ӯ камфаъолиятии системаи масунияти бадан дорад, яъне ВИЧ/СПИД ё чизи монанди он.
Ҳозир он чизе, ки рӯй медиҳад, як фалокат аст.
Аммо ҳа, мо бояд ба он идома диҳем ва ҳамаи мо ба он идома хоҳем дод.
Оё метавон гуфт, ки, дар принсип – зеро шумо инро қаблан зикр кардед – сохторҳои шабеҳ дар саноати ғизо, яъне
дар истеҳсоли саноатии ғизо, ҳукмфармо ҳастанд ва инчунин лоббигарӣ мисли саноати дорусозӣ вуҷуд дорад?
Оё ин ду воқеан имрӯз ҷудонашавандаанд?
Албатта, ман пурра ҳамин тавр мебинам.
Ва ин маънои онро дорад, ки агар мо ба манзараи васеътар назар кунем – калимаи калидӣ «Визияи 2030» – шикастани ин
сохторҳо ва мубориза бо лоббигарии марбут ба онҳо эҳтимолан барои зинда мондани ҷомеа муҳим аст, дуруст?
Албатта.
Оё шумо бо ин розӣ ҳастед, ҳа?
Дуруст аст, ҳа.
Ман фикр мекунам, ки ҳамин мавзӯъест, ки шумо ба он мепардозед.
Ва ман фикр мекунам, ки ин чизест, ки, аз он чизе, ки ман аллакай дар гуфтугӯҳо шунидаам, бисёре аз тамошобинонро низ ҷалб мекунад.
Яъне, ноумедии бисёре аз мардум аз ҳисси нотавонии онҳо дар муқобили ин картелҳо (гурӯҳҳои манфиатдор),
дар муқобили ин саноат сарчашма мегирад, ки дар ҳама соҳаҳо рӯз ба рӯз тавонотар мешавад.
Пас, дар як лаҳза эҳтимол аст, ки чизе монанди эмгузаронӣ пурра беихтиёр ва беихтиёрият тавассути ғизо дода шавад.
Ин ҳатман дар бораи ҳашаротҳои парвозкунанда ё ҳар чиз дигар нест.
Аммо воқеият ин аст, ки он чизеро, ки дар асл набояд ба баданатон ворид кунед, амалан
тавассути парҳези шумо беихтиёр ба он ворид мешавад.
Зеро ҳамин аст, ки байни эмгузаронии ҳатмӣ ва ғайра муқоиса вуҷуд дорад.
Ва бо ин боз як вайронкунии ин принсипи худмуайянкунӣ.
Яъне, албатта, эҳтимолан муҳимтарин шарти ибтидоӣ ҳамин аст, ки дар оянда шаффофият бештар
хоҳад шуд ва ин созмонҳо низ барҳам дода хоҳанд шуд.
Албатта, ҳа.
Хуб, мо аллакай онҷоем, не?
Пас, микробиоми мо аллакай
... Пас, аслан, мо ба он нуқта расидаем, ки танҳо бо гирифтани моддаҳои ғизоӣ ва гузаштани
табобати хеле фаъоли рӯда метавонем солим бимонем.
Ва мо воқеан бояд ба ин хотима диҳем.
Пас, мо бешубҳа боз ба ғизоҳои солим ва серғизо ниёз дорем.
Ва мо бояд аз ин ифлоскунандаҳо халос шавем.
Пас, ифлоскунандаҳои дуруст ҳастанд, ки ба мо ва фарзандонамон таъсир мерасонанд.
Ва мардум бояд аз ин огоҳ бошанд.
Пас, ман ин ҳикояҳоро ба ҳар касе нақл мекунам, ки бо кӯдакаш, ки сад-умин сирояшро гузаронидааст, ба назди ман меояд.
Ё оё ман ҳам дар бораи кемтрейлҳо ба шумо нақл кунам?
Зеро ман мехоҳам, ки мардум дар бораи он огоҳ шаванд.
Ва ҳар қадар одамон зиёд бошанд, ҳамон қадар мо зиёд мешавем.
Пас, ҳар қадар одамон дар бораи он бештар донанд, ҳамон қадар беҳтар аст. Ва дигарон камтаранд, элитаҳо.
Ва мо низ бояд аз ин огоҳ бошем.
Бале, хуб. Ман фикр мекунам, ки мо бешубҳа дар тавсиф ҳисси эҳтиётии умедро шунидем, ки баъзе чизҳо
тағйир хоҳанд ёфт ва, умедворем, беҳтар хоҳанд шуд –
– агар мо ба ин кор идома диҳем ва огоҳиро баланд кунем, ва агар ҳар яки мо саҳми худро гузорем.
Дар ҳар сурат, ман мехоҳам ба шумо барои арзёбиҳоятон бисёр ташаккур гӯям.
Ва дар муҳокимаи панелӣ баъд мебинем, ҳа.
Муҳтарам тамошобинон, гузоришҳои иловагӣ дар бораи ин рӯйдод дар Дорнбирн аллакай дар HOCH2.TV дастрасанд.
Шумо пайвандҳоро дар поёни ин барнома хоҳед ёфт.
Мо мехоҳем аз ин фурсат истифода барем ва ба HOCH2.TV барои ҳамкории аълоашон ташаккур гӯем.