Noong 29 Marso 2025, ginanap ng Kulturhaus Dornbirn ang kaganapang "Kalayaan at Sariling Pagpapasya – Ang May
Panagutang Mamamayan" na may mga kawili-wiling ambag tungkol sa pamamahala ng batas, soberanya, at pera.
Ang kaganapan ay inorganisa ng Akademya para sa Pag-unlad ng Sarili sa Dornbirn.
Na-record at na-edit na ng HOCH2.TV ang lahat ng mga ulat para sa inyo, mga minamahal naming manonood.
Ngayon, ipinapakita ng Kla.TV ang isang panayam kay Dr. Sharon Tagwerker:
Personal na pananagutan – ang utos ng araw!
Oo, tulad ni Erwin, nais ko ring magsimula sa pagpapakilala kay Dr. Tagwerker.
Hindi lang dahil unang inuuna ang mga babae, kundi dahil may kalamangan ka rito sa bahay,
gaya ng sinasabi, dahil galing ka sa Bludenz.
Halos nakatakda ka na para rito.
Kamusta po, Gng. Tagwerker, paki kuhanin ang mikropono.
Talagang gusto naming pag-usapan muna ito sa inyo.
Sa lahat ng mga panelista na nakikilahok ngayon, ikaw ang may propesyonal na karanasan – bilang tuwirang
bunga ng nangyari halos limang taon na ang nakalipas.
At sa iyong propesyonal na buhay, patuloy kang nahaharap sa mga epekto ng pandemya – lalo na sa pinakabatang miyembro ng lipunan.
Ang mga talagang hindi gaanong kayang ipagtanggol ang kanilang sarili, ay dapat sabihin.
At iyon ay nagtataas ng tanong: Ano ang masasabi mo tungkol dito?
Okay, malinaw na labis na naapektuhan ng pandemya at ng mga hakbang na isinagawa ang mga bata at kabataan.
Marahil ang pinaka-halata ay ang mga sikolohikal na kahihinatnan at ang mga sumunod na karamdaman sa pag-iisip.
Ang katotohanan ay, sa kasamaang palad, nagkaroon ng malaking pagtaas sa mga pagtatangkang
magpakamatay at sa mismong mga pagpapakamatay hanggang 2023.
Ito ay mga datos na hindi agad halata, ngunit tinipon ng mga psychiatrist – na naglunsad
ng apela noong 2023 – at inilabas sa publiko.
Aba, nagkaroon ng napakalaking pagtaas sa mga depresibong karamdaman, hanggang limang hanggang sampung beses.
62 porsyento ng mga babae ang naapektuhan at 38 porsyento ng mga lalaki. Isinagawa ito ng
Danube University Krems sa mga silid-aralan.
At saka noong 2021 ay ang sukdulang rurok, na may isang milyong mga bata na nagdurusa sa karamdaman sa pag-iisip.
Sa kabaligtaran, may kakulangan ng 70,000 na puwesto para sa terapiya.
Napansin namin ito sa praktis, siyempre.
Hinarap namin ang katotohanan na kailangan naming alagaan ang mga batang may sikolohikal o psikiatrikong
problema, at kailangan pa naming maghintay ng ilang buwan para sa isang puwesto sa terapiya.
Kaya't naging napaka-stressful na sitwasyon ito para sa mga magulang, sa mga bata, at pati na rin sa doktor.
At lalo na kung hindi ka sanay magbigay ng gamot pang-psychiatriko at hindi ka komportable na gawin ito.
Pero pagkatapos ay nagiging malikhain ka at sumusubok ng iba.
Nabunyag nito sa akin ang ibang gamot.
Kaya mas lalo pa akong lumalim sa larangan ng komplementaryong – at aba, nakakatulong din pala ito.
Hindi naman sa kaso ng mga lubhang maysakit, siyempre, kung saan natutuwa ang isa kapag nakakialam ang psychiatrist.
Oo, iyan nga.
Aba, tiyak na isang nakakabahalang pagtataya iyan.
Ano ang makakapukaw ng aking interes dito, at tiyak na pati na rin ng mga manonood.
Madalas na inaangkin na wala itong kinalaman sa coronavirus.
May ilang tao na iniuugnay ito sa mga epekto ng pagbabakuna, bagaman marahil ay hindi
na ito gaanong problema sa mga bata ngayon.
Sabi ng iba: Oo, ito ang pangmatagalang epekto ng mismong viral na sakit.
Hanggang saan natin mailalahad kung ano ang kaugnayan nito sa mga hakbang?
Hanggang saan ito maaaring maiugnay sa iyon?
Iyon ay, siyempre, isang napakahirap na tanong.
Sa prinsipyo, tiyak na ito ay multifaktoryal .
Kaya walang duda na ang spike protein ay lubos na patolohikal at higit sa lahat ay nagdudulot ng malaking pinsala sa utak.
Pareho ang pagtaas ng bakuna at ang Covid-19, ibig sabihin, ang mismong virus.
Ngunit siyempre, ang pangunahing sanhi ng mga suliraning sikolohikal ay ang mga hakbang sa pag-iisa.
Ito ay isang kinikilalang paraan ng pagpapahirap na hindi ka pinapayagang makita ang iyong mga lolo at lola, at hindi ka
pinapayagang bisitahin ang iyong mga kamag-anak sa ospital.
Lalo na sa mga lubhang maysakit pa, hindi ka pinayagang magbigay ng pangangalaga sa katapusan ng buhay.
Talagang napakalaking pagkalugi kapag hindi maaaring ibahagi ng isang tao ang mga sandaling iyon sa kanyang mga kamag-anak.
O kung hindi mo naranasan ang unang ilang taon kasama ang iyong mga lolo at lola, o kabaliktaran.
Nagkaroon ako ng mga pamilya na may mga batang mahiyain sa mga estranghero.
Kaya't dumaraan ang lahat sa yugto ng pagiging mahiyain sa mga estranghero, at labis silang
nahiya sa kanilang sariling mga lolo at lola.
Hindi na nila pinapayagang lumapit sa kanila ang kanilang mga lolo at lola.
Ito ay likas na nakakagulat, para sa mga magulang at para sa mga lolo at lola.
At iyon ang nananatili sa iyong isipan.
At saka dumating ang mga taong iyon na may mga maskara sa kanilang mga mukha: iyon, siyempre,
ay pagkawala ng pakikisalamuha para sa mga bata.
At ibig kong sabihin, siyempre, maraming iba pang sanhi ng mga karamdaman sa pag-iisip. [Daniel
Matissek] Kaya, partikular sa mga operasyon ng paaralan, nagkaroon din ng pagsasara ng mga paaralan sa Austria.
Marahil ay nag-iwan iyon ng mga traumatikong kahihinatnan para sa buong henerasyon ng mga mag-aaral.
Matagal ko nang pinagtaka ito – nakapaglathala ka rin tungkol sa paksang ito:
Saang antas marahil pinalala ng mga istrukturang problema ng sistemang pang-edukasyon
sa Austria ang negatibong pag-unlad na ito?
Oo, sa isang banda, mayroon tayong ganap nang lipas na sistemang pang-edukasyon na hindi
man lang nareporma sa mga nakaraang dekada.
Hindi na ito tumutugma sa pinakabagong mga natuklasan sa pananaliksik sa utak.
At saka, noong panahon ng pandemya, ang paglipat sa digital na pagkatuto ay
nangangahulugang maraming klase ang basta na lang napabayaan.
Kaya hindi na nila makasabay sa tela.
Dahil dito, maraming mag-aaral ang naputol ang kanilang pag-aaral sa paaralan.
Sa kasamaang palad, nasaksihan ko na ito nang ilang beses, pati na rin sa pagsasanay, na lubhang nakalulungkot.
At oo, napakalaking kakulangan nito sa mga paaralan.
Kaya pinagsama-sama ang lahat ng mga mag-aaral.
Ang karaniwang mag-aaral ay siya nga ang dakila, hindi ba?
At ang katotohanang nagreresulta ito sa 29 porsyentong functional illiteracy ay tunay na isang ganap
na sakuna para sa ating sistemang pang-edukasyon.
Kaya 30 porsyento ng mga nakapagtapos sa aming sistema ng paaralan ay hindi makabasa nang lubos.
At talagang kabaliwan iyon.
Kapag narinig mo ang lahat ng ito – kasama na ang iba pang mga kahihinatnan, ang pinsalang sikolohikal – kailangan mong aminin
na halos lahat ng ito ay nangyari sa mga taong ito nang hindi man lang sila
nakapagtanggol sa kanilang sarili kahit man lang kaunti.
Sa totoo lang, hindi lang mga karapatan ng mga bata ang malawakang pinigilan noon, kundi
pati na rin ang mga karapatan ng mga magulang.
Walang sinuman ang makapagtatanggol sa kanilang sarili laban sa mga kakila-kilabot na pangyayaring ito.
Epektibong bumagsak na ito sa mga tao.
At dahil pinag-uusapan natin ang "mga responsableng mamamayan", ito ay talagang isang ganap na pagbawi ng karapatan sa pagboto.
Malamang makakumpirma mo iyon. [Dr.
Araw-araw na manggagawa] Oo, ganap.
Kaya hindi mo na nakokontrol ang iyong sariling katawan.
Kaya dapat kang magpabakuna, dapat kang magsuot ng maskara.
Kung saan alam na natin ngayon na nagdulot sila ng pinsala, kahit sa mga bata.
Kaya ang mga batang kinakailangang magsuot ng maskara sa buong oras sa paaralan ay may ilang puntos na mas
mababa sa IQ kaysa sa mga hindi kinakailangang magsuot.
Kailangan mong magpa-test, at kailangan mo ring ipa-test ang iyong anak.
Talagang napakahirap iyon.
Kahit ang mga batang may kapansanan ay sinubok.
Mayroon ding mga eksena ng hindi maisip na karahasan.
Kaya't naging napakasakit ito para sa mga bata at sa mga magulang.
At siyempre, pinayagan ang mga batang 14 na taong gulang pataas – na iyon naman ang
pinakamataas na edad – na magpabakuna nang mag-isa.
Kaya may mga insidente na umuwi ang bata:
Narito ang bus ng pagbabakuna ngayon, at sa totoo lang, nabakunahan na ako.
Hindi kapanipaniwala.
Kaya, isang 14-taong gulang na bahagyang nasa hustong gulang, ngunit tiyak na hindi alam ang mga implikasyon
ng ganitong mga desisyon at hindi niya ito mahuhulaan.
Ang nakaka-interes sa akin, o mas tama, ang nagulat ako habang naghahanda, ay ang dami ng mga
nagpakamatay, kabilang ang mga bata at kabataan.
Sa Alemanya, maaari lamang nating husgahan ito nang empirikal o nang intuitibo.
Sa katunayan, hanggang ngayon ay wala pa ring opisyal at beripikadong estadistika
tungkol sa antas ng pagpapakamatay sa Alemanya.
Kahit ang Pederal na Tanggapan ng Estadistika – siyempre, sa ilalim ng politikal na presyon –
ay tumatangging mag-ugnay nito sa coronavirus.
Kahit na kami bilang mga mamamahayag ay paulit-ulit nang tinanong ang tanong na ito.
Mukhang may mga survey tungkol dito sa Austria, hindi ba?
Oo, may mga survey.
Kaya, sa pamamagitan ng Statistics Austria, maaari mong direktang makita ang mga istatistika para sa mga matatanda.
Gayunpaman, dapat din itong lapatan ng pag-iingat, dahil ang mga aksidente, pagkalason, o anumang
iba pa ay tila lumilitaw sa iba't ibang estadistika.
At hindi mo iyon nakikita sa mga bata at kabataan.
Kaya dito, makikita mo lang ito nang hindi direkta sa pamamagitan ng pagtingin sa estadistika ng kamatayan dito.
Ang mga numerong kakalabas ko lang na binanggit ay hango sa ulat na nabanggit ko kanina ng
Austrian Society for Child and Adolescent Psychiatry.
Inilathala nila ang mga ito noong 2023 dahil sila mismo ay labis na nagulat sa pagtaas ng mga numerong ito.
At isa pang napakaseryosong kahihinatnan, pati na rin sa dimensyong pang-ekonomiya, ay siyempre ang napakalaking pagtaas
ng mga araw ng pagliban dahil sa sakit, na tumaas nang husto, lalo na noong 2023 – gaya ng makikita mo rito sa talahanayan.
Kaya masasabi mong, sa prinsipyo, ang buong lipunan ay sistematikong pinagkasakit.
Muli, lumilitaw ang tanong, dahil madalas itong pinagdudahan:
Hanggang saan ninyo itutuon ang pansin sa proporsiyon ng pinsalang dulot ng bakuna, o marahil muli
sa kung ano ang karaniwang tinatawag na long Covid?
Siyempre, mahirap magkakaiba.
Mahirap itong pag-ibahin.
Mapanganib at nakasasama si Spike.
Kaya masasabi kong napakalaking bahagi ang bakuna rito.
Hindi naman talaga ito may kinalaman sa mga bata, dahil sa kabutihang-palad maraming bata ang hindi nabakunahan.
Ngunit makikita mo ito nang napakalinaw sa mga matatanda.
Noong nakaraan, sanay akong makakita ng batang nakahiga kasama ang isang kamag-anak, marahil ay
nagkakasakit ng isang uri ng nakakahawang sakit.
Ngayon, madalas ang buong pamilya ang palaging may sakit.
Kaya palagi silang nakahiga sa kama, pati na rin kapag may pneumonia, na hindi lang isang
tao ang naaapektuhan, kundi ang buong pamilya.
Hindi ko pa naranasan ang ganito bago ang pandemya.
At ibig kong sabihin, sa isang banda, siyempre nariyan ang stress na nararanasan ng mga tao – na tumaas nang malaki.
Mayroon ding kakulangan sa nutrisyon at maraming iba pang mga dahilan, tulad ng
microbiome , na ngayon ay unti-unti ring nasisira.
Ngunit kung makikipag-usap ka nang kaunti sa mga tao, sasabihin nila mismo: Mula nang magpabakuna, nangyari ito at iyon.
Ibig kong sabihin, hindi ko pa nakakita ng anumang wastong estadistika, o anumang kapanipaniwala tungkol sa paksang ito.
Kaya masasabi mong ito ay talagang pag-atake sa integridad ng kalusugan ng organismo sa iba't ibang aspeto.
Una, dahil sa mga hakbang, dahil sa bakunang ito, at siyempre, dahil sa pangkalahatang stress sa lipunan, na marahil
ay nagdulot, sabihin nating, ng paghina ng immune system.
Maramihang salik ito, gaya ng sinabi mo, ngunit nagpapakita ito sa iba't ibang anyo.
At hanggang ngayon ay nahihirapan pa rin tayo rito, sa prinsipyo.
Ngayon, hindi na ito problema lamang ng mga mas bata noon – na ngayon ay limang taon nang
mas matanda – kundi, siyempre, ng buong lipunan.
At ngayon, ang tanong na lang, dahil ang mga plano para sa ganitong pagbabakuna, kabilang ang posibleng pagbabakuna gamit ang
mRNA kaugnay ng kanser at iba pa, ay patuloy pang isinasagawa:
Nakikita mo ba ang anumang kurba sa pagkatuto sa opisyal na katawan?
O baka naman, sa ngayon, hindi mo lang inuulit ang lahat, kundi pinapino mo pa ito upang magpatuloy?
Siyempre.
Kaya't nagsisimula nang mag-alinlangan ang mga kasamahan, salamat sa Diyos, ngunit ang pampublikong sektor ay talagang hindi.
Kaya't malaki ang pag-usad nito.
Kitang-kita rin ito sa pagpapakilala ng elektronikong sertipiko ng pagbabakuna matapos ang halalan ng Pambansang Konseho.
Kaya hindi ka maaaring tumanggi rito; may vaccination card ang bawat isa, kahit walang laman o
ano pa man ang nakasulat dito, wala itong saysay.
Tatlong pagbabakuna ang kasalukuyang kinakailangang itala ng mga doktor.
At kung titignan mo iyon at saka ang amyenda sa Medicines Act, Seksyon 80 – dapat sana'y naamyendahan
noong 2022/23 – kung saan ang pamagat ay nagsasabing:
Ang Pangkalahatang Regulasyon sa Proteksyon ng Datos ay pinahihina sa usaping ito.
Ibig sabihin nito, ang personal na datos – halimbawa, ang impormasyong nakapaloob sa talaan ng pagbabakuna – ay hindi
lamang ibinabahagi sa mga institusyong pangkalusugan, kundi pati na rin sa Samahan ng Medikal, na walang kinalaman sa pag-alam
ng impormasyong ito, sa Samahan ng Beterinaryo, at sa Samahan ng Parmasya, kabilang ang mga beterinaryo at parmasyutiko.
Ipinapadala ito sa mga awtoridad, kahit hindi naman talaga ito kanilang usapin, sa mga awtoridad sa
ibang Miyembrong Estado ng EU at pati na rin sa WHO.
At kung titignan mo ang IHR , na ipapaliwanag mamaya, at ang mga pagbabago, maiisip mong
magiging maayos ang takbo ng susunod na pandemya.
Kaya magagamit mo ito upang makalikha ng mga gantimpala na mas, mas malaki kaysa sa mga naranasan natin kamakailan.
Eksakto, iyon sana ang susunod kong tanong.
Ang elektronikong sertipiko ng pagbabakuna, gaya ng nabanggit, ay sapilitan mula nang huling halalan ng
Pambansang Konseho sa Austria noong 30 Setyembre 2024.
Hindi ka rin makakapag-unsubscribe.
Nakikita mo ba ito bilang direktang paghahanda para sa tinatawag mong mga pandaigdigang pandemya o
mga pandaigdigang krisis sa kalusugan sa hinaharap?
Maaari mo bang iklasipika ito sa ganoong estratehikong konteksto?
Sa pagtingin ko sa mga nakaraang taon, malinaw sa akin.
Hindi ko maisip kung para saan pa ito magagamit.
Ibig kong sabihin, sinasabi mong para ito sa mga layuning estadistikal.
Pero ang ibig kong sabihin, puwede sanang nakalap nang maaga ang mga estadistika.
Walang pangangailangan para sa sapilitang elektronikong sertipiko ng pagbabakuna, na lubos na hindi demokratiko.
At iyan nga – upang bumalik sa paksa ng ating kaganapan – ay isa pang anyo ng pagtatanggal ng karapatan.
Kaya, pagdating sa batas sa proteksyon ng datos, katulad ng iyong nabanggit, sa prinsipyo, ang transparent na pasyente.
At muli, talagang walang paraan para makawala sa mga kuko ng sistemang ito, gaya ng sinasabi.
Kaya kung sa anumang punto sa susunod na taon o kailanman, magiging sapilitan ang pagbabakuna gamit ang
mRNA para sa kanser o anumang ibang prophylaxis, malamang uulitin muli ang parehong laro.
Iyon ang dapat nating katakutan, hindi ba?
Siyempre. Kaya kapag naging epektibo na ang lahat ng ito, kailangan mong tumindig at lumaban para maiwasan ito.
Kaya mas magiging mahirap ito kaysa noong limang taon na ang nakalipas.
Sa kontekstong ito, nais kong magtanong ng isa pang personal na tanong na off the record dito.
Paano ka nito personal na naapektuhan bilang isang doktor?
Ibig kong sabihin, noong pumasok ka sa propesyon noon, tiyak na mayroon kang, sabihin nating,
tulad ng lahat ng doktor, mga idealistikong hangarin.
Nawalan ka ba ng ilusyon dahil sa panahong ito, o nagkaroon ba ng makabuluhang epekto sa iyong
kalusugang pangkaisipan ang iyong mga naranasan doon?
Sa totoo lang, inamin ko, inabot ako ng isang taon para talagang maintindihan kung ano ang nangyayari.
Lubos akong idealistiko at naniwala sa mga propesyonal na samahan.
Naniniwala ako sa idealismo ng aking mga kasamahan at ginugol ko ang isang taon na nakaupo sa mesa tuwing gabi, binabasa ang
TKB at pagkatapos ay binabasa ang mga pag-aaral tungkol dito.
At naisip ko sa sarili ko, hindi iyon maaaring totoo; kabaligtaran iyon ng sinasabi sa akin ng mga propesyonal na samahan.
At pagkatapos ng isang taon, handa na ako at kinailangan kong aminin sa sarili ko: Mali pala
ang puno na kinukurot mo ng aso hanggang ngayon.
At ang pakiramdam na ito ng kawalan ng kapangyarihan – na tiyak na naranasan din ng mga doktor, sa hindi nila pagkakaya na labanan
ang mga molino ng hangin na ito – ay isang bagay na inilalarawan sa amin ng maraming propesyonal na grupo sa panahong ito.
Gayunpaman, karamihan sa kanila ay sumabay na lang sa agos.
Ngayon ang tanong: Paano tumugon ang iyong mga kasamahan sa propesyonal na mundo sa iyong paninindigan, sa
katotohanang inilagay mo ang iyong sarili bilang isang matapang, sabihin nating, dissidente ?
Anong mga karanasan ang iyong naranasan hinggil dito, sa personal at propesyonal na aspeto?
Kaya't ganap nang nagbago ang aking sirkulo ng mga kaibigan.
Hindi ko masasabi na ako'y inagrabyado ng anumang paninirang-puri, hindi talaga, kapag nagkikita kayo.
Kasapi pa rin ako sa propesyonal na samahan.
Paminsan-minsan ay naglalakbay din ako papunta sa mga kumperensya.
Kaya nagsasalita sila sa akin nang napakabait.
Nakatatanggap din ako ng positibong paghihikayat, kahit mula sa mga tagasunod.
Sa katunayan, neutral lang talaga, medyo positibo pa nga.
Pero, paano ko ba sasabihin, personal kong problema na hindi ko matiis ang isang taong nagpapabakuna
sa daan-daang libong tao laban sa kanilang kalooban.
Kaya't gumawa ako ng sarili kong konklusyon at bahagyang umatras sa aking mga dating pagkakaibigan, na may halo-halong damdamin.
Dahil sa nakangiting mata, dahil nakilala ko ang ilang kahanga-hangang bagong tao.
Siyempre, mahalaga ang mga matagal nang pagkakaibigan, at nakalulungkot na napunta ito sa ganito.
Well, Ms Tagwerker, maraming salamat sa mga personal at napaka-interesanteng pananaw na ito.
At sa ikalawang bahagi, tiyak na maririnig pa natin ang tungkol sa mga solusyon. Maraming salamat po, oo.
At sisimulan natin muli kay Mrs Tagwerker.
Maaari kong imbitahin silang muli.
Pagkatapos, gaya ng sinabi ko, susulod tayo nang diretso sa gitna ng mga pangyayari.
Batay sa iyong mga naunang paglalarawan – mga suliraning pangkaisipan at pangkalusugan na sanhi
ng coronavirus at ang pinsalang idinulot nito.
Paano, kung maaari man, sila ay mapagaling, lalo na sa usapin ng kabataang henerasyon?
Napaka-interesanteng tanong iyan.
Depende, siyempre, kung gaano iyon kalalim.
Lubos akong kumbinsido na maraming bagay sa tao ang maaaring maayos, basta walang naiwang pisikal na pinsala.
Dahil ang mga tao ay napaka-flexible na mga nilalang; kung hindi, hindi na tayo umiiral,
at hindi rin tayo matatagpuan sa buong mundo.
Kaya positibo talaga ako tungkol diyan.
Ang problema na nakikita ko ay dapat dahan-dahan tayong lumayo sa lahat ng ito upang makapagsimula tayong gumaling.
At nangangailangan iyon ng responsibilidad ngayon.
Kaya't bawat isa sa atin, maging tayo man ay mga personalidad sa media, mga politiko, mga doktor, o sinuman pa, ay
dapat mag-ako ng responsibilidad para sa ating sarili, sa ating buhay, at sa buhay ng ating mga anak.
Sanay na kami rito ... Lumaki kami sa isang estadong pangkapakanan na ngayon ay naging estadong nanay.
At ang estadong nanny na ito ay ngayon talagang naging isang awtoritaryong estado.
At ngayon, nasa atin na ang tungkulin na itigil ito.
At lubos akong kumbinsido na kung magagawa natin iyon, maraming bagay ang maaaring maayos muli.
At hindi lamang sa pulitika, sa sosyo-pulitika, o sa lipunan natin dapat gampanan ang pananagutan.
Kailangan din nating maging responsable sa ating sarili pagdating sa kalusugan – ibig kong sabihin,
doktor ako, muli akong mag-uusap tungkol sa kalusugan.
At isa rin akong praktisyoner, kaya ikinagagalak kong magbigay ng isang praktikal na halimbawa.
May mga pag-aaral sa 1,800 na pasyenteng may kanser na nasa terminal na yugto.
At hindi na sila tinanggap sa karaniwang medisina, na nangangahulugang naubos na nila ang lahat ng mga pagpipilian sa
paggamot – ngunit nalampasan nila ang sakit at nakaligtas.
At pagkatapos ay lumapit ang isang doktor at sinuri ang 1,800, tinanong sila at
sinubukang hanapin ang mga karaniwang denominador.
At kawili-wili, dalawa lamang ang pisikal na aspeto na sabay-sabay na binago ng lahat.
At ang natira ay mindset .
At ang pinakamahalagang kaisipan ay ang kanilang pag-aako ng responsibilidad para sa kanilang sarili.
At saka nagawa pa nilang pagtagumpayan ang kanser.
Hindi ibig sabihin na kaya ito ng lahat.
Siyempre, kailangang magpasya ang bawat isa para sa kanilang sarili kung aling landas ang
tatahakin at kung ano ang susunod na gagawin.
Ngunit iyon ang diwa nito.
Kaya iyon ang lahat ng sagot at wakas.
Kaya, tapang na pagalingin ang sarili, tulong para tulungan ang sarili, masasabi mong.
Oo, eksakto.
Mula sa pananaw medikal, siyempre ito ay magiging mas isang terapeutikong pamamaraan, at siyempre rin
isang mahalagang mungkahi mula sa mental at espirituwal na pananaw, gaya ng sinasabi.
Marahil ito ay totoo para sa lahat ng taong seryosong may sakit: ang iyong panloob na saloobin ang may pinakamalaking papel.
Ngunit siyempre, tungkol din ito sa balangkas pampulitika.
Kakailanganin nito ang isang napakalaking pagbabago sa pulitika.
At una sa lahat, kailangang magkaroon ng wastong pagsusuri at tamang kamalayan sa problema.
At doon ko nakikita – o paano mo ito nakikita – na doon ko nakikita ang malalaking balakid.
O nakaliligaw ba ang impresyong iyon?
Hindi, may malalaking hadlang, ngunit may papel dito ang naunang paksa.
Ang bawat tao ay dapat tumayo at sabihin: Hindi ito katanggap-tanggap.
At hindi ito gagana sa ibang paraan.
Sa kasamaang palad, madalas kong marinig na sinasabi ng mga tao sa praktis na walang maaaring baguhin.
Oo, maaari kang gumawa ng pagbabago!
Kailangan mo lang lumingon-lingon para makita kung ano ang ginagawa ng mga taong nakaupo rito.
Nagbago na.
O ilang tao ang nakaupo rito sa mga manonood ngayon.
Hindi iyon magiging posible ilang taon na ang nakalipas.
At kahit noong panahong iyon, sa panahon ng pandemya ng coronavirus, may ilang indibidwal na lumapit sa mga
punong-guro ng mga paaralan at nagsabi: Darating ang bus para sa pagbabakuna, pero hindi makarating ang anak ko doon.
O hindi nagsusuot ng maskara ang anak ko.
At kung mas marami at mas marami at mas marami at mas marami pang tao ang gagawin iyon, tiyak na makakagawa ka ng pagbabago.
Kung sinusubaybayan mo ito bilang isang propesyonal sa medisina.
Tiyak na napansin mo kung ano ang lumitaw sa mga protocol ng RKI at kung paano, mula noon, gumuho ang lahat ng
tatawagin kong mga naratibo at napatunayan na totoo ang tinatawag na mga teorya ng pagsasabwatan.
Tiyak na kahit ang mga nakilahok noon – nabanggit mo ang punong-guro, ngunit siyempre pati na rin ang
marami sa iyong mga kapwa doktor – ay dapat, bukod sa labis na hiya, ay nagkakaroon ng pagbabago ng puso.
Hindi bababa sa isang bagay na parang sariling pagsusuri, kung saan sasabihin mo: Sige,
nagkamali tayo doon, hindi iyon dapat mangyari muli!
Hindi ko masabi para sa Austria, pero sa Alemanya pakiramdam ko napakalayo pa tayo rito.
At iyon ba, muli, ang ganap na kinakailangan para magkabisa ang mga epekto na kakabanggit mo lang?
Totoo iyan lahat, dapat ding gampanan ng mga indibidwal ang kanilang bahagi.
Ngunit sa huli, hindi ito gagana kung manghihimasok at maninira ang media at mga pulitiko sa pampublikong larangan.
Ano ang maaaring gawin upang maputol ang siklong ito?
Oo, ilang tanong iyon sa isa, masasabi.
Kaya, para sa aking mga kasamahan, oo, mahirap ito.
Nasa napakahirap na kalagayan sila, siyempre.
Sa isang banda, lumahok sila, marahil sa pagbabakuna sa kanilang sarili, sa kanilang mga pamilya, at sa maraming
iba pang pasyente, at dahil dito ay nasa ilalim sila ng napakalaki at labis na sikolohikal na presyon.
Ang pag-amin nito sa sarili at pagkatapos ay pag-usad ng isang hakbang pa at pagsasabi nito nang hayag:
Bueno, ang ginawa ko, o ang nangyari saanman, ay walang katuturan.
Hindi makatwiran ang hinihinging iyon.
May ilang tao na gumagawa nito, at sa tingin ko ay napakatapang nila.
Marami ang palaging kritikal, ngunit hindi naglakas-loob na gumawa ng anumang bagay tungkol dito.
Ganun daw ang sinasabi nila sa akin, bahagyang bilang kumpidensyal.
At sa pampublikong lugar, siyempre ibang usapin ang magtanghal nang ganoon.
Pero pakiramdam ko hindi naman talaga kailangan ng mas marami pa.
Sa tingin ko lang, sino ang mas mabilis ngayon?
Mas mabilis ba tayo sa ating mga imbestigasyon, o mas mabilis ba ang iba sa kanilang mga paghihiganti?
At habang mas marami tayo, mas malamang na gagawa ng tamang hakbang ang aking mga kasamahan, at marahil ay susunod
din ang sistemang legal at iba pang mga pahayagan at media.
Kaya sa media, may isang bagay na paulit-ulit na lumilitaw, pagkatapos ay muling
pinipigilan – kahit na lalo na itong napapansin.
Ngunit tulad ng sinabi ko, mahalaga ang bawat isa sa atin.
Ang bisyon, kung nais nating tumingin pasulong, kung ano ang magiging hitsura ng lipunan, kasama na ang sistemang pangkalusugan
sa kasong ito – hindi maaaring paghiwalayin ang dalawa.
Ano sa tingin mo ang magiging kalagayan sa loob ng limang taon pagdating sa sariling pagpapasya?
Sa tingin mo ba ay maghahari na noon ang ganap na ibang kumpiyansa sa sarili?
Naniniwala ka ba na ang pag-unlad na ito ay, sabihin nating, kapaki-pakinabang, o mas pesimista ka ba tungkol dito?
Aba, lubos akong optimistiko.
Napakaraming hype at napakapositibong vibe.
Kumpiyansa akong lubos na sa loob ng limang taon ay nasa ganap na ibang kalagayan tayo at – paano ko ba sasabihin – naniniwala
pa nga akong mas magiging maayos ang ating kalagayan kaysa dati.
Dahil alam namin ang lahat ng talagang nangyari, pati na ang maaaring nangyari sa mga nakaraang dekada at siglo.
Kaya naniniwala ako na kung tayo ay magwawagi, magkakaroon tayo ng mas malaking kalayaan kaysa sa anumang naranasan natin dati.
Iyon ang aking paniniwala.
Ito rin ay tungkol sa kalayaan mula sa takot.
Tinutugunan mo rin ang isyu ng pulitikang nakabatay sa takot, na kailangang wakasan.
Iyon mismo ang tinalakay rin ng mga naunang tagapagsalita.
Sasabihin ko na malamang ay kailangang labagin din ang patakarang pang-emergency na ito upang muling makapagtatag rito ng
ibang kamalayan sa sariling pagpapasya – iyon ang aking palagay.
Mayroon pa ring mga aspeto na nakakasalamuha mo rin sa iyong trabaho.
Hindi pa natin napag-usapan iyon ngayon.
Nais kong maikling talakayin ito.
Binanggit mo rin kanina ang mikrobiyoma.
Malamang may papel din iyon sa nutrisyon, natural na agrikultura, at sa lahat ng bagay.
May nais ka pa bang sabihin tungkol dito?
Sa tingin ko, maraming tao sa madla ang interesado rin dito.
Oo, siyempre, ito rin ay nasa konteksto ng mga alternatibong terapiya na napilitan akong hanapin para sa aking mga anak –
doon ko ito natuklasan – kaugnay ng kanilang pagiging madaling kapitan sa impeksyon o ng matinding takot na kanilang nabuo.
At saka nagsimula akong maghanap. Ano pa ang kasangkot?
At saka, siyempre, nakaranas ako ng napakalaking kakulangan sa nutrisyon.
Ito ay naaangkop din sa mga batang napakabuti ang nutrisyon at kumakain ng organikong pagkain.
At saka sinimulan kong magsagawa ng pagsusuri ng mikrobyoma.
Napagtanto ko na hanggang apat na buwang gulang, may panganib ng mapaminsalang kondisyon ng microbiome.
Kaya't inaapi rin kami sa antas na ito, masasabi ko.
Kaya't lubhang kinakailangan na magtungo sa ibang direksyon.
At iyon ay nasa pipeline na.
Kaya may mga komunidad pang-ekonomiya na nakabatay sa pagkakaisa na gumagawa na ng napakapositibo at
napakasalusog na gawain para sa atin sa agrikultura.
Dapat silang suportahan sa anumang posibleng paraan.
At kailangan nating alisin ang mga polutant sa kapaligiran, ibig kong sabihin ang CO2 – alam nating lahat na ito ay
isang kakila-kilabot na hype na walang anumang kabuluhan.
Ngunit kailangang tugunan ang mahahalagang isyu:
Glyphosate, ang pinagtatalunang isyu;
Trigo na may lubos na pinong gluten, na sumisira sa ating mikrobiyoma.
Iba pang mga polutant, arseniko at iba pa at iba pa.
Kaya kailangang tugunan ang mga isyung ito upang hindi na tayo at ang ating mga anak ay mabigatan pa.
Nakikita ko na ngayon ang mga pagkabigatan na ito sa pinakabatang mga bata.
May mga substansiya na itinataguyod kaugnay ng pagbabakuna, sa ilang bahagi ng alternatibong sektor.
Ang pagtanggal ng mga spike protein mula sa katawan – bukod sa iba pang mga bagay, ang tanong ngayon ay kung talagang ganoon nga.
Ano ang iyong personal na opinyon tungkol dito?
Halimbawa, tulad ng nattokinase at mga katulad nito.
Ang mga ito ay kapaki-pakinabang na mga kasangkapan.
Ang problema ay maaaring maisama ang binagong messenger RNA sa genome, at paano mo ito makukuha mula doon?
Naniniwala ako, oo, palagi nang bumabalik-balik ang mga ideya.
Ngunit kung magiging abot-kaya muli ito para sa lahat ay nananatiling makikita.
Sa prinsipyo, maaaring maubos ang tubig sa mga tinik mismo.
Kumpiyansa akong lubos na maaaring mapabuti ang mga sitwasyon.
Sa pamamagitan ng malaking pasensya, posible na gabayan ang mga indibidwal hanggang sa
puntong makakabawi sila muli sa kanilang sarili.
Ang problema, gayunpaman, at ito ang siyempre ang susunod na problema, ay nauubusan ng pera ang mga taong
matinding napinsala ng pagbabakuna o ng COVID-19, ng pangmatagalang COVID, o ano pa man.
Katulad ng marami, nauubusan na sila ng pera.
At nakikita ko ito nang medyo madalas.
Minsan may mga espesyal na kaso rin ako sa aking praktis kung saan hindi na kayang bayaran ng mga tao ang mga paggamot.
At pagkatapos ay hinaharap sila ng mga tagapag-suri na nagbibigay sa kanila ng mga maling pagtataya.
Palagi namang ganoon!
Kaya hindi sila idineklara na karapat-dapat sa pensiyon o bilang may kapansanan, kahit na nasa kalunos-lunos na kalagayan sila.
Hindi nila kinikilala ang mga natuklasan na nakalap dahil sinasabi nila: Hindi ito kinikilala ng karaniwang medisina.
Kaya hindi nila kinikilala na natutukoy ang spike protein.
Hindi nila kinikilala na siya ay may immunodeficiency , ibig sabihin ay HIV/AIDS o katulad nito.
Kaya ang nangyayari sa ngayon ay isang sakuna.
Pero oo, kailangan nating magpatuloy dito, at magpapatuloy tayong lahat.
Maaari bang sabihin na, sa prinsipyo – dahil nabanggit mo ito kanina – umiiral ang katulad na mga istruktura sa industriya ng
pagkain, ibig sabihin sa industriyal na produksyon ng pagkain, at mayroon ding katulad na
paglobby gaya ng sa industriya ng parmasyutiko?
Talaga bang hindi na mapaghiwalay ang dalawa ngayon?
Ganap, ganoon ko talaga nakikita.
At ibig sabihin, kung titignan natin ang mas malawak na larawan – keyword Vision 2030 – ang pagbuwag sa mga
estrukturang ito at ang paglaban sa kaugnay na lobbying ay marahil mahalaga para sa kaligtasan ng lipunan, hindi ba?
Siyempre.
Sasang-ayon ka ba diyan, oo?
Tama iyon, oo.
Sa tingin ko, iyon nga ang eksaktong paksa na tinutukoy mo.
At sa tingin ko, interesado rin dito ang maraming manonood, batay sa narinig ko na sa mga pag-uusap. Ibig kong sabihin, ang kawalan
ng pag-asa na nararamdaman ng maraming tao ay nagmumula sa kanilang pakiramdam ng kawalan ng kapangyarihan
sa harap ng mga kartel , sa harap ng industriyang ito na lalong lumalakas sa lahat ng larangan.
Kaya, sa isang punto, maaaring ibigay nang ganap na hindi kusang-loob at hindi
namamalayan ang mga bakuna sa pamamagitan ng nutrisyon.
Hindi kailangang tungkol sa lumilipad na mga insekto o kung ano pa man.
Ngunit ang katotohanan na, sa prinsipyo, ang mga bagay na hindi mo dapat ipapasok sa iyong katawan ay
halos sapilitan mong napapasok nang hindi mo namamalayan sa pamamagitan ng iyong diyeta.
Kaya naman may pagkakatulad sa sapilitang pagbabakuna at iba pa.
At dahil dito, isa na namang paglabag sa prinsipyong ito ng pagpapasya sa sarili.
Iyon, siyempre, marahil ang pinakamahalagang paunang kinakailangan sa lahat: na magkakaroon ng mas mataas na transparency
sa hinaharap at na ang mga organisasyong ito ay bubuwagin din.
Siyempre, oo.
Nandito na tayo, hindi ba?
Kaya, ang ating mikrobiyoma ay
... Kaya, sa madaling salita, nasa puntong maaari na lamang tayong mabuhay nang malusog sa pamamagitan ng pagkuha ng mga
sustansya at pagdadaan sa talagang aktibong paggamot sa bituka.
At talagang kailangan nating pigilan iyon.
Kaya, talagang kailangan natin muli ng malusog at masustansyang pagkain.
At kailangan nating alisin ang mga polutanteng ito.
Kaya, ang tamang mga polutanteng nakakaapekto sa atin at sa ating mga anak.
At kailangang maging mulat ang mga tao tungkol dito.
Kaya, sinasabi ko sa lahat ng dumarating sa akin kasama ang kanilang anak sa kanilang
ika-sandaang impeksyon ang eksaktong mga kuwentong ito.
O sasabihin ko rin ba sa iyo ang tungkol sa chemtrails?
Dahil gusto kong maging mulat ang mga tao tungkol dito.
At habang mas maraming tao, mas marami rin tayo.
Kaya, mas maraming tao ang dapat makakaalam tungkol dito, mas mabuti. At iilan lang ang iba, ang mga elitista.
At dapat din nating malaman ito.
Oo, mabuti. Sa tingin ko, narinig natin nang malinaw ang isang maingat na optimismo sa
paglalarawan, na magbabago ang ilang bagay at sana'y umunlad –
– kung ipagpapatuloy natin ito at magpataas ng kamalayan, at kung gagampanan ng bawat isa sa atin ang kanya-kanyang bahagi.
Sa anumang kaso, nais kong lubos na magpasalamat sa iyo para sa iyong mga pagtatasa.
At magkita tayo mamaya sa panel na talakayan, oo.
Mahal na mga manonood, ang karagdagang ulat tungkol sa kaganapang ito sa Dornbirn ay makukuha na sa HOCH2.TV.
Makikita mo ang mga link sa ibaba ng programang ito.
Nais naming samantalahin ang pagkakataong ito upang pasalamatan ang HOCH2.TV sa kanilang mahusay na kooperasyon.