Так, сёння я хацеў бы прадставіць вам чалавека, які зрабіў ласося сімвалам свайго жыцця.
Ласось не ведае межаў, не ведае перашкод і жыве як у салёнай, так і ў прэснай вадзе.
Ён любіць плыць супраць плыні.
Гэты чалавек таксама перакананы, што варта думаць і жыць нестандартна і, ў гэтым сэнсе, заўсёды чакаць нечаканага.
Я вельмі рады вітаць Маркуса Бёніга. Сардэчна запрашаем на Kla.TV.
Добрай раніцы і бонжур. Я зараз сяджу тут, у кавярні ў Парыжы.
Гэта таксама трохі тлумачыць фонавы шум. Прабачце за гэта.
Але калі вы так падарожнічаеце, не заўсёды можна арганізаваць ідэальныя гукавыя ўмовы.
Спадар Бёніг, вы вывучалі бізнес-адміністраванне, працавалі ў глабальных карпарацыях, а потым, ва ўзросце
каля 35 гадоў, цалкам перавярнулі сваё прафесійнае жыццё.
Вы вырашылі прысвяціць свае таленты вырашэнню сацыяльных праблем і задач.
Ты любіш плысці супраць плыні.
Ці ведалі вы з самага пачатку, што сутыкняцеся з моцным супрацівам некаторым з гэтых праектаў?
Шчыра кажучы, не. Вядома, не было ясна, да чаго ўсё гэта прывядзе.
Мне было проста ясна, што я не хацеў будаваць звычайную кар'еру, зарабляць грошы, а потым
ужо ў канцы жыцця займацца чымсьці значным.
Я шукаў спосаб аб'яднаць іх абодва.
А для мяне прафесар Юнус, які вынайшаў мікракрэдытаванне, быў проста вялікай натхняй.
Ён стаў каталізатарам таго, што я ўсё кінуў, бо, я думаю, ідэя выкарыстання камерцыйных сродкаў
для вырашэння сацыяльных праблем проста выдатная.
Не проста думаць пра ахвяраванні, а сапраўды думаць эканамічна. І менавіта гэта і важна.
Пад эканамічным рашэннем я маю на ўвазе тое, што прадэманстраваў прафесар Юнус, і тое, што мяне так натхніла.
У Індыі жанчыны не могуць атрымаць пазыкі, вёскі пакутуюць ад страшэнных працэнтаў у 40-50
працэнтаў, і людзі проста загразлі ў заганным коле.
І гэты прафесар вынайшаў тое, што вядома як мікрапазыкі.
Невялікія сумы, накіраваныя спецыяльна на жанчын, для паляпшэння сацыяльнай сітуацыі.
Таму ён заснаваў банк. Ён выдае пазыкі.
Спачатку ён дзейнічае эканамічна, але робіць гэта, наўмысна прыпыняючы правілы гульні. І гэта змяняе ўсё ў сацыяльным плане.
Гэтая ж логіка можа быць таксама прыменена да пандэміі каранавіруса.
Існавала сацыяльная праблема: каб увогуле мець магчымасць ісці на працу, у школу ці ўніверсітэт, трэба было здаць тэсты.
І цяпер трэба знайсці рашэнне. Яно не можа проста так зваліцца з неба. Яго трэба неяк фінансаваць.
І менавіта тут на сцэну выходзіць сацыяльны прадпрымальнік, які распрацоўвае рашэнне, аб'ядноўвае каманду і фарміруе
яе. І проста дзейнічае эканамічна, а потым прапануе яго.
Тут ёсць тэст, які таксама каштуе грошай. Але ён вырашае сацыяльную праблему. І за вельмі невялікія грошы.
Гэтаксама як мікрапазыкі натуральным чынам прадугледжваюць працэнт, але, магчыма, шэсць працэнтаў, а не пяцьдзясят.
І тое ж самае было з тэстам на каранавірус. Потым яны каштавалі 1,99 фунта, а не хто ведае якія сумы.
І ўрэшце, гэта той самы механізм.
Добра. Як вы спраўляецеся з гэтымі самазванымі правершчыкамі фактаў, напрыклад, Volksverpetzer, якія проста змяшчаюць
вас у правы кут без каментарыяў і спрабуюць дыскрэдытаваць вас забойнымі аргументамі, такімі як «бакавы мысляр»?
Яны мне больш не дакучваюць, бо я шмат чаго перажыў.
Я пакінуў Cisco 15 гадоў таму і спачатку 10 гадоў працаваў у сектары аховы здароўя з фармацэўтамі.
І яны вельмі сварлівыя і скардзяцца на ўсё.
І ў гэтым плане я ўжо даўно прайшоў свой агністы выпрабаванне і таму быў добра падрыхтаваны да перыяду каранавіруса са
ўсімі, хто тады пачынае нервавацца з-за цябе і, вядома ж, адразу ж дыскрэдытуе цябе і спрабуе знішчыць цябе сацыяльна.
Проста неяк з мяне слізгае. Мяне гэта зусім не турбуе.
Наадварот, я лічу вялікай годнасцю, калі такія гульцы, як Psiram , t-online і
Tagesschau investigativ старанна працуюць над гэтым.
Калі б яны не зрабілі гэтага, то мае дзеянні былі б беспаспяховымі.
Добра. Так, як вы толькі што згадалі, вы сутыкнуліся з вялікім супрацівам падчас пандэміі каранавіруса.
Найперш, таму што вы ў той час прапанавалі альтэрнатывы стацыянарным тэстам на каранавірус.
І, вядома, вас абвінавачвалі ў нажыванні на пандэміі. Як вы ставіцеся да гэтага з сённяшняга пункту гледжання?
Усё, што я магу сказаць, гэта тое, што мы павінны былі адбівацца яшчэ мацней, яшчэ хутчэй, яшчэ больш.
Неверагодна, як доўга мы ўсяго гэтага цярпелі. Тым не менш, мы дасягнулі шмат чаго.
Мы змаглі апрацаваць некалькі мільёнаў сертыфікатаў тэсту.
Мы змаглі дапамагчы сотням тысяч карыстальнікаў.
І я магу толькі сказаць, што вы зрабілі менавіта тое, што трэба. І рызыка добра сябе апраўдала.
Я ўжо згадваў гэта ў нашай папярэдняй размове. Над маёй галавой вісела 341 абвінавачванне ў злачынстве.
З-за гэтага сон можа быць неспакойным.
І ўвогуле справа не дайшла да судовага слухання.
Урэшце, іх усіх адпусцілі добрыя салісітары.
Такім чынам, тут сапраўды трэба было мець мужнасць у самым прамым сэнсе гэтага слова і давесці
справу да канца, не ведаючы, чым усё скончыцца.
Некаторыя прачнуліся ў турме. Мне пашанцавала гэтага пазбегнуць.
Вы ўжо згадвалі гэта.
t-online таксама разнёс вашыя падзеі, з загалоўкамі «чалавек зусім з глузду з'ехаў» або «цалкам вольны».
І t-online напісаў: «Бёніг адкрыта заяўляе ў відэа, што штаб-кватэра была пераведзена за мяжу, каб
злачынным уладам было цяжэй прыцягнуць да адказнасці».
Затым t-online пытаецца: «Але чаму ён хоча гэтага дасягнуць, калі, паводле яго ўласных слоў, ён не робіць нічога незаконнага?»
А потым вы тады адказалі: «Было паказана, што палітычна матываваная судовая ўлада можа стаць вельмі крэатыўнай».
Ці не маглі б вы крыху больш падрабязна растлумачыць гэту заяву?
Абсалютна. У рэшце рэшт, справа не ў тым, ці вы зрабілі што-небудзь няправільна, а ў тым, ці нешта
знойдзена. І калі гэта падатковае заканадаўства.
Аль Капоне ў выніку не асудзілі за забойствы, а за ўхіленне ад выплаты падаткаў.
І менавіта ў гэтым небяспека. Доктар робіць нешта добрае і прачынаецца ў турме; такое ж лёгка магло здарыцца і са мной.
Магчыма, розніца ў тым, што мы сапраўды пільна дбалі пра тое, каб усё было абсалютна
дакладна, нават калі гэта знаходзіцца ў шэрай зоне.
Ну, мы ніколі не сцвярджалі нічога, што не з'яўляецца праўдай.
Мы сапраўды без літасці казалі праўду.
Мы казалі, што, напрыклад, нельга выключыць, што ў кагосьці можа ўзнікнуць алергічная рэакцыя на які-небудзь кампанент
вакцыны супраць каранавіруса. Гэта тое, што можна сказаць.
Гэта можа не ўразіць іншую сторону, але гэта не з'яўляецца падставай для судовага разбору.
І, мабыць, гэта і ёсць той кірунак, якога мы заўсёды прытрымліваліся: мы не ўразлівыя ў тым, што можам рабіць.
Але мы ведаем, што людзі ўсё роўна паспрабуюць.
А маімі ўзорамі для пераймання былі проста нідэрландскія арганізацыі, якія падчас пандэміі каранавіруса
закрылі нашы рахункі і мелі вельмі захапляльную структуру.
Фонд, аб'яднаны з таварыствам з абмежаванай адказнасцю, так што фонд фактычна з'яўляецца кіруючым дырэктарам гэтага таварыства.
Гэта тое, што па сутнасці існуе толькі ў Нідэрландах.
Я проста даведаўся, як гэта робяць дрэнныя хлопцы, і пабудаваў дакладна такую ж канструкцыю.
А потым у Нідэрландах падаць у суд на каго-небудзь крыху складаней, чым у Германіі. Гэта адбываецца
значна радзей. І менавіта ў гэтым і заключалася мэта.
Добра. Так, і я б сказаў, што мы пачалі з каранавіруса, але вы таксама маеце справу з мноствам іншых праблем.
Такім чынам, калі вы заходзіце на сайт «Фрайхайтс-канцлеі», вы бачыце такія тэмы, як «Кампенсацыя за каранавірус», «Экспрэс па
падаходным падатку», «Блакіроўшчык ваеннай службы», «Блакіроўшчык узносаў» і гэтак далей, «Блакіроўшчык вакцынацыі ад краснухі».
Што яшчэ ёсць? Якія яшчэ сюрпрызы падрыхтаваў Маркус Боніг?
Што ж, цікава тое, што мы заўважылі: любая адвольшчына з боку дзяржавы ў канчатковым выніку мае прававы характар.
Гэта азначае, што калі мы хочам абараняцца, нам патрэбна нейкая масавая зброя на законным узроўні, каб тысячы,
дзясяткі тысяч, сотні тысяч маглі абараняцца без адваката.
Каб жа ў мяне гэта было падчас пандэміі каранавіруса! Сотні тысяч з нас маглі б даць адпор!
І менавіта такі наш падыход. Мы займаемся ўсімі пытаннямі, дзе дзяржава адвольна ўмешваецца ў правы грамадзян, і
вырашаем іх з дапамогай аўтаматызаванага сайта, чат-функцый, штучнага інтэлекту і ўсяго іншага, што ёсць у распараджэнні.
І цяпер мы распрацавалі новыя рашэнні, якія заўсёды робяць адно і тое ж:
Яны даюць грамадзянам магчымасць абараняць сябе ад самаўпраўнага дзяржавы, і робяць гэта з дапамогай вельмі простых
сродкаў, такіх жа простых, як вяртанне пасылкі з Амазона.
Прасцей кажучы, гэта тое, што мы робім.
І цяпер мы робім гэта ў самых розных сферах.
Мы працуем менавіта над падаткам на маёмасць, які з'яўляецца неканстытуцыйным. «Падаткавы экспрэс на маёмасць».
Мы стварылі рашэнне для спынення выплаты ліцэнзійных збораў — «спыняльнік ліцэнзійных збораў», «блакіроўшчык ваеннай
службы» — для фарміравання сумленнага пярэчання з падтрымкай ШІ.
Так што гэта выдатна, «скасаванне штрафаў» і, так бы мовіць, пераварочванне з ног на
галаву гэтага жахлівага дарожнага выхавання.
Неверагодна, што мы гаспадары ў рынгу, а ў машыне нас увесь час кідаюць і мы адчуваем, быццам
практычна ўвесь час робім памылку. Гэта не неабходна.
І мы ствараем яшчэ шмат падобных рашэнняў.
У нас у працы яшчэ як мінімум дзесяць, якія чакаюць зборкі.
Добра. Вы коратка згадалі ў нашай папярэдняй размове, што лічбавае агульнае сходжанне адбудзецца
неўзабаве, 3 верасня, калі я правільна зразумеў.
Чаго людзі могуць ад яго чакаць?
Тое, што я толькі што апісаў, — гэта канкрэтныя, практычныя рашэнні, якія падкрэсліваюць важнасць
не проста агульных скаргаў, а рэальных дзеянняў.
Але гэта толькі дробныя рашэнні. У нас карэнная праблема.
У нас ёсць дэмакратыя, якой называюць, але якая насамрэч пакідае грамадзян у куце, як маленькіх
дзяцей. Я называю яе інфантыльнай дэмакратыяй.
І мы хочам рухацца да суверэннай дэмакратыі. І гэта патрабуе тэхналогій.
Яны існавалі даўно. А цяпер мы іх аб'ядналі і пабудавалі.
Дадатак «Дэмакратыя» разам з прыяцелямі дэмакратыі, каб рабіць менавіта тое, чаго мы ўсе
хацелі б: каб нас прама пыталі і мы прама вырашалі.
І мы ўзялі прыклад з вікінгаў з іх Тінгам . Проста ўсе збіраюцца разам у адным месцы.
З 84 мільёнамі гэта крыху складана. І таму мы робім гэта ў лічбавым фармаце.
І гэта называецца лічбавым пленарным пасяджэннем.
Усе ў адным месцы. Адно галасаванне кожны месяц.
Ніякіх петыцый, ніякіх апытанняў, нічога падобнага.
Замест гэтага сам начальнік сустракаецца з усімі зацікаўленымі бакамі, яны прымаюць рашэнне і
даводзяць яго да палітыкаў у выглядзе рашэння грамадзян.
Вось што адбудзецца цяпер. Яно будзе заснавана 3 верасня.
І тады, разам з Бундэстагам і Бундэсратам, з'явіцца лічбавая пленарная асамблея, якая проста будзе
існаваць і застанецца там як інстытут грамадзян.
Добра.
Ёсць яшчэ адзін праект Бёніга: «Паслоў свабоды».
У вашым інфармацыйным бюлетэні вы пішаце: «Сетка паслоў свабоды — гэта значна больш, чым проста структура распаўсюджвання».
Мы ствараем сістэму для нецэнзураванай публічнай камунікацыі.
Структура, якая дазваляе нам даносіць кожную важную паведамленне непасрэдна да хатніх
гаспадарак, без фільтраў, без вартаўнікоў, без рамачкі.
Хочаце дадаць некалькі слоў на гэты конт?
Абсалютна. Гэта найбуйнейшая вузкая прайграўка. Нас цэнзуруюць.
Мы не на шляху да такога свету, а ўжо даўно ў ім апынуліся.
Нас стрымліваюць у плане далёкасці і гэтак далей.
І таму мы павінны даносіць інфармацыю да хат людзей напрамую, без цэнзуры. У Германіі гэта азначае 41 мільён чалавек.
Для гэтага нам патрэбна роўна 8200 чалавек, каб раздаць па 5000 улётак у кожную паштовую скрыню.
Гэтага дастаткова, каб ахапіць усю насельніцтва.
І нам гэта патрэбна як у плане дэмакратычных пытанняў, г.зн. нашага штомесячнага дыджытал-пленарнага
пасяджэння, так і ў плане распрацаваных намі рашэнняў.
І таму ў нас ёсць Амбасадар Свабоды, які рэгіструецца ў нас, забяспечвае сваю поштова-індэксную зону і
таксама зарабляе грошы на ўсіх гэтых законных рашэннях.
А менавіта, 10 працэнтаў даходу, які мы атрымліваем у яго раёне паштовага індэкса, належыць яму ў якасці падзякі.
Такім чынам, эканамічныя пытанні можна спалучыць з добраахвотнай працай.
І, магчыма, у гэтым таксама заключаецца сувязь з сацыяльным прадпрымальніцтвам: вы не проста спадзяяцеся, што людзі робяць
усё гэта таму, што яны такія добрыя, а таму, што бачаць у гэтым асабістую выгаду і перавагу для сябе,
што цалкам легітымна. Так мы, людзі, уладкаваныя.
І адначасова з гэтага выходзіць нешта добрае.
Вось чаму гэты пасол свабоды такі важны. І ён даступны для ўсіх нашых рашэнняў.
І тое ж самае датычыцца і сяброў дэмакратыі.
Гэта могуць быць тыя ж людзі. Гэта таксама могуць быць іншыя.
Усіх, хто хоча нешта зрабіць, заклікаюць зарэгістравацца на адным з двух сайтаў,
freiheitskanzlei.de або freundederdemokratie.org, і далучыцца.
А потым, калі ласка, перастаньце скардзіцца і проста зрабіце гэта.
Ну, я б сказаў, што непрасаджаныя навіны павінны быць даступныя грамадскасці.
На жаль, на сённяшні дзень адбываецца наадварот з нашымі масавымі СМІ, якія схільныя пазіцыянаваць сябе як
прапагандысцкая машына або нечым жаданым кіраўніком.
На вашу думку, якія групы і асобныя людзі фарміруюць сённяшні медыяландшафт?
Гэта не вельмі шмат. Я б сказаў, каля дзесяці чалавек.
Калі яны ў вас у кішэні, у вас у кішэні і грамадская думка. Вядома ж, грамадскія вяшчальнікі.
Штодзённая навінавая праграма ўсё яшчэ вельмі важная.
Але гэта таксама і традыцыйныя медыякампаніі: Springer, Bauer і як іх там яшчэ называюць.
Гэта вельмі мала людзей. І гэта нічога новага.
Яшчэ ў 1960-х гадах разумныя людзі зразумелі, што ідэя свабоднай прэсы — гэта ілюзія. Так было заўсёды.
Гэта прыбытковыя арыентаваныя кампаніі, якія, натуральна, не з'яўляюцца нейтральнымі.
Калі мы хочам нешта нейтральнае, нам трэба знайсці іншыя спосабы.
Нам абсалютна неабходная разнастайнасць і альтэрнатыўныя СМІ, якія не кантралююцца адной карпарацыяй.
І гэта можа прывесці да збалансаванага інфармацыйнага ландшафту.
Вось чаму тое, што вы робіце тут, і тое, што робяць многія іншыя альтэрнатыўныя СМІ, якія былі
створаны, так важна. Выдатна, менавіта гэта і патрэбна.
І мы не можам спадзявацца, што буйныя карпарацыі калі-небудзь прыйдуць да розуму і будуць дзейнічаць у інтарэсах грамадзян.
Яны дзейнічаюць у інтарэсах сваіх рэкламных кліентаў і ўплывовых людзей, якія даюць ім грошы.
Апошняе пытанне, спадар Бёніг.
На галоўнай старонцы вы таксама адкрыта гаворыце пра сваю веру.
Як дзіця набожнай сям'і пастара, вы спачатку адклалі сваю веру ў бок, як вы пішаце.
І потым, пасля дзвюх аўтамабільных аварый, вы прыйшлі да высновы, што ў будучыні маглі б
жыць сваім жыццём крыху больш свядома з Богам.
Ці з'яўляецца гэта таксама своеасаблівай рухаючай сілай за праектамі, якімі вы займаецеся
сёння, дзеля свабоднага, больш гуманнага грамадства?
Безумоўна. Вось такая перадгісторыя.
Гэта вобраз чалавецтва. А мой вобраз чалавецтва вельмі просты.
Мы створаны на Божы вобраз. Мы створаны з вольнай воляй. І гэта нешта вельмі асаблівае.
І гэта азначае, што мы свабодныя выбіраць паміж добрым і дрэнным.
І менавіта гэтую добраахвотную сутнасць урэшце падкрэсліў спадар Лаўтэрбах.
У рэшце рэшт, кожны вырашыць добраахвотна. Гэта павінна быць зразумела ўсім.
Мы не ахвяры нічога, што вядзе нас сюды.
Мы можам свядома вырашыць, што мы хочам, а што не хочам. Такім чынам нас стварыў Бог.
І тыя дзве аўтамабільныя аварыі, якія я тады перажыў, сапраўды сталі для мяне трывожным званком,
проста сказаўшы, што ўсё добрае здараецца трыма разоў.
З табой ужо здарылася дзве жахлівыя аўтамабільныя аварыі, і ты з іх абедзвюх выйшаў непашкоджаны.
Ты ведаеш, дзе вісіць молат. Таму не перабірай, не занадта выпрабоўвай свой лёс.
І гэта былі трыгеры, калі мне было 19.
І з таго часу я быў нязменным, на працягу ўсяго майго жыцця.
І, вядома, гэта таксама дапамагае спакойна перажыць гэты перыяд каранавіруса, бо вы проста кажаце
сабе, што ў рэшце рэшт усё павінна стаць перад Богам.
А калі хтосьці тут хоча мяне арыштаваць за тое, што я змагаўся за свабоду, дык няхай.
Такім чынам, вы сапраўды глыбока расслабляецеся, калі ўкладаеце ў гэта ўсю сваю надзею. І менавіта так я сябе адчуваю.
Я магу пераносіць усе гэтыя атакі ў такім глыбока расслабленым стане.
Я цалкам усведамляю, што ёсць такія, хто шалее і пеніцца, бо тое, што мы робім, — жахліва.
Мы падалі 70 000 скаргаў на праграмы і распачалі 30 000 судовых спраў, звязаных з зборам за
эфірнае тэлерадыёвяшчанне, у адміністрацыйных судах.
Мы выратавалі сотні тысяч ад шпрыца.
Ну, гэта даволі дрэнна, калі насамрэч хочаш адваротнае.
І навіны адпаведна адрэагавалі.
Расследавальнікі пяць разоў нападалі на мяне, літаральна пенячыся ад злосці, спрабуючы мяне
разарваць. Я да гэтага цалкам спакойна стаўлюся.
Мой адвакат толькі што сказаў, што вы адзін з нешматлікіх, у каго любая форма справаздачнасці бліскучая.
Ці разрываюць яны цябе на кавалкі, ці хваляць — усё гэта дапамагае.
Добра.
Спадар Бёніг, вялікі дзякуй за цікавую размову.
Жадаю вам, вашай сям'і і ўсім вашым прыхільнікам сілы і мужнасці ва ўсім, да чаго вы імкняцеся.
І я думаю, што важна, каб мы проста былі святлом у гэтым свеце разам.
Як вы ўжо згадалі: мы прыносім святло ў цемру.
Вялікі дзякуй. Усяго найлепшага.
Дзякуй.