Գերմանիայում Դաշնային Սահմանադրական Դատարանը ընդհանուր առմամբ համարվում է «սահմանադրության պահապան» և, որպես
իշխանությունների բաժանման մարմին, պետք է լինի անկախ և չեզոք։
Որպես անկախ ուղղիչ մարմին՝ այն նախատեսված է սահմանափակել պետական իշխանությունը և ապահովել,
որ օրենսդրությունը չհակասի սահմանադրությանը։
Գերմանիայի ամենաբարձր դատարանում երեք նոր դատավորների նշանակումը հուլիսին մեծ աղմուկ բարձրացրեց։
Պրոֆեսորներ Ֆրաուկե Բրոսիուս-Գերսդորֆը, Անն-Կատրին Կաուֆհոլդը և Գյունթեր Սպինները առաջադրվել են որպես թեկնածուներ։
Այնուամենայնիվ, Բունդեսթագում դատավորների ընտրությունը ժամանակավորապես հետաձգվել է։
Դրա պատճառը լրատվամիջոցներում և սոցիալական ցանցերում ծավալված թեժ քննարկումներն էին։
Վեճը հիմնականում կենտրոնացած էր պրոֆ. դոկտ. Ֆրաուկե Բրոյզիուս-Գերսդորֆի վրա՝ նրա դիրքորոշմանը աբորտի օրենքի
փոփոխության հարցում, պարտադիր կորոնավիրուսային պատվաստմանը նրա աջակցությանը և AfD կուսակցության արգելքի կոչին։
Հիմա նրա դեմ հնչած պլագիատի մեղադրանքները նույնպես հիմնավորվել են։
2025 թվականի օգոստոսի 7-ին Բրոսիուս-Գերսդորֆը հայտարարեց, որ հետ է վերցնում իր թեկնածությունը։
Թեկնածու Բրոսիուս-Գերսդորֆի դիրքորոշումները վեճերի առիթ դարձան, սակայն թեկնածու պրոֆ. դոկտ.
Գյունթեր Շպինների վերաբերյալ կարծես կա համաձայնություն։
Հանրությանը քիչ հայտնի է իրավաբանական գիտնական պրոֆեսոր, դոկտոր Անն-Կատրին Կաուֆհոլդը։
Բրոսիուս-Գերսդորֆի պես, նա պետք է ընտրվի Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանի Երկրորդ Սենատ։
Նրա պարտականությունների մեջ են կուսակցական քաղաքականության հարցերը։
Սա հետաքրքիր է, քանի որ երկու կանայք էլ հանդես են եկել AfD-ի արգելման օգտին։
Դաշնային սահմանադրական դատարանում AfD-ի արգելքին կողմ քվեարկելու երկու թեկնածուները ցուցաբերում են չեզոքության պակաս։
Երկու կանայք էլ իրավաբանական տեսության ոլորտից են, ինչը նշանակում է, որ նրանք ակադեմիկոսներ են և դատական փորձառություն չունեն։
Նրանց պաշտոնավարման ժամկետը կլինի 12 տարի։
Բրոսիուս-Գերսդորֆի հրաժարումից հետո հանրային հետաքրքրությունը այժմ կենտրոնացած է պրոֆ. Անն-Կատրին Կաուֆհոլդի վրա։
Նա անդամ էր «Գերմանական Վոնեն և այլն» ընկերության սեփականության վերցման հանրաքվեի փորձագիտական հանձնաժողովի։
Իր օրենսդրական առաջարկում այն գտնում է, որ բնակելի գույքի բռնազավթումն ու սոցիալականացումը օրինական են։
Մյունխենի Լյուդվիգ Մաքսիմիլիան համալսարանում (LMU) Կաուֆհոլդը գլխավորում է կլիմայական քաղաքականության հետազոտական
խումբը և զբաղվում է դրա հետ կապված սոցիալական վերակառուցմամբ։
«Եթե ուզում ենք խուսափել կլիմայի փոփոխության ամենավատ հետևանքներից, պետք է փոխենք մեր ուղին հասարակության
բոլոր ոլորտներում», – ասաց նա դասախոսության ժամանակ։
Եվ LMU-ի կայքում կարող եք կարդալ, որ նա ասում է. «Եթե խոսքը ամբողջ հասարակության վերափոխման մասին է, և հենց դա է անհրաժեշտ,
ապա մենք պետք է բոլոր ոլորտներում փոփոխություններ անենք»:
Եվ սա վերաբերում է ինչպես հաստատություններին, այնպես էլ անհատներին։
Մենք պետք է խախտենք սովորական ընթացքը և գտնենք բոլոր ոլորտների համատեղ աշխատանքի այլ ձև։
Պառլամենտները չափազանց դանդաղ են կլիմայական նպատակները արդյունավետ իրականացնելու համար, քանի որ դրանց
լայն ընդունումը բնակչության շրջանում անհրաժեշտ է։
Այդ պատճառով նա առաջարկում է, որ կլիմայական պաշտպանության միջոցառումները վերահսկվեն դատարանների և
կենտրոնական բանկերի կողմից, որոնք, ըստ նրա, անկախ են։
Սա կդարձներ ավելի հեշտ ոչ պոպուլյար միջոցառումների իրականացումը։
Նա շատ լավ գիտի, թե ինչ է պահանջում, քանի որ ինքն է դատարաններն ու կենտրոնական բանկերը բնութագրում որպես
«միայն թույլ ժողովրդավարական լեգիտիմություն» ունեցող։
Այստեղ ցնցողը ոչ միայն տիկին Քաուֆհոլդի տարօրինակ պատկերացումն է ժողովրդավարության մասին, այլև նրա անքննադատական
վերաբերմունքն է կենտրոնական բանկերի հանդեպ և նրա ձախողումը քննադատորեն վերանայել կլիմայական նպատակը ինքնին։
Պարզ է, որ նրանց մասնակցությունը հակասում է «Ֆեդերալ Սահմանադրական Դատարանի դատավորների վարքագծի կանոնագրքին»։
Քանի որ նշվում է՝ մեջբերում՝ «3. Դատարանի անդամները պետք է կատարեն իրենց պարտականությունները անկախ և անաչառ,
առանց կողմնակալության անձնական, սոցիալական կամ քաղաքական շահերի կամ հարաբերությունների նկատմամբ։»
Իրենց բոլոր վարքագծով նրանք պետք է ապահովեն, որ սոցիալական, քաղաքական, կրոնական կամ գաղափարական խմբերի նկատմամբ իրենց
պաշտոնական վարքագծի չեզոքության վերաբերյալ որևէ կասկած չլինի։
Այնուամենայնիվ, կողմերը վճռականորեն պնդում են Բրոսիուս-Գերսդորֆի և Կաուֆհոլդի թեկնածուների վրա։
Սա ցույց է տալիս այն ուղղությունը, որով քաղաքականությունը պետք է շարժվի։
Եվ չի կարևոր, թե որ կուսակցությունն է ներկայումս իշխանության մեջ։
Այս ճանապարհորդության նպատակակետը ամբողջությամբ պարզ է. նպատակներն են 2030 օրակարգի
իրականացումը և սոցիալ-էկոլոգիական փոփոխությունը։
Պրոֆեսոր Կաուֆհոլդի աջակցությունը այս մոտեցմանը նաև ակնհայտ է նրա «Արդյունավետ պետության նախաձեռնություն»-ում ներգրավվածությամբ։
Այնտեղ մշակվեցին պետական բարեփոխումների առաջարկություններ, որոնց մասին դեռ գրեթե ոչ ոք
չի լսել, սակայն որոնք արդեն իրականացվում են։
Այս նախաձեռնության պաշտոնական նպատակը «պետության ներսում խոչընդոտներն ու ինքնուրույն սահմանված
արգելքները հեռացնելն» է՝ «ժողովրդի պետության նկատմամբ կորցրած վստահությունը վերականգնելու» համար։
Վերջիվերջո, սա վերաբերում է հասարակության վերափոխմանը՝ համահունչ 2030 թ. օրակարգին, դեպի թվայնացված, կենտրոնացված հսկողական
պետություն, որը չի խուսափում սեփականության բռնազավթումից։
Նոր սահմանադրական դատավորները պետք է ապահովեն այս վերակառուցման իրավական հստակություն։
Ուստի կարևոր է ուշադիրորեն ուսումնասիրել նաև բոլոր մյուս թեկնածուներին։
Մարդկանց վստահությունը պետության նկատմամբ մեծապես կորավ Ստեֆան Հարբարթի նման սահմանադրական դատավորների պատճառով։
Անցյալում կայացված որոշումները, օրինակ՝ կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ հիմնական իրավունքների վրա սահմանված
սահմանափակումները, կասկածի տակ են դնում Դաշնային սահմանադրական դատարանի անկախ հսկողական գործառույթը։
«The Harbarth File» ծրագրում Kla.TV-ն կարողացավ ապացուցել նրա կասկածելի կապերը։
Հարգելի դիտողներ, մի թույլ տվեք, որ ձեզ մոլորեցնեն։
Գտեք տեղեկություններ 2030 օրակարգի նպատակների և, ինչպես պնդվում է, մարդածին կլիմայական փոփոխության նախապատմության մասին։