In Duitsland wordt het Federale Constitutionele Hof algemeen beschouwd als de "hoeder van de grondwet" en
zou het onafhankelijk en neutraal moeten zijn als orgaan van de scheiding der machten.
Als onafhankelijk, corrigerend orgaan is het bedoeld om de macht van de staat te beperken en ervoor te
zorgen dat wetgeving niet in strijd is met de basiswet.
De benoeming van drie nieuwe leden van de hoogste Duitse rechtbank zorgde in juli voor opschudding.
De professoren Frauke Brosius-Gersdorf, Ann-Katrin Kaufhold en Günter Spinner werden als kandidaten voorgedragen.
De verkiezing van rechters in de Bondsdag is echter voorlopig uitgesteld.
Dit was het gevolg van verhitte discussies in de media en op sociale netwerken.
Het geschil ging over Prof. Dr. Frauke Brosius-Gersdorf en haar standpunt over het veranderen van de
abortuswet, haar steun voor verplichte vaccinaties tegen het coronavirus en een verbod op de AfD.
Beschuldigingen van plagiaat tegen haar zijn nu ook onderbouwd.
Op 7 augustus 2020 kondigde Brosius-Gersdorf aan dat ze haar kandidatuur introk.
Terwijl de standpunten van kandidaat Brosius-Gersdorf controverse veroorzaakten, lijkt er overeenstemming
te zijn over de kandidaat Prof Dr Günter Spinner.
De rechtsgeleerde prof. dr. Ann-Katrin Kaufhold is weinig bekend bij het grote publiek.
Net als Brosius-Gersdorf wordt zij gekozen voor de 2e Senaat van het Federale Constitutionele Hof.
De verantwoordelijkheden omvatten partijpolitieke kwesties.
Dit is interessant, aangezien beide vrouwen zich hebben uitgesproken voor een verbod op de AfD.
Twee kandidaten die voor een verbod van de AfD in de BVG zouden stemmen, getuigen van een gebrek aan neutraliteit.
Beide vrouwen komen uit de rechtstheorie, dat wil zeggen dat ze academici zijn zonder rechtspraktijk.
Haar ambtstermijn zou 12 jaar zijn.
Na de terugtrekking van Brosius-Gersdorf is de publieke belangstelling nu gericht op Prof. Ann-Katrin Kaufhold.
Ze was lid van de commissie van deskundigen voor het referendum "Deutsche Wohnen & Co. onteigenen".
In haar wetsvoorstel stelt deze laatste zich op het standpunt dat onteigening en socialisatie van woningen legitiem zijn.
Aan de Ludwig Maximilian Universiteit van München (LMU) leidt Kaufhold een onderzoeksgroep over klimaatbeleid en
houdt hij zich bezig met de bijbehorende sociale reorganisatie.
"We moeten het roer op alle gebieden van de samenleving omgooien als we de ergste gevolgen van
klimaatverandering willen afwenden," zei ze in een lezing.
En op de LMU website zegt ze: "Als we het hebben over een transformatie van de samenleving als geheel, en dat is
wat er nodig is, dan moeten we alle parameters aanpassen.
En dit treft instellingen net zo goed als individuen.
We moeten breken met routines en een andere manier vinden om alle sectoren te laten samenwerken.
"Parlementen zijn te traag om klimaatdoelstellingen effectief te implementeren, omdat ze brede publieke acceptatie nodig hebben.
Ze stelt bijvoorbeeld voor om klimaatbeschermingsmaatregelen te laten controleren door rechtbanken en
centrale banken, die ze als onafhankelijk beschouwt.
Dit zou het makkelijker maken om impopulaire maatregelen door te drukken.
Ze weet heel goed wat ze eist, want ze beschrijft zelf dat de rechtbanken en centrale banken
"slechts een zwakke democratische legitimiteit" hebben.
Wat hier schokkend is, is niet alleen de vreemde opvatting van mevrouw Kaufhold over democratie, maar ook haar
kritiekloze houding tegenover centrale banken en het gebrek aan een kritisch debat over de klimaatdoelstelling zelf.
Het is duidelijk dat hun inzet in strijd is met de "Gedragscode voor rechters van het Federale Constitutionele Hof".
Er staat namelijk: "3. De leden van de rechtbank oefenen hun ambt onafhankelijk en onpartijdig uit, zonder
vooringenomenheid met betrekking tot persoonlijke, sociale of politieke belangen of relaties.
In al hun gedragingen zorgen zij ervoor dat er geen twijfel bestaat over de neutraliteit van hun
officiële optreden ten opzichte van sociale, politieke, religieuze of ideologische groeperingen."
Desondanks houden de partijen fel vast aan kandidaten als Brosius-Gersdorf en Kaufhold.
Dit geeft aan in welke richting het beleid moet gaan.
En het maakt niet uit welke partij er op dit moment in de regering zit.
De reisrichting is absoluut duidelijk: de uitvoering van de 2030-agenda en sociaalecologische verandering zijn het doel.
Professor Kaufholds betrokkenheid bij het "Initiative for a State Capable of Acting" laat ook zien dat ze deze richting steunt.
Daar werden hervormingsvoorstellen voor een staatshervorming ontwikkeld, waar nog bijna niemand van
gehoord heeft, maar die al wel worden uitgevoerd.
Het officiële doel van dit initiatief is om "blokkades en zelfblokkades van de staat op te heffen" om "het
verloren vertrouwen van mensen in de staat terug te winnen".
Uiteindelijk is het de bedoeling om de samenleving in lijn met Agenda 2030 te herstructureren tot een gedigitaliseerde,
gecentraliseerde controlestaat die onteigening niet schuwt.
De nieuwe constitutionele rechters worden verondersteld deze reorganisatie wettelijk te waarborgen.
Het is daarom belangrijk om ook alle andere kandidaten te onderzoeken.
Het "vertrouwen van het volk in de staat" was niet in de laatste plaats verloren gegaan door
constitutionele rechters zoals Stephan Harbarth.
Beslissingen uit het verleden, zoals de inperking van grondrechten tijdens de pandemie van het coronavirus,
doen twijfels rijzen over de onafhankelijke toezichthoudende functie van het Federale Constitutionele Hof.
In het programma "Die Akte Harbarth" kon Kla.TV zijn twijfelachtige connecties aantonen.
Beste kijkers, laat je niet misleiden!
Lees meer over de doelen van de 2030 Agenda en de achtergrond van de vermeende door de mens veroorzaakte klimaatverandering.