«والدین و سرپرستان گرامی»، این کلمات آغازگر یک نامهٔ نمونه از یک دبیرستان به والدین در موضوع دیجیتالی‌سازی است:
... ما یکی از حدود ۱۳۰ مدرسهٔ پایلوت هستیم که در زمینهٔ کتاب‌های درسی دیجیتال تجربه کسب کرده‌اند.
از یک سو، دانش‌آموزان توانستند به‌طور انعطاف‌پذیر کار کنند و مهارت‌های دیجیتال را کسب کنند.
از سوی دیگر، پیشرفت رسانه‌های دیجیتال – مانند افزایش استفاده از هوش مصنوعی مانند ChatGPT یا توزیع آسان تکالیف از
طریق ایر‌دراپ یا ایمیل – چالش‌های جدیدی را به وجود آورده است.
... به‌ویژه، ما بیش از پیش معتقدیم که ارزیابی منصفانه عملکرد دانش‌آموزان، کسب دانش و مهارت‌ها از طریق
کار مستقل، یادگیری متمرکز و محیطی آموزشی عاری از اختلال و حواس‌پرتی دیگر قابل تضمین نیست.
به همین دلیل، اقدام فوری ضروری است...
به نظر می‌رسد در نگرش نسبت به استفاده از تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند در کلاس‌های درس تغییری ایجاد شده است.
آزمون استفاده از رسانه‌های دیجیتال در کلاس درس به‌وضوح در سراسر جهان شکست خورده است.
معایب خطرناک دیجیتالی‌سازی بدهی ۱۲۳۴۳۲۱
طبق بیانیه‌ای مطبوعاتی از «ائتلاف آموزش انسانی» در اوایل سال ۲۰۲۵، ۷۵ کارشناس با ارائه ارزیابی‌ای
هشداردهنده از وضعیت، از دولت فدرال خواستار اقدام شده‌اند.
آنها قویاً نسبت به ادامه تمرکز بر دیجیتالی‌سازی در نظام آموزشی هشدار می‌دهند!
عملکرد مدارس در شایستگی‌های اصلی خواندن، نوشتن و حساب کردن به‌طور چشمگیری در حال کاهش است و
حداقل استانداردهای آموزشی دیگر رعایت نمی‌شوند.
تحت تأثیر رسانه‌های اجتماعی، ارتباطات و رفتار اجتماعی در حال تغییر هستند – همان‌طور که از نظر علمی ثابت شده است.
در عین حال، کودکان و نوجوانان به طور فزاینده‌ای از استرس‌های روانی مانند مشکلات تمرکز، اضطراب، افسردگی و تنهایی رنج می‌برند.
مواردی وجود دارد که پسران پنج‌ساله به پورنوگرافی خشونت‌آمیز معتاد شده‌اند و دختران
هفت‌ساله از قبل از بی‌اشتهایی عصبی رنج می‌برند.
وابستگی آن‌قدر زیاد است که بچه‌ها بدون تلفن همراهشان در کلاس‌های تربیت‌بدنی خود را لخت احساس می‌کنند.
یک مشاهده تکان‌دهنده: این یک «مخدر رسانه‌ای» است که در نهایت مانند هر مخدر دیگری به نابودی زندگی اجتماعی می‌انجامد.
۱۲۳۴۳۲۱ در آلمان، طبق نتایج مطالعه بین‌المللی IGLU، از هر چهار کودک کلاس چهارم یک نفر نمی‌تواند به‌درستی بخواند و بنویسد.
کشورهای پیشرفته از نظر دیجیتال با برتری فنی، مانند استرالیا، کره جنوبی و تایلند، نیز شکست خوردند.
به گفتهٔ عصب‌زیست‌شناس توخرت-نودت، تجهیزات فنی در مدارس بار دیگر باید دور ریخته شوند.
اما دانش‌آموزان دیجیتالی‌شدهٔ آن‌ها برای همیشه به‌عنوان عینک‌دار – ۹۰ درصد در کرهٔ جنوبی – معتاد
و دارای ناتوانی روان‌اجتماعی برچسب خواهند خورد.
در گزارشی از DLF Kontrovers ، یک پزشک اطفال از منطقه روهر حتی از ویژگی‌های اوتیستیکی در کودکانی که به‌طور
افراطی از گوشی‌های هوشمند استفاده می‌کنند، سخن گفت.
پس آیا سیاست‌گذاران آموزشی، مدیران مدارس و معلمانی که برای گسترش دیجیتال فریاد می‌زدند، اکنون مجبورند تلخ‌ترین قرص را ببلعند؟
حتی بر اساس گزارش به‌روزشده یونسکو درباره آموزش، ۷۹ نظام آموزشی، از جمله کشورهایی مانند سوئد، اسپانیا، فنلاند،
لتونی، دانمارک و ۲۰ ایالت آمریکا، اکنون در حال عقب‌نشینی هستند.
تنها در سال ۲۰۲۴، ۲۴ کشور در اروپا و آمریکای شمالی ممنوعیت استفاده از تلفن‌های هوشمند را اعمال کرده‌اند!
استفاده از تلفن‌های همراه از سال ۲۰۱۰ در مدارس فرانسه، از سال ۲۰۰۷ در ایتالیا و از سال ۲۰۲۴ نیز برای اهداف آموزشی ممنوع شده است.
در برخی کشورهای دیگر، ممنوعیت صریحی وجود ندارد، اما توصیه‌های قوی برای محدود کردن استفاده
از تلفن‌های هوشمند و سایر دستگاه‌ها وجود دارد.
وزیر دانمارکی، تسفایه، استدلال کرد که کودکان دیگر نباید «خوک‌های آزمایشی در یک آزمایش دیجیتال» باشند.
۱۲۳۴۳۲۱ آیا اکنون یک بازاندیشی اساسی در کار است؟
در این نقطه ممکن است کسی فکر کند که چیزی شبیه یک تحول جهانی در زمینهٔ کاربردهای دیجیتال در مدارس در شرف وقوع است.
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، مقابله با آسیبی که از ممنوعیت تلفن‌های همراه تاکنون وارد شده، به‌سختی می‌تواند
آن را جبران کند، پاسخ می‌دهد پروفسور توخرت-نودت.
با اینکه کودکان شش تا ده ساله در کشور ما از قبل به تلفن‌های همراه و تبلت مجهز هستند، تقریباً غیرممکن است که
از شیوع گسترده همه‌گیری اضطراب، افسردگی، انزوای اجتماعی و اختلالات یادگیری جلوگیری کنیم.
مثل سیگار، مواد مخدر یا الکل‌های قوی است – به جای ممنوع کردنشان از قفسه‌ها، برچسب‌های هشدار روی بسته‌بندی چاپ
می‌شوند یا خطوط تلفن کمک به معتادان راه‌اندازی می‌شوند.
اما کسانی که از قبل معتاد شده‌اند، دیگر از این هشدارها ناراحت نمی‌شوند – صریح بگویم –
آنها فقط می‌خواهند دوز خود را دریافت کنند.
همین موضوع در مورد وسایل دیجیتال نیز صدق می‌کند، زمانی که خردسالان والدین خود را به خودکشی یا قتل تهدید
می‌کنند چون وسایل دیجیتالی‌شان از آن‌ها گرفته شده است!
اکنون که دو یا سه نسل عملاً احمق شده‌اند و از توانایی‌ها و آزادی‌های فکری‌شان محروم شده‌اند، آیا
وقت آن نرسیده است که یک تحول بزرگ را آغاز کنیم؟
دقیقاً چه چیزی کشورها را بر آن داشت تا مصرف رسانه‌های دیجیتال در مدارس را محدود کنند؟
آیا سرانجام هشدارهای کارشناسان و خطراتی که Kla.TV سال‌هاست در برنامه‌های متعدد دربارهٔ آن‌ها هشدار می‌دهد، جدی گرفته خواهد شد؟
آیا وزارتخانه‌های آموزش و پرورش به خود آمده‌اند؟
۱۲۳۴۳۲۱ فریب نخور!
در پایان سال ۲۰۲۴، دولت فدرال آلمان با «پیمان دیجیتال ۲.۰» مسیر مدارس را تعیین کرد:
تا سال ۲۰۳۰ باید در همه‌جا پهنای باند بیشتر، تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند بیشتری وجود داشته باشد – علیرغم
یافته‌های علمی درباره اثرات بسیار منفی دستگاه‌های دیجیتال.
۱۲۳۴۳۲۱ این یک مشاهده جالب است که توسط روان‌شناس آلبرت بیدرمن در سال ۱۹۵۶ ارائه شده است.
در آنچه او «نمودار اجبار» می‌نامید، روش‌های موفق کنترل ذهن را فهرست کرد که می‌توانستند برای بازپروگرام
کردن اسیران جنگی بی‌میل به همکاران مطیع استفاده شوند.
اقدامات غیرانسانی اتخاذ شد و سپس برای آرام کردن مردم، بارها به آنها امتیاز داده شد و اختیار تام یافتند.
آیا همین اتفاق اکنون در نظام آموزشی جهانی در حال رخ دادن نیست؟
انتظار می‌رود تأثیر هوش مصنوعی به تدریج در گروه‌های سنی جوان‌تر خود را نشان دهد.
و اگرچه همه می‌دانند که هوش مصنوعی معصوم از خطا نیست و به آن اندازه که به‌طور گسترده تبلیغ می‌شود باهوش نیست،
اما به دانش‌آموزان به طور فزاینده‌ای آموزش داده می‌شود که پاسخ‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی را بپذیرند.
با گسترش روزافزون هوش مصنوعی در آموزش، این نگرانی وجود دارد که نسل‌های آینده ممکن است توانایی انجام تمرین‌های
فکری عمیق‌تر را از دست بدهند و به جای تکیه بر مهارت‌های تحلیلی خود، به الگوریتم‌ها متکی شوند.
به هر حال، آن‌ها یاد نمی‌گیرند که فرآیندها یا مفاهیم زیربنایی یک پاسخ هوش مصنوعی را درک کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ عصب‌زیست‌شناس توخرت-نودت در این زمینه مشاهده‌ای تند ارائه می‌دهد:
امروزه ۹۰ درصد جوانان بیش از شش ساعت در روز را با تلفن هوشمند خود می‌گذرانند.
اگر به‌زودی تنها روان‌آزاران باقی بمانند که در خیابان‌ها پرسه می‌زنند، این به لغو دموکراسی منجر خواهد شد.
حماقت تدریجی و اطاعت از قدرت، دست در دست هم می‌دهند.
وقتی مردم خود را وقف رسانه‌های دیجیتال می‌کنند، در معرض خطر از دست دادن خود قرار می‌گیرند.
اگر او از قبل فرزندش را در معرض رسانه‌ها قرار دهد، آن کودک گمشده است.
پس چگونه می‌توانیم این خطرات بسیار جدی را برای نسل‌های جوان‌تر برطرف کنیم؟
به مهر تأیید زدن کورکورانه‌ی هر تصمیمی که دولت فدرال و وزارتخانه‌های آموزش اتخاذ می‌کنند ادامه دهیم و در
نهایت برای استفاده در خانه هم گوشی‌های هوشمند و تبلت بخریم؟
یا باید از الگوی نخبگان فناوری پیروی کنیم که فرزندان خود را از رسانه‌های دیجیتال دور نگه می‌دارند؟
در سیلیکون‌ولیِ کالیفرنیا، خانهٔ صنعت فناوری چند میلیارد دلاری و بسیاری از بازیگران بزرگ مانند اپل، گوگل، آمازون، فیسبوک و
دیگران، عمداً جوانان را به مدارسی می‌فرستند که در آن‌ها به جای تبلت و چت‌جی‌پی‌تی از تخته‌سیاه، خودکار و کاغذ استفاده می‌شود.
«این ایده که یک اپلیکیشن روی آی‌پد بتواند به فرزندانم بهتر خواندن یا حساب کردن بیاموزد، مضحک
است»، می‌گوید آلن ایگل، مدیر ارتباطات سابق گوگل.