"Para wong tuwa lan wali sing kinurmatan," tembung-tembung iki miwiti conto surat kanggo wong
tuwa saka sekolah menengah babagan digitalisasi:
"... minangka salah siji saka watara 130 sekolah percontohan, kita wis entuk pengalaman nganggo buku teks digital.
Saka siji sisih, para murid bisa kerja kanthi fleksibel lan nguwasani katrampilan digital.
Ing sisih liya, kamajuan media digital – contone mundhake panggunaan kecerdasan buatan kaya ChatGPT
utawa gampangé nyebarake tugas omah liwat AirDrop utawa email – wis nimbulake tantangan anyar.
... Utamane, kita saya yakin manawa penilaian sing adil marang prestasi murid, pangrapan kawruh lan katrampilan liwat
karya mandiri, sinau sing konsentrasi, lan lingkungan sinau sing bebas saka gangguan lan distraksi ora bisa maneh dijamin.
Mulane, tumindak darurat perlu ditindakake...
Kayane ana owah-owahan pamikiran babagan panggunaan tablet lan smartphone ing pelajaran sekolah.
Eksperimen panggunaan media digital ing kelas wis cetha gagal ing saindenging jagad.
Kerugian mbebayani saka digitalisasi utang
Miturut siaran pers saka "Alliance for Humane Education" ing awal taun 2025, 75 ahli wis nglontarake seruan
marang pamaréntah federal, nyedhiyakake panilaian sing ngédab-édabi babagan kahanan.
Padha kanthi tegas ngelingake supaya ora nerusake fokus marang digitalisasi ing sistem pendidikan!
Prestasi sekolah ing kompetensi inti maca, nulis, lan aritmetika saya mudhun kanthi drastis, lan
standar minimal pendhidhikan ora kasembadan maneh.
Ing pangaribawa media sosial, komunikasi lan prilaku sosial lagi owah – kaya sing wis kabukten sacara ilmiah.
Ing wektu sing padha, bocah-bocah lan para mudha saya nandhang stres psikologis kaya masalah
konsentrasi, kecemasan, depresi, lan kesepian.
Ana kasus bocah lanang umur limang taun kecanduan pornografi kekerasan lan bocah wadon umur pitu taun wis nandhang anoreksia.
Ketergantungan wis dadi gedhe banget nganti bocah-bocah krasa telanjang tanpa ponsel ing pelajaran pendidikan jasmani.
Panemu sing ngelingake: iki "obat media" sing pungkasane ngrusak urip sosial kaya obat liyane.
Ing Jerman, siji saka papat bocah ing kelas papat ora bisa maca lan nulis kanthi bener, miturut asil studi internasional IGLU.
Negara-negara sing maju sacara digital kanthi kaunggulan teknis, kaya Australia, Korea
Kidul, lan Thailand, uga ngalami kekalahan.
Piranti teknis ing sekolah-sekolah kudu dibuwang maneh, miturut neurobiolog Teuchert-Noodt.
Nanging murid-murid sekolah sing wis didigitalake bakal dilabeli minangka wong sing nganggo kacamata – 90 persen ing Korea Kidul
– kecanduan lan cacat psikososial nganti pungkasaning uripé.
Ing program DLF Kontrovers , dhokter anak saka wilayah Ruhr malah nyebutake ciri-ciri autistik
ing bocah-bocah sing kakehan nggunakake smartphone.
Dadi para pembuat kebijakan pendidikan, kepala sekolah, lan guru, sing wis padha nuntut
perluasan digital, saiki kudu ngombe pil pait?
Sanajan miturut laporan pendidikan UNESCO sing wis dianyari, 79 sistem pendidikan, kalebu negara-negara kaya
Swedia, Spanyol, Finlandia, Latvia, Denmark, lan 20 negara bagian AS, saiki padha mundur.
Ing taun 2024 waé, ana 24 negara ing Éropah lan Amérika Lor sing wis nglarang smartphone!
Telpon seluler wis dilarang ing sekolah-sekolah ing Prancis wiwit taun 2010, ing Italia wiwit taun
2007, lan wiwit taun 2024 uga kanggo tujuan pendidikan.
Ing sawetara negara liya, ora ana larangan sing cetha, nanging ana rekomendasi sing kuwat kanggo
matesi panggunaan smartphone lan piranti liyane.
Menteri Denmark Tesfaye ngendika yèn bocah-bocah ora kena dadi 'kelinci percobaan ing eksperimen digital'.
Apa saiki ana kemungkinan kanggo mikir maneh kanthi tuntas?
Ing titik iki, wong bisa mikir yèn ana semacam balikan global babagan aplikasi digital ing sekolah sing lagi nyedhak.
Nanging, nglawan karusakan sing wis kelakon amarga nglarang telpon seluler meh ora bakal
bisa ngimbangi, ujare Profesor Teuchert-Noodt.
Sanajan bocah umur enem nganti sepuluh taun ing negara kita wis dilengkapi ponsel lan tablet, meh ora mungkin
nyegah pandemi kecemasan, depresi, isolasi sosial, lan gangguan sinau sing nyebar sacara wiyar.
Kaya karo rokok, obat-obatan utawa arak keras – tinimbang dilarang saka rak, label peringatan dicetak
ing bungkus utawa layanan bantuan kecanduan diadegake.
Nanging wong-wong sing wis kecanduan ora peduli maneh karo peringatan iki – kanthi
terus-terangan – padha mung kepengin puas.
Kahanan sing padha uga ditrapake kanggo obat digital nalika bocah-bocah ngancem wong tuwane bakal bunuh
diri utawa matèni amarga piranti digitalé wis dicabut!
Saiki, sawisé rong utawa telung generasi wis bener-bener dipikirake dadi bodho lan dirampas kamampuan intelektual
lan kamardikané, apa wis wayahe miwiti owah-owahan gedhé?
Apa sing persis nyebabake negara-negara mau matesi konsumsi media digital ing sekolah?
Apa peringatan saka para ahli lan bebaya sing wis suwé diwenehake Kla.TV ing akèh
programé bakal pungkasané digatekake kanthi serius?
Apa para menteri pendidikan wis waras?
Aja diapusi!
Ing pungkasan taun 2024, pamaréntah federal Jerman wis netepaké arah kanggo sekolah-sekolah nganggo Digital Pact 2.0:
Ing taun 2030, mesthine bakal ana luwih akèh broadband, tablet, lan smartphone ing saindenging papan – sanajan ana panemuan
ilmiah babagan efek negatif banget saka piranti digital.
Iki sawijining pengamatan menarik sing digawe dening psikolog Albert Biderman ing taun 1956.
Ing sing diarani "diagram paksaan", dhèwèké nyathet cara-cara kontrol pikiran sing wis kasil sing bisa
digunakaké kanggo ngreprogram tawanan perang sing ora gelem dadi kolaborator sing manut.
Langkah-langkah sing ora manungsawi ditindakake, banjur kanggo nenangake kahanan, wong-wong
bola-bali dipuasake lan ditinggal piyambakan.
Apa ora kedadeyan sing padha saiki ing sistem pendidikan global?
Pengaruh AI diarep-arep bakal miwiti ditrapake ing kelompok umur sing saya enom.
Sanajan saben uwong ngerti yèn AI ora sampurna lan ora sak pinter kaya sing asring dipromosikaké, para siswa
saya kerep diajari supaya nampa jawaban sing digawe AI.
Nalika AI saya nyelep ing pendidikan, ana keprihatinan manawa generasi mbesuk bisa uga ora nduwé kemampuan kanggo
melu latihan intelektual sing luwih jero, gumantung marang algoritma tinimbang katrampilan analitisé dhéwé.
Sakjane, padha ora sinau kanggo mangerteni proses dhasar utawa konsep ing balik wangsulan AI.
Neurobiologis Teuchert-Noodt nggawe pengamatan sing tajam babagan iki:
Saiki, 90 persen para mudha ngentekake luwih saka enem jam saben dina ing ponsel pintare.
Yen mengko mung psikopat sing isih mlaku-mlaku, iki bakal nyebabake dibubarké demokrasi.
Kabodhoan sing nyusup alon-alon lan patuh marang panguwasa padha lumaku bareng.
Nalika wong nyawisake awake dhewe marang media digital, dheweke ngadhepi risiko kelangan awake dhewe.
Yen dheweke wis ngetokake anaké marang media, anak kuwi wis ilang.
Dadi, kepiye carane kita bisa ngatasi bebaya sing banget kritis iki kanggo generasi enom?
Terus wae nyetempel apa wae sing diputusake pamaréntah federal lan kementerian pendidikan, lan pungkasane
tuku smartphone lan tablet kanggo panggunaan ing omah uga?
Utawa apa kita kudu ngetutake tuladha saka para elit teknologi, sing njaga anak-anake supaya adoh saka media digital?
Ing Silicon Valley, California, papan dunungé industri teknologi regané pirang-pirang milyar dolar lan akèh pemain gedhé kaya
Apple, Google, Amazon, Facebook lan sapituruté, para mudha kanthi sengaja dikirim menyang sekolah sing nggunakake
papan tulis, pulpen, lan kertas tinimbang tablet lan ChatGPT.
"Gagasan manawa aplikasi ing iPad bisa mulang anak-anakku maca utawa ngerjaké aritmetika luwih apik iku konyol,"
ujare Alan Eagle, mantan manajer komunikasi ing Google.